Baka-Tsuki - User contributions [en]

High School DxD:Volume 24 Nowy Żywot

2018-06-01T02:12:04Z

141.101.107.27: /* Część 1 */

==Nowy Żywot==
===Część 1===
Od czasu bitwy pomiędzy drużynami Rias i Valiego oraz walki z Tanatosem, minęło kilka dni. Wszyscy członkowie Drużyny Sekiryuuteia Płonącej Prawdy zebrali się w pokoju VIP-ów w Rezydencji Hyoudou, aby ustalić strategię przeciwko Drużynie Królów Przyjemności. Przyjmowaliśmy ważnego gościa, obecnego naczelnika Grigori, Semyazza-san. Azazel-sensei przekazał mu pewne przedmioty, zanim dał się zamknąć w tej odizolowanej przestrzeni, a on postanowił nam je teraz zwrócić! Semyazza-san stworzył magiczny krąg transportowy na stole i wyjął z niego kilka teczek.

– Dużo czasu zajęło zebranie tego wszystkiego. To efekt podróży Sirzechsa Lucyfera-sama, Michała-sama i Azazela, pomiędzy różnymi frakcjami.

Semyazza-san otworzył pierwszą teczkę. Był tam jeden miecz. Jak się okazało święty, który emanował aurą. Jednak nie wywoływał u nas ciarek, jak wszystkie inne święte oręże. Ta aura była…dla mnie znajoma! Kiedy spojrzałem na moje lewe ramię, Semyazza-san uśmiechnął się.

– Tak, to święty miecz, który został stworzony przez najróżniejsze techniki Trzech Frakcji, gdy zwarto już pokój. Nazywa się Ascalon II.

Ascalon II!? Drugie pokolenie Ascalona! Że też stworzono coś takiego…. Świętym mieczem, który dzierżył jego eminencja Strada, był Durandal II i nie mogłem pozbyć się wrażenia, że alchemicy Kościoła uczą się różnych technik od innych frakcji i w ten sposób poprawiają swoje umiejętności! To zupełnie jak rewolucja technologiczna….

– To nie jest taki zwykły święty miecz, raczej miecz który idealnie dopasował się do smoczej aury… Można go opisać jako miecz, który jest przeznaczony specjalnie dla ciebie, Hyoudou Isseiu-kun. Ten miecz pasuje do twojej aury lepiej, niż oryginalny Ascalon – wyjaśnił Semyazza-san, biorąc miecz do ręki.

Otrzymałem Ascalona II…. Hmm, gdy go trzymałem, naprawdę czułem coś znajomego! To było bardziej naturalne, niż w przypadku pierwszej wersji miecza, który znajdował się w mojej lewej ręce. Ddraig odezwał się:

[Partnerze, umieśćmy go w twojej prawej ręce, która jest pusta.]

W moim lewym ramieniu już jest jeden miecz. Jednak dlaczego mi je dają, skoro w ogóle nie mam talentu do władania nimi…. Sądzę że najlepiej będzie zachować moją rękawicę w pierwotnej postaci i używać jej do walki wręcz, kiedy przyjdzie na to odpowiedni czas. Na mojej prawej ręce pojawiła się rękawica Zbroi Łuskowej Daru Wzmocnienia i wziąłem do niej Ascalona II. Ddraig pomógł mi się skupić i moja kończyna zaczęła emanować czerwonym światłem. Gdy światło przygasło, miecz zniknął z mojej ręki. Zacisnąłem pięść i zupełnie jak poprzednio, z mojej rękawicy wysunęło się ostrze miecza. Kilka razy to przećwiczyłem.

– Nie sądzę abym nauczył się tak dobrze władać mieczem jak Kiba, Xenovia i pozostali – powiedziałem do Semyazza-san.

Mimo że miałem teraz święte miecze w obu rękach i mogłem używać obydwu naraz, to nie sądziłem, aby dobrze mi to szło.

– Cóż lepiej coś mieć i nie potrzebować, a nie mieć, a potrzebować. Na przykład gdyby twoja lewa ręka miała jakiś uraz – odparł Semyazza-san.

To ma sens. Jak mówi przysłowie, trzeba być gotowym na każdą ewentualność. Semyazza-san otworzył kolejną teczkę i wyjął z niej starą różdżkę, która sprawiała wrażenie potężnej…. Gdy Rossweisse-san ją zobaczyła, westchnęła z wrażenia. Podbiegła bliżej i zaczęła się w nią wpatrywać. Semyazza-san wręczył jej różdżkę.

– To różdżka Mistilteinn.

– T-to naprawdę ona! Widziałam jedną w mojej ojczyźnie!

– Różdżka Mistilteinn to broń, która posiada potężną magiczną broń w Asgardzie – wyjaśniła Ravel, gdy zobaczyła moją zaciekawioną minę.

Magiczna broń z Asgardu! Do tego posiada potężną siłę magiczną, więc można ją uznać za oręż, który został zrobiony specjalnie dla Rossweisse-san.

– Podczas wojny ze Smokami Zła, podobno rozpoczęto prace nad nową różdżką Mistilteinn dla DxD i ostatecznie skończono je, gdy walki dobiegły końca po wojnie. Wprawdzie spóźniła się na wojnę…ale teraz może zwiększyć siłę magiczną Rossweisse-san – wyjaśnił Semyazza-san.

Rossweisse-san natychmiast wzięła Mistilteinn do ręki.

– …Ale czy trochę nie za dużo na wsparcie mojej magii? …To chyba broń, którą może władać wyłącznie istota znajdująca się w boskiej klasie…?

T-to ta różdżka jest aż tak potężna!? Broń dla istoty boskiej klasy…. To zdecydowanie prawda, że podczas wojny ze Smokami Zła wydarzyło się wiele niesamowitych rzeczy, więc nordycka mitologia nie mogła pomóc inaczej, niż stworzyć taką broń, aby poradzić sobie z sytuacją. Semyazza-san otworzył trzecią teczkę…wewnątrz znajdowała się pochwa do miecza. Czułem od niej świętą aurę. Czyżby pochodziła od świętego miecza? Wprawdzie widziałem ją po raz pierwszy, ale sposób w jaki była zdobiona, wydawał się być znajomy…. Zaraz, już czułem wcześniej tą aurę! Wszyscy patrzyli z uwagę na tą pochwę, kiedy nagle....

– …Ech? Naprawdę?

– …Niemożliwe, to nie powinno nawet być możliwe…

– …Ale sądząc po aurze, to może tylko być…

Irina, Xenovia i Rossweisse-san były zaskoczone i nie mogły uwierzyć własnym oczom. Semyazza-san parsknął cichym śmiechem, gdy zauważył ich reakcję.

– Fufufu, uwierzcie więc w to co widzicie. Zgadza się, to coś dla Xenovi Quarty-san. Pochwa Excalibur.

– Niesamowite!

Wszyscy poza mną byli podekscytowani, gdy usłyszeli słowa Semyazza-san.

– …Czy pochwa Excalibura naprawdę jest taka niesamowita? – zapytałem.

Ravel zbliżyła swoją twarz do mojej.

– I-Ise-sama! To jest legendarna, prawdziwa pochwa Excalibura, która zaginęła dawno temu! – wyjaśniła.

– Ise-kun! Ta pochwa to niesamowity przedmiot! To niesamowite! Nigdy bym nawet nie pomyślała, że ją odnajdą…! – oznajmiła Irina głosem, który trząsł się z ekscytacji.

– Nie będzie przesadą powiedzieć, że to główna część Excalibura – powiedziała Ravel.

– Pochwa zaginęła wieki temu…ale nareszcie ją odnaleziono – odparła Semyazza-san. – Aby ją odnaleźć, przeszukaliśmy wiele miejsc i nareszcie ją znaleźliśmy, zapieczętowaną w podziemnych ruinach, gdzie kiedyś walczyły ze sobą najróżniejsze religie. Gdyby nie obecne czasy, w których najróżniejsze mitologie ze sobą współpracują, to wtedy nigdy nie moglibyśmy posłać tam drużyny badawczej.

…Najwyraźniej odzyskanie tej pochwy było bardzo trudne i gdyby nie zawarto pokoju, to nigdy by jej nie odnaleziono…. Dzięki wielu czynnikom był to skarb, który nareszcie nam przekazano. Xenovia wzięła głęboki wdech, gdy wzięła pochwę do rąk.

– Z tym przedmiotem… Mogę sobie nawet poradzić z istotami boskiej klasy – powiedziała.

Irina zachichotała, gdy to usłyszała.

– Dobra chrześcijanka nie powinna mówić takich rzeczy.

Xenovia wzruszyła ramionami.

– Co innego bogowie z którymi walczymy, a co innego Bóg w którego wierzymy.

Zupełnie jakby mówiła, że ma oddzielny żołądek na desery! C-cóż, sądzę że to w porządku. Xenovia i Irina zawsze takie były. Na swój sposób są dziwne. To prawda że bogowie, którzy biorą udział w turnieju, są inni od Boga w którego wierzyły, więc puszczę to mimo uszu.

– Czy to w porządku, że dostaniemy to wszystko? W końcu w turnieju bierze udział wiele drużyn – zapytałem, widząc ile cennych przedmiotów nam przekazano.

Było trochę z późno o to pytać, skoro już zetknęliśmy się z tyloma Longinusami i legendarnymi świętymi mieczami, ale czułem że to trochę niesprawiedliwe, że dostaliśmy tyle legendarnych przedmiotów.

– Wszyscy mają swoją własne organizacje i mitologie, które się wspierają, a my zawarliśmy już pokój. Jednak nasza frakcja ma Drużynę DxD, do działań antyterrorystycznych i jeszcze przed turniejem skupiliśmy się na wzmacnianiu naszej siły bojowej. Te przedmioty są dla was, ale mają też być siłą bojowej drużyny antyterrorystycznej. Ostatecznie mają też pilnować, aby świat zewnętrzny nie dostrzegł żadnych działań terrorystyów. Chociaż niektóre frakcje są wobec tego krytyczne…to są bogowie, którzy nie życzą sobie kolejnej wojny na taką skalę, jak ze Smokami Zła – odparł Semyazza-san z uśmiechem.

Więc to tak, hmm…. Cóż, Cao Cao ma za plecami Śakrę, a Dulio i pozostali, Niebo. Jeśli wszyscy będą za dużo na ten temat myśleć, to ciężko będzie w tym wziąć udział.

– Naczelniku Semyazza-san, dziękujemy ci za te dary. Zrobimy z nich dobry użytek, zarówno jako Drużyna DxD, jak i jako uczestnicy turnieju – podziękowała Ravel.

– Dziękujemy – podziękowaliśmy wszyscy naraz.

– Nie ma za co – odparł Semyazza-san.

Nagle ktoś zapukał do drzwi.

– Przepraszam.

Osobą która weszła do środka, był Kiba. Miał poważny wyraz twarzy.

– Skończyliście? – zapytał.

– Prawie – odparłem.

– Jest źle. Jeden z faworytów turnieju, drużyna Mahabaliego, jest w ciężkiej sytuacji – oznajmił Kiba bez ogródek.

Wszyscy popatrzyliśmy na siebie.

Poprzez magiczny krąg teleportacyjny, dotarliśmy na Stadion Azazela, znajdujący się na terytorium upadłych aniołów, gdzie swój mecz toczyła drużyna księcia Asur, Mahabaliego-san. Poprzednio walczyłem tu z Barakielem-san. Przybyli tu wszyscy, którzy mieszkali w Rezydencji Hyoudou i teraz szliśmy w stronę widowni. W korytarzu natknęliśmy się na Valiego, który tam stał i przyglądał się transmisji wyświetlanej na dużym ekranie. Przyłączyliśmy się do niego. Zobaczyliśmy, że pole gry było zniszczone, a po środku morza ruin klęczał książę Asurów, Mahabali-san. Jego ciało było pokryte ranami i oddychała ciężko.

– To niesamowite! Jeden z faworytów turnieju, Mahabali-senshu, klęczy obecnie na ziemi! Tymi, którzy doprowadzili go do takiego stanu, są gracze, którzy nagle dołączyli do turnieju, jako zwykła drużyna! – oznajmił komentator, który też był podekscytowany całą sytuacją.

Mahabali-san patrzył na dwójkę osób. Jedną z nich była kobieta, a dokładniej mówiąc dziewczyna, która wyglądała na naszą rówieśniczkę. Miała jadowicie zielone włosy i roztaczała wokół siebie radosną atmosferę. Drugą osobą był mężczyzna. Miał miedzianoczerwone włosy, odrzucone na plecy. Nie tylko był wysoki, ale też potężnie zbudowany. Jego twarz nie odzwierciedlała żadnych emocji i sprawiał wrażenie chłodnej osoby. Sądząc po jego wyglądzie, musiał być naszym rówieśnikiem, albo starszym o kilka lat. W odróżnieniu od rannego Mahabaliego-san, oni zdawali się nie mieć żadnych obrażeń! W drużynie Mahabaliego-san znajdowało się wiele Asurów. Nawet wśród istot boskiej klasy, które brały udział w turnieju, uważano ich za jedną z najsilniejszych drużyn. Gdy spojrzałem na tablicę wyników, zobaczyłem że wszyscy członkowie drużyny Mahabaliego-san zostali wyeliminowani! Młodzieniec o miedzianoczerwonych włosach wziął flagę, która znajdowała się za plecami Mahabaliego-san.

– Flaga zdobyta.

To był mecz o zdobycie flagi. Zanim tu przyszliśmy, powiedziano nam, że typ tego meczu to walka o flagę. Kiedy ten miedzianoczerwonowłosy młodzieniec zabrał flagę, komentator ogłosił koniec meczu:

– Zwycięzcą jest Drużyna Czarnego Szatana Smoczego Króla Ciemności.

Zwycięstwo tajemniczej dziewczyny i młodzieńca zostało ogłoszone. To była pierwsza porażka, którą Mahabali-san odniósł w turnieju.

Nie opuściliśmy stadionu po tym, jak zobaczyliśmy ten zaskakujący wynik, a mecz się skończył. Aby dokładnie zrozumieć sytuację, poszliśmy w stronę pola gry.

– Na początku nie planowałam oglądać tego meczu. Byłam pewna, że Mahabali zwycięży. W końcu jego przeciwnikiem była drużyna, która dotąd przegrywała. Ale po dziesięciu minutach Yuuto powiedział mi, abym obejrzała ten mecz – powiedziała do mnie Rias.

Rias natychmiast zrozumiała, że w grze doszło do czegoś nienormalnego, więc nas też wezwała. Była szansa, że w loży VIP-ów zebrali się znajomi Rias, więc postanowiliśmy się tam udać. Kiedy spotkaliśmy kogoś z obsługi i mieliśmy go zapytać, kto z VIP-ów oglądał mecz... Hmm! Nagle poczuliśmy falę niesamowitego ciśnienia! Poczułem to nawet w piersi! To była niesamowita aura, której nigdy wcześniej nie czułem. Rozejrzeliśmy się wszyscy i zobaczyliśmy młodą dziewczynę o jadowicie zielonych włosach oraz młodzieńca o miedzianoczerwonych włosach, którzy brali udział w meczu. Czułem od nich moc, która była nienormalna i bezdenna. Moi towarzysze oblali się zimnym potem, który pojawił się przez całe to ciśnienie. Podeszli do nas. Dziewczyna zrobiła krok naprzód i uśmiechnęła się niewinnie.

– Miło mi was poznać, Walijski Smoku-san, Smoku Wymycia-san, a także was wszystkich, silni ludzie. Nazywam się Verrine – powiedziała, po czym wskazała młodzieńca stojącego za nią. – On nazywa się Balberith.

…Młodzieniec spojrzał na nas, a nasze ciała i umysły przewiercił strach…! O co chodzi z aurą tego gościa…! J-jak to możliwe, że jest taka nieskończenie głęboka, silna i niewytłumaczalna…!? Myślałem że byłem jedynym, który to poczuł, więc spojrzałem na Valiego, który stał obok mnie. Jednak na jego czole też perliły się krople zimnego potu! On też czuł ciśnienie tego gościa o imieniu Balberith! Maniak bitew, który zawsze był odważny i z radością walczył z silnymi wrogami, był…! Kiedy Verrine zobaczył nasze reakcje, wydawała się być rozbawiona, więc nie potrafiła powstrzymać śmiechu.

– Ufufu ♪ Ja i Balberith jesteśmy czymś, co można uznać za super diabły.

[—!?!?]

Wszyscy byli zszokowani! To była taka naturalna odpowiedź! Nagle nazwali samych siebie super diabłami! Jednak łącząc wynik meczu z ciśnieniem, które czuliśmy, wszystko zdawało się potwierdzać ich słowa! W przeszłości widziałem w akcji Rizevima i Sirzechsa-sama. Moi towarzysze także byli świadkami możliwości Rizevima, a podczas ataku olbrzymich potworów, widzieli do czego był zdolny Ajuka Belzebub-sama.

– Uważacie że nazwa drużyny jest dziwna? Wymyśliliśmy ją, kiedy zebraliśmy się razem, ale to wyłącznie ozdoba – powiedziała Verrine. Gdy zobaczyła że jej uwierzyliśmy, po czym roześmiała się niewinnie.

Aura która emanowała od tej wyluzowanej i radosnej dziewczyny, też zdawała się być bez dna.

– Walczyłem z bogiem…to nie było nic wielkiego – powiedział młodzieniec nazwany Balberithem, pozbawionym emocji głosem, po czym spojrzał przeszywającym wzrokiem na mnie i Valiego. – Czy Dwa Niebiańskie Smoki, uważane za najsilniejsze w historii, warte są walki?

Poczułem jakby wewnątrz mnie coś zamarzło. Mimo że się bałem, to jednocześnie czułem się szczęśliwy i zaszczycony, że taka silna osoba widziała we mnie mężczyznę…! W odpowiedzi, Vali uśmiechnął się wreszcie odważnie i stanął pomiędzy mną, a Balberithem.

– Będę wypatrywał meczu z wami.

Verrine szybko odciągnęła młodzieńca i pomachała nam na pożegnanie.

– Na razie ♪

Kiedy poszli, nareszcie mogliśmy głęboko odetchnąć!

– …Naprawdę są potworami. Już dawno się tak nie czułam…! – powiedziała Rias, biorąc głęboki wdech.

– Vali, co o nich myślisz? – zapytałem.

Mimo że oboje już odeszli, to Vali dalej patrzył w kierunku, w którym poszli.

– …Nie ma wątpliwości, że są diabłami. Ale…to straszne, jak silni są…!

Albion i Ddraig też wyrazili swoje zdanie:

[Ta dwójka…. Co się w ogóle dzieje…?]

[Więc tacy ludzie jak oni pozostawali dotąd w ukryciu, hę…]

To był debiut potężnych ludzi, którzy przerażali nawet odważne Dwa Niebiańskie Smoki, powiedziały coś takiego. Doprawdy, najwyraźniej dalszy udział w turnieju nie będzie łatwy. W przyszłości będziemy się musieli zmierzyć z Widarem-san i pozostałymi! W obliczu niezwykłych ludzi, którzy byli zupełnie inni, niż istoty boskiej klasy, po raz kolejny odczułem prawdziwą trudność tego turnieju....

===Część 2===
Po spotkaniu nowych wrogów, podczas wizyty na Stadionie Azazela, zaczęliśmy zbierać informacje na temat drużyny Balberitha i Verrine. Rias i Ravel otrzymały pewne informacje od szefów turnieju oraz innych uczestników. Nagle Rossweisse-san dostała wiadomość przez komunikacyjny krąg magiczny. Kiedy ją przeczytała opadła na fotel, jakby straciła władzę w nogach i wydała z siebie krzyk pełen zakłopotania:

– ……Eeeeeeeeeechhh…

– C-co się stało, Rossweisse-san?

Zbliżyłem się do niej, ale ona odwróciła ode mnie swój wzrok.

– ……U-umm…t-trudno to powiedzieć… – powiedziała Rossweisse-san biorąc głęboki wdech, po czym kontynuowała ze zdeterminowanym wyrazem twarzy. – …Moja rodzina właśnie mi przekazała, że zaaranżowali moje małżeństwo. Moja babcia jest zdeterminowana…aby mnie zmusić do tego związku…

Aranżowane małżeństwo!? Rossweisse-san!? Żądanie jej rodziny!? Nie mogłem nie czuć zaskoczenia.

– W-wiesz chociaż kogo masz poślubić…? – zapytała Irina.

– Ach, Rias. Nordycka mitologia też przesłała nam wiadomość. Powinnaś to zobaczyć – powiedziała nagle Akeno-san i pokazała Rias komunikacyjny krąg magiczny.

– …N-najwyraźniej sytuacja trochę się skomplikowała! – odparła Rias kiwając głową ze zrozumieniem.

Jej wyraz twarzy mówił, że nie wiedziała co zrobić.

– M-mam poślubić Widara-sama…! – powiedziała Rossweisse-san.

Po chwili ciszy wszyscy wydali głośny okrzyk!

– M-małżeństwo!? Z szefem bogów!?

Najwyraźniej ostatnie momenty pierwszego trymestru, podczas naszego ostatniego roku w liceum, będą bardzo burzliwe!
<noinclude>
{| border="1" cellpadding="5" cellspacing="0" style="margin: 1em 1em 1em 0; background: #f9f9f9; border: 1px #aaaaaa solid; padding: 0.2em; border-collapse: collapse;"
|-
| Cofnij do [[High_School_DxD:Volume_24_Żywot_5|Żywotu piątego]]
| Powróć do [[High_School_DxD_(Polski)|strony głównej]]
| Przejdź do [[High_School_DxD:Volume_24_Sztuczna_Transcendentalność|Podrozdziału sztuczna Transcendentalność]]
|-
|}

High School DxD:Volume 24 Żywot 5

2018-06-01T02:01:05Z

141.101.107.27: /* Część 3 */

==Żywot 5. Bóg Śmierci i Cyckowa Technika Rodu Hyoudou==
===Część 1===
Ja, Hyoudou Issei, czekałem na przybycie tej osoby wewnątrz bariery, którą stworzyły Rossweisse-san i Bina-shi. To miejsce było jakimiś pustkowiem, położony daleko od Stadionu Fafnira. Przybyłem tu, gdy wysłuchałem planu Ravel. Był banalnie prosty. Jeśli dalej będzie pokonywać Ponurych Żniwiarzy Tanatosa, to w końcu on sam pojawi się osobiście. A gdy to zrobi, zamierzaliśmy użyć magicznego kręgu teleportacyjnego, który mógł teleportować nawet Lokiego. Byłyby kłopoty, gdyby legendarny Ponury Żniwiarz szalał sobie po mieście, więc postanowiliśmy przenieść go na jakieś pustkowie, gdzie zniszczenia nie byłyby problemem. Rossweisse-san, która specjalizowała się w technikach pieczętujących, towarzyszyła Bina-shi, ale miały wkroczyć do walki dopiero wtedy, gdybym został pokonany. Taki był plan bitewny, który Ravel stworzyła, aby chronić widzów oglądających mecz oraz swoją najlepszą przyjaciółkę, Koneko-chan. Jeśli chodzi o ostatni etap tej strategii, to gdy nastąpi atak Ponurych Żniwiarzy, wtedy poprosimy o wsparcie drużyny Sairaorga-san i Dulia. To byłoby pomocne, gdyby Sairaorg-san i Dulio dołączyli do bitwy przeciwko Tanatosowi, ale nie mogli przybyć tak zaraz, więc Ravel poprosiła o pomoc inne frakcje. …Gdyby jednak ci dwaj byli z nami, to wtedy bitwa byłaby łatwiejsza… Zastanawiam się, czy zdążyliby przybyć na czas? Już mieli masę roboty z tymi zamieszkami, które wywoływały te tajemnicze diabły na ich ziemiach…. Przywdziałem moją szkarłatną zbroję i po chwili pojawił się przede mną teleportacyjny krąg magiczny. Wyłonił się z niego Ponury Żniwiarz o przytłaczającej aurze, ubrany w bogato zdobiony płaszcz. To Tanatos. Rozejrzał się dookoła, mając na twarzy maskę o kształcie ludzkiej czaszki, i nagle spojrzał na mnie.

– Przymusowa teleportacja…. Tak, słyszałem że to samo spotkało Lokiego. To bardzo sprytne.

W dłoni Tanatosa pojawiła się kosa, której ostrze wydzielało silną aurę.

– Dlaczego robicie coś takiego? – zapytałem spokojnie?

– Jest wiele powodów – odparł Tanatos, gdy ruszył w moją stronę. – Przede wszystkim trzeba całkowicie zniszczyć dane naukowe na temat sztucznych diabłów, aby nie zdobył ich ktoś jeszcze.

– Mogliście to zostawić nam, ale was to najwyraźniej nie zadowoliło. A może obawiacie się, czego moglibyśmy się dowiedzieć, gdyby te dane wpadły w nasze ręce?

– Chcę całkowicie zniszczyć wszystkie dane, zanim Hades się o nich dowie.

Czy on czasem sam nie pracował dla niego?

– Dlaczego? – zapytałem.

– …Tak jak w przypadku diabłów, nie jesteśmy jednolitą frakcją. …Ale wszystko co robię, jest dla dobra przyszłości Królestwa Zmarłych, którą sam przewidziałem.

