Baka-Tsuki - User contributions [en]

High School DxD - Tom 2 rozdzial 6

2012-06-29T06:42:56Z

178.36.182.57:

==Żywot ∞ vs Moc ∞: Przybyłem, aby spełnić obietnicę!==
Kiedy podniosłem powieki, moim oczom ukazał się znajomy sufit. Mój pokój.

… Co ja tutaj robiłem? Starałem się ze wszystkich sił przypomnieć sobie, co zaszło… Powinienem był być w trakcie meczu. Rating Game pomiędzy Rias i Raiserem. Pole walki było kopią szkoły, do której uczęszczałem. Naszą bazą był stary budynek szkolny, a przeciwnika – nowy. Biegałem po arenie wraz z Kibą i Koneko-chan, a naszym celem było dostanie się do bazy przeciwnika. Koneko-chan poległa. Kiba także. Akeno-san też… Nagle sobie coś uświadomiłem. Co stało się z Buchou!? Nasz mecz!? Jaki był wynik!? Udało się nam pokonać Raisera!? Dlaczego tu byłem!?

Gdy dźwignąłem się z łózka.

– Widzę, że się już przebudziłeś – stojąca przy mnie kobieta przemówiła. Srebrnowłosa służąca, Grayfia-san.

– Grayfia-san! Co z meczem? Co z Buchou!?

– Raiser-sama wygrał mecz. Rias-ojousama poddała się.

…! N-nie… Oniemiałem. Nie wiedziałem, co powiedzieć. Przegrałem? Zostałem pokonany przez Raisera? Hańba. Byłem taki bezużyteczny, na dodatek przynosiłem tylko wstyd… Chciałem być tak wielki, jednak nie byłem w stanie zrobić niczego i zostałem pokonany przed oczami Buchou… Byłem taki słaby… Dlaczego…? Asia mogłaby dalej być człowiekiem, gdybym był silniejszy. Także Buchou. Jeśli byłbym w stanie używać mojego Świętego Ekwipunku bardziej efektywnie, to wszystko mogłoby potoczyć się zupełnie inaczej.

Nie mogłem powstrzymać się od płaczu. Mimo obecności Grayfii nie potrafiłem zatrzymać tego potoku łez. Kłębiłem w sobie żal. I wstyd. I słabość. Byłem żałosny…

– Właśnie teraz odbywa się przyjęcie zaręczynowe naszej Dziedziczki i Raisera, w auli przygotowanej przez ród Gremory.

– …Gdzie Kiba i pozostali?

– Zostali przydzieleni do eskorty naszej dwójki. Jedynymi, którzy nie są obecni na przyjęciu, są Issei-sama oraz Asia-sama.

Asia? Nie poszła?

– Na życzenie Rias-sama została ze mną, aby się tobą zaopiekować. Przed chwilą poszła na dół, po nowy ręcznik.

Naprawdę? Buchou pozostawiła przy mnie Asia… Byłem dla niej problemem. Buchou… Zaręczyny… Przyjęcie trwało pewnie już w najlepsze…

– …Nie możesz się z tym pogodzić? – zapytała.

– Tak. Mimo że jest już po bitwie, nie jestem w stanie tego zaakceptować.

– Panna Rias posłuchała się woli rodziny.

– Wiem! Ja to wiem! Jednak wciąż…

Nie mogłem zgodzić się na coś, czemu Buchou była przeciwna! Nie chcę widzieć, żeby robiła coś wbrew swojej woli! Ten drań! Nie życzę sobie, żeby ten łajdak ją dotykał!

W końcu zrozumiałem. To była zazdrość. Odczuwałem zazdrość w stosunku do tego nikczemnika! Nie chciałem oddawać Buchou komuś takiemu!

– Fufufu. – Grayfia-san zaczęła się śmiać.

Po raz pierwszy zobaczyłem jej uśmiech. Zawsze wydawała się być taka spokojna i opanowana…

– Jesteś naprawdę interesującą osobą – powiedziała. – W ciągu całego mojego życia widziałam już wiele diabłów, jednak nigdy wcześniej nie widziałam kogoś takiego jak ty, kto zdradza swoje myśli poprzez mimikę i ruchy. Mój pan, Sirzechs-sama, oglądał twój udział w walce i również powiedział, że jesteś bardzo „interesujący”. [[Image:High school dxd 269.jpg|thumb|]]

Serio? Król diabłów tak o mnie myślał? Nie miałem pojęcia, jak mam zareagować, skoro brat Buchou, który był również władcą piekła, powiedział o mnie „interesujący”.

Grayfia-san wyjęła pojedynczy kawałek papieru. Znajdował się na nim magiczny krąg.

– Dzięki temu dostaniesz się do miejsca, w którym odbywa się przyjęcie.

! Dlaczego... Dlaczego mi to pokazuje!?

– Mam dla ciebie wiadomość od Sirzechs-sama.

Zrobiła na chwilę pauzę, a potem przemówiła z powagą.

「Jeżeli chcesz uratować moją siostrę, przerwij uroczystość.」

– To jego słowa. Z drugiej strony papieru jest inny magiczny krąg. Użyj go, gdy odzyskasz Ojou-sama. Z pewnością wam się to przyda.

…………

Nie wiedziałem, co na to powiedzieć. Grayfia-san wstała i chciała wyjść, pozostawiając w moich rękach ten papier.

– Kiedy spałeś, wyczuwałam w tobie olbrzymią moc. Smok był jedyną istotą. która nie weszła w sojusz ani z Bogiem, ani z diabłami, ani z upadłymi aniołami. Jeżeli jest to ta znienawidzona moc, to może wtedy… – W tym miejscu urwała i wyszła.

Pozostałem sam. Nie było żadnej potrzeby, żeby się nad tym zastanawiać. Kiedy tylko wstałem z łóżka, zacząłem rozglądać się za czymś, w co mógłbym się ubrać. Nagle zobaczyłem na moim biurku nowy mundurek… Przecież był tak zniszczony… Kto przygotował nowy? Czyżby była to Grayfia-san? Buchou? Tak czy inaczej, wielkie dzięki temu, kto to zrobił.

Kiedy się ubrałem i pochwyciłem zwój w moje ręce, do pokoju weszła Asia.

– …! Ise-san! – Na mój widok upuściła ręcznik i miskę z wodą. Wskoczyła wprost w moje objęcia. Wow, co się stało, Asia…? Trochę mnie zawstydziło to nagłe przytulenie… – Dzięki bogu. Ach, jestem taka szczęśliwa. Nie otwierałeś oczu przez dwa dni, mimo że twoje rany szybko się zagoiły… Bałam się, że nigdy już ich nie otworzysz… Ise-san… – Zaczęła płakać.

Echh, znowu byłem przyczyną jej płaczu. Starałem się ją uspokoić, głaszcząc po policzku. Rany, co ja wyprawiałem!? Spać przez dwa dni!

– Asia, posłuchaj mnie. Idę po Buchou.

– ! – Wydawała się być bardzo zaskoczona moimi słowami. Tak, jakby wiedziała, co zamierzałem. – Nie po to… aby świętować… prawda?

– Tak, idę ją odzyskać. To żaden problem. Mam w swoim ręku zwój, który przeniesie mnie bezpośrednio sali ślubnej.

– Idę z tobą! – powiedziała bez chwili zastanowienia.

Miała stanowczą minę. O rany…

– Nie. Zostajesz tutaj, Asia.

– Nie, nie chcę! Mogę walczyć przy twoim boku! Umiem używać magii! Nie chcę być tylko chronioną! – Chwyciła moją dłoń. Odbierałem to tak, jakby chciała powiedzieć, że nie chce mnie opuszczać.

