Baka-Tsuki - User contributions [en]

High School DxD: Rezerwacja

2012-09-20T13:11:08Z

195.69.81.103: /* Tom 13 */

Zasady rezerwacji rozdziału są następujące:
*Musisz rezerwować sobie rozdział, nad którym chcesz pracować.
*Obowiązuje zasada "kto pierwszy, ten lepszy", dlatego jeżeli zamierzasz rozpocząć tłumaczenie - nie zwlekaj z tym i zarezerwuj sobie rozdział.
*Strona ta nie stanowi wiążącej umowy, dlatego jest dozwolona zmiana tłumacza danego rozdziału.
*Fragmenty, które nie były aktualizowane od dłuższego czasu, mogą zostać przejęte przez innego tłumacza. W takim przypadku proponuje się zaczęcie tłumaczenia od nowa w celu zachowania spójności tekstu, ale stare tłumaczenie pozostanie do czasu, aż nie pojawi się nowe.

==Seria ''High School DxD'' ==

===Tom 1===

::*Żywot 0 [[User:reddocksw|reddocksw]] '''Ukończono'''
::*Żywot 1 [[User:reddocksw|reddocksw]] '''Ukończono'''
::*Żywot 2 [[User:reddocksw|reddocksw]] '''Ukończono'''
::*Żywot 3 [[User:reddocksw|reddocksw]] '''Ukończono'''
::*Żywot 4 [[User:reddocksw|reddocksw]] '''Ukończono'''
::*Nowy żywot [[User:reddocksw|reddocksw]] '''Ukończono'''
::*Posłowie [[User:reddocksw|reddocksw]] '''Ukończono'''

===Tom 2===

::*Żywot 0 [[User:reddocksw|reddocksw]] '''Ukończono'''
::*Żywot 1 [[User:reddocksw|reddocksw]] '''Ukończono'''
::*Żywot 2 [[User:reddocksw|reddocksw]] '''Ukończono'''
::*Żywot 3 [[User:reddocksw|reddocksw]] '''Ukończono'''
::*Żywot 4 [[User:reddocksw|reddocksw]] '''Ukończono'''
::*Żywot 5 [[User:reddocksw|reddocksw]] '''Ukończono'''
::*Szach mat [[User:reddocksw|reddocksw]] '''Ukończono'''
::*Koniec gry [[User:reddocksw|reddocksw]] '''Ukończono'''
::*Żywot ∞ vs Moc [[User:reddocksw|reddocksw]] '''Ukończono'''
::*Ojciec z ojcem [[User:reddocksw|reddocksw]] '''Ukończono'''
::*Ostatni pocałunek [[User:reddocksw|reddocksw]] '''Ukończono'''
::*Nowy żywot [[User:reddocksw|reddocksw]] '''Ukończono'''
::*Posłowie [[User:reddocksw|reddocksw]] '''Ukończono'''

===Tom 3===

::*Żywot 0 Nightwing '''Ukończono'''
::*Żywot 1 Nightwing '''Ukończono'''
::*Zemsta skoczka Nightwing '''Ukończono'''
::*Żywot 2 Nightwing '''Ukończono'''
::*Żywot 3 Nightwing '''Ukończono'''
::*Żywot 4 Nightwing '''Ukończono'''
::*Nowy skoczek & nowy rywal Nightwing '''Ukończono'''
::*Nowy żywot Nightwing '''Ukończono'''
::*Przyjaciele Nightwing '''Ukończono'''
::*Posłowie Nightwing '''Ukończono'''

===Tom 4===

::*Żywot 0 [[User:reddocksw|reddocksw]] '''Ukończono'''
::*Żywot 1 [[User:reddocksw|reddocksw]] '''Ukończono'''
::*Żywot 2 [[User:reddocksw|reddocksw]] '''Ukończono'''
::*Żywot 3 [[User:reddocksw|reddocksw]] '''Ukończono'''
::*Żywot 4 [[User:reddocksw|reddocksw]] '''Ukończono'''
::*Żywot 5 [[User:reddocksw|reddocksw]]
::*Nowy żywot [[User:reddocksw|reddocksw]]
::*Specjalny żywot [[User:reddocksw|reddocksw]]
::*Posłowie [[User:reddocksw|reddocksw]]

===Tom 5===

::*Żywot 0 BananowyJE '''Ukończono'''
::*Żywot 1 BananowyJE '''Ukończono'''
::*Żywot 2 BananowyJE '''Ukończono'''
::*Żywot 3 BananowyJE
::*Odyn BananowyJE
::*Żywot 4 BananowyJE
::*Walc BananowyJE
::*Żywot 5 BananowyJE
::*VIP BananowyJE
::*Koniec gry BananowyJE
::*ZWYCIĘŻYNI BananowyJE
::*Ponowne zjednoczenie BananowyJE
::*Zjednoczenie BananowyJE

===Tom 6===

::*Żywot 0 BananowyJE
::*Żywot 1 BananowyJE
::*Żywot 2 BananowyJE
::*Żywot 3 BananowyJE
::*Żywot 4 BananowyJE
::*Żywot 5 BananowyJE
::*Nowy żywot BananowyJE
::*Posłowie BananowyJE

===Tom 7===

::*Żywot 0 Nightwing '''Ukończono'''
::*Żywot 1 Nightwing '''Ukończono'''
::*Żywot 2 Nightwing
::*Żywot 3 Nightwing
::*Żywot 4 Nightwing
::*Nowy żywot Nightwing
::*Posłowie Nightwing

===Tom 8===

::*Żywot 1 Nightwing '''Ukończono'''
::*Żywot 2 Nightwing '''Ukończono'''
::*Żywot 3 Nightwing '''Ukończono'''
::*Żywot 4 Nightwing '''Ukończono'''
::*Żywot 5 Nightwing '''Ukończono'''
::*Żywot 6 Nightwing '''Ukończono'''
::*Specjalny żywot Nightwing '''Ukończono'''
::*Posłowie Nightwing '''Ukończono'''

===Tom 9===

::*Żywot 0 Zero-sama '''Ukończono'''
::*Żywot 1 Zero-sama
::*Żywot 2 Zero-sama
::*Żywot 3 Zero-sama
::*Żywot 4 Zero-sama
::*Maven Zero-sama
::*Nowy żywot Zero-sama
::*Boss z bossem Zero-sama
::*Vali Lucyfer Zero-sama
::*Bael Zero-sama
::*Bohaterowie Zero-sama
::*Posłowie Zero-sama

===Tom 10===

::*Żywot 0 [[User:reddocksw|reddocksw]]
::*Żywot 1 [[User:reddocksw|reddocksw]]
::*Żywot 2 [[User:reddocksw|reddocksw]]
::*Żywot 3 [[User:reddocksw|reddocksw]]
::*Żywot 4 [[User:reddocksw|reddocksw]]
::*Żywot MAX VS Moc [[User:reddocksw|reddocksw]]
::*Żywot MAXIMUM VS Moc　[[User:reddocksw|reddocksw]]
::*Nowy　żywot [[User:reddocksw|reddocksw]]
::*Dodatkowy żywot [[User:reddocksw|reddocksw]]
::*Posłowie [[User:reddocksw|reddocksw]]

===Tom 11===

::*Żywot 0 [[User:reddocksw|reddocksw]]
::*Żywot 1 [[User:reddocksw|reddocksw]]
::*Żywot 2 [[User:reddocksw|reddocksw]]
::*Żywot 3 [[User:reddocksw|reddocksw]]
::*Żywot 4 [[User:reddocksw|reddocksw]]
::*Życie... [[User:reddocksw|reddocksw]]
::*Stracone życie [[User:reddocksw|reddocksw]]
::*Posłowie [[User:reddocksw|reddocksw]]

===Tom 12===

::*Żywot -3 [[User:reddocksw|reddocksw]]
::*Żywot -2 [[User:reddocksw|reddocksw]]
::*Granica międzywymiarowa [[User:reddocksw|reddocksw]]
::*Szatan [[User:reddocksw|reddocksw]]
::*Żywot -1 [[User:reddocksw|reddocksw]]
::*Żywo 0 [[User:reddocksw|reddocksw]]
::*Żywo 1 [[User:reddocksw|reddocksw]]
::*Azazel [[User:reddocksw|reddocksw]]
::*Bohater...? [[User:reddocksw|reddocksw]]
::*Nowy żywot [[User:reddocksw|reddocksw]]
::*Posłowie [[User:reddocksw|reddocksw]]

===Tom 13===

::*Żywot 1 Nightwing
::*Żywot 2 Nightwing
::*Żywot 3 Nightwing
::*Żywot 4 Nightwing
::*Żywot 5 Nightwing
::*Żywot 6 Nightwing
::*Dodatkowy żywot Nightwing
::*Posłowie Nightwing

===Pierwsze zlecenie===

::*Żywot 1
::*Żywot 2
::*Nowy żywot

<noinclude>
{| border="1" cellpadding="5" cellspacing="0" style="margin: 1em 1em 1em 0; background: #f9f9f9; border: 1px #aaaaaa solid; padding: 0.2em; border-collapse: collapse;"
|-
| Wróć do [[High School DxD (Polski)|strony głównej]]
|-
|}
</noinclude>

[[Category:Registration Page]]

High School DxD - Tom 7 rozdzial 1

2012-09-11T18:00:58Z

195.69.81.103: /* Część 5 */

==Żywot 1: Spokój jest najlepszy==

===Część 1===

Akademia Kuou, czas lunchu. Zajadałem moje drugie śniadanie w towarzystwie Matsudy, Motohamy i Asi.

– Jeśli dobrze pamiętam, to już prawie nadszedł czas na naszą szkolną wycieczkę. Musimy dobrać się w grupy. – Powiedział Motohama.

Och tak, zbliża się nasza szkolna wycieczka. My, drugoklasiści, jedziemy do Kioto. Ostatnio wydarzyło się tyle rzeczy, że całkiem o tym zapomniałem. Zmieniliśmy już nasze letnie mundurki na zimowe, mimo iż gorące lato ciągle jeszcze trwało.

– Hmm, mamy się dobrać w trzy, lub czteroosobowe grupy? – Zapytałem.

Matsuda przytaknął.

– Och tak. Będziemy spać w trzech lub czteroosobowych pokojach. Stwórzmy więc grupkę z naszej trójki. W końcu i tak nas wszyscy nienawidzą.

Nie musisz tego mówić Łysolu, wiem o tym dobrze.

Po tym jak wakacje życia i śmierci skończyły się, opinia na mój temat bardzo się zmieniła. Aczkolwiek nasza trójka ciągle jest uważana za zboczonych licealistów. W tej szkole jest wysoki współczynnik dziewcząt, które pod tym względem mają bardzo surową opinię.

Dogadałem się z Asią, Xenovią, Iriną oraz Kiryuu, więc jemy razem, ale z innymi dziewczynami już nie.

– Hej zboczeńcy, chcecie na czas wycieczki dołączyć do naszej grupy? Jest rajem, ponieważ są w niej aż cztery ładne dziewczyny? – Powiedziała okularnica.

Nie używaj słowa „raj” z takim zboczonym wyrazem twarzy!

– Tak, poza tobą jest to trio ślicznotek. – Powiedział Matsuda kiwając głową.

Kiryuu uderzyła go.

– Zamknij się! Po prostu zignorujmy tego gościa. Hyoudou, to Asia. Wiesz o tym?

– Ise-san, może dołączysz do nas? – Zapytała Asia, uśmiechając się przy tym słodko.

Mou! Jeśli Asia-chan prosi mnie o coś w taki sposób, będę zakłopotany!

– Oczywiście. Zgadzam się!

''ŚCISK!''

Ja i Asia zapomnieliśmy o posiłku i przytuliliśmy się do siebie!

– Z-Z pewnością wasza dwójka „zbliżyła” się do siebie po festiwalu sportowym…. Kiedy ze sobą rozmawiacie, bije od was blask miłości….. – Powiedziała Kiryuu poprawiając swoje okulary.

– Fufufu. Asia i ja dzielimy ze sobą jedną duszę w jednym ciele. Zawsze jesteśmy razem, prawda?

Zaraz potem Asia zaczęła karmić mnie parówkami, kiedy mówiłem „aaach”.

– Tak. Zawsze będę z tobą, Ise-san

Tak. Dystans pomiędzy mną i Asią zmniejszył się po festiwalu sportowym. Przedtem uważałem zawsze, że nasze relacje są na poziomie brat-siostra i jako starszy brat starałem się ją chronić….

T-Tak. Po pocałunku, zacząłem jednak widzieć w Asi dziewczynę…. Zamiast młodszej siostry, bardziej widzę w niej teraz dziewczynę. Zacząłem też ją bardziej lubić. Lubiłem już ją wcześniej, ale dopiero po tym jak odzyskałem ją z rąk Diodora, zdałem sobie sprawę z tego, jak ważna dla mnie jest Asia.

Mocno sobie postanowiłem, że „muszę z nią zostać na zawsze!”. Nie jest kochanką, ale osobą płci przeciwnej należącej do rodziny, jednocześnie bardzo się różni od młodszej siostry.

Myślę że będę z Asią do śmierci, choćby nie wiem ile to setek lub tysięcy lat było. Będę się nią opiekować przez resztę mojego życia.

Och, zapomniałem o czymś wspomnieć. Po tym całym wypadku, Asia codziennie dawała mi całusa w policzek na dzień dobry!

– Niech więc tak będzie, będziemy w grupie z wami. Nie mogę zostawić Asi nikomu innemu, ponieważ jest taka czysta i nie potrafi nikomu odmawiać. Dzięki temu, Xenovia-chi i Irina-san będą się czuły lepiej, prawda?

Xenovia przestała zajadać niezwykle wielkie bento i przytaknęła pomysłowi Kiryuu.

– Tak, ja także chcę być z Ise.

– Z nim będzie to o wiele zabawniejsze! – Jedząca chleb Irina także się zgodziła.

– Choleraaaaaaaaaaa! Dlaczego Ise stał się tak popularny!? Boże, ty widzisz i nie grzmisz! Ja też chcę się obściskiwać z jakąś ślicznotką! – Zaskowyczał Matsuda.

Cóż, tak, Bóg jest w końcu martwy. Zamiast być popularnym, trafiłem po prostu do takiego towarzystwa.

Cóż, wygląda na to że jestem popularny z różnych perspektyw, więc nie będę nic mówić. Zaraz, czy moja popularność jest ograniczona tylko do Asi? Jednak miłość pomiędzy mną i Asią jest czymś innym, niż zboczony harem. To takie skomplikowane.

– Hmm, ostatnimi czasy wygląda na to, że Ise zebrał dużo chorągiewek <ref name="chorongiefhehe">Chorągiewka to zwrot wywodzący się z visual novel, gdzie gracz natrafia na wydarzenie wzmacniające więź z dziewczynami w grze. Pojawienie się takiej chorągiewki zwiastuje najczęściej możliwość wybrania „ścieżki” prowadzącej do finału z dziewczyną, której „chorągiewkę” się wybrało.</ref>….. Jeśli mogę zobaczyć tego typu rzeczy, to chciałbym je zdruzgotać młotem….. – Motohama powiedział to, jakby rzucał klątwę i jednocześnie poprawiał swoje okulary.

……Twoje oczy są straszne….

– W takim razie stwórzmy siedmioosobową grupę. Kiyomizu-dera, Kinkaku-ji i Ginkaku-ji <ref>Kiyomizu-dera, Kinkaku-ji i Ginkaku-ji: Wszystkie trzy miejsca wymienione przez Kiryuu to piękne świątynie, uważane za najwspanialsze japońskie zabytki.</ref> czekają na nas! – Oznajmiła Kiryuu z błyszczącymi okularami.

Tak oto sformowaliśmy naszą grupę wycieczkową. W jej skład wchodzę ja, Matsuda, Motohama, Asia, Xenovia, Irina i Kiryuu. Wygląda na to, że zwiedzimy Kioto w takim właśnie składzie. Jeśli dobrze pamiętam, to jest tam świątynia która nazywa się Tenryuu-ji<ref>Tenryuu-ji: To znaczy Świątynia Niebiańskiego Smoka.</ref>. Skoro w moim wnętrzu mieszka Ddraig, to pójście tam może być dobrym pomysłem.

Tak wiec szkolna wycieczka jest już blisko huh.

Hmm, może powinienem iść z Asią i pozostałymi na zakupy, aby kupić niezbędne rzeczy.

===Część 2===

Pokój klubowy, po szkolnych zajęciach.

Był już czas iść do domu, ale rozmawialiśmy sobie o szkolnej wycieczce, popijając przy tym herbatę.

Naszego opiekuna, Azazela-sensei, nie było dzisiaj z nami. Ostatnimi czasy wrócił do Zaświatów, gdyż miał do załatwienia jakąś ważną sprawę. Przywódca musi pewnie być zajęty. Mimo tego regularnie pojawia się jednak w szkole, więc szkolne życie także musi go bawić.

– O ile pamięć mnie nie myli, drugoklasiści jadą niedługo na wycieczkę szkolną. – Powiedziała Buchou, popijająca z elegancją swoją herbatę.

– A gdzie Buchou i Akeno-san były rok temu? – Zapytałem.

– Też byłyśmy w Kioto. Zwiedziłam z Buchou Kinkaku-ji, Ginkaku-ji i kilka innych miejsc. – Odpowiedziała Akeno-san.

– Tak. Jednak w ciągu tych trzech dni i czterech nocy i tak można zwiedzić ograniczoną liczbę miejsc. Musisz pomyśleć które miejsca chcesz odwiedzić i przygotować sobie plan zwiedzania. Jeśli nie uwzględnisz czasu na jedzenie i zwiedzanie, będziesz potem żałować. Twoimi głównymi środkami transportu będą autobusy i pociągi, ale wtedy stracisz dużo czasu na podróże. – Buchou skinięciem głowy przytaknęła słowom Akeno-san i uraczyła mnie sporym wykładem.

– Szkoda że my nie uwzględniłyśmy czasu na transport. Buchou chciała pójść wszędzie, więc straciłyśmy mnóstwo czasu na dojście do Nijou-jou, który planowałyśmy zobaczyć jako ostatni. A jak potem tupała nogą ze złości na stacji kolejowej. – Powiedziała Akeno-san ze śmiechem.

Gdy tylko Buchou to usłyszała, jej twarz natychmiast pokryła się szkarłatem.

– Mou, obiecałaś że nie będziemy do tego wracać, prawda? Byłam taka podniecona. Dla takiej zakochanej w Japonii osoby jak ja, odwiedzenie Kioto które tak bardzo podziwiam, było czymś niesamowitym. Byłam zajęta oglądaniem miasta i sklepów z pamiątkami bardziej niż powinnam. – Buchou zaczęła opowiadać nam swoje wspomnienia, musiała się dobrze bawić w Kioto.

– Nigdy nie byłaś w Kioto przed wycieczką? Mogłaś się tam udać za pomocą magicznego kręgu.

W odpowiedzi na moje pytanie, Buchou pokiwała wskazującym palcem, robiąc gest „ni nie”.

– Nic nie rozumiesz Ise. Najfajniej jest, kiedy odwiedza się Kioto z szkolną wycieczką. Nie będę robić czegoś tak pozbawionego smaku, jak udanie się tam za pomocą magicznego kręgu. To Kioto które tak bardzo chciałam zobaczyć, więc chciałam przejść się po nim na moich własnych nogach i poczuć powiew bryzy na twarzy.

Ach, oczy Buchou zaczęły się iskrzyć. Naprawdę potrafi się rozmarzyć, kiedy jest mowa o Japonii.

Powiedziała, że nawet kiedy zostanie głową domu Gremory, jej życie będzie rozdzielone pomiędzy Japonię i Zaświaty. A tak, Azazel-sensei powiedział, że jedzie na wycieczkę z nami. Pewnie też chce się zabawić w Kioto.

Gdy skończyliśmy pić herbatę, Buchou zmieniła temat.

– Szkolna wycieczka też jest ważna, ale musimy się zastanowić, co zrobimy na szkolny festiwal.

– Ach, szkolny festiwal już się zbliża. W naszej szkole nie ma za dużo czasu pomiędzy festiwalem sportu, wycieczka szkolną oraz szkolnym festiwalem, gdyż występują po sobie kolejno. Drugoklasiści, tacy jak my, są naprawdę zajęci.

Tak, szkolny festiwal wypada po wycieczce szkolnej. W drugim semestrze naprawdę dużo się dzieje.

Buchou dostała formularz od Akeno-san i położyła go na stole. Wygląda na to, że mamy tam wpisać naszą propozycję i przedstawić ją samorządowi uczniowskiemu.

– Musimy przedyskutować, co zrobimy na szkolny festiwal. Jeśli się zdecydujemy jeszcze przed waszym wyjazdem, to ci członkowie klubu którzy są z trzeciej i pierwszej klasy, mogą zrobić wszystko podczas waszej nieobecności. W tym roku mamy naprawdę dużo członków, więc powinno nam się udać.

Było tak jak powiedziała Buchou. Szkolna wycieczka jest ważna, ale musimy się także skupić na szkolnym festiwalu!

– Szkolny festiwal! Już nie mogę się tego doczekać!

Wygląda na to że Asia bardzo chce go zobaczyć. Cóż, bardzo lubi tego rodzaju wydarzenia.

– Tak. Mnie też bawią te wszystkie szkolne atrakcje. Festiwal sportu też był wspaniały.

Nawet jeśli jej wyraz twarzy się nie zmienił, z oczu Xenovi zaczęły się sypać iskry. Ona też nieźle zaszalała na festiwalu sportowym. Zajęła pierwsze miejsce w każdej dyscyplinie. Gdy festiwal się skończył, każdy klub sportowy zaczął ją nakłaniać, aby się do niego przyłączyła.

– Ja także będę pierwszy raz brała udział w tego typu wydarzeniu, więc wypatruję go z niecierpliwością. Myślę, że przeniosłam się tu w dobrym czasie! Wszystko dzięki radom Michała-sama! – Irina powiedziała to przyjmując modlitewną pozę.

Wygląda na to, że Kościelne Trio nie może się doczekać festiwalu. Może ze względu na fakt, że z powodu swojej religii nie mogły wcześniej brać udziału w tego typu zabawach.

– Rok temu….. Zrobiliście nawiedzony dom, prawda? Nie byłem wtedy członkiem klubu, ale słyszałem że był bardzo realistyczny, przez co stał się gorącym tematem rozmów.

Nie odwiedziłem wtedy tej atrakcji, ale był w niej mój kolega z klasy i mówił że była bardzo realistyczna. Podobno krążące po nim duchy wyglądały jak prawdziwe.

– Tak. Użyliśmy wtedy prawdziwych duchów, więc powinno być straszne. – Buchou powiedziała to, jakby nie było to nic wielkiego.

– Pra-Prawdziwe…..? – Zapytałem.

– Tak. Poprosiłam Youkai, które nie mogą zrobić krzywdy ludziom, aby straszyły dla nas ludzi. Te Youkai miały także problem ze zdobyciem pracy, więc ten układ był dobry dla obydwu stron. Dzięki temu odnieśliśmy sukces. – Powiedziała Buchou normalnym tonem, uśmiechając się przy tym.

Buchou i Akeno-san zaczęły się śmiać jak Onee-sama.

– Nieźle nam się potem za to dostało od samorządu uczniowskiego. Sona-kaichou, która wtedy była jeszcze wiceprzewodniczącą, skrzyczała nas używając słów „Używanie prawdziwych duchów to coś więcej, niż tylko lekceważenie sobie zasad”!

Akeno-san, ja też uważam, że olewacie sobie zasady…..

– Więc w tym roku też robimy nawiedzony dom? A może zorganizujemy przedstawienie cyrkowe z udziałem Wampira w pudle? – Zaproponowałem.

Gasper zrobił dziwna minę i zaczął bić mnie po głowie.

– Jesteś okrutny Senpai! Zawsze sobie tak ze mnie kpisz!

Bawienie się ze swoim kouhai to przywilej senpaia! Zamierzam denerwować Gaspera dopóki nie skończę szkoły. Jest w końcu cennym chłopakiem z młodszej klasy. Zaopiekuję się nim jak należy.

Buchou zaczęła się zastanawiać nad moją propozycją.

– Może powinniśmy zrobić coś nowego…..

Kiedy Buchou miała już coś powiedzieć, w tym samym czasie zadzwonił nasz telefon. Wszyscy wiedzieliśmy co to znaczy, więc spojrzeliśmy na siebie nawzajem.

– -Idziemy. – Buchou powiedziała to poważnym tonem po tym, jak wzięła głęboki oddech.

===Część 3===

Opuszczona fabryka wewnątrz miasta.

My, grupa Gremory i Irina, przybyliśmy tutaj.

Słońce już zaszło, a niebo okryło się mrokiem. W fabryce przebywało kilka osób. Emanowała od nich wrogość i mordercze intencje.