Nie są jednolitą frakcją. Niezależnie od tego, czy chodziło o Orkusa-san z frakcji konserwatywnej, czy Tanatosa, to Królestwo Zmarłych miała swoje własne, złożone problemy.

– Cóż, a jakie są inne powody?

– Trzeba zabić każdego, kto posiadał dane badawcze, aby uniemożliwić Hadesowi-sama uzyskanie od niego jakichś istotnych informacji.

Więc dlatego wzięli sobie ze cel Koneko-chan…!

– Nie pozwolę, abyś położył swoje brudne łapska na Koneko-chan i Kuroce.

– Chciej sobie co chcesz, w końcu jesteś Sekiryuuteiem tej ery – odparła Tanatos, rozprostowując środkowy palec. – Kolejny powód…jest banalnie prosty. Mój towarzysz, Pluton, został zabity przez Hakuryuukou. Jednak zapewne nie był z tego powodu niezadowolony. Był w stanie dotknąć mocy Niebiańskiego Smoka, która mogła dosięgnąć nawet Boga.... Dlatego sam chcę posmakować twojej mocy, skoro jesteś uważany za najsilniejszego Sekiryuuteia w historii.

……Nie wygląda na to, abyśmy dalej mogli rozmawiać ze sobą w ten sposób. Nie tylko wziął sobie za cel Koneko-chan, ale chce też walczyć ze mną. Ja, nie, my wszyscy chcemy chronić pokój! Przybrałem postawę do walki.

– Nawet jeśli jesteś bogiem, to i tak cię zniszczę. To nie jest mecz. Jestem Sekiryuuteiem Płonącej Prawdy, a także Pionem Szkarłatnowłosej Księżniczki Zniszczenia.

– Spróbuj więc spełnić moją prośbę, Hyoudou Isseiu. Pozwól temu bogowi śmierci, aby doświadczył pełni twojej mocy.

Tanatos zamachnął się swoją kosą. To był początek mojej bitwy przeciwko Ponuremu Żniwiarzowi klasy ostatecznej. Gdy ruszyłem naprzód, odpaliłem kilka Smoczych Pocisków naraz! Tanatos zostawiał za sobą czarną i niebieską smugę, gdy pędził z szaloną szybkością. Skorygowałem kierunki moich pocisków i kontynuowałem ostrzał, gdy tylko się do niego zbliżyłem! Wszystkie moje ataki trafiły, ale Tanatos dalej się do mnie zbliżał! Więc atak na poziomie Smoczego Strzału nie może go nawet zadrasnąć! Nawet jeśli uwolnię moje wiwerny, to one i tak zostaną pokonane. Tanatos machnął swoją kosą, a ja szybko tego uniknąłem… Kosa wbiła się jednak głęboko w ziemię. Za każdym razem, gdy zadawał cios, na ziemi pojawiała się głęboka bruzda. Miał tak niesamowitą moc, że każdy pojedynczy ruch jego kosy, zmieniał ukształtowanie terenu. Skoro jego zwykłe ataki miały tyle mocy, to był znacznie silniejszy od Plutona! Aby doprowadzić do walki wręcz, ruszyłem na Tanatosa i zacząłem zadawać ciosy pięściami, gdy staliśmy już twarzą w twarz. Jednak to było tak, jakbym trafiał w powietrze, a moje ciosy nie miały żadnej mocy, ani efektu, gdy go trafiałem. Tanatos natomiast krążył dookoła mnie i przygotowywał się do zadania ciosu kosą. To co trafiałem, było tylko powidokami! Aktywowałem na skrzydłach działa Szkarłatnego Podmuchu i odpaliłem salwę w stronę Tanatosa! Kiedy obracałem się w miejscu, aby przyjąć odpowiednią pozycje, wysunąłem Ascalona z mojej lewej ręki i wymierzyłem go w Tanatosa. Zanim zniknął i zostawił po sobie powidok, użyłem mocy Przeniknięcia!

[Przeniknięcie!!]

Zdolność, która umożliwiała mi przeniknięcie przez każdy przedmiot, została nadana Ascalonowi. Tanatos uznał, że będzie źle, jeśli tym oberwie, więc zaraz się wycofał. Natychmiast zareagowałem i ruszyłem za nim w pościg, po czym odpaliłem salwę z dział!

– Szkarłatny Podmuchhhhhhhhhhhhhhhhhhhh!

Olbrzymie masy aury ruszyły w stronę Tanatosa, ale znów chybiłem, a on ponownie zatoczył koło i pojawił się za moimi plecami! Machnąłem smoczymi skrzydłami, aby się odwrócić, po czym mój Ascalon zderzył się z jego kosą! Gdy nasze ostrza się skrzyżowały, Tanatos roześmiał się.

– Faktycznie jesteś silny. Ale to z góry było mi wiadome. W tej postaci nie masz szans na zwycięstwo.

……Wiedziałem o tym od początku! Ale w tej formie…! Jak mógłbym tolerować taką prowokację? Odleciałem kawałek, aby się oddalić od Tanatosa. Powiedz, Ddraigu, czy kontynuowanie tej walki będzie marnotrawstwem wytrzymałości?

[Tak, a jeśli nie zareagujesz dostatecznie szybko, to wtedy sam możesz mocno ucierpieć. Prawdziwa Królowa nie jest dla niego żadnym przeciwnikiem. Nawet gdybyś użył częściowej Smoczej Deifikacji, to i tak nie miałoby to na niego żadnego wpływu.]

A więc skoro jest limit czasu, to muszę powziąć decyzję. Trudno będzie czekać na odsiecz Sairaorga-san i Dulia. Wziąłem głęboki wdech i zacząłem recytować inkantację:

– Mieszkający we mnie Szkarłatny Czerwony Smok przebudzi się z twojego panowania.

Klejnoty na mojej prawej rękawicy błysnęły szkarłatnym światłem.

– Szkarłatny Niebiański Smoku którego posiadam wewnątrz siebie, wzrośnij by stać się Królem.

Klejnoty na mojej lewej rękawicy zaczęły emanować kruczoczarnym światłem.

– Kruczoczarny Bogu Nieskończoności.

Potężna, szkarłatna aura pochłonęła całe moje ciało...

– Wspaniały Czerwony Bogu Marzeń.

Kruczoczarna aura, która symbolizowała wieczność, pochłonęła mnie.

– Czuwając nad zakazanymi istotami, powinniśmy stać się tymi, którzy przekraczają granice.

Moja szkarłatna zbroja pokryła się kruczoczarnym wzorem. Moc Boskiego Smoka, która symbolizowała nieskończoność, została uwolniona.

– Zatańczmy jak ogień w piekle.

[S∞F!! S∞F S∞F!! S∞F S∞F S∞F!!!! S∞F S∞F S∞F S∞F S∞F S∞F!!!!!! S∞F S∞F S∞F S∞F S∞F S∞F S∞F S∞F S∞F S∞F S∞F S∞F!!!!!!!! ]

Wszystkie klejnoty rozbrzmiały dźwiękiem, który przenikał duszę i pojawił się na nich symbol nieskończoności!

[Smocza ∞ Furia!!!!!!]

Po poddaniu się Smoczej Pseudodeifikacji, ruszyłem na Tanatosa, niszcząc całe otoczenie. Wysunąłem pięści okryte aurą! Tanatos zostawiał o sobie powidoki, gdy unikał moich ciosów, ale moje pięści, które przebijały się przez puste powietrze, niszczyły całe podłoże. Tanatos zachichotał, gdy to zobaczył.

– Muszę to powiedzieć, jestem wściekły! Przeszkadzasz w meczu dziewczynom, które powierzyły mi swoją przyszłość oraz mojemu rywalowi! – oznajmiłem.

Po tym jak to powiedziałem, zacząłem ścigać Tanatosa i zadawałem mu ciosy oraz kopniaki, poruszając się z boską szybkością! Nie czułem, jakbym go trafiał, ale mój przeciwnik oddychał coraz ciężej. Jego płaszcz był podarty przez te wszystkie uniki i nawet jego kosa się wygięła.

– Więc chronisz nie tylko kobiety, ale też Hakuryuukou! Naprawdę jesteś interesujący! Czy to tak zwane koleżeństwo? – powiedział Tanatos, gdy wydobył skądś nową kosę.

– To mecz pomiędzy kobietą która kocham, oraz pomiędzy mężczyzną, którą uważam za mojego rywala. Wypatrywałem tego meczu bardziej, niż czegokolwiek innego. Jak już cię pokonam, to wrócę do oglądania tego widowiska. To proste!

Tanatos poruszał się tak szybko, że powidoki które po sobie zostawał, otoczyły mnie. Czyżby miał klony? Klony Tanatosa zamachnęły się na mnie kosami ze wszystkich kierunków, ale używałem pięści, aby je odbić. Jednak klony były świetnie skoordynowane i obrywałem raz po raz. Natychmiast przypomniało mi się, że cios kosy Ponurego Żniwiarza może rozciąć duszę. Jednak mimo tych wszystkich ataków, moja zbroja wytrzymała, a ciało nie otrzymało obrażeń. Tanatos nie potrafił ukryć zaskoczenia.

– Co!? Atakuję cię moją kosą, ale nie mogę rozciąć twojej duszy!? Czyżby nawet ona miała moc Ophis!?

…To prawda, moja siła jest manifestacją mocy Ophis. Skoro reprezentuje wieczność, to nie dziwię się, że jej moc zapewnia ten poziom ochrony. Do tego moje ciało istnieje dzięki Wielkiemu Czerwonemu oraz Ophis i powstało z połączenia ich mocy.

[5!]

Niedobrze! Czas nie czeka na nikogo! Ta forma może istnieć tylko przez dziesięć sekund. Aby szybko uzyskać przewagę, poczyniłem przygotowania do użycia ∞ Podmuch. Nagle na czterech moich działach pojawił się nieznany wzór.

– Kiedy zaatakowałeś, użyłem techniki pieczętującej na twoich działach! Wprawdzie nie mogę ich całkowicie zapieczętować, to nie sądzę abyś mógł z nich skorzystać, zanim odliczanie się skończy!

Użył tego typu techniki! Próbowałem zebrać moją aurę i przesłać ją do dział, ale nie mogłem tego zrobić jak należy!

[8! 9!]

Kiedy starałem się jak najlepiej wykorzystać moje działa, odliczanie trwało dalej! Z taką ilością czasu nie otworzę zbroi na piersi i nie skorzystam z Niszczyciela Longinusa! Skoro nie miałem innego wyboru, zwiększyłem aurę w moim ramieniu do największego limitu!

[S∞F!! S∞F S∞F!! S∞F S∞F S∞F!!!! S∞F S∞F S∞F S∞F S∞F S∞F!!!!!! S∞F S∞F S∞F S∞F S∞F S∞F S∞F S∞F S∞F S∞F S∞F S∞F!!!!!!!! ]

Niesamowita ilość aury zebrała się w moich rękach i uwolniłem ją w stronę Tanatosa! W jego stronę poleciał potężny, szkarłatny Smoczy Strzał. Jednak on świetnie sobie radził z szybkimi manewrami i uniknął ataku! Jeśli mój pocisk trafi w barierę, którą stworzyła Rossweisse-san, to źle się to skończy. Nie miałem innego wyboru, niż stworzyć kolejny Smoczy strzał i posłać go w stronę pierwszego. Resztki szkarłatnej aury rozproszyły się w powietrzu.

[10!]

Gdy odliczanie się skończyło, Smocza Deifikacja zniknęła i powróciła moja szkarłatna zbroja. W jednej chwili uderzyła we mnie fala zmęczenia. Takie były konsekwencje tej mocy. Moja wytrzymałość została całkowicie wyczerpana…! Nie mogłem użyć mojego niszczycielskiego ataku, który mógł spalić na proch nawet boga. Mogę zyskać przewagę, jeśli z niego skorzystam, ale jeśli Tanatos zbliży się z tymi płomieniami do Rossweisse-san, albo Biny-shi i rozprzestrzeni na nie ten ogień, którego nie można ugasić, to wtedy….

[To prawda, ponieważ są to ostateczne płomienie, to ich używanie jest ograniczone. Zwłaszcza w sytuacji, gdy są obecni twoi sojusznicy, nie można z nich korzystać swobodnie. Gdybyś ich przez przypadek podpalił..............]

To właśnie dlatego, że te płomienie były tak potężne, ich używanie miało swoją mroczną stronę. Nie, nawet ze Smoczą Deifikacją, jeśli nie będę ich należycie kontrolował, to mogą mieć zbyt wielki wpływ na świat, więc trzeba zachować ostrożność. Westchnąłem, gdy Tanatos się do mnie zbliżył.

– Jeśli potrafisz walczyć z bogami jak równy z równym, a twoją jedyną, obecną słabością jest limit czasu, to jeśli staniesz się istotą boskiej klasy, albo jeśli nawet znajdziesz się w klasie Maou, to wtedy będziesz mógł przezwyciężyć to drugie odliczanie. W przeciwnym razie nie będziesz mógł walczyć z bogami, jeśli będziesz polegać tylko na swojej szkarłatnej zbroi.

To zdecydowanie moja słabość. Ale póki co to wszystko, na czym mogę polegać podczas walki. Tanatos zaczął mnie atakować! Ponieważ straciłem dużo wytrzymałości, moje ruchy spowolniły, a Ponury Żniwiarz klasy ostatecznej trafiał mnie raz po raz. Ciał mnie swoją kosą! Część szkarłatnej zbroi pękła, a mój brzuch otrzymał bezpośredni cios. Moim ciałem natychmiast targnął ból…. Jednak nie czułem, aby moja dusza ucierpiała. Tanatos po raz kolejny nie potrafił ukryć zdziwienia.

– Nawet gdy Smocza Deifikacja minęła, ja wciąż nie mogę dosięgnąć twojej duszy. To najlepszy dowód na to, że twoje ciało posiada przerażającą moc. Skoro twojego ciała i duszy nie można zniszczyć razem, to znaczy to że nie można cię pokonać.

Więc nawet w tym stanie, specjalna moc Ponurych Żniwiarzy nie może na mnie wpłynąć. Ddraig odezwał się:

[Zgadza się partnerze, twoja dusza ma moc, która rywalizuje z klątwą Ophis. Nawet jeśli ta technika należy do istoty boskiej klasy, to nie może dotrzeć do twojej duszy. Więc od samego początku kosa Ponurego Żniwiarza nie miała na ciebie wpływu. Możesz doznać tylko obrażeń fizycznych.]

Od kiedy zaczęło się coś takiego? Czy to pierwszy wpływ tego, ze przeszedłem Smoczą Deifikację?

[Nie wiadomo, ale moc która napłynęła od Ophis zdecydowanie była wzmocnieniem. Jej klon, Lilith, także jest po jej stronie, co jeszcze bardziej wzmacnia cały efekt. To tylko moje spekulacje, ale ta osoba…Boski Smok Wieczności pragnie, abyś stał się trzecim Boskim Smokiem.]

Czyli tak samo jest z Valim? Czy ta Maouifikacja także pożycza moc od Ophis?

[Być może oba Niebiańskie Smoki osiągną jednocześnie status Boskiego Smoka.]

Rozumiem… Wprawdzie wydaje mi się, że Boski Smok w moim domu robi co chce i nie zastanawia się nad swoimi czynami, to nie wyobrażam sobie sobie, aby miała tak głębokie plany. Mimo wszystko dalej jestem w trudnej sytuacji…. Rossweisse-san patrzyła na mnie zmartwionym wzrokiem, a Bina-shi już wcześniej oznajmiła, że dołączy do walki, jeśli sytuacja będzie zbyt niebezpieczna…. Czy nie ma innego wyjścia, niż pozbycie się bariery, aby cała nasza trójka mogła wziąć udział w walce? Jednak głównym celem Tanatosa jest dopadnięcie Koneko-chan... Pierwotnym celem tej bariery było zapieczętowanie szybkich ruchów Ponurego Żniwiarza. Gdybyśmy powiedzieli mu, że spinka do włosów mojej kouhai jest obecnie w innym miejscu, to i tak w niczym by to nie pomogło, gdyż już wcześniej oznajmił, że chce wymordować wszystkich, którzy byli powiązani z badaniami. Kiedy zastanawiałem się głęboko nad tym, co powinienem zrobić, Tanatos odezwał się nagle:

– …Wyczuwam w twoim ciele trzy dusze. Twoją, Walijskiego Smoka Ddraiga… Więc kim jest trzecia?

Powiedział coś niezrozumiałego! Ani ja, ani Ddraig nie mogliśmy tego zrozumieć, kiedy z mojego klejnotu rozbrzmiał czyjś głos.

– Ise, tu twój dziadziuś.

…….

….

…Tak mnie to zaskoczyło, że aż zaniemówiłem. Jednak głos znów się odezwał:

– Ise, to ja, twój dziadek.

Tak, to zdecydowanie onnnnnnnnnnnnnn!

– Dziadek!?

– Twój dziadek!?

Ddraig też był zaskoczony! Fakt że głos mojego dziadka wydobywał się z klejnotów na zbroi był bardzo szokujący! Mimo wszystko to chyba dość zdumiewające, prawda!?

– To niemożliwe! Jakiej mocy użyłeś, aby wejść do mojego Boskiego Daru!?

Ton głosu Ddraiga był przepełniony zaskoczeniem, jednak dziadek spokojnie odpowiedział:

– Poprosiłem o pomoc wielkiego Shaka-sama a on coś z tym zrobił. Oczywiście Boski Smok-sama powiedział, że też chce pomóc.

Ddraig dalej był zbulwersowany:

– Shaka i Ophis!? Cóż, z ich pomocą coś takiego byłoby możliwe!

Naprawdę!? Ja też jestem zaskoczony! Nie mogę za tym nadążyć! Dziadek odezwał się ponownie:

– Najwyraźniej masz kłopoty. Ise, słyszałem że jesteś dobry w rozwijaniu cyckowych technik.

– Nie, mówienie że jestem dobry…wprawdzie zrobiłem to i owo, ale co obecna sytuacja ma z tym wspólnego!?

Niszczyciel Szat i Poligloctwo mają wpływ tylko na kobiet, więc są bezużyteczne wobec Tanatosa!

– Ise, nadszedł czas, aby zrealizować twoje marzenie z tamtych czasów. Pamiętasz o czym rozmawialiśmy, gdy bawiliśmy się modelami robotów i kosmicznych statków?

Wigor mojego dziadka sprawił, że klejnoty na zbroi rozbłysły jasnym blaskiem!

– Pozwól że przypomnę ci czasy dzieciństwa, które spędziłeś ze mną!

W następnej chwili przypomniałem sobie coś......

Podczas pobytu w domu dziadka na wsi, poszedłem z nim do pobliskiego sklepu, aby kupić plastikowe modele robotów i statków kosmicznych. dziadek zawsze kupował figurko bohaterek z różnych anime i filmów…. Zawsze zamawiał je w sklepie modelarskim, do którego sam udawał się po odbiór. Byłem zazdrosny, że mógł to kupić i sam chciałem je mieć, ale dziadek mówił coś takiego:

– Nie możesz ich kupić, jeśli nie jesteś dorosły.

Dlatego nie kupował ich dla mnie. Na korytarzu w domu, ja i dziadek bawiliśmy się modelami... Dokładniej mówiąc, większość z nich została zrobiona przeze mnie i nie mogłem ukryć mojej fascynacji robotami i statkami kosmicznymi. Gdy je składałem, postępowałem zgodnie z instrukcją, a tymczasem dziadek przeglądał jakiegoś „świerszczyka”i dotykał swoich erotycznych figurek…. Z dumą patrzyłem na moje dzieło, kiedy dziadek powiedział coś takiego:

– Może sprawdzimy kto jest silniejszy, moje figurki, czy twoje modele, Ise.

Ustawiłem robota w bojowej pozycji, kiedy dziadek postawił przed nim swoją figurkę.

– A masz, dziadku, podmuch z działa!

– Nic z tego! Cyckowa bariera figurki tej onee-san, rozprasza twój atak!

– Ech! To nie w porządku, dziadku! Czym jest cyckowa bariera!?

– Pewnego dnia to zrozumiesz! Nie ważne jak silny jest atak i jak potężny jest wróg, nigdy nie pokonają piersi. Lubisz piersi, prawda?

– Mmhmm! Kocham je!

Gdy dziadek usłyszał moją odpowiedź, uśmiechnął się z zadowoleniem i pogłaskał mnie po głowie.

– Piersi zawierają w sobie ostateczną moc. Dlatego gdy roboty i statki kosmiczne atakują, muszą zebrać siłę piersi, aby zaatakować. Cyckowy Promień! Cyckowy Pocisk! właśnie tak. W ten sposób, niezależnie od tego, czy zbudujesz robota, czy kosmiczny statek, nie będziesz w stanie pokonać erotycznych figurek dziadka, Ise.

– To niesamowite, dziadku! Brzmi naprawdę fajnie, ale nie rozumiem tego dokładnie!

– Ha ha ha! Nie rozumiesz, hmm! Cóż, szczerze mówiąc ja też nie rozumiem tego w pełni! Ale piersi są najsilniejsze. Tak długo jak masz ich moc, będziesz w stanie przezwyciężyć wszystkie trudność, choćby nie wiem jak wielkie były! Piersi!

– Piersi!

– Zgadza się, Ise. Pospiesz się i użyj Promienia Piersi. Dzięki temu możesz pokonać figurkę dziadka.

– Cyckowy Promień!

– Ugyaaachh! Ja....zostałem....pokonany....ach.......

Ja i dziadek dalej bawiliśmy się modelami i figurkami, używając najróżniejszych cyckowych ataków, aż słońce zaczęło znikać za horyzontem.....

Gdy to sobie przypomniałem, z mich oczu pociekły łzy.

Aaaaachhh, to brutalne wspomnienia! Dlaczego dziadek przypomniał mi taki poruszający moment!

– Przygotuj działa do salwy.

Nagle ogon mojej zbroi zaczął się poruszać, jakby miał własną wolę. Nie było to jednak zgodne z moją wolą, ani Ddraiga. Ogon najwyraźniej zamierzał coś zrobić. Nagle się wydłużył i ruszył w stronę Rossweisse-san!

– Ech!? Co się dzieje!?

Rossweisse-san nie miała jednak szans na to, aby jakoś zareagować, gdy ogon dotarł do jej piersi. Jego końcówka się otworzyła i wtedy przylgnął do nich! Mój ogon zaczął nagle pulsować.

– …Achm! Acaahh! – Rossweisse-san zaczęła zmysłowo jęczeć.

Mój ogon, który przylgnął do jej piersi, najwyraźniej coś z nich pochłaniał.

– Zbierz moc piersi i odpal wielki pocisk! oto czym jest Falowe Działo! – powiedział dziadek.

Armaty na mojej zbroi automatycznie wycelowały się w Tanatosa!

– Nie obawiaj się, twój dziadek jest tutaj aby ci pomóc. Jestem w pełni świadom twoich zboczonych pragnień.]

[C-co to ma być!? P-partnerze! Moje wnętrze, środek Boskiego Daru, jest wykorzystywany przez twojego dziadka!? Czy on jest zdolny do czegoś takiego!?]

– Jest moim dziadkiem. Nic dziwnego, że odziedziczyłem to po nim…

[Mówisz serio!? Zaakceptowałeś to od tak sobie!? Ja też muszę się z tym pogodzić!?]

Ddraig był zdumiony.... To było nieuniknione. Wprawdzie nie byłem tego pewien, ale najwyraźniej dziadek w jakiś sposób krążył po Boskim Darze. W rzeczy samej, był źródłem mojego zboczenia…. Prawdę mówiąc też jestem tym zakłopotany! Co właściwie dziadek robi!?

– Podczas pobytu w Raju zgromadziłem wiele cnót.

Jesteś pewny!? O jakich cnotach mówisz!? Czy mają coś wspólnego z Shaką-sama!?

Nagle rozległ się kolejny głos:

– Sekiryuuteiu, który kontrolujesz piersi. Jestem Kannon Bodhisattva<ref>Buddyjska bogini miłosierdzia, litości i płodności.</ref>. Gdy usłyszałam prośbę twojego dziadka, postanowiłam ci pomóc.

Kannon-sama!? Co się dzieje!? No co!? Co u wszystkich diabłów się dzieje!?

[Nawet Kannon Bodhisattva przybyła!? Czy system mitologiczny działa w ten sposób!?]

Ddraig zaczął rozpaczać, gdy bogini Kannon-sama przemówiła:

– Twoja piosenka uszczęśliwiła wielu ludzi w Raju. Ludzie którzy zmarli, nadal mogą radośnie śpiewać i tańczyć w Raju, więc jesteśmy ci naprawdę wdzięczni za tą piosenkę. Oto mała wdzięczność od wszystkich buddów.

Moja piosenka…miała aż tak wielki wpływ…! Tym razem nawet Tanatos był zaskoczony.

– T-to niemożliwe! Nawet Kannon Bodhisattva pomaga Sekiryuuteiowi!?

Tanatos uniósł kosę i ruszył w moją stronę. Kannon Bodhisattva stworzyła za moimi plecami świetlisty okrąg, który pochłonął Tanatosa!

– Guuaach! Cóż za silne światło!

