Baka-Tsuki - User contributions [en]

User:VanillaFirefox

2019-06-17T12:26:28Z

141.101.77.113: /* Contact Me */

==About Me==
Hi, I'm VanillaFirefox. I came to BakaTsuki for the sole purpose of helping out with the OreShura translation and I hope to catch the series back up to Volume 13. I used to use BakaTsuki to read light novels, including OreShura, when I was unable to read Japanese, and now I hope to give back to the site that was able to provide me with free entertainment. While I have plenty of experience reading, I lack knowledge when it comes to translation as this is my very first crack at it. With that being said, please feel free to correct my work or reword things as you readers see fit. Furthermore, if there is anything you want to ask about the translation or in general, I have included a method of contact below.

==Contact Me==
You can message me on reddit (Username: PetrostearineQuiffle) and I will very likely reply within the day if not within a couple hours. If frequent contact is needed for some reason, I can go on to provide my Discord username.

Oh my gosh, thank you very much for picking up this novel again, you don't know how happy that makes me. I'm looking forward to your work. Good luck! Edit: When is volume 9 coming out?

Second question: what happened to Timo

User:VanillaFirefox

2019-06-17T12:25:55Z

141.101.77.113: /* Contact Me */

User:Timo

2019-06-17T12:24:31Z

141.101.77.113: /* Timo */

<div style="border:2px solid gray; padding:5px;margin:5px;width:700px;">
'''Sorry for the infrequent updates. I'm struggling.'''

An update on the progress of OreShura: https://www.reddit.com/user/VB1ArMG40/comments/6qqxjq/on_oreshura_and_other_translation_related_stuff/
</div>

==Timo==
Translates OreShura by combining Chinese source and Japanese raws due to his Japanese being <s>subpar</s> utter garbage. He also kinda sorta died.

I don't really care if you want to host my translations elsewhere as long as it is non-profitable, but please do tell me before doing so. The quality is questionable, so if you want to edit it before using it, feel free to do so.

==Translations==
'''OreShura'''
{| class="wikitable collapsible collapsed"
|-
! '''Volume 6'''
|-
|
*Volume 6 Chapter 0
*Volume 6 Chapter 1
*Volume 6 Chapter 2
*Volume 6 Chapter 3
*Volume 6 Chapter 6
*Volume 6 Chapter 7
*Volume 6 Chapter 12
|}

{| class="wikitable collapsible collapsed"
|-
! '''Volume 6.5'''
|-
|
*Volume 6.5 Chapter 2
*Volume 6.5 Chapter 3
*Volume 6.5 Chapter 4
*Volume 6.5 Chapter 5
*Volume 6.5 Chapter 6
*Volume 6.5 Chapter 7
*Volume 6.5 Chapter 8
*Volume 6.5 Chapter 9
|}

{| class="wikitable collapsible collapsed"
|-
! '''Volume 7'''
|-
|
*Volume 7 Chapter 2
*Volume 7 Chapter 3
*Volume 7 Chapter 4
*Volume 7 Chapter 5
*Volume 7 Chapter 6
*Volume 7 Chapter 7
*Volume 7 Chapter 8
*Volume 7 Chapter 9
*Volume 7 Chapter 10
*Volume 7 Chapter 11
*Volume 7 Chapter 12
*Volume 7 Chapter 13
*Volume 7 Chapter 14
*Volume 7 Afterword
|}

==Ongoing Translations==
'''OreShura'''
*Volume 6.5 Chapter 10

==Contact Me==
[[User talk:Timo|Baka-Tsuki]]

User:Starduster

2019-06-17T12:23:37Z

141.101.77.113: /* About me */

== About me ==
I don't really know what to say, so I'll just leave it the way it is now.
Will update some stuff when anything sparks through. And can't you say that this man is a crusader?

High School DxD Shin.2 - Życie 1. Debiut nowego diabła (Ingvild)

2019-06-09T21:35:02Z

141.101.77.113: /* Część 2 */

==Życie 1. Debiut nowego diabła (Ingvild)!==
===Część 1===
Kiedy otworzyłem oczy, zobaczyłem znajomy sufit nad moim łóżkiem z baldachimem. …Więc to był sen. Najdziwniejszy, jaki miałem w życiu; ślub ze wszystkimi dziewczynami. Przez jakiś czas było wspaniale, ale nie miałem pojęcia jak opisać to, co stało się potem…

…Dwanaście Niebiańskich Piersi… W każdym razie mówił coś takiego, ale było tam więcej piersi niż dwanaście… W każdym razie jestem ciekawy, do kogo należały te, których nie rozpoznałem? Cóż, szukanie ich właścicielek mogłoby być trudniejsze, niż policzenie wszystkich gwiazd… W końcu na świecie jest równie wiele cycków, co gwiazd na niebie… Zaraz, o czym ja w ogóle myślę!? To pewnie z powodu tego snu obudziłem się w najgorszy możliwy sposób! Nagle spojrzałem na zegarek i spostrzegłem że jest już czwarta trzydzieści rano… Nadszedł czas.

– Ach, więc to już ta pora. Pewnie czekają na mnie na dole – mruknąłem ziewając.

– Poranny trening? – powiedział nagle jakiś głos obok mnie.

Kiedy się odwróciłem, zobaczyłem szkarłatnowłosą piękność siedzącą na łóżku. Rias. Najwyraźniej się obudziła. Podczas zeszłorocznych wakacji, Rezydencja Hyoudou przeszła przeszła sporą renowację (teraz miała sześć nadziemnych pięter i trzy podziemne). Nawet mój pokój stał się bardzo przestrzenny i pojawiło się w nim wielkie łózko z baldachimem. Każdej nocy spałem w nim z Rias i Asią (często dołączały do nas inne dziewczyny, które też mieszkały w domu). Z drugiej strony Asia…

– …Su…su…

Najwyraźniej nadal spała. Powiedziałem Rias „Tak” i skinąłem głową. Tak, podczas Międzynarodowego Turnieju Królewskiej Gry, Pucharu Azazela, postanowiliśmy trenować co rano, jeśli tylko mieliśmy na to dość czasu, skoro byliśmy Drużyną Sekiryuuteia Płonącej Prawdy, która awansowała do fazy finałowej. Dziś był dzień naszego porannego treningu. Ostrożnie wstałem z łóżka, aby nie obudzić Asi i szybko przebrałem się w dresy.

– Fufufu, kiedy widzę jak przygotowujesz się do treningu, przypomina mi się ubiegły rok – powiedziała Rias.

– Mnie też. Byłaś wtedy bardzo surowa, Rias.

– Ale to pomogło, prawda?

– Oczywiście!

Tak jak powiedziała. Kiedy zostałem diabłem, zawsze budziłem się rano i przygotowywałem do ostrego, porannego treningu, który organizowała dla mnie Rias… Azazel-sensei i Tannin-ossan dali mi popalić jeszcze mocniej.

– Wy nie odbywacie porannego treningu, prawda?

„Wy” odnosiło się do jej drużyny. Od kiedy zostałem wysokoklasowym diabłem, uniezależniłem się od Rias. Wciąż byłem jednak w Parostwie Rias Gremory, chociaż teraz oboje byliśmy Królami i braliśmy oddzielnie udział w Turnieju. Rywalizujemy ze sobą, nawet jeśli jesteśmy parą. Wiele razy trenowaliśmy osobno. Po ustaleniu przedziału czasowego, postanowiliśmy robić oddzielnie rzeczy związane z turniejem (planowanie strategii, treningi). W końcu moim pierwszym przeciwnikiem w fazie finałowej turnieju będzie Rias Gremory i jej parostwo, którzy byli moimi towarzyszami. Cóż, mimo tego nadal śpimy wszyscy razem w tym samym łóżku.

– Tak, powiedziałam im, żeby trenowali indywidualnie, zanim pojedziemy na nasz ostatni obóz treningowy – odparła Rias.

– My też postanowiliśmy, że przed meczem pojedziemy na obóz treningowy – oznajmiłem.

– Słyszałam o tym od Ravel. Fufufu, więc pamiętasz.

– Mecz z Feniksem – powiedzieliśmy jednocześnie.

Zupełnie jakbyśmy mieli te same uczucia i myśli. Rozbawiła nas ta nieporadna sytuacja. Dokładnie, przypomnieliśmy sobie rzeczy które robiliśmy przed i po walce z Riserem Feneksem (przymusowym narzeczonym Rias). To było takie same jak sen, który miałem dzisiejszego ranka. Tak więc zakończyłem przygotowania do treningu.

– Będę już szedł.

– Dobrze, widzimy się na śniadaniu.

Po wymianie porannego pocałunku z Rias, wyszedłem z mojego pokoju. Tak, mecz pomiędzy nami i naszymi drużynami niedługo się zacznie.

===Część 2===
Biegałem po mieście wraz z ludźmi z mojej drużyny. Jednak nie było tu wszystkich jej członków. W biegach brałem udział ja, Ravel i nowi członkowie, a także ci, którzy nie mieli zaufania do swojej wytrzymałości, jak Nakiri Kouchin Ouryuu, Ingvild i Bova. Wielu członków trenowało na własną rękę w dużej przestrzeni treningowej. Asia, Irina, Xenovia, Rossweisse-san i Roygun-san zawsze tak robiły. Bina Lessthan-shi natomiast…miała swoje własne obowiązki i nie mogła tak po prostu z nami biegać. Jednak zawsze ją zapraszaliśmy, gdy odbywaliśmy ważne spotkanie strategiczne, albo specjalny trening. Poprosiłem też, aby wybrała się z nami na obóz treningowy.

Wróćmy jednak do biegania. Półtora roku temu towarzyszyła mi Rias, która jechała na rowerze. Wtedy w ogóle nie miałem wytrwałości i zawsze dyszałem jak szalony, próbując złapać oddech. Ale teraz wzmocniłem się do takiego stopnia, że bez problemu mogłem przebiec dziesiątki kilometrów. Cóż, ostatniego lata biegałem po górach, ścigany przez ojca Bovy, staruszka Tannina, który był poprzednio jednym ze Smoczych Królów. Dało mi to duży zastrzyk wytrzymałości. Potem trenowałem z Kibą i moimi towarzyszami… Och, skoro mowa o Kibie, to już dawno z nim nie trenowałem. Cóż, to normalne, skoro jesteśmy z różnych drużyn, ale chciałbym ponownie stoczyć z nim walkę podczas treningu Drużyny DxD. Stoczyliśmy wiele pozorowanych bitew, dzięki którym nie tylko wzmocniłem moją wytrzymałość, ale też zdobyłem doświadczenie w walce z kimś, kto włada specjalną bronią. Teraz moim pierwszym przeciwnikiem była Rias i pozostali, a walka z nim była nieunikniona.

Do drużyny Rias należała ona sama, jako Król, a także Akeno-san, Koneko-chan, Kiba i Gasper, którzy byli pierwszymi członkami Parostwa Gremory. Była to część determinacji Rias w stronę turnieju. Wykorzystując moją niezależność, jako punkt zwrotny, rzuciła mi wyzwanie z tymi osobami, które poznała przede mną i Asią. Innymi słowy starym Klubem Okultystycznym. Jednocześnie było to wyzwanie dla samej Rias, która musiała odbudować swoją własną drużynę, aby dowiedzieć się, jak zwiększyć jej siłę bez Asi, Xenovi, Rossweisse-san i mnie, którzy odpowiadali za atak i leczenie. Powiedziała też, że będzie to szansa dla starych członków, aby ponownie przeanalizowali swoje zdolności. Jeśli to była prawda, to wtedy Kiba też musi to robić. …Był…najbardziej techniczny wśród wszystkich członków drużyny, nie, wśród całego DxD. Jest moim najgorszym przeciwnikiem, kimś kto był szybki i zawsze znajdował słabe punkty wroga, po czym je atakował…

Jednak to z nim najwięcej walczyłem w treningowych bitwach. Też wiedziałem jak go zaatakować. Jednak Kiba też z pewnością rozumiał moje myśli, a ja musiałem zrobić dwa kroki naprzód, aby go pokonać. Dodatkowo drużyna Rias nie składała się wyłącznie z ludzi z jej parostwa. Valerie, użytkowniczka Longinusa, która była też przyjaciółkom z dzieciństwa Gaspera, a także Lint-san. Co więcej, był też jego eminencja Vasco Strada, będący najsilniejszym człowiekiem oraz Crom Cruach, najsilniejszy Smok Zła. Ta dwójka, której obawiali się nawet bogowie, byli moim największym zmartwieniem.

– Ise-sama – powiedziała nagle Ravel, kiedy tak myślałem podczas biegania.

Kiedy się odwróciłem, Ravel też obróciła głowę wstecz i spojrzała w tył. Ktoś biegł za nami, chociaż nadal znajdował się dość daleko. Była to piękność w kapturze, Elmenhilde. Dla wampirzycy czystej krwi, taki poranny maraton z pewnością był trudny. Po chwili czekania Elmenhilde wreszcie nas dogoniła, ale…wyglądała jakby cierpiała, a sapała, niczym miech.

– …Ha… Ha…

Musiałem wzmocnić jej wytrzymałość dla dobra meczu, skoro należała do mojej drużyny i rzadko biegała. Jak można się było spodziewać po księżniczce, trening był dla niej bardzo trudny. Z trenowaniem mięśni jakoś sobie radziła, ale bieganie nie było dla niej dobre i zawsze kiedy musiała to robić, przechodziła trudny czas.

– Nic ci nie jest, Elmenhilde? – zapytałem.

Przebierała jednak dalej nogami biegła bez przerwy.

– …J-ja…pokażę ci…że dam radę!

Miała natarczywą osobowość i nienawidziła przegrywać. Elmenhilde doprowadzała do końca wszystko, nawet jeśli był to maraton, w którym sobie nie radziła. Teraz radziła sobie jednak lepiej, niż za pierwszym razem. Kiedy zaczynała, nie mogła nawet przebiec zaleconej odległości i padła w połowie drogi. Teraz potrafiła to zrobić, nawet jeśli było to dla niej trudne. Jej wytrzymałość z pewnością wzrosła. Cóż, mecz w Królewskiej Grze może trwać bardzo długo, więc posiadanie dużej wytrzymałości było niezbędne. Nawet ja na początku zostałem zmuszony do wzmocnienia własnych sił. Nawet jeśli jesteś typem, który świetnie walczy, a twoje ataki zadają potężne obrażenia, to nie będziesz się do niczego nadawał, jeśli nie będziesz miał dużej wytrzymałości. Bez niej nie wytrzymasz w starciu z silnymi wrogami. Nie dałbyś też rady przed nim uciec, gdyby wymagała tego sytuacja. Kiedy Elmenhilde oddychała ciężko i biegła dalej, fioletowowłosa dziewczyna, Ingvild, radziła sobie całkiem nieźle.

– Jak tam Ingvild? Wszystko dobrze? – zapytałem, kiedy zwolniłem moje tempo, aby się z nią zrównać.

– …Kiedy mieszkałam w moim rodzinnym mieście, często biegałam po plaży… Jednak dawno tego nie robiłam, więc to nieco trudne – odparła.