– Nie, ty zostajesz. Przyprowadzę Buchou z powrotem. Wiesz, mój Potęgujący Ekwipunek nadaje się do tego najbardziej. Nie martw się. Z łatwością pokonam Raisera i…

– Nie mogę śię nie martwić! – Podniosła głos, a z jej oczu leciały łzy. Spadały z jej zielonych oczu, a na jej twarzy malował się smutek. – …Znowu będziesz cały zakrwawiony… połamany… opuchnięty… Chcesz przechodzić przez to piekło jeszcze raz…? Nie chcę cię widzieć ponownie w takim stanie…

Otrzymałem naprawdę poważne obrażenia, kiedy uratowałem Asię od upadłych aniołów i grupy wygnanych egzorcystów. Zostałem również poturbowany w walce z Raiser'em. Z pewnością bym zginął, gdyby nie Asia. Byłem nawet w stanie wyobrazić sobie ten widok: ona pochylona nade mną, z jej rąk wydobywa się zielone światło, a z oczu płynie potok łez. Z pewnością jeszcze nie raz będzie przeze mnie płakać. Tak wyobrażałem sobie przyszłość.

Chwyciłem jej rękę i powiedziałem z uśmiechem:

– Nie umrę. Z pewnością. Obiecuję. Pamiętasz, jak udało mi się przeżyć, kiedy cię ocaliłem? Właśnie z tego powodu wszystko będzie wporządku. Nie umrę. Przetrwam i pozostanę z tobą już na zawsze.

Kiwnęła głową, jednocześnie ocierając łzy.

– …Obiecaj mi jeszcze jedną rzecz.

– Słucham.

– Wróć z Buchou-san – powiedziała z uśmiechem.

– Tak, jasna sprawa.

Na jej twarzy zawitał najprawdziwszych uśmiech. Och, przypomniało mi się. Musiałem ją o coś poprosić.

– Asia, sprawa wygląda tak, że…

Kiedy przedstawiłem jej sytuację, poszła do swojego pokoju i przyniosła odpowiednie przedmioty. Teraz pozostała tylko jedna rzecz… Zamknąłem oczy i przemówiłem do głębi mojego serca.

''Hej. Pokaż się, jeśli mnie słyszysz. Jesteś tutaj, prawda? Smoku walijski, Ddraigu! Muszę z tobą porozmawiać. Pokaż się!''

Rozległ się przerażający śmiech.

[Ta, co jest smarkaczu? Co cię do mnie sprowadza?]

'''Część druga'''

[BŁYYYYSSK]

…………

Zostałem przeteleportowany do nieznanego mi miejsca za pomocą zwoju, który wręczyła mi Grayfia-san. Myślałem, że nie zadziała, no bo w końcu miałem w sobie strasznie mało magii. Może ta magiczna pieczęć była specjalna?

Rozejrzałem się dookoła. Znajdowałem się w bardzo przestrzennym korytarzu. Na ścianach wisiały świeczniki, które ciągnęły się do samego końca. Był także ogromny portret mężczyzny o szkarłatnych włosach. Czy był to jakiś krewny Buchou? Rany, nie mam czasu do stracenia na rozmyślania.

Zacząłem zmierzać w kierunku, z którego dochodziły dźwięki. Potem ujrzałem ogromne drzwi otworzone na oścież. Był wyryty na nich jakiś obraz. Czy to postać jakieś mitycznej bestii…? Kogo to obchodzi. Kiedy zajrzałem przez drzwi do środka pomieszczenia, moim oczom ukazało się pełno diabłów, ubranych w eleganckie stroje i dobrze się bawiących. Przypominało to ludzkie przyjęcie jakichś bogaczy. Cóż, nigdy na takim czymś nie byłem.

Spojrzałem na obecne tam osoby i starałem się odnaleźć znajome twarze. Jednak było ich zbyt wiele. Pomieszczenie było ogromne, chyba nawet większe od naszego boiska. Sufit znajdował się naprawdę wysoko. Było pełno ozdób na ścianie, a z góry zwisał olbrzymi żyrandol. A więc tak przygotowałą salę rodzina Buchou. Rany, bogaci ludzie byli niesamowici. Chciałem jak najszybciej otrzymać tytuł szlachecki i zostać wielką szychą.

Kiedy tak o tym rozmyślałem, kątem oka dostrzegłem szkarłat. Kobieta ze swobodnie opadającymi rubinowymi włosami. Była ubrana w czerwoną suknię. Wystarczyło tylko jedno spojrzenie, ponieważ była to osoba, którą uwielbiałem…

– Buchouuuu!

Gdy zdałem sobie z tego sprawę, było już po fakcie. Zawołałem Buchou, a mój głos rozniósł się po całym pomieszczeniu. Diabły w moim pobliżu, w tym także Buchou, spojrzały się na mnie. Nie przegapiłem momentu, w którym otworzyła szeroko oczy i poleciało z nich pełno łez. Poruszyła ustami, a z ich ruchu mogłem odczytać tylko jedno: „Ise”. Ten dupek Raiser, który stał tuż obok niej, również na mnie patrzył. Rany, ale się popisywał, będąc ubranym w ten ozdobny smoking!

– Do wszystkich tutaj zgromadzonych! – krzyknąłem. – I brata Buchou, Władcy piekła! Jestem Hyoudou Issei z Akademii Kuou! Przybyłem po Buchou, Rias Gremory-sama!

Zawrzało. Nie zważając na innych, podszedłem do Raisera.

– Hej, ty! Co ty sobie myślisz, wiesz gdzie jes… – Ktoś, kto wydawał się być strażnikiem, zastąpił mi drogę.

Jednak byli ci, którzy zablokowali strażników.

– Ise-kun! Pozostaw to nam! – To był Kiba ubrany w biały smoking.

– …Późno. – Drobna dziewczyna przyodziana w sukienkę również pomogała w zatrzymaniu strażników.

– Ara-ara, wreszcie przyszedłeś. – Akeno-san, która miała na sobie drogo wyglądające kimono, także była obecna.

Zatrzymali tych, którzy próbowali zatrzymać mnie.

– Dzięki wielkie!

Podziękowałem im i pełen pewności siebie zbliżyłem się do Raiser'a. Kiedy spojrzałem mu w twarz, walnąłem prosto z mostu:

– Buchou, dziewictwo Rias Gremory-sama należy do mnie!!!

– ………! – Raiser zrobił minę, której nie można było opisać słowami.

– Co się dzieje, Raiser?

– Hej, Rias-dono, co to ma znaczyć?

Krewni i pozostałe osoby mieli niespokojne miny i byli trochę spanikowani. Diabły, podobnie jak ludzie, stawali się zdezorientowani, kiedy napotykali na niespodziewane rzeczy.

– Ja za to odpowiadam. – Mężczyzna o szkarłatnych włosach, który przez cały czas trzymał się z tyłu, podszedł do nas. Był tą osobą z portretu… Był podobny do Buchou…

– Bracie. – Buchou go tak nazwała.

Zaraz, bracie? Z-zatem ta osoba to… Król piekieł Sirzechs Lucyfer-sama!?

– Chciałem ujrzeć moc smoka, więc poprosiłem o to Grayfię.

– S-sirzechs-sama!? Nie możesz robić takich bezmyślnych rzeczy! – Nie miałem pojęcia, kto to był, ale do naszej rozmowy wtrącił się diabeł w średnim wieku.

– Kogo to obchodzi. Ostatnia partia Rozgrywek Rankingowych dostarczył mi wiele rozrywki, jednak mecz był niezbalansowany, ponieważ moja siostra nie posiadając żadnego doświadczenia, musiała stanąć naprzeciw takiego geniusza jak Raiser-kun.
– …Zatem Sirzechs-sama, twierdzisz, że gra ta była niesprawiedliwa?