Tanatos zdawał się bać światła, które uwolniła Bodhisattva-sama i został zmuszony do ucieczki. Tymczasem strumień energii był odsysany z piersi Rossweisse-san, a w działach mojej szkarłatnej zbroi zebrała się niesamowita ilość aury.

– Dzięki mocy Kannon-sama, moc piersi tej srebrnowłosej ślicznotki została zmieniona w demoniczną energię – powiedział dziadek.

Nie byłem pewien, co powiedzieć o tej całej sytuacji, ale moje działa miały obecnie moc, która była porównywalna z mocą Podmuchu ∞ Smoczej Deifikacji.

– …Mmn, aaachh!

Gdy mój ogon dalej ssał pierś Rossweisse-san, jej ciało drżało, a ona sama jęczała zmysłowo! Na moich klejnotach pojawiła się cyfra 96! Taki jest jej rozmiar biustu!

– Dalej Ise, przygotuj się. Sam wybierz, jak nazwać atak tego falowego działa.

Dał mi kolejny problem… W-w porządku, nazwałem już kilka innych technik, więc….

– Więc może Super Cyckowa Armata Falowa…

– Hmm, jak dla mnie trochę za długie, ale w sumie nieźle brzmi.

Na co narzekasz!? To dobra nazwa, którą wymyśliłem z marszu, więc okaż więcej szacunku!

– Nazywasz się Rossweisse-san, prawda? Proszę, znieś tą zawstydzającą sytuację dla dobra przyszłości. To twoja rola jako kobiety – powiedział dziadek.

– Mmm. …Czuję że jednocześnie to rozumiem i nie rozumiem…ale słyszę to w mojej piersi.

Rossweisse-san!? Zamierzasz to zaakceptować!? Nie jesteś zakłopotana tą całą sytuacją!?

– Ise, siła tej salwy będzie zależna od wielkości biustu kobiety. Rossweisse ma ładne i wielkie piersi, więc uzyskasz sporą moc. Gdyby jednak jej wymiary były trzycyfrowe, to mógłbyś uzyskać jeszcze większą siłę.

M-moc ataku jest zależny od rozmiarów piersi. A gdyby ich obwód był trzycyfrowy... Od razu pomyślałem o Akeno-san….

– Już czas! – wrzasnął głośno dziadek, gdy lufy zblokowały się na Tanatosie!

– Tanatos! – wrzasnąłem, przygotowując się do odpalenia salwy.

Ponury Żniwiarz zaczął ode mnie uciekać, trzymając w dłoni swoją kosę. Zrozumiał że źle się dla niego skończy, jeśli oberwie tą salwą.

– Musisz zostać tutaj pokonany.

Bina-shi najwyraźniej zrozumiała, że nadszedł przełomowy moment bitwy, więc przestała pomagać Rossweisse-san w utrzymywaniu bariery i dołączyła do walki, uwalniając swoją demoniczną energię. Aby powstrzymać Tanatosa, Bina-shi zaatakowała olbrzymią ilością aury. Ponieważ ten atak był w klasie Maou, nawet Ponury Żniwiarz klasy ostatecznej chciał go uniknąć, więc natychmiast się wycofał. Ponownie poprawiłem kąt trajektorii moich dział i strzeliłem w chwili, gdy Tanatos Zatrzymał się na chwilę....

– Pocisk z Super Cyckowej Armaty Falowejjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjj!

Potężna, różowa aura wyleciała z luf moich dział. Iskrząc mocą piersi, bezlitośnie pochłonęła Tanatosa. Pocisk który mógł rywalizować z ∞ Podmuchem, niszczył wszystko na swojej drodze...

Gdy działa skończyły strzelać, całe pustkowie uległo gwałtownym zmiano, a w środku zionął potężny krater…. Tanatos leżał na jego dnie.

– …W-wspaniała walka, Sekiryuuteiu… – powiedział, kiedy się do niego zbliżyłem.

Pochwalił mnie.

– Sądzę że w przyszłości możesz się stać kimś, kto zniszczy nawet istoty boskiej klasy…ha ha ha!

Tanatos śmiał się dalej, mając skomplikowany wyraz twarzy.

– …Ha ha ha, Hadesie-sama…przeklinasz Trzy Frakcje bardziej, niż ktokolwiek inny…jednak uwięziono cię bardziej, niż kogokolwiek innego……Królestwo Zmarłych…nigdy nie będzie niczym więcej, niż Królestwem Zmarłych…

Po tych słowach Tanatos stracił przytomność i zemdlał...

– Wybacz, że czekałeś!

– Przepraszam za zwłokę.

Chwilę później przybyli wreszcie Sairaorg-san i Dulio, których pomoc wyprosiła Ravel… Obaj byli jednak niesamowicie zaskoczeni, że samodzielnie pokonałem Tanatosa. My…z pomocą dziadka i Kannon-sama, powstrzymaliśmy Tanatosa.....

===Część 2===
Po tym jak pokonaliśmy Tanatosa, przekazaliśmy go Sairaorgowi-san i Duliowi, aby mogli go przesłać do Belzebuba-sama, poprzez magiczny krąg. Poinformowaliśmy naszych towarzyszy, że pokonaliśmy Tanatosa i z tego co usłyszeliśmy, inni Ponurzy Żniwiarze złożyli broń, gdy ich szef został pokonany w bitwie.

– Tego się po tobie spodziewałam, Ise-sama!

Aby zbadać sytuację po bitwie, Ravel szybko do mnie przybyła. Zaczęła się też komunikować z innymi ludźmi. Bitwa była skończona. Odwróciłem się i spojrzałem na Rossweisse-san. Moc jej piersi została pochłonięta, przez co jej klatka piersiowa czasowo uległa zmniejszeniu. Było zupełnie jak wtedy, gdy pożyczyłem moc od piersi Rias, które wtedy też się zmniejszyły. Wciąż pamiętałem smutek, który wtedy czułem i nigdy bym nie pomyślał, że coś podobnego znów będzie miało miejsce. Łzy ciekły strumieniami po moich policzkach. Aaachhh, piękne piersi Rossweisse-san!

– Nie martw się, niedługo wrócą do swoich oryginalnych rozmiarów, więc głowa do góry – powiedział dziadek.

Kannon-sama zniknęła, chociaż dziadek nadał tutaj był. Cóż, skoro wszystko się już skończyło, chciałbym opowiedzieć o tym Koneko-chan i pozostałym, ale mecz nadal trwał.

– Nie, prawdopodobnie możesz z nimi porozmawiać. Właśnie próbowałem zainstalować ciekawe funkcje w twoim Boskim Darze. Czy nie masz czasem zdolności o nazwie Poligloctwo? Próbowałem go trochę rozwinąć – powiedział dziadek.

O czym mówisz, dziadku!?

[Nnn, nie, jest w porządku…]

Ddraig nie zamierzał się już sprzeciwiać! Czyżby się już poddał!?

– Poprzez piersi możesz skomunikować się z innymi piersiami, które są gdzieś daleko. Wprawdzie są pewne warunki, które muszą zostać spełnione, ale dziewczyny biorące udział w meczu powinny usłyszeć twój głos – powiedział dziadek.

Nawet jeśli mówisz coś takiego…rozmawianie z piersiami, które są bardzo daleko!? Gdy wypytałem dziadka o tą dziwną metodę, zawołałem Ravel, aby do mnie przyszła.

– O co chodzi, Ise-sama?

Ravel spojrzała na mnie z zaciekawionym wyrazem twarzy.

– Ravel, proszę, użycz mi swoich piersi. Chcę powiedzieć kilka rzeczy Koneko-chan.

– …I-Ise-sama, proszę, powiedz mi trochę więcej na ten temat.

Wyjaśniłem wszystko Ravel, a ona pokiwała ze zrozumieniem głową!

– Zrozumiałam. Proszę więc, spróbuj tego.

Ravel szybko obnażyła swoje piersi, które podskoczyły przed moimi oczami! Ravel!!!! Cieszę się, że moje oczy widzą coś tak wspaniałego, ale czy za bardzo nie wierzysz moim słowom!? Nie, sądzę że w pełni ufasz moim piersiowym technikom…! Nie potrafiłem opisać sytuacji, która miała właśnie miejsce. Podążyłem za instrukcjami dziadka i wyobraziłem sobie osobę, z którą chciałem porozmawiać, gdy lewą dłonią ściskałem piękną, prawą pierś Ravel. Moja dłoń poczuła coś wspaniałego, gdy myślałem o Koneko-chan i Kuroce.

– Ach… – z ust Ravel wydobył się zmysłowy jęk.

Gdy czułem silną chęć, aby się z nimi połączyć, przesunąłem palce do jej sutka i wcisnąłem go w głąb otoczki! Mój palec doznał ostatecznej przyjemności!

– Iyaan…! – Ravel wydała z siebie jeszcze głośniejszy jęk.

Gdy cofnąłem moją dłoń, zacząłem mówić do jej piersi.

– Koneko-chan. Koneko-chan. I Kuroka też. Słyszycie mnie?

Prawdę mówiąc była to sytuacja w której mówiłem do piersi…ale usłyszałem odpowiedź:

– …Ise-senpai? To Ise-senpai?

To głos Koneko-chan! Naprawdę do niej dotarłem! Ciekaw jestem, czy to dzięki mojej technice…. Sam nie mogłem tego zrozumieć, więc było to dość straszne.

– Sekiryuutei-chan? Co to ma być? Słyszę też głos Shirone, zupełnie jakby rozmawiały ze sobą nasze dusze…

Mogłem też usłyszeć głos Kuroki. Najwyraźniej udało mi się nawiązać z nimi łączność. Dziadek powiedział, że ta technika pozwoli na nawiązanie rozmowy między duszami, które są daleko ode mnie (ale tylko z kobietami). Nazywała się ona Cyckowym Telefonem. Dziadek naprawdę był niesamowity. W ciągu tak krótkiego życia, stworzył tyle nowych możliwości…! Być może był specjalistą, który potrafił wyciągnąć wnioski z mojego talentu! Nagle roześmiał się.

– Kakaka, nie jestem taki mądry. Po prosty przypomniałem ci o marzeniach i ambicjach z dzieciństwa, Ise. Marzenia i cele, które stworzyłeś sobie jako dziecko, mogą stać się filarami twojego życia.

…R-rozumiem. Sądzę że to wtedy stałem się taki, jaki jestem dzisiaj…. Szybko opowiedziałem o mojej technice Koneko-chan i Kuroce a także o tym, że Tanatos został pokonany. Obie były zaangażowane w walkę między sobą. Zresztą gdy tak rozmawialiśmy, dalej ze sobą walczyły. Wprawdzie czułem się winny tego, że się wtrąciłem, to wciąż musiałem im przekazać, że są już bezpieczne, a potem się rozłączyć.

– Ise-senpai, użyłeś piersi Ravel, aby się z nami połączyć, prawda? – zapytała nagle Koneko-chan.

– Nie, teraz jestem tylko telefonem, który utrzymuje duchowe połączenie między Iseiem-sama i Koneko-san. Mnie to pasuje – odparła Ravel, która wszystko słyszała.

– J-jak mogłeś…

Koneko-chan wydawała się być zszokowana, gdy usłyszała o gotowości swojej przyjaciółki. Dodam, że szybkość połączenia i jego jakość zależało od piersi. Po serii dokładnych badań, piersi Ravel zostały uznane za najlepsze do komunikacji.

– Prawe mówiąc chciałabym skończyć już tą rozmowę..... – powiedziała Koneko-chan.

Kuroka zdawał się jednak być bardzo zainteresowana.

– W takim razie zadecydujmy o tym, kto zwycięży, podczas gdy Sekiryuutei-chan będzie słuchał, Shirone! – oznajmiła, po czym rzuciła wyzwanie. – Ta która zwycięży, zostanie jego żoną. Co ty na to?

– Ja zostanę żoną Ise-senpaia! Nie cofnę się, nawet jeśli będę walczyła z tobą, nee-sama!

Dwie siostry się o mnie biją, hę. …Nie mogłem się już powstrzymywać i uwolniłem wszystkie emocje, które przepływały przez moje serce.

– …Nie, to się nie wydarzy.

Koneko-chan powiedziała już wcześniej, że chce zostać moją żoną. Kuroka powiedziała natomiast, że chce urodzić moje dzieci, być u mojego boku, oraz należeć do mojej rodziny... Muszę odpowiedzieć im obu. Jako Sekiryuutei! Jako Hyoudou Issei! Muszę im dobrze odpowiedzieć!

– Ja.... Nieważne która z was wygra, poślubię was obie! Jeśli same będziecie decydować, która z was ma zostać moją zona, to wtedy nie będę mógł być Królem Haremu! Koneko-chan! – powziąłem decyzję. – Przyjmuję twoją propozycję, proszę, zostań moją żoną!

– Mmm. ……Tak – odpowiedziała.

Poszedłem za ciosem i zacząłem rozmawiać z kolejną osobą!

– Kuroka!

– C-co takiego, miau!?

Gdy wysłuchała oświadczyn swojej siostry nadal była zaskoczona i nie doszła jeszcze do siebie, przez co odpowiedziała nieco zmieszanym tonem. Nie dbałem jednak o to i pytałem dalej:

– Naprawdę mnie kochasz?

– …Na początku myślałam o tobie, tylko jako o substytucie Valiego, jego rywalu. Kiedy z tobą jestem, moje serce bije radosnym rytmem i zabawnie jest z tobą przebywać. W przeszłości chciałam tylko dziecka Niebiańskiego Smoka… Chciałam silnych genów. Skoro Vali mnie nie chciał, to wybrałam ciebie, ale sprawy mają się obecnie inaczej. …Jesteś niezmiernie głupi i beznadziejnie szczery. Mimo że jesteś zboczeńcem i głupkiem…nawet jeśli troszczysz się o Shirone, to zaopiekowałeś się także mną…dałeś nam obu spokojne miejsce do życia…. Gdy jestem razem z tobą…wtedy czuję się tak spokojnie. Kiedy widzę twój uśmiech, moje serce jest pełne miłości… – odpowiedziała Kuroka szczerym tonem. Głos jej serca był pełen łez. – Podjąłeś się takiej głupiej walki, dla takich ludzi jak my. Pewnie twoje ciało jest teraz pokryte ranami, prawda? Nawet jeśli twój przeciwnik był bogiem…. To dalej nas przed nim chroniłeś, więc jak mogłabym nie lubić takiego mężczyzny!? Mmm, racja, już dawno beznadziejnie zakochałam się w mężczyźnie, który nazywa się Hyoudou Issei… Kocham cię.

– Zrozumiałem. Wiesz że ja także cię kocham? Jak mógłbym nie kochać dziewczyny, która powiedziała, że chce moich genów? Gdy patrzyłem na twoje zwykłe codzienne życie…wprawdzie trochę się martwiłem, ale zawsze upewniałaś się, że twoja młodsza siostra będzie na pierwszym miejscu. Myślę że taka delikatna siostra z pewnością będzie dobrą kobietą – odparłem Kuroce wprost, gdy usłyszałem jej odpowiedź.

Kuroka była beznadziejnie złośliwą kocicą, a nasze pierwsze spotkanie było okropne. Zaatakowała wtedy trującą mgłą. Zawsze była leniwa i lubiła płatać psikusy…. Ale jasnym było, że była miłą osobą. Uważała swoją siostrę za ważniejszą od kogokolwiek innego. Była dziewczyną, która pragnęła spokoju bardziej, niż ktokolwiek inny. Wiedziałem o tym!

– Więc pasuje ci to? – zapytałem.

– Tak!!!!!! Sekiryuutei-chan…nie, Ise! Chcę urodzić ci dzieci! – odparła natychmiast Kuroka.

W takim razie powziąłem decyzję i wrzasnąłem w stronę piersi Ravel:

– W takim razie zostań moją żoną, tak jak Koneko-channnnnnnnnnnnnnnnnn!

Pośrodku jakiegoś pustkowia wyznawałem miłość parze piersi......

===Część 3===
Po bitwie z Tanatosem wróciliśmy na Stadion Fafnira. Zebraliśmy się przy wejściu na widownie i oglądaliśmy transmisję na żywo.

– Jak toczy się mecz? – zapytałem Xenovię, która stała obok.

– Robi się naprawdę intensywnie, Ise!

Na każdym z ekranów wyświetlało się co innego, ale na jednym z nich widać było bitwę pomiędzy Koneko-chan i Kuroką, która coraz bardziej przybierała na sile! Koneko-chan, w swoim trybie Shirone, zaatakowała Kurokę swoimi białymi płomieniami Kasha, podczas gdy ona korzystała z najróżniejszych technik diabłów, youkai i senjutsu, aby odeprzeć ataki Koneko-chan. Widząc to, Koneko-chan zaczęła korzystać z ataków fizycznych, gdy zbliżyła się do Kuroki i zalała ją lawiną ciosów oraz kopniaków, gdy jej ciało było okryte touki. Dzikie ataki Koneko-chan, nie dały Kuroce nawet chwili wytchnienia, a pod względem siły fizycznej górowała nad swoją starszą siostrą. Kuroka korzystała z niewielkich zdolności teleportacyjnych i starała się zwiększyć odległość od swojej siostry, ale Koneko-chan już wcześniej przewidziała, że Kuroka może skorzystać z tej techniki, więc przewidywała, gdzie jej siostra się pojawi i natychmiast ruszała do tamtego miejsca. Ponownie rozpoczęła z nią walkę wręcz i wreszcie ją zraniła. Ponieważ mieszkały razem przez cały czas i robiły razem wiele rzeczy, to było to naturalne, że potrafiła zrozumieć, jak jej siostra myśli i działa. Kuroka spojrzała na swoją młodszą siostrę, która przyparła ją do muru i uśmiechnęła się. Był to zadowolony uśmiech.

– Shirone! Zwyciężczyni jako pierwsza spędzi noc z naszym przyszłym mężem! Ta bitwa sióstr o pierwszą noc!

– !

Koneko-chan była zaskoczona! Ja zresztą też! Bitwa między siostrami toczyła się o coś tak ważnego! Koneko-chan natychmiast przybrała poważny wyraz twarzy.

– ……Zrozumiałam i przyjmuję wyzwanie!

To sprowokowało komentatora.

– Umm! Niezbyt to rozumiem…pierwsza noc sióstr…? To najwyraźniej stawka w tej bitwie! Najwidoczniej walczą o to, która jak pierwsza spędzi noc z Oppai Smokiem…naprawdę ci zazdroszczę, Oppai Smoku!

Uff, skoro stałem obok miejsc dla widzów, to raczej było mało prawdopodobne, aby ktoś mnie zauważył, ale naprawdę czułem się zawstydzony! Opublikują to w gazetach, a media też będą o tym trąbić! Walka pomiędzy Koneko-chan i Kuroką jeszcze bardziej przybrała na sile, kiedy dziadek znów odezwał się do mnie przez klejnot mojego Boskiego Daru.

– W porządku Ise, czas się pożegnać.

Co! To zbyt nagłe. Nie, dziadek umarł dawno temu, nawet jeśli rozmawiałem z nim niedawno poprzez Ungaikyo!

– Dziadku!? D-dlaczego!? Bez pozwolenia wszedłeś do mojego Boskiego Daru, a teraz tak odchodzisz?

– Byłoby nie w porządku wobec Ddraiga, gdybym pozostał w jego klejnocie na wieczność. Nie mogę pozostać w tym świecie i szpiegować erotycznych przygód mojego wnuka z ładnymi dziewczynami. Nie sadzisz?

– T-to prawda, to faktycznie byłoby bardzo zawstydzające.

Ddraig ciągle byłby przybity, a ja też nie chciałem, aby widział wszystkie zboczone rzeczy, które będę robił z dziewczynami

– Należysz do biblijnych diabłów, a ja muszę wrócić do buddyjskiego raju. Nasze mitologie nie współgrają ze sobą, więc w przyszłości nie będziemy mieli szans, aby się ze sobą spotkać ponownie – powiedział dziadek.

– …Spotkamy się. Jest w końcu to lustro, nawet jeśli nie będziemy mieli korzystać z niego za często – odparłem,

Skoro już raz użyliśmy Ungaikyo, to minie wiele czasu, zanim będziemy mogli ponownie z niego skorzystać. W większości przypadków, każdy człowiek mógł skorzystać z niego tylko raz.

– Będę żył bardzo długo, więc pewnie znów będę miał okazje, aby skorzystać z Ungaikyo… Jeszcze bardziej rozsławię moje imię w Raju, więc bogowie będą mnie odwiedzać!

Sądzę że dziadek, nawet jeśli nie widziałem jego twarzy, był bardzo zadowolony.

– Ise! Harem! Musisz dbać o swój harem! Kiedy spotkasz śliczną dziewczynę, oświadcz się jej! Jeśli jednak to ładna dziewczyna zaproponuje ci małżeństwo, to zgódź się bez wahania! – powiedział dziadek na pożegnanie, po czym się rozpłakał. – Mój wnuk jest najlepszym Oppai Smokiem!

Moja rozmowa z dziadkiem skończyła się. Bez pozwolenia dostał się do mojego klejnotu i pomógł mi rozwinąć nową technikę…. Dziękuję ci, dziadku. Wprawdzie było to trochę kłopotliwe, ale to dzięki tobie byłem w stanie ochronić Koneko-chan i Kurokę... Chociaż dziadek odszedł tak nagle, to mecz rozgrywający się przed moimi oczami stawał się coraz bardziej zaciekły... Zarówno Koneko-chan, jak i Kuroka, ledwie trzymał się na nogach.

– Kuroka-neesama, zakończmy to! – powiedziała Koneko-chan, gdy sapała niczym miech.

– Tak, atakuj i daj z siebie wszystko!

Używając ataków demonicznej energii, kręgów Kasha okrytych czarnymi płomieniami, kopniaków i ciosów, połączonych z senjutsu i touki, Kuroka bezlitośnie zasypywała swoją siostrę wszystkim co miała. Koneko-chan uwolniła własne Kasha, kiedy nagle powróciła z formy Shirone do swojej normalnej postaci i dalej kontynuowała okrywanie swojego ciała touki! I wtedy to się stało! Ogon Koneko-chan roztroił się! Jej ciało pochłonęła niesamowita ilość touki! Kuroka miała obecnie tylko dwa ogony, Koneko-chan potrafiła w krytycznym momencie mieć aż trzy. Jej oczy rozbłysły złotym światłem! Koneko-chan zaczęła się poruszać tak szybko, że gołym okiem trudno było nadążyć za jej ruchami. Znacznie to przekraczało zdolności Kuroki, która nie mogła jej doścignąć! Nawet ja nie mogłem tego dostrzec! Szybkie Kasha, którymi atakowała Kuroka, nie mogły dopaść niesamowicie szybkiej Koneko-chan, której nie można już było dostrzec, gdy zbliżała się do swojej siostry. Zanim Kuroka to zauważyła, pięść Koneko-chan trafiła ją w brzuch. Odgłos ciosu rozniósł się pomiędzy obiema siostrami i po chwili ciało Kuroki zaczęło drżeć. Przytuliła wtedy swoją młodszą siostrę.

– Najwyraźniej pod względem siły fizycznej, jest pomiędzy nami duża różnica. Stałaś się silniejsza, Shirone…

Ciało Kuroki zaczęło pochłaniać odsyłające światło. Starsza siostra pogłaskała młodszą po policzku.

– Najwyraźniej poradzisz sobie beze mnie. Jesteś taka silna…

Trzymając swoją siostrę za rękę, Koneko-chan zaczęła płakać.

– …Nie, nawet jeśli stałam się silniejsza, to wciąż cię potrzebuję, Kuroka-neesama. Ponieważ jesteśmy siostrami.

Kuroka zniknęła w świetle.

– Goniec Drużyny Hakuryuukou Porannej Gwiazdy został wyeliminowany z walki – komentator ogłosił wszem i wobec zwycięstwo Koneko-chan.

Koneko-chan zwyciężyła, ale mecz się jeszcze nie skończył. Na innym ekranie, jego eminencja Vasco Strada nadal walczył z Arturem. Obaj szermierze dzierżyli święte miecze, które były okryte świętą aurą. Za każdym razem gdy krzyżowali ostrza, uwalniały się fale świętej aury, które niszczyły wszystko dookoła. Droga na której walczyli, chyba tylko cudem się jeszcze nie zawaliła, a wszystkie budynki dookoła były zburzone. Ostatnim razem, podczas buntu wojowników Kościoła, Artur skończył swoją walkę przedwcześnie, z powodu różnicy w sile fizycznej…. Tym razem jego eminencja powrócił do formy, którą miał w wieku pięćdziesięciu lat. Ruchy jego eminencji były bardzo płynne, a jego niestrudzone ataki coraz bardziej zbliżały się do Artura, który używał Collbrande, aby je zablokować, ale niemalże klękał za każdym razem, gdy parował cios. Wprawdzie dawała z siebie wszystko, aby uciec od tej kiepskiej sytuacji, ale jego eminencja wciąć go przytłaczał swoją potężną mocą. Artur użył swojego świętego miecza, aby zrobić dziurę w przestrzeni i włożył tam swoją broń. To była ostateczna technika, która była używana w bezpośrednim starciu i mogła przebić przeciwnika, ale jego eminencja uniknął tego ataku. Mimo swojego starego ciała był w stanie tego uniknąć! Od tamtej bitwy Artur także stał się silniejszy! Artur ciągle atakował w każdą lukę w obronie jego eminencji, ale on wszystkiego unikał! Gdy miecz Artura przebijał przestrzeń, jego miecz uwalniał jednocześnie aurę, ale jego eminencja natychmiast odskakiwał daleko w tył i unikał ataku. …Gdybym to ja tam walczył zamiast niego, nie przewidziałbym takiego ataku i oberwałbym! Tak jak ostatnio, Artur próbował unikać krzyżowania ostrzy na tyle, na ile to możliwe. Już wcześniej wiedział, że nie może się dopasować do siły jego eminencji w czasach jego największej chwały. Chociaż Artur zamierzał robić uniki, jego eminencja nie pozwolił mu na to, więc zbliżał się do niego i zaczynał walkę bezpośrednią. Nawet wtedy można było dostrzec talent Artura w szermierce, ale jego eminencja za każdym razem potrafił go przytłoczyć swoją siłą i ciosami Durandalami.... W zaciekłym starciu między ostrzami, Artur odskoczył w tył.