Ach, więc kiedyś często biegałaś. Wprawdzie nie potrafiłem sobie tego wyobrazić, ale najwyraźniej była kiedyś bardzo aktywną dziewczyną. Powiedziała, że nie będzie się zmuszać i będzie biegała w swoim własnym tempie, skoro rzadko poruszała się z powodu tej śpiączki. Wyglądało jednak na to, że miała dużą wytrzymałość.

– Czy te rzeczy są ważne dla diabłów? – zapytała Ingvild.

– Tak. W końcu w nadprzyrodzonym świecie często dzieją się niespodziewane rzeczy. Co ważniejsze, od kiedy zostałaś częścią mojego parostwa, codzienny trening jest bardzo ważny. Półtora roku temu, gdy stałem się diabłem, też przeszedłem surowy trening pod przewodnictwem Rias.

„Zostanę Królem Haremu”. Zawsze wtedy krzyczałem takie rzeczy, gdy biegałem.

Rias mówiła, że nie pozwoli aby jej sługa był słaby.

Kiedy to powiedziałem, biegnąca obok mnie Ravel zadała pytanie:

– Czy to słowa Rias-sama?

– Tak, zawsze mówiła takie rzeczy, gdy trenowaliśmy. W sumie to nadal to mówi.

Ravel roześmiała się, gdy to usłyszała.

– To z pewnością pasuje do Rias-sama.

Wtedy Rias z pewnością zmuszała swoich podwładnych do treningu, co było rzadkością wśród wysokoklasowych diabłów. Ja też przeszedłem przez ten proces. Trening z pewnością przyniósł skutek, skoro staliśmy się tacy silni. Myślę że naprawdę miałem szczęście, skoro trafiła mi się taka rozsądna pani. Zraz, jej przyjaciółka z dzieciństwa, Sona Sitri-senpai, oraz kuzyn, Sairaorg-san, też trenowali swoich podwładnych. Zupełnie jakby trening był w czasach Rias pospolitą rzeczą dla wysokoklasowych diabłów. Gdy myślałem o takich rzeczach, mój kouhai który biegł za mną (uczeń drugiej klasy Akademii Kuou i członek samorządu), Nakiri Kouchin Ouryuu, odezwał się:

– A co z tobą, Hyoudou-senpai? Co byś zrobił gdyby twoja drużyna była słaba?

– Trenowałbym ją do upadłego!

– W takim razie mogłoby nam być ciężko – odpowiedział Nakiri, po czym przyśpieszył własne tempo i uciekł.

Ten chłopak miał chyba więcej wytrzymałości, niż cała nasza drużyna razem wzięta. Nawet taki bieg nie był go w stanie zmęczyć. Musiał trenować od najmłodszych lat, skoro urodził się w rodzinie Nakiri, która od wieków chroniła Japonię.

– Rany, ten gość myśli że nikt mu nie może dorównać tempa…! – powiedział mały smok, Bova, który leciał nad nami.

Bova zawsze uważał Nakiriego za rywala, od kiedy ten przyłączył się do mojej drużyny. Nakiri powiedział, że będzie moją pięścią, a Bova wziął na siebie rolę moich kłów. Bova trenował lecąc po niebie, z dodatkowymi ciężarami przyczepionymi do swojego ciała. Normalnie był znacznie większy, ale w swojej prawdziwej formie przykuwałby zbyt wielką uwagę. Dlatego trenował z nami w swoim zminiaturyzowanej postaci.

– Nie przegram – oznajmił Bova, po czym ruszył z większą prędkością za Nakirim.

– Tylko uważaj żeby cię nikt nie zobaczył.

– Zrozumiałem!

Mimo że znajdował się w swojej mini postaci, to każdy byłby zaskoczony widokiem smoka obwieszonego dodatkowymi ciężarami, który leciał po niebie. Wprawdzie było to mało prawdopodobne, gdyż był wczesny ranek, a ja wybrałem rzadko uczęszczaną przez ludzi trasę.

– Diabły,wampiry i smoki urządzają sobie razem poranny maraton… Po raz kolejny okazało się, że miasto Kuou to ciekawe miejsce – powiedziała Ravel.

– Masz rację – odparłem, uśmiechając się krzywo.

Po biegach wszyscy urządziliśmy sobie gimnastykę w parku. Potem przeprowadziliśmy trening mięśniowy. Ja siedziałem na plecach Nakiriego, który robił pompki.

– …Pięćset pięć… Pięćset sześć…

Nakiri robił swoje pompki pewnie i stabilnie. Półtora roku temu w tym parku sam robiłem pompki, podczas gdy Rias siedziała mi na plecach. To naprawdę przywołuje wspomnienia, gdyż sam nie mogłem nawet dojść do setki. Nie potrafiłem nie podziwiać wytrzymałości mojego kouhai, gdy porównałem go do siebie sprzed półtora roku. Tak przy okazji, to Nakiri poprosił, abym na nim usiadł. Zgodziłem się, gdyż przypomniałem sobie czasy, gdy Rias siedziała na mich plecach.

– Trenujesz tak od dzieciństwa? – zapytałem Nakiriego.

– Tak, rodzinna tradycja nakazywała abym przez jakiś czas mieszkał w górach i tam trenował. Dzięki temu zdobyłem olbrzymią wytrzymałość… Pięćset szesnaście… – odpowiedział, dalej robiąc pompki.

Więc od dzieciństwa trenował w górach… Musiał dużo biegać po stromych zboczach. To oczywiste że jego ciało było dobrze wytrenowane.

– …Jednak nie wybrano mnie na następcę rodziny dlatego, bo trenowałem… Pięćset osiemnaście… – kontynuował Nakiri.

– …Zostałeś wybrany przez swojego poprzednika, prawda?

Wiedziałem że mój kouhai Nakiri zdobył imię Ouryuu kilka lat temu. Klan Nakiri należał do Pięciu Wielkich Rodzin, które panowały nad japońskimi grupami ludzi, posiadających nadprzyrodzone moce. Do tych rodzin należały jeszcze klany Himejima, Kushihashi, Shinra i Doumon. Nakiri był przywódcą jednego z nich. Niektórzy z moich towarzyszy też byli z nimi powiązani. Akeno-san należała do rodziny Himejima, a Ikuse Tobio-san z Drużyny Slash Doga też był z nią spokrewniony (tym samym czyniło go to kuzynem Akeno-san). Shinra Tsubaki-senpai z Parostwa Sitri pochodziła z rodziny Shinra i to zaskakujące, że jest z nami powiązana.

Pięć Wielkich Rodzin ma swoje własne Święte Bestie, sprawując w ten sposób kontrolę nad nadprzyrodzonymi istotami, zwanymi Czterema Bogami i Żółtym Smokiem. Nakiri posiadał Ouryuu, Himejima Suzaku, Kushihashi Seiryuu, Shinra Byakko, a Doumon Genbu. Zawarcie kontraktu z Świętą Bestią, tak jak tytuł następcy, powierzano osobie która posiadała do tego najlepsze predyspozycje spośród wszystkich członków rodziny. Panował zwyczaj, że następca przyjmował imię Świętej Bestii. Mój kouhai Nakiri też przybrał imię Ouryuu, tak jak jego poprzednik, co oznaczało że odziedziczył Świętą Bestię.

– …Pięćset dziewiętnaście… Nakiri Nakagami Ouryuu…był niesamowitą osobą… Był nawet bardziej utalentowany ode mnie… Pięćset dwadzieścia… – odpowiedział Nakiri zakłopotanym głosem.

Poprzedni Nakiri Ouryuu został obdarzony tak wielkim talentem, że uważano go za najsilniejszego w historii… Ale z powodu incydentu, który miał miejsce w przyszłości…. Nakiri zmienił nagle temat i zadał mi pytanie:

– …Tak przy okazji, czy ja…mogę być taki jak ty, Hyoudou-senpai? …Ja też chcę mocy, aby ochronić przynajmniej jedną dziewczynę przed niebezpieczeństwem i silnymi wrogami… Pięćset dwadzieścia jeden…

– Oczywiście, gwarantuję to. W porównaniu do mnie, kiedy zaczynałem, jesteś o wiele silniejszy. Ja wtedy nie byłem nawet w stanie zrobić setki pompek.

To była moja szczera opinia. Myślałem że obecny Nakiri był już dostatecznie silny. Czułem że był najsilniejszy spośród wszystkich swoich rówieśników…

– …Nadal myślę że to za mało. …Chcę mieć taką moc jak ty, Hyoudou-senpai… Chcę być w stanie pokonać każdego, czy to będzie syn Maou, czy Bóg Zła, czy nawet legendarny Smok Zła… Pięćset dwadzieścia dwa…

Nakiri miał niską samoocenę. Najwyraźniej myślał, że nadal nie jest dostatecznie silny, gdyż ludzie z jego otoczenia byli tak potężni, że mogli nawet dorównać Maou i bogom… Na nic jednak nie narzekał i kontynuował trening. Moc aby chronić przynajmniej jedną dziewczynę… byłem poruszony jego szczerością. Teraz miałem kolejnego kouhai, który polegał na mnie bardziej niż Gasper, więc postanowiłem że będę go wspierał na tyle, na ile będę mógł! Kiedy tak myślałem, grupa Ravel i Elmenhilde była wyczerpana z powodu treningu mięśniowego. Właściwie to Elmenhilde była najbardziej padnięta…

– …Ha… Ha…

– Odpocznijmy przez chwilę – powiedziała Ravel, gdy zobaczyła jak Elmenhilde ciężko oddycha.

– …J-jeszcze pięć minut…

Doprawdy, Elmenhilde nienawidziła przegrywać. Nagle usłyszałem czyjś głos:

– Ise-san i w wszyscy! Przepraszam za spóźnienie! Jej!

Gdy się odwróciłem, Asia się przewróciła. Półtora roku temu też się to stało.

Gdy Asia-chan do nas dołączyła, przynosząc termosy, nasz poranny trening się zakończył i mogliśmy odpocząć. Asia nalała nam herbaty i gdy ją piliśmy, Ravel zdawał mi raport:

– Tak przy okazji, chodzi o nasz obóz treningowy.

– Och, racja. Jak idą przygotowania?

Ravel wyjęła z kieszeni kilka złożonych kartek i wręczyła mnie. Kiedy je rozłożyłem, okazało się że zawierały one mapę. Były też informacje dotyczące obozu treningowego, na który planowaliśmy się udać przed meczem. Mapa przedstawiała góry i otaczające ją tereny, które miały być miejscem naszego treningu. Kolejny dokument zawierał plany rezydencji, w której mielibyśmy się zatrzymać.

– Tak, kupiłam mało popularne lasy i górę pod imieniem Hyoudou Isseia…a może raczej Gremorych. Polecę im aby zbudowali tą rezydencję tak szybko, jak tylko się da – powiedziała Ravel, gdy patrzyła w dokumenty.

Asia zerknęła na dokumenty, ale słowa Ravel ją zaskoczyły.

– Będziemy trenować w górach, prawda? Zaraz, można w ogóle kupić całą górę!?

Tak, rozmawiałem na ten temat z Ravel i Rias. Aby zbudować rezydencję do celów treningowych, kupiliśmy górę i otaczające ją tereny. Nasze fundusze pochodziły z honorariów praw autorskich, przynależnych nam od „Oppai Smoka”. W tamtym czasie zgodziłem się z opiniami Rias i Ravel, że należy kupić górę, ale tak naprawdę byłem zaskoczony… Ale dla księżniczek ze szlacheckich rodów, coś takiego nie było niczym specjalnym. Jako zwykły człowiek z pewnością czułem różnicę wartość między nami, jeśli chodzi o wydawanie dużych sum pieniędzy.

– Pomyślałem że byłoby miło, gdybyśmy mogli pojechać na obóz treningowy w góry, taki jak wtedy, gdy należeliśmy do Parostwa Gremory i jakoś tak do tego doszło – powiedziałem do Asi.

Tak, przypomniał mi się obóz treningowy w górach, przed meczem z Riserem Feneksem, gdy rozmawiałem o tym z Ravel. Kiedy wspomniałem jej, że trening w dziczy mógłby być dobrym pomysłem, doszło do czegoś takiego. Nagle Ravel kaszlnęła.

– Zrobiłam to dla was i kupiłam górę. Taka inwestycja przyda się naszemu parostwu, gdyż na pewno często będziemy z niej korzystać – powiedziała, wypinając dumnie pierś.

W odpowiedzi, Nakiri i Bova powiedzieli rzeczy typu „Fajnie że mamy własną górę.”’ i „Góry są świetne.”… Gdy Bova to mówił, przypomniałem sobie jak jego ojciec, Tannin, ganiał mnie po górach. Ponieważ było to dla mnie traumatyczne wydarzenie, tego typu trening sprawiał dziwne wrażenie. Ale jak się spodziewałem, obóz treningowy w górach był najlepszą forma ćwiczeń. Zastanawiałem się jednak, czy wpływ na to miało to, że czytałem tyle shounenów?

Tak więc kupiłem górę porośniętą lasami w pewnej prefekturze. Obecnie rezydencja, w której mieliśmy mieszkać podczas treningu, była budowana przez osobę ze świata ludzi, powiązaną z Rodem Gremory. Gdy wyjaśnienia dotyczące obozu treningowego dobiegły końca, Ravel coś sobie przypomniała i klasnęła dłońmi.

– Jest jeszcze jedna ważna sprawa, zanim pojedziemy na obóz treningowy.

Skinąłem głową, gdyż wiedziałem o czym mówiła.

– Racja – przyznałem. – Ingvild, możesz tu do nas przyjść?

– O co chodzi, Ise? – zapytała fioletowowłosa dziewczyna, przekrzywiając uroczo głowę.

– Postanowiono, że nadszedł czas twojego debiutu – powiedziałem.

Tak, postanowiono że Ingvild wykona swój pierwszy diabelski kontrakt…

===Część 3===
''Tej nocy…''

Wszyscy członkowie Parostwa Hyoudou Isseia zebrali się w naszym biurze, które było też naszą kwaterą główną. Na podłodze znajdował się magiczny krąg, wokół którego zebrały się dziewczyny oraz ja. Dzisiaj miała mieć swój debiut nowa członkini parostwa, Ingvild! Od niedawna była moją podwładną, ale jej pierwszy diabelski kontrakt musi zostać zawarty, skoro jest teraz prawdziwą diablicą. Ja też zacząłem moją diabelską pracę wkrótce po tym, jak zostałem diabłem… Cóż, chciałem spełnić moje marzenie i zostać Królem Haremy, więc jeździłem na rowerze i wykonywałem moją pracę. Aby pomóc mojej Królowej w jej debiucie, Ravel przykucnęła przed magicznym kręgiem i kontynuowała przygotowania. Xenovię poczuła nostalgię, gdy to zobaczyła.

– To mi przypomina mój debiut. Wprawdzie dla wojowniczki Kościoła wykonywanie diabelskiej pracy było nie do pomyślenia, ale byłam w stanie ją wypełnić.

– Ja też denerwowałam się moją pierwszą pracą – powiedziała Asia.