– Nie, nie, ja tak nie uważam. Jeżeli Król taki jak ja wypowiedziałby się w ten sposób, z pewnością postawiłby w trudnej sytuacji szanowane, znane rody. Powiązania i koligacje pomiędzy diabelskimi rodami są bardzo ważne. – Sirzechs powiedział to z uśmiechem. Z tego co mówił, mogłem stwierdzić, że stawiał się za Buchou.

– Sirzechs, co ty zamierzasz? – Mężczyzna w średnim wieku o szkarłatnych włosach zadał pytanie. Szkarłatne włosy… Czy to ojciec Buchou!?

– Ojcze, chcę sprawić, aby przyjęcie zaręczynowe mojej młodszej, ślicznej siostry wyróżniało się jakoś na tle pozostałych. Smok kontra feniks. Nie uważasz tego za wielkie wydarzenie? Podgrzać trochę atmosferę prze pojedynek pomiędzy dwoma mitycznymi bestiami. Nic tego nie pobije. –Wszyscy ucichli na jego słowa. Sirzechs-sama spojrzał się na mnie. – Smoczy użytkowniku. Masz moje pozwolenie. Raiser, mógłbyś zademonstrować przede mną i Rias swoją moc raz jeszcze?

Raiser uśmiechnął się usłyszawszy życzenie. – Nie mogę odmówić, jeżeli Sirzechs-sama mnie o to prosi. Oto ostatni pokaz umiejętności Raisera!

… Był przygotowany do walki. Wszystko było gotowe. Teraz musiałem tylko zwyciężyć! Mao-sama zapytał mnie, kiedy ja dodawałem sobie otuchy:

– Smoczy użytkowniku, jakiej nagrody oczekujesz, jeżeli zwyciężysz?

– Sirzechs-sama!?

– Co ty mówisz!?

Jego krewni zaczęli ostro krytykować tę propozycję.

– Jest diabłem, więc musimy dać mu coś równie cennego w zamian za pojedynek, który zaraz ujżymy.- Odpowiedział spokojnie. Następnie zwrócił się do mnie, ignorując głosy sprzeciwu.- Powiedz, jestem w stanie dać ci wszystko. Tytuł? A może najpiękniejszą kobietę? –

Tak, nie było lepszej propozycji niż to. To było moim marzeniem. Parostwo. I najpiękniejsza kobieta. Jedno słowo, a byłbym w posiadaniu tego. Jednak zdecydowałem już, o co będę prosić.

– Proszę cię o oddanie mi Rias Gremory-sama.

Na jego twarzy zawitał uśmiech.

– Zatem w porządku. Jeżeli wygrasz, możesz zabrać ze sobą Rias.

Tymi słowami nasza walka mogła się rozpocząć.

– Bardzo dziękuję. – Pochyliłem głowę przed Mao-sama, który poszedł na tyły pomieszczenia.

Środek pomieszczenia oczyścił się z ludzi w szybkim tempie.

Diabły wpatrywały się w tę pustą przestrzeń z zaciekawieniem. Członkowie naszego klubu siedzieli tuż obok Buchou, a koło niej był także Mao-sama. Po stronie Feneksów, wszyscy krewni, ich podwładni, a także siostra Raisera, siedzieli. A ja z Raiserem szykowaliśmy się do walki. Hm, zatem to był diabelski ring. Aktywowałem już swój Sacred Gear. Raiser miał pewną minę.

– Proszę, zacznijcie! – Osoba odpowiedzialna za walkę dała nam znam do rozpoczęcia.

Bitwa się zaczęła! Nie było żadnego odwrotu! Tak, musiałem tylko wygrać! Jednak zanim to wszystko się stało, Raiser rozpostarł swoje ogniste skrzydła i wskazał na moją rękawicę.

– Twoja umiejętność już jest do niczego. Sacred Gear, który podwaja moc użytkownika, Boosted Gear. Wygląda na to, że wszedłeś w posiadanie nowej zdolności, która pozwala ci na transfer mocy.

Zatem wiedział już o Boosted Gear Gift. Tak, spodziewałem się tego. A umiejętność ta była milion razy przydatniejsza wtedy, gdy walczyłem z towarzyszem. Uśmiechnąłem się w stronę Buchou.

– Buchou. Skończę to w dziesięć sekund.

– …Ise? – Zrobiła niepewną minę.

Nie martw się, zaraz ci pokażę.

– Dziesięć sekund? Wielkie słowa. Zatem ja zakończę to w pięć. Nie będzie jak ostatnim razem, Pionie Rias!

Raiser Feniks! Teraz na serio cię zmiażdżę!

– Buchou! Pozwól mi na użycie promocji!

Skinęła głową.

''[BICIE SERCA]''

Usłyszałem w głębi siebie jakiś dźwięk. To uczucie było wynikiem zgody Buchou na użycie promocji.

– Promocja, Królowa!

Promowałem do najsilniejszego pionka! Wyczuwałem emanująca ze mnie energię! Początek walki będzie jednocześnie jej końcem! Chodźmy dalej! Naprzód, Sekiryuutei<ref name="akai"> Czerwony Smok Cesarz.</ref>! Mój Święty Ekwipunek!

– Buchou! – krzyknąłem. – Nie jestem dobry w walce mieczami jak Kiba! Nie mam talentu w używaniu magii jak Akeno-san! Nie posiadam takiej siły jak Koneko-chan! Ani uzdrawiającej mocy jak Asia! Jednak mimo to stanę się Najsilniejszym Pionem!

Obiecuję! Obiecuję ci to, Buchou!

– Dla ciebie pokonam nawet Boga! Dzięki temu Potęgującemu Ekwipunku! To moja jedyna broń! Ochronię cię!

Będę cię chronił, a wraz z moimi przyjaciółmi stanę się silniejszy!

– Świeć się, do cholery!! Przeciążenie! (over boost)

[Smok walijski – over booster!!]

Z klejnotu wydobyło się czerwone światło. Rozświetliło całe pomieszczenie. Ciemno- karmazynowa aura zakryła moje ciało.

''Siła…''

''Twoja siła przechodzi na mnie.''

[Tak, użyj jej mądrze. Masz tylko dziesięć sekund. Twój organizm nie jest w stanie wytrzymać dłużej.]

Wiedziałem o tym, Czerwony Smoku. Zakończę to w dziesięć sekund!

[Zgadza się. Ale jeżeli masz dziesięć sekund, to…]

Tak. Jeżeli mam dziesięć sekund, to mogę…

– Mogę nakopać mu do dupy!!

Zrobiłem krok do przodu, świecąc cały czas czerwoną aurą. Moje ciało zaczęło pokrywać się w czerwonej zbroi. Zbroja płytowa na wzór smoka. Miała ostre kształty. Rękawica, którą miałem zawsze na lewej ręce, tym razem była również na prawej. Klejnot był obecny na obu rękach, ramionach, kolanach, a także na środku tułowia. Na plecach znajdowało się coś, co przypominało napęd rakietowy.

– Pancerz!? Udało ci się użyć prawdziwej mocy Sekiryutei (Czerwonego Smoka- Cesarza)!? – Na twarzy Raisera widniało zaskoczenie.

Jego komentarz był dotkliwy. No cóż, wyglądałem bardziej jak mały, czerwony smok. Nawet moja twarz zakryta pancerzem.

– Oto moc cesarza smoków! Łamacz Ładu<ref name="balance breaker">Balance Breaker.</ref>, Zbroja łuskowa Potęgującego Ekwipunku! Jeżeli chcesz mnie zatrzymać, proś Mao-sama! Słyszałem, że jest to „Znienawidzona Zabroniona Technika”!

Zdolność tej zbroi dawała mi niszczycielską moc na dziesięć sekund. Stawałem się niezniszczalny na ten okres. Jednak niosło to ze sobą pewne ryzyko. Decydując się na tę technikę, nie mogłem używać swojego Świętego Ekwipunku przez trzy dni. Taki był właśnie czerwony smok. Ddraig mi to wszystko wytłumaczył. Wóz albo przewóz, tyle że w trybie niszczyciela.