– Naprawdę jesteś wspaniałym szermierzem. Nie potrafię nie podziwiać twojego rzadkiego talentu. Istnieje jednak kilka niedoskonałości, które można zobaczyć od czasu do czasu – powiedział jego eminencja.

Artur nic nie odpowiedział i dalej ciężko oddychał. Najwyraźniej to pierwszy raz, gdy jego wytrzymałość przeszła tak ciężką próbę.

– Po poleganiu na swoich własnych talentach po tym, jak przeszliście przez tyle pól bitewnych, twoja technika wydaje się być skażona swego rodzaju próżnością. Chociaż jest kilka efektywnych zdolności, to jednak nie ma możliwości, aby mój Durandal ich nie pokonał – dodaj jego eminencja.

Artur uśmiechnął się z ironią.

– Kiedy mówisz takie rzeczy, nie potrafię ci odpowiedzieć.

Artur nie zamierzał się jednak poddać i znów pokrył swoje ostrze świętą aurą, która świeciła oślepiającym blaskiem i przybierała na sile! Ale jedyne co zrobił jego eminencja, to naprężył tylko swoją lewą rękę, przez co jego mięśnie jeszcze bardziej napuchły. Święta aura Collbrande zaczęła się coraz bardziej zbliżać, a jego eminencja wysunął pięść naprzód! Święta aura uwolniona przez miecz zderzyła się z świętą aurą jego pięści i została całkowicie rozproszona! To jej jednak nie zatrzymała i pędziła przed siebie, po czym trafiła prosto w wysoki budynek, który się zwalił!

– Pojawiła sięęęęęęęęęęęęęęę! Święta Pięść! Pierwotnie używał jej tylko Kapitan Anioł Nero Raimondi-senshu! – oznajmił komentator.

Był tym najwyraźniej zdumiony.

– Moc jest znacznie większa niż w przypadku oryginału. Pomyśleć że istnieje pięść, która może tak łatwo zniszczyć cały budynek…!

Kiedy jego eminencja przybył do miasta Kuou, Xenovia, Irina i ja, zapytaliśmy go, jak stał się taki silny oraz jak można samemu napełnić pięść świętą aurą? Jego eminencja zacisnął pięść, gdy do nas mówił:

– Słuchajcie uważnie, dzieci. Jeszcze zanim zostałem nastolatkiem, przysiągłem w moim sercu, że zostanę wojownikiem Kościoła. Modliłem się, myślałem i bez przerwy trenowałem dzień po dniu. Och Panie, proszę, udziel tej pięści swojego miłosierdzia. Jeszcze więcej, więcej, więcej , więcej więcej… Nie było czasu na odpoczynek, gdyż trenowałem codziennie przez wiele godzin. Nawet gdy wyruszałem z jakąś misja, nie zapominałem o treningu.

Jego eminencja zacisnął w dłoni krzyżyk, który nosił na piersi.

– Kiedy zaczniecie bez wahania wierzyć, że cud może się wydarzyć, kiedy wasze serca będą niewzruszone i sprawiedliwe, a wasze ciała będą bez ustanku trenowane, wtedy wasze pięści napełnią się miłosierdziem.

Siła jego eminencji nie była dziełem cudu, tylko raczej jego siła powodowała cud. W tym momencie to zrozumiałem. Twarz Artur była pokryta potem, a jego pierś unosiła się od ciężkich oddechów, gdy zaczął mówić:

– Być może przegrałem…ale pozwól mi walczyć aż do końca. Będę trwał, gdyż cud może się narodzić w jednej chwili, ponieważ jestem mężczyzną, który walczy u boku Hakuryuukou.

Jego eminencja uśmiechnął się odważnie, gdy przyjął wyzwanie Artura...

– Tak zgadza się, prawdziwy wojownik nigdy się nie poddaje.

Jego eminencja utrzymywał przewagę, gdy dalej walczyli. Po drugiej stronie Kiba i Bikou nadal kontynuowali swój pojedynek. Bikou tworzył swoje klony, podczas gdy Kiba tworzył Smoczych Rycerzy, aby się im przeciwstawić. Klony i Smoczy Rycerze walczyli ze sobą, podczas gdy dwójka ludzi dalej ze sobą walczyła. Kiba dzierżył Grama, a Bikou swój Ruyi Bang, podczas gdy wymierzali między sobą ciosy tak szybko, że nawet nie można było tego dostrzec. Po tym jak Kiba przeszedł rygorystyczny trening z jego eminencją, sposób w jaki używał w bezpośrednim starciu demonicznego miecza, Grama, zmienił się. Gdy zadawał ciosy, uwalniał olbrzymie ilości aury, aby zrekompensować brak mocy. Dlatego Bikou był pod presją ciągłych ataków Kiby! Bikou odskoczył w tył i wydłużył swój kij, aby atakować z większego dystansu, ale Kiba poruszał się z szybkością światła i znalazł się za plecami Bikou, po czym zadał cios demonicznym mieczem! Czasami korzystał z techniki sandanzuki, co ograniczało zdolność Bikou do robienia uników! Nagle jego kij został rozcięty na dwoje!

– Mój kij!? Cholera by to!

Jednak Bikou sięgnął do swojego ucha i wyjął z niego kolejny Ruyi Bang. Po tym jak Kiba wziął głęboki wdech, zmienił swoją postawę i pozbył się Smoczych Rycerzy. Wtedy niezliczona ilość świętych demonicznych mieczy wyrosła z ziemi! Bikou został zmuszony do zrobienia uniku, ale Kiba zmniejszył dzielący ich dystans i zadał cios Gramem, który był okryty aurą świętego demonicznego miecza! W momencie uderzenia została wyzwolona straszliwa moc, a Bikou mógł tylko to znieść

– Tsk! Jak ktoś taki jak ty może używać takiej mocy!? – wrzasnął.

Kiba roześmiał się odważnie.

– Trening jego eminencji był niesamowity. Aby wytrenować siłę i wytrzymałość, musiałem zmienić dietę i styl życia! Dzięki temu każdy cios mieczem jest o wiele potężniejszy!

Tak jak powiedział Kiba, dzięki tej metodzie moc ciosów została wzmocniona w momencie uderzenia. To była bardzo przydatna zdolność dla Kiby, który kładł nacisk na technikę. Normalnie wykorzystywał technikę, ale kiedy chodziło o zdanie ostatecznego ciosu, używał mocy. Dzięki przewodnictwu jego eminencji, mój przyjaciel i rywal przekroczył to, czego oczekiwałem! Wygląda na to, że bitwa pomiędzy jego eminencją i Arturem, a także walka pomiędzy Bikou i Kibą, będzie trwała jeszcze przez chwilę! W innym miejscu zaszła gwałtowna zmiana. W parku bez przerwy płonęły fioletowe płomienie, a olbrzymi anioł rósł coraz bardziej! Czy to…Łamacz Ładu Lint-san!? Z odgłosem grzmotu, Akeno-san uwolniła potężną, Smoczą Świętą Błyskawicą, w stronę parku który znajdował się pod nią! Le Fay używała silnych, obronnych magicznych kręgów, aby stawić jej opór! Bitwa tocząca się w parku była bardzo intensywna! W innym miejscu Vali walczył z Crom Cruachem, a walka pomiędzy nimi niszczyła wszystko dookoła. To był pierwszy raz, gdy widziałem Maoufikację Valiego, ale…jakość jego aury była ponad wszelkim wyobrażeniem! Mały podmuch demonicznej energii wystarczył, aby wszystko zniszczyć! Wszystkie otaczające ich budynki runęły, a pole bitwy stało się otwartą przestrzenią! Czyżby Maoufikacja Valiego była silniejsza od mojej Smoczej Deifikacji!?

[Wprawdzie po wieloma względami nie jesteś gorszy od Valiego, to jednak on wydaje się być silniejszy od ciebie.]

Ddraig powiedział coś takiego. Do tego ataki Crom też były bardzo potężne! Dzięki poleganiu tylko na atakach fizycznych, smoczym ogniu oraz aurze, był w stanie wywrzeć olbrzymi wpływ na pole bitwy. Vali nie miał innego wyboru, niż znoszenie brutalnych ataków Croma. Gdy ich walka przybrała na sile, zacząłem się zastanawiać, czy zdążą wyłonić zwycięzcę, zanim zniszczą całe pole gry.... Jednak wszystko zmieniło spojrzenie w inne miejsce.

– Co! Rias-senshu pokryła swoje ciało mocą Gaspera-senshu…ale ten mroczny całun zaczyna powoli znikać! – oznajmił komentator.

Spojrzałem tam i zobaczyłem, że coś czarnego walczyło z olbrzymim Fenrirem. To…Rias? Dopiero teraz spostrzegłem że to ona! Co się stało!? Chociaż miała aurę ciemności, to była też pokryta czerwoną aurą zniszczenia, dzięki czemu ją poznałem. Miała trzecie oko na czole. To Gasper?

– Uformowała Gaspera…Balora w swoje ciało! – oznajmiłem.

– Tak, najwyraźniej to nowa technika Rias-oneesama…ale widoczne osiągnęła już swój limit – odparła Rias.

Rias, która zmieniła się w czarną bestię, oddychała ciężko. Z jej ciała dalej wyciekała czarna aura i oczywistym było, że jej siła coraz bardziej słabła. Olbrzymie ciało Fenrira także było pokryte ranami, powstałymi na skutek walki z Rias. Po jego futrze ciekły strumienie krwi, ale wciąż miała zamiar walczyć

– Boski Dar Valerie może uleczyć rany… – powiedziała kwaśno Xenovia.

– Ale wytrzymałości nie przywróci. Jeśli Rias-san ją straci, może być niebezpiecznie – dodała Irina.

Rias stanęła na dachu budynku, który się jeszcze nie zawalił i próbowała zebrać w swoich dłoniach demoniczną energię. Daleko na niebie coś przelatywało. Gdy się temu lepiej przyjrzałem, zobaczyłem że to Gogmagog! Starożytny golem pędził na Rias z pełną prędkością.

– Oooooochh! Gogmagog-senshu mocno oberwał na samym początku gry, ale teraz wraca do walki! Starożytna broń potrafi sama się naprawiać i dlatego wkracza w tak krytycznym momencie gry!

Gogmagog strzelił do Rias laserem. Rias planowała użyć demonicznej energii ze swoich rąk, aby kontratakować, ale Fenrir zawył, a następnie odgryzł metalową rurę, którą następnie rzucił. Rura wbiła się głęboko w ścianę budynku stojącego obok. Nie wiem co planują, kiedy nagle Gogmagog strzelił potężnym laserowym promieniem w ten budynek!

– Valerie! – wrzasnął nagle Gasper.

Promień bezlitośnie wywiercił potężną dziurę w budynku!

– Goniec Drużyny Rias Gremory został wyeliminowany z walki – oznajmił komentator.

Komunikat oznajmił nokaut Valerie. Rozumiem, Rias ukryła ją w tym budynku na wszelki wypadek, jednak Fenrir ją zauważył i przekazał wiadomość Gogmagogowi. Praca drużynowa pomiędzy golemem i wilkiem była niesamowicie dobra! Wyjątkowo cicha współpraca pomiędzy potworem i bronią, wszystkich zaskoczyła!

– Podstępny promień światła! Valerie Tepes-senshu została pokonana po tym, jak zaszła tak daleko w grze! Teraz Drużyna Rias Gremory straciła możliwość leczenia! – oznajmił komentator.

Po pokonaniu Valerie, Gogmagog ruszył przed siebie i wziął sobie na cel Rias. Fenrir także zaczął zbliżać się coraz blizej i nie spuszczał jej z oczu. Najwyraźniej obaj mają jeszcze chęć do walki. Nie potrafiłem zachować spokoju, gdy widziałem tą scenę.

– Nieważne jak silna jest obecnie Rias. Nie poradzi sobie naraz z Fenrirem i Gogmagogiem....

Jeśli dalej będzie to trwało, to wtedy przegra. Nagle ktoś wyskoczył spomiędzy budynków i stanął u jej boku.

– Księżniczko, przybyłem z odsieczą!

To był jego eminencja Vasco Strada! Nie tylko ja, ale też cała widownia nie potrafiła powstrzymać podekscytowania!

– Nareszcie przybyłłłłłłłłłłłłłłłłł! Vasco Strada-senshu pojawił się!

Cóż za ciekawy przebieg meczu! Jego eminencja pojawił się właśnie wtedy, gdy Rias miała kłopoty! Uwach, nawet ja nie potrafiłem nie czuć podekscytowania, gdy stary szermierz przybył z pomocą mojej dziewczynie, która właśnie była przyparta do muru!

– Było jakieś ogłoszenie o wyeliminowaniu Artura z walki!? – zapytałem.

Fakt że jego eminencja się pojawił, musiał oznaczać, że zwyciężył, ale....

– Nie, nie sądzę aby został wyeliminowany.... – powiedziała Xenovia, wskazując ekran, na którym Artur leżał na ziemi i najwyraźniej nie mógł wstać.

Jego wytrzymałość została całkowicie wyczerpana. Najwyraźniej nie mógł nawet ruszyć palcem. Jego eminencja stanął na dachu wieżowca, aby chronić Rias.

– Wilk czy golem? A może obaj na raz? – powiedział, patrząc na Fenrira i Gogmagoga.

Jego eminencja uniósł święty miecz, który trzymał w dłoni. Ale aura ciemność.... Gasper oddzielił się od ciała Rias, która wróciła do swojej normalnej postaci…i natychmiast padła na ziemię. Jej oddech stawał się coraz cięższy i najwyraźniej nie mogła nawet stanąć na nogi.

– Rias-oneesama…nasz Król osiągnął swój limit. Myślę że powinnaś się poddać – powiedział Gasper.

Gasper zaproponował jej kapitulację. Rias próbowała oponować. Jej twarz…wyglądała naprawdę źle.

– …O czym ty mówisz, Gasper…

Gasper pokręcił głową.

– Ta technika…dalsze jej używanie będzie niebezpieczne. Ze względu na przyszłość tego turnieju, będzie źle, jeśli się teraz nie poddasz…. Proszę, Rias-oneesama, jeszcze trochę, i…

Gasper dalej nalegał. Rias była obecnie w bardzo niebezpiecznej sytuacji i było to jasne dla każdego, kto oglądał ten mecz.

– ……Achhhhhh… – Rias sapnęła z żalu. Przez chwilę pooddychała jeszcze ciężko i.... – Poddaję się.

Rias poddała się i ogłosiła swoją porażkę.

– CO COO COOOOOOOOOOOOOOOO!!!! Rias-senshu poddała się!!!!! – oznajmił komentator. – Kapitulacja Rias Gremory-senshu została przyjęta. Mecz jest skończony! Zwyciężyła Drużyna Hakuryuukou Porannej Gwiazdy!

Zaniemówiliśmy. Xenovia i pozostali zamknęli swoje oczy. …Artur był w stanie, w którym nie mógł się ruszać, Kuroka została wyeliminowana, Bikou był w ciężkiej sytuacji, Gogmagog raz już oberwał a Fenrir odniósł poważne obrażenia…. Co za niesamowity mecz. Drużyna którą dowodził najsilniejszy Hakuryuukou w historii, dość mocno oberwała. Klasnąłem dłońmi! Moi towarzysze też zaczęli klaskać. Zaraziliśmy tym resztę widowni i wkrótce wszyscy klaskali. Cała publiczność okazała owację na stojąco! Na ekranie zarówno Vali, jak i Crom, byli ciężko obici, a ich walka nagle się skończyła. Cały pancerze Valiego był zniszczony, a jego pierś unosiła się w ciężkim oddechu.

– …Myślę że to też można nazwać meczem, skoro skończyło się w ten sposób – powiedział.

– Hmph, kilka spraw dalej nie zostało rozwiązanych, ale to prawda, że od dawna tak dobrze się nie bawiłem. Ne przejmuj się, turniej trwa nadal, więc może będziesz mnie w stanie pokonać, kiedy znów się spotkamy? – odparł Crom, ścierając krew płynącą z czoła.

– Tak, to prawda. Takie są zasady turnieju. Nawet jeśli ten mecz nie wystarczy, to zawsze będzie następny. Więc jeśli znów chcesz powalczyć, to na pewno będziemy mieli szansę.

Crom roześmiał się z podekscytowania, kiedy to usłyszał.

– Ha ha ha ha! Co za ciekawe czasy! Mogę otwarcie walczyć z tobą, Sekiryuuteiem, innymi smokami, a nawet bogami. Na początku myślałem że to żart…ale dla takich ludzi jak ty czy ja, którzy od dawna wyczekiwali takich bitew, nie mogło być lepszej rzeczy niż ten turniej. Mimo że zasady są trochę kłopotliwe.

Vali wzruszył ramionami.

– Cóż, to tylko kwestia wyrobienia przyzwyczajenia.

Vali podszedł do Croma i wyciągnął w jego stronę dłoń. Crom uśmiechał się tylko, po czym poleciał do Rias. Vali spojrzała na swoją dłoń, wyciągniętą do odrzuconego uścisku i parsknął śmiechem...

===Część 4===
Kiedy mecz się skończył, udaliśmy się z wizytą do pokoju medycznego. Rias została tam zabrana z powodu swojej kondycji fizycznej i gruntownie przebadana. Raport lekarski stwierdził, że jej stan był wynikiem wpływu mocy Balora Gaspera, która wyczerpała całą jej wytrzymałość oraz demoniczną energię, przez co zemdlała.

– …Ise i pozostali widzieli moją porażkę… – narzekała Rias, leżąc na łóżku.

Ująłem ją za dłoń.

– W porządku, wprawdzie połączyłaś swoją technikę z Gasperem, ale i tak to niesamowite, że udało ci się stawiać opór Fenrirowi aż do samego końca – to były moje szczere słowa.

Rok temu daliśmy z siebie wszystko, podczas walki z Fenrirem. Dlatego nowa technika Rias była niesamowita. Chociaż wielki Fenrir też miał tylko osiemdziesiąt procent swojej pierwotnej mocy. Nawiasem mówiąc, Kuroka i Valerie, które też zostały wyeliminowane, leżały na sąsiednich łóżkach. Valerie nie miała żadnych poważnych obrażeń, ponieważ została wyeliminowana jednym strzałem, ale dla pewności znajdowała się pod obserwacją. Kuroka walczyła z Koneko-chan i lepiej by było gdyby spokojnie spała, aby jak najszybciej odzyskała siły, ale zamiast tego tuliła się do moich pleców i flirtowała ze mną.

– Teraz ja też jestem kandydatką na twoją żonę, miau ♪ Ise Ise, poszukajmy potem miejsca, w którym weźmiemy ślub, miau.

Koneko-chan podeszła do Rias.

– Rias-neesama. Zdecydowałam o czymś ważnym – oznajmiła z poważnym wyrazem twarzy, po czym zwróciła się Rias, jakby była jej siostrą. – Zamierzam wrócić do mojego poprzedniego imienia, Shirone.

[—!]

Wszystkich to zszokowało! Nawet Kuroka była zaskoczona. Rias była jedyną, która spokojnie to zaakceptowała i uniosła się na łóżku.

– Rozumiem, więc nareszcie podjęłaś decyzję.

– Chcę aby Shirone było moim pierwszym imieniem, a Koneko drugim. Zagadasz się na to, Rias-neesama? – zapytała cicho Koneko-chan.

– Nie musisz mnie pytać o zgodę. Jeśli tego chcesz, to jest w porządku. To dla ciebie najlepsze, Shirone – odparła Rias z delikatnym wyrazem twarzy, po czym przytuliła Koneko-chan.

Koneko-chan uśmiechnęła się szeroko, gdy jej twarz była wtulona w piersi Rias.

– Dziękuję ci, Rias-neesama – odparła Koneko-chan. – Ale nie porzucę nazwiska, które mi nadałaś, Rias-neesama. Dlatego chcę się od teraz nazywać Toujou Shirone.

Toujou Shirone. To dobre nazwisko. Nagle Kuroka uniosła rękę do góry.

– Więc ja też mogę się od teraz nazywać Toujou Kuroka? Też powinnam mieć nazwisko miau.

– W porządku, jeśli chcesz – odparła Rias z uśmiechem.

– Ale Hyoudou Kuroka też brzmi ładnie, miau ♪ – odparła Kuroka, wytykając język.

Koneko-chan, nie, Shirone-chan zaczęła dziękować Ravel:

– Ravel, dziękuję ci, że chroniłaś mnie podczas meczu.

– W porządku. Cieszę się, że mogłam ci pomóc, Kone…Shirone-san.

Shirone-chan ujęła swoją przyjaciółkę za rękę.

– Wystarczy Shirone. Jesteśmy przecież przyjaciółkami.

– Mmm. …Zrozumiałam, Shirone.

– Może ja też powinienem cię nazywać Shirone-chan? – zapytałem.

– Nie mam nic przeciwko, abyś dalej mówił do mnie Koneko-chan, ale... – nagle zaczęła mówić nieśmiałym tonem. – …Publicznie oraz podczas uroczystości, mów do mnie Shirone…

– Zrozumiałem, jesteś Shirone-chan i Koneko-chan!

Jest Shirone-chan i Koneko-chan! Jest Koneko-chan i Shirone-chan! Czasami mogę się mylić, ale niezależnie od tego, którego imienia użyję, nadal jest tą samą Koneko-chan i Shirone-chan. Chociaż Drużyna Rias została pokonana, to nadal mieli jakieś poczucie spełnienia. Jego eminencja Strada powrócił do swojego pierwotnego wieku i spokojnie popijał napój sportowy w kącie pokoju. Lint-san też był wyczerpana i spała na pustym łóżku. Tak przy okazji, po tym incydencie Drużyna Ikuse-san udała się do najróżniejszych miejsc, aby wyjaśnić całą sytuację. Jak zwykle byli zajęci.

– Ise-sama, walka w czyjejś obronie. …Mimo że uważnie przyglądała się twojej bitwie, to zapomniałam o czymś ważnym, Ise-sama…. Po walce w obronie Shirone i Kuroki-sama, poczułam jakby w moim sercu zostały przebudzone uczucia, o których dawno zapomniałam – powiedziała nagle Ravel.

– Ravel-san, sądzę że ta bitwa może zostać uznana za Królewskość. To chwalebna ścieżka, którą podąża nasz król... Skoro stoisz u boku Oppai Smoka, Hyoudou Isseia-san, to nie możesz o tym zapominać – odparła Bina-shi.

Ravel pokiwała głową, gdy czuła się głęboko poruszoną przez słowa Bini-shi.

– …Bina-sama…. Tak!

Bitwa z Ponurymi Żniwiarzami miała miejsce poza sceną i najwyraźniej była ona wielki postępem w życiu Ravel. Kiedy uśmiechałem się z zadowoleniem, widząc jak dwie moje kouhai dorosły, Koneko-chan nagle stanęła przede mną.

– Ise-senpai, mógłbyś się troszeczkę schylić.

Zrobiłem jak poprosiła i nasze oczy były na tym samym poziomie.

– Właśnie tak. Teraz.....

Jej usta dotknęły moich.... To był pocałunek... Uczucie jej ust było takie delikatne. Twarz Koneko-chan…Shirone-chan, pokryło się odcieniem głębokiej czerwieni.

– Mój pierwszy pocałunek.

– Ach, to takie podstępne, miau! – wrzasnęła Kuroka.

Kuroka przyciągnęła swoją twarz do mojej i też mnie pocałowała! Wepchnęła mi nawet język do ust, ale Shirone-chan odciągnęła mnie od niej!

– Jesteś zbyt agresywna, Kuroka-neesama! – powiedział i znów mnie pocałowała!

Kuroka natychmiast mnie odciągnęła i pocałowała ponownie! Asia zbliżyła się wraz zresztą dziewczyn!

– Nie możecie tak całować Iseia-san!

Irina i Xenovia też protestowały:

– Tak! Pocałowałyście kochanie moje więcej razy niż ja!

– W takim razie natychmiast pocałujmy się z nim tutaj!

Pięć dziewczyn wydzierało mnie sobie z rąk! Rias przyglądała się temu i nastrój też jej się zaczął udzielać.