– Myślę że sprawnie poradziłam sobie z pierwszym kontraktem. Myślę że to dzięki instrukcjom Rias-san – dodała Rossweisse-san.

Wszyscy opowiadali o swoich debiutach. Podczas wykonywania diabelskiej pracy, klient wzywa nas poprzez ulotkę z magicznym kręgiem, za pomocą której teleportowaliśmy się do niego. Jednak tym razem teleportacja miała się odbyć poprzez magiczny krąg umiejscowiony w naszej kwaterze głównej… Ja przez długi czas nie byłem się w stanie teleportować, gdyż miałem mało demonicznej energii! Mogłem to robić dopiero od niedawna, ale nadal byłem zły, gdy przypominałem sobie tamte czasy… Nie miałem wtedy innego wyboru i musiałem jeździć do klientów na rowerze. …Nadal to jednak robiłem, gdyż za bardzo weszło mi to w nawyk. Moi stali klienci, Morisawa-san i Mil-tan, lubili gdy przyjeżdżałem do nich na rowerze. Sądzę jednak że to niemożliwe, aby ktoś z krwią Maou Lewiatana nie był się w stanie teleportować, ale…

– Mamy problem… – powiedziała Ravel z zakłopotaną miną.

– C-co się stało? Czy Ingvild ma za mało demonicznych mocy? – zapytałem ze zmartwieniem.

Byłem zmartwiony, gdyż była to jej pierwsza praca, od kiedy została moją podwładną. Może przesadzam, ale skoro wziąłem za nią odpowiedzialność, to chciałbym to robić do końca. Z tego powodu zacząłem się martwić. Ravel spojrzała na nas.

– Wprost przeciwnie. Obawiam się, że istnieje duża szansa, że jej aura może eksplodować po tym, jak teleportuje się na miejsce, gdyż jej demoniczna moc jest zbyt duża i nie może jej kontrolować – powiedziała.

—.

…Więc to tak. Jest moim przeciwieństwem! Nie mogła się teleportować, ponieważ jej demoniczna moc była zbyt wielka. …Potomkini prawdziwego Maou naprawdę była straszna. Nawet Vali, który dziedziczył krew prawdziwego Lucyfera, posiadał szaleńczy talent. Właściwie Ingvild może zacząć swoją diabelską pracę , ale musi się nauczyć jak kontrolować swoją moc. …Nie ma innego wyboru. Najważniejsze obecnie było, aby udać się do klienta i wykonać zleconą przez niego pracę.

– Zrozumiałem. A więc tym razem pojadę razem z Ingvild. Znam się już przecież teleportacji – powiedziałem do Ravel.

Ravel zgodziła się na moją propozycję.

– …Nie wiem dokładnie o co chodzi, ale przepraszam, Ise – przeprosiła Ingvild.

Uśmiechnąłem się, aby załagodzić sytuację.

– Nie martw się. I tak jesteś lepsza ode mnie, kiedy zaczynałem. Wiesz że jeździłem do klientów na rowerze?

Tak więc teleportowałem się z Ingvild za pomocą mojej demonicznej energii. Naszą dwójkę pochłonęło światło magicznego kręgu i ruszyliśmy do miejsca przeznaczenia. Gdy światło zgasło, okazało się, że znajdujemy się w jakimś pokoju. Podłoga była zrobiona z drewna i stało tu kilka pudeł. Najwyraźniej właściciel był w samym środku przeprowadzki, gdyż w otwartych pudłach widziałem różne przedmioty codziennego użytku. Nagle ktoś się przed nami pojawił. Niesamowita piękność ubrana jak czarownica! Miała blond włosy i niebieskie oczy! Jej piersi też były wielkie! Włoska piękność mająca około dwudziestu lat, uśmiechnęła się, gdy na mnie spojrzała.

– Dobrze wyglądasz, Oppai Smoku-kun.

To była Lavinia Reni-san! Należała do Drużyny Slash Doga, której przewodził Ikuse Tobio-san! Posiadała też Longinusa, Ostateczny Upadek. Moja koleżanka z klasy, okularnica Kiryuu Aika, a także mój stały klient, Mil-tan, uczyli się od niej magii! Tak, pierwszą klientką Ingvild była Lavinia-san.

– Dobry wieczór, proszę, dobrze się nami dzisiaj opiekuj – pozdrowiłem ją.

Lavinia-san spojrzała na Ingvild, która stała obok mnie.

– Dziękuję że przyjechaliście mi pomóc.

– Ach…tak. Tak jakoś… – wybełkotała Ingvild.

Musiała być naprawdę zdenerwowana spotkaniem ze swoją pierwszą klientką.

– To jest Lavinia Reni-san, czarodziejka która się nami często opiekuje. Uhm, Lavinio-san, to moja nowa podwładna, Ingvild – przedstawiłem Ingvild Lavini-san.

– Tak, słyszałam o tobie. Cieszę się że na moje wezwanie odpowiedziała taka śliczna dziewczyna – Lavinia-san też się z nami ciepło przywitała.

– Ach, racja. Dziękuję że opiekujesz się Kiryuu i Mil-tanem – podziękowałem jej za opiekę nad koleżanką z klasy i moim stałym klientem.

– Oboje szybko się uczą, a dodatkowo są bardzo interesujący.

– I-interesujący? – zapytałem z zaciekawieniem.

– Aika chce się nauczyć miłosnej astrologii i magii. Powiedziała, że w przyszłości może się to okazać bardzo opłacalne. Z drugiej strony Mil-tan chce się nauczyć latania. Ale na belce, nie na miotle – odparła z zachwytem Lavinia-san.

A to ci wiadomość. Cholerna Kiryuu, uczy się magii powiązanej z miłością, gdyż wygląda obiecująco, hmm… Cóż, to prawda że takie rzeczy są popularne wśród dziewczyn, ale…z pewnością ma zmysł do interesów. Z drugiej strony Mil-tan…

– Leć do nieba, nyooooooooooooooooooooo! Oryaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa!

Potrafiłem sobie łatwo wyobrazić, jak pełen ekscytacji leci na kłodzie drewna, którą obejmuje swoimi wielkimi ramionami! Jestem pewien że połączyłby swoją nadludzką siłę z magią…
Jednak Lavinia-san jest niezwykłą osobą, skoro zgodziła się uczyć tych dwoje magii… Nie, tych dwoje zostało jej uczniami właśnie z powodu jej delikatnej osobowości…

– Uhm, więc co właściwie…powinnam zrobić? – zapytała Ingvild Lavinię-san, gdy byłem cały zamyślony.

– Właście to jestem w środku rozpakowywania rzeczy. Dlatego chciałabym, żebyś mi pomogła – odparła Lavinia-san.

Więc to po to nas wezwała.

– Czy to pani wprowadza się do tego mieszkania…? – zapytała Ingvild w trakcie pracy.

Lavinia-san pokręciła głową.

– Nie, osobą która będzie tu mieszkać, jest….

I wtedy pojawił się ten ktoś.

– Hyoudou Issei?

Do pokoju wszedł srebrnowłosy młodzieniec. Vali Lucyfer. Mój przeznaczony rywal, jeden z Dwóch Niebiańskich Smoków, a także przywódcą swojej własnej drużyny, składającej się z nieustraszonych wojowników. Geniusz będący poza normalnymi standardami pojmowania, w żyłach którego płynęła krew prawdziwego Maou Lucyfera i który posiadał Longinusa, Boski Podział. Zawsze był krok przede mną i był kimś, kogo najbardziej chciałem przerosnąć. Najwyraźniej Vali nie spodziewał się mnie tutaj.

– Zgadza się. Chciałam aby któraś z podwładnych Oppai Smoka-kun pomogła nam przy twojej przeprowadzce, Va-kun – powiedziała Lavinia-san.

Tak jej żądanie brzmiało „Pomóżcie nam w przeprowadzce Va-kuna”. Dla Valiego, Lavinia-san była starą przyjaciółką. Traktowała go też jak młodszego brata, a on darzył ją olbrzymim szacunkiem.

– Więc zamieszkasz w tym mieście, Vali – powiedziałem.

– Słyszałem że dzieją się tu ostatnio różne podejrzane rzeczy, więc mój przybrany brat i członkowie drużyny polecili, abym miał na nie oko – odpowiedział Vali krzyżując ramiona.

Ach, więc to tak. To prawda że nieznane diabły wywołały w mieście kilka incydentów, więc posiadanie w mieście Valiego było dobrym pomysłem. Normalnie nie wiedziałem jednak, gdzie ten gość w ogóle mieszka, więc to dobrze, że znałem jego aktualny adres. Należeliśmy do antyterrorystycznej Drużyny DxD. Tak przy okazji, jego przybranym bratem był obecny przywódca Północy, Widar-san. Wydarzyło się wiele rzeczy i Vali został adoptowany przez poprzedniego przywódcę bogów Północy, staruszka Odyna. Rozpakowywanie trwało dalej, ponieważ właściciel mieszkania także był obecny. Ingvild i Lavinia-san wypakowały zastawę stołową i włożyły ją do szafek. …Jednak dziwne to było, pomagać rywalowi przy przeprowadzce. Kiedy tak myślałem, do pokoju weszła kolejna osoba.

– Vali, kupiłam kilka rzeczy, które mogą się okazać przydatne.

Osobą która to powiedziała, była białowłosa dziewczyna, Minagawa Natsume-san. Była też członkinią Drużyny Slash Doga. Jak się można było spodziewać, była piękna i miała wielkie piersi! Gdy zobaczył mnie i Ingvild, natychmiast nas pozdrowiła:

– Ara, Oppai Smok-kun! Jak się masz!? Ach, uhmm, a ty jesteś nowa? Jestem Minagawa Natsume. Studiuję i należę do Drużyny Slash Doga! Miło cię poznać ślicznotko.

– Ach, tak.

Minagawa-san uścisnęła dłoń Ingvild. Ta osoba z pewnością była wylewna. Była też fanką programu „Oppai Smok”. Vali uniósł brew gdy ją zobaczył.

– …Powiedziałem że sam sobie dam radę z przeprowadzką… Pomyśleć, że poprosicie o pomoc nawet Hyoudou Isseia…

Minagawa-san pogłaskała z rozbawieniem Valiego po głowie.

– Cóż, wiesz że to twój przeznaczony rywal, więc musisz zrobić przynajmniej tyle. Tobio i pozostali też niedługo przyjdą.

– Ikuse Tobio? Dlaczego? – zapytał Vali odsuwając dłoń Minagawy-san.

– Powiedział że przyrządzi świetną sobę.

Vali uśmiechnął się, gdy to usłyszał.

– …Soba, huh. Umu.

Minagawa-san roześmiała się, gdy to zobaczyła.

– Naprawdę lubisz wszystkie rodzaje makaronów, hę.

– Od dawana tak jest? – zapytałem, gdyż mnie to zaciekawiło.

Minagawa-san skinęła głową.

– Racja. Kiedy tylko spuściliśmy go z oczu, od razu zajadał się ramen. Jednak jedzenie przygotowywane przez Tobio traktuje jako wyborny posiłek. Z pewnością ma niezły apetyt.

– He he he he he – zarechotałem, bo nie mogłem już dłużej wytrzymać.

W końcu to naprawdę zabawne, wyobrażać sobie jak Vali robi coś takiego! Twarz mojego rywala poczerwieniała.

– Minagawa Natsume! Nie opowiadaj o takich bezużytecznych rzeczach! – zaprotestował.

– Dobrze już, dobrze.

Minagawa-san musiała się już do tego przyzwyczaić. Gdyby Vali miał rodzeństwo, byłby uroczym młodszym bratem, ale pomimo tego był strasznym przywódcą. Cóż, z pewnością się zmienił, w porównaniu do momentu, gdy spotkałem go po raz pierwszy. Sądzę że głównym tego powodem była śmierć osoby której najbardziej nienawidził, Rizevima. Nagle pojawiła się kolejna osoba.

– Ach, witajcie, przyszłam wam pomóc.

Blondynka w kapeluszu i szatach czarownicy. Le Fay Pendragon. Należy do Drużyny Valiego, a także mieszka w Rezydencji Hyoudou. Zawarła też ze mną magiczny pakt, co czyniło nas powiązanymi ze sobą.

– Nawet Le Fay jest tutaj? – zapytałem.

Le Fay uśmiechnęła się w odpowiedzi.

– Tak, jako jedyna załatwiłam moje sprawy.

– Kuroka nie przyjdzie?

Le Fay uśmiechnęła się krzywo.

– …Kuroka-san…śpi sobie w domu.

Tak, oto cała ona. Jest taka leniwa. Kuroka jest jedną z moich przyszłych żon, a także członkinią Drużyny Valiego. Le Fay podeszła do Lavini-san.

– Ach, Lavinia-san! Ta magiczna księga którą od ciebie pożyczyłam jest wspaniała! – powiedziała z uśmiechem.

– Miło mi to słyszeć.

– Nie mogę wyrazić jak się cieszę, że przeczytałam tajną filozofię napisaną przez Heinricha Corneliusa Agrippy, według interpretacji Grauzauberera, opatrzonej komentarzami samego Mefistofelesa! Tak przy okazji….

– To jest…

Najwyraźniej Le Fay i Lavinia-san zaczęły rozmawiać w swoim własnym żargonie. Obie były czarodziejkami, ale należały do innych organizacji. Lavinia-san do Grauzauberer, której przewodziła legendarny diabeł Mefistofeles, a Le Fay do Złotego Brzasku. Wyjaśnię szczegóły kawałek po kawałku. W mieszkaniu Valiego nagle zrobiło się tłoczno, a on sam wyglądał na zmęczonego i westchnął.

– Nie chciałbyś mieszkać w takim miejscu, ponieważ może się tu zaroić od ludzi których znasz, prawda? – zapytałem.

Vali nie był w końcu zbyt społeczną osobą. On jednak przyłożył dłoń do czoła i zmrużył oczy.

– Cóż, właściwie to mi to nie przeszkadza. Tak przy okazji… – powiedział przenosząc wzrok na Ingvild, która była zajęta pracą. – Posiada nowego Longinusa i jest potomkinią poprzedniego Lewiatan, hmm?

Patrzył z zainteresowaniem na Ingvild, skoro była potomkinią poprzedniego Maou oraz użytkowniczką Longinusa.

– O czym myślisz? – zapytałem.

– …Jeśli jest taka jak ja, jej moc i talenty są na innym poziomie niż u normalnych diabłów. Kwestią jest także to, czy nie dopuścisz aby jej moc wymknęła się spod kontroli – odparł Vali.

…Miał rację, talenty Ingvild są naprawdę straszne. Teraz, skoro jest moją podwładną, odpowiadam za to, aby ją należycie poprowadzić. Jak Azazel-sensei, który musiał nauczyć Valiego opanowania jego mocy. Zaraz, przecież Vali się zbuntował, więc Azazel-sensei nie uczył go jak należy… Czy Ingvild też będzie miała buntowniczą fazę? Hmm… Będę musiał ciężko pracować, aby do tego nie doszło.