[X]

Odliczenie zaczęło się. Nie miałem czasu do stracenia! Zakończę to w tej chwili, Raiser Feniks! Ustawiłem swoje dłonie w małej odległości od siebie i stworzyłem pomiędzy nimi blok magii. Wystrzeliłem go natychmiast w stronę Raiser'a. Blok opuścił moje dłonie i przybrał olbrzymie rozmiary! Wow, spójrzcie na jego wielkość! Był wielkości połowy tej sali. Nawet ja, który nim strzeliłem, byłem pod wrażeniem.

– Ogromny! – Był tak wielki, że przeszedł najśmielsze oczekiwania Raiser'a, więc zdecydował się na ominięcie, a nie przyjmowanie.

Nadchodzi!

[IX]

Tak, wiedziałem. Odliczanie już trwało. Nie poganiaj mnie! Doskoczyłem do miejsca, w które Raiser uciekł. Turbiny na moich plecach uwolniły magiczną energię. Dało mi to niesamowitą prędkość! Z powodu wzrostu przeciążenia, nie mogłem kierować swoim ciałem, jednak zmniejszyłem dystans dzielący mnie od Raisera. Gdy zbliżyłem się do niego tak szybko, na jego twarzy widniało zaskoczenie. Przyjął pozę do walki, ponieważ nie miał innego wyjścia. Będę atakował! Cóż, przynajmniej chciałem to powiedzieć, jednak nie zrobiwszy niczego, ja…

''BĘĘĘĘĘĘC!!''

Przywaliłem w ścianę. Co za rozczarowanie! Taka szansa! Kiedy uderzyłem, przyjąłem to ręce, więc nie doznałem żadnych obrażeń. Jednak w ścianie zrobiła się ogromna dziura. Wow, niesamowite! Gdybym przywalił tak w przeciwników, nie doznaliby oni poważnych obrażeń?

[VIII]

Pozostało osiem sekund! Wstałem i otrząsłem się z resztek ściany i znowu ruszyłem na Raisera. Widząc moje ataki, stał się bardziej ostrożniejszy. Jego ciało pokryło się w aurze o kolorze tęczy. Byłem w stanie wyczuć olbrzymie ilości mocy.

– Cholera, Sekirutei! Wybacz, ale nie cofnę się! Nie chcę tego przyznawać, ale teraz stałeś się potworem! Umrzyj przed swoją panią Riasssssss!!

Po jego słowach para ognistych skrzydeł załopotała. Otoczył go wiatr ognia, a po całym pomieszczeniu szalał ogień. Pozostałe diabły utworzyły magiczne bariery, aby chronić swoje życie. Innymi słowy, gdyby cię dotknął ten jęzor ognia, nie pozostałaby po tobie nawet kość.

– Ognisty ptak i Fenghuang<ref name="fenghuang">Chiński Feniks.</ref>! I płomienie naszego domu, które są podziwiane za bycie nieśmiertelnym feniksem! Niech cię ten ogień strawi i zgiń! – Raiser, będąc pokryty w płomieniach, ruszył prosto na mnie.
Przede mną znajdowała się niezliczona ilość płomieni. Wyłaniała się z nich sylwetka przypominająca olbrzymiego ptaka. Gorące płomienie ze skrzydeł. Byłoby źle, jeżelibym ich dotknął?

[Ogień nieśmiertelnego feniksa może uszkodzić łuskę smoka. To nie jest zbyt dobry pomysł, żeby go dotykać.]

Naprawdę, Ddraig? Jednak nie mogłem. Ktoś mnie obserwował. Zatrzymam to, bo Buchou się na mnie patrzy!

– Nie ugnę się pod takim kiczowatym ogniem jak twój! – Krzycząc, wybiegłem mu naprzeciw!

Silniki na moich plecach wytworzyło ogień z magii!

ZDERZENIE!

Kiedy nasze pięści dotknęły naszych twarzy, wstrząsnęło to całym pomieszczeniem, ponieważ wytworzyła się przy tym taka siła. Guu! Każdy otrzymany cios odczuwałem jako potężny atak! Zaatakował mnie gorący jęzor ognia! Gooorąco! Cholera! Strasznie gorąco! To była temperatura, którą odczułem po zderzeniu z pięścią Raisera. Jeżeli nie byłbym w pancerzu, z pewnością nic by po mnie nie zostało. Bałem się! Chciałem uciec! Nie chciałem umrzeć! Im więcej wymieniliśmy pomiędzy sobą ciosów, tym bardziej zauważałem przepaść pomiędzy nami. Gdyby nie ta zbroja, ja byłbym mrówką, on – słoniem. No cóż, w końcu byłem nisko poziomowym diabłem, a on przedstawicielem wyższych sfer diabłów. Raiser uśmiechnął się tak, jakby wyczuwał mój strach.

– Boisz się!? – krzyknął. – Obawiasz się mojej siły!? Oczywiście! Gdyby nie Świety Ekwipunek, byłbyś najzwyklejszym śmieciem! Gdyby nie ta zbroja, zginąłbyś, zanim bym cię zaatakował! Tak! Jakbyś ściągnął tę rękawicę, byłbyś bez wartości!

Mówił, co tylko chciał! Jednak miał rację! Gdyby odebrano by mi tę rękawicę, byłbym niczym!
[VII]
Poważne starcie pomiędzy diabłami. Strach przeszył moje ciało. Nie chciałem doświadczyć czegoś tak przerażającego! Ale!

Wyjąłem pewną rzecz, którą trzymałem w rękawicy.

''BĘC!''

Moja pięść uderzyła w jego twarz. Wygiął się do tyłu.

– To nic nie…! – urwał w połowie.

Ekhh!

Olbrzymie ilości krwi zaczęły wypływać z jego ust. Mój cios był dla niego zbyt potężny. Rzecz jasna. A to wszystko z powodu tego, co trzymałem. Otworzyłem pięść i pokazałem Raiserowi.

– Krzyż!? Masz krzyż!?

Tego się nie spodziewał. Nawet pozostali krzyczeli z zaskoczenia. Tak. Oto przedmiot, wobec którego nie ma mocnych wśród diabłów. Dzierżyłem go w dłoni i uderzyłem Raisera. Wcześniej dostałem go od Asia i schowałem.

[VI]

– Zwiększyłem efekt z jakim oddziałuje krzyż, poprzez przesłanie do niego energii z mojego Świętego Ekwipunku, a następnie uderzyłem cię. Święty atak, którego moc została zwiększona, może zostać użyty nawet przeciw wysokoklasowym demonom. Nawet jeśli jesteś nieśmiertelnym ptakiem feniksem, nie będziesz w stanie zregenerować się po tym, prawda?

– Bzdura! Krzyż niesie diabłom niesamowite cierpienie! Mimo że masz na sobie smoczy pancerz, dotykanie czegoś takiego jest…

Raiser wreszcie zdał sobie z tego sprawę, jaka zmiana zaszła w mojej lewej ręce. Na pierwszy rzut oka nie był w stanie tego dostrzec, ale jeżeli przyjrzał się uważnie, to i owszem. Cały pancerz był wykonany z nieorganicznej materii, jednak moja lewa ręka wydzielała dostrzegalny puls.

– …Oddałeś swoją… lewą rękę smokowi z rękawicy…? Więc to jest powód, z którego twoja moc tak wzrosła…!

– Tak, poświęciłem swoją rękę i jestem teraz w stanie tymczasowo używać tej potężnej mocy. Moja lewa ręka jest ręką prawdziwego smoka. Właśnie dlatego krzyż nic mi nie robi.

Ręka była ofiarą za użycie mocy Ddraiga. Poświęciłem ją i teraz byłem w stanie walczyć z Raiserem. Rękawica stała się częścią mnie.