– Może szybciej wyzdrowieję, jeśli Ise mnie pocałuje.

Po tych słowach nawet Akeno-san...

– Ara ara, myślę że też się później przyłączę.

Więc one też chcą się ze mną całować! Cieszę się, ale moje ciało nie może tego znieść! Jest tu siódemka dziewcząt! Wprawdzie bardzo się cieszę, ale mam tylko jedno ciało! Nagle przypomniałem sobie słowa dziadka

„Ise! Harem! Musisz dbać o swój harem! Kiedy spotkasz śliczną dziewczynę, oświadcz się jej! Jeśli jednak to ładna dziewczyna zaproponuje ci małżeństwo, to zgódź się bez wahania!”

Drogi dziadku w Niebie, dam z siebie wszystko, aby zostać Królem Haremu, więc proszę, miej na mnie okooooooooooooooooooooooooo!
<noinclude>

==Odnośniki tłumacza==

<references/>
</noinclude>

<noinclude>
{| border="1" cellpadding="5" cellspacing="0" style="margin: 1em 1em 1em 0; background: #f9f9f9; border: 1px #aaaaaa solid; padding: 0.2em; border-collapse: collapse;"
|-
| Cofnij do [[High_School_DxD:Volume_24_Slash_2|Rozdziału Slash 2]]
| Powróć do [[High_School_DxD_(Polski)|strony głównej]]
| Przejdź do [[High_School_DxD:Volume_24_Nowy_Żywot|Nowego Żywotu]]
|-
|}
</noinclude>

Seikoku no Ryuu Kishi: Volume 7 Chapter 6

2018-04-15T08:16:11Z

141.101.107.27: /* Part 1 */

== Chapter 6 - The Birth of a Demon ==
=== Part 1 ===
Without any warning, Tristan let out an earth-shattering roar.

“Goooooooooooooooooooooooohhh…!”

It was a noise far surpassing a normal roar, and even Silvia couldn’t help but cover her ears. A deep black aura radiated out from the black crystal on Tristan’s forehead.

“W-What’s going on…?”

Silvia murmured in astonishment. Just a second earlier — Oscar was ready to give Silvia a fatal blow. Although she had luckily escaped from the fate of defeat, the situation was far too abnormal.

“…W-What’s wrong, Tristan?”

For the first time since the beginning of the decisive battle, Oscar’s expression showed signs of doubt. It seemed as though even Oscar was unable to comprehend what had happened to Tristan. It seemed as though Tristan had gone berserk.

“Grrrrr…!”

Lancelot became cautious and retreated backwards step by step. These actions were not an order from Silvia. It was an instinctive perception of danger, and it naturally tried to maintain a distance.

“Be careful! There’s something strange about Tristan!”

After she finally stood back up, Eco gave a warning to Silvia. The audience members in the arena also noticed the strange atmosphere, and they began to talk amongst themselves. The light released by the black crystal on Tristan’s forehead grew in intensity. No, rather than light, it was more correct to describe it as a dark aura.

“Goooooooooooooooooooooohhh …!”

Tristan was unable to withstand the apparent torture and it rolled over the ground in pain. A black aura gradually began to envelop its enormous body.

“Kuh! Calm down, Tristan! What’s the problem!?”

Even as strong as Oscar was, she had to hold on tight to Tristan’s fur in case she was thrown off at any moment.

“Is this something that Celes did!? Celes! Where did you go?”

The silver fur that was unique to a Maestro slowly began to turn black. Clouds also appeared in the sky that was previously clear. The sound of thunder could be heard from afar. At the same time that the sky above Ansarivan was covered by dark clouds, Tristan was reborn as a jet-black dragon.

“Gooooooooooooooooooooooohhh!”

A deafening roar shook the very air.

“This can’t be! This is my Tristan! What’s going on — kuh!”

In an instant, even Oscar began to feel pain. An ominous premonition spontaneously made Silvia feel a chill run down her spine.

“What is it!? Calm down Oscar-san! Hold on!”

No matter what Silvia said, Oscar ignored it as she continued to hold her head and struggle in pain.

“No! I don’t want to do that! Stop it! Don’t invade my body! …Uooooooohhh!”

A shrill scream lingered throughout the venue with a long echo.

“Oscar-san…!?”

Silvia’s face was coloured with surprise. Something strange began to happen to the Ark that Oscar was so proud of. Its brilliant golden colour was swallowed by a terrible black erosion. Each part of the armour also distorted into an eerie form. The shapes were similar to that of a reptilian creature. The magic bow Failnaught also followed suit with the Ark as its colour and appearance changed. In the blink of an eye, the golden Dragonar had turned into a black demon.

“Kuku…what an extraordinary feeling. So this is the power of Pluto!”

Oscar revealed a smile so terrifying that it almost seemed as though she had become another person entirely. Could it be that Tristan’s transformation had also caused Oscar’s personality to change? And what was this ‘Pluto’ that she spoke of?

“What is happening!?”

The scene that had occurred before her eyes was beyond Silvia’s ability to understand, and all she could do was stare.

“Come now, Child of Pluto! State your wish!”

The demon Oscar yelled out towards the grey sky. As if in response to her question, the black crystal stuck onto Tristan’s forehead released a wicked black glow.

“Is that so…is that your wish? Very well.”

After the demon Oscar seemed to express her understanding, she held up the magic bow Failnaught and prepared to attack. A jet-black arrow appeared out of thin air between the bow and the arrow string, and the demon Oscar aimed it towards a corner of the audience stands — at the VIP gallery.

“S-STOP IT—!”

Silvia screamed out. Aside from the Chevron King, there were also various other nobles and royalty who were watching from there. Silvia’s father and sisters were also there.

“Haha!”

Oscar grinned as she let loose the jet-black arrow.

—Dooooooooooooooooooooooooooon!

In an instant, an explosion sprouted from the VIP gallery. The audience members who were sitting near the VIP gallery were momentarily overwhelmed by shock, but they immediately began to flee like a flock of birds.

“Ah…! Father, my sisters…!”

Silvia’s heart sank and she lowered her head in frustration.

“—It’s all okay, Princess-sama!”

At that time, the voice of the boy that she trusted the most entered Silvia’s ears. When she turned around to look, she saw Ash attempt to get up from the ground. Although he was no longer on Brigid’s back, now was not the time to be worried about the rules of the tournament.

“Are you okay!?”

After realising that Ash had awoken from his unconscious state, Eco hurriedly caught up to him. Ash leaned on Eco’s shoulders and stood up with all the energy that he could muster.

“Princess-sama, open your eyes wider and take a good look at the VIP gallery!”

The VIP gallery which was obscured by black smoke gradually began to clear.

“Glenn-dono!”

Silvia called out in relief. The seven Dragonars of Veronica’s personal guard that Glenn McGuire led had all used layer upon layer of Hexagonal Shields to protect the lives of the distinguished guests. Glenn himself had equipped his Ark and he held the magic sword Caladbolg in his hand. As for Veronica, she personally stood right in front of Zacharias III. It seemed as though she had already been mentally prepared to sacrifice herself by acting as a human shield for the Chevron King in case of a crisis. Just at that time — the prided magic ship of the Chevron Kingdom, the Claíomh Solais appeared in the sky above the audience stands.

=== Part 2 ===
Pandemonium broke out as screams arose from all over the arena. The audience members who felt fear for their lives all rushed towards the exits. The members of the Student Council led by Rebecca were surrounded by waves of people on all sides as they tried to assist with evacuation guidance.

“There is no need to panic! Please act calmly!”

Rebecca was responsible for command while Jessica guided the flow of the crowd. Lucca’s role was to lead the people who were injured over to the infirmary. After Veronica confirmed the state of the audience, she murmured

“I originally planned to have Rebecca come over to assist us, but…”

“It is unfortunate Princess-sama. Rebecca Randall has just recovered from a serious injury, and her Pal Cú Chulainn is still recovering…the injury that Cú Chulainn sustained in the preliminary round seems to be worse than expected.”

The captain of her personal guard Glenn explained.

“I don’t need you to tell me that, of course I knew.”

''In terms of the outcome, it’s fine right now'' — that was what Veronica thought as she coldly replied. Most of the common audience members who sat in the venue were citizens of the Knight Country that Veronica had to protect. The citizens were an indispensable foundation of a country. If it were possible, Veronica wanted to leave this group of weak and useless nobles to personally rush to the aid of the citizens. At that time, a slight buzzing sound was heard. It was a magic ship, the Claíomh Solais had thrown down a ladder into the VIP gallery. It seemed as though the Claíomh Solais would take the Chevron King as well as many of the other nobles away. The Chevron King took the lead, while the members of the Queen group followed behind him. The other nobles then followed. And then the Paladin of the Knight Country Oswald kept up with them as well, stepping onto the magic ship to escape the danger.

“Hmph. Originally, the nobility were the ones who were supposed to lead warriors into war, but now all they do is relax in the vast territories that they’re given…truly, they’ve fallen so far.”

While Veronica assisted Glenn to evacuate the nobles, she sighed with mixed feelings. Glenn quietly faced Veronica and whispered back

“Princess-sama. Her Highness Cassandra and Her Highness Mirabel…and the Third Prince Uriel are all missing. What should we do?”

“…There’s nothing we can do. Protecting the Claíomh Solais is our top priority here.”

Veronica wasn’t particularly worried about her two younger sisters. It was because she understood more clearly than anyone else that those two were women who wouldn’t die even if killed. On the other hand, the safety of the Third Prince Uriel was worrying, but there was currently insufficient manpower to go searching for the whereabouts of the prince.

“—Princess-sama! Oscar and Tristan are approaching us!”

Glenn suddenly shouted out, interrupting Veronica’s stream of thought.

“Tsk, that bastard Oscar. Despite his loss of reason, he still seems to be capable of making tactical decisions.”

Veronica bitterly muttered. After realising that long-distance attacks would be useless, Oscar immediately shifted into melee combat. The dark silhouette of a dragon continued to approach. Veronica strictly gave orders to her personal guard.

“Continue to use Hexagonal Shields to protect the Claíomh Solais! In the name of this group, the Claíomh Solais will remain unharmed!”

=== Part 3 ===
Having turned into a black dragon, Tristan continued to launch attacks at the magic ship Claíomh Solais.

“Foolish and ignorant old thieves, die!”

The demon Oscar issued death threats from atop Tristan’s head. Veronica’s personal guard had spread out in every direction to surround the Claíomh Solais, as if to disallow Oscar from winning. Led by their captain Glenn, the seven Dragonars were elites known to everyone in the Knight Country, but—

“How dare you shield those bastards, you should also share the same sins!”

One after the other, Oscar knocked down the members of the guard group. If this went on, even if the Claíomh Solais was able to get away, it would only be a matter of time before they were all taken out. Ash held onto Eco’s shoulders and was just barely able to stand himself up.

“*cough*!”

But immediately afterwords, he spat blood out from his mouth. His broken ribs had most likely caused some internal organ damage. His entire body was in pain. His situation of blood loss hadn’t improved either.

“No, you can’t fight in this state!”

Eco yelled with a pale expression. The trembling of Eco’s body radiated through to Ash through their touching skin, allowing Ash to deeply understand how worried Eco was for him. The biggest problem was the fact that Eco’s original Ark had ceased to exist, and he didn’t have the holy sword Excalibur either. To make matters worse, Brigid had returned to being an Asia. Looking closer, the <Seikoku> engraved on Eco’s hand had also completely disappeared. Considering this, it was likely that Brigid’s connection to her original master Raymond had already been restored. If it was truly as Mirabel said, Brigid’s transformation into a Maestro was only a temporary phenomenon.

“…That’s good, Brigid. You should go back to Raymond’s side.”

Ash patted Brigid’s body. The reason why he was able to make it so far was all thanks to Brigid. Ash gently stroked Brigid’s body with a sense of gratitude. Brigid reluctantly groaned, but it still dragged its injured body slowly to leave. The dragon was smart after all, and perhaps it understood that staying here would only make it a hindrance for Ash and the others.

“Ash, you should also hurry up and escape!”

Eco forcefully tried to persuade him.

“I can’t do that. Celes once said to me ‘No matter what happens, please don’t give up on Oscar as a friend’.”

“What!? Why did she make a request like that to you?”

Eco frowned as she looked at the side of Ash’s face.

“And the fact that she said something like that…doesn’t it mean that Celes knew from the beginning that something like this would happen?”

Ash nodded in agreement with Eco’s deduction.

“I think so too. There is no doubt that Celes is somehow related to this situation. Or perhaps, Celes is the person who triggered this incident.”

“If that’s the case, you’ve got no reason to agree to Celes’ request! You should be worrying about yourself right now!”

“…I’m sorry, Eco. I can’t just sit and watch Oscar like that.”

“What can you do!? What can you possibly do with your half-dead body?”

At that moment, Ash suddenly felt as though something was wrong.

“…It’s strange.”

“What’s so strange?”

“I always thought that the mastermind behind Celes was Zacharias III, and that his aim was to take your blood, Eco. But why are Oscar and Tristan attacking the Claíomh Solais? Zacharias III is clearly one of the passengers aboard the ship…”

When he backtracked in his mind, Celes had used ‘that person’ to describe the mastermind, and she never once mentioned that it was the Chevron King.

“So you mean…!”

As if she had suddenly discovered an important truth, Eco lifted her face.

“That’s right. There is someone else who is controlling Celes from behind…as long as Zacharias III dies by Oscar’s hands, the throne will become empty and someone can then claim that Oscar was the King’s murderer. If the situation evolves into that, the greatest beneficiary is—”

After Ash reached that point, Eco’s eyes widened as if she had suddenly understood.

“Could it be the Third Prince Uriel…!?”

“It’s very likely. But there are many who have a claim to the throne, so I wouldn’t dare to be certain…but Prince Uriel has always been the opponent that Oscar is most wary of—”

“Aneue! Glenn-dono!”

Silvia’s sorrowful cry interrupted Ash’s words. Ash and Eco looked in the direction of Silvia and couldn’t help but feel speechless. The magic ship Claíomh Solais which had rescued all of the nobles and royalty was under threat from the demon Oscar and Tristan, and they appeared to be in danger. Veronica’s personal guard had yet to be defeated, but only the captain Glenn remained. He stood upon the head of the Maestro Fergus and fought against the demon Oscar in single combat. On the other hand, Veronica who was supposed to be protected by Glenn was standing courageously at the bow of the magic ship. She placed the scabbard of the enormous sword that she wielded down on the ground in front of her, and wrapped both hands around the hilt of the sword. It was as if she was determined to act as the last line of defence.

“Aneue! Just how determined are you…”

Silvia stared with dismay at Veronica’s heroic figure as she whispered that.

“Go to hell! Dog of Veronica!”

In the next instant, the demon Oscar unleashed a rain of arrows. Glenn and Fergus endured for a long time, but they eventually succumbed to the endless onslaught of arrows.

“They’re falling here!”

Ash couldn’t help but cry out. Fergus’ enormous body was falling before their eyes. The Dragonar Glenn had been thrown off his mount, and crashed hard onto the arena’s floor. The magic sword Caladbolg and his Ark disappeared at the same time.

“Glenn-dono!”

Silvia jumped off Lancelot and ran to Glenn’s side.

“I have to go save Veronica-sama—”

After Glenn muttered those words, he fainted.

“It’s your turn next, Veronica!”

The demon Oscar spoke in a voice that was clear and loud even to the people on the ground. When Ash looked up, Tristan’s body had become strange. Grotesque tentacles emerged from its abdomen one after the other. It looked as though a large group of earthworms were attacking the magic ship. There were so many tentacles that the magic ship was unable to ascend. Although the two magic engines roared loudly as they attempted to output their maximum power, the tentacles still remained and firmly held the magic ship down. The magic ship of the Chevron Royal Family that was supposed to be top-of-the-line was now just a bug which had been trapped in a spider’s web. As a result, they were unable to escape to safety, and they would soon be crushed by the tentacles that were binding it. At the same time, even more tentacles moved through the air as they headed straight towards Veronica who was standing at the bow of the ship.

“Aneeuuuueeeeeee——!”

Silvia’s scream reverberated throughout the arena for a long time.

=== Part 4 ===
Zah—!

The enormous sword slashed through the incoming tentacles. With all of her personal guard completely eliminated, Veronica could do nothing but fight against Tristan with just the weapon in her hands. The Chevron Kingdom’s royal soldiers also appeared on deck to help in the resistance against the enemy, but in the face of the endless tentacles, they were no match for them and were forced to retreat. By reason, it was fair to say that they were also elites of the Kingdom, but…only Veronica bravely stood up to continue the fight. Every time she swung the enormous sword in her hands, five tentacles were cut and flew up into the air. A viscous liquid was ejected from the revolting cross sections that were cut. The tentacles which had lost their tips could do nothing but wriggle and twist.

“As expected of the <Iron Blood Valkyrie>. But how long do you think you can last?”

The demon Oscar seemed rather delighted as she admired the scene of Veronica and the tentacles.

“Hah!”

With a loud yell, Veronica cut off the tips of the tentacles once again.

“You’re pretty good. It’s quite amazing that you have such skill despite the fact that you’re not a Dragonar. Aren’t you even stronger than some of those useless Dragonars?”

“…Bastard. I dare you to say that again.”

Veronica let out a deep voice that seemed to resemble the sound of a rumbling from the depths of hell. The demon Oscar was surprised.

“Oh, are you finally willing to talk to me?”

“Don’t make fun of my cute subordinates. I won’t forgive you!”

“Haha, I wonder what you can actually do to me?”

Just as the demon Oscar taunted her, Veronica felt something peculiar. It was as if the surrounding air changed, it was rather unbelievable. It was as if even the breeze had turned into a sharp blade. ''It is impossible for any ordinary human being to give off such a dreadful aura'' — the demon Oscar told herself. However, Veronica held her great sword and stared fiercely at the demon Oscar with a growing fighting spirit—.

=== Part 5 ===
“Princess Veronica…what is she planning to do? No matter how strong she is, it’s impossible for her to defeat Oscar and Tristan!”

“Instead of about worrying about others, why don’t you worry about yourself first!? Didn’t you break your ribs?”

Despite all his injuries, Ash still managed to answer Eco’s question

“My body doesn’t matter. After taking a short break, it’s already recovered quite a bit.”

“I don’t think so!”

“Ugh!”

After being poked at his side by Eco’s index finger, Ash felt so much pain that he could barely stand.

“Owwww! Wait wait! I wasn’t serious!”

“If it hurts so much, then you should be hurrying over to the infirmary—”

“Try and receive this, my dragon-slaying sword technique—”

At that time, Veronica’s loud voice interrupted Eco’s words. A violent aura<ref>‘Touki’: Something like ki or aura or a ‘fighting spirit’.</ref> that far surpassed humans was emanating from Veronica’s body. Even from some distance away, it was still possible to see that violent aura. It entirely fit the description of ‘spooky’. Even though that aura exerted a great pressure on Ash, it couldn’t erase the growing confusion in his mind.

“Hey, as a Princess of the Knight Country…is it alright to say something like ‘dragon-slaying’? Even if you’re trying to bluff, you can’t be that extreme…”

Ash endured the pain as his mind began to be filled with doubts. In the Lautreamont Knight Country, the act of killing a dragon was regarded as a serious crime.

“Seriously, she’s basically desecrating the dragon race!”

As a representative of the dragon race, Eco became enraged.

“—No, that was neither a bluff nor blasphemy. Veronica-sama has actually used her sword technique to kill a dragon in the past.”

All of a sudden, a female voice rang out from behind which surprised Ash so much that he almost jumped up. As he turned around, a familiar maid outfit — Cosette’s figure came into view. Ash didn’t realise when she had appeared behind him at all. In a flash, Veronica leapt and jumped onto Tristan’s head. Her golden silk-like hair fluttered and her cloak swayed in the wind. Veronica’s appearance as she soared through the air seemed so delicate that it was almost possible to forget about the heavy armour that she was wearing. That heroic figure was perfectly fitting of the image of the <Iron Blood Valkyrie>.

“Uooooooooooooooooohhhhhhhhhh!”

She unleashed a fierce flurry of strikes. It was almost as if Veronica herself had become a large sword—. Her fierce assault was like a flash of lightning. Ash couldn’t even tell how many times Veronica swung her sword in a single moment. As soon as Veronica landed back on the deck, an anomaly occurred. The tentacles that once bound the magic ship had all been torn asunder as if cut through by a scythe. All of the torn tentacles fell like heavy rain onto the magic ship, while their bodily fluids sprayed about everywhere. On top of that, a wound was left on one of Tristan’s forelimbs, and blood immediately dyed its black fur.

“Gooooooohh…!”

After Tristan transformed into this jet-black appearance, this was the first time that it had let out a cry of pain. Since it could still hover in the air, it meant that the injury probably wasn’t serious, but that itself was already incredible.

“This can’t be! A mere human has actually injured Tristan…!?”

Taking advantage of the demon Oscar’s momentary surprise, the Claíomh Solais continued to ascend into the air like a bird that had discovered a hole in its birdcage. Cosette looked on at the surreal scene and spoke while sighing at the same time

“…It is truly a pity. She was off by just a bit and now she’s missed her chance to deal with Tristan.”

“Hey! Cosette! What kind of move was that!? You said that aneue used her sword to kill a dragon in the past!? I can’t pretend as though I didn’t hear that!”

Faced with Silvia’s aggressive questioning, Cosette solemnly replied

“Yes. There are only a handful of people even within the Knight Country’s Royal Family who know of this secret…but, the person who killed the Dark Dragon King Mordred, strictly speaking, it was Veronica-sama and not Julius-sama.”

“What…!?”

The unexpected response left Silvia with her mouth agape.

“But, the person who was cursed after killing the dragon was Prince Julius, right?”

After Ash asked that in a calm manner, Cosette began to explain

“At first, Julius-sama fought alone. But he shattered one of his arms in battle and was forced into a desperate situation. Veronica-sama was present at the time. Veronica-sama used the same technique that she just used to kill Mordred. By reason, Veronica-sama should have been the one to be cursed for killing the dragon…but Prince Julius voluntarily took it on her behalf. In fact, this secret is something that I’ve only heard about…”

“What you’re saying…is all of it true…?”

Silvia still seemed doubtful of it. Whilst Cosette explained all of that, the magic ship Claíomh Solais managed to escape from the grasp of Tristan’s reach and flew further and further away.

“Veronica—! How dare you hurt my Tristan, I swear that I will not forgive you!”

—Bshh! As if in response to Oscar’s fury, Tristan’s body gave birth to new tentacles. The tentacles moved at bullet-like speeds straight towards the deck of the Claíomh Solais which was unable to manoeuvre away.

“Aneue!”

Just as Silvia screamed out, the tentacles wrapped themselves around Veronica’s right arm. Another tentacle then entangled her body. Veronica was unable to resist, and she was violently pulled away. Her heavy metal boots were lifted off them the deck. In the blink of an eye, Veronica had been pulled by the tentacles right in front of Tristan’s nose. For the sake of being thorough, a third and a fourth tentacle attacked Veronica.

“Like this, even if you are the <Iron Blood Valkyrie>, there’s no hope left!”

The demon Oscar arrogantly glared at Veronica while she was caught by the tentacles, and then smirked as she said

“After I’ve thoroughly abused you, I’ll feel you to Tristan’s stomach!”

=== Part 6 ===
“Tsk. What a pathetic blunder…”

Veronica murmured to herself in a self-deprecating manner. She currently felt as though she was being forced to float in the air. Perhaps the only fortunate thing amidst all of this was the fact that the demon Oscar had lost interest in the Claíomh Solais. The magic ship speedily flew away.

“This is the best live bait, Tristan! Make sure you savour her taste!”

Oscar stood on top of Tristan’s head as she shouted.

“Goooooooooo…!”

Tristan seemed so excited that it couldn’t help but let out a roar.

“Hmph…this so-called life, is it truly nothing but an illusory journey? After all, perhaps from the very instant I used that technique to kill Mordred, it was destined that I would one day meet such an end…ugh!”

Veronica calmly accepted her own fate, but her expression suddenly distorted. A warm tentacle had made its way up to her neck. The intimidating feeling made even a woman as strong as Veronica feel dread.

“What is this slippery sensation…!?”

A sense of physical disgust spontaneously arose. All the great beasts, rare birds, animals and even unknown giant creatures had been the prey of Veronica, but it the first time that she had encountered an unknown tactile sensation like this.

“Kuku. I’m rather interested to see just how long that cold mask of yours will last!”

The demon Oscar showed a pleased expression.

—Crack!

Accompanied by the sound of metal being forcefully torn apart, tentacles invaded into the inner part of the solid armour that protected her virgin body one after the other.

“S-Stop…!”

The feeling of the tentacles slithering all over her skin made Veronica feel an instinctive sense of danger. The sticky mucous gradually infiltrated every part of her skin.

—Gakiiiin!

The metallic fasteners were finally destroyed, and the plate armour that covered her shoulders and her chest snapped open. Even her armour was unable to withstand the strength of the tentacles, so her underwear was instantly torn to shreds. Her ample bosom burst out from her shredded underwear. Every time the tentacles toyed with her, they shook about violently.

“Haa, haa…h-how repuslive…”

“What’s the matter with you, Veronica? You’re breathing so heavily. Looking at your miserable appearance, there’s no way I can say that you’re the <Iron Blood Valkyrie> now!”