– Zamierzasz ją wykorzystać? – zapytał nagle Vali.

Chodziło mu o to, czy dołączę niedoświadczoną Ingvild do mojej turniejowej drużyny.

– Jeszcze nie podjąłem w tej sprawie decyzji.

To była prawda. Musiałem to jeszcze przedyskutować to z moimi towarzyszami i Ravel. Skoro chodzi o mecz turniejowy, to ważna jest opinia każdego członka drużyny. Vali roześmiał się.

– Mecz odbędzie się niedługo. Ja będę tylko widzem, chociaż moja rozgrywka odbędzie się ostatnia – powiedział.

Jego drużyna stoczy ostatni mecz w finałach. Ich przeciwnikami będzie Drużyna Podróży na Zachód, do której należeli pierwsi Son Wukong-jiisan, Zhu Bajie, Sha Wujing oraz bóg posiadający najsilniejszą moc bojową, Wojenny Bohater Nezha. Ponieważ bez trudu wygrywali jeden mecz za drugim, Drużyna Valiego nie wygra tego starcia używając konwencjonalnych metod. Zaraz, wszystkie drużyny z finału są silne, więc nikt nie wygra używając zwykłych metod. Moim pierwszym przeciwnikiem będzie przecież…

– Twój mecz będzie trzeci, hę. Twój przeciwnik…wprawdzie będzie to twoja narzeczona, ale nie będziesz się powstrzymywał, prawda? – zapytał Vali.

– Oczywiście. Rias i reszta znienawidziliby mnie, gdybym im dał wygrać. Są w końcu tego typu ludźmi.

Moją przeciwniczką będzie Rias i reszta jej parostwa. Nadal byłem jego częścią, nawet jeśli uzyskałem niezależność. Są moimi cennymi towarzyszami. I ja też… Nie ponieważ jestem Pionem Rias Gremory przez całe życie…
[[Image:Shin High school DxD Volume 2 illustration 1.jpg|thumb]]
Vali roześmiał się, kiedy to usłyszał.

– Mnie to wystarczy. Właśnie to czyni was takimi ludźmi. Zwycięż, Hyoudou Isseiu. To będzie okazja abyśmy zakończyli to, co kiedyś zaczęliśmy.

Chodzi mu o to, kiedy walczyliśmy ze sobą po raz pierwszy, w trakcie ataku terrorystycznego Brygady Chaosu, gdy trwały rozmowy pokojowe między Trzema Frakcjami. Jednak nasz pojedynek aż do dziś pozostał nierozstrzygnięty. Racja, finałowy mecz pierwszego turnieju będzie najlepszy, jeśli będę mógł walczyć z tym gościem.

– Ty również. Nie daruję ci, jeśli dasz się pokonać Sun Wukongowi-jiisan.

– Hmph. Wezmę to pod uwagę.

Roześmieliśmy się obaj odważnie, mając nadzieję, że stoczymy ze sobą mecz.

– Przestańcie już obaj gadać i bierzcie się do roboty – powiedziała nagle do nas Minagawa-san.

Tak oto Vali i ja zostaliśmy zmuszeni do pracy przy rozpakowywaniu.

– Hej, czy ty nie masz czasem zbyt dużo rzeczy? Nie jesteś chyba typem człowieka, który podróżuje z dużym bagażem, prawda? – zapytałem.

– Cóż, gdy powiedziałem że zamierzam tu zamieszkać, Lavinia i reszta dziewcząt nakupiły mi mnóstwo niepotrzebnych gratów… Wygląda też na to, że są tu także moje stare rzeczy… – powiedział Vali, kładąc dłoń na czole.

Ach, więc siostry zaopiekowały się rzeczami swojego młodszego brata, hę. Kiedy otworzyłem pudło, zobaczyłem w środku wielkiego pluszaka, wyglądającego jak biały smok… Czy to też własność Valiego? Tak oto nasza praca powoli dobiegała końca….

– Wróciliśmy!

Kilka godzin później ja i Ingvild wróciliśmy do biura, po tym jak posprzątaliśmy i zjedliśmy posiłek z Tobio-san.

– Witajcie! – dziewczyny z naszego parostwa przywitały nas po powrocie.

– I jak było? – zapytała Xenovia.

Ingvild pokazała wszystkim pluszaka, którego trzymała.

– Dostałam coś takiego.

W nagrodę za wykonanie pracy, otrzymała pluszaka, wyglądającego jak biały smok. Wprawdzie wezwała ją Lavinia-san, ale Vali dał jej nagrodę, uważając, że pomagała przy jego przeprowadzce. To zaskakujące że dał nam coś, co najwyraźniej należało do niego od dawna. Ingvild uśmiechnęła się i przytuliła mocniej pluszaka.

– Fufufu, to słodki biały smok.

– Tak, jest słodki! Zastanawiam się, czy przedstawia Białego Cesarskiego Smoka?

Asia patrzyła z entuzjazmem na pluszaka, którą dostała Ingvild. Rossweisse-san roześmiała się, widząc że Ingvild z sukcesem wypełniła swoją pracę.

– Twoja pierwsza praca najwyraźniej zakończyła się ładnie i najwyraźniej nikt ma żadnych skarg.

– Tak. Cóż, są rzeczy w tym kraju, do których Ingvild musi się przyzwyczaić, więc myślę że będzie najlepiej, jeśli na razie pozwolimy jej wykonywać prace zlecone przez naszych znajomych.

Miałem wielu ludzi w parostwie, którzy mieszkali w Japonii od niedawna, albo dopiero co stali się diabłami. Na przykład Ravel, która była diablicą czystej krwi i ciężko było jej przyzwyczaić się do normalnego życia po trafieniu do Akademii Kuou. Dlatego ważne było, aby wszyscy mający doświadczenie, wspierali Ingvild. Najważniejsze było, aby przyzwyczaiła się do tego kraju i miasta. Jednocześnie Ingvild uczęszczała do drugiej klasy Akademii Kuou. Koneko-chan i Ravel, a także Gasper, Nakiri i pozostali, także wspierali ją w szkolnym życiu.

– Skoro praca Ingvild-sama dobiegła końca, to porozmawiajmy o następnych wakacjach – powiedziała Ravel.

– Ach, rozumiem, więc to tak, hę.

Ravel skinęła głową.

– Tak, chodzi o ważne przedstawienie Oppai Smoka, w którym wezmą udział Ise-sama i pozostali.

Moje szkolne życie, diabelska praca, obowiązki DxD, przygotowania do turnieju, no i oczywiście występy Oppai Smoka! …Bycie Sekiryuuteiem to naprawdę ciężka praca.
<noinclude>
{| border="1" cellpadding="5" cellspacing="0" style="margin: 1em 1em 1em 0; background: #f9f9f9; border: 1px #aaaaaa solid; padding: 0.2em; border-collapse: collapse;"
|-
| Cofnij do [[High_School_DxD_Shin.2_-_Żywot_0|Prologu]]
| Powróć do [[High_School_DxD_(Polski)|strony głównej]]
| Przejdź do [[Życie_2._Finał_Międzynarodowego_Turnieju_Królewskiej_Gry_Czas_Zacząć!|Rozdziału pierwszego]]
|-
|}

Linia 2: Sekret Szkolnego Samorządu

2019-05-13T23:32:39Z

141.101.77.113: /* Część 1 */

==Linia 2: Sekret Szkolnego Samorządu==
===Część 1===
Mimo że spotkanie strategicznie naszej drużyny było ważne, to nie mogliśmy rezygnować z naszego szkolnego życia. Po szkole Matsuda i Motohama poruszyli pewien temat, zanim opuściliśmy klasę.

– Wakacje! Nasza trójka pewnie dostanie się na uniwersytet Akademii Kuou poprzez rekomendację, więc powinniśmy cieszyć się wolnym czasem! Musimy znaleźć sobie dziewczyny w tym roku…

– ...Dziewczynę... Uch...! Pierwotnie myślałem, że nasza trójka pozostanie sama!

Po tych słowach Matsuda i Motohama zaczęli ronić męskie łzy, zostawiając mnie w niepewności co do tego, jak powinienem zareagować...w końcu obaj wiedzieli że umawiam się z Rias. Fakt że utrzymywali to w tajemnicy przed resztą klasy, tylko wzmacniał naszą przyjaźń. Oczywiście ciągle mówili „przedstaw nas jakimś innym dziewczynom niż te, które się wokół ciebie kręcą” i wywierali na mnie presję... Jakieś inne dziewczyny, hmm... Ograniczało się to do zwykłych dziewczyn, co utrudniało całą sprawę. Przede wszystkim dlatego, gdyż kiepsko dogadywałem się ze zwykłymi dziewczynami. Ostatecznie nasza trójka i Kiba, postanowiliśmy, że podczas wakacji wybierzemy się razem do parku rozrywki. Wprawdzie miałem Rias i inne dziewczyny, ale przebywanie z kumplami też było ważne.

– Chcemy poderwać jakieś gorące laski, więc też nam pomóż, Ise – powiedział Matsuda.

– Przystojny książę też musi pomóc! – dodał Motohama.

Ponieważ moi kumple zaprosili go, Kiba odpowiedział z radością „Wprawdzie nie do końca to rozumiem, ale zrobię wszystko, aby wam pomóc”. Kiba! Ci dwaj goście chcą tylko wykorzystać twoją przystojność! Cholera! Skoro Kiba był teraz w tej samej klasie i grupie co oni, to mieli nawyk wykorzystywania go do takich rzeczy! Pewnie gdybym nie miał dziewczyny, też bym na nim polegał! Potem ja i Kiba pozbyliśmy się ich i ruszyliśmy w stronę starego budynku szkoły, gdzie odbywało się zebranie Klubu Okultystycznego.

– Więc jedziemy na obóz treningowy podczas wakacji.

Zebranie zakończyła decyzja Asi-buchou, a wszyscy członkowie odpowiedzieli zgodnie „Dobrze”. Nasi nowi członkowie wydawali się tym być podekscytowani.

– Obóz! Będę wyczekiwała tych wakacji! – powiedziała Le Fay.

– Słyszałam że prawdziwy dreszczyk emocji jest zależny od wielkości budżetu, przeznaczonego na słodycze. Możliwe że zabawa w wyborem słodkości jest nawet większa, gdy ma się niski budżet – Bennia już myślała o jedzeniu.

– O-obóz treningowy! To będą moje pierwsze wakacje! – Tosca też wyglądała na szczęśliwą.

Wszystko było dla niej nowe, więc była bardzo podekscytowana każdą nową rzeczą.

– Obóz treningowy dobrze brzmi, ale podczas wakacji będę musiała pojechać do domu!

Kunou planowała powrót do domu podczas wakacji. Wprawdzie przyjechała tutaj, aby pogłębić swoją wiedzę o świecie ludzi, ale nadal jest gimnazjalistką, więc pewnie nie może się doczekać powrotu do domu. Ravel zaczęła zapisywać w terminarzu czas przewidziany na obóz.

– ...Najwyraźniej te wakacje będą bardzo pracowite.

Jako rdzeń naszego zespołu i moja menadżer, Ravel miała mało czasu na odpoczynek, także podczas wakacji, ale znaczyło to, że jako Król także będę niesamowicie zajęty! Nie licząc Turnieju, były zajęcia klubowe oraz rola Oppai Smoka, więc czułem że to lato będzie bardzo pracowite... Pomimo tego miałem jednak nadzieję, że na podróż służbową pojadę w jakieś fajne miejsce. Kiedy zebranie klubowe dobiegło końca, ktoś wszedł do pokoju. Była to Xenovia, która przeskanowała całe pomieszczenie swoim wzrokiem.

– Jest tutaj Ise?

Ma do mnie jakąś sprawę? Kiedy poczułem zakłopotanie z tego powodu Asia się odezwała:

– Ach, Xenovia-san! Postanowiliśmy, że podczas wakacji pojedziemy na obóz treningowy! Pomyślałam, że powinniśmy powiedzieć o tym Rossweisse-sensei!

– Och, obóz treningowy. Też bym chciała pojechać, ale odłóżmy to na razie na bok. Ise, mam do ciebie sprawę – odparła Xenovia, nie odrywając ode mnie wzroku.

Tak więc poszedłem z Xenovią aby jej pomóc w jej sprawie. Tak się złożyło, że był to już prawie koniec naszego zebrania, więc mogłem wyjść. Według Xenovi, Saji zapomniał czegoś zabrać, więc chciała abym poszedł z nią do jego domu i dostarczył mu ten przedmiot. Wprawdzie Xenovia mieszkała w okolicy od roku, ale wciąż nie orientowała się dobrze w mieście, poza znanymi sobie dzielnicami, więc chciała abym jej towarzyszył. Wiedziałem gdzie mieszkał Saji, trzeba tam było pojechać kilka przystanków kolejką. Te tereny należały do Sony-san i znajdowały się pod jej jurysdykcją. Gdy wsiedliśmy do pociągu spojrzałem na dokumenty w dłoniach Xenovi.

– Więc Saji tego zapomniał – mruknąłem.

– Tak, powiedział że ma coś do załatwienia i opuścił biuro Samorządu wraz z innymi członkami Parostwa Sitri… Ale to niezwykłe, że zapomniał o dokumentach. Dotyczą jutrzejszego zebrania, więc chciałam dać mu je dzisiaj.

...Miał coś do zrobienia, hę. Ciekawe czy ma to coś wspólnego z Turniejem, Akademią Auros, albo może... pomaga Sonie-senpai w udawaniu Serafall-sama. Najwyraźniej jego grafik też jest nieźle zapchany... Nagle zdałem sobie z czegoś sprawę.

– Mimo że wiem gdzie mieszka, to nigdy go nie odwiedziłem.

Dokładnie, nigdy wcześniej nie byłem w jego domu. Kilka razy odwiedzałem mieszkanie Kiby i Gaspera, zanim Valerie i Tosca przybyły do Japonii... Zaprzyjaźniłem się z Sajim po tym jak zostałem diabłem, ale nigdy dotąd nie odwiedzałem go w domu. Xenovia też była zaskoczona tym faktem.

– Naprawdę? Wasza dwójka świetnie się ze sobą dogaduje, więc myślałam że często się nawzajem odwiedzacie...

– Saji często składał mi wizyty…

W końcu mój dom zawsze stawał się miejscem narad, gdy działo się coś ważnego, więc Saji przychodził tam bardzo często. Przez jakiś czas rozmawialiśmy w ten sposób, aż wreszcie przyjechaliśmy na miejsce i wysiedliśmy z pociągu. W sklepie naprzeciwko stacji kupiliśmy ciasto, jako prezent. Następnie ruszyliśmy w stronę domu Sajiego, kierując się instrukcjami ze smartfona. W końcu dotarliśmy do dzielnicy mieszkalnej, która znajdowała się dziesięć minut pieszego marszu od stacji i zatrzymaliśmy się przed sześciopiętrowym apartamentowcem. ...Czułem od tego budynku wyraźną aurę. Zapewne należał do Rodu Sitri, a zamieszkujący go ludzie bez wątpienia byli znajomymi Sony-senpai. Nie spodziewałem się, że tak duża ilość diabłów mieszka niedaleko nas.