– -Grupa Gremory huh. Przybyliście naprawdę szybko.

Z mroku wyłonił się mężczyzna ubrany w czarny płaszcz. W ciemnościach, po obu stronach tego faceta, czaiły się jakieś humanoidalne sylwetki. Był ich może niecały tuzin. W fabryce jest ich pewnie jeszcze ze sto. Buchou zrobiła krok naprzód.

– Brygada Chaosu. -Przypuszczam że jesteś z Frakcji Bohaterów? Witam. Nazywam się Rias Gremory. Jestem wysokoklasowym diabłem, któremu Sojusz Trzech trzy Potęg zlecił opiekę nad tym miastem. – Oznajmiła chłodnym tonem.

Mężczyzna uśmiechnął się, gdy usłyszał wypowiedź Buchou.

– Tak, znam cię, siostro Maou. Naszym zadaniem jest ocalenie miasta, przez oczyszczenie go z diabłów.

Popatrzył na nas, jakbyśmy byli śmieciami.

Tak, ten gość jest członkiem „Frakcji Bohaterów”, która jest częścią Brygady Chaosu! Ostatnio ta „Frakcja Bohaterów” spowodowała małe szkody w naszym mieście, atakując różne miejsca. Dodatkowo było sporo przypadków, gdzie „Frakcja Bohaterów” atakowała ważne miejsca należące do Trzech Potęg.

Ostatnio byliśmy nimi zajęci. W większości przypadków, nasi przeciwnicy byli ludźmi….

Obok mężczyzny pojawili się dwaj kolejni. Jeden nosił okulary przeciwsłoneczne, a drugi chiński strój narodowy. Cała trójka była cudzoziemcami.

Można powiedzieć, że te nienormalne czarne rzeczy są ich bojownikami. Wygląda na to, że Frakcja Bohaterów używa tego jako broni. Dodatkowo są tak silni, że niskoklasowe diabły nie mogą im dorównać. Do tego potrzebna jest potęga przynajmniej śrenioklasowego diabła, ale na szczęście w naszej drużynie mamy takie osoby.

''BŁYSK!''

Moja rękawica zaczęła się świecić na czerwono. Odliczanie się skończyło, więc mogłem użyć Łamacza Ładu! Gy moje ciało okrył pancerz, ruszyłem naprzód. W tym samym momencie przyzwałem Ascalon i rzuciłem go Xenovi, która go złapała i zajęła stanowisko.

Straż przednia naszej grupy składała się ze mnie oraz z Kiby. Nieco za nami stoi Xenovia. Jej zadaniem jest wspieranie nas, gdy nieprzyjaciel zaatakuje.

Siły główne to Irina, Koneko-chan, i Gasper. Wspierają straż przednią i jednocześnie pilnują tyłów, zapewniając wsparcie średniego szczebla. Koneko-chan i Irina likwidują tych przeciwników, których my nie zdążymy usunąć.

Straż tylną stanowią Buchou, Akeno-san i Asia. Buchou jest przywódcą i prowadzi ataki wspierające. Akeno-san także nas wspiera, atakując z tyłów swoja demoniczna mocą. Asia wysyła swoją uzdrawiającą moc tym, którzy odniosą obrażenia.

To nie jest formacja grupy Gremory tylko Klubu Okultystycznego, kiedy Irina jest z nami, w składzie 3-3-3. Kiedy usunę tryb Łamacza Ładu, cofnę się do sił głównych i będę się zajmował wsparciem. wtedy będziemy walczyć w składzie 2-4-3.

To zupełnie inna formacja niż ta, której używamy podczas Rating Game. Gra zmusza wtedy do przesuwania towarzyszy w zależności od tego, co dzieje się na polu bitwy.

Kiedy wróg zauważył naszą formację, mężczyzna w płaszczu poruszył rękami, wyczarowując biały płomień.

Stojący obok mnie Kiba zmrużył oczy.

– ---! Kolejny posiadacz Sacred Gear.

Rozumiem, więc on też....

Wszyscy ci, którzy zostali tu przysłani przez Frakcję Bohaterów, byli posiadaczami Sacred Gear. Więc przybyli do nas by użyć swojej mocy, którą zostali obdarzeni w „Programie Sacred Gear”, który został porzucony przez Boga.

– Mamy problem. Ostatnio walczymy z posiadaczami Sacred Gear.

Buchou także westchnęła. Jej oczy były jednak przepełnione zapałem. W jednym momencie wymachujący płomieniem człowiek zbliżył się do nas…..

''GOOOOOOOOO!!''

Rozpaliłem za plecami mój wzmacniacz i machnąłem! W tym samym momencie odbiłem płomień.

''DOOOOOOOOON!''

Natychmiast zrobili unik, ale pozbyłem się chociaż tych nienormalnych bojowników, którzy znikają w powietrzu, gdy zostaną pokonani.

Cholera! Nie będę mógł się swobodnie ruszać, jeśli wejdę do tego budynku! Moją mocą mogę zrównać tą budowlę z ziemią, ale to ściągnie uwagę postronnych i sprowadzi na nas kłopoty!

Muszą być nieźle wytrenowani, skoro tak nagle uniknęli mojego ataku! Nie są jednak wrogiem, którego nie możemy pokonać. Mamy nad nimi przewagę i to z hakiem.

– Uwaga na moc Sekiryuutei! Może zabić jednym atakiem! Wewnątrz fabryki nie będzie się jednak mógł swobodnie ruszać! – Wykrzyczał jeden z wrogów.

A więc wiedzą. Mogę pokonać większość posiadaczy Sacred Gear jednym ciosem, no i…

Zgromadziłem demoniczna moc w mojej dłoni i strzeliłem, wkładając w to tyle mocy ile mogłem!

''DON!''

Smoczy Strzał o mniejszej sile rażenia! Powinno wystarczyć, jeśli moim przeciwnikiem jest człowiek! Od czasu bitwy z Saji'm opracowałem mniejsza wersję tego ataku, która okazała się bardzo przydatna w walkach toczonych w mieście! Dzięki niemu wiele razy zlikwidowałem członków Frakcji Bohaterów. Jeśli trafię, to będzie to zabójczy atak…..

''ZOON!''

Smoczy Strzał zniknął!? Kiedy mój pocisk miał już trafić we wroga, nagle cień, znajdujący się wewnątrz fabryki, jakby się rozciągnął i pożarł mój atak. Nie, czy tak naprawdę było? Czy to zdolność kontroli cienia?

Jednym z tych którzy to zrobili, był mężczyzna w okularach. Więc to jest jego Sacred Gear….

''SZYBKI!''

Kiba ruszył naprzód z niesamowitą prędkością . Ciął od dołu Świętym demonicznym mieczem mężczyznę w okularach, ale…… cień pożarł miecz Kiby, poruszając się przy tym szybko! Nagle…..!

''WYŁONIENIE''

Z cienia Kiby wyłonił się Święty demoniczny miecz! Kiba skręcił swoje ciało i uniknął ciosu. Zrobił krok w tył.

– --! Umiejętność wypuszczania z jednego cienia rzeczy, które zostały pochłonięte przez inny cień….. Nie jest to atak bezpośredni, a raczej typ obronny, który umożliwia zmianę przepływu ataku. To naprawdę kłopotliwy typ Sacred Gear. – Powiedział Kiba mrużąc swoje oczy.

Rozumiem. Każdy pochłonięty przez ten cień może wyjśće z innego cienia…. Więc Smoczy Strzał który wcześniej użyłem…….

''BOON!''

Wraz z wibracjami powietrza, wyczułem moją aurę z cienia w budynku! Kiedy spojrzałem w tamta stronę, zobaczyłem pocisk składający się z czerwonej demonicznej energii, który leciał prosto w tym kierunku!

Jego celem jest… Asia! Xenovia która była zajęta zabijaniem paskudnych bojowników, także wyczuła grożące Asia niebezpieczeństwo.

– Nie!

Stworzyłem kolejny pocisk z demonicznej energii i posłałem go przeciwko pierwszemu, który pędził prosto na Asia!

''BUM!''

Obydwa pociski zderzyły się ze sobą, co wywołało pokaźnych rozmiarów eksplozję.

– Nie pozwolę, abyś położył swoje brudne łapska na Asi!

Xenovia natychmiast stała się tarczą Asi i zaczęła jej strzec. Dziękuję Xenovia! Kiedy chodzi o Asię, Xenovia reaguje naprawdę szybko. Jednak wspólnie postanowiliśmy bronić Asi, głównie dlatego, że jest co prawda kiepska w walce, ale za to jej zdolności uzdrowicielki są niezastąpione. Nie możemy pozwolić, aby zginęła w drużynowej walce.

Jeśli będzie miała miejsce jakieś niebezpieczeństwo, postanowiono, że Asi będzie bronić ta osoba, która je odpędzi. Tym razem wypadło na Xenovię.

''PUUUUUUUUUU''

Wewnątrz wybuchu zobaczyłem jakieś niebieskie światło. Dopiero teraz spostrzegłem, że…… mężczyzna w chińskim stroju narodowym trzymał w dłoni łuk, który wyglądał jakby był zrobiony ze światła, a co gorsza strzelał z niego!

Światło….. Niedobrze! Dla nas, diabłów, to silna trucizną! Oto atak za pomocą tajemniczego Sacred Gear! Nawet nie wiemy, jakie specjalne zdolności ma ten łuk! Nawet jeśli jestem chroniony przez moc Sekiryuutei, to moi towarzysze są zagrożeni, gdyż nie korzystają z żadnej ochrony!

Strzała zrobiona ze światła została wystrzelona! Podczas lotu nagle zmieniła kierunek! Więc ten Sacred Gear ma taką zdolność!

''ISKRY! ISKRY!''

Sporo świetlisty ataków zmieniło kierunek i pomknęło za moje plecy.

– Jeśli te ataki są zrobione ze światła, to pozostawcie je mi!

Kiedy się odwróciłem, zobaczyłem Irinę, która tworzyła światło wewnątrz swojej dłoni. Irina jest aniołem, więc może korzystać z mocy światła. Rozpraszała każdy atak nieprzyjaciela, używając świetlistych włóczni.

''ZAMROŻENIE-ZAMROŻENIE! ŚWIST!''

Odgłosy sugerowały, że coś zostało zamrożone. No i ten odgłos wiatru!

Akeno-san bez przerwy miotała lodowymi włóczniami w użytkownika światła. Jednak ten przeklęty cień pochłaniał wszystkie ataki. Włócznie wyłoniły się nagle z cienia Buchou, jednak uniknęła ich, jakby nic się nie stało. Jesteś wspaniała, Buchou!

……Nagle cień otoczył użytkownika światła i zaczął tworzyć mur, za którego zaczęły wylatywać świetliste strzały i ogniste ataki użytkownika ognia!

– Haaaaa!

Ja, straż przednia, robiłem co należy i odbijałem wszystkie ataki……. Więc mogą atakować, mimo iż otacza ich cień huh. Dla naszych oczu ten cień jest zbyt gęsty, przez co nie możemy dostrzec użytkownika światła.

– Gasper-kun! Masz jakieś informacje na temat tego!? – Zapytał Kiba nie spuszczając wzroku z wroga.

– T-Taaaaaaak! M-Mam! Ten ognisty Sacred Gear to [Płomienny Wstrząs]! Ten zaczepno-obronny, to [Odbicie Nocy]! A ten świetlisty to [Spojrzenie Błękitu]! – Odpowiedział przebywający w tylnej straży Gasper, korzystając z pewnego „urządzenia”.

Gasper odnalazł informacje o tych Sacred Gears używając urządzenia skonstruowanego przez Azazela-sensei. Skaner Sacred Gear, maszyna którą zrobił Azazel-sensei, ostatnimi czasy jest bardzo użyteczny. Jest bardzo skuteczny w walkach przeciwko posiadaczom Sacred Gear. Teraz wiemy już z kim walczymy.

– Gasper, wypij moją krew, kiedy skończysz.

– T-Tak!

Gasper miał ze sobą małą butelkę wypełnioną moja krwią. Dzięki temu może w każdej chwili skorzystać ze swojego Sacred Gear, który umożliwia mu zatrzymanie czasu. Normalnie podczas bitew w mieście, zmieniamy Gaspera w nietoperza, a wtedy lata nad całym polem bitwy. Dzięki temu potrafimy zlokalizować każdego ukrytego wroga. Koneko-chan też używa swojego senjutsu, aby odszukać „ki”<ref name="Ki"> Ki to w filozofii chińskiej hipotetyczna energia życiowa, której manifestacją miałyby być zjawiska i procesy natury. W szczególności energia owa miałaby być silnie związana z siłami życiowymi natury i człowieka.</ref>. Innymi słowy, zadaniem pierwszoklasistów jest przeszukiwanie miejsca bitwy.

Oczy Gaspera mają co prawda potężną moc, ale w bitwie przeciwko Sacred Gearssą bezużyteczne……..

Wygląda jednak na to że wiedzą o zdolności Gaspera, bo kiedy próbował spojrzeć na nich swoimi świecącymi się oczami, bojownicy kryli się za tarczą posiadacza Sacred Gear, dzięki czemu unikali „zatrzymania”.

Wiedzą także o mojej mocy oraz o umiejętności leczniczej Asi. Powód dla którego jest z nim użytkownik światła jest taki, że prawdopodobnie spodziewali się ataku nas, diabłów…….

– Im silniejsi jesteśmy, tym większa szansa że staniemy się ,,celem” i pewnie dokładnie obmyślą metodę, którą chcą nasz zlikwidować. Tak mi się w każdym razie wydaje. – Powiedział Kiba uśmiechając się sarkastycznie.

Cel……. Metoda. Myślenie…… Nagle przypomniałem sobie co powiedział Sairaorg-san.

-Nie ważne jak potężny jesteś, przegrasz jeśli dasz się wciągnąć w pułapkę. Będą dążyć do swojego celu uderzając z całą mocą w najsłabsze ogniwo.

Najsłabsze ogniwo. Nawet jeśli jesteśmy niesamowicie silni, to nigdy nie wiadomo co się stanie, jeśli uderzą w nasze najsłabsze ogniwo.

Wszystko zaczęło się od kłopotliwego ataku światłem. Jesteśmy w końcu diabłami. Dzięki mojej zbroi jestem bezpieczny, ale jeśli któryś z moi towarzyszy zostanie tym trafiony, to będzie to jego koniec.

Wygląda na to że Kiba pomyślał o tym samym co ja, bo zaczął się rozglądać za użytkownikiem światła, który krył się za tą całą tarczą z cienia. Nagle bojownicy pojawili się tuż przed posiadaczami Sacred Gear. Wygląda na to, że ciągle mają coś do powiedzenia. Jak moglibyśmy się pozbyć tego cienia? Najlepszym wyjściem byłoby pozbycie się jego posiadacza, ale cień rozciąga się i chroni go…….

W podobnych okolicznościach muszę się dobrze zastanowić, do kogo prześlę moją moc. Wszyscy w grupie są bardzo silni, więc jeśli im ją dam, to zmienią się w potwora zniszczenia. Dlatego nie możemy robić tego w mieście. Jeśli jednak pójdziemy na całość, to będziemy wtedy niezwyciężeni.

………………… Nie ma zresztą sensu, abym o tym myślał. Jestem ,,Pionem’’ ze straży przedniej. Będę po prostu podążał za rozkazami Buchou!

– Ise, Yuuto, i Xenovia mam dla was rozkazy, jako dla straży przedniej. Ise, zajmiesz się użytkownikiem ognia. Yuuto, twoim celem jest użytkownik cienia! Xenovia, ty oczyścisz dla nich drogę likwidując innych przeciwników! Siły główne i straż tylna wesprze straż przednią wszystkimi swoimi mocami! Zniszczmy wszystkich wrogów! – Buchou wydała rozkaz.

[Tak jest!]

Wszyscy potwierdzili jednocześnie i ruszyli naprzód!

Xenovia poruszała się do przodu i likwidowała każdego przeciwnika! Tego można było oczekiwać po takim potężnym typie! Jej moc z pewnością jest inna niż u pozostałych! Po tym jak przeciwnicy zostali usunięci, ja i Kiba zobaczyliśmy nasze cele!

Kiba z błyskawiczną prędkością zmniejszył przebył dystans do swojego celu i ciął mur chroniący użytkownika światła!

''POŁKNIĘCIE!''

Ostrze jego Świętego demonicznego miecza zostało połknięte! Ten oręż zaraz pewnie skądś wyleci!

''WYŁONIENIE''

Nagle wysunął się z mojego cienia, kiedy zmierzałem w stronę użytkownika ognia!

– Ise! Uniknij tego i strzel w cień! – Wydała rozkaz Buchou!

Nie wiem czy potrafię zrobić coś takiego, ale spróbuję! Uniknąłem ciosu Świętego demonicznego miecza! Ha! Wiele razy podczas treningu widziałem jak Kiba atakuje w ten sposób, więc nie miałem teraz problemów ze zrobieniem uniku! Robiąc unik, jednocześnie strzeliłem w stronę cienia!

''DON! DON!''

Och! Moją demoniczną moc też wchłonęło!? Rozumiem! Więc kiedy atak wyłania się z jednego cienia, to ciągle jest połączony z tym poprzednim cieniem!

– Yuuto! Cienie są połączone, więc Smoczy Strzał wyleci prosto na ciebie! Przetnij go kiedy będzie wewnątrz cienia, tak aby eksplodował, zanim się z niego wyłoni!

– Zrozumiałem!

Zgodnie z rozkazem Buchou, Kiba trzymał swój miecz wetknięty w cień!

''DOOOOOOOOOOOOOOOOOOON!''

– Guwaaaaaaaaaa!

Rozległa się eksplozja, której towarzyszył krzyk! Kiedy spojrzałem w tamtą stronę, zobaczyłem znokautowanego użytkownika cienia!

– Chciałam zobaczyć co się stanie, jeśli atak eksploduje wewnątrz cienia i wygląda na to, że nie potrafił sobie poradzić z czymś takim, a sama eksplozja wraca do posiadacza. Nawet jeśli potrafi zmienić kierunek ataku, to nie jest w stanie zmienić jego działania.

Buchou uśmiechnęła się z triumfem. Cóż za spostrzegawczość! Tego oczekiwałem po naszym Królu!

Kiedy tak ją podziwiałem, w moją stronę nadleciała świetlista strzała! Nie była niebieska, tylko zielona!

– ---!?

Byłem zszokowany tym nagłym atakiem. Jakoś jej uniknąłem, ale natychmiast nadleciały kolejne i to z kierunku, gdzie nie widziałem żadnych wrogów! Pozostali też byli zaskoczeni tym nagłym atakiem. Buchou spojrzała w kierunku cienia w fabryce.

– Wygląda na to, że tam jest jeszcze więcej wrogów. Cień jest tylko pośrednikiem, wrogowie atakują z zewnątrz, gdzie znajduje się bezpieczna strefa. Nawet jeśli zlikwidowaliśmy użytkownika cienia, to wygląda na to, że jego umiejętność będzie trwała jeszcze przez krótki czas……

Co! Jest więcej ukrytych wrogów!? Więc jest jeszcze jeden użytkownik światła? Czyli nieprzyjaciel strzela do nas zza cienia, przez który nie możemy nic zobaczyć! Taki cień z pewnością jest poręczny!

Ach, cienie zaczęły się rozwiewać. Pewnie dlatego, że jego posiadacz został pokonany.

– N-Niesamowite! Właśnie uzyskał informacje na temat tego ataku! To Zielone Spojrzenie! – Krzyknął Gasper wpatrując się w urządzenie.

– Ja się nim zajmę. Za mną Koneko. Możesz odnaleźć wrogów za pomocą ,,ki’’, prawda?

– ……Tak, Xenovia-senpai.

Xenovia opuściła fabrykę, zabierając ze sobą Koneko-chan, której głowa była przyozdobiona kocimi uszami! Och, też muszę zrobić co powinienem!

''GOOOOO!''

Ruszyłem naprzód, gdy turbiny na moich plecach odpaliły!!

– Cholerny Sekiryuutei! Płoń!

Użytkownik płomienia stworzył za pomocą obydwu swoich dłoni potężny atak i wycelował go we mnie!

''GOOOOOOOO!''

Kula ognia pędziła prosto na mnie……. Była jednak słaba. Czułem więcej zimna, niż gorąca. Płomienie Raisera to było dopiero coś, czułem je nawet mimo pancerza! A w porównaniu z ogniem staruszka Tannina, wziąłbym ten atak za zapałkę!

– Jeśli chcesz mnie spalić, to sprowadź tu feniksa, albo smoka!

''DON!''

Moja pięść przebiła się przez płomienie wroga i zagłębiła w jego brzuchu. Celny cios. Użytkownik płomienia od razu padł na ziemię, Kiba również pokonał użytkownika światła, który znajdował się kawałek ode mnie Pokonaliśmy wszystkich posiadaczy Sacred Gear, a w każdym razie tak myśleliśmy.

– Ngggggggggggggggh! – Pokonany użytkownik cienia powstał na nogi i zawył.

Nagle jego ciało zaczęło okrywać coś czarnego. Cień rozrósł się i zaczął okrywać całą fabrykę.

''DRESCZE………….''

Co to za dreszcze, które poczułem…….? Wyczuwam od tego cienia dziwną moc. Jakby to wyjaśnić…. Poczułem od niego jakąś zmianę. A może to on osiągnął coś nowego…

''BŁYSK!''

Pod stopami użytkownika cienia pojawiło się światło, które uformowało się w magiczny krąg. Nigdy wcześniej nie widziałem podobnego. Wygląda jak te, których używa się do transportu, ale na pewno nie jest własnością diabłów. Zresztą nie tylko one ich używają. Czyżby to własność upadłych aniołów? Ale i tak nie widziałem wcześniej podobnego. Miałem okazję widzieć jakiego magicznego kręgu używa Sensei, ale ten tutaj wcale go nie przypomina.

Nagle użytkownika cienia okryło światło. Chwilę potem błysnęło, a on sam zniknął.

– Ufff. Wygląda na to, że już po wszystkim.

Gdy bitwa się skończyła wziąłem głęboki wdech i usunąłem mój pancerz.

– Dobra robota, Ise-san.

Nie odniosłem żadnej rany, ale Asia i tak mnie leczyła. Aura Asi jest taka ciepła i to miłe uczucie, kiedy tak mnie leczy.

Bojownicy zginęli. Ci którym udało się przeżyć, znikli równie szybko co użytkownik cienia.

– Zaśnij~ Zaśnij~ –

Gasper nakreślił swoimi palcami koło i sprawił ze posiadacze Sacred Gear zasnęli. Oto moc wampira. Gya-kun z pewnością potrafi robić śliczne pozy.

Buchou i Akeno-san stworzyły magiczny krąg, aby odesłać dwóch jeńców do Zaświatów. Pozostało nam tylko poczekać na powrót Xenovi i Koneko-chan……

– Pokonałyśmy go. Nieco go wprawdzie nadwerężyłam, ale przynajmniej żyje.

Xenovia wróciła do nas, niosąc kogoś na ramieniu. Koneko-chan była tuż za nią. Och, pokonałyście go. Tego można było oczekiwać po Xenovi i Koneko-chan!

Jego też uśpiliśmy. To straszny wstyd, że pozwoliliśmy uciec jednemu z nich.

– Przesyłanie do Zaświatów skończone. Cóż, pewnie i tak wiele się od nich nie dowiemy.

Wysłaliśmy posiadaczy Sacred Gear do Zaświatów za pomocą magicznego kręgu, jednak wygląda na to, że ich wspomnienia dotyczące Frakcji Bohaterów zostały wymazane. Wysyłamy ich tylko na wszelki wypadek, gdyż mogą dysponować jakimiś ciekawymi informacjami, chociaż sam w to wątpię.

Wszystko wskazuje na to, że na pamięci posiadaczy Sacred Gear użyto jakiegoś programu technologicznego, przez co tracą pamięć, kiedy trafią do jakiejś ważnej lokacji danej frakcji. Słyszałem również, że odzyskanie takich straconych wspomnień jest prawie niemożliwe.

To dobrze że możemy odesłać ich żywych. Podstawowa zasada mówi bowiem, ,,Zabijać terrorystów bez litości”.

Och tak. Po historii z Diodorą, w moim Sacred Gear zaszła zmiana, a zwłaszcza w trybie Łamacza Ładu. Aktywuje się teraz przez dwie minuty, ale mogę go za to używać przez pełne trzydzieści sekund.

Czas używania zbroi także się zwiększył. Teraz mogę ją nosić przez dwie godziny dziennie. Ddraig powiedział, że w dobre dni będę mógł go nosić nawet i przez trzy godziny. Ilość transformacji w ciągu jednego dnia także poszła do góry. Na odpowiednim poziomie będę mógł jej używać tyle razy na dzień, ile zechcę.