Oscar didn’t forget to use words to add to the humiliation.

“S-Such disrespect…n-no more…ah!”

Veronica could no longer resist as she let out a moan.

“Hahaha! I never imagined that your voice would sound so cute when moaning!”

The demon Oscar revealed an extremely sinister side.

=== Part 7 ===
“Lancelot, we’re going to save aneue!”

Silvia clenched her fists so tightly that the reins she held could crumble. Although Lancelot was injured, it looked like it could still fly. This was something that could be credited to Ash who had stood up to protect them during the tournament battle.

“—You can’t act impulsively, Princess-sama.”

Cosette was originally helping to treat Glenn’s injuries, but she suddenly appeared in front of Silvia to block her path.

“Cosette, what is the meaning of this?”

“I will be a bit blunt. At present, Princess-sama is no match for Oscar-sama as an opponent.”

“I know that! But even if I have no chance of winning, I can’t just abandon aneue!”

“If you sacrifice your life for nothing Princess-sama, what would Veronica-sama say?”

“I-I…”

After Silvia went silent for a while, she opened her mouth again to say

“In other words, you’re telling me to sit here and watch aneue be tortured to death?”

Cosette didn’t say anything, and didn’t answer. In her anxious state, Silvia lost her patience.

“No matter how strong you are, your body is just made of human flesh, and it cannot stop a dragon! Fly, Lancelot!”

Silvia ignored Cosette’s blockade and attempted to whip down the reins in her hands, but—

“…………”

Lancelot didn’t respond. Like a stone statue, it didn’t budge.

“Is this for real? Lancelot actually ignored Princess-sama’s orders…”

Ash muttered in amazement. Looking closely, Lancelot’s eyes were fixated on Cosette.

“Kuu…”

After Lancelot made a puppy-like noise, it took a step back.

“Impossible! Lancelot is afraid of Cosette…?”

Ash looked back and forth between Cosette and Lancelot in disbelief. And then he realised — Cosette’s body was surrounded by an extraordinarily immense violent aura—. In their current positions, Cosette was like a snake, and Lancelot was like a frog. Lancelot’s movement were completely sealed off by Cosette’s glare.

“Although there’s a smile on her face, this is the first time that I’ve seen Cosette look this terrifying…”

Perhaps her animal instincts gave her a warning, as Eco’s shoulders also stiffened.

“Kug! Are you serious, Cosette…?”

“I cannot allow Princess-sama and Lancelot to sacrifice their lives for no reason at all. Princess-sama, if you can’t even take down a mere maid, then you have no chance of saving Veronica-sama.”

After Cosette calmly replied—

“—Goooooooooooooooooooohhhhhhh!”

A powerful roar shook the air as it grew louder and louder. It was Tristan who unleashed that incredible roar whilst hovering above the arena. During the deadlock between Silvia and Cosette, another change had occurred with Tristan’s body. The tentacles which had captured Veronica had retracted back into Tristan’s chest. Veronica had been crucified like a saint with her left and right arms pinned up. Perhaps because she was already unconscious, Veronica didn’t move at all. It looked as though Veronica’s upper body was fixed to Tristan’s chest in a rather uncanny way.

“Haha! I won’t kill a woman like you so easily! I’ll drain your essence bit by bit!”

The demon Oscar energetically declared in a loud voice. Based on what she had said, it was possible to see that Veronica was still breathing somewhat — but her life was like a candle just flickering in the wind.

=== Part 8 ===
In the clock tower, Celes clenched her fists as she shivered.

“That stupid thing! The target isn’t Veronica, it’s the Claíomh Solais carrying Zacharias III that got away, so hurry up and kill him!”

Celes screamed loudly towards the Pluto that was embedded in Tristan’s forehead. But Tristan didn’t care. Like this, the magic ship with Zacharias III had flown far away, and it was now just the size of a bean. At the beginning, Celes only planned to use the power of her magic eyes to control Tristan. Her original plan was to make Tristan, who had Pluto embedded on its forehead become a slave under her control, and then use its power to kill Zacharias III. She didn’t expect something like this to happen. The influence of Pluto spread to Oscar, turning her into a demon. As for what the demonic Oscar would do, even that was difficult for Celes to control.

“That thing! What is it thinking!?”

“—It looks like the situation is already out of control.”

Mirabel spoke from behind Celes. She sat comfortably on top of the folding chair that Eunice had prepared while gracefully sipping on black tea; it was almost as if she was enjoying the view. Although she didn’t interfere with Celes, her presence was undoubtedly annoying.

“Shut up!”

“Oh, I wasn’t speaking to you. I was talking to that gentleman.”

“What did you say!?”

Because she was too focused on using her magic eye, she didn’t pay any attention to the situation behind her, and Celes felt ashamed of her own mistake. She swiftly turned around to take a look.

“…What!”

As soon as she took a glance at the person who was standing behind her, Celes immediately knelt down on the spot.

“It looks like you’re struggling, Celestina.”

The person standing before her with a wry smile was her employer — the Third Prince Uriel.

“What an amusing spectacle.”

Standing beside Uriel was the bewitching presence of Princess Cassandra.

“Seriously, even a good cup of black tea has become difficult to drink…”

The moment she saw Cassandra, Mirabel furrowed her brow. The two sisters did not appear to get along with each other well.

“Y-Your Highness Uriel! What are you doing in a place like this…?”

Upon seeing Celes’ sincere expression, Uriel showed a bitter smile.

“I was originally planning to head straight over to the inn to rest, but Cassandra thought it was a rare opportunity, and she insisted on watching the special performance.”

Uriel politely said. A long time ago, Uriel had offered Celes to Zacharias III with an emotionless expression when she was just a little girl. On the surface, his offering of Celes was proof of his allegiance to his father, the King—. The Chevron King decided to safeguard her magic eye by sending her to the Lafon family for education. He also appointed Celes to oversee Oscar. However, even that idea of the Chevron King was within Uriel’s calculations. Indeed…the tragedy that had occurred in front of them was all based on the well-planned script that Uriel had devised years ago. Celes actually became Oscar’s maid and even told her about the secret of her magic eye. Just as Uriel predicted, Oscar enrolled into the Dragonar Academy and after a while, she made a request to Celes for Pluto to be embedded into Tristan’s body. Precisely because Oscar ranked last in the succession for the throne, she desired a great power more eagerly than anyone else. Celes responded to her request and embedded Pluto into Tristan. As a result, Tristan experienced an unusually rapid growth, and then soon became a Maestro. And then, this day finally arrived—.

=== Part 9 ===
“No, I can’t stand this anymore!”

Silvia jumped down from Lancelot’s back. Since Lancelot was intimidated by Cosette’s aura and didn’t dare to act rashly, the only thing that Silvia could do was to deal with Cosette personally and force her to concede. However, as soon as Silvia stepped onto the ground, a cold chill ran down her spine.

—Gogogogogo…!

With Cosette at the centre, there was an unusual kind of force field around her that seemed to give off the impression that a single step inside would cause injury.

“Ugh! I thought that aneue was scary when she got angry, but I never imagined that…”

With just this, Silvia felt as though she would soon faint. She even began to doubt if Cosette was human, fearing that she might even be as ruthless as the demon Oscar…. As if to add to Silvia’s fear, Cosette gave a warning

“Don’t waste your energy, Princess-sama. If you get any closer, you might even be knocked over and lose consciousness from my aura.”

It obviously wasn’t just a threat. There was a thick and solid wall that stood in between Silvia and Cosette. It was a barrier that had been constructed with her violent aura that was invisible to the naked eye.

“Please calm down, Princess-sama. The city of Fontaine has likely already received news of this incident. I think waiting for the Lautreamont Royal Dragonar Squad is the most appropriate course of action.”

“Don’t kid me! Aneue will lose her life before they arrive! Moreover, has the Royal Dragonar Squad ever saved Ansarivan from any of its crises? Haven’t Ash and Eco dealt with the situation every single time!?”

Silvia advanced with this awareness.

“…!”

In an instant, her entire body suffered a shock as if she had been struck by lightning. Silvia almost fainted, but she clenched her teeth and managed to stay standing. She continued to step forward.

“*cough*!”

At that time, Silvia coughed up a mouthful of blood. Her legs wobbled and she could barely even stand properly. ''I can’t do this anymore'' — just when Silvia gave up, someone supported her body from behind.

“You can do this, Princess-sama!”

“Ash…?”

Silvia held onto her consciousness by a single thread. She didn’t dare to look at Ash’s face. Ash had injuries all over his body.

[[File:SnRK V07 214.jpg|thumb]]

Blood still continued to stream down his forehead, and simply standing should have been a great burden for him. On top of that, he had stepped into this area that was filled with Cosette’s violent aura.

“Y-You idiot! You should think about your body a bit! You can’t stand the torment of Cosette’s aura right now…!”

“I can’t sit back and watch Princess-sama just because of something like this either! Moreover, I don’t want to see Princess Veronica die like this either!”

Ash looked at Silvia with a serious expression.

“Ash…!”

Silvia’s heartbeat rapidly accelerated. A constant stream of strength seemed to circulate within her body, and even she was in disbelief.

''—So having someone precious to rely on can be such a heart-warming thing…!''

“Thank you, Ash. Will you…continue to walk with me?”

“Yeah, of course.”

And then, they felt an unquenchable sense of anger ‘gogogogogo…’ from behind them. Needless to say, the source of that anger was Eco.

''—I’m sorry, Eco. I’m just borrowing him for this time, so please let me walk side by side with Ash.''

After Silvia apologised to Eco in her mind, she moved forward whilst being supported by Ash.

“Ash-sama, by my judgement, your body is seriously injured and you will need to rest for three month if you wish to fully recover. If you continue to come closer…I may not be able to guarantee your life.”

Cosette’s tone became so cold that it almost felt as though she was an entirely different person. It felt as though Cosette was more a demon than even Oscar right now. Even so, Ash didn’t flinch and instead replied

“I would rather be buried here than to distort my beliefs and flee.”

“Ash…!”

Silvia resisted the tears which were almost about to burst out from her eyes. She committed Ash’s words to her mind and continued to move forward—. As they continued to shrink the distance between them and Cosette, the aura also became denser.

“Ugh! What kind of feeling is this…!”

What hit them now was a feeling that seemed to resemble being crushed by gravity. It was almost as if their weight had increased by several times in just an instant.

“*cough!*”

Ash couldn’t help but cough up more blood. Having suffered serious injuries, it was indeed difficult for him to endure this kind of aura. Ash then slumped over and fell onto Silvia’s body. This time, Silvia came to Ash’s rescue.

“Are you okay, Ash!? Ash!”

The colour of Silvia’s face gradually turned pale. Cosette’s warning was correct, and it was possible that he would lose his life if he went on like this…!

“…Ash!”

And then Ash’s body suddenly felt lighter.

“Geez, I can’t keep watching this!”

Unexpectedly, Eco rushed in. She helped to support Ash who was growing unstable as his legs became limp.

“Eco, you…!”

Silvia looked at Eco with a tearful gaze. Although her body was outwardly thin and small, she was just barely able to withstand Cosette’s aura as a dragon.

“Haa…I must have been infected by Ash’s idiotic disease!”

Eco coldly averted her face. But Silvia still felt that it was very sweet of her. And then, Ash murmured as if he were in a trance

“Thank you, Eco…”

“Hmph. When you recover, I’ll crush you three times over!”

“Haha, I’ll be hospitalised again immediately after I recover…”

Ash smiled bitterly as he turned to look at Silvia.

“Let’s go, Princess-sama.”

“Yes, of course!”

Silvia nodded energetically. There was no longer any reason for her to hesitate. Ash supported the determined Silvia. And Eco also supported the exhausted Ash. They challenged Cosette while supporting each other. Even if they were exhausted, from this moment forward, they would be able to make it across because of their concerted efforts.

“We’re coming, Cosette!”

After Silvia courageously declared that—

“—You passed, Princess-sama.”

After Cosette exposed a cheeky smile, she released the force field that she had constructed with her aura. At the same time, their originally breathless and overwhelmed bodies were liberated. Ash and Eco couldn’t help but collapse backwards onto the ground.

“Cosette, what are you doing…?”

Silvia also wanted to sit on the ground to catch her breath, but she held back. The most important thing for her right now was to ask about what Cosette was thinking. Cosette didn’t answer Silvia’s question, but turned to look at Lancelot instead.

“—It’s time. Princess-sama has successfully overcome my trial and has demonstrated strength befitting of a princess of the Knight Country. She has also gained reliable comrades.”

Cosette’s expression was peaceful and calm, and she continued in a solemn tone

“Come, Lancelot. Present the thing that you prepared to Princess-sama.”

“Uoooooooooooooooooooooooohhhh!”

Lancelot suddenly let out a deafening roar. Just as Silvia confusedly turned around to look at Lancelot—

“W-What’s happening…!?”

Silvia’s vision was suddenly dyed white. Unable to understand what had happened to her body, Silvia was filled with unease. After a while, Lancelot appeared in front of her and they stood face-to-face. In the mysterious space that was illuminated by white light, all that existed was Silvia and Lancelot. Lancelot’s mighty face looked gentler than usual at this time, or perhaps that was just an illusion…? After Lancelot respectfully put its forearms on the ground, it let out a proud roar into the sky. Instantly, a warm glow enveloped Silvia’s entire body.

“This is…!”

The Dragsuit that Silvia was wearing vanished like smoke. And then—.

Breastplate, backplate, faulds, culet, tassets, crown, pauldrons, rerebraces, couters, vambraces, gauntlets, cuisses, poleyns, greaves, sabatons, spurs…a sleek armour was formed in sequence and then equipped onto Silvia’s body. Then, a cape emerged from her left and right shoulders and fluttered with the wind. And the final part to manifest was a crown that was adorned with Bright Dragon Crystals. The outfit was practically made for Princess Silvia. From this point forward, Silvia had also become a Dragonar that exceeded other Dragonars — an Ark Dragonar.

“Princess-sama! Your new appearance is so pretty …!”

Ash was so stunned by the heroic and awe-inspiring appearance of the Princess Dragonar that even the pain in his body was pushed into a far corner of his mind. Its appearance was a perfect match for the name of <Ice Blue Princess>.

“…The quality of that Ark is good, that’s for sure.”

Although Eco was reluctant, she also seemed as fascinated as Ash when she looked at it. It was probably stimulating for her to be able to see the work of another dragon.

“Y-You don’t have to keep staring at me…it’s very embarrassing.”

As soon as she noticed Ash’s gaze, Silvia began to blush. Although her appearance had completely changed, she still seemed to be the same person in terms of personality. Somehow, that was a relief to Ash. After Silvia reinvigorated herself, her expression sharpened.

“Hey, Cosette! Although I have a mountain of questions for you, I’ve decided to defeat Oscar and rescue aneue first! Let’s go, Lancelot! I have faith that I won’t lose to anyone right now!”

After Lancelot let out a mighty roar, it let Silvia climb up onto the saddle. Silvia grabbed onto the reins and flew up together with Lancelot.

“Speaking of which, Cosette…did you already know that Lancelot had completed its Ark?”

Ash asked and looked at Cosette with curiosity. Cosette touched her chin and giggled ‘ufufu’ as she said

“It’s because Lancelot is my drinking partner.”

“What did you say?”

Hearing that, Ash almost fell over. He endured the pain at his ribs.

“Please don’t joke, how is that possible? Anyway, what does Lancelot even drink?”

“Obviously, it’s Ansal.”

“T-That’s called bribery, right…?”

Ash was reminded of the recent incident at the Academy where Oscar tempted Eco with Ansal tea.

“Grrrrrr…”

At that time, Glenn’s Pal, Fergus stood back up whilst the muscles in all four of its legs trembled. Seeing its master unconscious, Fergus sent a sharp gaze towards Ash.

“No way, does that mean I’m supposed to ride you!?”

Fergus slowly nodded. It was an unwritten rule that dragons prohibited riders other than their master to ride on their backs. Despite this, Fergus simply gave Ash a glance and then acquiesced to have him to ride on its back. Even though Ash was the ‘boy who can ride any dragon’, something like this was still abnormal. Eco then became irritated.

“What is this dragon thinking!? Ash’s body is heavily injured! How can he possibly continue to fight!?”

Disregarding Eco’s emotional outburst, Cosette smiled as she said to Ash

“Ash-sama. I’ve already helped you with some general first aid.”

Only when this was said did Ash notice that the wounds on his arms, legs and abdomen had all been tightly wrapped up. The speed and precision of the treatment left Ash at a loss for words. Although there was a bit of dull pain, at least the bleeding had stopped.

“Fergus is probably worried for Veronica-sama’s safety. After all, in Fergus’ eyes, Glenn-sama has sworn allegiance to Veronica-sama, so she’s almost like another master. Leave Oscar-sama to Princess-sama while I treat Glenn-sama; you should focus on saving Veronica-sama, Ash-sama.”

Ash enthusiastically nodded in reply to Cosette.

“Alright, let’s go! Fergus!”

Ash skilfully jumped up onto Fergus’ head — but frustratingly, due to his current lack of strength, he was only able to climb onto its neck before struggling a bit to climb onto its head. A simple and easy action like this made his wounds ache so bad that he felt close to death. If Cosette hadn’t performed emergency treatment on him, it was likely that his blood would have sprayed out by now.

“Geez! You’re so hopeless!”

Eco also climbed up onto Fergus reluctantly, and then lent her shoulders to Ash for support as they rode together. Ash gratefully placed his hands on Eco’s shoulders. Fergus spread its wings with a roar.

“Princess-sama, please don’t be reckless…!”

Ash murmured while following the silvery-white trail that was painted by Lancelot.

“You’re the reckless one!”

Eco gave a quick lecture to Ash, but she still supported Ash’s body closely.

“Speaking of which…what is the crystal that’s embedded on Tristan’s forehead? It feels as though it should be the culprit behind this whole incident, but…”

[—Allow me to tell you the answer to that question.]

And then, Navi’s voice resounded within Ash’s mind.

“The Ark for Silvia ~A.S.B.1365.10~” is closed.
<noinclude>
==References and Translation Notes==
<references />

{| style="margin: 1em 1em 1em 0; background: #f9f9f9; border: 1px #aaaaaa solid; padding: 0.2em; border-collapse: collapse;" cellspacing="0" cellpadding="5" border="1"
|-
| Back to [[Seikoku no Ryuu Kishi: Volume 7 Chapter 5|Chapter 5]]
| Return to [[Seikoku no Ryuu Kishi|Main Page]]
| Forward to [[Seikoku no Ryuu Kishi: Volume 7 Chapter 7|Chapter 7]]
|-
|}
</noinclude>

Seikoku no Ryuu Kishi: Volume 7 Chapter 6

2018-04-15T08:15:17Z

141.101.107.27: /* Part 5 */

== Chapter 6 - The Birth of a Demon ==
=== Part 1 ===
Without any warning, Tristan let out an earth-shattering roar.

“Goooooooooooooooooooooooohhh…!”

It was a noise far surpassing a normal roar, and even Silvia couldn’t help but cover her ears. A deep black aura radiated out from the black crystal on Tristan’s forehead.

“W-What’s going on…?”

Silvia murmured in astonishment. Just a second earlier — Oscar was ready to give Silvia a fatal blow. Although she had luckily escaped from the fate of defeat, the situation was far too abnormal.

“…W-What’s wrong, Tristan?”

For the first time since the beginning of the decisive battle, Oscar’s expression showed signs of doubt. It seemed as though even Oscar was unable to comprehend what had happened to Tristan. It seemed as though Tristan had gone berserk.

“Grrrrr…!”

Lancelot became cautious and retreated backwards step by step. These actions were not an order from Silvia. It was an instinctive perception of danger, and it naturally tried to maintain a distance.

“Be careful! There’s something strange about Tristan!”

After she finally stood back up, Eco gave a warning to Silvia. The audience members in the arena also noticed the strange atmosphere, and they began to talk amongst themselves. The light released by the black crystal on Tristan’s forehead grew in intensity. No, rather than light, it was more correct to describe it as a dark aura.

“Goooooooooooooooooooooohhh …!”

Tristan was unable to withstand the apparent torture and it rolled over the ground in pain. A black aura gradually began to envelop its enormous body.

“Kuh! Calm down, Tristan! What’s the problem!?”

Even as strong as Oscar was, she had to hold on tight to Tristan’s fur in case she was thrown off at any moment.

“Is this something that Celes did!? Celes! Where did you go?”

The silver fur that was unique to a Maestro slowly began to turn black. Clouds also appeared in the sky that was previously clear. The sound of thunder could be heard from afar. At the same time that the sky above Ansarivan was covered by dark clouds, Tristan was reborn as a jet-black dragon.

“Goooooooooooooooooooooooooooooohhh!”

A deafening roar shook the very air.

“This can’t be! This is my Tristan! What’s going on — kuh!”

In an instant, even Oscar began to feel pain. An ominous premonition spontaneously made Silvia feel a chill run down her spine.

“What is it!? Calm down Oscar-san! Hold on!”

No matter what Silvia said, Oscar ignored it as she continued to hold her head and struggle in pain.

“No! I don’t want to do that! Stop it! Don’t invade my body! …Uooooooohhh!”

A shrill scream lingered throughout the venue with a long echo.

“Oscar-san…!?”

Silvia’s face was coloured with surprise. Something strange began to happen to the Ark that Oscar was so proud of. Its brilliant golden colour was swallowed by a terrible black erosion. Each part of the armour also distorted into an eerie form. The shapes were similar to that of a reptilian creature. The magic bow Failnaught also followed suit with the Ark as its colour and appearance changed. In the blink of an eye, the golden Dragonar had turned into a black demon.

“Kuku…what an extraordinary feeling. So this is the power of Pluto!”

Oscar revealed a smile so terrifying that it almost seemed as though she had become another person entirely. Could it be that Tristan’s transformation had also caused Oscar’s personality to change? And what was this ‘Pluto’ that she spoke of?

“What is happening!?”

The scene that had occurred before her eyes was beyond Silvia’s ability to understand, and all she could do was stare.

“Come now, Child of Pluto! State your wish!”

The demon Oscar yelled out towards the grey sky. As if in response to her question, the black crystal stuck onto Tristan’s forehead released a wicked black glow.

“Is that so…is that your wish? Very well.”

After the demon Oscar seemed to express her understanding, she held up the magic bow Failnaught and prepared to attack. A jet-black arrow appeared out of thin air between the bow and the arrow string, and the demon Oscar aimed it towards a corner of the audience stands — at the VIP gallery.

“S-STOP IT—!”

Silvia screamed out. Aside from the Chevron King, there were also various other nobles and royalty who were watching from there. Silvia’s father and sisters were also there.

“Haha!”

Oscar grinned as she let loose the jet-black arrow.

—Dooooooooooooooooooooooooooon!

In an instant, an explosion sprouted from the VIP gallery. The audience members who were sitting near the VIP gallery were momentarily overwhelmed by shock, but they immediately began to flee like a flock of birds.

“Ah…! Father, my sisters…!”

Silvia’s heart sank and she lowered her head in frustration.

“—It’s all okay, Princess-sama!”

At that time, the voice of the boy that she trusted the most entered Silvia’s ears. When she turned around to look, she saw Ash attempt to get up from the ground. Although he was no longer on Brigid’s back, now was not the time to be worried about the rules of the tournament.

“Are you okay!?”

After realising that Ash had awoken from his unconscious state, Eco hurriedly caught up to him. Ash leaned on Eco’s shoulders and stood up with all the energy that he could muster.

“Princess-sama, open your eyes wider and take a good look at the VIP gallery!”

The VIP gallery which was obscured by black smoke gradually began to clear.

“Glenn-dono!”

Silvia called out in relief. The seven Dragonars of Veronica’s personal guard that Glenn McGuire led had all used layer upon layer of Hexagonal Shields to protect the lives of the distinguished guests. Glenn himself had equipped his Ark and he held the magic sword Caladbolg in his hand. As for Veronica, she personally stood right in front of Zacharias III. It seemed as though she had already been mentally prepared to sacrifice herself by acting as a human shield for the Chevron King in case of a crisis. Just at that time — the prided magic ship of the Chevron Kingdom, the Claíomh Solais appeared in the sky above the audience stands.

=== Part 2 ===
Pandemonium broke out as screams arose from all over the arena. The audience members who felt fear for their lives all rushed towards the exits. The members of the Student Council led by Rebecca were surrounded by waves of people on all sides as they tried to assist with evacuation guidance.

“There is no need to panic! Please act calmly!”

Rebecca was responsible for command while Jessica guided the flow of the crowd. Lucca’s role was to lead the people who were injured over to the infirmary. After Veronica confirmed the state of the audience, she murmured

“I originally planned to have Rebecca come over to assist us, but…”

“It is unfortunate Princess-sama. Rebecca Randall has just recovered from a serious injury, and her Pal Cú Chulainn is still recovering…the injury that Cú Chulainn sustained in the preliminary round seems to be worse than expected.”

The captain of her personal guard Glenn explained.

“I don’t need you to tell me that, of course I knew.”