– Pewnie jako wojowniczka Kościoła czujesz, jakbyś wchodziła na teren wroga, prawda? – zapytałem Xenovię

– Fufufu, niektóre budynki powiązane z diabłami można wyczuć z kilkuset metrów. Skoro ten należy do wysokoklasowej diablicy z Domu Sitri, to spodziewałam się, że będzie miał potężną prezencję – odparła.

Przed konferencją pokojową, wojownik Kościoła byłby pewnie zdenerwowany, gdyby stał naprzeciwko takiego budynku jak ten. ...Zdałem sobie właśnie sprawę, że kiedy Xenovia po raz pierwszy przybyła do mojego domu, który był powiązany z wysokoklasową diablicą z Rodu Gremory, musiała mieć olbrzymią determinację, skoro zdecydowała się przekroczyć jego próg.

Mieszkanie Sajiego było na piątym piętrze, więc pojechaliśmy tam windą. Potem ruszyliśmy korytarzem, aż dotarliśmy do ostatniego mieszkania. Och, znajdowało się w samym rogu budynku! Cóż, skoro mieszka tu z rodziną, to jest to bardzo dobra lokacja. Co więcej, samo położenie tego budynku też było dobre. Stanąłem przed drzwiami mieszkania Sajiego i nacisnąłem przycisk na domofonie… Najwyraźniej jednak, nikogo nie było w środku. Co powinniśmy w takim razie zrobić? Kiedy już miałem zapytać o to Xenovię…

– Hyoudou Issei-san i Kaichou Xenovia, prawda? – powiedział ktoś nagle za naszymi plecami.

Kiedy się odwróciłem, zobaczyłem dziewczynę w wieku gimnazjalnym, która trzymała za rękę chłopca, wyglądającego jakby chodził jeszcze do przedszkola. Na twarzy i kolanach chłopca były plastry, co oznaczało ze musiał się pokaleczyć. Sądząc po torbach które ze sobą mieli, musieli wrócić z zakupów. Dziewczyna ukłoniła się nam.

– Nazywam się Kaho i jestem młodszą siostrą Sajiego Genshirou. To mój młodszy brat, Gengo. Przywitasz się, Gengo?

– Dzień dobry.

Ich tożsamość mnie zaskoczyła! Młodsze rodzeństwo Sajiego! Więc ten gość ma brata i siostrę! To pierwszy raz, kiedy się o tym dowiaduję. Nie wiedziałem że ich w ogóle ma. Xenovia przekazała dokumenty młodszej siostrze Sajiego.

– Saji, znaczy twój brat, zapomniał tego zabrać. Mogłabyś mu to oddać? A tu jest ciasto dla was.

– Ach, przepraszam. Zapomniał czegoś. Dziękuję też za ciasto.

Jego siostra ukłoniła się nam i uśmiechnęła, gdy wzięła dokumenty i ciasto. Dobra, nasza sprawa została załatwiona, więc ja i Xenovia skinęliśmy głowami i zamierzaliśmy odejść.

– Cóż, w takim razie będziemy się już zbierać.

Kiedy ja i Xenovia mieliśmy już sobie pójść...

– Ach, zaczekajcie proszę. Może wpadniecie na herbatę, abym mogła wam odpowiednio podziękować? – powiedziała do nas młodsza siostra Sajiego.

– Nie, my naprawdę przyszliśmy tylko coś oddać… – odparłem, ale….

– Umm ty jesteś Sekiryuuteiem, a ona posiadaczką Durandala, prawda? Waszej drużynie też będę kibicowała – powiedziała młodsza siostra Sajiego, uśmiechając się uroczo.

Hmm. Najwyraźniej jego młodsza siostra była bardziej świadoma sytuacji niż myślałem. Kiedy ja i Xenovia postanowiliśmy wejść do mieszkania Sajiego, zostaliśmy zabrani do salonu. Całe wnętrze było utrzymane w czystości i porządku. Na ścianie wisiał rysunek trójki rodzeństwa, prawdopodobnie wykonany przez młodszego brata, który nadal chodził do przedszkola. Rodzeństwo najwyraźniej było ze sobą bardzo zżyte. Kiedy młodszy brat Sajiego przebierał się w swoim pokoju pod nadzorem swojej siostry, ja i Xenovia rozmawialiśmy z nią przez otwarte drzwi.

– Nasza prawdziwa tożsamość... innymi słowy wiesz kim jest Saji, prawda?

– Tak, wiem o tym chociaż Gengo jeszcze nie.

...To było naturalne, że przedszkolak by tego nie zrozumiał. Innymi słowy istniała pewna forma otwartej rozmowy.

– Ja też oglądam Turniej. Szkoda że twoja drużyna przegrała mecz z Duliem-san. Kibicowałam ci, Hyoudou-senpai – powiedziała młodsza siostra Sajiego.

Najwyraźniej dużo wiedziała o naszej sytuacji. Jednak skoro była spokrewniona z diabłem, to mogła oglądać zaświatową telewizję w ludzkim świecie. Po poznaniu rodziny Sajiego, o której dotąd nie mieliśmy pojęcia, ja i Xenovia potakiwaliśmy głowami, przysłuchując się potokowi nowych informacji. To dlatego, ponieważ ten gość nigdy wcześniej nie opowiadał o swojej rodzinie, chociaż chętnie mówił o swoich marzeniach i ambicjach... Przypadkowo spojrzałem w róg salonu, gdzie spostrzegłem oprawione zdjęcie, stojące na półce.

– To zdjęcie naszych rodziców oraz dziadków – powiedziała młodsza siostra Sajiego.

Ach, tak jak myślałem. Chociaż skoro o takiej porze nie ma tu ich mamy, to oznacza to, że coś się jej stało, albo może jest po prostu w pracy? Kiedy tak myślałem, młodsza siostra Sajiego…

– Wszyscy już nie żyją. Nasi rodzice zmarli wkrótce po narodzinach Gengo, więc to już pięć lat. Dziadek zmarło rok temu a babcia naprawdę dawno – powiedziała normalnym tonem.

—!

...

...Hej, co u diabła!? Ci wszyscy ludzie nie żyją...? Zarówno mną, jak i Xenovią wstrząsnęła ta niespodziewana wiadomość.

– Przepraszam, Saji nigdy o tym nie mówił...

Z powodu mojej ignorancji, mogłem jedynie przeprosić. Młodsza siostra Sajiego westchnęła, a wyraz jej twarzy wskazywał, że powiedziała więcej niż powinna.

– Ach, więc Gen-nii nie mówił o tym. Najwyraźniej powiedziałam za dużo… – oznajmiła z zakłopotanym uśmiechem na ustach.

...Tak, Saji nigdy nic o tym nie mówił. Nie, może po prostu nie chciał... Zostaliśmy diabłami mniej więcej w tym samym czasie i przyjaźniliśmy się od ponad roku...

– Ja także słyszę o tym po raz pierwszy. Ruruko i pozostali ludzie z Parostwa Sitri nic o tym nie wspominali – oznajmiła Xenovia.

Parostwo Sitri pewnie o tym wiedziało... Rozumiem, więc Saji i pozostali nigdy o tym nie opowiadali Parostwu Gremory. Chociaż Rias pewnie o tym wiedziała... Kiedy ja i Xenovia byliśmy zdumieni tymi nagłymi informacjami o rodzinie Sajiego...

– Onee-chan, przebrałem się!

Po całym mieszkaniu rozniósł się wesoły głos. Po przebraniu się w swoje codzienne ubrania, młodszy brat Sajiego wyskoczył z pokoju i pobiegł prosto do kuchni. Jego siostra podążyła za nim i otworzyła lodówkę, z której coś wyjęła.

– Dobrze, zjedzmy coś słodkiego. To ręcznie robiony pudding, którego robienia nauczyła mnie staruszka z sąsiedztwa! Mamy też ciasto, które przynieśli nam nasi goście!

Kiedy młodszy brat zobaczył przysmaki rozstawione na stole, bardzo się podekscytował.

– Świetnie! Aż dwie przekąski!

– Chyba powinieneś podziękować za to naszym gościom, prawda?

Zachęcony przez swoja starszą siostrę, chłopiec ukłonił się nam i wrzasnął:

– Dziękuję wam bardzo!

Gdy usłyszeliśmy jego żywy głos, na naszych twarzach od razu pojawił się uśmiech.

– Dobrze, teraz możesz pooglądać telewizję.

Po otrzymaniu pozwolenia od swojej starszej siostry, chłopiec włączył telewizor stojący w salonie i włożył płytę do napędu DVD.

– „Pokaz Potworów”, „Pokaz Potworów”!

W telewizorze pojawiło się popularne anime, a chłopiec wpatrywał się w nie, zajadając ciasto.

– Przepraszam, jest zbyt energiczny – powiedziała Siostra Sajiego.

– Najwyraźniej płakał niedawno... Czy wszystko w porządku? – zapytałem.

Kiedy spotkaliśmy ich na korytarzu, jej brat miał na policzkach ślady łez.

– Ach cóż, ostatnio często wdaje się w bójki z większym chłopakiem... który najwyraźniej ma ciężką sytuację rodzinną, gdyż wychowuje go samotna matka. Dzieci w tym wieku czują się lekko przygnębione, więc sądzę że szukają kogoś, kto odpowiedziałby na ich uczucia – odparła siostra Sajiego.

Bójka w przedszkolu, hmm.

– Nie mamy rodziców ani dziadków, ale mamy starszego brata, który nam wystarcza. Niektórzy członkowie Parostwa Sitri oraz sąsiedzi też nam czasem pomagają, więc mamy szczęście – powiedziała siostra Sajiego.

Zaraz potem wypytałem ją o więcej faktów na temat rodziców. Ich ojciec był pierwotnie nauczycielem, a matka pracowała w muzeum. Oboje byli zaangażowani w pracę edukacyjną. Zginęli w wypadku samochodowym pięć lat temu, krótko po narodzinach najmłodszego dziecka.

Potem zaopiekował się nimi dziadek i pozostawali pod jego opieką przez rok, dopóki nie zmarł z powodu choroby. Gdy stracili swoich najbliższych i opiekunów, Saji przez przypadek spotkał Sonę-senpai, która dowiedziała się o jego Boskim Darze. Ostatecznie został jej podwładnym, co zapewniło mu pomoc, a potem przeprowadził się do tego mieszkania...

Ich rodzina miała za sobą takie doświadczenia...a ja dopiero teraz się o tym dowiedziałem! Jestem ciekaw, dlaczego Saji mi o tym nie powiedział... Wiem że trudno mówić o czymś takim... ale byliśmy przyjaciółmi! Nie, byliśmy towarzyszami, którzy przetrwali razem setki niebezpiecznych bitew... ale nic mi nie powiedział... Nie, pewnie nie chciał mnie martwić i przysparzać mi kłopotów. Jednakże... nie mogłem od tak sobie zapytać go o rodziców... i kiedy o tym pomyślę, ja... Tak więc zrozumiałem znaczenie rysunków jego młodszego brata, przyczepionych do ściany... Kiedy podrósł i zaczął się orientować, co dzieje się dookoła niego, zrozumiał że jego rodzice już nie żyją, a jedyną rodziną którą ma, są brat i siostra. Młodszy brat Sajiego był bardzo szczęśliwy, gdy oglądał animację.

– Gen-nii zawsze mówił, że chce zostać nauczycielem, prawda? Skupił się na tym marzeniu, gdy został sługą Sony-san. Pamiętam że zanim stał się diabłem, chciał mieć stałą pracę, jako urzędnik – powiedziała nam młodsza siostra Sajiego, patrząc na nas zbolałym wzrokiem. – Sądzę że chce, aby Gengo zobaczył, jaką ścieżką kroczyli jego rodzice. Mama i tata nie mogli pokazać Gengo jak pracowali, dlatego Gen-nii chce zostać nauczycielem.

Nagle młodsza siostra Sajiego uśmiechnęła się krzywo.

– Myślę że Gen-nii próbuje się fajnie zachowywać, aby pełnić dla nas rolę rodziców.

...Ja i Xenovia nie potrafiliśmy odpowiedzieć. Potem przez około dziesięć minut rozmawialiśmy o Turnieju i szkole, zanim się pożegnaliśmy.

– Będę ci kibicowała podczas Turnieju... ale moim priorytetem będzie wspieranie Drużyny Sitri – powiedziała do nas siostra Sajiego, kiedy wychodziliśmy.

– Każdy dźwiga jakieś brzemię… – powiedziałem w drodze do domu patrząc w niebo.

Moi towarzysze także przeszli przez wiele trudności, zanim trafili pod opiekę Rias. Słyszałem, że członkowie Parostwa Sitri też nie mieli w życiu gładko, ale Sona-senpai uratowała ich...

– Myślę że to właśnie z tego powodu powinniśmy doceniać nasze codzienne szczęście – powiedziała Xenovia, która szła obok mnie.

—.

...Byłem zaskoczony, że czasami potrafi powiedzieć coś tak mądrego... Najwyraźniej ta wizyta przysporzyła mi powodów do zmartwień, przed naszym pierwszym meczem. Sądzę że jutro pójdę na randkę z Rias i przedyskutuję to z nią. Gdy zanotowałem to w pamięci, kontynuowałem drogę do domu…

===Część 2===
Tak więc następnego dnia Rias i ja, wraz z Kunou i Lint Sellzen-san, poszliśmy do miejscowego centrum handlowego. Rok temu, my i Parostwo Sitri stoczyliśmy ze sobą mecz w kopii tego miejsca.

– Jesteśmy, Lint. Możesz iść i zobaczyć co chcesz – powiedziała Rias do Lint-san.

– Ty też możesz iść, Kunou. Ale nie oddalaj się za bardzo i uważaj, żebyś się nie zgubiła – powiedziałem do Kunou, która rozglądała się z ciekawością.

– Nie martw się! Dobrze znam to centrum handlowe! Chodźmy, Lint-dono, najpierw odwiedzimy centrum gier! – odparła podekscytowana Kunou.

Potem złapała Lint-san za rękę i pociągnęła ją w głąb sklepu.

– Och, centrum gier? Chcę pograć na automacie, w którym można wygrać zabawkę.

– Pozostaw to mnie! Ise i Rias-sama mogą się cieszyć swoimi zakupami!

Po tych słowach, Kunou i Lint-san ruszyły energicznie na drugi koniec centrum handlowego. Dzieci w tym wieku naprawdę cieszą się takimi rzeczami jak sklepy. Przypomniałem sobie, że kiedyś byłem taki sam. Lubiłem zwłaszcza sklepy z zabawkami i centra gier. Często prosiłem moich rodziców, aby mnie tam zabrali. Rias najwyraźniej uznała, że zachowanie Kunou było zabawne, gdyż zachichotała.

– Co za miła z niej dziewczynka – powiedziała.