Moje dwie największe słabości zostały bardzo podreperowane. To znacząca poprawa. Naprawdę się poprawiłem…… Słyszałem, że to zjawisko nazwano Juggernaut Drive .

Jednak to ciągle za mało. Vali wciąż jest na wyższym poziomie ode mnie.

– Walka podczas której musimy uważać aby nic nie zniszczyć, jest trudna dla naszej drużyny, która dysponuje takimi super atakami. – Stwierdziłem.

– Nic na to nie można poradzić. Dysponujemy potężnymi zdolnościami, więc jeśli będziemy walczyć z pełna mocą, to z tego miasta pozostaną dymiące zgliszcza. – Odpowiedział Kiba robiąc przy tym ten swój gorzki uśmieszek.

Och, Tak. W budynkach mieszkają ludzie, więc nie wolno ich niszczyć. Nawet jeśli jakieś są niezamieszkałe, to nawet gdybyśmy je zniszczyli, niektóre osoby mogłyby to uznać za podejrzane.

– Jeśli pomyślimy o tym jako o zasadach Rating Game, to byłoby to dobre doświadczenie. Nieźle się już przez to nacierpieliśmy.

Było tak jak powiedziała Buchou. Jeśli w przyszłości czekają nas jakieś Rating Games, to będzie to gra na innych zasadach. Jeśli przyzwyczaimy się do tego rodzaju walki, to bardzo nam się to przyda przy obecnych grach. Myślę również, że nasze doświadczenia z walki przeciwko Domu Sitri także mogą być użyteczne. Moja moc Sekiryuutei osiągnęła dzięki temu dobry poziom.

– Na swój sposób jest to jednak kłopotliwe. – Powiedział Kiba z westchnieniem.

– Co masz na myśli?

– Chodzi mi o to, że ci których tu wysłano, mają niezwykłe umiejętności, nawet jak na posiadaczy Sacred Gear. Z punktu widzenia diabłów, oznacza to, że zaczynają się ujawniać ci, którzy potrafią używać technik oraz są typami wspierającymi. Tych dwóch których tu wysłano, byli albo obdarzeni mocą, albo byli magami.…… Czyżby zaczęli adoptować się do naszego stylu walki?

Jeśli już o tym wspomniałeś, ostatnio toczymy coraz więcej bitew przeciwko tym, których przysłała Frakcja Bohaterów. Ich ataki były na początku proste, ale teraz przysyłają ludzi, których zdolności nie można jasno zrozumieć…… Na przykład ten Sacred Gear związany z cieniem.

– …..Sensei też tak mówił. Wiele właściwości Sacred Gears ciągle pozostaje nieznane. – Powiedziała Koneko-chan.

– Tak, dlatego używali wcześniej tej techniki do pożerania mocy Sekiryuutei oraz Świętego demonicznego miecza. Musieli zauważyć że ich zablokowanie jest niemożliwe, więc zastosowali inną metodę. – Buchou także podzieliła się z nami swoimi przemyśleniami.

– U-Umm jest coś, co uważam za bardzo podejrzane….. Mogę to powiedzieć? – Zapytała Irina.

– Oczywiście, słuchamy.

– Myślę że zachowanie Frakcji Bohaterów jest ,,dziwne”, jeśli szukają jakiejś metody do pokonania nas. – Oznajmiła Irina.

– Dziwne? – Zapytała Xenovia.

– Ponieważ jeśli naprawdę chcą nas pokonać, to myślę że ustaliliby jakąś taktykę po dwóch, albo trzech pierwszych bitwach. Powinni więc zaatakować nas na poważnie w czwartej bitwie, prawda? Jednak ten czwarty jak i piąty atak nie był niczym specjalnym. Myślałam że są po prostu ostrożni, ale…… Jakby to powiedzieć….. To wygląda jakby ich szefowie przeprowadzali jakiś rodzaj eksperymentu.

– Eksperyment? Na nas?

Irina pokręciła głową, słysząc pytanie Akeno-san.

– Bardziej….. To wygląda jakby eksperymentowali na posiadaczach Sacred Gear….. To po prostu moja teoria, więc nie potrafię wyrazić tego prawidłowo…… Wysyłają swoje siły do tego miasta, które jest własnością innej frakcji, więc może szukają miejsca, gdzie mogliby walczyć z silnymi przeciwnikami.

Wszyscy umilkli, gdy usłyszeli słowa Iriny. Nawet ja zacząłem myśleć nad tym, co usłyszałem. Rozumiem. Więc można na to spojrzeć i w ten sposób huh. Dotychczas myślałem że atakują nas tylko dlatego, że wzięli nas za swój cel.

……Musi więc być powód, dla którego wysyłają na nas posiadaczy Sacred Gear.

– ..........Nagła zmiana. – Powiedziała Koneko-chan.

Twarze wszystkich przybrały poważny wyraz, gdy usłyszeli te słowa. Zaraz, przecież to…!

– ……Ch-Chwila….. Nie mówcie mi….. Powód dla którego Frakcja Bohaterów nasyła na nas tych ludzi jest taki, że chcą osiągnąć Łamacza Ładu?

– Ale Ise-kun. To uczucie, zanim użytkownik cienia zniknął w magicznym kręgu ….. Nie sądzisz, że to było bardzo do tego podobne?

Nie mogłem nie zgodzić się z opinią Kiby. Ta dziwna atmosfera, która otaczała użytkownika cienia. To wyglądało jakby próbował uzyskać coś innego. – Więc mówisz że to był Łamacz Ładu.

– Ale czy mógł to osiągnąć tylko przez walkę z nami? – Zapytała Buchou.

– …..Sekiryuutei, osoba kontrolująca święte błyskawice, Święty demoniczny miecz, Święte miecze Durandal i Ascalon, zatrzymujący czas wampir, Nekomata używająca senjutsu oraz wyjątkowa uzdrowicielka….. Ise, myślę że z punktu widzenia naszych wrogów jesteśmy niezwykłymi i potężnymi wrogami. Niezależnie od tego czy wygrają czy też nie, walka z nami będzie czymś niesamowitym.

Więc jesteśmy ,,rzadkimi potworami”, za które można dostać niezłą ilość punktów doświadczenia huh! Ach, ale ona ma mimo wszystko rację. Moja moc zaczęła wzrastać dzięki treningowi ze staruszkiem Tanninem, walce z legendarnymi youkai Sun Wukongiem i Nekomatą używającym senjutsu.

Myślę że na koniec potrzebuję cycuszków Buchou…. Sposób na osiągnięcie ostatniego poziomu Łamacza ładu jest inny dla każdej osoby.

– Jednak taką metodę można uznać za zbyt brutalną i kłopotliwą. – Kontynuowała Irina.

– To wygląda, jakby dziesiątki, a nawet setki ich sojuszników mogły sobie umierać, dopóki nie osiągną Łamacza Ładu. Mamy wiele opinii na ich temat, więc myślę że pewnie wiedzą o tym, iż domyśliliśmy się ich prawdziwych zamiarów.

Nie mogliśmy potwierdzić naszych domysłów, więc zdecydowaliśmy się dać sobie z tym na razie spokój. Aktywowaliśmy magiczny krąg i wróciliśmy do bazy. Kiedy zaczerpnęliśmy oddechu po wylądowaniu w pokoju klubowym, Akeno-san zaczęła coś nucić i śpiewać, gdy przygotowywaliśmy się do wyjścia do domu. Wygląda na naprawdę szczęśliwą.

– Ara, Akeno. Wygląda na to że jesteś w dobrym nastroju. Czyżby spotkało cię coś, co zaspokoiło twoje sadystyczne skłonności? – Zapytała Buchou.

– Nie, nie o to chodzi. Ufufu. Jutro jest ten dzień. Nie mogę się przez to przestać uśmiechać. Randka. Jutro Ise-kun będzie moim chłopakiem. – Odpowiedziała Akeno-san.

Tak, jutrzejszy dzień wolny, jest jednocześnie dniem naszej randki.

Atmosfera w pokoju natychmiast się zmieniła, a ja sam byłem przerażony tymi morderczymi skłonnościami, które dziewczyny skierowały w moją stronę…….

===Część 4===

Po bitwie wróciliśmy do domu.

– ……Jakie to uczucie? – Zapytała wtulona we mnie Koneko-chan, którą obejmowałem ramionami.

– Bardzo przyjemne.

Koneko-chan używała całego swojego ciała i…… znaczy się używała na mnie swojego senjutsu.

Ostatnimi czasy Koneko-chan używa go aby zniwelować moje zmęczenie. O ile Asia potrafi wyleczyć moje rany, to nie potrafi przywrócić mi mojej wytrzymałości.

Koneko-chan kontroluje przepływ ,,ki” aby uzupełnić moja wytrzymałość, więc następnego dnia nie czuję żadnego zmęczenia. Najwyraźniej przez kontrolę poprawnego przepływu ,,ki”, naturalne zdolności lecznicze wzrastają, poprawia się również krążenie krwi oraz dzieją się inne dobre dla organizmu rzeczy. Koneko-chan bardzo się stara, aby to polepszyć.

Właśnie teraz Koneko-chan używa na mnie ,,ki” i jest takie przyjemne oraz ciepłe uczucie…….

Jestem pewien, że Koneko-chan jest ubrana w cienki, biały strój. Właściwie dostała go od Akeno-san, ponieważ oczyszcza ciało, co z kolei ułatwia używanie ,,ki”……. To białe ubranie jest takie cienkie, że mogę wyczuć jej ciało.

Koneko-chan jest mała, ale jej ciało jest takie delikatne, że zaczynam w niej dostrzegać kobietę……. Nie, nie! Nie powinienem myśleć w ten sposób o mojej kouhai!

Jej delikatne ciało, wysyła takie ciepłe uczucie, które rozprzestrzenia się po całym moim ciele. To równie przyjemne uczucie, jakbym brał kąpiel w wodzie mającej idealna temperaturę. Nawet wnętrze mojego ciała zaczęło się rozgrzewać.

– ………Jednocześnie usunę całe twoje zmęczenie. Życiowa energia, która zagrał ci Juggernaut Drive może być odnowiono po trochu, jeśli użyję na tobie leczącego senjutsu. – Powiedziała Koneko-chan uśmiechając się przy tym.

Może to przez to że ją tak obejmuję, jej twarz jest taka zaczerwieniona.

Było jak powiedziała Koneko-chan, to ciepło w środku brało się z tego, że zabrana mi energia wracała po trochu.

– Tak, wygląda na to że Juggernaut Drive zaczyna mnie okradać z życia. Słyszałem, że to może być nawet niebezpieczne.

[W tym tempie nie będziesz żył dłużej niż sto lat.]

Tak powiedział mi Sensei po szkolnym festiwalu. Kiedy byłem nieprzytomny, Sensei rozmawiał z Ddraigiem na temat mojego ciała.

Nawet jeśli atak ciągle był niekompletny, to moja żywotność została drastycznie skrócona i powiedziano mi że nie będę żył dłużej niż sto lat. We wcześniejszych bitwach, moje życie jako diabła zostało skrócone jeszcze bardziej.

Sto lat to dość dużo dla człowieka, ale śmiesznie krótko dla diabła. Kiedy Buchou o tym usłyszała…… rozpłakała się. Nie mogłem dopuścić, aby Asia o tym usłyszała. Jeśli się dowie, że nasza obietnica o pozostaniu razem na zawsze nie może się spełnić, to strach pomyśleć w jaki szok mogłaby wpaść.

Powiedziano mi że zginę, jeśli wejdę w ten tryb, niezależnie od tego, czy będzie niekompletny, czy najlepszy. Kiedy o tym usłyszałem, pobladłem.

Byłem w szoku. Najbardziej szokowało mnie, że po stu latach będę musiał rozstać się z moimi towarzyszami, co mnie najbardziej zasmucało.

Cóż, może się wydawać dziwne, że kilkunastoletni gówniarz martwi się tym, że nie będzie żył dłużej niż sto lat. Jednak kiedy cały czas myślałem, że będę żył 10 000 lat, a tymczasem okazało się że nie dożyję nawet setki, byłem w dużym szoku.

Byłem diabłem od mniej więcej pół roku i oznaczało to, że już wykorzystałem 99% mojego życia, wiecie? To szok którego nie jestem w stanie wyrazić słowami. Jeśli to skróciłoby mi życie tylko trochę, to nie miałbym nic przeciwko, coś takiego to już przesada.

Jeśli pozostało mi tylko sto lat życia, to nigdy nie spełnię moich marzeń o zostaniu królem haremu oraz promocji do wyższej klasy diabłów.

Używanie Dividing Gear także było zabronione. Zginę, jeśli użyję także i tej umiejętności. Wygląda na to że nawet przyjęcie obcej mocy skróci moja żywotność, więc nie będę już w stanie nic zrobić.

Używanie mocy Sekiryuutei nie będzie problemem, ale korzystanie z tej, która przewyższa poziom, znów skróci moje życie.

Wygląda na to że Vali używa niesamowitych demonicznych mocy, które żyją w jego wnętrzu i jakoś daje sobie z tym radę, ale dla kogoś takiego jak ja, który nie dysponuje żadnymi demonicznymi mocami, jest to………. Skoro poza życiem nie mam już nic więcej, co mógłbym użyć, zbliżę się jeszcze bardziej do śmierci, kiedy użyję mocy przekraczającej limit Dwóch Niebiańskich Smoków. Jeśli wpadnę w szał i przekroczę limit, może to dla mnie oznaczać śmierć……

Jednak Sensei powiedział coś jeszcze. ,,Jest sposób, aby po trochu przywracać ci stracone życie”. Była to uzdrawiająca metoda senjutsu. Tracenie żywotności, to jedna z konsekwencji użycia Juggernaut Drive, a jeśli rdzeń mojej życiowej energii jest albo i nie jest uszkodzony, to dzięki użyciu senjutsu moje ciało może wrócić do normalności.

– ……Wielu ludziom będzie smutno, jeśli Ise-senpai umrze. ……Ja także będę zła, jeśli to się stanie. Dlatego robię to, aby po trochu odzyskać utraconą energię. ……..Spędzę całe moje życie, próbując to wyleczyć…… Proszę więc, nie używaj znów tej formy……. – Powiedziała Koneko-chan błagalnym tonem z oczami pełnymi łez.

Moje serce zabiło! Jeśli prosisz mnie o to w ten sposób, to nie jestem w stanie powiedzieć nie, Koneko-chan!

– Tak, rozumiem. Nie pozwolę aby wszyscy wciąż się o mnie martwili. Nie pamiętam jednak jak wszedłem w tą formę, więc nie mam pewności, postaram się w każdym razie nie używać więcej Juggernaut Drive.

– …….Tak, proszę cię o to.

Koneko-chan przytuliła się do mnie mocniej. Zupełnie jakby chciała powiedzieć: ,,Proszę, nie używaj tego więcej”.

Kiedy pierwszy raz zobaczyłem Koneko-chan, nigdy bym nie pomyślał, że taka silna dziewczyna o ciętym języku będzie się kiedyś do mnie tulić……. Mimo wszystko jestem szczęśliwy! Zbliżyć się do Koneko-chan jest całkiem fajne.

Nie chcę jednak umrzeć, zanim nie zostanę Królem Haremu. Nie chcę w ogóle umierać, zanim nie będę uprawiać seksu z Buchou! Chcę to też robić z Akeno-san, no i zamierzam „ciężko pracować” nad spłodzeniem dzieci z Xenovią! Ostatnimi czasy myślę, że nie byłoby źle mieć tego typu relacje z Asą, więc nie zamierzam umierać, zanim nie spełnię tych marzeń.

Kiedy tak się zamyśliłem nad moimi żądzami, twarz Koneko-chan poczerwieniała.

– ……Senpai, jest szybsza droga do tego.

– Hmm, jaka?

– ……..To Bo……Bouchuujutsu<ref>Bouchuujutsu: Jutsu oznacza technikę, zaś bouchu oznacza sypialnię. W przenośni oznacza to „Sztuka Kochania” .</ref>.

Hmm? Nigdy nie słyszałem o podobnej technice.

– Bouchuujutsu? A cóż to takiego?

– …..Kobieta która specjalizuje się w używaniu ,,ki” dzieli się nim z mężczyzną, a to świetnie leczy rdzeń jego życia.

– Hmm, wygląda na bardzo poręczną technikę. Może powinniśmy tego spróbować następnym razem.

Kiedy Koneko-chan to usłyszała, jej twarz poczerwieniała i wyglądała na spanikowaną.

– …………………………R-Rozumiem. A-Ale to będzie mój pierwszy raz, więc…………… – Powiedziała pełnym determinacji głosem.

………………….Huh? Ta odpowiedź jest jakaś dziwna. Może powinienem zapytać ją o więcej szczegółów. Wygląda na to, że z powodu mojego nie doinformowania może się stać coś dziwnego.

– …….Hej, na wszelki wypadek chciałbym cię o coś zapytać. Jak wykonuje się to Bouchuujutsu?

[[File:High_school_dxd_v7_055.png|thumb]]

– ………Mężczyzna i kobieta……..stają się jednością…… To technika gdzie kobieta wysyła swoje ,,ki” bezpośrednio na ciało mężczyzny….. – Powiedziała Koneko-chan zawstydzonym tonem.

---!!

HejHejHejHejHejHejHej!!

– Przecież to-! To seks!! Mugaa! – Krzyknąłem głośno, ale Koneko-chan zakryła moje usta.

– J-Jesteś za głośny, Senpai.

Skinąłem głową, po czym odciągnąłem jej dłonie od moich ust. Wziąłem głęboki oddech.

– To znaczy że ja i Koneko-chan mamy…….. Nie mogę tego zrobić! – Oznajmiłem cichym głosem.

To oburzające! Nigdy bym nie pomyślał, że Bouchuujutsu to……..uprawianie seksu…..!

– Nie podobam ci się….? – Zapytała robiąc przy tym smutne oczy!

Czy mi się wydaje, czy też jest bardziej seksowna niż zwykle!?

– N-nie, nie o to mi chodzi! Koneko-chan jest moją kouhai, więc ciągle…..

Jest na to za wcześnie! Nie powiedziałem tego jednak. Wiem że byłaby nieszczęśliwa, gdyby to usłyszała.

– Jestem naprawdę bardzo wdzięczny, ale czy to nie doprowadzi do spłodzenia dzieci….? Ach, ale nawet jeśli jesteśmy diabłami, to chyba niemożliwe pomiędzy byłym człowiekiem i byłą youkai.

– Nie, to normalne że kobieta-Nekomata łączy się z mężczyzną innej rasy……. Często robi to z ludzkim mężczyzną.

Zmieniliśmy temat i rozmawiamy o Nekomatach, myśle jednak że to w porządku. To nawet lepiej! Koneko-chan bardzo dba o swoich towarzyszy, a mnie przeraża fakt, że chce mi oddać swoje dziewictwo! Ona musi się zakochać w kimś na poważnie i zrobić to z osobą którą kocha!

– Nie ma żadnych mężczyzn Nekomatów? – Zapytałem.

Tak, muszę zmienić temat z seksu, na rozmowę o populacji youkai.

– ……Są, ale jest ich mało….. …….Ale tradycja nakazuje, aby kobiety Nekomaty zawsze łączyły się z mężczyznami innych ras, .

Więc mają taką tradycję huh. Nawet jeśli jest youkai, ciekaw jestem czy też mają wśród siebie różne gatunki istot.

– …….Mój gatunek jest bardzo rzadki, więc muszę pozostawić po sobie potomstwo…… Może i zmieniłam się w diabła, ale dalej chcę mieć dziecko…..

…..Rozumiem. Więc to normalne, że Koneko-chan chce mieć dziecko. Kiedy nadejdzie odpowiedni czas, chcę jej dać dziecko, które będzie kochała.

Skinąłem głową, słysząc myśli Koneko-chan.

– ……Moje c-ciało i piersi są małe….. Ale mimo tego mogę uprawiać seks…… mogę mieć d-dzieci….. Jeśli Senpai naprawdę znajdzie się w niebezpieczeństwie, będę musiała użyć boujutsu siłą……. Jestem na to przygotowana….. – Powiedziała Koneko-chan niepewnym tonem.

Wyglądała na nieśmiałą, ale w jej oczach płonęła determinacja!

''KRWOTOK''

Doznałem silnego krwotoku z nosa. Ten erotyczny głos niesamowicie stymulował mój mózg! Nie! Nie możesz tego zrobić, Koneko-chan!

– K-Koneko-chan! N-Nie wolno! Nie możesz zmienić się w jakąś zboczoną dziewczynę!

– ……Ale jeśli mam mieszkać w tym domu, to wygląda na to, że muszę coś wiedzieć o tego typu rzeczach…… Tak właśnie zaczęłam ostatnio myśleć…….

Jasna cholera! Buchou i Akeno-san ,,zboczyły” wreszcie nawet i Koneko-chaaaaaaaaaaan!

Położyłem moje dłonie na ramionach Koneko-chan, żebym mógł mówić do niej w poważny sposób. Proszę, wybacz mi jeśli mój nos ciągle krwawi! Jeśli jakaś dziewczyna mówi mi takie rzeczy, nawet jeśli jest to Koneko-chan, to nie potrafię nie fantazjować na ten temat!

– Posłuchaj uważnie, Koneko-chan! Muszę też to powtórzyć Asi! Nie powinnaś rywalizować z Buchou i Akeno-san! To bardzo źle, jeśli próbujesz naśladować scenki pomiędzy mną i ,,Dwiema Wielkimi Onee-sama”! Koneko-chan powinna pozostać Koneko-chan! Onii-san jest bardzo surowy pod tym względem!

To zrozumiałe, że zboczone ataki Buchou i Akeno-san wpłynęły nie tylko na mnie, ale i na pozostałych członków klubu! Niedobrze! Te erotyczne ataki są przytłaczające, ponieważ wykonują je dwie Onee-sama mające erotyczne ciała, ale jeśli czyste dziewczyny, takie jak Asia i Koneko-chan będą je naśladować, to ja……..! To mój instynkt zostaje znokautowany!

– …….Ale Asia-senpai też się bardzo stara……..

Koneko-chan wygląda na lekko rozczarowaną. Wygląda na to, ze jedno pchnięcie więcej wystarczy! Zaraz, idę jutro na randkę z Akeno-san, co ja w ogóle wyprawiam!?

– Koneko-chan! Nie próbuj naśladować Buchou i Akeno-san, dobrze? One mają zły wpływ!

– Możesz powtórzyć kogo ma nie naśladować? Ciekawa jestem o co chodzi?

----!

…………..T-ten głos…. Kiedy się odwróciłem, zobaczyłem moją onee-sama która uśmiechała się, emitując jednocześnie niebezpieczną aurę.

– ……Bu…..Buchou.

– Bouchuujutsu? Połączenie różnych ras? No i o co chodzi z tym złym wpływem?

S-Słyszałaś wszystko!? Zostanę zabityyyyyyyyyyyyyy!

Asia stała tuz za jej plecami! Kiedy u diabła wróciły do mojego pokoju!? Kiedy Koneko-chan była zajęta leczeniem mnie, powinny być w innym pokoju i rozmawiać z kimś!

– ……Chlip. Więc będziesz miał dziecko z K-Koneko-chan…. Zawsze jestem zostawiana na lodzie….

Asia miała załzawione oczy i całkowicie nie rozumiała tej całej sytuacji! Być może te dziewczyny słyszały moją rozmowę z Koneko-chan zanim weszły do pokoju, przez co w ogóle nie rozumiały całej sytuacji, ponieważ usłyszały tylko kawałek!

– Koneko, skończyłaś już leczyć Iseia, prawda?

Koneko-chan także była przerażona uśmiechem Buchou i tylko skinęła głową w milczeniu. Z powodu zaciekłości Buchou, szybko opuściła pokój, po powiedzeniu ,,Dobranoc”.

Nieeeeeeeeeeeeeeeeee! Nie zostawiaj mnie Koneko-chaaaaaaaaan!

– Rozumiem. Ise, zrobiło się późno, więc chodźmy już do łóżka. Nie pozwolę ci jednak zasnąć, dopóki nie opowiesz nam, o czym rozmawiałeś z Koneko. Prawda Asiu?

– Tak, Rias-oneesama. Nie pójdziesz spać, dopóki wszystkiego nam nie opowiesz, Ise-san

W słowach obydwu była dziwna zawziętość. Zawlekły mnie nawet do łóżka!

W ten oto sposób moje przesłuchanie trwało do późnej nocy…… Jednak dzięki Koneko-chan, moje zmęczenie wyparowało następnego ranka.

===Część 5===

Następny dzień był dniem wolnym.

Stałem przed spożywczakiem obok stacji, gdzie mieliśmy się spotkać.

Randka zdecydowanie potrafi człowieka wyprowadzić z równowagi. Moje serce biło tak szybko! Moje ubranie leżało jak należy. Nawet jeśli widzimy się na co dzień, to musiałem ubrać się elegancko.