''In terms of the outcome, it’s fine right now'' — that was what Veronica thought as she coldly replied. Most of the common audience members who sat in the venue were citizens of the Knight Country that Veronica had to protect. The citizens were an indispensable foundation of a country. If it were possible, Veronica wanted to leave this group of weak and useless nobles to personally rush to the aid of the citizens. At that time, a slight buzzing sound was heard. It was a magic ship, the Claíomh Solais had thrown down a ladder into the VIP gallery. It seemed as though the Claíomh Solais would take the Chevron King as well as many of the other nobles away. The Chevron King took the lead, while the members of the Queen group followed behind him. The other nobles then followed. And then the Paladin of the Knight Country Oswald kept up with them as well, stepping onto the magic ship to escape the danger.

“Hmph. Originally, the nobility were the ones who were supposed to lead warriors into war, but now all they do is relax in the vast territories that they’re given…truly, they’ve fallen so far.”

While Veronica assisted Glenn to evacuate the nobles, she sighed with mixed feelings. Glenn quietly faced Veronica and whispered back

“Princess-sama. Her Highness Cassandra and Her Highness Mirabel…and the Third Prince Uriel are all missing. What should we do?”

“…There’s nothing we can do. Protecting the Claíomh Solais is our top priority here.”

Veronica wasn’t particularly worried about her two younger sisters. It was because she understood more clearly than anyone else that those two were women who wouldn’t die even if killed. On the other hand, the safety of the Third Prince Uriel was worrying, but there was currently insufficient manpower to go searching for the whereabouts of the prince.

“—Princess-sama! Oscar and Tristan are approaching us!”

Glenn suddenly shouted out, interrupting Veronica’s stream of thought.

“Tsk, that bastard Oscar. Despite his loss of reason, he still seems to be capable of making tactical decisions.”

Veronica bitterly muttered. After realising that long-distance attacks would be useless, Oscar immediately shifted into melee combat. The dark silhouette of a dragon continued to approach. Veronica strictly gave orders to her personal guard.

“Continue to use Hexagonal Shields to protect the Claíomh Solais! In the name of this group, the Claíomh Solais will remain unharmed!”

=== Part 3 ===
Having turned into a black dragon, Tristan continued to launch attacks at the magic ship Claíomh Solais.

“Foolish and ignorant old thieves, die!”

The demon Oscar issued death threats from atop Tristan’s head. Veronica’s personal guard had spread out in every direction to surround the Claíomh Solais, as if to disallow Oscar from winning. Led by their captain Glenn, the seven Dragonars were elites known to everyone in the Knight Country, but—

“How dare you shield those bastards, you should also share the same sins!”

One after the other, Oscar knocked down the members of the guard group. If this went on, even if the Claíomh Solais was able to get away, it would only be a matter of time before they were all taken out. Ash held onto Eco’s shoulders and was just barely able to stand himself up.

“*cough*!”

But immediately afterwords, he spat blood out from his mouth. His broken ribs had most likely caused some internal organ damage. His entire body was in pain. His situation of blood loss hadn’t improved either.

“No, you can’t fight in this state!”

Eco yelled with a pale expression. The trembling of Eco’s body radiated through to Ash through their touching skin, allowing Ash to deeply understand how worried Eco was for him. The biggest problem was the fact that Eco’s original Ark had ceased to exist, and he didn’t have the holy sword Excalibur either. To make matters worse, Brigid had returned to being an Asia. Looking closer, the <Seikoku> engraved on Eco’s hand had also completely disappeared. Considering this, it was likely that Brigid’s connection to her original master Raymond had already been restored. If it was truly as Mirabel said, Brigid’s transformation into a Maestro was only a temporary phenomenon.

“…That’s good, Brigid. You should go back to Raymond’s side.”

Ash patted Brigid’s body. The reason why he was able to make it so far was all thanks to Brigid. Ash gently stroked Brigid’s body with a sense of gratitude. Brigid reluctantly groaned, but it still dragged its injured body slowly to leave. The dragon was smart after all, and perhaps it understood that staying here would only make it a hindrance for Ash and the others.

“Ash, you should also hurry up and escape!”

Eco forcefully tried to persuade him.

“I can’t do that. Celes once said to me ‘No matter what happens, please don’t give up on Oscar as a friend’.”

“What!? Why did she make a request like that to you?”

Eco frowned as she looked at the side of Ash’s face.

“And the fact that she said something like that…doesn’t it mean that Celes knew from the beginning that something like this would happen?”

Ash nodded in agreement with Eco’s deduction.

“I think so too. There is no doubt that Celes is somehow related to this situation. Or perhaps, Celes is the person who triggered this incident.”

“If that’s the case, you’ve got no reason to agree to Celes’ request! You should be worrying about yourself right now!”

“…I’m sorry, Eco. I can’t just sit and watch Oscar like that.”

“What can you do!? What can you possibly do with your half-dead body?”

At that moment, Ash suddenly felt as though something was wrong.

“…It’s strange.”

“What’s so strange?”

“I always thought that the mastermind behind Celes was Zacharias III, and that his aim was to take your blood, Eco. But why are Oscar and Tristan attacking the Claíomh Solais? Zacharias III is clearly one of the passengers aboard the ship…”

When he backtracked in his mind, Celes had used ‘that person’ to describe the mastermind, and she never once mentioned that it was the Chevron King.

“So you mean…!”

As if she had suddenly discovered an important truth, Eco lifted her face.

“That’s right. There is someone else who is controlling Celes from behind…as long as Zacharias III dies by Oscar’s hands, the throne will become empty and someone can then claim that Oscar was the King’s murderer. If the situation evolves into that, the greatest beneficiary is—”

After Ash reached that point, Eco’s eyes widened as if she had suddenly understood.

“Could it be the Third Prince Uriel…!?”

“It’s very likely. But there are many who have a claim to the throne, so I wouldn’t dare to be certain…but Prince Uriel has always been the opponent that Oscar is most wary of—”

“Aneue! Glenn-dono!”

Silvia’s sorrowful cry interrupted Ash’s words. Ash and Eco looked in the direction of Silvia and couldn’t help but feel speechless. The magic ship Claíomh Solais which had rescued all of the nobles and royalty was under threat from the demon Oscar and Tristan, and they appeared to be in danger. Veronica’s personal guard had yet to be defeated, but only the captain Glenn remained. He stood upon the head of the Maestro Fergus and fought against the demon Oscar in single combat. On the other hand, Veronica who was supposed to be protected by Glenn was standing courageously at the bow of the magic ship. She placed the scabbard of the enormous sword that she wielded down on the ground in front of her, and wrapped both hands around the hilt of the sword. It was as if she was determined to act as the last line of defence.

“Aneue! Just how determined are you…”

Silvia stared with dismay at Veronica’s heroic figure as she whispered that.

“Go to hell! Dog of Veronica!”

In the next instant, the demon Oscar unleashed a rain of arrows. Glenn and Fergus endured for a long time, but they eventually succumbed to the endless onslaught of arrows.

“They’re falling here!”

Ash couldn’t help but cry out. Fergus’ enormous body was falling before their eyes. The Dragonar Glenn had been thrown off his mount, and crashed hard onto the arena’s floor. The magic sword Caladbolg and his Ark disappeared at the same time.

“Glenn-dono!”

Silvia jumped off Lancelot and ran to Glenn’s side.

“I have to go save Veronica-sama—”

After Glenn muttered those words, he fainted.

“It’s your turn next, Veronica!”

The demon Oscar spoke in a voice that was clear and loud even to the people on the ground. When Ash looked up, Tristan’s body had become strange. Grotesque tentacles emerged from its abdomen one after the other. It looked as though a large group of earthworms were attacking the magic ship. There were so many tentacles that the magic ship was unable to ascend. Although the two magic engines roared loudly as they attempted to output their maximum power, the tentacles still remained and firmly held the magic ship down. The magic ship of the Chevron Royal Family that was supposed to be top-of-the-line was now just a bug which had been trapped in a spider’s web. As a result, they were unable to escape to safety, and they would soon be crushed by the tentacles that were binding it. At the same time, even more tentacles moved through the air as they headed straight towards Veronica who was standing at the bow of the ship.

“Aneeuuuueeeeeee——!”

Silvia’s scream reverberated throughout the arena for a long time.

=== Part 4 ===
Zah—!

The enormous sword slashed through the incoming tentacles. With all of her personal guard completely eliminated, Veronica could do nothing but fight against Tristan with just the weapon in her hands. The Chevron Kingdom’s royal soldiers also appeared on deck to help in the resistance against the enemy, but in the face of the endless tentacles, they were no match for them and were forced to retreat. By reason, it was fair to say that they were also elites of the Kingdom, but…only Veronica bravely stood up to continue the fight. Every time she swung the enormous sword in her hands, five tentacles were cut and flew up into the air. A viscous liquid was ejected from the revolting cross sections that were cut. The tentacles which had lost their tips could do nothing but wriggle and twist.

“As expected of the <Iron Blood Valkyrie>. But how long do you think you can last?”

The demon Oscar seemed rather delighted as she admired the scene of Veronica and the tentacles.

“Hah!”

With a loud yell, Veronica cut off the tips of the tentacles once again.

“You’re pretty good. It’s quite amazing that you have such skill despite the fact that you’re not a Dragonar. Aren’t you even stronger than some of those useless Dragonars?”

“…Bastard. I dare you to say that again.”

Veronica let out a deep voice that seemed to resemble the sound of a rumbling from the depths of hell. The demon Oscar was surprised.

“Oh, are you finally willing to talk to me?”

“Don’t make fun of my cute subordinates. I won’t forgive you!”

“Haha, I wonder what you can actually do to me?”

Just as the demon Oscar taunted her, Veronica felt something peculiar. It was as if the surrounding air changed, it was rather unbelievable. It was as if even the breeze had turned into a sharp blade. ''It is impossible for any ordinary human being to give off such a dreadful aura'' — the demon Oscar told herself. However, Veronica held her great sword and stared fiercely at the demon Oscar with a growing fighting spirit—.

=== Part 5 ===
“Princess Veronica…what is she planning to do? No matter how strong she is, it’s impossible for her to defeat Oscar and Tristan!”

“Instead of about worrying about others, why don’t you worry about yourself first!? Didn’t you break your ribs?”

Despite all his injuries, Ash still managed to answer Eco’s question

“My body doesn’t matter. After taking a short break, it’s already recovered quite a bit.”

“I don’t think so!”

“Ugh!”

After being poked at his side by Eco’s index finger, Ash felt so much pain that he could barely stand.

“Owwww! Wait wait! I wasn’t serious!”

“If it hurts so much, then you should be hurrying over to the infirmary—”

“Try and receive this, my dragon-slaying sword technique—”

At that time, Veronica’s loud voice interrupted Eco’s words. A violent aura<ref>‘Touki’: Something like ki or aura or a ‘fighting spirit’.</ref> that far surpassed humans was emanating from Veronica’s body. Even from some distance away, it was still possible to see that violent aura. It entirely fit the description of ‘spooky’. Even though that aura exerted a great pressure on Ash, it couldn’t erase the growing confusion in his mind.

“Hey, as a Princess of the Knight Country…is it alright to say something like ‘dragon-slaying’? Even if you’re trying to bluff, you can’t be that extreme…”

Ash endured the pain as his mind began to be filled with doubts. In the Lautreamont Knight Country, the act of killing a dragon was regarded as a serious crime.

“Seriously, she’s basically desecrating the dragon race!”

As a representative of the dragon race, Eco became enraged.

“—No, that was neither a bluff nor blasphemy. Veronica-sama has actually used her sword technique to kill a dragon in the past.”

All of a sudden, a female voice rang out from behind which surprised Ash so much that he almost jumped up. As he turned around, a familiar maid outfit — Cosette’s figure came into view. Ash didn’t realise when she had appeared behind him at all. In a flash, Veronica leapt and jumped onto Tristan’s head. Her golden silk-like hair fluttered and her cloak swayed in the wind. Veronica’s appearance as she soared through the air seemed so delicate that it was almost possible to forget about the heavy armour that she was wearing. That heroic figure was perfectly fitting of the image of the <Iron Blood Valkyrie>.

“Uooooooooooooooooohhhhhhhhhh!”

She unleashed a fierce flurry of strikes. It was almost as if Veronica herself had become a large sword—. Her fierce assault was like a flash of lightning. Ash couldn’t even tell how many times Veronica swung her sword in a single moment. As soon as Veronica landed back on the deck, an anomaly occurred. The tentacles that once bound the magic ship had all been torn asunder as if cut through by a scythe. All of the torn tentacles fell like heavy rain onto the magic ship, while their bodily fluids sprayed about everywhere. On top of that, a wound was left on one of Tristan’s forelimbs, and blood immediately dyed its black fur.

“Gooooooohh…!”

After Tristan transformed into this jet-black appearance, this was the first time that it had let out a cry of pain. Since it could still hover in the air, it meant that the injury probably wasn’t serious, but that itself was already incredible.

“This can’t be! A mere human has actually injured Tristan…!?”

Taking advantage of the demon Oscar’s momentary surprise, the Claíomh Solais continued to ascend into the air like a bird that had discovered a hole in its birdcage. Cosette looked on at the surreal scene and spoke while sighing at the same time

“…It is truly a pity. She was off by just a bit and now she’s missed her chance to deal with Tristan.”

“Hey! Cosette! What kind of move was that!? You said that aneue used her sword to kill a dragon in the past!? I can’t pretend as though I didn’t hear that!”

Faced with Silvia’s aggressive questioning, Cosette solemnly replied

“Yes. There are only a handful of people even within the Knight Country’s Royal Family who know of this secret…but, the person who killed the Dark Dragon King Mordred, strictly speaking, it was Veronica-sama and not Julius-sama.”

“What…!?”

The unexpected response left Silvia with her mouth agape.

“But, the person who was cursed after killing the dragon was Prince Julius, right?”

After Ash asked that in a calm manner, Cosette began to explain

“At first, Julius-sama fought alone. But he shattered one of his arms in battle and was forced into a desperate situation. Veronica-sama was present at the time. Veronica-sama used the same technique that she just used to kill Mordred. By reason, Veronica-sama should have been the one to be cursed for killing the dragon…but Prince Julius voluntarily took it on her behalf. In fact, this secret is something that I’ve only heard about…”

“What you’re saying…is all of it true…?”

Silvia still seemed doubtful of it. Whilst Cosette explained all of that, the magic ship Claíomh Solais managed to escape from the grasp of Tristan’s reach and flew further and further away.

“Veronica—! How dare you hurt my Tristan, I swear that I will not forgive you!”

—Bshh! As if in response to Oscar’s fury, Tristan’s body gave birth to new tentacles. The tentacles moved at bullet-like speeds straight towards the deck of the Claíomh Solais which was unable to manoeuvre away.

“Aneue!”

Just as Silvia screamed out, the tentacles wrapped themselves around Veronica’s right arm. Another tentacle then entangled her body. Veronica was unable to resist, and she was violently pulled away. Her heavy metal boots were lifted off them the deck. In the blink of an eye, Veronica had been pulled by the tentacles right in front of Tristan’s nose. For the sake of being thorough, a third and a fourth tentacle attacked Veronica.

“Like this, even if you are the <Iron Blood Valkyrie>, there’s no hope left!”

The demon Oscar arrogantly glared at Veronica while she was caught by the tentacles, and then smirked as she said

“After I’ve thoroughly abused you, I’ll feel you to Tristan’s stomach!”

=== Part 6 ===
“Tsk. What a pathetic blunder…”

Veronica murmured to herself in a self-deprecating manner. She currently felt as though she was being forced to float in the air. Perhaps the only fortunate thing amidst all of this was the fact that the demon Oscar had lost interest in the Claíomh Solais. The magic ship speedily flew away.

“This is the best live bait, Tristan! Make sure you savour her taste!”

Oscar stood on top of Tristan’s head as she shouted.

“Goooooooooo…!”

Tristan seemed so excited that it couldn’t help but let out a roar.

“Hmph…this so-called life, is it truly nothing but an illusory journey? After all, perhaps from the very instant I used that technique to kill Mordred, it was destined that I would one day meet such an end…ugh!”

Veronica calmly accepted her own fate, but her expression suddenly distorted. A warm tentacle had made its way up to her neck. The intimidating feeling made even a woman as strong as Veronica feel dread.

“What is this slippery sensation…!?”

A sense of physical disgust spontaneously arose. All the great beasts, rare birds, animals and even unknown giant creatures had been the prey of Veronica, but it the first time that she had encountered an unknown tactile sensation like this.

“Kuku. I’m rather interested to see just how long that cold mask of yours will last!”

The demon Oscar showed a pleased expression.

—Crack!

Accompanied by the sound of metal being forcefully torn apart, tentacles invaded into the inner part of the solid armour that protected her virgin body one after the other.

“S-Stop…!”

The feeling of the tentacles slithering all over her skin made Veronica feel an instinctive sense of danger. The sticky mucous gradually infiltrated every part of her skin.

—Gakiiiin!

The metallic fasteners were finally destroyed, and the plate armour that covered her shoulders and her chest snapped open. Even her armour was unable to withstand the strength of the tentacles, so her underwear was instantly torn to shreds. Her ample bosom burst out from her shredded underwear. Every time the tentacles toyed with her, they shook about violently.

“Haa, haa…h-how repuslive…”

“What’s the matter with you, Veronica? You’re breathing so heavily. Looking at your miserable appearance, there’s no way I can say that you’re the <Iron Blood Valkyrie> now!”

Oscar didn’t forget to use words to add to the humiliation.

“S-Such disrespect…n-no more…ah!”

Veronica could no longer resist as she let out a moan.

“Hahaha! I never imagined that your voice would sound so cute when moaning!”

The demon Oscar revealed an extremely sinister side.

=== Part 7 ===
“Lancelot, we’re going to save aneue!”

Silvia clenched her fists so tightly that the reins she held could crumble. Although Lancelot was injured, it looked like it could still fly. This was something that could be credited to Ash who had stood up to protect them during the tournament battle.

“—You can’t act impulsively, Princess-sama.”

Cosette was originally helping to treat Glenn’s injuries, but she suddenly appeared in front of Silvia to block her path.

“Cosette, what is the meaning of this?”

“I will be a bit blunt. At present, Princess-sama is no match for Oscar-sama as an opponent.”

“I know that! But even if I have no chance of winning, I can’t just abandon aneue!”

“If you sacrifice your life for nothing Princess-sama, what would Veronica-sama say?”

“I-I…”

After Silvia went silent for a while, she opened her mouth again to say

“In other words, you’re telling me to sit here and watch aneue be tortured to death?”

Cosette didn’t say anything, and didn’t answer. In her anxious state, Silvia lost her patience.

“No matter how strong you are, your body is just made of human flesh, and it cannot stop a dragon! Fly, Lancelot!”

Silvia ignored Cosette’s blockade and attempted to whip down the reins in her hands, but—

“…………”

Lancelot didn’t respond. Like a stone statue, it didn’t budge.

“Is this for real? Lancelot actually ignored Princess-sama’s orders…”

Ash muttered in amazement. Looking closely, Lancelot’s eyes were fixated on Cosette.

“Kuu…”

After Lancelot made a puppy-like noise, it took a step back.

“Impossible! Lancelot is afraid of Cosette…?”

Ash looked back and forth between Cosette and Lancelot in disbelief. And then he realised — Cosette’s body was surrounded by an extraordinarily immense violent aura—. In their current positions, Cosette was like a snake, and Lancelot was like a frog. Lancelot’s movement were completely sealed off by Cosette’s glare.

“Although there’s a smile on her face, this is the first time that I’ve seen Cosette look this terrifying…”

Perhaps her animal instincts gave her a warning, as Eco’s shoulders also stiffened.

“Kug! Are you serious, Cosette…?”

“I cannot allow Princess-sama and Lancelot to sacrifice their lives for no reason at all. Princess-sama, if you can’t even take down a mere maid, then you have no chance of saving Veronica-sama.”

After Cosette calmly replied—

“—Goooooooooooooooooooohhhhhhh!”

A powerful roar shook the air as it grew louder and louder. It was Tristan who unleashed that incredible roar whilst hovering above the arena. During the deadlock between Silvia and Cosette, another change had occurred with Tristan’s body. The tentacles which had captured Veronica had retracted back into Tristan’s chest. Veronica had been crucified like a saint with her left and right arms pinned up. Perhaps because she was already unconscious, Veronica didn’t move at all. It looked as though Veronica’s upper body was fixed to Tristan’s chest in a rather uncanny way.

“Haha! I won’t kill a woman like you so easily! I’ll drain your essence bit by bit!”

The demon Oscar energetically declared in a loud voice. Based on what she had said, it was possible to see that Veronica was still breathing somewhat — but her life was like a candle just flickering in the wind.

=== Part 8 ===
In the clock tower, Celes clenched her fists as she shivered.

“That stupid thing! The target isn’t Veronica, it’s the Claíomh Solais carrying Zacharias III that got away, so hurry up and kill him!”

Celes screamed loudly towards the Pluto that was embedded in Tristan’s forehead. But Tristan didn’t care. Like this, the magic ship with Zacharias III had flown far away, and it was now just the size of a bean. At the beginning, Celes only planned to use the power of her magic eyes to control Tristan. Her original plan was to make Tristan, who had Pluto embedded on its forehead become a slave under her control, and then use its power to kill Zacharias III. She didn’t expect something like this to happen. The influence of Pluto spread to Oscar, turning her into a demon. As for what the demonic Oscar would do, even that was difficult for Celes to control.

“That thing! What is it thinking!?”

“—It looks like the situation is already out of control.”

Mirabel spoke from behind Celes. She sat comfortably on top of the folding chair that Eunice had prepared while gracefully sipping on black tea; it was almost as if she was enjoying the view. Although she didn’t interfere with Celes, her presence was undoubtedly annoying.

“Shut up!”

“Oh, I wasn’t speaking to you. I was talking to that gentleman.”

“What did you say!?”

Because she was too focused on using her magic eye, she didn’t pay any attention to the situation behind her, and Celes felt ashamed of her own mistake. She swiftly turned around to take a look.

“…What!”

As soon as she took a glance at the person who was standing behind her, Celes immediately knelt down on the spot.

“It looks like you’re struggling, Celestina.”

The person standing before her with a wry smile was her employer — the Third Prince Uriel.

“What an amusing spectacle.”

Standing beside Uriel was the bewitching presence of Princess Cassandra.

“Seriously, even a good cup of black tea has become difficult to drink…”

The moment she saw Cassandra, Mirabel furrowed her brow. The two sisters did not appear to get along with each other well.

“Y-Your Highness Uriel! What are you doing in a place like this…?”

Upon seeing Celes’ sincere expression, Uriel showed a bitter smile.

“I was originally planning to head straight over to the inn to rest, but Cassandra thought it was a rare opportunity, and she insisted on watching the special performance.”

Uriel politely said. A long time ago, Uriel had offered Celes to Zacharias III with an emotionless expression when she was just a little girl. On the surface, his offering of Celes was proof of his allegiance to his father, the King—. The Chevron King decided to safeguard her magic eye by sending her to the Lafon family for education. He also appointed Celes to oversee Oscar. However, even that idea of the Chevron King was within Uriel’s calculations. Indeed…the tragedy that had occurred in front of them was all based on the well-planned script that Uriel had devised years ago. Celes actually became Oscar’s maid and even told her about the secret of her magic eye. Just as Uriel predicted, Oscar enrolled into the Dragonar Academy and after a while, she made a request to Celes for Pluto to be embedded into Tristan’s body. Precisely because Oscar ranked last in the succession for the throne, she desired a great power more eagerly than anyone else. Celes responded to her request and embedded Pluto into Tristan. As a result, Tristan experienced an unusually rapid growth, and then soon became a Maestro. And then, this day finally arrived—.

=== Part 9 ===
“No, I can’t stand this anymore!”

Silvia jumped down from Lancelot’s back. Since Lancelot was intimidated by Cosette’s aura and didn’t dare to act rashly, the only thing that Silvia could do was to deal with Cosette personally and force her to concede. However, as soon as Silvia stepped onto the ground, a cold chill ran down her spine.

—Gogogogogo…!

With Cosette at the centre, there was an unusual kind of force field around her that seemed to give off the impression that a single step inside would cause injury.

“Ugh! I thought that aneue was scary when she got angry, but I never imagined that…”

With just this, Silvia felt as though she would soon faint. She even began to doubt if Cosette was human, fearing that she might even be as ruthless as the demon Oscar…. As if to add to Silvia’s fear, Cosette gave a warning

“Don’t waste your energy, Princess-sama. If you get any closer, you might even be knocked over and lose consciousness from my aura.”

It obviously wasn’t just a threat. There was a thick and solid wall that stood in between Silvia and Cosette. It was a barrier that had been constructed with her violent aura that was invisible to the naked eye.

“Please calm down, Princess-sama. The city of Fontaine has likely already received news of this incident. I think waiting for the Lautreamont Royal Dragonar Squad is the most appropriate course of action.”

“Don’t kid me! Aneue will lose her life before they arrive! Moreover, has the Royal Dragonar Squad ever saved Ansarivan from any of its crises? Haven’t Ash and Eco dealt with the situation every single time!?”

Silvia advanced with this awareness.

“…!”

In an instant, her entire body suffered a shock as if she had been struck by lightning. Silvia almost fainted, but she clenched her teeth and managed to stay standing. She continued to step forward.