– Rany, Kunou tak mnie prosiła, żebym zabrał ją do centrum handlowego…

Raz przyszliśmy tu wszyscy razem, a Kunou rozglądała się dookoła iskrzącym wzrokiem. W Kioto też były wielkie centra handlowe, ale to była inna sprawa, gdyż w jej rodzinnym mieście, chroniące ją osoby nie były zbyt chętne, aby zabierać ją do takich miejsc w świecie ludzi. Dodatkowo, w Kioto zawsze ktoś jej towarzyszył, więc nie mogła się czuć tak swobodnie. Wydaje mi się, że trudno było być Księżniczką o Dziewięciu Ogonach

– Z Lint jest podobnie. Nie jest przyzwyczajona do zwykłego życia i nie radzi sobie z zakupami, więc pomyślałam że to dobra okazja, aby ją ze sobą zabrać... Czy to dla ciebie kłopot? – zapytała Rias.

Pewnie pomyślała sobie „Może lepiej by było, gdybym nie zabrała Lint-san na randkę?”. Pokręciłem jednak głową.

– Cieszę się, że jestem tu z tobą, Rias. Od kiedy zostałem Królem, nie miałem czasu, aby iść z tobą na zakupy.

Nie tak dawno temu, przychodziliśmy tu razem na zakupy. Jednak od kiedy zostałem Królem i wysokoklasowym diabłem, miałem znacznie więcej pracy niż poprzednio i nie miałem czasu na randki, i to nie tylko z Rias, ale też z Asią i innymi dziewczynami.

– Tego się spodziewałam po moim chłopaku. Dobrze, miejmy oko na te dwie, gdy będziemy robić zakupy... i miejmy fajną randkę – powiedziała Rias, trzymając mnie za rękę.

– Tak, takie randki nie są takie złe.

Uścisnąłem mocno dłoń Rias. Kiedy mieliśmy na oku Kunou i Lint-san, które grały na różnych automatach, siedzieliśmy sobie z boku, piliśmy napoje i rozmawialiśmy o różnych rzeczach, które nas spotkały. Dyskutowaliśmy o szkole, diabłach, Turnieju, a także o sytuacji Sajiego, o której dopiero co się dowiedziałem.

– Wiedziałaś że jego rodzice nie żyją i opiekuje się młodszym rodzeństwem? – zapytałem.

Wprawdzie wyglądała na zaskoczoną, ale skinęła głową, jakby coś dostrzegła.

– ...Tak... Skoro pytasz, to dowiedziałeś się o tym niedawno, prawda?

– Tak, dopiero co. A ty od dawna o tym wiesz, Rias?

Rias skinęła głową.

– Tak, wiem o tym od Sony. Nie powiedziałam ci o tym, ponieważ jesteście przyjaciółmi, więc pomyślałam, że Saji-kun sam ci o tym powie. Nie, to... to zaskakujące także da mnie, że nigdy przedtem nie odwiedziłeś Sajiego-kun w jego domu. Gdybyś to zrobił... to pewnie by ci powiedział.

– Ha ha ha, Xenovia powiedziała mi coś podobnego. Sądzę że obaj po prostu jesteśmy zbyt zajęci szkołą, diabelską pracą i innymi sprawami.

Wprawdzie od dawna byliśmy towarzyszami broni, ale sądzę że to zaskakujące, że nigdy dotąd nie odwiedziłem Sajiego w jego domu, mimo że jesteśmy przyjaciółmi. W końcu często odwiedzałem Matsudę i Motohamę.

– Saji-kun... pewnie nie chciał ci powiedzieć. Wprawdzie to tylko mój punkt widzenia, ale sądzę że nie chciał cię martwić. I nie chciał abyś poświęcał mu za dużo uwagi – powiedziała Rias

– Więc to tak, hmmm...

Myślałem tak samo. Ale dalej czuję się lekko rozczarowany. Gdybym o tym wiedział, pomógłbym mu... ...Dla niego mogłoby to być nieuzasadnione zmartwienie.

– Co więcej, czy powód dla którego nigdy nie poszedłeś do domu Sajiego nie był taki, że czułeś coś dziwnego w jego zachowaniu i podświadomie wstrzymywałeś się od zadania pytania? Byłeś w stanie odczytać nastrój i poprawnie się zachowywać – powiedziała Rias, kiedy byłem zamyślony.

—.

Saji pokazał aurę, że nie chciał abym odwiedził jego dom i podświadomie zauważyłem, że nigdy nie poruszyłem tematu odwiedzenia go w domu, hę... ...Być może... to było słuszne. Ten gość był dla mnie jak dobry przyjaciel, zarówno w szkole, jak i Zaświatach, ale w pewnym sensie aura „Nie chcę abyś się do tego bardziej zbliżył”, była silniejsza niż w przypadku Kiby i Gaspera. Po szkole, nawet jeśli ten gość miał wolne, nie czułbym się właściwie, gdybym go zaprosił na wspólne chodzenie po sklepach. Chociaż w przypadku Kiby nie miałem takich oporów. Raczej nie wynikało to tyle z faktu, że należeliśmy do innych parostw, a z tego, że pomiędzy nami istniała niezwykła atmosfera.

– Nie jesteś pewien, jak walczyć z nim w nadchodzącym meczu? – zapytała Rias.

– Jeśli nie będę się starał, ten gość mnie zruga. Moje parostwo pewnie też.

– Tak, Sairaorg i inni też pewnie będą oglądali mecz, więc sądzę że jeśli będziesz się wahał, będzie to miało wpływ na przebieg gry.

...Tak, to prawda. Nawet jeśli poznałem sytuację rodzinną Sajiego, to jakbym mógł spojrzeć w twarz Sairaorgowi-san i innym ludziom, którzy przeszli przez wiele trudności, gdyby moje ataki stały się przez to słabsze? Co więcej, gdybym się zawahał i odmówił z tego powodu walki, to nie mógłbym dłużej mówić, że... Saji jest moim przyjacielem.

– Jeśli powiem o tym Ravel, to na pewno się rozzłości...

Kiedy Rias to usłyszała, uśmiechnęła się.

– Ta dziewczyna robi wszystko, abyś zwyciężył, więc to jasne że się rozzłości – powiedziała.

Ravel z pewnością była surowa. Moje ambicje były jej ambicjami. Dlatego stała się taka zdeterminowana i przekonała mnie do pokonania moich przeciwników. Moja menadżer była w stanie zrobić wszystko, aby zainspirować swojego Króla do zwycięstwa. ...Po tym jak przedyskutowałem sytuację Sajiego z Rias, poczułem że moje zmartwienie nieco przeszło.

– O takich rzeczach mogę rozmawiać tylko z tobą, lub Azazelem-sensei. Jestem bardzo wdzięczny i zadowolony, że mam twoje wsparcie.

Kiedy w takich sytuacjach byłem przygnębiony, rozmawiałem z Senseiem. Jednak obecnie przebywał bardzo daleko i porozmawianie z nim nie było takie łatwe... Wprawdzie była metoda na komunikację z nim, ale usłyszeliby mnie też Sirzechs-sama i pozostali, więc rozmowa w cztery oczy była raczej niemożliwa. Dlatego bardzo doceniałem, że mam Rias u swojego boku.

– Fufufu, to prawda. Asia i Xenovia naprawdę cię podziwiają z głębi serca, więc czują potrzebę podporządkowania się twoim decyzjom. A ja zawsze chętnie cię wysłucham. O reszcie musisz zdecydować sam. W końcu jesteś już Królem – powiedziała Rias chichocząc.

Coś, o czym sam muszę zdecydować. ...Asia, Xenovia i reszta, wyraziły chęć aby za mną podążać. Z tego powodu miałem trudności z rozmawianiem z nimi na takie tematy, gdyż nie chciałem, aby zobaczyły moją słabą stronę. Pewnie używały własnych metod, aby przygotować się psychicznie do meczu, więc nie mogłem przysparzać im kłopotów i pokazywać niepewności Króla.

– Pozwól że dam ci pewną sugestię przed meczem, albo nawet może będzie to rada, jak pokonać Sonę. Ta dziewczyna bez wątpienia jest silna. Jej zdolność do tworzenia skutecznych strategii jest wyjątkowa. Jednocześnie jest bardzo delikatna... to moja rówieśniczka – powiedziała Rias, unosząc palec.

„Rówieśniczka.”

...Tak, Sona-senpai była rówieśniczką Rias. Mimo że normalnie była bardzo spokojna, posiadała też pasję do przejęcia interesów swojej siostry. Jednocześnie była zwykłą dziewczyną, która smuciła się z powodu utraty swojej siostry.

– Ise, wygrałam Wielkiego Rache-kun!

– A ja hawajskiego Rache-kun.

Kunou i Lint-san trzymały maskotki z serii Rache-kun, które wygrały. Rias pochwaliła je słowami „To niesamowite” i pogłaskała po głowach. Tak, zdecydowanie wyglądała jak matka! Więc tak się będę czuł, gdy będziemy mieli dzieci, huh... Chociaż Lint-san była trochę za duża.

– Dobrze, skoro się już nabawiłyście, chodźmy na zakupy. Najpierw poszukajmy ubrań – powiedziała Rias.

– Dobrze~~.

Kunou trzymała Lint-san za rękę, gdy wychodziliśmy z centrum gier.

– Dziewczynki są takie słodkie. Chciałabym, abyśmy w przyszłości mieli przynajmniej jedną córkę – powiedziała Rias, kiedy się temu przyglądała.

Jej słowa mną wstrząsnęły! O-oczywiście, ja także chcę mieć z nią dzieci w przyszłości! Nie spodziewałem się jednak, że powie to teraz. Czyżby jej instynkt macierzyński wziął górę?

– Sądzę jednak, że nasze pierwsze dziecko będzie chłopcem. Nie wiem dlaczego, ale mam silne przeczucie w tej sprawie. Ufufu – oznajmiła z przekonaniem.

Po tych słowach Rias ścisnęła mocniej moją dłoń i kontynuowaliśmy nasze włóczenie się po sklepach. Trzymałem ją za rękę myśląc „Mój syn...też pewnie będzie zboczeńcem”. Nie wiem dlaczego, ale takie myśli strasznie mnie zmartwiły. Tak oto ja i Rias opiekowaliśmy się Kunou i Lint-san, wędrując jednocześnie po centrum handlowym. Jednocześnie pomogło to mi w pozbyciu się zmartwień, które mnie toczyły z powodu Sajiego i naprawdę czułem się psychicznie odprężony przed kolejnym meczem.
<noinclude>
{| border="1" cellpadding="5" cellspacing="0" style="margin: 1em 1em 1em 0; background: #f9f9f9; border: 1px #aaaaaa solid; padding: 0.2em; border-collapse: collapse;"
|-
| Cofnij do [[Linia_1:_Obecny_Rok_Bardzo_Się_Różni_Od_Poprzedniego|Rozdziału Linia 1]]
| Powróć do [[High_School_DxD_(Polski)|strony głównej]]
| Przejdź do [[Linia_3:_Źródło_Marzenia|Rozdziału Linia 3]]
|}
</noinclude>

Linia 1: Obecny Rok Bardzo Się Różni Od Poprzedniego

2019-04-28T16:50:54Z

141.101.77.113: /* Część 2 */

==Linia 1: Obecny Rok Bardzo Się Różni Od Poprzedniego==
''To właśnie dlatego, gdyż jesteśmy z tego samego pokoleniu, które chciałem uczynić silniejszym od tamtego gościa.''

''To właśnie dlatego, gdyż jesteśmy z tego samego pokoleniu, które zawsze chciałem uczynić silniejszym od tamtego gościa.'''

===Część 1===
Kilka dni minęło od meczu pomiędzy drużynami Sairaorga-san i Cao Cao… Rias, Akeno-san, Ravel i ja, witaliśmy gościa w pokoju VIP-ów, na najwyższym piętrze Rezydencji Hyoudou. Gość położył na stole zestaw płyt DVD, które ze sobą przyniósł.

– To jest to, o czym mówiłam Rias-san ostatnim razem. Skoro już o tym mowa, to jestem pewna, że już to widzieliście – powiedział gość, po czym poprawił okulary na nosie.

Tym gościem, który składał nam wizytę, była Seekvaira Agares-san. Jej Królowa, Alivian-san, też jej towarzyszył. Chciała obejrzeć te płyty ze mną (i moją menadżer Ravel), a także z Rias i Akeno-san oraz przedyskutować ich zawartość. Skoro nasz mecz z Parostwem Sitri szybko się zbliżał, Ravel zaleciła udział w tej rozmowie, ponieważ była ona powiązana z naszymi przeciwnikami. ...Rias też wspomniała o tym wcześniej, więc miała pewną wiedzę na ten temat, a ja sam chciałem wypytać o te rzeczy Rias i Seekvairę-san. Alivian-san wziął płytę od Seekvairy i umieścił w odtwarzaczu. Zaraz potem na ekranie pojawił się obraz.

– „Magiczna ☆ Lewia-tan” się zaczyna~!

Znajoma postać i znajomy głos, tak, to program z telewizji Zaświatów, w którym występowała Serafall Lewiatan, „Magiczna ☆ Lewia-tan”. Seekvaira-san przyniosła nam ostatnią edycję tego programu.

– Generale upadłych aniołów! Nie pozwolę ci dalej popełniać tych złych czynów!

Jak zawsze Magiczna ☆ Lewia-tan walczyła z wrogami na ekranie w żywiołowy sposób. Najlepsze w tym programie było to, że Maou Lewiatan-sama występowała w nim osobiście... Jednak obecnie była zamknięta w odizolowanej przestrzeni i walczyła z Trihexą, co oznaczało że Zaświaty długo jeszcze poczekają na jej powrót. To była niezaprzeczalna prawda, że nie było jej z nami. Tym samym oznaczało to, że nie mogła odgrywać swojej roli w tym programie. Oczywiście nie otrzymaliśmy żadnej wiadomości, że powróciła, ale program trwał dalej i wychodziły kolejne odcinki! Ja też byłem zaskoczony, kiedy Rias mi o tym powiedziała, a po obejrzeniu programu byłem naprawdę zaskoczony! ...Prawdę mówiąc był w tym pewien sekret, który dane mi było poznać... Seekvaira-san położyła dłoń na ramieniu Rias.
[[Image:DxD Dx4 004.jpg|thumb]]
– Co o tym sądzisz, że twoja przyjaciółka z dzieciństwa, Sona-san, udaje Lewię-tan? – zapytała.

Właśnie! Tak jak powiedziała Seekvaira-san, w „Magicznej☆ Lewi-tan” grała teraz Sona-senpai! Innymi słowy udawała swoją siostrę, aby program mógł trwać dalej! Kiedy Rias i o tym powiedziała, byłem zaskoczony, a kiedy wreszcie obejrzałem jeden z nowych odcinków, ciągle pytałem czy to naprawdę Sona-senpai?. ...Wprawdzie makijaż z pewnością był czynnikiem, który przyczynił się do sukcesu, to prawdopodobnie ludzie nie zauważyli żadnych nieprawidłowości w przypadku tej nowej Magicznej ☆ Lewia-tan, ponieważ były siostrami. Wprawdzie nie podano do publicznej wiadomości, kto objął tą rolę, to wszyscy wiedzieli, że Maou Lewiatan-sama nie było już w Zaświatach. Krążyły jednak plotki w stylu „Czy tą postać gra Sona-senpai?”. Ze względu na obecną sytuację w Zaświatach, Seekvaira-san oznajmiła, że chce wymienić poglądy na temat spraw Drużyny DxD. Pierwotnie chciała też zaprosić Sairaorga-san, ale dała spokój, gdyż właśnie skończył mecz z Cao Cao i nadal dochodził do siebie.