Rozejrzałem się dookoła. Miasto tchnęło już jesienią, jednak ciepło lata wciąż go nie opuszczało. Miałem na sobie ubranie z długimi rękawami, ale może lepsze byłoby takie z krótkimi?

Kiedy wybiła godzina dziesiąta, o której mieliśmy się spotkać, stanęła przede mną dziewczyna w moim wieku, ubrana w jednoczęściową sukienkę z ślicznymi falbankami…… Zaraz!

– A-Akeno-san……? – Zapytałem z niepewnością.

– Przepraszam, długo już czekasz?”

– N-Nie.

Zamrugałem oczami… moje serce zaczęło szybciej bić.

Włosy Akeno-san były rozpuszczone. Jej ubrania są równie śliczne jak te, które noszą dziewczyny w moim wieku. Pierwszy raz widzę Akeno-san noszącą buty! Myślałem że założy coś bardziej wyszukanego, co będzie pasowało takiej dojrzałej dziewczynie jak ona. Tak to sobie w każdym razie wyobrażałem. Więc tak się ubiera, kiedy wychodzi gdzieś z Buchou!

Dzisiaj Akeno-san ubrała się jak każda licealistka! Wygląda zupełnie jakby była w moim wieku…. Nie! Wygląda nawet na młodszą ode mnie.

Jest o wiele piękniejsza niż na co dzień. Nie, Akeno-san zawsze jest piękna, ale dzisiaj wygląda niesamowicie pięknie. Nie, bardziej niż pięknie, wygląda słodko!

Mój wzrok są bystrze przechwycony przez Akeno-san…..

– Ja… czuję się skrępowana, kiedy tak na mnie patrzysz. ……Czyżbym wyglądała dziwnie? – Zapytała.

Pokręciłem głową w zaprzeczeniu..

– Wyglądasz niesamowicie słodko! Naprawdę niesamowicie!

Akeno-san wyglądała na zawstydzoną, ale i jednocześnie szczęśliwą, gdy usłyszała moją opinię. Zawsze jest taką „Ara ara” Onee-sama, ale dzisiaj wygląda jak dziewica! To oszukiwanie!

– Dzisiaj Ise-kun będzie moim chłopakiem przez cały dzień. ……Mogę cię nazywać Ise?

Patrzenie na mnie takim wzrokiem i mówienie w taki nieśmiały sposób naprawdę jest oszustwem Akeno-san!

– P-Proszę bardzo.

Moje serce waliło jak szalone, więc byłem w stanie odpowiedzieć tylko w ten sposób, ale Akeno-san uśmiechnęła się szeroko, gdy to usłyszała.

– Yay! Dziękuję, Ise.

Ten jej wyraz radości jest po prostu najlepszy. O cholera. W jej przypadku to jest jak broń! Kiedy byłem taki zadowolony, nagle poczułem emanująca od kogoś żądzę mordu! Kiedy się odwróciłem…..

Hau!

…….Zobaczyłem szkarłatny kolor.

Zauważyłem szkarłatnowłosa osobę w okularach przeciwsłonecznych i kapeluszu, która obserwowała nas kryjąc się za słupem telefonicznym…… Ach, była tam też blondynka w okularach i załzawionych oczach, drobna osóbka w masce zapaśnika, spod której wystawały kocie uszy i podejrzany chłopak w torbie na głowie! Był też Kiba, który nie przebrał się za nic i wymachiwał rekami w przepraszających gestach.

Zgadza się. To Buchou i pozostali członkowie klubu. Zdecydowali się śledzić nas w tych tandetnych przebraniach!?

…….Oni naprawdę zamierzają chodzić za nami przez całą randkę?

– Ara ara. Zdecydowanie zbyt dużo ludzi chce się upewnić, czy mamy ze sobą romans. – Akeno-san także ich spostrzegła i wybuchnęła śmiechem.

Nagle przylgnęła do mnie, jakby chciała zamanifestować, jak blisko ze sobą jesteśmy. Ach, włosy Akeno-san pachną tak ładnie……. Trudno się jej oprzeć…..

''TRZASK''

Usłyszałem za moimi plecami głuchy dźwięk. Kiedy nieśmiało się odwróciłem…… Zobaczyłem niesamowicie wściekłą Buchou która ściskała słup telefoniczny tak mocno, że aż pękną!

……S-Straszne. Postaram się zachowywać, jakbym tego nie widział…..

– I-Idziemy więc? – Spytałem.

– Tak.

W ten oto sposób ja i Akeno-san ruszyliśmy w stronę miasta.

Minęły trzy godziny.

Przez cały ten czas Akeno-san zachowywała się jak każda dziewczyna w jej wieku. Kiedy weszliśmy do sklepu z markowymi ciuchami pytała mnie o rzeczy w stylu; „Hej, Ise. Czy dobrze w tym wyglądam?” albo „A może wyglądałabym lepiej w tym?” całkiem jak zwykła dziewczyna. Również mówiła w ten sam sposób! Jej zwykłe „Ara ara” i „Ufufu” całkiem zniknęło!

Kiedy kupiliśmy naleśniki w jakiejś budce, powiedziała „Ależ to pyszne, prawda Ise?”. Przez cały ten czas trzymaliśmy się za ręce, a kiedy chwyciła moją rękę, powiedziała że zdaje się na mnie! Przez cały ten czas moje serce waliło, jakby chciało wyskoczyć na zewnątrz!

Dzisiaj nauczyłem się…… że ta osoba jest szalenie słodka! Może to jest jej strona, która pokazuje tylko swojemu chłopakowi…..?

Normalnie jest japońską pięknością, mającą elegancką i szlachetną prezencję, taka Akeno-san jest zresztą popularna w szkole. Kiedy zachowuje się jak Onee-sama, mówi w ten wyszukany sposób i zachowuje się tak dostojnie.

Ale teraz mówi i zachowuje się jak zwykła, nieśmiała dziewczyna, która dobrze się bawi! Każdy facet, który zobaczyłby jak się teraz zachowuje, natychmiast zakochałby się w Akeno-san! Nie, w codziennej Akeno też….. Nie, jest cudowną kobietą, która oczarowałaby każdego mężczyznę!

Ale! Ale! Zarówno jej dzisiejsza postać, jak i ta która można zobaczyć na co dzień, mogłaby jednym ciosem znokautować każdego faceta z powodu swojego wdzięku!

Rozumiem. Więc jeśli ma chłopaka, to podczas randek zachowuje się w ten sposób. Jednak obecnie nie ma chłopaka, a ja tylko go zastępuję. Mimo wszystko Akeno-san pokaże tą stronę swojemu przyszłemu chłopakowi!

Kiedy tylko to zauważyłem, natychmiast zrobiłem się o to zazdrosny! Choleraaaaaaaaaaaaa!! Jestem naprawdę zazdrosny o tego gościa, który będzie się tak bawił z Akeno-san!!

Zaczynałem być naprawdę wkurzony, więc postanowiłem że będę się dzisiaj bawił z Akeno-san ze wszystkich sił, aby ten przyszły chłopak był zazdrosny o mnie!

– Akeno-san! Chodźmy do akwarium i centrum gier! Nacieszmy się dzisiaj sobą, ile tylko możemy! – Powiedziałem chwytając dłoń Akeno-san,

– Tak. – Odpowiedziała z wielkim uśmiechem, mimo iż początkowo była wyraźnie w szoku.

Mój mózg odleciał po tym jednym ciosie. Tak jak myślałem, Akeno-san jest dzisiaj niesamowicie słodka!!

– W morzu jest jeszcze więcej dziwnych ryb głębinowych, których tutaj nie ma. – Powiedziała pełnym entuzjazmu głosem Akeno-san, kiedy wychodziliśmy z akwarium.

Od samego początku randki aż do tej chwili, trzymam się z Akeno-san za ręce. Zawsze kiedy zobaczyliśmy jakąś dziwnie wyglądająca rybę, pokazywaliśmy ją sobie palcami i wybuchaliśmy śmiechem. Możliwe że z punktu widzenia innych…… wyglądaliśmy jak para kochanków. To by było najlepsze! Miłosna randka z Akeno-san! To naprawdę zabawne! To zdecydowanie jedna z najlepszych rzeczy, które przydarzyły mi się w życiu!

Gdyby tylko nie ta grupka, której przewodzi śledząca nas szkarłatnowłosa osoba…… bije od nich intensywne ciśnienie. Myślę, że po tej randce zginę w brutalnych męczarniach……

Akeno-san także zauważyła, że ci ludzie weszli za nami do akwarium. Jej piekna twarz przybrała złośliwy wyraz, po czym zaczęła uciekać, trzymając mnie cały czas za rękę!

<gallery>Image:High_school_dxd_v7_000d.jpg</gallery>

Och! Coś się stało!?

– Wstrząśnijmy Rias i resztą! – Powiedziała odwracając się w moją stronę.

Co!? Nie sprzeciwiałem się jednak i uciekałem razem z nią.

Ach, Buchou też zaczęli za nami biec, kiedy spostrzegli ze próbujemy im uciec! Biegłem, ciągnięty przez Akeno-san, skręciliśmy najpierw w prawo, potem w lewo prosto w miasto, próbując zgubić Buchou i pozostałych.

Po kliku minutach uciekania ukryliśmy się, skręcając w jakąś mniejszą uliczkę.

Ukrywając się w cieniu spostrzegliśmy, że Buchou i pozostali przechodzą obok naszej kryjówki. Akeno-san i ja wyszliśmy wtedy na drogę.

– Ufufu, wygląda na to, że ich zgubiliśmy.

Akeno-san wytknęła kawałek języka i wyraźnie wyglądała na rozbawioną.

He he he, zdecydowanie zostanę po tym wszystkim zamordowany. Będę błagał o śmierć, albo w najlepszym przypadku konał w mękach……

W sumie to wszystko jedno, zniosę wszystko, jak długo Akeno-san dobrze się bawi.

Jednak przez to że uciekaliśmy na oślep, nie wiemy teraz gdzie jesteśmy. Jak daleko się zapuściliśmy?

Rozejrzałem się dookoła…..

Zobaczyłem znak z napisem [Odpoczynek - ??? jenów] oraz [Nocleg - ??? jenów]!!!!

W-Wszędzie dookoła są hotele miłości!!

Przyszliśmy w złe miejsce! Może Buchou zauważyła że uciekliśmy w takie miejsce!

Cholera! naprawdę wdepnąłem w niezłe gówno! Jeśli szybko stad nie odjedziemy, możemy mieć poważne kłopoty!

– A-Akeno-san! Musimy stad szybko odejść, zanim ktoś źle to zrozumie--

To się stało, kiedy próbowałem szybko opuścić to miejsce. Akeno-san trzymała mocno mój rękaw……

– …..A-Akeno-san?

Kiedy się odwróciłem, zobaczyłem że twarz Akeno-san przybrała kolor dorodnej czerwieni.

– …….Nie mam nic przeciwko. – Powiedziała nieśmiało.

…….Huh? Nic przeciwko …….? O-O co jej chodzi?

Nie mogłem zrozumieć, co znaczy ta cała sytuacja.

– …….Jeśli Ise chce tam wejść, to nie mam nic przeciwko. …….Zgadzam się na to. – Powiedziała z determinacją.

………………

Z mojego nosa................ polała się krew.

N-N-NAPRAWDĘĘĘĘĘĘĘĘĘĘĘĘĘĘĘĘĘĘĘĘĘ!!!

Ech!? Jesteś poważna!? Naprawdę!? Czy to w porządku!? Czy to aby na pewno w porządku!?

Czy to w porządku że chcesz iść ze mną do hotelu miłości!?

Nie chodzi ci tylko o odpoczynek, prawda!? To znaczy, że my zrobimy „to”!?

Akeno-san……. nie miała tego codziennego, zboczonego wyrazu twarzy. przybrała za to minę niewinnej dziewicy!

OOOOO! Akeno-san! Jesteś taka czysta, że ja…., ja……!

Hyoudou Issei, czy jesteś w stanie to dzisiaj zrobić!? Twoją partnerką jest Akeno-san! To może być najlepsza szansa na to!

Kidy jesteśmy poza zasięgiem Buchou…….my…….będziemy mieli nasz pierwszy raz!?

Uooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooo!!?

Buchou! Wierzyłem że mój pierwszy raz będzie z tobą! Ale teraz jest tu Akeno-san! To najlepsza oferta jaka mogłem otrzymać od Onee-sama!

Czuję że nie byłbym mężczyzną, gdybym nie skorzystał z takiej propozycji! Wygląda na to, że Akeno-san też jest do tego zdeterminowana, myślę więc że nie byłbym mężczyzną, gdybym odmówił!

Czy mogłoby być coś bardziej szczęśliwego, niż pierwszy raz z Akeno-san!?

Zrobić to z nią, czy nie zrobić, oto jest pytanie!? Zaraz, uspokój się ! Muszę podziękować Maou-sama za to błogosławieństwo! Kiedy byłem zajęty podejmowaniem najważniejszej decyzji mojego życia, ktoś mi przeszkodził.

– Rany, żeby uprawiać z kobietą seks w południe. Z pewnością wiesz co robić, gówniarzu Sekiryuutei.

Huh? Kto to jest? Osobą która się pojawiła był jakiś staruch w łachmanach i czapce na głowie. Za jego plecami stała dobrze zbudowana kobieta, która wyglądała na zapracowaną.

Była niesamowicie piękna. Jej srebrne włosy były długie i proste. Sądziłem ze w dotyku są jedwabiste.

A spieprzaj dziadu. Decyduję teraz czy mam to zrobić, czy tez może nie. Chwila…….

Huh? Ja już go gdzieś widziałem.

– Hohoho, trochę czasu minęło. To ja, przybyłem tu z dalekiej północy. – Powiedział jednooki starzec z lubieżnym uśmiechem.

[[File:High_school_dxd_v7_071.png|thumb]]

Pamiętam ten wyraz twarzy.

– Starowina Odyn!

Tak! Przywódca Bogów Północy! Nie widziałem go od czasu incydentu z Diodorą.

– Hohoho.

– Dlaczego tu jesteś?

Tak, co on robi w Japonii? Zwiedza? Czy to nie jest zbyt lekkomyślne, kiedy kręci się tu teraz tylu terrorystów? Tak sobie pomyślałem, kiedy nagle ta kobieta wyforsowała się naprzód.

– Odyn-sama! Będą kłopoty, jeśli będziesz się błąkał po takim miejscu jak to! Jesteś B-Bogiem wię proszę cię o to, abyś zachowywał się poprawnie! – Powiedziała.

Och. Zaczęła drzeć się na starucha. Ach, czy to ona nie jest tą osobą, która chodziła w zbroi i darła się na Odyna?

– Pozwól mi na to, Rossweisse. Jesteś walkirią<ref>Walkirie: W mitologii nordyckiej walkirie były wojowniczkami, służkami Odyna, których zadaniem był zbieranie z pobojowisk dusz poległych wojowników, które zanosił do Walhalli (nordyckiego nieba). Warto wiedzieć, że wikingowie uważali zorze polarną, za pędzące po niebie walkirie (błyskające światło to słońce, które miało się odbijać w zbrojach i orężu wojowniczek), a same walkirie były dziewicami. </ref>, która ma się opiekować bohaterami, musisz więc więcej wiedzieć na temat tego typu miejsc.

– Jestem walkiria i nie mam prawa odwołać się od tego. Wasza dwójka nie powinna tu przychodzić w południe. Jesteście licealistami, prawda? Idźcie więc do domu i pouczcie się.

Z jakiegoś powodu ta walkiria o imieniu „Ross-jakoś-tam-san” zaczęła być zła na mnie i na Akeno-san.

O rany. Wygląda na to, że nie czas myśleć o tym, czy można wejść do hotelu, czy też nie……. Jak ja tego żałuję! Zacząłem rozpaczać w moim wnętrzu!

Zauważyłem że Akeno-san zbliżyła się do nieźle umięśnionego mężczyzny, który najwidoczniej eskortował starca.

– ……T-Ty jesteś…

Akeno-san miała szeroko otwarte oczy i wyraźnie wyglądała na zszokowaną. Czy to ktoś znajomy? Ona go zna?

– Akeno, co to niby ma znaczyć?

Facet wyglądał na wkurzonego. Czułem wściekłość z jego słów. Bardzo intensywną.

– …..To nie twoja sprawa! W-Właściwie co ty tu robisz!?

Akeno-san zaostrzyła swój wzrok i zaczęła wpatrywać się w tego gościa. Jej dziewicza strona z wcześniej całkiem zniknęła. Żeby Akeno-san patrzała się na niego takim wzrokiem…… Kim on jest?

– To nieistotne! W każdym razie natychmiast stąd idziemy. Za wcześnie jeszcze dla ciebie na tego typu rzeczy.

Złapał Akeno-san za ramie i próbował gdzieś ją zabrać siłą!

– Nie! Puść mnie!

Akeno-san stawia opór! Hej hej hej hej! Co ty jej robisz?!

Chwyciłem mocno jego ramię i uwolniłem od niego Akeno-san.

– Nie wiem co tu się dzieje, ale natychmiast zostaw Akeno-san. Nie widzisz że tego nie lubi? Właściwie to kim ty jesteś? – Zapytałem głosem przepełnionym zapałem do walki.

Odpowiedź którą usłyszałem przeszła moje oczekiwania:

– Eskortuję dzisiaj Odyna-dono. Jestem Barakiel, jeden z przywódców Grigori oraz ojciec Himejimy Akeno.

…….Czyli on jest ojcem Akeno-san.

<noinclude>

==Odnośniki tłumacza==

<references/>
</noinclude>

<noinclude>
{| border="1" cellpadding="5" cellspacing="0" style="margin: 1em 1em 1em 0; background: #f9f9f9; border: 1px #aaaaaa solid; padding: 0.2em; border-collapse: collapse;"
|-
| Cofnij do [[High_School_DxD_-_Tom_7_Ilustracje|ilustracji]]
| Powróć do [[High_School_DxD_(Polski)|strony głównej]]
| Przejdź do [[High_School_DxD_-_Tom_7_rozdzial_2|Przybycie pieprzonego starca z północy]]
|-
|}
</noinclude>

High School DxD: Rezerwacja

2012-08-29T14:57:57Z

195.69.81.103: /* Tom 8 */

Zasady rezerwacji rozdziału są następujące:
*Musisz rezerwować sobie rozdział, nad którym chcesz pracować.
*Obowiązuje zasada "Kto pierwszy, ten lepszy", dlatego jeżeli zamierzasz rozpocząć tłumaczenie - nie zwlekaj z tym i zarezerwuj sobie rozdział.
*Strona ta nie stanowi wiążącej umowy, dlatego jest dozwolona zmiana tłumacza danego rozdziału.
*Fragmenty, które nie były aktualizowane od dłuższego czasu, mogą zostać przejęte przez innego tłumacza. W takim przypadku proponuje się zaczęcie tłumaczenia od nowa w celu zachowania spójności tekstu, ale stare tłumaczenie pozostanie do czasu, aż nie pojawi się nowe.

==Seria ''High School DxD'' ==

===Tom 1===

::*Żywot 0 [[User:reddocksw|reddocksw]] '''Ukończono'''
::*Żywot 1 [[User:reddocksw|reddocksw]] '''Ukończono'''
::*Żywot 2 [[User:reddocksw|reddocksw]] '''Ukończono'''
::*Żywot 3 [[User:reddocksw|reddocksw]] '''Ukończono'''
::*Żywot 4 [[User:reddocksw|reddocksw]] '''Ukończono'''
::*Nowy żywot [[User:reddocksw|reddocksw]] '''Ukończono'''
::*Posłowie [[User:reddocksw|reddocksw]] '''Ukończono'''

===Tom 2===

::*Żywot 0 [[User:reddocksw|reddocksw]] '''Ukończono'''
::*Żywot 1 [[User:reddocksw|reddocksw]] '''Ukończono'''
::*Żywot 2 [[User:reddocksw|reddocksw]] '''Ukończono'''
::*Żywot 3 [[User:reddocksw|reddocksw]] '''Ukończono'''
::*Żywot 4 [[User:reddocksw|reddocksw]] '''Ukończono'''
::*Żywot 5 [[User:reddocksw|reddocksw]] '''Ukończono'''
::*Szach mat [[User:reddocksw|reddocksw]] '''Ukończono'''
::*Koniec gry [[User:reddocksw|reddocksw]] '''Ukończono'''
::*Żywot ∞ vs Moc [[User:reddocksw|reddocksw]] '''Ukończono'''
::*Ojciec z ojcem [[User:reddocksw|reddocksw]] '''Ukończono'''
::*Ostatni pocałunek [[User:reddocksw|reddocksw]] '''Ukończono'''
::*Nowy żywot [[User:reddocksw|reddocksw]] '''Ukończono'''
::*Posłowie [[User:reddocksw|reddocksw]] '''Ukończono'''

===Tom 3===

::*Żywot 0 Nightwing '''Ukończono'''
::*Żywot 1 Nightwing '''Ukończono'''
::*Zemsta skoczka Nightwing '''Ukończono'''
::*Żywot 2 Nightwing '''Ukończono'''
::*Żywot 3 Nightwing '''Ukończono'''
::*Żywot 4 Nightwing '''Ukończono'''
::*Nowy skoczek & nowy rywal Nightwing '''Ukończono'''
::*Nowy żywot Nightwing '''Ukończono'''
::*Przyjaciele Nightwing '''Ukończono'''
::*Posłowie Nightwing '''Ukończono'''

===Tom 4===

::*Żywot 0 [[User:reddocksw|reddocksw]] '''Ukończono'''
::*Żywot 1 [[User:reddocksw|reddocksw]] '''Ukończono'''
::*Żywot 2 [[User:reddocksw|reddocksw]] '''Ukończono'''
::*Żywot 3 [[User:reddocksw|reddocksw]]
::*Żywot 4 [[User:reddocksw|reddocksw]]
::*Żywot 5 [[User:reddocksw|reddocksw]]
::*Nowy żywot [[User:reddocksw|reddocksw]]
::*Specjalny żywot [[User:reddocksw|reddocksw]]
::*Posłowie [[User:reddocksw|reddocksw]]

===Tom 5===

::*Żywot 0 BananowyJE '''Ukończono'''
::*Żywot 1 BananowyJE '''Ukończono'''
::*Żywot 2 BananowyJE '''Ukończono'''
::*Żywot 3 BananowyJE
::*Odyn BananowyJE
::*Żywot 4 BananowyJE
::*Walc BananowyJE
::*Żywot 5 BananowyJE
::*VIP BananowyJE
::*Koniec gry BananowyJE
::*ZWYCIĘŻYNI BananowyJE
::*Ponowne zjednoczenie BananowyJE
::*Zjednoczenie BananowyJE

===Tom 6===

::*Żywot 0 BananowyJE
::*Żywot 1 BananowyJE
::*Żywot 2 BananowyJE
::*Żywot 3 BananowyJE
::*Żywot 4 BananowyJE
::*Żywot 5 BananowyJE
::*Nowy żywot BananowyJE
::*Posłowie BananowyJE

===Tom 7===

::*Żywot 0 Nightwing
::*Żywot 1 Nightwing
::*Żywot 2 Nightwing
::*Żywot 3 Nightwing
::*Żywot 4 Nightwing
::*Nowy żywot Nightwing
::*Posłowie Nightwing

===Tom 8===

::*Żywot 1 Nightwing '''Ukończono'''
::*Żywot 2 Nightwing '''Ukończono'''
::*Żywot 3 Nightwing '''Ukończono'''
::*Żywot 4 Nightwing '''Ukończono'''
::*Żywot 5 Nightwing '''Ukończono'''
::*Żywot 6 Nightwing '''Ukończono'''
::*Specjalny żywot Nightwing '''Ukończono'''
::*Posłowie Nightwing '''Ukończono'''

===Tom 9===

::*Żywot 0 Mojzses
::*Żywot 1 Mojzses
::*Żywot 2 Mojzses
::*Żywot 3 Mojzses
::*Żywot 4 Mojzses
::*Maven Mojzses
::*Nowy żywot Mojzses
::*Boss z bossem Mojzses
::*Vali Lucyfer Mojzses
::*Bael Mojzses
::*Bohaterowie Mojzses
::*Posłowie Mojzses

===Tom 10===

::*Żywot 0 [[User:Pueblo|Pueblo]]
::*Żywot 1 [[User:reddocksw|reddocksw]]
::*Żywot 2 [[User:reddocksw|reddocksw]]
::*Żywot 3 [[User:reddocksw|reddocksw]]
::*Żywot 4 [[User:reddocksw|reddocksw]]
::*Żywot MAX VS Moc [[User:reddocksw|reddocksw]]
::*Żywot MAXIMUM VS Moc　[[User:reddocksw|reddocksw]]
::*Nowy　żywot [[User:reddocksw|reddocksw]]
::*Dodatkowy żywot [[User:reddocksw|reddocksw]]
::*Posłowie [[User:reddocksw|reddocksw]]

===Tom 11===

::*Żywot 0 [[User:reddocksw|reddocksw]]
::*Żywot 1 [[User:reddocksw|reddocksw]]
::*Żywot 2 [[User:reddocksw|reddocksw]]
::*Żywot 3 [[User:reddocksw|reddocksw]]
::*Żywot 4 [[User:reddocksw|reddocksw]]
::*Życie... [[User:reddocksw|reddocksw]]
::*Stracone życie [[User:reddocksw|reddocksw]]
::*Posłowie [[User:reddocksw|reddocksw]]

===Tom 12===

::*Żywot -3 [[User:reddocksw|reddocksw]]
::*Żywot -2 [[User:reddocksw|reddocksw]]
::*Granica międzywymiarowa [[User:reddocksw|reddocksw]]
::*Szatan [[User:reddocksw|reddocksw]]
::*Żywot -1 [[User:reddocksw|reddocksw]]
::*Żywo 0 [[User:reddocksw|reddocksw]]
::*Żywo 1 [[User:reddocksw|reddocksw]]
::*Azazel [[User:reddocksw|reddocksw]]
::*Bohater...? [[User:reddocksw|reddocksw]]
::*Nowy żywot [[User:reddocksw|reddocksw]]
::*Posłowie [[User:reddocksw|reddocksw]]'

<noinclude>
{| border="1" cellpadding="5" cellspacing="0" style="margin: 1em 1em 1em 0; background: #f9f9f9; border: 1px #aaaaaa solid; padding: 0.2em; border-collapse: collapse;"
|-
| Wróć do [[High School DxD (Polski)|strony głównej]]
|-
|}
</noinclude>

[[Category:Registration Page]]

High School DxD (Polski)

2012-08-29T13:58:46Z

195.69.81.103: /* Tom 7 - A po szkole... Ragnarok */

[[Image:DxDV1Cover.png|300px|thumb|Okładka pierwszego tomu High School DxD]]

'''High School DxD''' (ハイスクールD×D, ''Haisukūru D×D'') to japońska light novel autorstwa Ichieia Ishibumia, ilustrowana przez Miyama-Zero. Publikuje ją Fujimi Shobo pod banderą Fujimi Fantasia Bunko.