– Twoja ręka nie powróci już nigdy do normalności! Zdajesz sobie z tego sprawę!?

– No i?

[V]

Odliczanie zbliżało się do końca, a my rozmawialiśmy o jakichś głupotach.

– Buchou wróci wzamian za jedną rękę takiej osoby jak ja. Bardzo tania wymiana, nie uważasz?

Jego oczy zmieniły się na moje słowa.

– Jesteś obłąkany… Właśnie dlatego możesz zadawać ciosy bez wahania… Jesteś straszny. Po raz pierwszy na prawdę się ciebie boję! I właśnie dlatego! – Jego skrzydła zapłonęły jeszcze intensywniejszym ogniem. – Pokonam cię za pomocą wszystkiego, co posiadam!

Ognisty ptak. Natarł na mnie, a wokół mnie szalały płomienie. Nie przegram! Nie ugnę się!

[IV]

– Uoooooooooooo!

Włożyłem całą swą moc w ten krzyż! Jeden cios! Przełożyłem wszystko, co miałem, na ten krzyż! Pięść Raisera i moja! Uderzyliśmy siebie nawzajem w twarze!

''BŁYSK''

Starcie dwóch potęg. Z powodu siły, z jaką uderzyliśmy, rozbłysło światło i nic nie widziałem! Czułem również, jak rzeczy, które miałem na sobie, znikają! To samo uczucie towarzyszy ci wtedy, kiedy w deszczowy dzień ściągasz przemoczony płaszcz przeciwdeszczowy.

Moje ciało pokrążyło się w niebywałym cieple. Szaleńczy gorąc! Nigdy wcześniej nie doświadczyłem takiego czegoś! Gdy nagle odzyskałem wzrok, zauważyłem zmianę. Pancerz przepadł! Zbroja czerwonego smoka, która jeszcze chwilę temu pokrywała całe moje ciało, znikła! Nieosłonięte ciało. Jedynie moja lewa ręka wciąż miała znamię smoka. Mój krzyż, który w chwili zderzenia musiał zostać odrzucony, leżał na ziemi obok mnie. Hej, smoczy cesarzu! Co to miało znaczyć!? Nie minęło jeszcze dziesięć sekund! Dlaczego pancerz zniknął!? Zaraz… chcesz mi przekazać, że cena, którą zapłaciłem, była równoznaczna z taką wytrzymałością!?

[Nie. To, co mi oddałeś, było wystarczające. Jednak twoje podstawy są zbyt słabe, by okiełznać moją moc. Potrzebujesz treningu.]

……… Niech to w dupę! Trenowałem tyle z każdym i nadal jestem za słaby!?

[To nic w porównaniu z długością życia diabłów. Prawdziwy trening to taki, który trwa dziesiątki lat.]

Aaaach! Niech to! Nie potrzebowałem teraz takich rzeczy!? Daj mi raz jeszcze tę zbroję! Czym mam teraz zapłacić!? Oczami!? Nogami!? Dam ci wszystko!

[Dwukrotne użycie pancerza w tak krótkim odstępie czasu jest dla ciebie niemożliwe.]

…To dlatego, że byłem słaby…? Kurna, dlaczego wychodzę na frajera w takim krytycznym momencie? Tylko taki bezużyteczny ktoś jak ja był w stanie zrobić coś takiego!

[Gdy pancerz zniknął, przerzuciłem trochę energii do klejnotu. Jesteś w stanie przejąć na chwilę dominację w walce i to by było na tyle. Aby pokonać kogoś z domu Feneksów, trzeba…]

Trzeba pokonać go setki razy albo zabić za pomocą niesamowitej siły.

[Tak. Niestety, ty nie jesteś w stanie zrobić żadnej z tych rzeczy.]

''[CHWYT!]''

Zostałem brutalnie chwycony za kołnierz. Raiser. Oderwał mnie od ziemi, jednocześnie przyduszając. Dusił mnie z uśmiechem na twarzy… Ku…

– Pochwalę cię za to, jak sobie poradziłeś jako Pion. Naprawdę dobrze. Mówiąc prawdę, nie spodziewałem się czegoś takiego. Doświadczyłem mocy smoka na własnym ciele. Gdybyś miał rok, nie pół, na obeznanie się z tą mocą, przegrałbym.

… Nie żartował. Miał poważną minę. Jeżeli było to tylko sześć miesięcy… to zaczekaj kolejne pół roku na ślub! Tak chciałem mu odpowiedzieć. Jego ubrania były spalone, a ciało poparzone. Nawet dla kogoś takiego jak on, kto posiadał zdolność regeneracji, wylizanie się z ran zadanych przez świętość zajmowało dużo czasu. Jego ogniste skrzydła były jakieś mniejsze. Z pewnością dostał nieźle w dupę…

– Nie musisz się niczego wstydzisz. Wytrenuję cię, gdy zostanę mężem Rias. Staniesz się silnym diabłem.

Morda! To nie twój interes!

– Muszę posłać cię na odpoczynek. Na krótką chwilę stracisz przytomność. Gdy się ockniesz, będzie już po wszystkim. Nawet ty nie chcesz już cierpieć bardziej. Nie jestem sadystą, więc już to zakończę.
Na jego twarzy widniał tryumf zwycięstwa. Przegrałem? Nie, to byłoby nie do wybaczenia.

「Wróć z Buchou-san.」

Ach, tak, wiem, Asiu.

「Zostań najsilniejszym z Pionów.」

Tak, wiem, Buchou!! Wróćmy wspólnie do domu. Akeno-san, Kiba, Koneko-chan, Asia i ja – wszyscy czekaliśmy na twój powrót.

Wyjąłem z kieszeni mały przedmiot.

– Aby zgasić ogień potrzeba wody, prawda!?

Tą malutką rzeczą, którą dzierżyłem w dłoni, była buteleczka z wodą święconą. Przygotowałem ją przed wyruszeniem w drogę. Gdyby zobaczyliby to zgromadzeni tutaj, z pewnością by się zaśmiali. Jednak twarz Raisera zbladła.

Tak. Co posiadałem w mojej lewej ręce? Jaką umiejętność miała moja ręka? Odpowiedz mi, Raiserze Feneksie!

– Niech to! – Jego dłoń zacisnęła się jeszcze mocniej wokół mojej szyi.

Ku… prawie mi ją zmiażdżył… Jednak! Otworzyłem butelkę i rozlałem na niego jej zawartość. Zamierzałem zwiększyć moc wody święconej! Do takiego stopnia, że nie przeciwstawi się jej nawet wysokoklasowy demon!

– Potęgujący Ekwipunek Transfer!

[Transfer!!]

Energia przepłynęła na wodę znajdującą się na Raiserze.

– O żesz…

Było już za późno.

''[WRZENIE!]''

Syczenie, charakterystyczne dla zetknięcia się wody z ogniem, odbiło się od ścian. Skrzydła Raisera zaczęły przybierać dziwne kształty, gdyż nie był w stanie utrzymać ich pierwotnej formy. Uwolniłem się z jego ucisku i odsunąłem się od niego, cały czas trzymając się za gardło. Rany, przydusił mnie naprawdę mocno!

– Ugaaaaaaaaaaaaaaaah! – Zaczął wić się z bólu.

– …Czy on umrze? – spytałem Ddraiga.

[Nie. Nawet pomimo to, że efekt wody został zwiększony, nie jest to wystarczające, aby zabić kogoś z Feneksów.]

Czy to w porządku, Ddraig?

[Jednak woda święcona pochłania duże zasoby kondycji i duszy. Nawet jeżeli jest to feniks, który jest w stanie odrodzić się z popiołów, utrata znacznej części wytrzymałości i duszy… No cóż, nie wyliże się z tego zbyt szybko.]