W każdym razie Sona-senpai przejęła rolę Magicznej ☆ Lewi-tan, mimo że w przeszłości uważała to za kłopotliwe... Kiedyś była strasznie zirytowana i zawstydzona, gdy musiała się przebrać za magiczną dziewczynę...jednak teraz w ogóle nie wyglądała na zakłopotaną. Zdawała się być entuzjastyczna, a miejscami nawet słodka. Jej podobieństwo do siostry było tak wielkie, że nawet ja czułem się zaskoczony.

– ...Decyzja Serafall-sama z pewnością przygnębiła Sonę. W końcu uwielbia swoją siostrę bardziej, niż ktokolwiek inny. Prawdopodobnie chciała być czuła i urocza wobec swojej siostry, ale zawsze zachowywała spokój i zdyscyplinowanie, aby umożliwić swojej siostrze zachowywanie się jak prawdziwa Maou. Oczywiście zdawała sobie sprawę z tego, że jest młodszą siostrą Maou Lewiatana...ale pamiętam jak w dzieciństwie nie rozstawała się ze swoją siostrą. Prawdopodobnie kocha ją bardziej, niż ja mojego brata – odparła Ris na pytanie Seekvairy-san. – Jej nawykiem zawsze było to, że brała na siebie za dużo. Sokoro Serafall-sama jest nieobecna, to Sona postanowiła przejąć tyle jej obowiązków, ile tylko mogła, więc wzięła też na siebie rolę Magicznej ☆ Lewia-tan. Nawet jeśli tego ne lubi, to zamierza to robić dopóki nie wróci jej kochana siostra. W każdym razie myślę, że Sona podjęła ważną decyzję w tej sprawie.

...Ponieważ Lewiatan-sama była nieobecna, Sona-senpai postanowiła przejąć jej rolę, hę. Nigdy się nad tym nie zastanawiałem...ale według Rias było to nieuniknione, biorąc pod uwagę okoliczności. Seekvaira-san zdawała się z tym zgadzać. Poza rolą Magicznej ☆ Lewia-tan, Sona-san otrzymała kilka innych zadań, które normalnie leżały w kompetencjach Maou. Ale zamiast powiedzieć że je „otrzymała”, należałoby raczej powiedzieć, że podjęła inicjatywę, aby je „przejąć”.

– Skoro o tym mowa, to nie zapytałaś jej o to, prawda? – zapytała Seekvaira-san.

– Tak, masz rację.

– Ona też o tym z tobą nie rozmawiała?

– Po odejściu Serafall-sama, pokazywała tylko zdecydowany wyraz twarzy i tyle. Prawdopodobnie uznała, że ta sprawa nie jest na tyle ważna, aby musiała ją z nami przedyskutować. W obecnej sytuacji sprawy się mają właśnie tak, a ja nie będę jej z tego powodu naciskała. Tak właśnie wyglądają nasze stosunki.

Mimo że bliska przyjaciółka Rias postanowiła przejąć rolę swojej siostry w programie telewizyjnym, nic jej o tym nie mówiąc, ona sama nie wydawała się być tym zmartwiona.

– Na jej miejscu zrobiłabym to samo.

Ona właśnie powiedziała… Właśnie dlatego że były przyjaciółkami z dzieciństwa, były rzeczy których nie musiały sobie nawzajem mówić, aby się zrozumieć.

– Zawsze ją obserwowałam, stojąc u boku Rias. Zdecydowanie istnieje pomiędzy nimi jakieś ciche porozumienie – powiedziała Akeno-san, która przysłuchiwała się ich rozmowie.

Ravel także chwaliła przyjaźń Rias i Sony-senpai, mówiąc że „to wspaniała rzecz”.

– Tak, taki wspaniały związek sprawia, że też chciałabym mieć przyjaciółkę z dzieciństwa – dodała Seekvaira-san.

Te słowa sprawiły, że Rias się uśmiechnęła.

– Przecież znamy się od najmłodszych lat, więc ciebie też uważam za moją przyjaciółkę.

Kiedy Seekvaira-san usłyszała słowa Rias, podekscytował się.

– Masz rację. Ufufu, naprawdę chciałabym znów usłyszeć, jak nazywasz mnie Seek-chan.

Jak przystało na rówieśników, te dwie przyjaciółki rozmawiały ze sobą wesoło, kiedy ktoś nagle zapukał do drzwi.

– Proszę – powiedziała Rias.

Zaraz potem otworzyły się drzwi i do środka weszła Elmenhilde, niosąca tacę z czajnikiem herbaty. Gdy postawiła go na stole, stworzyła wampirzy krąg magiczny z którego coś wyjęła. Był to zestaw płyt DVD. To była seria „Gundam”! Skoro o tym mowa, to Seekvaira-san poprzednio (prawie na siłę) pożyczyła ten zestaw Elemenhilde... Przez to przypomniało mi się, co miało miejsce podczas wycieczki do mojej babci na wieś.

– Seekvaira-sama, skoro tu jesteś, to chciałabym ci to zwrócić.

– Racja, pożyczyłam ci to przecież.

Gdy tylko Seekvaira-san otrzymała swoje płyty, jej dostojna postawa wysokoklasowej diablicy zniknęła, a jej wyraz twarzy zmienił się w maniaczkę Gundamów!

– To pewnie te płyty, które pożyczyła ci podczas wizyty na wsi? – zapytałem.

– N-nie, właściwie to… – odparła cicho i nieśmiało Elmenhilde.

– Fufufu, to już siódmy zestaw „Gundamów”, który pożyczyłam Elmenhilde-san – oznajmiła Seekvaira-san, gdy jej oczy błyszczały jak dwa reflektory.

Co!? Kiedy!? Jak to możliwe!?

– S-siódmy!? A-aż tyle!?

Byłem zaskoczony! Więc dalej pożycza jej filmy!? Czy to nie za wiele, nawet na tak wspaniałą serię jak „Gundam”!?

– P-później...gdy już wszystko obejrzałam, oddałam płyty Seekvairze-san, a ona pożyczyła mi kontynuację oraz wszystkie spin-offy… – kontynuowała Elmenhilde.

...Wobec tej księżniczki wampirów zachowywała się jak prawdziwa diablica!? Cóż, była diablicą od dnia swoich narodzin, więc sądzę że to naturalne... Seekvaira-san roześmiała się strasznie w stylu „Nufufufu...”

– Najwyraźniej Elmenhilde-san najbardziej lubi OVA „Wojna w plecaku”. Najwyraźniej ma oko do takich rzeczy – oznajmiła.

To nadmiar informacji. ...Nie, to chyba dobrze że wiem więcej o członkini mojej drużyny? Nie, to jednak zbędna wiadomość... Doprawdy, takie rzeczy dzieją się zawsze, gdy odwiedza nas Seekvaira-san! Możesz przestać zarażać członków mojej drużyny swoim hobby i wydobywać z nich niechciane cechy!? Wprawdzie postawa Elmenhilde była wzniosła i pełna pogardy do wszystkich i wszystkiego, gdy spotkaliśmy się po raz pierwszy, ale ostatnio jej charakter ewoluował w dziwnym kierunku...

Trudno było poruszyć jakikolwiek temat, skoro na panujący nastrój wpłynęła sprawa Sony-senpai, która przejęła rolę Magicznej ☆ Lewia-tan, oraz seria „Gundam”, gdy nagle ktoś wtargnął przez drzwi. Tą osobą był mężczyzna w czarnym płaszczu. Miał czarne i złote włosy. Zerwałem się na nogi, cały zszokowany!

– J-jesteś...!

– Dawno się nie widzieliśmy, obecny Sekiryuuteiu.

To był Smok Zła Crom Cruach! Wiedziałem że należał do Drużyny Rias, ale...! Nie spodziewałem się jednak, że tak beztrosko wparuje do mojego domu! Prawie mnie przestraszył! Nawet nie wyczułem jego obecności!

[Od dawna nie utrzymywał kontaktów ze światem ludzi, więc tego należy się po nim spodziewać.]

Ddraig powiedział coś takiego...ale czy ludzie z mojego otoczenia nie byli zbyt dobrzy w ukrywaniu swojej obecności? To dziwne. Być może byłem jedynym, który jeszcze tego nie opanował?

– C-co tu robisz!? Masz jakąś sprawę do Rias? – zapytałem.

On jednak w ogóle nie zwrócił na mnie uwagi.

– Banany się skończyły. To był jeden z warunków kontraktu. Przyszedłem po banany – powiedział do Rias.

...

...B-banany...? Skoro o tym mowa, to nie zapytałem o szczegóły przystąpienia Crom Cruacha do Drużyny Rias. Cz-czyżby banany były jednym z warunków...? Ravel i ja mogliśmy się tylko nad tym zastanawiać...

– Banany są w spiżarni w piwnicy. Akeno, zabierz go tam proszę. Ophis też może tam być. Ach, Crom, pamiętaj że nie możesz jej zabrać na zewnątrz.

– Zrozumiałem. Chcę z nią tylko porozmawiać, jak smok ze smokiem. To też jeden z warunków kontraktu – odparł szczerze Crom Cruach.

Akeno-san wyprowadziła Smoka Zła z pokoju ...Więc najsilniejszy Smok Zła został zwabiony obietnicą bananów, hę...

[...Czuję że wiele smoków staje się chciwych, gdy chodzi o jedzenie.]

Masz rację, Ddraig. ...Jeśli chodzi o smoki, to najwyraźniej im wyższą mają pozycję, tym większymi dziwakami są...

– Gdy już dobrze poznasz Crom Cruacha, zrozumiesz że nie jest taki zły. Od czasu do czasu będzie tu wpadał, więc dobrze się z nim dogaduj – powiedziała Rias, uśmiechając się szeroko.

D-dogadywać się z nim, hę... Cóż, znam wiele smoków, więc dogadanie się ze Smokiem Zła nie powinno być trudne. Nawet jeśli wydarzyło się wiele rzeczy, nasza rozmowa o zmienieniu się Sony-senpai, skończyła się na podejściu, „zobaczymy co z nią dalej będzie”. Oczywiście jeśli będzie chciała to z nami przedyskutować, to wtedy wszyscy chętnie jej wysłuchamy. Wszyscy członkowie DxD byli naprawdę wiarygodnymi ludźmi, włącznie ze mną, więc chętnie pomagali sobie nawzajem w potrzebie. ...Jednak Ravel, która siedziała obok mnie, zamyśliła się głęboko. Po uzyskaniu tej informacji przed naszym przyszłym meczem, jak powinniśmy postąpić do gry przeciwko Parostwu Sony Sitri? Pewnie to o tym myślała. ...W takim razie powinniśmy zacząć od zorganizowania formalnego zebrania strategicznego.

===Część 2===
Wszyscy członkowie Drużyny Sekiryuuteia Płonącej Prawdy przybyli do Rezydencji Hyoudou i zebrali się w moim pokoju na zebraniu strategicznym. Tym razem pojawiła się nawet nasza Królowa, Bina-shi. Aby jeszcze raz potwierdzić możliwości, jakimi nasz przeciwnik wykazał w dotychczasowych meczach, obejrzeliśmy nagrania ich rozgrywek. Pokazywały one, jak członkowie Parostwa Sitri postępowali zgodnie z rozkazami Sony-senpai i zmniejszali siłę bojową swoich przeciwników. Oglądaliśmy jak grali według różnych zasad...a mimo tego nie wykonywali żadnych zbędnych ruchów.

Trzonem ich obecnej drużyny było Parostwo Sitri, więc byli świetnie zbalansowani i skoordynowani. Do grupy ofensywnej, którą dowodził Saji w zbroi Vritry, należeli Wieża-wilkołak Loup Garou-san, Duet Skoczków Meguri-san i Ponury Żniwiarz Bennia, a także Pion Nimura-san. Grupa defensywna składała się z Wieży Yury i Gońca Hanakai-san. Wsparcie walczącym zapewniali Goniec Kusaka-san, nowy członek i Sona-senpai, która była w stanie zmienić swoją rolę w zależności od potrzeb i manipulowała wodą z niesamowicie ekstremalną precyzją, a także przeprowadzała czasami ataki masowego rażenia.

...Jednak najbardziej niesamowity był Saji. Duża siła ataku jego czarnych płomieni, w połączeniu z wykorzystaniem wielu lin do zapewnienia wsparcia, pozwoliła mu zmierzyć się z wieloma zasadami i rodzajami pola gry, a jego osiągi były niesamowite. Przytwierdzając swoje liny do przeciwnika, mógł korzystać z czarnych płomieni i zadać im obrażenia, albo pochłonąć energię. Dodatkowo, przyczepił też liny do swoich towarzyszy, aby zwiększyć ich najróżniejsze zdolności, co w znaczącym stopniu przyczyniło się do rozwoju całej drużyny. Na przykład, jeśli demoniczna energia któregoś z członków została wyczerpana, za pomocą liny mógł ją pożyczyć od kogoś, kto miał jej nadmiar. Nagranie pokazało też przeciwnika, który próbował przeciąć linę, ale uniemożliwiły mu to czarne płomienie.

– Póki mają te liny, ciężko będzie z nimi walczyć.

Ravel także zwróciła uwagę na zdolności lin Sajiego. Oczywiście nie był jedyną silną osobą w drużynie.

– ...Sztuczne Boskie Dary Ruruko, Meguri, Yury i Hanakai osiągnęły już Łamacza Ładu. Ruruko miała dość chełpliwy charakter...ale najwyraźniej nauczyła się panować nad sobą, dzięki przewodnictwu byłej przewodniczącej, Sonie – powiedziała Xenovia, gdy przyglądała się jak walczyli członkowie Parostwa Sitri.

Miała rację, posiadaczki sztucznych Boskich Darów, Yura, Meguri-san, Hanakai-san i Nimura-san, były w stanie korzystać z umiejętności, które były bardziej zaawansowane niż poprzednio. W rzeczywistości nie różniły się one od prawdziwych Łamaczy Ładu. Nawet wyglądały jak one. W przypadku Nimury-san, jej sztuczny Boski Dar, Procellarum Widma, zmienił swoją postać, znacznie zwiększając szybkość oraz siłę nóg. Meguri-san posiadała też niesławny miecz stworzony przez Azazela-sensei, Migoczące Ostrze Mrocznego Samurajskiego Miecza, jednak kształt ostrza uległ zmianie, a Nimurze-san towarzyszyło teraz czterech samurajów w zbrojach. Wprawdzie nie byli oni na tym samym poziomie co Smoczy Rycerze Kiby, ale potrafili przysporzyć wielu kłopotów.