Serię High School DxD można znaleźć również w następujących językach:
*[[High School DxD|English (angielski)]]
*[[High School DxD (Bahasa Indonesia)|Bahasa Indonesia (indonezyjski)]]
*[[High School DxD (Français)|Français (francuski)]]
*[[High School DxD (Български)|Български (bułgarski)]]
*[[High School DxD (Español)|Español (hiszpański)]]
*[[High_School_DxD_(Italian)|Italiano (włoski)]]
*[[High School DxD (Deutsch)|Deutsch (niemiecki)]]

<br />

==Streszczenie fabuły==
Ja, Hyoudou Issei, jestem uczniem drugiej klasy liceum i tyle lat, ile stąpam już po ziemi, równa się czasowi, ile nie mam dziewczyny. Jednak komuś takiemu jak ja wreszcie to się udało! Sorki, chłopaki, wkroczę na ścieżkę dorosłości przed wami! – Tak przynajmniej powinno być, ale dlaczego zostałem zabity przez swoją dziewczynę!?

Nie udało mi się jeszcze niczego zrobić! Czy na tym świecie nie ma żadnego Boga!?

A osobą, która mnie ocaliła, jest najpiękniejsza dziewczyna ze szkoły, Rias Gremory-senpai. Poznałem od niej, która nie jest Bogiem, ale diabłem, szokującą prawdę: „Zostałeś wskrzeszony jako diabeł! Pracuj pod moją komendą!”.

Będąc zwabionym przez piersi Senpai i to, jak się ze mną obchodziła, moje życie jako diabeł rozpoczęło się.

Zatem połączenie komediowej Akademii Miłości i bitew fantasy, w towarzystwie agresji i zachcianek świata doczesnego, właśnie się zaczyna!

''--Zaczerpnięte z tomu pierwszego.''

==Występujące postaci==
{| class="collapsible collapsed" style="text-align:left; margin:5px 20px clear:both; font-size:100%; background:transparent; width:100%;"
! style="background:#cee0f2;" align="center"| '''UWAGA: PONIŻSZE TREŚCI MOGĄ ZAWIERAĆ SZCZEGÓŁY DOTYCZĄCE FABUŁY TEKSTU.'''
|-
|
===Akademia Kuou===
====Klub Okultystyczny====
<div>
<div style="float: left; width:42%; margin: 5px 20px;">
'''Issei Hyoudou''' (兵藤一誠, ''Hyōdō Issei'')

[[File:Pawn-Ise.jpg|left|]]

Ranga/Rola: Niskoklasowy demon -> średnioklasowy (wcześniej człowiek)/Pion

Sacred Gear: Boosted Gear (Longinus)- zwiększa dwukrotnie moc użytkownika co dziesięć sekund -> Zbroja łuskowa Boosted Gear (Łamacz Ładu)

Oręż: Ascalon

Umiejętności: Dress-Break - rozdziera ubrania na ciałach kobiet, Bilingual - rozumienie "mowy" kobiecych piersi.

Uczeń drugiej klasy liceum. Głupek i zboczeniec. Typowy uczeń żyjący w typowej rodzinie, ale jest posiadaczem Sacred Gear "Boosted Gear", który jest zaliczany do jednych z najpotężniejszych. Został zabity przez swoją pierwszą dziewczynę, która była w rzeczywistości upadłym aniołem, i został przywrócony do życia jako demon oraz podwładny Rias Gremory, jego nowej pani. Teraz jego celem jest zostanie królem Haremu poprzez zdobycie parostwa, choć sam nieświadomie przyciąga dziewczyny wokół siebie.

</div>
<div style="float: left; width:42%; margin: 5px 20px;">
'''Rias Gremory''' (リアス・グレモリー, ''Guremori Riasu'')

[[File:King-Rias.jpg|left|]]

Ranga/Rola: Wysokoklasowy demon (diabeł czystej krwi)/Król

Umiejętności: Moc zniszczenia (Power of destruction)

Uczennica trzeciej klasy liceum i jednocześnie najpiękniejsza dziewczyna w całej szkole. Pochodzi ze starego rodu diabłów czystej krwi, domu Gremory. Wysokoklasowy demon nazywany "Szkarłatną Księżniczką Zniszczenia". Jej brat jest jednym z Szatańskiej Czwórki (Youndai-Maou), Lucyferem. Oboje posiadają moc zniszczenia. Wskrzesza Iseia jako swojego służącego po tym, jak znajduje go po spotkaniu z upadłym aniołem i stwierdzeniu, że jest w posiadaniu rzadkiego Sacred Gear. Uprzejma i delikatna dla swoich podwładnych, staje się zupełnie inną osobą podczas walki lub treningu.

</div>
<br style="clear: both;" />
<div style="float: left; width:42%; margin: 5px 20px;">
'''Asia Argento''' (アーシア・アルジェント, ''Arujennto Aashia'')

[[File:Bishop-Asia.jpg|left|]]

Ranga/Rola: Niskoklasowy demon (wcześniej człowiek)/Goniec

Sacred Gear: Zmierzch Uzdrawiania - moc uzdrawiania.

Uczennica drugiej klasy liceum. Początkowo siostra zakonna znana jako Święta Dziewica, sławna przez swoją moc uzdrawiania. Chowała się w sierocińcu, ale została zabrana przez Kościół, kiedy ten odkrył jej moc. Następnie wyrzucona z niego za uzdrowienie diabła, została przygarnięta przez ludzi powiązanych z upadłymi aniołami. Zaczęła mieszkać wraz z Iseiem po tym, jak została uwolniona z rąk upadłych aniołów. Jako osoba, która dorastała w Kościele, brak jej zdrowego rozsądku.

</div>
<div style="float: left; width:42%; margin: 5px 20px;">
'''Akeno Himejima''' (姫島朱乃, ''Himejima Akeno'')

[[File:Queen-Akeno.jpg|left|]]

Ranga/Rola: Niskoklasowy demon -> średnioklasowy (wcześniej człowiek/upadły anioł)/Królowa

Umiejętności: Moc Świętych Błyskawic (Power of Holy-Lighting)

Uczęszcza do klasy trzeciej liceum i wspólnie z Rias należy do "Dwóch Wielkich Onee-sama" szkoły. Przez innych nazywana Najpotężniejszą Królową. Przyszła na świat jako owoc miłości ludzkiej matki i ojca, który był upadłym aniołem. Po śmierci rodzicielki została podwładną Rias. Jest wystarczająco bliską przyjaciółką Rias, aby nazywać ją prywatnie po imieniu, ale przy obecności innych zwraca się do niej Buchou i zachowuje stosunki sługa-mistrz. Uparcie odmawia wykorzystania swojej mocy światła, którą odziedziczyła po ojcu, i używa jej dopiero po namowie Iseia.

</div>
<br style="clear: both;" />
<div style="float: left; width:42%; margin: 5px 20px;">
'''Yuuto Kiba''' (木場祐斗, ''Kiba Yuuto'')

[[File:Knight-Kiba.jpg|left|]]

Ranga/Rola: Niskoklasowy demon -> średnioklasowy (wcześniej człowiek)/Skoczek

Sacred Gear: Narodziny miecza (Sword Birth) - pozwala użytkownikowi na stworzenie dowolnego oręża -> Miecz Zdrajcy (Sword of Betrayer) (Łamacz Ładu, podgatunek), Ostrze Kowala -> Glory Drag Trooper (Łamacz Ładu, podgatunek)

Oręż: Cesarski Demoniczny Miecz Gram, Balmung, Nothung, Tyrfing oraz Dáinsleif.

Jest w drugiej klasie liceum. Sam ogłosił się najlepszym przyjacielem Iseia, a także szkolnym księciem przystojniaków. Był ofiarą projektu "Święty Miecz", z którego jako jedyny wyszedł żywy. Stał się podwładnym Rias, kiedy ta ocaliła go od śmierci, ale poprzysiągł zemstę na tych, którzy potraktowali go jako królika doświadczalnego i przyczynili się do śmierci jego przyjaciół. Żywi także wielką nienawiść w stronę posiadaczy Świętych Mieczy.

</div>
<div style="float: left; width:42%; margin: 5px 20px;">
'''Koneko Toujou''' (塔城小猫, ''Tōjō Koneko'')

[[File:Tank-Koneko.jpg|left|]]

Ranga/Rola: Niskoklasowy demon (wcześniej nekomata (stworzenie z mitologii japońskiej))/Wieża

Umiejętności: Sen-jutsu

Uczennica pierwszej klasy liceum. Pierwotnie była wykorzystywana przez inne demony po tym jak jej siostra, Kuroka, zabiła swojego pana. Maou, Lucyfer, ochronił ją i zostawił pod opieką swojej siostry, Rias, i tym samym Koneko stała się jej podwładną. Odmawiała użycia mocy sen-jutsu, ponieważ nie chciała upodabniać się do swojej siostry. Wraz z Akeno przezwyciężyły niechęć do swojej mocy, po tym, jak Ise im w tym pomógł. Nie okazuje żadnych emocji i wciąż dogryza Iseiowi, gdy ten tylko pomyśli o czymś nieprzyzwoitym. Największą troską obdarza swoich towarzyszy, gdy ci wpakują się w jakieś tarapaty.

</div>
<br style="clear: both;" />
<div style="float: left; width:42%; margin: 5px 20px;">
'''Xenovia''' (ゼノヴィア, ''Zenovia'')

[[File:Knight-Zenovia.jpg|left|]]

Ranga/Rola: Niskoklasowy demon (wcześniej człowiek)/Skoczek

Oręż: Excalibur Zniszczenia, Święty Miecz Durandal -> Ex-Durandal

Jest użytkownikiem Świętego Miecza i została wysłana przez Kościół wraz z Iriną w celu odzyskania lub zniszczenia skradzionych Excaliburów. Po dowiedzeniu się, że biblijny Bóg umarł dawno temu, postanawia dołączyć do Klubu Okultystycznego jako służąca Rias. Kiedy tylko może, próbuje uwieść Iseia, ponieważ chce narodzić zdrowe i silne dziecko.

</div>
<div style="float: left; width:42%; margin: 5px 20px;">
'''Gasper Vladi''' (ギャスパー・ヴラディ, ''Bulade Gyasupa'')

[[File:Bishop-Gasper.jpg|left|]]

Ranga/Rola: Niskoklasowy demon (wcześniej człowiek/wampir)/Goniec

Sacred Gear: Zabroniony Widok Balor (Forbidden Balor View)

Pół-wampir, mężczyzna-transwestyta, który jest w posiadaniu mocy zatrzymywania czasu poprzez spojrzenie, jednak nie jest w stanie tego kontrolować. Powiązany z Rias przez rozkaz starszych, aż do momentu, kiedy Rias dorośnie wystarczająco, aby móc sprawować nad nim kontrolę. Wciąż nie jest w stanie całkowicie zapanować nad swoimi mocami, ale może zwiększyć kontrolę poprzez wypicie dużej ilości krwi Iseia.

</div>
<br style="clear: both;" />
<div style="float: left; width:42%; margin: 5px 20px;">
'''Rossweisse''' (ロスヴァイセ, ''Rosuvaise'')

[[File:Tank-Rossweisse.jpg|left|]]

Ranga/Rola: Niskoklasowy demon (wcześniej walkiria)/Wieża

Umiejętności: Norwerska magia

Pierwotnie strażnik Odyna. Po walce z Lokim i Fenrirem, Odyn pozostawił ją w rodzimym miasteczku Iseia. Została przekonana przez Rias do zostania jej sługą. W Akademii Kuou pełni rolę nauczycielki.

</div>
<div style="float: left; width:42%; margin: 5px 20px;">
'''Irina Shidou''' (紫藤イリナ, ''Shidō Irina'')

[[File:Ace-Irina.jpg|left|]]

Ranga/Rola: Anioł (wcześniej człowiek)/As

Oręż: Excalibur Naśladowania (Excalibur Mimic), seryjnie tworzone demoniczne miecze

Jest partnerem zawodowym Xenovii i koleżanką Iseia z dzieciństwa. Po odkryciu faktu, że biblijny Bóg jest martwy, nadal podąża za nauczaniem Kościoła i pozostaje pod bezpośrednią kontrolą Michała. Zakochała się w Iseiu i wielkim zaskoczeniem było dla niej to, że został diabłem. Pomimo tej skazy są nadal przyjaciółmi.

</div>
<br style="clear: both;" />
<div style="float: left; width:42%; margin: 5px 20px;">

</div>
<br style="clear: both;" />
</div>

|}

==Tłumaczenie==

=== [[High School DxD:Registration Page|Rezerwacja]] ===

'''Osoby chętne do tłumaczenia tej serii na język polski są proszone o wpis na [[High School DxD: Rezerwacja|tej]] stronie.'''

===Standardy===
'''Każdy rozdział (już po naniesieniu poprawek) musi spełniać ogólne wytyczne.'''
*[[Format_guideline|General Format/Style Guideline]]
*[[High School DxD: Names and Terminology Guidelines]]
'''Wszystkie redakcje tłumaczenia mają być w języku polskim.'''

'''''Jeżeli podczas czytania tekstu zauważysz jakiś błąd - popraw go. Mimo redakcji nie można wyłapać wszystkiego.'''''

<big>'''UWAGA: zauważono zastępowanie japońskich i angielskich zwrotów polskim tłumaczeniem. Bardzo proszę tak nie czynić.'''</big>

==Aktualizacje==
*'''29 sierpnia 2012''' - został dodany rozdział szósty i Posłowie tomu ósmego, tym samym tłumaczenie tomu ósmego zostało zakończone
*'''28 sierpnia 2012''' - został dodany rozdział trzeci tomu czwartego
*'''23 sierpnia 2012''' - został dodany rozdział piąty tomu ósmego
*'''19 sierpnia 2012''' - został dodany rozdział drugi tomu czwartego
*'''15 sierpnia 2012''' - został dodany rozdział czwarty tomu ósmego
*'''11 sierpnia 2012''' - został dodany rozdział drugi tomu piątego
*'''4 sierpnia 2012''' - został dodany rozdział drugi tomu ósmego
*'''22 lipca 2012''' - został dodany rozdział pierwszy tomu czwartego
*'''28 czerwca 2012''' - został dodany rozdział trzeci tomu ósmego
*'''25 czerwca 2012''' - został dodany rozdział pierwszy tomu piątego
*'''21 czerwca 2012''' - został dodany rozdział pierwszy tomu ósmego

Wcześniejsze aktualizacje można zobaczyć na [[High School DxD PL aktualizacje|tej]] stronie.

==Seria ''High School DxD'' autorstwa Ichieia Ishibumia==

{| style="width: 100%"
===[[High School DxD - Tom 1|Tom 1 - Diabły starej szkoły]] – ([http://www.mediafire.com/?1g42cbst2g02h3f Wersja PDF])===
[[Image:High School DxD Vol 1 Med.jpg|thumb|right||130px]]
::*[[High School DxD - Tom 1 Ilustracje|Ilustracje]]
::*[[High School DxD - Tom 1 prolog|Żywot 0]]
::*[[High School DxD - Tom 1 rozdzial 1|Żywot 1: Koniec bycia człowiekiem]]
::*[[High School DxD - Tom 1 rozdzial 2|Żywot 2: Początki diabłostwa]]
::*[[High School DxD - Tom 1 rozdzial 3|Żywot 3: Mam przyjaciela]]
::*[[High School DxD - Tom 1 rozdzial 4|Żywot 4: Ocalę cię, przyjacielu!]]
::*[[High School DxD - Tom 1 rozdzial 5|Nowy żywot]]
::*[[High School DxD - Tom 1 poslowie|Posłowie]]

{| style="width: 100%"

===[[High School DxD - Tom 2|Tom 2 - Szkoła Bojowa Feniksa ]] – ([http://www.mediafire.com/view/?i7xdgb7z6kz9872 Wersja PDF])===
[[Image:High School DxD Vol 2 Med.jpg|thumb|right||130px]]
::*[[High School DxD - Tom 2 Ilustracje|Ilustracje]]
::*[[High School DxD - Tom 2 prolog|Żywot 0]]
::*[[High School DxD - Tom 2 rozdzial 1|Żywot 1: Moja praca jako demon]]
::*[[High School DxD - Tom 2 rozdzial 2|Żywot 2: Stawaj do walki!]]
::*[[High School DxD - Tom 2 rozdzial 3|Żywot 3: Trening czas zacząć]]
::*[[High School DxD - Tom 2 rozdzial 4|Żywot 4: Początek bitwy]]
::*[[High School DxD - Tom 2 rozdzial 5|Żywot 5: Zasługi na polu bitwy]]
::**[[High School DxD - Tom 2 Szach mat|Szach mat]]
::**[[High School DxD - Tom 2 Koniec gry|Koniec gry]]
::*[[High School DxD - Tom 2 rozdzial 6|Żywot ∞ vs Moc ∞: Przybyłem, aby spełnić obietnicę!]]
::**[[High School DxD - Tom 2 Ojciec x Ojciec|Ojciec x Ojciec]]
::**[[High School DxD - Tom 2 Ostatni pocałunek|Ostatni pocałunek]]
::*[[High School DxD - Tom 2 rozdzial 7|Nowy żywot]]
::*[[High School DxD - Tom 2 poslowie|Posłowie]]

{| style="width: 100%"

===[[High School DxD - Tom 3|Tom 3 - Excalibur z księżycowego boiska ]] – ([http://www.mediafire.com/?vd624503pa7ir2a Wersja PDF])===
[[Image:High School DxD Vol 3 Med.jpg|thumb|right||130px]]
::*[[High School DxD - Tom 3 Ilustracje|Ilustracje]]
::*[[High School DxD - Tom 3 prolog|Żywot 0]]
::*[[High School DxD - Tom 3 rozdzial 1|Żywot 1: Czas na rozgrzewkę, Klubie!]]
::**[[High School DxD - Tom 3 Zemsta skoczka|Zemsta skoczka]]
::*[[High School DxD - Tom 3 rozdzial 2|Żywot 2: Święty Miecz przybył]]
::*[[High School DxD - Tom 3 rozdzial 3|Żywot 3: Plan zniszczenia Świętego Miecza!]]
::*[[High School DxD - Tom 3 rozdzial 4|Żywot 4: Naprzód, Klubie Okultystyczny!]]
::**[[High School DxD - Tom 3 Nowy skoczek & nowy rywal|Nowy Skoczek & nowy rywal]]
::*[[High School DxD - Tom 3 rozdzial 5|Nowy żywot]]
::**[[High School DxD - Tom 3 Przyjaciele|Przyjaciele]]
::*[[High School DxD - Tom 3 poslowie|Posłowie]]

{| style="width: 100%"

===Tom 4 - Wampir z zamkniętej klasy===
[[Image:High School DxD Vol 4 Med.jpg|thumb|right||130px]]
::*[[High School DxD - Tom 4 Ilustracje|Ilustracje]]
::*[[High School DxD - Tom 4 prolog|Żywot 0]]
::*[[High School DxD - Tom 4 rozdzial 1|Żywot 1: Wakacje! Kostiumy kąpielowe! Jestem w tarapatach?]]
::*[[High School DxD - Tom 4 rozdzial 2|Żywot 2: Wizyty klasowe czas zacząć]]
::*[[High School DxD - Tom 4 rozdzial 3|Żywot 3: Mam kouhai]]
::**[[High School DxD - Tom 4 Grigori 1|Grigori 1]]
::*[[High School DxD - Tom 4 rozdzial 4|Żywot 4: Spotkanie VIPów rozpoczęło się!]]
::**[[High School DxD - Tom 4 Khaos|Drużyna Chaosu]]
::*[[High School DxD - Tom 4 rozdzial 5|Żywot 5: Walijski Smok i Smok Zguby]]
::**[[High School DxD - Tom 4 Koniec przedstawienia|Koniec przedstawienia]]
::*[[High School DxD - Tom 4 rozdzial 6|Nowy żywot]]
::**[[High School DxD - Tom 4 Grigori 2|Grigori 2]]
::**[[High School DxD - Tom 4 Valhalla|Valhalla]]
::*[[High School DxD - Tom 4 rozdzial 7|Specjalny żywot]]
::*[[High School DxD - Tom 4 poslowie|Posłowie]]

{| style="width: 100%"

===Tom 5 - Koci demon zaświatowego kampusu===
[[Image:High School DxD Vol 5 Med.jpg|thumb|right||130px]]
::*[[High School DxD - Tom 5 Ilustracje|Ilustracje]]
::*[[High school DxD Tom 5 - prolog|Żywot 0]]
::*[[High School DxD - Tom 5 - rozdzial 1|Żywot 1: Są wakacje, jedźmy do Zaświatów!]]
::*[[High School DxD - Tom 5 - rozdzial 2|Żywot 2: Spotkanie młodych diabłów!]]
::*[[High School DxD - Tom 5 - rozdzial 3|Żywot 3: Smok i kot!]] 16%
::**[[High School DxD - Tom 5 - Odyn|Odyn]]
::*[[High School DxD - Tom 5 - rozdzial 4|Żywot 4: Buchou vs Kaichou: Pierwsza połowa]]
::**[[High School DxD - Tom 5 - Walc|Walc]]
::*[[High School DxD - Tom 5 - rozdzial 5|Żywot 5: Buchou vs Kaichou: Druga połowa]]
::**[[High School DxD - Tom 5 - VIP|VIP]]
::**[[High School DxD - Tom 5 - Koniec gry|Koniec gry]]
::**[[High School DxD - Tom 5 - ZWYCIĘŻYNI|ZWYCIĘŻYNI]]
::*[[High School DxD - Tom 5 - rozdzial 6|Ponowne zjednoczenie]]
::*[[High School DxD - Tom 5 - poslowie|Posłowie]]

{| style="width: 100%"

===Tom 6 - Świętość za salą gimnastyczną===
[[Image:High School DxD Vol 6 Med.jpg|thumb|right||130px]]
::*Ilustracje
::*Żywot 0
::*Żywot 1: Drugi semestr zaczął się!
::*Żywot 2: Zmartwienia Asi-chan
::*Żywot 3: Wielka Bitwa!
::*Żywot 4: Kocham Cię
::*Żywot 5: Wspaniała Czerwień
::*Nowy żywot
::*Posłowie

{| style="width: 100%"
===Tom 7 - A po szkole... Ragnarok===
[[Image:High School DxD Vol 7 Med.jpg|thumb|right||130px]]
::*[[Ilustracje]]
::*[[Żywot 0]]
::*[[Żywot 1: Spokój jest najlepszy]]
::*[[Żywot 2: Przybycie gównianego gościa z północy]]
::*[[Żywot 3: Wspólna armia!]]
::*[[Żywot 4: Dwa Niebiańskie Smoki vs bóg zła, Loki!]]
::*[[Nowy żywot]]
::*[[Posłowie]]