''[DYM…]''

Z jego bezbronnego ciała zaczął wydobywać się dym. Oto, co po nim pozostało – zniszczone ciało i spalone ubrania. Chwyciłem mocno smoczą ręką krzyż leżący na ziemi i włożyłem w niego resztki swej mocy. Polałem go wodą święconą, która mi pozostała.

– Asia powiedziała mi o tym, że słabościami diabłów są krzyże i woda święcona. Zatem połączenie tych dwóch rzeczy będzie ze sobą niosło olbrzymie straty dla demona, prawda?

– Ku… – Na twarzy Raisera, który cierpiał od wody święconej, pojawił się strach.

Spojrzałem się na niego, a potem na to, co otaczało. Nic po za nim nie zauważyłem. Żadnego ognia. Nie było zatem problemu.

– Tego nauczyłem się od Kiby – nie należy ograniczać pola widzenia do swojego przeciwnika, ale należy uwzględnić również jego otoczenie.

Skumulowałem całą swą moc w jednym punkcie. Przemieniłem ją w smoczą moc i przetransportowałem do wody i krzyża.

[Transfer!!]

Dzięki temu ten święty atak zyskał niebywałą siłę.

– To umiem od Akeno-san. Kumuluj energię, która krąży w twoim ciele. Trzeba się skoncentrować i ją wyczuć. Tak, nawet taki dureń jak ja może to zrobić, Akeno-san.

Tych wszystkich rzeczy nauczyłem się podczas treningu. Tak, od każdego. Zapamiętałem je wszystkie i wszystkie okazały się być pomocne. Odzyskam Buchou z pomocą mocy wszystkich!

Kiedy skierowałem swoją pięść w stronę Raisera, ten zaczął panikować.

– C-czekaj! – krzyknął. – Czy ty zdajesz sobie z tego sprawę!? To małżeństwo jest ważnym i kluczowym dla przyszłości diabłów! W takie coś nie może się wtrącać ktoś taki jak ty!

– Nic nie rozumiem z tych skomplikowanych rzeczy. Jednak pamiętam, jak przegrałem przeciw tobie i straciłem przytomność. Buchou płakała. Ona płakała! Płakała również przed meczem! To jest dla mnie wystarczający powód, aby obić ci tę mordę!

''BĘC!!''

Moja pięść, będąca w posiadaniu krzyża i wody święconej, wwierciła się głęboko w brzuch Raisera!

– Gahaaa! – Cofnął się do tyłu, kaszląc krwią.

– Ja… przeciw takiemu… jak to… – Wypowiedział te słowa i upadł na ziemię. Już nie powstał.

Wpatrywałem się w Raisera, który zdawał się nie dawać żadnych oznak życia. Chwilę później podszedłem do Buchou. Jednak ktoś wszedł mi w drogę. Tą osobą była siostra Raisera. Wpatrywała się we mnie bez słowa, choć zdawało mi się, że miała do mnie wielkie pretensje. Wyciągnąłem w jej stronę moją smoczą rękę i powiedziałem:

– Jeżeli masz jakiekolwiek pretensje, powiedz mi je! Ja już się tobą zajmę!

Usunęła się z mojej drogi. Minąłem ją i stanąłem naprzeciw Buchou. Przemówiłem do niej z uśmiechem:

– Wracajmy do domu, Buchou.

– …Ise.

Spojrzałem się na osobę siedzącą obok niej. Był to mężczyzna w rudych włosach. Jej ojciec. Stanąłem przed nim i powiedziałem:

– Zabiorę Buchou, Rias Gremory. Bardzo przepraszam za moje działania, jednak zabieram Buchou ze sobą.

Nic nie odpowiedział, a jedynie zamknął oczy. Mao-sama, który powinien był siedzieć obok niego, przepadł. Chciałem mu podziękować… z pewnością podziękuję. Następnym razem, kiedy go spotkam…
Chwyciłem dłoń Buchou. Wyjąłem kartkę, którą dostałem od Grayfii-san. Wydawało mi się, że wspominała o okręgu na drugiej stronie, którego miałem użyć wtedy, gdy odzyskam Buchou… Kiedy odwróciłem papier, zabłysło światło.

''BŁYSK!''

To, co ukazało się naszym oczom, była czteronożna istota, której nigdy wcześniej nie widziałem. Miała w sobie coś z lwa i orła oraz posiadała skrzydła.

– Gryfon…

Ktoś się odezwał. Aaach, zatem to był gryfon? Miałem uciec przy jego pomocy?

''[RYK]''

Gryfon zaryczał i podszedł do dziury w ścianie, którą zrobiłem wcześniej. Zanim wyruszyliśmy, powiedziałem do Kiby i reszty:

– Widzimy się w klubie!

Na moje słowa wszyscy się uśmiechnęli i pokiwali mi rękoma. Gryfon wzniósł się do góry, mając na swoim grzbiecie mnie i Buchou.
<noinclude>

==Odnośniki tłumacza==

<references/>
</noinclude>

<noinclude>
{| border="1" cellpadding="5" cellspacing="0" style="margin: 1em 1em 1em 0; background: #f9f9f9; border: 1px #aaaaaa solid; padding: 0.2em; border-collapse: collapse;"
|-
| Cofnij do [[High_School_DxD_-_Tom_2_Koniec_gry|podrozdziału Koniec gry]]
| Wróć do [[High_School_DxD_(Polski)|strony głównej]]
| Przejdź do [[High_School_DxD_-_Tom_2_Ojciec_x_Ojciec|podrozdziału Ojciec x Ojciec]]
|-
|}
</noinclude>

High School DxD - Tom 2 rozdzial 6

2012-06-29T06:41:40Z

178.36.182.57:

High School DxD - Tom 8 rozdzial 3

2012-06-29T03:06:19Z

178.36.182.57: /* Żywot 3: Wspomnienia piersi */

==Żywot 3: Wspomnienia cycków==

MIIN-MIIN.

Jest już początek lata. Na dworze cykady głośno płaczą. Siedziałem sobie w pokoju klubowym i wyglądałem przez okno. Dzisiaj robię to jednak z małym napięciem.

- Ise♪ Co robisz?

UŚCISK

Osobą, która mnie objęła, była Buchou. Normalnie powiedziałbym „Owa! Bu-Buchou! Będę w kłopocie, jeśli będziesz przytulać mnie tak nagle, ponieważ mogę poczuć na plecach twoje piersi!”. Ale obecnie znajduję sie w takim stanie, że…… Tylko głęboko westchnąłem.

- …….Coś nie tak? Zachowujesz się, jakbyś nie był sobą.

Buchou oparła swoją twarz na moim ramieniu, a w jej głosie pobrzmiewiało zaniepokojenie. Wyglądała na znudzoną, ponieważ jej nie odpowiedziałem.

- Przepraszam Buchou. Przez chwilkę myślałem trochę o mojej przeszłości.

- Przeszłości?

- Tak.

Tak. O smutnym rozstaniu, kiedy jeszcze byłem w podstawówce.

- Kiedy byłem jeszcze dzieckiem, straciłem coś cennego o tej porze roku.

Patrzyłem na zewnątrz smutnymi oczami. Buchou zauważyła tą nienormalną atmosferę i trochę się zmieszała.

- Opowiedz mi o tym, wysłucham cię. - Powiedziała, całując mnie lekko w policzek

- Dobrze, chciałbym, żeby wszyscy to usłyszeli.

- Jesteś pewien? No dobrze, chodźcie tu wszyscy.

Członkowie klubu posłuchali zarządzenia Buchou.

- O co chodzi? - Pochyliła szyję Asia.

- Ara ara. Czy coś się stało?

- …..Ciekawi mnie to.

Akeno-san i Koneko-chan.

- Twoja przeszłość, Ise-kun? Jako jego przyjaciel, chcę wysłuchać tego zmartwienia.