– Widmowy Ruch. Przeciwstawienie Ładu, słyszałam że tak nazywa się Łamacz Ładu w sztucznych Boskich Darach – powiedziała Ravel, patrząc na monitor.

Przeciwstawienie Ładu, hę. ...Więc taki jest Łamacz Ładu sztucznych Boskich Darów! W końcu do tego doszło. Zdolności zbroi Fafnira Azazela-sensei były podobno poza kontrolą, ale członkowie Parostwa Sitri używali zapewne „właściwego” Łamacza Ładu dla sztucznych Boskich Darów.

– Słyszałam że Łamacze Ładu sztucznych Boskich Darów nadal są badane a praca nad nimi nadal nie dobiegła końca… – powiedziała Irina.

Hmm, też o tym słyszałem. W każdym razie miało to zająć jeszcze więcej czasu.

– Słyszałam, że były naczelnik Azazel zebrał wszystkie istotne teorie razem, zanim zamknął się w tej odizolowanej barierze. Podobno konstrukcja jego teorii wygląda tak, jakby przewidział ich przyszły rozwój, a szefowie Grigori też byli bardzo zaskoczeni... Tak w skrócie, badania nad sztucznymi Boskimi Darami, posunęły się do przodu dzięki przeskokom i granicom – oznajmiła Ravel.

...Tak, nie wiem co się wydarzyło, ale najwyraźniej Azazel-sensei znalazł jakąś odpowiedź, zanim dołączył do bitwy z Trihexą.

– To musi oznaczać, że Kusaka-san osiągnęła już poziom Przeciwstawienia Ładu – powiedziałem na głos coś, co zastanawiało mnie najbardziej.

Kusaka-san także była posiadaczką sztucznego Boskiego Daru, ale na nagraniu które oglądaliśmy, nie wykazała większych zmian, tak jak Nimura-san i inni, przez co bardziej rzucała się w oczy.

– Zupełnie jakby już go osiągnęła.

Ravel wydawał się być tego pewna. Cóż, główną rolą Kusaki-san było używanie olbrzymiej ilości masek, aby szpiegować przeciwników. Dodatkowo, nagrania z meczów pokazały jak tworzyła maski na całym polu gry, co pomogło jej zapewnić doskonałe wsparcie, poprzez obserwowanie ruchów przeciwników i odwracanie ich uwagi.

– Wszyscy użytkownicy sztucznych Boskich Darów w Parostwie Sitri osiągnęli już ten poziom. Dodatkowo to wygląda tak, jakby uzyskali jakieś kłopotliwe zdolności… – wyraziłem na głos moje myśli.

Pierwotnie byli drużyną, do której należało wielu członków typu technicznego. Teraz ich Boskie Dary ewoluowały do takiego stopnia, że było zupełnie tak, jakby mogli się zmienić w podgatunki o przerażających zdolnościach.

– Oczywiście, bezpośrednie starcie z nimi będzie niebezpieczne. Trudno się domyślić, jakiego rodzaju negatywne skutki mogłoby nam to przynieść – powiedziała Ravel.

Naturalnie należało zwrócić na nich szczególną uwagę podczas meczu. Następnie skupiliśmy uwagę na nowym członku Drużyny Sitri. Dzierżył starożytny japoński miecz. To był Hoderi Yukihiko, uczeń z podstawówki, uzbrojony w Totsukanotsurugi! Spotkaliśmy go podczas gry, stworzonej przez Azazela-sensei, „Misji Azazela”. Nigdy bym jednak nie pomyślał, że dołączy do Drużyny Sitri jako Pion...

– W każdym razie nie spodziewałem się, że Hoderi dołączy do ich drużyny – powiedziałem.

– Słyszałam że to jego trening, aby powiększył swoje horyzonty, zanim pójdzie do gimnazjum – oznajmiła Rossweisse-san.

– ...Ten chłopak jest niezwykle aktywny. Była bardzo dzielny, gdy walczył ze Smoczym Królem.

Biorąc pod uwagę fakt, że miał odwagę walczyć ze staruszkiem Tanninem, ma potencjał do wielkich osiągnięć. W Turnieju posuwał się dzielnie naprzód, nawet jeśli miał przeciwko sobie groźnych przeciwników. W ten sposób byliśmy w stanie potwierdzić status Drużyny Sitri, poprzez ekran telewizora. Przez cały czas trwania Turnieju, Drużyna Sitri wygrała większość meczy, choć doświadczyła też kilku porażek. W rankingu mieliśmy jednak wyższą pozycję od nich.

– Myślę że jeśli chodzi o strategię, to Sona-sama nie jest gorsza od profesjonalnego gracza. Pod tym względem jest lepsza ode mnie – powiedziała bez ogródek Ravel.

Ona też zdawała sobie z tego sprawę. Sona-san była w stanie w pełni wykorzystać zasady oraz pole gry, zmuszając drużynę przeciwnika do gry według jej własnych reguł...

– ...Zorganizowany aspekt „strategii” to inna sprawa, prawda? – zapytała Bina-shi.

– Ich drużyna nie potrafi realizować strategii, które mają duży wpływ na Królewską Grę – odparła Ravel.

Tak oceniała Drużynę Sitri. ...Nie umieli korzystać z taktyki, która miała duży wpływ...

– Przytłaczająca moc... Innymi słowy brakuje im siły istot będących w klasie Maou lub boskiej, które mogłyby zniszczyć całe pole gry – dodała zamyślona nad czymś Rossweisse-san.

– Tak. My mamy Iseia-sama i Binę-sama, dwójkę ludzi, którzy mogą mieć duży wpływ na pole gry – przytaknęła Ravel.

Drużyna Sitri z pewnością była zrównoważona...ale nie mieli potężnych, ofensywnych ataków, takich jak moja Smocza Deifikacja. Chociaż nie było ich zbyt wielu, ale istnieli gracze, którzy potrafili zniszczyć całe pole gry. Większość była istotami boskiej klasy, ale niektórzy z nich, na przykład Vali i Crom Cruach, mogli rywalizować z istotami boskiej klasy. ...Rozumiem, więc nawet Drużyna Sitri nie była w stanie odwrócić sytuacji; nie mogli zrealizować strategii, która polegałaby na niszczeniu pola gry, aby anulować większość zasad. Gdy podczas Smoczej Deifikacji rozpoczynałem ostrzał z dział, mogłem zniszczyć nie tylko spory obszar pola gry, ale też przy okazji wyeliminować graczy drużyny przeciwnej, albo przynajmniej zadać im poważne rany.

– Jeśli chodzi o technikę, to Nakiri-san też ma strategiczny talent – powiedziała Ravel.

– Cóż, to zależy od rodzaju pola gry. Także efekt moich możliwości nadal jest mniejszy w symulowanych przestrzeniach, niż w prawdziwym terenie. Zrozumiałem to podczas naszej poprzedniej bitwy.

Dzięki swoim technikom, Nakiri musiał po prostu stać na ziemi, aby czerpać korzyści z ziemskich żył. Mógł zwiększyć swoją siłę bojową, kontrolować ziemię i łatwo przełączał się pomiędzy wsparciem a obroną.

– Irina-sama, co z tym ruchem? – zapytała Ravel Irinę.

– Hmm, w zasadzie działa. Jednakże, pod względem czasowym są pewne problemy.

Irina użyła palców, aby nakreślić krąg w powietrzu. W rzeczywistości starała się opracować nowy ruch, który wymyśliła Ravel.

– To będzie bardzo pomocne, jeśli przed meczem uda ci się poprawić dokładność na tyle, na ile to możliwe – oznajmiła Ravel.

– Zrozumiałam, pozostaw to mnie – odparła energicznie Irina.

– A jak idzie tobie, Elmenhilde-sama? – zapytała Ravel Elmemhilde

– Tak jak w przypadku Nakiriego-san, wszystko zależy od pola gry. Jeśli ulegnie zmianie, to przydatność tego co przygotowałam też będzie różna.

Wampirze umiejętności Elmenhilde były idealne do wspierania. Pod tym względem była podobna do Gaspera, przed przebudzeniem się mocy jego Boskiego Daru. Wampir typu bojowego mógł walczyć, ale mógł też używać czyichś umiejętności, poprzez wyssanie jego krwi. Poza tym Elmenhilde była zwykłą wampirzycą. Zasadniczo można ją było uważać za wsparcie, a jeśli nieprzyjaciel przyparł ją do muru, mogła napić się krwi i walczyć dalej.

– ...Jednak moc Elmenhilde-sama jest niezbędna, aby przeciwdziałać zdolnościom Kusaki-sama.

To brzmiało tak, jakby Ravel chciała, aby Elmenhilde coś zrobiła z maskami Kusaki-san.

– Asiu-sama, pewnie trudno będzie przyzwać Fafnira-sama… – oznajmiła Ravel Asi.

– Tak, najwyraźniej z dużej mocy, takiej jak ta, której użył do pokonania dziadka Valiego-san, może skorzystać tylko wtedy, gdy wierzy że przeciwnik jest „złym człowiekiem”... Oczywiście jeśli go przywołam, to zrobi wszystko, aby mi pomóc… – odpowiedziała nieśmiało Asia.

Kiedy walczyliśmy z drużyną Dulia, Fafnir był obecny w loży komentatorów. Jego nieoczekiwany powrót do zdrowia nas zaskoczył...ale jak powiedziała Asia, ten gość mógł pokazać pełnię swojej mocy tylko w ekstremalnej sytuacji. Normalnie był Majtkowym Smokiem, który uwielbiał bieliznę... Nie wspominając, że korzystanie chowańców podczas Turnieju było ograniczone.

– Zgodnie z zasadami, chowaniec na poziomie Fafnira-sama może być użyty tylko raz. Gdyby użył tej samej siły, co podczas walki z Rizevimem Livanem Lucyferem, mecz byłby łatwiejszy… – powiedziała Ravel, gdy zastanawiała się nad różnymi sprawami.

Zły człowiek na tym poziomie tak łatwo się nie pojawi...ale gdyby ktoś taki brał udział w Turnieju, to zdecydowanie byłbym zdenerwowany.

– Dodatkowo zarówno Asia-sama, odpowiedzialna za leczenie, jak i ja, będąca taktykiem, jesteśmy narażone na atak wroga. To nie dotyczy tylko najbliższego meczu, ale też wszystkich następnych, więc musimy być ostrożni – dodała Ravel.

Asia skinęła głową. Tak, byłoby naturalne, gdyby nasza cenna medyczka i Ravel padły ofiarami ataków. Sona-senpai na pewno weźmie to pod uwagę. Nigdy za wiele ostrożności. Potem każdy z mojej drużyny przekazał Ravel aktualny status i wymienił opinię na temat tego, jak przygotować się do walki.

– Ravel, mogę poprosić o coś samolubnego? – zapytała nagle Xenovia.

– Chciałbyś walczyć z Soną-sama, prawda? – odparła Ravel, jakby wiedziała o co chodzi.

Xenovia wyglądała na zaskoczoną...wszyscy inni zresztą też się tak czuli.

– Ach, więc rozumiesz. Tego się można było spodziewać po naszym taktyku. Tak, chcę walczyć jeden na jednego z byłą przewodniczącą.

Naprawdę!?

– Czy to dlatego, bo jesteś obecną Kaichou? – zapytałem.

– Tak, to prosty powód. Chcę starcia serce pomiędzy byłą a obecną przewodniczącą – odparła Xenovia.

...Przez starcie serc chodzi ci o walkę... Nie sądziłem że ma taką obsesję na punkcie byłej przewodniczącej...

– Dzielenie się swoimi uczuciami poprzez walkę, hę. Sądzę że to do ciebie naprawdę pasuje, Xenovia – powiedziałem.

– Ja też potrafię to zrozumieć. Niektórymi rzeczami można się wymienić tylko w wirze bitwy – dodał Bova.

W rzeczy samej, niektóre rzeczy można pojąć tylko poprzez walkę... Czasem przeciwnika możesz zrozumieć tylko wtedy, gdy zderzają się ze sobą wasze pięści. Właśnie dlatego zacząłem się bez końca zastanawiać nad uczuciami wirującymi w moim sercu.

– Skoro tak, to chciałabym zapytać, czy mogę to jakoś osiągnąć za pomocą naszego planu strategicznego – zapytała Xenovia Ravel.

– Zanim ci odpowiem, chciałabym zapytać o coś Iseia-sama – odparła Ravel.

– Hmm? Pewnie o Sajiego?

Natychmiast wymieniłem imię Sajiego, który zajmował moje myśli. Innymi słowy, tak jak Xenovia miała obsesję na punkcie Sony-san, ja dziwnie skupiłem się na Sajim.

– Tak, sądzę że też chcesz z nim walczyć, prawda?

– Oczywiście. Ten gość podszedł do mnie po ogłoszeniu naszego meczu i kiedy oglądaliśmy mecz w Agreas, też o tym rozmawialiśmy. On i ja musimy się dobrze dogadać, jeśli chcemy ruszyć dalej. To pewne – wyraziłem szczerze moje uczucia.

Uczucia tego gościa nie mogą być wyraźniejsze. Dodatkowo ja też chcę rewanżu z nim. Od czasu tego meczu z ostatniego lata, trwało między nami coś na kształt urazy. Dlatego… Musiałem walczyć z nim jeszcze raz, aby pozbyć się tej plamy z mojego serca.

– ...Ravel , czy trudno będzie ci pogodzić w swoim planie egoistyczną prośbę moją i Xenovi?

– ...Jeśli z tego powodu możemy przegrać mecz, to zrezygnujemy.

Xenovia też rozumiała, że zwycięstwo w meczu było najważniejsze, więc pewnie by zrezygnowała ze swojego pojedynku, gdyby Ravel była temu przeciwna. Xenovia i ja czekaliśmy cierpliwie na odpowiedź Ravel…

– Rozumiem wasze uczucia. W takim razie mam nadzieję, że wysłuchać mojego planu bitwy – powiedziała Ravel z twarzą pełną wigoru.

Ja i Xenovia wiedzieliśmy, że Ravel nie odrzuci naszych pomysłów bez zastanowienia się nad nimi. Oboje więc skinęliśmy głowami i czekaliśmy co powie Ravel.

– Jesteście pewni? Są różne sposoby aby poradzić sobie z Drużyną Sitri, w zależności od zasad…

Tak oto zaczęliśmy omawiać szczegóły naszego planu bitwy z Drużyną Sitri. Musimy zrobić wszystko, aby ich pokonać.
<noinclude>
{| border="1" cellpadding="5" cellspacing="0" style="margin: 1em 1em 1em 0; background: #f9f9f9; border: 1px #aaaaaa solid; padding: 0.2em; border-collapse: collapse;"
|-
| Cofnij do [[MAKSYMALNA_Moc_kontra_MAKSYMALNA_Technika_Króla_Lwów_-Żelazny_Cios_kontra_Longinus_Bohatera-|Rozdziału Maksymalna Moc]]
| Powróć do [[High_School_DxD_(Polski)|strony głównej]]
| Przejdź do [[Linia_2:_Sekret_Szkolnego_Samorządu|Rozdziału Linia 2]]
|}
</noinclude>