{| style="width: 100%"

===Tom 8 - Diabelska robota===
[[Image:High School DxD Vol 8 Med.jpg|thumb|right||130px]]
::*[[High School DxD - Tom 8 Ilustracje|Ilustracje]]
::*[[High School DxD - Tom 8 rozdzial 1|Żywot 1: Diabelska robota]]
::*[[High School DxD - Tom 8 rozdzial 2|Żywot 2: Wymagania chowańców]]
::*[[High School DxD - Tom 8 rozdzial 3|Żywot 3: Wspomnienia cycków]]
::*[[High School DxD - Tom 8 rozdzial 4|Żywot 4: Cycki tenisa]]
::*[[High School DxD - Tom 8 rozdzial 5|Żywot 5: Piekielny nauczyciel Azazel]]
::*[[High School DxD - Tom 8 rozdzial 6|Żywot 6: Trzystu Ise]]
::*[[High School DxD - Tom 8 rozdzial 7|Dodatkowy żywot: Zabawa rodziny Gremory]]
::*[[High School DxD - Tom 8 poslowie|Posłowie]]

{| style="width: 100%"

===Tom 9 - Pandemonium na wycieczce szkolnej===
[[Image:High School DxD Vol 9 Med.jpg|thumb|right||130px]]
::*[[High School DxD - Tom 9 Ilustracje|Ilustracje]]
::*[[High School DxD - Tom 9 prolog|Żywot 0]]
::*[[High School DxD - Tom 9 rozdzial 1|Żywot 1: Tak, jeźdźmy do Kioto!]]
::*[[High School DxD - Tom 9 rozdzial 2|Żywot 2: Przybycie do Kioto]]
::*[[High School DxD - Tom 9 rozdzial 3|Żywot 3: Grupa bohaterów przybyła]]
::*[[High School DxD - Tom 9 rozdzial 4|Żywot 4: Wielkie spotkanie, Dom Gremory vs Frakcja Bohaterów! W Kioto]]
::**[[High School DxD - Tom 9 Maven|Maven]]
::*[[High School DxD - Tom 9 rozdzial 5|Nowy żywot]]
::**[[High School DxD - Tom 9 Boss x Boss|Boss x Boss]]
::**[[High School DxD - Tom 9 Vali Lucyfer|Vali Lucyfer]]
::**[[High School DxD - Tom 9 Bael|Bael]]
::**[[High School DxD - Tom 9 Bohaterowie|Bohaterowie]]
::*[[High School DxD - Tom 9 poslowie|Posłowie]]

{| style="width: 100%"

===Tom 10 - Lwie serce szkolnego festiwalu===
[[Image:High School DxD Vol 10 Med.jpg|thumb|right||130px]]
::*[[High School DxD - Tom 10 Ilustracje|Ilustracje]]
::*Żywot 0
::*Żywot 1: Przygotowania na szkolny festiwal!
::*Żywot 2: Uczucia dziewicy są skomplikowane
::*Żywot 3: Początek rozstrzygającej bitwy młodych diabłów!
::*Żywot 4: Bycie podwładnym Rias Gremory
::**Pion
::*Żywot MAX vs Człowiek Mocy (Sekiryutei) vs Człowiek (Shishiou)
::*Żywot MAXIMUM VS Szkarłat Mocy i Czerwień
::**Cesarz
::**Lwie serce
::**Indra
::*Nowy żywot
::**Dodatkowy żywot: Marzenie, które się nie spełniło i marzenie, które się spełnilo
::*Posłowie

{| style="width: 100%"

===Tom 11 - Uroboros i Test końcowy===
[[Image:High School DxD Vol 11 Med.jpg|thumb|right||130px]]
::*Ilustracje
::*Żywot 0
::*Żywot 1
::*Żywot 2
::*Żywot 3
::*Żywot 4
::*Życie...
::*Stracone życie
::*Posłowie

{| style="width: 100%"
===Tom 12 - Bohaterowie tutoringu===
[[Image:High School DxD Vol 12 Med.jpg|thumb|right||130px]]
::*Ilustracje
::*Żywot 3
::*Żywot 2
::**Granica międzywymiarowa
::**Szatan
::*Żywot -1
::*Żywot 0
::*Żywot 1
::**Azazel
::**Bohater...?
::*Nowy żywot
::*Posłowie

===Dragon Magazine===
{| style="width: 100%"
::*Listopad 2008
::*Styczeń 2009
::*Marzec 2009
::*Maj 2009
::*Lipiec 2009
::*Wrzesień 2009
::*Listopad 2009
::*Styczeń 2010
::*Marzec 2010
::*Maj 2010
::*Lipiec 2010
::*Wrzesień 2010
::*Listopad 2010
::*Styczeń 2011
::*Marzec 2011
::*Maj 2011
::*Lipiec 2011
::**EROKOME
::*Wrzesień 2011
::*Listopad 2011
::*Styczeń 2012
::*Marzec 2012
::*Maj 2012

==Przy projekcie pracują==
*Administrator oryginalnej (anglojęzycznej) wersji projektu: [[user:Code-Zero|Code-Zero]]
*Nadzorujący projekt: [[user:Code-Zero|Code-Zero]]

===Tłumacze===
*[[user:reddocksw|reddocksw]]
*Nightwing
*[[user:BananowyJE|BananowyJE]]
*Mojzes

===Edytorzy===
*[[user:reddocksw|reddocksw]]
*[[user:Haribot|Haribot]]
*[[user:Pueblo|Pueblo]]

''Osoby, które są zainteresowane tłumaczeniem na polski, bądź zajmowaniem się korektą tekstu, są proszone o kontakt z '''reddocksw'''.''

==Dotychczas wydano==
*ハイスクールD×D1 旧校舎のディアボロス (20 września, 2008 ISBN 978-4829133262)
*ハイスクールD×D2 戦闘校舎のフェニックス (20 grudnia, 2008 ISBN 978-4829133583)
*ハイスクールD×D3 月光校庭のエクスカリバー (20 kwietnia, 2009 ISBN 978-4829133910)
*ハイスクールD×D4 停止教室のヴァンパイア (20 września, 2009 ISBN 978-4829134276)
*ハイスクールD×D5 冥界合宿のヘルキャット (19 grudnia, 2009 ISBN 978-4829134702)
*ハイスクールD×D6 体育館裏のホーリー (20 marca, 2010 ISBN 978-4829135006)
*ハイスクールD×D7 放課後のラグナロク (17 lipca, 2010 ISBN 978-4829135402)
*ハイスクールD×D8 アクマのおしごと (17 grudnia, 2010 ISBN 978-4829135938)
*ハイスクールD×D9 修学旅行はパンデモニウム (20 kwietnia, 2011 ISBN 978-4829136287)
*ハイスクールD×D10 学園祭のライオンハート (17 września, 2011 ISBN 978-4829136775)
*ハイスクールD×D11 進級試験とウロボロス (20 stycznia, 2012 ISBN 978-4829137208)
*ハイスクールD×D12 補習授業のヒーローズ (20 kwietnia, 2012 ISBN 978-4829137499)
*ハイスクールD×D13 イッセーＳＯＳ (20 września, 2012)
**ハイスクールD×D13 イッセーＳＯＳ (Wydanie Limitowane - 20 września, 2012)
*ハイスクールD×D14 ??? (Zima 2012-2013)

[[Category:Fujimi Fantasia Bunko]]

High School DxD - Tom 8 rozdzial 5

2012-08-28T23:47:08Z

195.69.81.103: /* Część 2 */

==Piekielny nauczyciel Azazel.==

===Część 1===

Pozdrawiam wszystkich.

Szkoła wkroczyła właśnie w okres letnich wakacji! Cieszę się nimi, że trwają tak długo.

Tak się właśnie czułem, ale trzymałem moją głowę spuszczoną w dół, z powodu sceny którą miałem przed oczami.

– Iche, ponoś mnie. – Mała dziewczynka ze szkarłatnymi włosami prosiła mnie, abym wziął ją na ręce.

– Uu, ponoś mnie…. – Tuż obok płakała mała blondwłosa dziewczyna

Małe dziewczynki wyglądające jak Buchou i Asia były tuż przede mną, a Buchou i Asi nie ma w jakimkolwiek miejscu w domu!

Kiedy obudziłem się rano, obydwie odeszły i byłem zakłopotany ponieważ zamiast nich były te dwie małe dziewczynki…..

Ale te dziewczynki, wiem że to szalone, ale….. Kiedy już podejrzewałem co się święci….

''PUK PUK''

Ktoś zapukał do drzwi.

– Ise-kun, Rias, Asia-chan, wiecie że już ranek?

Osobą która weszła do mojego pokoju była Akeno-san.

– Ara-ara……ile tu dzieci. – Powiedziała Akeno-san widząc całą scenę.

– U-Umm, Akeno-san, ja naprawdę nic nie rozumiem……

Obydwie dziewczynki ciągnęły mnie za policzki i czochrały po włosach. Akeno-san przyłożyła dłoń do policzka i zaczęła myśleć.

– Mamy wakacje, ale zwołajmy zebranie członków klubu w tym domu. – Powiedziała po chwili z uśmiechem.

W ten właśnie sposób podjęto decyzję o nagłym zebraniu członków Klubu Okultystycznego.

===Część 2===

Po wezwaniu wiceprzewodniczącej Akeno-san, członkowie Klubu Okultystycznego zebrali się w salonie w moim domu.

Wszyscy przyglądali się dwójce dziewczynek z dziwnym wyrazem twarzy. Dziewczynka która wyglądała jak Asia chowała się za moimi plecami, a ta która wyglądała jak Buchou, siedziała na moich kolanach. Wygląda na to, że przywiązały się do mnie.

– One z pewnością wyglądają jak Buchou i Asia. – Xenovia przyglądała się dwójce dziewczynek przekrzywiając przy tym głowę.

– Raczej myślę, że to są Buchou i Asia-san. – Powiedział Kiba.

– Mówisz poważnie Kiba? Więc to naprawdę one?

– Tak. – Kiba potwierdził to wyraźnie i skinął głową.

Czułem się z tego powodu niejasno. Jakby na to nie patrzeć, te dwie małe to Buchou i Asia. Ale dlaczego zmieniły się w małe dziewczynki? Nie potrafię pomóc, ale myślę że straciły także pamięć. Nie straciły jej jednak całkowicie, skoro nazywają mnie „Iche”…..

– ……Myślę że to specjalna technika zmieniła je w małe dziewczynki. – Powiedziała cicho Koneko-chan, jakby coś sobie przypomniała.

– Koneko-chan, więc istnieje tego typu technika? – Zapytałem zdumiony.

– Tak, diabły mogą zmieniać swój wygląd za pomocą swoich demonicznych mocy. – Odpowiedziała Akeno-san, która była zajęta nalewaniem herbaty – Znasz pewnie legendy, w który diabły pojawiają się pod postacią starej kobiety albo małego dziecka, prawda? Te wszystkie historię są prawdziwe, a diabły mogą w zależności od upodobań zmieniać swój wygląd, gdy osiągną odpowiedni wiek. To normalne że w świecie diabłów kobieta w średnim wieku wygląda na znacznie młodszą. Natomiast większość mężczyzn pozostaje przy swoim faktycznym wyglądzie.

Rozumiem, rozumiem. Więc można dokonać zmiany w swoim wyglądzie zależnie od tego, jak używa się demonicznych mocy.

Więc Buchou i Asia zmieniły się w małe dziewczynki używając swoich demonicznych mocy…… ale właściwie co one próbowały zrobić?

– Chociaż nie traci się przy tym swojej pamięci…..

Akeno-san przyłożyła dłoń do czoła, a jej twarz miała zafrasowany wyraz.

– Taki jest właśnie rykoszet tej techniki. – Powiedział Azazel-sensei popijając przy tym swoją herbatę.

– Rykoszet? – Spytałem.

Sensei przytaknął.

– Tak, jeśli ktoś, kto posiada dużą ilości demonicznej mocy, próbuje bawić się techniką której jeszcze nie opanował, czasami ryzykuje popełnienie błędu. Wtedy taka technika może odbić się i wrócić.

– Więc Buchou coś nie wyszło z tą techniką? Wygląda też na to, że straciła pamięć.

– Zgadza się. Przez ten rykoszet techniki, jej pamięć została zapieczętowana na tak długo, jak pozostanie dzieckiem. Ale żeby ktoś taki jak Rias popełnił błąd. Pewnie wyobrażała sobie coś mocno podczas aktywacji techniki. W każdym razie aby przywrócić je do normalności musimy poczekać przez jakiś czas, albo znaleźć kogoś, kto dysponuje odpowiednio silnym przeciw-zaklęciem.

Żeby Buchou nie wyszła technika……. Doprawdy, co się stało?

Nawet kiedy patrzę na siedzącą na moich kolanach mini-Buchou, ona tylko przekrzywia głowę z zwątpieniem.

– Iche, masz dziwny wyraz twarzy. – Powiedziała.

Ale ona jest słodka! Więc taka była w dzieciństwie? Nic dziwnego że jej brat tak ją kocha!

– Uuu, Asia też chce sobie usiąść...............

Za moimi plecami mini-Asia patrzała załzawionymi, zazdrosnymi oczami na siedząca na moich kolanach mini-Buchou. Aaaaach, ona też jest słodka! Jest tak niewinna, że moje powołanie aby być jej obrońcą jeszcze bardziej się potęguje! Dziwne, nigdy nie miałem żadnych loli fetyszy……

Czy to ten rodzaj miłości, która ojciec darzy swoją córkę? A może raczej braterska miłość wobec siostry? W każdym razie mini-Buchou i mini-Asia są małymi dziewczynkami, które mają większy wpływ, niż jestem sobie w stanie wyobrazić!

– B-Buchou i Asia-senpai……. są takie urocze…… – Powiedział nieśmiało Gasper.

– Tak, spróbuj je więc rozbawić. – Powiedziałem coś, co powinien powiedzieć senpai.

Gapsera zszokowały moje słowa, ale powoli skinął głową.

Zaczął czegoś szukać w swojej torbie i……wyjął ze środka papierową torbę. ……..mam co do tego złe przeczucia.

''ZUN!''

Gasper zrobił dziury w torbie za pomocą swojego palca wskazującego oraz środkowego….

''WŁOŻENIE!''

A teraz założył ją sobie na głowę! Wiedziałem że tak będzie!

– Buchou, Asia-senpai, patrzcie, to papierowa torba~. Jeśli ją założycie, wasz odwaga wzrośnie o sto razy.

W dziurach pojawiły się czerwone, roziskrzone oczy, które patrzyły w stronę obydwu dziewczynek.

– ………Fue.

– ………Iya.

Mini-Buchou i Asia przylgnęły do mnie trzęsąc się przy tym! Tak jak myślałem! Są przerażone! „Papierowa torba Gasper” jest be-be!

Tak przy okazji „Papierowa torba Gasper” to postać którą ja dałem temu wampirowi hikkimori, aby mógł pokonać swój strach przed ludźmi. Kiedy nosił tą torbę na głowie, jego serce stawało się silniejsze, dzięki czemu mógł przebywać z innymi ludźmi!

Ale ten wizerunek sprawia że wygląda jak zboczeniec, przez co stał się potworem, który budził strach wśród innych! I to całe wyjaśnienie!

– Heeeeeeeeeeeej! Ty! Gaspeeeeeer!

Strzeliłem tego zboczeńca w papierowej torbie, że aż poleciał! Oczywiście! Co ty u diabła robisz!?

– C-C-C-C-Co ty wyprawiasz……!? – Gasper protestował, jakby nic nie rozumiał.

– Tylko bez „Co ty wyprawiasz”! Co ty próbujesz zrobić, zbliżając się do Buchou i Asi z papierową torbą na głowie!? Są przerażone! Przestraszyłeś je!

– N-Nie… Chciałem im tylko powiedzieć, że jeśli założą papierową torbę na głowę, to przepełni je odwaga.

– To nie zadziała! Z punktu widzenia innych ludzi wyglądasz jak zboczeniec, który zbliża się do małych dziewczynek! Cholera! Byłem głupi, że cię o to poprosiłem!

– …....To było straszne!

– Ja się nie boję! Rias nigdy nie płacze!

Asia która się trzęsła i Buchou która zachowywała się odważnie ale i jednocześnie tuliła się do mnie. One z pewnością są słodkie!

– Już dobrze. Teraz będzie dobrze, bo odrzuciłem stąd Gaspera~

Pogłaskałem obydwie delikatnie po główkach.

– Uu, Senpai jest okropny. Zamknę się w moim pudle!

„Pudełkowy wampir” to normalna postać Gaspera . Kiedy temu bojącemu się ludzi transwestycie o czystym sercu coś się stanie, ucieka do swojego pudła i zamyka się w nim, jakby to był jego własny świat! Nie próbujcie go naśladować! Ktoś mógłby się od was nauczyć tego błędu!

– W każdym razie, Buchou i Asia-chan z pewnością są urocze. Może byłoby w porządku, gdybym wychowała je razem z tobą, Ise-kun. – Powiedziała Akeno-san z rozbawieniem.

– Ja i Akeno-san?

– Tak. Ise byłby dla nich ojcem, a ja matką. Dla siebie bylibyśmy zaś mężem i żoną

– Mężem i żoną!?

Kiedy to usłyszałem, mój mózg od razu zaczął sobie wyobrażać, jakby to było....

[[File:high_school_dxd_v8_141.jpg|thumb]]
[Już jestem.]

Wróciłem z pracy do domu.

[Ara-ara, witaj w domu kochanie.]

W wejściu pojawiła się Akeno-san ubrana w fartuch!

[Tatusiu! Witaj w domu!]

[Tatusiu, pobaw się ze mną!]

Tymi które mnie witały, były mini-Buchou oraz mini-Asia.

[Hej, wy dwie. Tatuś jest zmęczony pracą, więc nie bądźcie takie lekkomyślne, dobrze?]

[Nie~! zamierzam pobawić się z tatusiem!]

[Asia też czekała jak grzeczna dziewczynka!]

[Akeno, jest dobrze. Teraz moje córeczki, pobawmy się razem. Ha ha ha ha.]

[Mou, jesteś dla nich za miękki.]

……..Wspaniałe, to naprawdę wspaniałe. Cała tą sytuacja mnie zachwyciła. Taki styl życia mógłby być dobry!

– ……Ise-senpai, toczy ślinę z ust i jednocześnie ma te zboczone oczy. …….Wygląda na to, że trafił do swojego własnego świata. – Powiedziała Koneko-chan.

– Hahahaha, musiał doświadczyć tego stylu życia w swojej głowie. Ise-kun potrafi czasami opuścić prawdziwy świat. – Kiba dołożył coś od siebie.

Ach, nawet jeśli to tylko chwilowe, to właśnie wyobraziłem sobie wspaniały styl życia.

– Cóż, poszukam jakiegoś sposobu żeby to odwrócić. Wy też się rozejrzyjcie. Mielibyście kłopoty, gdyby pozostały w tym stanie, prawda? Jeśli coś znajdziemy, zbierzemy się ponownie. Na razie rozdzielimy się. – Powiedział Azazel-sensei wstając

[TAK JEST!]

Wszyscy członkowie klubu odpowiedzieli jednocześnie.

Ara? Rozdzielamy się na jakiś czas? Więc nie mamy jeszcze żadnego rozwiązania?

– Ja zacznę sprawdzać ślady demonicznej mocy, której mogła użyć Rias. Sprawdzę też twój pokój Ise-kun, aby odkryć jakiej techniki tam użyto. – po powiedzeniu tego Akeno-san ruszyła w stronę mojego pokoju.

– W takim razie ja i Koneko-chan rozejrzymy się w innych miejscach.

– Tak.

Kiba i Koneko-chan także opuścili pokój.

– Fumu. Ja nie znam się na demonicznych mocach. Zajmę się więc trenowaniem Gaspera. Hej, wampirze. Wyłaź z tego pudła. Jeśli nie wyjdziesz, potnę cię.

– Hiiiiiiiiiiiiiii! Xenovia-senpai znęca się nade mną!

Xenovia wyszła z pokoju, niosąc wrzeszczące pudło.

– Cóż Ise, zostawiam ci więc tą dwójkę na jakiś czas.

Sensei też sobie poszedł! Zostałem w salonie sam, razem z tymi dwiema małymi dziewczynkami.

– ………..Tak więc zostałem opiekunem do dziecka.

– Iche, pobaw się ze mną.

– Weź mnie na ręce.

Wziąłem na ręce obydwie i poczułem się całkiem zagubiony w tej sytuacji.

===Część 3===

– Kotek.

– Słodki.

– Tak, z pewnością jest słodki.

Byłem na dworze, trzymając obydwie dziewczynki za rączki. Interesowało je wszystko, co tylko przed nimi się pojawiło, a targały mnie za sobą wszędzie, gdzie tylko chciały.

Obydwie zmusiły mnie do wyjścia mówiąc „Chcę iść na dwór!”, tak więc wyszliśmy……. Tak w ogóle to czego one właściwie chcą……..?

Naszym obecnym celem jest leżący w sąsiedztwie spożywczak. Czułem że będą zadowolone, jeśli kupię każdej loda.

Ale nawet Buchou która normalnie jest taką dostojną Onee-sama, teraz jest normalną, małą dziewczynką. Nawet cicha Asia stała się taka rozpuszczona i nieposłuszna.

Są jednak tak słodkie, że wszystko w porządku! ……. A ja myślałem że dorastające dzieci są takie kłopotliwe.

– Ach! To Ise! – Nagle usłyszałem znajomy głos.

Kiedy spojrzałem w kierunku z którego nadleciał, zobaczyłem moich dwóch kumpli, Matsudę i Motohamę.

Mamy wakacje, więc czyżby postanowili przyjść w południe do mojego domu? Z pewnością jednak spotkałem się z kłopotliwymi facetami….

– Co ty robisz….~Zaraz, dzieci!?

– Hej hej, co to za dzieci!?

Obydwaj byli w szoku po tym jak zobaczyli Buchou i Asię. Cóż, to chyba oczywiste.

– N-Nie mów mi, że to dzieci Isseia!?

– Sądzą po kolorze włosów, ich matkami są Rias-senpai i Asia-chan….?

Zaczęli się czegoś domyślać! Doszli nawet do wniosku, że to moje dzieci!

– To niemożliwe żebym miał dzieci!

Nie chcę dzieci, który sam sobie nie spłodziłem! Chciałem to powiedzieć ale powstrzymałem się. Od kiedy mieszkam z tyloma ślicznotkami, chcę dla nich być personifikacją zazdrości!

Próbowałem się usprawiedliwić, ale oni dalej kontynuowali swoje dziwne domysły.

– Sądząc po ich wyglądzie, mogą mieć trzy albo cztery latka…… Ise ma siedemnaście lat, prawda? ……..Więc czy to możliwe?

– Mówisz poważnie!? T-ten gość przez cały czas zachowywał się jakby nie miał żadnego doświadczenia, a ty próbujesz mi teraz powiedzieć, że w rzeczywistości Ise przez te wszystkie lata śmiał się z nas za naszymi plecami….

Matusda i Motohama spojrzeli na mnie z poważnymi wyrazami twarzy, których nie jestem w stanie opisać.

– Za-zaczekajcie sekundę! Co wy sobie w ogóle obliczacie!? Co wy sobie wyobrażacie!?

– Nagłe spotkanie! To ja! [Przypadek D] miał miejsce! [Przypadek D] wystąpił! – Matsuda co chwilę do kogoś dzwonił!

G-Gdzie dzwonisz!? Co to jest [Przypadek D]!?

''BŁYSK!''

Motohama zrobił zdjęcie mini-Buchou i mini-Asi! Heeeej! Co robisz!?

– Matsuda! Mamy dowód! Teraz chodźmy do sali [Komisji Zgładzenia Ise]!

– Och tak! Ise, kiedy spotkanie się skończy, będzie już po tobie! Zawsze życzymy ci nieszczęścia!

Moi kumple opuścili to miejsce naprawdę szybko! Próbowałem ich zawołać z powrotem!

– Hej! Co macie na myśli mówiąc Komisja Zgładzenia Ise oraz życzenia mi nieszczęścia!? Zaczekajcie! Dokąd idziecie zostawiając tak swojego najlepszego kumpla!?

[UMRZYJ!]

To co usłyszałem z daleko, to właśnie takie pozbawione serca słowa.

===Część 4===

……Myślę ze jestem trochę zmęczony. Kiedy wróciłem ze spożywczaka do salonu, byłem śmiertelnie wyczerpany.

– To jest zimne.

–Pyszne.

Mini-Buchou i mini-Asia zajadały ze smakiem lody. Jest jednak problem. Jestem przerażony tymi nowymi plotkami na mój temat, które mogą obiec klasę, gdy tylko skończą się wakacje!