- Czy to część zajęć klubowych? Nie rozumiem japońskich zwyczajów.

Kiba i Xenovia też podeszli. Wszyscy usiedli dookoła mnie. Kiedy zauważyli ze jestem przygnębiony, patrzyli na mnie podejrzanym wzrokiem. Opowiedziałem im historię, która wydarzyła się dawno temu.

Kiedy miałem siedem lat….. Było pewne miejsce, które odwiedzałem codziennie, zaraz po szkole. Tym miejscem był sąsiedni park. Był tam pewien staruszek, który urządzał obrazkowe przedstawienia. Zawsze czekałem na nie z niecierpliwością. Gdy przedstawienie miało się zacząć, staruszek zawsze dawał znak dzwonkiem. Widzów było jednak niewielu i wszyscy byli dziećmi. Czasami byłem tylko ja. Nawet wtedy staruszek urządzał dla mnie przedstawienie. Naprawdę go uwielbiałem.

- Dawno, dawno temu. W pewnym miejscu żyli sobie Staruszek i Staruszka. Pewnego dnia staruszek poszedł w góry, aby naciąć trawy, a Staruszka urządziła pranie w rzece. Kiedy Staruszka prała………

Czekałem na dalszą część historii z biciem serca. Starusze zmienił obrazek, uśmiechając się przy tym do mnie.

- Rzeką spłynęła para piersi.

Byłem wtedy podekscytowany szczegółowym rysunkiem tych piersi, które wyglądały tak prawdziwie. Oj tak. Myślałem, że chciałbym pieścić takie piersi. Podziwiałem też bardzo szczegółowość rysunku Staruszka.

-Ile by na nie nie patrzeć, były to gigantyczne piersi, większe nawet od miseczki G. Ten rozmiar. Ten kształt. To najlepsze z możliwych piersi.-

Moje serce biło jak szalone, kiedy słuchałem historii o piersiach, jedząc przy tym budyń w kształcie piersi. Oni<ref name="Oni">Oni to złe duchy, demony, diabły występujące w religii shintō i japońskim folklorze, utożsamiane z chorobami, klęskami i nieszczęściem. Stanowią jeden z odłamów yōkai – nadprzyrodzonych istot. Osoby znające się na japońskiej mitologii zauważyły zapewne, że historia opowiadana przez staruszka, jest parodią legendy o Momotaro. Osobom nie znającym tej legendy, polecam wikipedię oraz dowolną książkę o mitach japońskich.</ref> zostały pokonane przez piersi. Staruszek, którego uszczęśliwiły piersi. Młodzież, na którą piersi sprowadziły karę bożą. Pies, który wykopał piersi. Słuchając tej historii dawno temu, uczyłem się o świecie.

- Staruszku, czy dotykałeś kiedyś piersi? - Zadałem pytanie Staruszkowi, kiedy skończył swoją opowieść i zbierał się iść do domu.

- Tak, dotykałem piersi. Dużo piersi. Chłopcze, piersi nie są tylko czymś, co można miętosić. Można je też ssać. - Odpowiedział mi z uśmiechem.

- ……Ech? Ale czy tak nie robią tylko małe dzieci?

Wtedy myślałem jeszcze, że piersi można tylko miętosić. Myliłem się jednak.

- Chłopcze, jeszcze nie jesteś tego w stanie zrozumieć, ponieważ jesteś dzieckiem. Zrozumiesz wszystko, gdy będziesz starszy. Żądza ssania. Dorośli mężczyźni, każdego dnia muszą toczyć walkę z tą rządzą.

Wtedy nie rozumiałem jeszcze, o czym mówił Staruszek. Zrozumiałem jednak, że to, o czym opowiadał, było rewelacyjne.

- Posłuchaj chłopcze, ssij je w ten sposób.

Staruszek zaczął ssać czubek budyniu, mającego kształt piersi, który od razu zniknął w jego ustach.

- N…niesamowite!

- Proszę. Dam ci parę tych piersi z budyniu. Poćwicz sobie z nimi w domu. - Staruszek powiedział to takim tonem, jakby uczył swojego następcę.

Zabrałem budyń do domu i w tajemnicy przed rodzicami ćwiczyłem ssanie bardzo sumiennie. Nie mogłem ich jednak ssać tak, jak to robił Staruszek. Zacząłem rozumieć, jak wielki jest Staruszek, i jak ja potrafię zawalić sprawę.

Miało to miejsce podczas pewnego gorącego, letniego dnia. W podekscytowaniu jechałem rowerem do parku. Dziś będzie nowa historia! Staruszek stworzył nową historię o piersiach! Jaki rodzaj historii opowie tym razem? Zabawną? Smutną? Czy piersi tym razem będą duże? A może małe? Nie byłem w stanie powstrzymać mojego podekscytowania. Kiedy wreszcie przybyłem do parku, zobaczyłem……

- Szybciej, idziemy. Rany. Pokazywać w południe takie rzeczy dzieciom.

Zobaczyłem jak policjant aresztuje staruszka. To nie możliwe! Dlaczego Staruszek…..? Przecież nie zrobił nic złego! Dla mnie, jako dla dziecka, Staruszek był wszystkim. Opowiedziałem się po jego stronie, gdy już go zabierali.

- Staruszku! Staruszku! Dlaczego! Dlaczego!

Jakiś inny policjant złapał mnie, przez co nie mogłem uratować Staruszka..

- Nie! Nie podchodź do niego! Jest złym człowiekiem, który pokazuje dzieciom coś, czego nie powinien!

- Staruszek nie jest zły! Uczy mnie o piersiach! Piersi! Piersi! Piersi! Piersi! - Mój krzyk przeszedł w płacz.

Staruszek nauczył mnie tylu rzeczy. Nie był zły. Był tylko zboczeńcem. Staruszek uśmiechnął się do mnie I powiedział spokojnie.

- Chłopcze, pewnego dnia będziesz miętosił piersi, a potem je ssał. - Takie były jego ostatnie słowa.

- Ej, o czym ty mówisz temu dziecku!? Pospiesz się, idziemy!

- Staruszku! Staruszku! A nowa historia!? Co z nią?!

Staruszek został zabrany przez majestat prawa. Mogłem tylko obserwować, jak oddala się razem z policjantem. Nie mogłem poznać nowej historii. O czym mogła być? Czułem się coraz bardziej sfrustrowany, z powodu myślenia o niej. Oddajcie mi z powrotem mojego Staruszka! Oddajcie mi moje piersi! Moje….. W parku, gdzie w lecie płaczą cykady. Ja……. Ja straciłem coś cennego.

- ....I tak to było.

Moja przeszłość. Myślę, ze to było brutalne. Straciłem mojego ważnego Staruszka. Przepełniony smutnymi uczuciami, przyjrzałem się wszystkim. Ich twarze wyrażały zdumienie. To niedorzeczne…… Byłem zszokowany reakcją wszystkich. Jakby na to nie patrzeć, ta historia powinna sprawić, że wszyscy będą płakać jak szaleni! Wyglądało na to, że Asia była jedyną, która niczego nie zrozumiała, a z jej twarzy mogłem wyczytać masę pytań……..

- Ara ara. Więc to od tamtego czasu, Ise-kun jest przepełniony swoimi seksualnymi żądzami. - Akeno-san uśmiechała się spokojnie.

- Tak. Miałem kłopot, jak na to zareagować. Co więcej, wygląda na to, że tego człowieka aresztowano, ponieważ był przestępcą seksualnym. - Kiba uśmiechnął się gorzko.

Nie! Staruszek nie jest przestępcą! On jest Bogiem!

- …..Naprawdę nie potrafię zrozumieć Japończyków. - Xenovia wzruszyła ramionami i usiadła na krześle.