“*cough*!”

At that time, Silvia coughed up a mouthful of blood. Her legs wobbled and she could barely even stand properly. ''I can’t do this anymore'' — just when Silvia gave up, someone supported her body from behind.

“You can do this, Princess-sama!”

“Ash…?”

Silvia held onto her consciousness by a single thread. She didn’t dare to look at Ash’s face. Ash had injuries all over his body.

[[File:SnRK V07 214.jpg|thumb]]

Blood still continued to stream down his forehead, and simply standing should have been a great burden for him. On top of that, he had stepped into this area that was filled with Cosette’s violent aura.

“Y-You idiot! You should think about your body a bit! You can’t stand the torment of Cosette’s aura right now…!”

“I can’t sit back and watch Princess-sama just because of something like this either! Moreover, I don’t want to see Princess Veronica die like this either!”

Ash looked at Silvia with a serious expression.

“Ash…!”

Silvia’s heartbeat rapidly accelerated. A constant stream of strength seemed to circulate within her body, and even she was in disbelief.

''—So having someone precious to rely on can be such a heart-warming thing…!''

“Thank you, Ash. Will you…continue to walk with me?”

“Yeah, of course.”

And then, they felt an unquenchable sense of anger ‘gogogogogo…’ from behind them. Needless to say, the source of that anger was Eco.

''—I’m sorry, Eco. I’m just borrowing him for this time, so please let me walk side by side with Ash.''

After Silvia apologised to Eco in her mind, she moved forward whilst being supported by Ash.

“Ash-sama, by my judgement, your body is seriously injured and you will need to rest for three month if you wish to fully recover. If you continue to come closer…I may not be able to guarantee your life.”

Cosette’s tone became so cold that it almost felt as though she was an entirely different person. It felt as though Cosette was more a demon than even Oscar right now. Even so, Ash didn’t flinch and instead replied

“I would rather be buried here than to distort my beliefs and flee.”

“Ash…!”

Silvia resisted the tears which were almost about to burst out from her eyes. She committed Ash’s words to her mind and continued to move forward—. As they continued to shrink the distance between them and Cosette, the aura also became denser.

“Ugh! What kind of feeling is this…!”

What hit them now was a feeling that seemed to resemble being crushed by gravity. It was almost as if their weight had increased by several times in just an instant.

“*cough!*”

Ash couldn’t help but cough up more blood. Having suffered serious injuries, it was indeed difficult for him to endure this kind of aura. Ash then slumped over and fell onto Silvia’s body. This time, Silvia came to Ash’s rescue.

“Are you okay, Ash!? Ash!”

The colour of Silvia’s face gradually turned pale. Cosette’s warning was correct, and it was possible that he would lose his life if he went on like this…!

“…Ash!”

And then Ash’s body suddenly felt lighter.

“Geez, I can’t keep watching this!”

Unexpectedly, Eco rushed in. She helped to support Ash who was growing unstable as his legs became limp.

“Eco, you…!”

Silvia looked at Eco with a tearful gaze. Although her body was outwardly thin and small, she was just barely able to withstand Cosette’s aura as a dragon.

“Haa…I must have been infected by Ash’s idiotic disease!”

Eco coldly averted her face. But Silvia still felt that it was very sweet of her. And then, Ash murmured as if he were in a trance

“Thank you, Eco…”

“Hmph. When you recover, I’ll crush you three times over!”

“Haha, I’ll be hospitalised again immediately after I recover…”

Ash smiled bitterly as he turned to look at Silvia.

“Let’s go, Princess-sama.”

“Yes, of course!”

Silvia nodded energetically. There was no longer any reason for her to hesitate. Ash supported the determined Silvia. And Eco also supported the exhausted Ash. They challenged Cosette while supporting each other. Even if they were exhausted, from this moment forward, they would be able to make it across because of their concerted efforts.

“We’re coming, Cosette!”

After Silvia courageously declared that—

“—You passed, Princess-sama.”

After Cosette exposed a cheeky smile, she released the force field that she had constructed with her aura. At the same time, their originally breathless and overwhelmed bodies were liberated. Ash and Eco couldn’t help but collapse backwards onto the ground.

“Cosette, what are you doing…?”

Silvia also wanted to sit on the ground to catch her breath, but she held back. The most important thing for her right now was to ask about what Cosette was thinking. Cosette didn’t answer Silvia’s question, but turned to look at Lancelot instead.

“—It’s time. Princess-sama has successfully overcome my trial and has demonstrated strength befitting of a princess of the Knight Country. She has also gained reliable comrades.”

Cosette’s expression was peaceful and calm, and she continued in a solemn tone

“Come, Lancelot. Present the thing that you prepared to Princess-sama.”

“Uoooooooooooooooooooooooohhhh!”

Lancelot suddenly let out a deafening roar. Just as Silvia confusedly turned around to look at Lancelot—

“W-What’s happening…!?”

Silvia’s vision was suddenly dyed white. Unable to understand what had happened to her body, Silvia was filled with unease. After a while, Lancelot appeared in front of her and they stood face-to-face. In the mysterious space that was illuminated by white light, all that existed was Silvia and Lancelot. Lancelot’s mighty face looked gentler than usual at this time, or perhaps that was just an illusion…? After Lancelot respectfully put its forearms on the ground, it let out a proud roar into the sky. Instantly, a warm glow enveloped Silvia’s entire body.

“This is…!”

The Dragsuit that Silvia was wearing vanished like smoke. And then—.

Breastplate, backplate, faulds, culet, tassets, crown, pauldrons, rerebraces, couters, vambraces, gauntlets, cuisses, poleyns, greaves, sabatons, spurs…a sleek armour was formed in sequence and then equipped onto Silvia’s body. Then, a cape emerged from her left and right shoulders and fluttered with the wind. And the final part to manifest was a crown that was adorned with Bright Dragon Crystals. The outfit was practically made for Princess Silvia. From this point forward, Silvia had also become a Dragonar that exceeded other Dragonars — an Ark Dragonar.

“Princess-sama! Your new appearance is so pretty …!”

Ash was so stunned by the heroic and awe-inspiring appearance of the Princess Dragonar that even the pain in his body was pushed into a far corner of his mind. Its appearance was a perfect match for the name of <Ice Blue Princess>.

“…The quality of that Ark is good, that’s for sure.”

Although Eco was reluctant, she also seemed as fascinated as Ash when she looked at it. It was probably stimulating for her to be able to see the work of another dragon.

“Y-You don’t have to keep staring at me…it’s very embarrassing.”

As soon as she noticed Ash’s gaze, Silvia began to blush. Although her appearance had completely changed, she still seemed to be the same person in terms of personality. Somehow, that was a relief to Ash. After Silvia reinvigorated herself, her expression sharpened.

“Hey, Cosette! Although I have a mountain of questions for you, I’ve decided to defeat Oscar and rescue aneue first! Let’s go, Lancelot! I have faith that I won’t lose to anyone right now!”

After Lancelot let out a mighty roar, it let Silvia climb up onto the saddle. Silvia grabbed onto the reins and flew up together with Lancelot.

“Speaking of which, Cosette…did you already know that Lancelot had completed its Ark?”

Ash asked and looked at Cosette with curiosity. Cosette touched her chin and giggled ‘ufufu’ as she said

“It’s because Lancelot is my drinking partner.”

“What did you say?”

Hearing that, Ash almost fell over. He endured the pain at his ribs.

“Please don’t joke, how is that possible? Anyway, what does Lancelot even drink?”

“Obviously, it’s Ansal.”

“T-That’s called bribery, right…?”

Ash was reminded of the recent incident at the Academy where Oscar tempted Eco with Ansal tea.

“Grrrrrr…”

At that time, Glenn’s Pal, Fergus stood back up whilst the muscles in all four of its legs trembled. Seeing its master unconscious, Fergus sent a sharp gaze towards Ash.

“No way, does that mean I’m supposed to ride you!?”

Fergus slowly nodded. It was an unwritten rule that dragons prohibited riders other than their master to ride on their backs. Despite this, Fergus simply gave Ash a glance and then acquiesced to have him to ride on its back. Even though Ash was the ‘boy who can ride any dragon’, something like this was still abnormal. Eco then became irritated.

“What is this dragon thinking!? Ash’s body is heavily injured! How can he possibly continue to fight!?”

Disregarding Eco’s emotional outburst, Cosette smiled as she said to Ash

“Ash-sama. I’ve already helped you with some general first aid.”

Only when this was said did Ash notice that the wounds on his arms, legs and abdomen had all been tightly wrapped up. The speed and precision of the treatment left Ash at a loss for words. Although there was a bit of dull pain, at least the bleeding had stopped.

“Fergus is probably worried for Veronica-sama’s safety. After all, in Fergus’ eyes, Glenn-sama has sworn allegiance to Veronica-sama, so she’s almost like another master. Leave Oscar-sama to Princess-sama while I treat Glenn-sama; you should focus on saving Veronica-sama, Ash-sama.”

Ash enthusiastically nodded in reply to Cosette.

“Alright, let’s go! Fergus!”

Ash skilfully jumped up onto Fergus’ head — but frustratingly, due to his current lack of strength, he was only able to climb onto its neck before struggling a bit to climb onto its head. A simple and easy action like this made his wounds ache so bad that he felt close to death. If Cosette hadn’t performed emergency treatment on him, it was likely that his blood would have sprayed out by now.

“Geez! You’re so hopeless!”

Eco also climbed up onto Fergus reluctantly, and then lent her shoulders to Ash for support as they rode together. Ash gratefully placed his hands on Eco’s shoulders. Fergus spread its wings with a roar.

“Princess-sama, please don’t be reckless…!”

Ash murmured while following the silvery-white trail that was painted by Lancelot.

“You’re the reckless one!”

Eco gave a quick lecture to Ash, but she still supported Ash’s body closely.

“Speaking of which…what is the crystal that’s embedded on Tristan’s forehead? It feels as though it should be the culprit behind this whole incident, but…”

[—Allow me to tell you the answer to that question.]

And then, Navi’s voice resounded within Ash’s mind.

“The Ark for Silvia ~A.S.B.1365.10~” is closed.
<noinclude>
==References and Translation Notes==
<references />

{| style="margin: 1em 1em 1em 0; background: #f9f9f9; border: 1px #aaaaaa solid; padding: 0.2em; border-collapse: collapse;" cellspacing="0" cellpadding="5" border="1"
|-
| Back to [[Seikoku no Ryuu Kishi: Volume 7 Chapter 5|Chapter 5]]
| Return to [[Seikoku no Ryuu Kishi|Main Page]]
| Forward to [[Seikoku no Ryuu Kishi: Volume 7 Chapter 7|Chapter 7]]
|-
|}
</noinclude>

Seikoku no Ryuu Kishi: Volume 7 Epilogue

2018-04-15T08:13:41Z

141.101.107.27: /* Part 3 */

== Epilogue ==
=== Part 1 ===
—The curtain was closed on the [Ansarivan Five Hundred Years Festival] due to a major unprecedented incident. In the top floor of the hotel for royalty in Ansarivan’s city—

“Fufu. So it failed in the end.”

The Knight Country’s Second Princess Cassandra Lautreamont leisurely admired the night view of Ansarivan’s city. Sitting on a sofa, Uriel revealed a bitter smile while holding up a wine glass. The bullet that Silvia fired at the Pluto embedded in Tristan’s forehead had caused some kind of effect. But it clearly wasn’t destruction. If the Pluto was destroyed, then Tristan would have died. The only thing that could be determined was that Oscar and Tristan had overcome the control of Pluto, and Celestina was arrested by the authorities — just these two facts. In the end, after seeing Oscar and Tristan emerge from the control of Pluto, Uriel and Cassandra returned to their hotel. As for what kind of punishment would be given to Celestina, Uriel didn’t know and he didn’t have any interest in knowing either. Needless to say, he wasn’t worried about her in the slightest. Even if Celestina revealed Uriel to be the mastermind, it wasn’t a big deal to him. As long as he argued that the opposition had no evidence to serve as proof, he could quickly return to his country to avoid further commotion.

“…Indeed. The original plan was to make Tristan go berserk, and if that was successful, use it to assassinate Zacharias III and in turn kick Oscar out of the succession to the throne — both goals were defeated. But, the whole process was quite interesting. Despite being last in the succession to the throne, I’ve once again recognised that that child…no, that girl truly cannot be underestimated.”

“You’re such a strange person. All you have to do is reveal the secret that Oscar is a woman, and once that is done, she’ll lose her right to the throne.”

Cassandra’s tone was filled with sarcasm.

“Haha. Even if I win the throne in that way, it wouldn’t really make one feel happy, right? Moreover, to abandon her identity as a woman for the sake of the throne…that’s not something that can be done so easily. As her adversary, I can’t help but admire her determination.”

“You have a lot of room for leisure, but in the off-chance that Ash Blake and Oscar join forces, won’t that pose a threat to you?”

“No, I actually expect that the situation will develop in that direction, and then we’ll be able to have a fair contest. Because I still have you as my trump card. As things are right now, it’s simply too unfair.”

Uriel stood up from the sofa and then walked over to the window. He placed his hand around Cassandra’s waist, and then pressed his lips against her bare neck and began to caress her.

“…No. I’m not in the mood for that right now.”

Cassandra smiled seductively, and then turned her back to him.

“How cold.”

Uriel didn’t seem too disappointed, rather, he just stared intently at Cassandra’s back. The dress that Cassandra wore had a highly exposed back. Upon her bare skin, there was a tattoo-like pattern. It was only a few months ago that Uriel was told that the pattern was in fact the family crest of the Nehalenia Underworld Dragons — it was a <Seikoku> of incredible size. It was something that had happened not long after the dragon attack on the capital of Fontaine City.

“When will you awaken — Dark Dragon King Mordred?”

Uriel spoke with an eloquent tone towards Cassandra’s back.

=== Part 2 ===
After the Five Hundred Years Festival ended, a week had passed, and the month of Scorpio approached. On the anniversary of the establishment of the Dragonar Academy in Ansarivan, the academy’s uniforms changed along with the seasons, and all students transitioned into their winter uniforms. Once this season began, the temperature in the Knight Country would suddenly drop. With the arrival of the end of autumn, the atmosphere of winter gradually began to become stronger. Ash was still recuperating in the hospital. Half of his body was covered in bandages. The wind that poured in from the opening in the window sent a chill through to his bones. When he was brought into the hospital, the attending physician was astounded and said that it was already a miracle that he was still alive. The basic role of the Oracles used for healing was to improve a patient’s ability to recover. If the injuries were minor, then the effect could be described as immediate, but it was impossible for immediately treat severely injured patients. It seemed as though his hospital life would have to continue for some time. But Ash didn’t feel that a life like this was boring. After all, aside from Eco and Silvia, Rebecca, Lucca, Jessica and the others would often come to visit him. Moreover, Raymond, who had officially restored his connection to Brigid and Max, who had been discharged earlier also came to visit him in the hospital occasionally. Anya also came around to show her face on holidays. However, whenever Anya’s name was brought up in any conversation, Eco, Silvia, Lucca and Jessica would all become rather vigilant. Thanks to the constant and frequent stream of visitors, even though Ash was hospitalised, there was no shortage of people who passed on news of the incident. In response to this incident, the statement published by the Knight Country’s official government body was ‘There were unknown persons who abused a sacred relic to cause Oscar and Tristan to go mad’. As a result, Oscar was also regarded as a victim, and thus pardoned on the grounds of innocence.

=== Part 3 ===
—…*knock*……*knock*. At around ten o’clock that morning, someone knocked on the door of the patient room. The way that the person knocked on the door seemed a bit hesitant. As the examination rounds had been completed not long ago, it seemed unlikely that the person who knocked on the door was a doctor or a nurse. It wasn’t noon yet either, so it definitely wasn’t Eco who had difficulty getting up in the morning. But then again, Eco never knocked on the door when she entered.

“Please come in.”

For the time being, Ash sat with his upper body upright, and then called out towards the door.

“…Long time no see, Ash.”

Surprisingly, the person who appeared in the doorway was Oscar. Celes was behind her. It was the first time that both of them had come to visit. Both of them had rather serious expressions. After Ash gave a wry smile, he invited the two of them in.

“Don’t just stand in the doorway, come in.”

“Ah…pardon the intrusion.”

After Oscar walked over to the side of the bed, she sat down in a chair. Celes silently stood behind her. For the first time, Ash thought to himself that Celes was ‘acting like a maid’.

“I’ve really given you a lot of trouble this time…I’m sorry!”

After Oscar said that, she lowered her head to apologise. Celes also lowered her head while she lifted the hems of her apron with both hands.

“It’s fine, Prince Uriel was the real culprit anyway. It’s just good to see that Celes was willing to return to your side.”

A slight smile finally appeared on Oscar’s face.

“…It’s fair to say that Celes was supposed to have been executed as a criminal, but Princess Mirabel seems to have secretly helped to change that decision. It seems Princess Mirabel is rather interested in Pluto.”

After saying that, Oscar turned around to look at Celes who was behind her.

“Leaving those things aside, what really pained me was convincing Celes to come back to serve me.”

“Idiot! Why do you have to mention that…”

Celes immediately blushed, seemingly embarrassed, and acted in a rather self-conscious manner.

“B-By the way, Ash.”

Oscar suddenly turned back and looked up. Ash couldn’t help but take a deep breath. Although she was currently crossdressing, the way she acted still caused Ash’s heart to race. He couldn’t see the Oscar in front of him as anything more than a sweet and beautiful girl.

“Do you remember…you said that you would help me?”

“Of course. If it’s within my capabilities, I’d be willing to help.”

Ash nodded enthusiastically…this actually caused him some sharp pain in his neck, almost causing his expression to distort. But he didn’t want Oscar to worry, so he clenched his teeth and tried to remain calm.

“Ash…!”

In that instant, perhaps because Oscar felt deeply moved by his words, she leapt across and embraced him. Ash’s body couldn’t resist the shock, and he finally cried out in pain with ‘oww!’. Even so, Oscar still hugged onto Ash tightly. A sweet fragrance unsuited for the patient room wafted around, making Ash feel a bit dizzy. Although Oscar had cross-dressed today, it seemed that she had put on women’s perfume.

“I’ve already resolved myself.”

With a particularly enticing tone, Oscar whispered into Ash’s ear

“When I defeat Uriel and officially take the throne, I will openly reveal my identity as a woman to the nation. I want to be the first ruling queen in the history of the Chevron Kingdom. And during my reign, I will also abolish the rules that dictate only men can succeed the throne.”

“Your ambition is incredible! Although I can imagine that the process will be extremely difficult, I think it’s a wonderful dream.”

“So that’s why, when the time comes…I hope that you’ll marry me…not as Ashley, but as Ash Blake.”

“What did you say!?”

Ash’s eyes widened.

“The queen’s husband. That’s not a bad position, right? Of course, if we get married, and your status is still that of a commoner, it would be rather unbecoming. So please become a Chevron noble by then.”

“Slow down, aren’t you speaking too far into the future? Celes, help me persuade her!”

“The decision was made by Oscar. As her personal maid, I can only give my full support.”

After Celes coldly replied, she turned her face away. It was certainly a good thing that her attitude had returned to normal, but it looked like he would have some rather difficult days ahead of him….

[[File:SnRK V07 254.jpg|thumb]]

“—We’re here, Ash!”

At that time, the door was suddenly pushed open as Eco rushed in like a bullet. Immediately afterwards, Silvia, Cosette, Jessica, Lucca and Rebecca also entered in that order. Although they were regular visitors of this room as well, they had chosen to appear at the worst possible time today. Oscar was still clinging onto Ash’s neck.

“Hey, Oscar! Everyone’s watching!”

“It doesn’t matter. We’re going to be a couple sooner or later anyway.”

Oscar effortlessly and expressionlessly replied.

''—Dodododododododododododododo…!''

“You two b-boys…what are you doing!?”

Eco was trembling with rage.

“Oscar-san, you couldn’t have gone mad and crossed the gender barrier to fall in love with Ash, right!?”

Silvia’s face turned pale and her tightly-balled fists constantly trembled.

“But, with such a fine man like Ash-sama…it’s hard to blame you for falling in love with him.”

Unexpectedly, Jessica looked at Ash and Oscar with an inexplicable sense of enthusiasm in her eyes.

“The sin of lusting after a male…you would be sentenced to death in the village of Ecbald. You would also be hung up in public for a week…”

[[File:SnRK V07 256.jpg|thumb]]

After Lucca muttered such a terrifying story, she shrank back like a rabbit. But among those present, aside from Ash, Rebecca and Celes, no one else actually knew that Oscar was a woman. Ash was actually quite a tight-lipped person, so he hadn’t particularly publicised that secret. And then, Rebecca stepped forward to talk to Oscar.

“Oscar…our student council hopes to become your comrade. So why not tell the truth to all of these people?”

“…Yes, I guess you’re right.”

In response to Rebecca’s suggestion, Oscar seemed slightly embarrassed, but she nodded with agreement in the end. While she continued to hug Ash, she turned around and looked at everyone.

“Umm…to be honest, I’m actually a woman. Once again, please look after me from now on.”

“Hey, that’s way too sudden!”

Ash shouted out, causing an abrupt pain at his ribs. There were a thousand different ways to reveal the truth, and it could even have been turned into an emotional story, but Oscar chose the worst possible way. As expected, the patient room was suddenly overwhelmed with noisy voices.

“Y-You say that you’re a woman!? That makes the problem even worse!”

“That’s right! Let go of Ash right away!”

Eco and Silvia shouted loudly one after the other.

“A-A woman, and also so beautiful…and also royalty of the Chevron Kingdom…”

Perhaps because she felt dizzy, Jessica’s entire body became unsteady.

“Another strong rival…has appeared again.”

Although Lucca’s face appeared to hold no expression, she was tightly clenching both of her fists in front of her chest.

“Ufufu…it looks like the coming days will only get more chaotic.”

“You’re right about that.”

Rebecca echoed Cosette’s words with a wry smile. And right at that moment

“—Pardon the intrusion, Ash Blake!”

A woman in a wheelchair rushed in through the open door. That woman was not wearing her amour today, so for a moment, Ash was unable to recognise her—. Surprisingly, it was Veronica. The person pushing the wheelchair from behind was Glenn. It was only now that Ash realised Veronica was also staying in this hospital for recovery. Veronica had been sucked into Tristan’s body, and although her life was not endangered, a lot of her spirit had been drained, and both of her legs were also fractured. Glenn, who was pushing the wheelchair, had also been seriously injured, but he returned to his job very quickly as the captain of the guard. He was one of the best examples of a Dragonar. As soon as he saw Veronica’s face, Ash couldn’t help but feel a tingle. He had this nagging feeling that he had forgotten something very important.

“…It seems like this isn’t a place where I should stay for long.”

Oscar’s instincts seemed to sense danger, so after letting go of Ash as if nothing had happened, she retired back to the wall. Unintentionally, Ash’s eyes met with Silvia’s. Silvia blushed shyly and then averted her gaze. At last, Ash finally remembered. Before the final battle began, Silvia made an oath on behalf of the other players. When he recalled the contents of that oath, Ash’s cheeks began to burn. Silvia didn’t publicly state the name of the person who had won over her heart. But, to Veronica, the answer should have been obvious. The most worrying issue for Ash was the fact that Veronica absolutely adored Silvia.

“Ash Blake! Silvia has become rather fascinated by you, so I’ve come to make things clear today!”

“Eeh!?”

“What, there’s no need to be afraid. After all, before the two of us fully recover, there’ll be plenty of time. My precious Silvia, I never imagined that you would actually, that you, that you w-would a-actually…damn it! Just thinking of that contestant’s oath makes me furious!”

“Princess-sama, please calm down. Be careful with your body.”

Glenn attempted to soothe the emotional Veronica.

“Aneue, you’re forgetting that Ash is still severely injured!”

“Silence, Silvia!”

Although Silvia had summoned her greatest courage to help Ash, she was still silenced by Veronica with a single sentence.

“Listen up, Ash! I will also live in this room from today onwards! I will thoroughly investigate to see if you’re a man who’s truly worthy of Silvia!”

“No no, this is a private room!”

“What are you afraid of? I’ll have Glenn bring my bed over soon. Wash your face first and wait for me!”

“I must be having a nightmare…”

Ash hugged his head and lamented.

''I have to get out of the hospital as soon as I can'' — Ash quietly decided in his mind. Inadvertantly, Ash looked at Oscar and Celes who had retreated back to the side of the wall. Oscar had vowed to become the first queen in the history of the Chevron Kingdom. Having set her sights on a new aspiration, her eyes appeared to shine brightly. Celes simply stared silently at the side of Ash’s face. It seemed unlikely that Oscar and Celes would ever go their separate ways in the future again. They would both work together from here on towards that path — its name was supremacy.

“The Avalon Knight Dragner II” is closed.<noinclude>

{| style="margin: 1em 1em 1em 0; background: #f9f9f9; border: 1px #aaaaaa solid; padding: 0.2em; border-collapse: collapse;" cellspacing="0" cellpadding="5" border="1"
|-
| Back to [[Seikoku no Ryuu Kishi: Volume 7 Chapter 7|Chapter 7]]
| Return to [[Seikoku no Ryuu Kishi|Main Page]]
|-
|}
</noinclude>