Azazel-sensei pojawił się przede mną, kiedy moja głowa była spuszczona.

– Znalazłem sposób na odczarowanie ich. – powiedział.

Sensei był ubrany jak jakiś odkrywca. W jednej dłoni trzymał europejsko wyglądający miecz, a w drugiej stalową tarczę. Huh? Co to ma być?

– Musimy zebrać do tego celu składniki związane z mroczną mocą. Po zmieszaniu ich otrzymamy lekarstwo, które złamie zaklęcie. Oto chodzi Ise, idziemy!

Azazel-sensei wskazał jakiś kierunek i wyraźnie był rozbawiony.

– Huh? Idziemy? Ale dokąd? – Entuzjazm Senseia wydał mi się podejrzany.

– Znaleźliśmy sposób jak przywrócić Buchou i Asię-san do normalności. Najpierw po śladach demonicznej energii ustaliliśmy jakiego zaklęcia użyto w twoim pokoju, a następnie znaleźliśmy sposób aby cofnąć zaklęcie. Było to też wspomniane w dokumentach które przyniósł Sensei, więc byłoby w porządku, gdyby Akeno-san albo ja był przy tym obecny. Złamanie zaklęcia to tylko kwestia czasu. – Kiba udzielił mi wyjaśnień

Hmm, rozumiem. Więc zaklęcie użyte przez Buchou może zostać cofnięte huh.

– Niby to wystarczy, ale zdecydowaliśmy się jednak na zrobienie lekarstwa, aby złamać zaklęcie. Do zrobienia go potrzebne nam są jednak składniki, więc ty i ja musimy je zdobyć. – Sensei udzielił mi dodatkowych wyjaśnień.

– Mówisz że mamy zebrać składniki, ale właściwie gdzie się udajemy?

– Do różnych miejsc. Akeno, ty idziesz z nami. Jeśli pójdziemy obydwoje, to będziemy mogli wspierać Ise.

Twarz Akeno-san przybrała niemiły wyraz po tym, jak Sensei ją zawołał. Cóż, Akeno-san niezbyt się z nim dogaduje.

– …….Nie podoba mi się, ze wydajesz mi polecenia, ale jeśli to dla Buchou, Asi-chan oraz Ise-kun’a, to pójdę z tobą.

Akeno-san potwierdziła to, krzyżując swoje ręce. Och, dotyka łokciami swoich piersi!

– Sensei, a ja? – Zapytała Xenovia, wlokąc za sobą Gaspera.

Gasper......... Więc ona cię trenuje.

– Ty trenuj dalej Gaspera.

– Zrozumiałam. Chodźmy, Gasper. Nauczę cię teraz jak unikać ciosów świętego miecza Durandala.

– Hiiiiiiii! Teraz to będą prawdziwe łowy na wampira!

Xenovia wyszła ciągnąc za sobą Gaspera, który miał trupio-bladą twarz. Wygląda na to że Xenovia naprawdę dobrze się bawi. Gasper, stań się silniejszy.

– Iche, dokąd idziemy?

– ...........Nie zostawiaj nas.

Buchou i Asia ciągnęły mnie za nogawki spodni. Hmm, co powinienem zrobić….

– Cóż zabierzemy je ze sobą. Skoro ja też idę, to nie napotkamy żadnych niebezpiecznych sytuacji.

Zdecydowanie, obecność Naczelnika-sama jest gwarancją bezpieczeństwa…..

W ten właśnie sposób zaczęliśmy zbierać składniki, używając magicznych kręgów upadłych aniołów, aby przemieszczać się między odległymi lokacjami.

Zaczęło się, ale……..

''GAAAAAAAAAAAAAO!''

Dobiegł mnie niebezpieczny ryk!

W głębi góry leżącej w pewnym kraju, stanąłem twarzą w twarz z potworem, dzierżąc tylko tarczę i miecz!

Wrogiem był Minotaur, człekokształtny potwór z głową byka! Miał jakieś cztery czy pięć metrów wzrostu i był bardzo wielki! Miał masywną klatę i pięści! Głowa była byka, ale mimo tego była pełna ostrych jak sztylety zębów! On z pewnością nie jest jaroszem! To zdecydowanie mięsożerny byk!

Ja jestem jedyny, który się tak naraża!

''CIACH!''

Odgłos od którego zawibrowało powietrze! Bitewny topór Minotaura był większy niż ja! I próbował mnie nim trafić! Zostanę zabity! Jeśli nim oberwę, to przetnie mnie na pół jednym ciosem!

Pierwszy składnik. Wątroba Minotaura! Wygląda jednak na to, że to moja wątroba jest zagrożona!

– Hej Ise, idź na całość! – Krzyknął Sensei, zajęty przygotowywaniem kociołka.

– Sensei! Ja zginę! Nie ma mowy żebym potrafił zdobyć tą rzecz!

Krzyczałem i wzywałem pomocy! Oczywiście! Nie ma mowy, żebym mógł pokonać takiego potwornego byka takim mieczem jak teeeeeeeeeeen!

– O czym ty mówisz? Pokaż swoją miłość do Rias i Asi~. Będę nad tobą czuwać moim ciepłym wzrokiem. – Powiedział Naczelnik-sama, wrzucając do kociołka kurczaka i morskie wodorosty!

Co ty do cholery robisz! Nawet przygotowałeś stół i huoguo<ref>Huoguo: tradycyjne naczynie kuchni chińskiej, służące do przyrządzania potraw bezpośrednio na stole, popularne w wielu zakątkach Azji.</ref>!

– Azazel-sensei, pokroiłam już składniki.

– Och, Akeno, dziękuję. Teraz musimy tylko poczekać aż ten idiota pokona byka. Będzie w porządku, jeśli dostanie wątrobę. Resztę zjemy.

– Nigdy wcześniej nie jadłam mięsa Minotaura.

– Tutejsze Minotaury smakują niesamowicie. Kiedy ich raz skosztujesz, uzależnisz się od nich. Myślę że smakuje tak samo jak wołowina z Matsusaka<ref>W regionie Matsusaka znajduje się jedna z najsłynniejszych (i najlepszych) w Japonii hodowli bydła. Japończycy poją tam specjalny gatunek rogacizny piwem i masują, żeby tłuszcz odpowiednio się rozkładał. Podobno befsztyki z takiego mięsa smakują niebiańsko, ale sama cena potrafi zepsuć apetyt.....</ref>. Hej, Rias, Asia, tu są wasze talerze.

– Mięso.

–Byk-san.

– OOOOOOOOI! Dlaczego macie taką rodzinną sytuację, kiedy ja tuż obok was walczę na śmierć i życie!? Zostanę zabity przez tego byka z Matsusaka!

Byłem coraz bliżej śmierci, unikając ataków Minotaura!

– Rias, Asia, rzeźnik przyniesie niedługo mięso. Co za szczęście~

– Sensei! To rzeźnik zostanie zabity! Zostanę zabity przez byka! Ten byk jest silny! Zostanę zabity zanim zdobędę mięso!

Uwa! Bitewny topór poleciał na dół i zrobił wielką dziurę w ziemi! Nie mogę sparować nawet pojedynczego ataku!

– Pomóż mi przynajmniej trochę! Jesteś przecież „Naczelnikiem Upadłych Aniołów”, więc nie jesteś czymś w rodzaju finalnego bossa z filmu!?

– Tak. Jestem silny. Gdyby to była gra RPG, byłbym ukrytym bossem, który pojawia się po tym, jak przegrasz grę. Jednak jestem twoim sprzymierzeńcem, więc masz szczęście.

– Więc pomóż mi! Zginę, jeśli będę sam walczyć z tym potworem!”

– Ale to będzie nudne~. Jeśli zabiję potwora promieniem z mojej dłoni, wtedy taki opis zajmie tylko kilka linijek w tej powieści, wiesz o tym?

Azazel wystrzelił promień z dłoni.

Byk zginął.

Przedmiot zdobyty.

– Popatrz, opis zajął kilka linijek, co za nuda.

– Mi to odpowiada! Naczelnik-sama który jest bilion razy silniejszy ode mnie! Proszę, miej litoooooooooooooooooooooość!

Kiedy tak sobie rozmawialiśmy, usłyszałem z daleka dudnienie ziemi!

Kiedy spojrzałem w tamtą stronę zobaczyłem……grupę Minotaurów biegnącą w naszą stronę!

Gyaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa!

Grupka wołowiny z Matsusaka biegła prosto na nas! Czy biegli pomóc swojemu towarzyszowi po tym, kiedy zorientowali się że został zaatakowany!? Tym razem zdecydowanie zostanę zabity! Zostanę zjedzony przez byki!

– Ara-ara, ależ to całe stado.

Twarz Akeno-san wyrażała zaniepokojenie! Obok niej, Sensei przybrał zakłopotany wyraz twarzy.

– Chi, ależ hałasują.

Wycelował palec w stado.......

''PI!''

Z jego palca wyleciał strumień światła i……

''DOOOOOOOOOOOOOOON!''

Rozległa się potężna eksplozja, a stado Minotaurów zostało zmiecione z powierzchni ziemi!

To szaleństwo! To z pewnością atak ostatniego bossa!

– Hmph. Baba z wozu koniom lżej, Ise. Walcz zawsze z sercem.

Sensei podniósł kciuk w górę! To nie to! Nie o to mi chodziło! Skoro było ich aż tylu, to mogliśmy mieć tyle wątrób, ile byśmy tylko chcieli! On jednak wolał obrócić ich wszystkich w popiół! Naprawdę skończył to w kilku linijkach!

– To tym promieniem można zabić więcej niż jednego wroga!? W ten sposób można zakończyć każdą bitwę! Ponadto, w tym stadzie były minotaury większe niż ten, z którym przed chwilą walczyłem!?

– Wystarczy walczyć. Ostatni Boss-sensei!!

Mogę mieć szczęście, albo i go nie mieć. Minotaur będą się teraz bały atakować! Wiem jak się czujecie! Przerażeni, prawda!? To byłoby naprawdę przerażające, gdyby ktoś taki jak finalny boss był waszym wrogiem!

Wewnątrz mnie było jednak wiele współczucia, kiedy poszliśmy pociąć to, co było naszą szansą.

===Część 5===

Jakoś zdobyłem wątrobę Minotaura i następnie przybyliśmy do kolejnego kraju.

Przed nami stała Akeno-san ubrana w cieki strój!

– Czy to w porządku?

To zniewalające ciało pobudzało mnie! Aaach, tak jak myślałem, piersi Akeno-san są wielkie! Wyraźnie widać jej białe uda! Jej piękne nogi są wspaniałe!

– Tak, Jednorożec zbliży się tylko do nietkniętej dziewicy.

Było tak jak powiedział Sensei, tym razem byliśmy w ojczyźnie jednorożców. Znajdowaliśmy się w środku lasu, tuż naprzeciwko pięknego jeziora. Najwyraźniej Jednorożec pojawi się tylko przed dziewczyną nieskalaną żadnym plugastwem.

Tak właśnie Akeno-san została wybrana do tej roli, a my chowamy się w cieniu wstrzymując nasze oddechy i oczekując na pojawienie się Jednorożca. Najwyraźniej to cienkie ubranie zatrzymuje demoniczne moce diabła. Azazel-sensei przygotował je, gdyż obawiał się że Jednorożec może nie chcieć się zbliżyć do diablicy. Akeno-san stała tuż przed jeziorem, a my przyglądaliśmy się jej z cienia. Buchou i Asia siedziały cichutko na moich kolanach. Tak, z tej dwójki są naprawdę dobre dziewczynki.

– Hmm, wiem ze z moich ust brzmi to dziwnie, ale uważam że Akeno ma niesamowicie erotyczne ciało. – Powiedział Sensei przyglądając się Akeno-san poważnym wzrokiem..

Nie patrzył jednak na nią zboczonym wzrokiem, był to raczej wzrok kogoś z rodziny, kto cieszył się że jego córka albo siostra dorasta.

– Zgadzam się. Dlaczego ona ma takie erotyczne ciało? – Zapytałem.

– Akeno ma w sobie krew upadłych aniołów, a większość upadłych anielic to atrakcyjne kobiety.

– Mówisz poważnie!?

Zdecydowanie wszystkie upadłe anielice które dotąd spotkałem, miały erotyczne ciała.

– Tak, jednym z naszych zadań jest oczarowywanie mężczyzn z innych gatunków. Ich ciała są czymś, co wywołuje u mężczyzn silne pożądanie. Ale nawet porównując ją z nimi, Akeno jest wyjątkowa. Jeśli możesz ja dostać, to zdecydowanie bierz ją.

– C-cóż, gdybym mógł, to zdecydowanie bym…..

– Tak. Nawet jeśli taki jestem, to moim głównym zadaniem jest czuwanie nad Akeno-san. Poczułem ulgę, kiedy to powiedziałeś.

Sensei przytaknął samemu sobie. Co się dzieje…..

– ? H-Haa, Więc to tak….

– Iche, masz zboczoną twarz~

– Zboczoną~

Obydwie dziewczynki zaczęły ciągnąć mnie za policzki. Wygląda na to ze są złe. Co im się stało…..

– Uu, proszę ciągnijcie.

– Wygląda na to że mamy wiele trudności. Och, przyszedł.

Kiedy spojrzałem, zobaczyłem w pobliżu jeziora konia o białej maści! Naprawdę miał pojedynczy róg na czole.

– Od czasów starożytnych róg jednorożca jest cennym medykamentem, który jest w stanie wyleczyć dosłownie wszystko. Potrafi też przełamywać różne zaklęcia. Dlatego musimy go zdobyć.

– Czy to w porządku? Ten róg mu odrośnie?

– Skoro chcemy użyć jego rogu do zrobienia lekarstwa, to nie ma żadnego problemu. Sam róg też odrośnie.

[[File:high_school_dxd_v8_c007-008.jpg|thumb]]

Ach, więc nawet pomyślał o wszystkim.

Jednorożec zbliżył się do Akeno-san. Kiedy wyciągnęła rękę aby go dotknąć….

– Ha!

Akeno-san zadała Jednorożcowi cios karate w szyję! Ponieważ Jednorożec niczego się nie spodziewał, upadł znokautowany na ziemię.

Po potwierdzeniu tego wyszliśmy z cienia.

Przepraszam Jednorożcu.

Jakby nie wyglądała, Akeno-san jest diablicą.

Najpierw był byk, a teraz koń. Może następnym celem będzie świnia.

Jaki ja byłem….. głupi.

===Część 6===

Składnik po który tu przybyliśmy….. był najgorszy

''GOBAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAA!''

Tuż przede mną znajduje się potwór, potwór mający ponad 15 metrów wzrostu i ryczy. Jest pokryty czerwoną łuską i rozłożył na całą szerokość parę skrzydeł….. smok!

– To Płomienny Smok, który reprezentuje ogień. Porastająca jego grzbiet łuska jest ostatnim składnikiem. – Wyjaśnił Sensei spokojnie.

Niemożliwe! To niemożliwe! Jakby na to nie patrzeć, to przecież potwór! Uwaaaaaahc! Wszystkie dorosłe smoki są takie wielkie!? Wcześniej widziałem tylko smoczątko! Chowańcem Asii jest mały smok. Jest jednak tak mały,że bez problemu można go nosić na rękach. Tego tutaj nie da się wziąć na ręce!

Ten miecz który trzymam, jest dla niego jak wykałaczka!

– ……S-Sensei….. To jest trochę……

– Smok który mieszka w tobie, jest o wiele silniejszy od tego tutaj. Pokaż że potrafisz coś z tym zrobić.

Wewnątrz mnie rezyduje legendarny smok…… mam w sobie moc Sekiryuutei'a. To zdecydowanie prawda! Ciągle nie potrafię jej jednak używać jak należy i na pewno nie dam rady pokonać tego gościa tutaj!

''GOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOO!''

Smok wypuścił olbrzymie ilości ognia ze swojego wielkiego pyska!

– Uwaaaaaaaaaaaaaaaaach!

Mogłem tylko biegać dookoła z płaczem! Jeśli tym oberwę, to spalę się na węgiel!

Będzie gorąco! Naprawdę gorąco! Co więcej, dlaczego dzisiaj tak często muszę ocierać się o śmierć!?

– Hej, Sensei! Jeśli się nad tym zastanowić, ty i Akeno-san jesteście tu aby mnie wspierać, prawda!?

Jestem pewien ze powiedział coś takiego, zanim zaczęliśmy tą całą podróż! Ale teraz zostałem zostawiony na pastwę losu!

– Pamiętasz jeszcze ten erotyczny wygląd Akeno?

– Tak!

Oczywiście że tak, zachowam go w mojej pamięci na wieczność!

– Nasza praca na tym się skończyła.

– Coooooooooooooooooooooooo!?

Z powodu tego co właśnie usłyszałem, moje oczy mało nie wyskoczyły z orbit! Naprawdę!? To o to chodziło!? To było wspaniałe i byłem szczęśliwy! Ale!

– Sensei, jakby o ty nie myśleć, to jest to bardzo okrutne. – Akeno-san próbuje się sprzeczać!

Można się było po niej tego spodziewać! Jest taka miłą osobą!

– Kogo to obchodzi. Też chcesz zobaczyć tą interesującą stronę Iseia, prawda?

– ………….Tak, zgadza się, ale…

Huh? Czyżby Akeno-san dała się przekonać!?

Unikałem ognistych oddechów smoka i biegałem zygzakiem, zszokowany tą całą sytuacją! Ale nawet do uników potrzeba siły! Cholera, tracę już oddech!

– Sensei! Ja zginę! Moja wytrzymałość jest na wyczerpaniu!”

Możliwe że moja desperacja wreszcie go przekonała, Sensei powiedział „Niech będzie” trzęsąc jednocześnie głową!

– Nic nie można na to poradzić! Przybąąąąąąąąąąąadź!

Azazel-sensei pstryknął palcami, po czym na ziemi pojawił się wielki magiczny krąg. Wyłoniło się z niego coś wielkiego, emitujące pulsującym światłem!

– Co to u diabła jeeeeeeeeeeeeeest!

Z kręgu wyłonił się olbrzymi człekokształtny super robot, który był równie wielki co smok!

Zaraz, robot? Mój sposób widzenia świata właśnie się zmienił!

– Sensei, skąd ty go wziąłeś!? Z innej galaktyki?!

– Z tajnej piwnicy ukrytej pod basenem Akademii Kuou! Wszystkie ustawienia powinny być w porządku

– Nie dostosowuj naszej szkoły do swojego widzi mi się!

Więc zrobił coś takiego pod basenem, w którym pływaliśmy! Jeśli Buchou, która rządzi szkołą po zmroku, dowie się o tym, nieźle się wścieknie!

– To pomagający diabłom robot, którego stworzyłem używając technologii upadłych aniołów! Nazywa się Maouga! Sirzechs mnie o to poprosił! Zasila go nienawiść ludzi, która wypełnia świat! Nienawiść istnieje na całym świecie, więc to czysta, ekologiczna energia! – Wytłumaczył mi Sensei stojąc na ramieniu robota.

– Ma-Maougaaaaaaaaaaaaaa!? To zdecydowanie pochodzi z innej serii! Komuś pomyliły się historie! Co więcej, co masz na myśli mówiąc, że używa nienawiści jako energii!? To jest złe! Jakby na to nie patrzeć, czegoś takiego powinni używać przestępcy! Dlaczego Sirzechs-sama poprosił o zrobienie czegoś takiego!? Dlaczego poprosił o to złego naczelnika wszystkich ludzi!?

– Takie drobiazgi są nieważne. Najważniejszy jest przepływ oraz wykonanie. Naprzód, Maouga! Przyjmij nienawiść ludzi! Jesteś arcydziełem stworzonym przez świat ciemności!

Maouga wycelował rękę w smoka. Tak jak myślałem, twoja wyobraźnia jest zła, Sensei!

– Żryj to! Rakietowy cios! – Kiedy Sensei krzyknął....

''BUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUM!!!!!''

Ręka robota plunęła ogniem, który popędził prosto przed siebie! to naprawdę rakietowy cios!

''GOOOOOOOOOOOOOOOOO.................''

Smok bez trudu zrobił unik przed szybko nadlatującą Rakietową pięścią, która zniknęła następnie gdzieś po przeciwnej stronie nieba.

…………………….

Huh? Więc to tak? Co więcej……

– Sensei. U-Umm, chciałbym cię o coś zapytać…..

– O co?

– T-ta rakietowa pięść nie wróci tu chyba niczym jakiś bumerang, prawda?

Słysząc moje pytanie Sensei zamknął na chwilę oczy.

– ………….. Właśnie w ten sposób cała nienawiść tego świata zniknęła. – Odpowiedział z orzeźwiającym uśmiechem!

– Nie rozumiem co masz na myśli! Zaraz, ta rakietowa pięść dalej będzie tak lecieć!? To nie jest ekologiczne!

Dokąd leci ten pocisk!? Nie powiecie mi chyba, że spadnie na teren jakiegoś kraju!? Aaaaach, przecież mogą tam mieszkać jacyś ludzie! Przepraszam was za to, że nadleci tam wielka rakietowa pięść!

– Jakie to smutne. Bądź co bądź, ten robot to tylko broń….. Sirzechs, słyszysz mnie? Ile jeszcze razy mamy splamić nasze ręce złem, aby ujść z takiej sytuacji z życiem…….?

– Nie mów czegoś takiego z takim smutnym wyrazem twarzy! Tak przy okazji chciałbym cię o coś zapytać, kto jest silniejszy, ty, czy Maouga?

– Oczywiście że ja! – Sensei wskazał na siebie z dumą!

– Więc nie rób tego! To strata pieniędzy! Ty sam jesteś silniejszy, nawet z tym swoim płonącym promieniem!

– Nawet ja mam dni, kiedy nie mogę go używać.

– Przecież użyłeś go wcześniej!

Kiedy ja i Sensei byliśmy zajęci nasza kłótnią, smok ruszył do ataku z głośnym „Gaaaaaao!”!

– Zamknij się!

''PIIIIIIIII!''

Z dłoni Azazela-sensei błysnęło światło!

''DOOOOOOOOOOOON......''

Potwornie wielki smok padł na ziemię po pojedynczym trafieniu! Patrzcie! W ogóle nie byłem potrzebny! Maouga też nie!

– Hmph. Nie ma mowy żeby nawet pojedynczy dziki smok mógł mnie tknąć.

W ten właśnie sposób, dzięki nam….Nie, dzięki Azazelowi-sensei zdobyliśmy ostatni składnik do naszego lekarstwa.

Doprawdy, skoro Azazel-sensei mógł sam to wszystko tak łatwo zdobyć, to po co wlókł mnie przez ten cały czas ze sobą……?

===Część 7===

Jakoś byłem w stanie wrócić do domu.

Zdobyliśmy wszystkie potrzebne składniki. Byłem jednak wyczerpany, zarówno pod względem fizycznym jak i psychicznym.

Ile to już razy dzisiaj byłem blisko śmierci…..?

Z tego co słyszałem, Buchou i Asia odprawiły w moim pokoju jakiś rytuał który im nie wyszedł, na skutek czego zmieniły się w małe dziewczynki.

Tym razem, zrobimy coś przeciwnego do tamtej ceremonii, podjęto decyzję o użyciu tego samego zaklęcia, którym posłużono się poprzednio.

Kazaliśmy Asi i Buchou usiąść w środku magicznego kręgu i daliśmy im do picia eliksir zrobiony ze składników które zdobyliśmy.

– Gorzkie~

– Ueeee~

Obydwie wypiły eliksir z załzawionymi oczami.

– Teraz pozostało mi tylko aktywować krąg i przywrócić je obie do normalności.

Akeno-san wysłała swoje demoniczne moce do magicznego kręgu, który zaczął się świecić.

Och, więc dzięki temu Buchou i Asia znów stanął się normalne. Bardzo do tego tęskniłem…..

Wziąłem głęboki wdech.

– Hej, Ise. – Sensei odezwał się nagle do mnie.

– Tak?

– Jeśli eliksiru i mocy magicznych starczyłoby nam na przywrócenie do normalności tylko jednej z nich, to którą byś wybrał? – Zapytał Sensei.

– Zwiększył bym wtedy jego moc za pomocą Boosted Gear, a wtedy starczyłoby na obie! – Nie zastanawiałem się nad niczym i odpowiedziałem wprost.

Sensei wybuchł śmiechem, kiedy to usłyszał.

– Hahahaha! Odpowiedziałeś tak bez zastanowienia! Dobra odpowiedź! tak, bardzo dobra. Jesteś zdolny do tego. Jeśli jesteś legendarnym smokiem, to ocaliłbyś obydwie.

– ?

Byłem nieco zakłopotany, ale mimo wszystko to prawda, ocaliłbym obydwie i to za wszelką cenę.

– Hiiiiiiiiiii! Ise-senpai! Raaaaaaaaaaaaatuj! Xenovia-senpai chce mnie zabić~!