- Nie, Xenovia. Myśleć w ten sposób, jest bardzo krzywdzące dla mieszkańców tego kraju. W rzeczywistości Japończycy nie są takim bezwartościowymi ludźmi jak tamci…… - Kiba próbuje mnie wspierać. Ale jestem bezwartościowy!?

-………Człowiek, który opowiada dzieciom o takich nieprzyzwoitych rzeczach…… To jakiś zwyrodniały dewiant. Najgorsza z możliwych historii.- Koneko-chan wróciła na swoje miejsce z półprzymkniętymi oczami.

- A co to za reakcja!? To dzięki Staruszkowi jestem taki, jaki jestem! - Powiedziałem to ze zmrużonymi oczami.

Buchou przytuliła mocno moją głowę do swoich piersi, aby mnie uspokoić.

- Wiem, Ise. Tym, który nadał ci taką „postać”, był ten człowiek. Ale myślę, że dobrze by było, gdybyś włączył w to historię dżentelmena.

- Ja tam nie umiem sobie wyobrazić Ise-kuna, który nie byłby zboczkiem. Ise-kun, który nie patrzy na kobietę oczami zboczeńca, nie jest prawdziwy.

- Tak, masz rację Akeno. Ise, którego nie interesują kobiece piersi, to nie Ise. Kiedy widzę jak Ise gapi się na moje wdzięki, myślę sobie „Ten chłopak jest dziś zdrowy” i czuję dzięki temu ulgę.

Wygląda na to, że Buchou oraz Akeno-san rozmawiały sobie o mnie. Moje oczy są zboczone!? Zdecydowanie jestem najszczęśliwszy wtedy, kiedy mogę gapić się na piersi Buchou i Akeno-san!

- …….Senpai który nie jest zbereźnikiem………. - Koneko-chan przechyliła swoją szyję z poważnym wyrazem twarzy.

Ech!? Naprawdę tak trudno jest sobie wyobrazić mnie jako osobę, która nie jest zboczona!? Zaraz! Nawet ja nie mogę sobie tego wyobrazić! To wola Staruszka, że mogę teraz cieszyć się uczuciem piersi Buchou na mojej twarzy! Cholera! Piersi Buchou są najlepsze!

Wieczór. Droga do domu, po zakończeniu zajęć klubowych. Szedłem pomiędzy Buchou i Asią. Od kiedy mieszkaliśmy pod jednym dachem we trójkę, zawsze wracaliśmy do domu razem. Wygląda na to, że dziś był najgorszy dzień. Opowiedziałem wszystkim o mojej przeszłości, ale nikt nie okazał mi zrozumienia. Niech wam będzie! Wspomnienie o Staruszku jest tylko moje!

- ……Buchou-san, wygląda na to, że Ise-san jest w złym nastroju.

- Asia, w sytuacji takiej jak ta, najlepiej zostawić go samego.

Wygląda na to, że o czymś sobie rozmawiały, ale kogo to obchodzi. Co powinienem zrobić z tym uczuciem, które wydostałem z mojej pamięci tylko po to, żeby zostać wyśmianym? Szedłem w dół ulicy, myśląc o tych skomplikowanych uczuciach. Wtedy usłyszałem „ten” nostalgiczny odgłos.

DRYŃ! DRYŃ!. ……! Spojrzałem w kierunku, z którego pochodził ten dźwięk. Wiedziałem, że z powodu szoku, moje oczy były szeroko otwarte. 10 lat…… Tak, 10 lat.

DRYŃ! DRYŃ! Ten dzwonek był zwiastunem początku historii. Zobaczyłem znajomego mężczyznę, przygotowującego przedstawienie w parku. Ruszyłem w tamtą stronę.

- .....!

Kiedy tam przybyłem, stanąłem naprzeciwko tego gościa. To zdecydowanie on. Ta twarz. Wygląda starzej, ale nie mylę się!

- To ty, Staruszku…….? - Zadałem pytanie mężczyźnie w średnim wieku.

Spojrzał na mnie. Wpatrywał się przez chwilę w moja twarz i uśmiechnął się.

- Ty jesteś….. Rozumiem. Od razu cię rozpoznałem. Jesteś już dorosły, chłopcze.

Ach…… On jest…… To naprawdę on.........!

- Staruszku, ty żyjesz?!

Cóż za emocjonujące spotkanie! Staruszek! Nie widziałem go od tamtego dnia! Rozpoznał mnie, nawet jeśli jestem już dorosły! Z moich oczu ciekły łzy, ponieważ byłem szczęśliwy! Staruszku, masz więcej zmarszczek…..

- Tak, dzięki tobie. Ile to już lat minęło? Z dziesięć? Ha ha ha. Chłopcze, jesteś już dorosły. Zmacałeś sobie jakieś cycki?

…..! Może tylko na to pytanie czekałem po tych dziesięciu latach. Kiedy tak sobie myślałem, z moich oczu pociekły strumienie łez. Kiwałem głową z uśmiechem. Raz po raz.

- Tak. Miętosiłem je! Miętosiłem! Cycki są niesamowite! Jej piersi były moimi pierwszymi!

Przedstawiłem mu Buchou, która przyszła razem ze mną. Miała kłopot, jak zareagować. Ale proszę, pozwól mi na to dzisiaj. Gdy Staruszek to usłyszał, pokiwał głową z zadowoloną miną.

- Więc to tak, co? Cieszę się. Więc ten chłopiec po dziesięciu latach ma dziewczynę. Dodatkowo taką, która ma wspaniałe piersi. Musisz je miętosić tak długo, dopóki jesteś młody. Więc wiesz już, jak to jest? Rozumiesz już, o czym wtedy mówiłem? Chcesz pewnie teraz ssać piersi, prawda?

- Tak, chcę je ssać! Staruszku! Chcę je ssać!

Staruszek uśmiechnął się po tym, kiedy to usłyszał.

- Chłopcze. Chcesz obejrzeć teraz przedstawienie, którego nie mogłeś wtedy zobaczyć?

Tym, co wyjął ze swojego roweru była……. Kontynuacja mojego „marzenia”, którego nie mogłem wtedy zobaczyć. Moje życzenie, które nie mogło zostać spełnione tamtego letniego dnia. Otarłem oczy z łez i odpowiedziałem z wielkim uśmiechem.

- TAK!

DRYŃ! DRYŃ! Dzwonek oznajmił początek przedstawienia. Tak. Kontynuacja tamtego dnia.

- A więc zaczynamy, „O piersiach, które porwały Staruszka”. Dawno, dawno temu, w pewnej krainie, był sobie Staruszek, który wykopał piersi……

Zupełnie jak dziesięć lat temu, miałem w rękach budyń w kształcie piersi. Usiadłem na ziemi i słuchałem. Dwie stojące za mną osoby rozmawiały. Chciałem, żeby one też tego dobrze posłuchały.

- Umm Buchou-san…..? Co powinnam zrobić……..?

- Asia. Zostawmy go tak. Ale gdyby Koneko tu była, zaraz by mu docięła…… Koneko? To ty tu jesteś?

- ……On jest najgorszy.

Zignorowałem te okrutne słowa i w całości poświeciłem moją uwagę temu, co staruszek mówił o piersiach.

<noinclude>

==Odnośniki tłumacza==

<references/>
</noinclude>

<noinclude>
{| border="1" cellpadding="5" cellspacing="0" style="margin: 1em 1em 1em 0; background: #f9f9f9; border: 1px #aaaaaa solid; padding: 0.2em; border-collapse: collapse;"
|-
| Cofnij do [[High_School_DxD_-_Tom_8_rozdzial_2|wymagań chowańców]]
| Powróć do [[High_School_DxD_(Polski)|strony głównej]]
| Przejdź do [[High_School_DxD_-_Tom_8_rozdzial_4|cycki tenisa]]
|-
|}
</noinclude>