Nagle do pokoju wpadł Gasper. Wygląda na to że Xenovia ścigała go dookoła.

– Mu! Nie uciekaj! Mówię ci tylko żebyś wypił ten odżywczy sok z dużą ilością czosnku!

Xenovia goniła Gaspera trzymając w dłoni kubek pełen soku mającego podejrzany kolor.

-Zaraz! Gasper pędzi prosto na mnie!

– Ise-senpai raaaaaaaaaaaaaaaatuj!

Zaraz na mnie wpadnie.........................

''DON!''

Gasper i Xenovia wepchnęli mnie do magicznego kręgu!

''BŁYSK!''

Magiczny krąg zaświecił się i błysnął jeden raz.

Zaraz potem w kręgu stała dorosła Buchou i Asia.

– …..Wygląda na to że znów jesteśmy normalne.

– Auuu, wróciłam do normalności.

Cieszę się! Obydwie wróciły do swoich zwykłych postaci! Buchou z wielkimi piersiami oraz urocza Asia!

– Więc jak to się stało? – Zapytał Sensei.

Buchou i Asia spojrzały na siebie nieśmiało i zaczęły opowieść.

– …..Od jakiegoś czasu, Asia i ja byłyśmy zainteresowane Iseiem, kiedy był jeszcze dzieckiem. Istnieje pewne zaklęcie, które na pewien czas mogło go zmienić w dziecko…….

– Spróbowałyście go użyć, ale zaklęcie się odbiło huh. Rany.

Sensei westchnął jakby był zdziwiony. Buchou i Asia przybrały przepraszający wyraz twarzy.

Zaraz, czyli próbowały zmienić mnie z powrotem w dziecko. Ach, jeśli dobrze pamiętam, to obydwie nieco zbzikowały, kiedy zobaczyły mój stary album ze zdjęciami. Więc to tak.

– Przepraszam.

– Przepraszam.

Obydwie skłoniły się.

– Już dobrze, cieszę się, że obydwie znów jesteście normalne. – Odpowiedziałem z uśmiechem.

– Ise.......... Ciągle pamiętamy o wszystkim co się zdarzyło, kiedy byłyśmy dziećmi.

– Tak. Ise-san bardzo się o nas troszczył.

– Pracowałeś dla nas tak ciężko, mimo iż to było takie niebezpieczne…..

– Byłam taka szczęśliwa..........

Arara, czyżby patrzyły na mnie mokrymi oczami? Jeśli będą się tak zachowywać, to będę się czuł zażenowany.

Huh? Dlaczego Buchou i Asia stały się nagle takie wielkie?

Wszyscy dookoła są tacy wielcy…… Dlaczego tak nagle urośli? Naprawdę byłem w kłopocie, jak na to zareagować.

– Więc tym razem ty się zmieniłeś huh. Ha ha ha ha, ale jesteś malutki! – Powiedział Sensei ze śmiechem.

– Huh?

Osłupiałem. Zacząłem czuć się niepewnie i spojrzałem na moje ręce…….są takie małe!?

Spojrzałem w lustro i zobaczyłem w nim siebie jako dziecko!!

– Coooooooooo to ma byyyyyyyyyyyyyyyć!? – Zawyłem ze zgrozy.

– Wygląda na to ze zaklęcie zadziałało, kiedy zostałeś wepchnięty do magicznego kręgu. – Powiedział Sensei z lubieżnym uśmiechem.

– Eeeeeeeeeeeech!? Więc tym razem to ja!? Ale ciągle o wszystkim pamiętam!?

– Więc tym razem zaklęcie zadziałało jak należy. Rias, Asiu, macie szczęście.

Wszyscy członkowie klubu byli wyraźnie rozbawieni tym, co powiedział Sensei!

– Iyaaan! Ise! Jesteś tak słodki jak myślałam!

Buchou przytuliła się do mnie mocno! Nie jestem żadnym pluszakiem, więc nie mów „Iyaaan!”!

– Bu…Buchou-san! Pozwól mi go też przytulić!

– Ara ara, więc ja jestem po Asi-chan.

Wygląda na to że Asia i Akeno-san też były głęboko poruszone!? Ich oczy aż się iskrzyły!

– Ise, myślę że jesteś bardzo słodki.

– Ja....... ja tez tak uważam.

Xenovia i Gasper którzy ponosili za to wszystko winę, powiedzieli to nieśmiało podnosząc ręce do góry! Przeproście! Przeproście mnie natychmiast! Skoro jestem taki mały, to nie mogę wyjść na zewnątrz! I jak mam to wytłumaczyć moim rodzicom! To duży problem!

– Więc będzie w porządku, jeśli pozostaniesz w takiej postaci na jakiś czas. Wygląda na to, że Rias, Asia i Akeno są szczęśliwe z tego powodu, a nikt nie jest nieszczęśliwy. – Sensei powiedział coś strasznego!

Przecież ja jestem bardzo nieszczęśliwy!

– Zaraz! Co ze składnikami!?

– Nic nie zostało. – Odpowiedział Sensei z lubieżnym uśmiechem!

Jak możesz być taki nieczuły?!

– Sensei! Proszę, idź i zdobądź więcej składników! Z twoją mocą możesz to zrobić w jednej chwili, prawda!?

– Nie chce mi się. Dostatecznie dobrze się już dzisiaj bawiłem. Musisz jakiś czas wytrzymać w tej postaci. Na mnie już czas.

Sensei jest naprawdę okropny! Zdecydowanie wszystko co dzisiaj zrobił był dla jego własnej zabawy! Z pewnością spotkało mnie dzisiaj nieszczęście

– Tak więc pójdę już.

– …........Także mam pewien projekt badawczy i muszę już iść.

Kiba i Koneko-chan idą już do domu!? Co to ma być!? To dla mnie smutna historia!

– Nie, nie chcę tego! Niech mi ktoś pomożeeeeeeeeeeeeeeeee!

Nasze wakacje dopiero się zaczęły. Są jednak straszne, gdyż wygląda na to, że tylko mnie spotkało nieszczęście.

<noinclude>

==Odnośniki tłumacza==

<references/>
</noinclude>

<noinclude>
{| border="1" cellpadding="5" cellspacing="0" style="margin: 1em 1em 1em 0; background: #f9f9f9; border: 1px #aaaaaa solid; padding: 0.2em; border-collapse: collapse;"
|-
| Cofnij do [[High_School_DxD_-_Tom_8_rozdzial_4|Cycków tenisa]]
| Powróć do [[High_School_DxD_(Polski)|strony głównej]]
| Przejdź do [[High_School_DxD_-_Tom_8_rozdzial_7|Zabawy rodziny Gremory]]
|-
|}
</noinclude>

High School DxD - Tom 8 rozdzial 2

2012-08-07T19:31:56Z

195.69.81.103: /* Część 5 */

==Wymagania chowańców.==

===Część 1===
Właśnie teraz mam przed sobą wspaniały widok. Dziewczyny przebierają się na moich oczach! TAK! Jestem w żeńskiej szatni! Ciszę się widokiem ciał pierwszoroczniaczek. Podglądanie przebierających się kouhai…….. Poczucie winy oraz deprawacji tylko polepsza sytuację. Rany….. Nawet jeśli są z pierwszego roku, to są niesamowicie rozwinięte. Ich piersi są takie atrakcyjne, mimo iż noszą bieliznę! Ech? Skąd ja je właściwie podglądam? Fufufu, jestem wewnątrz szafki, na której naklejono kartkę z napisem „Nie używać”. To miejsce powinno zostać wpisane na listę UNESCO. Och, Jakie ładne nogi ma ta dziewczyna! Dziękuję ci za nie! Chce mi się krzyczeć z tego powodu! Tak przy okazji, są tu jeszcze dwie szafki z napisem „Nie używać”. Wewnątrz nich ukrywają się moi dwaj przyjaciele, Motohama i Matsuda.

[To zupełnie jak loża VIP-ów, albo miejsce w pierwszym rzędzie na koncercie.]

Tak oto wprowadzili mnie tutaj moi dwaj źli kumple! Tak! To zdecydowanie wspaniałe miejsce! Hmm? Jest tu też jakaś mała dziewczynka…….. Hej, to Koneko-chan! Och, a więc to klasa Koneko-chan! Cóż za zbieg okoliczności! Uwa, Koneko-chan jest naprawdę mała i to w wielu miejscach!

''DRESZCZE''

Mogłem wyczuć pełną żądzy aurę z szafki Motohamy. No tak, przecież jest lolikonem. Na widok Koneko–chan, nie potrafi powstrzymać swojego podekscytowania. Teraz pewnie dokładnie zachowuje ten obraz w swoim mózgu. Motohama, pewnie dzisiejszej nocy będziesz bardzo zajęty! Nie, Koneko-chan jest moją ważną kouhai. Jej ciało loli nie powinno mnie cieszyć……. Huh? Może to nawet jest przyjemne. Dziwne, czyżbym sam stał się lolikonem……. Dziewczyny zaczęły już wychodzić, ale Koneko-chan wcale się nie spieszyło, mimo iż skończyła się już przebierać. Huh? Czyżby coś się stało? Trudno będzie wyjść……. Kiedy w pomieszczeniu pozostała już tylko Koneko-chan, wstała powoli i…….

''DON!''

Oooooooooooooch!!? Szafka w której siedzę została brutalnie uderzona! Pięść Koneko-chan wbiła się głęboko w stalowe drzwi, więc uniknąłem ciosu, skręcając moje ciało! Tego oczekiwałem po nadludzko silnej dziewczynie! Przerażające!

''PACHIN! ''

[[File:high_school_dxd_v8__c006.jpg|thumb]]

Drzwi się rozleciały. Stalowe drzwi! Ja i Koneko-chan staliśmy teraz twarzą w twarz.

– …..C….cześć. – Uśmiechnąłem się i pozdrowiłem ją podniesioną dłonią.

– …...Jesteś najgorszy.

''GOS! DON! DOGA!''

– Gufu! Oga! Czeka..! Koneko-chan! Zaczekaj chwi…..GYAAAAAAAAAAAAAAAAAAA!!

Bez żadnego słowa zaczęła mnie okładać pięściami! Umrę! Ałć! Zaraz zginę!

Następnego dnia, Motohama i Matsuda wyznali mi z sinymi twarzami, że pierwszy raz w życiu widzieli krwawą łaźnię.

===Część 2===
Po szkole tego samego dnia.

– Ałć.

– Nic ci nie jest?

Byłem w pokoju klubowym, a Asia leczyła właśnie swoją mocą moją posiniaczoną twarz. Wygląda na zmartwioną.

– ……Dostał na co zasłużył. – Wymruczała Koneko-chan z sofy, która była ode mnie trochę oddalona.

Jej usta miały kształt litery „n”, a na twarzy gościł niemiły wyraz. Cóż, to chyba oczywiste, że wkurzył ją fakt, że ktoś ją podglądał, kiedy się przebierała. Ale ta lawina ciosów, to według niej i tak za mała kara dla mnie. Myślałem już, że umrę.

– Rany, dlaczego taki jesteś…. – Buchou westchnęła ze zdziwieniem.

– Ara ara. Powinieneś powściągnąć swoją rządzę do podglądanie dziewczyn.

Akeno-san nalała mi herbaty ze swoimi zwykłym, miłym uśmiechem.

– Nie potrafię tego powstrzymać.

– Ja chętnie pokażę ci każdy sekret mojego ciała, kiedy będę się przebierał. – Kiba powiedział coś gejowskiego.

– Zamknij się!! Jak niby mógłby mnie cieszyć widok przebierającego się faceta! Dziewczyna z nierozwiniętym ciałem także mnie nie bawi!

– Nierozwiniętym…............

''WZROK.''

Koneko-chan posłała mi ostre spojrzenie. Prze.. przepraszam cię bardzo, Koneko-sama!

– Ise-san. Nie powinieneś podglądać przebierających się dziewczyn……. Je…jeśli tak bardzo pożądasz widoku nagiego kobiecego ciała……To ja mogłabym…….. – Asia powiedziała to, kręcąc się jednocześnie nieśmiało w miejscu.

– Nie, nie! Nie musisz się do tego zmuszać, Asiu! Chce tego, ale nie do końca o to chodzi!

Ostatnio ta dziewczyna staje się coraz śmielsza. Jest słodka, ale będę zakłopotany, jeśli dziewczyna która mam chronić, będzie mi mówił coś takiego.

– Racja, jeśli chcesz oglądać nagie ciało, powinieneś mi to po prostu powiedzieć. Mogę ci się pokazać w każdej chwili, w wannie, albo w łóżku. – Buchou-sama powiedział to takim niedbałym tonem!

Mieszkam teraz z Buchou, a ona mówi mi coś takiego! Jestem wdzięczny! Z moich oczu pociekły łzy! Buchou zawsze robi ze mną takie erotyczne rzeczy, więc moje ciało nie może tego wytrzymać! Nie mogę jednak zrobić nic, póki mieszkam z moimi rodzicami, a do tego……

– ……………..

''SZCZYP''

Asia uszczypnęła mnie cicho w policzek, robiąc przy tym niemiłą minę……………

===Część 3===
– Chowańce? – Zapytałem podejrzanym tonem.

Buchou przytaknęła.

– Tak, chowance. Ty i Asia ciągle jeszcze żadnego nie macie.

Chowańce. Istoty, które są naszymi rękami i stopami. Powiedziano mi również, że są bardzo przydatne w naszej diabelskiej robocie. Normalnie rozwożenie ulotek to robota chowańców. Chowańców i początkujących diabłów. Ja też roznosiłem ulotki każdej nocy, pedałując na rowerze jak szalony…..

''BON! ''

Wraz z tym dźwiękiem na dłoni Buchou pojawił się czerwony nietoperz.

– To mój chowaniec.

Nietoperz był tego samego koloru co włosy Buchou i rozsiewał dookoła siebie taką dostojną atmosferę.

– Ten tutaj należy do mnie.

Akeno-san wezwała coś, co wyglądało jak Oni, który był wielkości dłoni………. Czy to Ko-oni<ref name=" Ko-oni ">Ko-oni oznacza małego oni. Oni są rodzajem demonów z japońskich wierzeń</ref>?

– …….To jest Shiro.

Koneko-chan przytulała białego kota. Ma na imię Koneko i ma kota za chowańca<ref name=" Koneko ">Koneko oznacza po japońsku kociaka, kociątko, kocię.</ref>, jakie to słodkie.

– Moim jest......

– Ach, oszczędź mi tego.

– Ale jesteś oziębły.

Kiba uśmiechnął się gorzko słysząc moją odpowiedź, ale i tak na jego ramieniu pojawił się mały ptak. Rozumiem, więc poza mną i Asią każdy ma chowańca. Nietoperz Buchou przeleciał mi nad głową.

– Chowańce to podstawa dla diabłów. Mogą pomagać swoim panom. Można ich używać do przesyłania informacji lub szpiegowania. Ty i Asia także musicie mieć po jednym, abyście mogli ich używać w pewnych sytuacjach. – Buchou powiedziała to głaszcząc mnie po policzku.

Aaach, bycie głaskanym przez Buchou całkowicie niszczy cały ten ból, którego dzisiaj doznałem. Moja Onee-sama….

Byłem tym zachwycony, ale nagle magiczny krąg na podłodze zaczął świecić. Co się stało?

– Wszystko gotowe, Buchou. – Zgłosiła Akeno-san.

Wszystko gotowe? Ja i Asia byliśmy trochę zakłopotani.

– Teraz chodźmy upolować dla was chowańce. – Powiedziała Buchou z uśmiechem.

Ach ta waga jej słów, taka oto jest moja pani.

===Część 4===

Kiedy magiczny krąg służący do teleportacji przestał w końcu świecić, zorientowałem się, że znajduję się w jakimś nieznanym lesie.

– W tym lesie żyje wiele chowańców. Dzisiaj Ise i Asia złapią dla siebie po jednym.

Las Chowańców.

Chaa, więc to tak. Wszędzie rosły wysokie drzewa, których korony przesłaniały słońce, więc do ziemi nie docierały promienie słoneczne. Oczy diabłów są jednak świetnie przystosowane do ciemności, więc nie miało to większego znaczenia.

Cóż za gęsty las. Nie mogłem wytrzymać tego żaru, więc nie zauważyłbym, gdyby coś nagle się pojawiło.

– Złap je wszystkie!

– Co!

– Kya!

Woach! Mnie i Asię zaskoczył ten na nagły krzyk, jaki i osoba która się nagle pojawiła. Przestraszona Asia schowała się za moimi plecami. Tą osobą był młody mężczyzna ubrany w jakieś łachmany.

– Nazywam się Esh Ketchup<ref name=" Esh ">WIEM, WIEM, WIEM, że mistrz chowańców w angielskiej i japońskiej wersji nosił inne imię, ale zdecydowałem się na małą zmianę w tłumaczeniu. Jak niektórzy bowiem zauważyli, Mistrz chowańców jest bowiem wzorowany na bohaterze pewnego anime (wzorowanego na grze przeznaczonej na Game Boya, zresztą same chowańce jak i polowanie na nie też zapożyczono, a raczej sparodiowano z tej gry), którego nazwy z różnych przyczyn nie ośmielę się wymienić, a które było jakiś czas temu puszczane w Polsce i które niejeden z czytelników miał zapewne okazję je oglądać (do czego pewnie się już jednak nie przyznaje). Zmieniłem więc imię, nazwisko i miasto z którego pochodzi mistrz, aby pasowało do polskiego tłumaczenia. Mam nadzieję, że wszyscy mi to wybaczą, a jeśli edytor uważa to za nieodpowiednie, to proszę zmienić. Nie obrażę się </ref> z miasta Albastia! Jestem diabłem który trenuje aby zostać mistrzem chowańców!

Nggh, facet który się nagle pojawił był dziwny.

– Esh-san, przyprowadziłam ci tych, o których wspominałam. – Buchou przedstawiła nas temu samozwańczemu mistrzowi chowańców.

– Hee. Przeciętny chłopaczek i śliczna blondyneczka huh. OK! Zostawcie to mi! jeśli chodzi o mnie, chowańce zostaną „złapane wszystkie”!

Hmm, ten gość nadużywa słowa „zostać”. I nie mów że jestem przeciętnym chłopaczkiem!

– Ise, Asia, jeśli chodzi o chowańce to ten gość jest profesjonalistą. Dzisiaj złapiemy w tym lesie chowańce, korzystając z jego rad. Dobrze?

– Tak! – Ja i Asia odpowiedzieliśmy jednocześnie.

Rozumiem, więc dzisiaj złapię sobie chowańca. Hmm, ciekawe jakiego typu będzie.

– Więc jakiego typu chowańca chcecie? Silnego? Szybkiego? A może trującego? – Kiedy byłem pełen podejrzeń, Esh-san zadał nam pytanie całkiem przyjaznym tonem.

– Nie mów tak nagle jakichś strasznych rzeczy o trujących typach. Więc jaki typ nam proponujesz? – Zapytałem.

Esh-san uśmiechnął się w odpowiedzi i wyciągnął coś, co wyglądało jak katalog. Wskazał palcem dziko wyglądającą kreaturę, wyobrażoną na jednej ze stron.

– Oto co polecam! jeden ze Smoczych Królów! Smok Karmy Chaosu, Tiamat! To legendarny smok! To jedyna samica wśród Smoczych Królów! Ciągle nie ma diabła, który byłby w stanie ją złapać! To chyba oczywiste! W końcu mówi się, że jest równie silna co Maou!

Nawet jeśli nie została złapana, to jest na poziomie Maou! Czyś ty oszalał! jakby na to nie patrzyć, ta bestia jest jak ostatni boss w jakimś RPG!

– To coś nie jest na poziomie chowańca! To jest jak super boss! Ostateczny Boss! Nikt tego jeszcze nie złapał!? Czy ty masz w ogóle pojęcie, co znaczy słowo „proponować”!? Czuję się, jakby mnie wrzucono do ostatniego lochu!

– To dobrze brzmi. Pewnie dwa legendarne smoki dobrze by się ze sobą dogadywały. Jesteś moim cudownym sługą, więc byłoby mile widziane, gdybyś ją złapał. – Moja wesoła Buchou powiedziała coś lekkomyślnego.

Czy ty próbujesz zabić swojego cudownego sługę!? Wprawdzie Sekiryuutei mieszka w mojej lewej ręce, ale w tym przypadku zginę!

– Buchou, to niemożliwe! Powiem ci coś, nie możemy polegać na tej książce.

– To tylko twoja wyobraźnia, Ise-kun. Tak, możesz tego dokonać.

– Przymknij się, Kibaaaaaaa! Sam sobie idź i zapoluj na tooooo!

Już na samym początku coś takiego!

– Umm, nie potrzebuje takiego chowańca, nie ma jakiegoś innego, który byłby bardziej przyjazny i łatwiejszy do złapania? – Uspokoiłem się i zadałem pytanie.

– Ha ha ha! Rozumiem, Więc co powiesz na to? To Hydra!

Pokazał mi zdjęcie wielkiego węża, który miał wiele głów. …….Hmm? Nie wygląda na przyjazne stworzenie. Mimo iż tak wygląda, to może zna się na krawiectwie i parzeniu zielonej herbaty?

Ma przenikliwe oczy, ostre kły, a ilustracja jest oznaczona symbolem trucizny, czaszką i dwoma piszczelami…… Zaraz, to ten wąż wyleguje się na stosie ludzkich kości.......

– Ta Hydra jest niesamowita, a jej jad to najbardziej śmiercionośna trucizna! Nie ma na tym świecie diabła, którego nie byłaby w stanie zabić! Co ważniejsze, jest nieśmiertelna. To najgorsza z możliwych kreatur, która potrafi nawet zwrócić się przeciwko swojemu panu i go zabić! Prawda że jest użyteczna?

…..................

Cholera, nie potrafiłem już powstrzymać tego uczucia, które narastało wewnątrz mnie

– Mogę mu przyłożyć Buchou? Pięknie proszę, mogę?

[[File:high_school_dxd_v8_055.jpg|thumb]]

– Uspokój się Ise. Hydra jest rzadkim stworzeniem, więc to by było wspaniałe. Jeśli dobrze pamiętam, to jedna żyje gdzieś głęboko w lesie….. Do końca dnia bylibyśmy z powrotem.

Buchou spojrzała w głąb lasu. Naprawdę jest chętna na złapanie tego czegoś? Nie wrócę z tego żywy!! Zgubię się i zniknę! Jeśli coś pójdzie nie tak, to skończę w środku tej Hydry-san, która jest „użyteczna” i „przyjazna”!

Esh-san podniósł kciuk w górę.

– Ha ha ha, powinieneś przeżyć jakąś przygodę!

– Nie zawracaj mi głowy! Nie chce potwora, który jest ode mnie potężniejszy!

– Jaki grymaśny jest ten chłopak. Więc kogo chcesz?

Esh-san najwyraźniej dobrze się bawił. Tak, ja i smok wewnątrz mnie chcemy zabić tego gościa.

– A nie ma jakichś słodkich chowańców? Na przykład podobnych do dziewczyn.

Tak, jeśli się nad tym zastanowić, to chyba powinny takie istnieć. Esh mlasnął językiem i przybrał nieprzyjemny wyraz twarzy.

– Nowicjusze nigdy niczego nie rozumieją. Słuchaj no, powinieneś złapać potężnego chowańca, a każdy z nich ma inne umiejętności. Jeśli masz zamiar zostać mistrzem chowańców, to musisz złapać ich co najmniej kilka. Potem wyłaniasz z nich najsilniejszego samca i najsilniejszą samicę. Rozmnażasz je i masz przychówek, który dziedziczy po rodzicach potężne umiejętności. Następnie............. – Wygląda na to, że zaczął mówić na temat istnienia chowańców.

– Ja też chce jakiegoś słodkiego chowańca. – Powiedziała Asia, która ciągle chowała się za moimi plecami.

– Dobrze, rozumiem. – Esh przerwał swój wywód i odpowiedział z uśmiechem.

….......Co jest nie tak z tym gościem? Wygląda na to, że polowanie na chowańce będzie dłuższe, niż myślałem.

===Część 5===

– Posłuchajcie, Święty Duch jest gdzieś w pobliżu tego jeziora. – Esh-san powiedział to cichym głosem.

Przed nami było wielkie jezioro. Błyszczało się i mieniło, co nadawało mu bardzo świętego charakteru. Zbliżaliśmy się do jeziora, ukrywając przy tym nasza obecność w cieniu.

– Tak, wodny Święty Duch, Undine żyje w tym jeziorze i nie pokazuje się nikomu.

Według tego co powiedział Esh-san, wodny Święty Duch Undine jest dziewicą z czystym sercem i wspaniałym ciałem. Co ważniejsze, potrafi leczyć złamane serce.

Och, To cudownie! Czysta, piękna dziewica! Co prawda Asia, była taką osobą i zawsze przebywała obok mnie, ale naprawdę ekscytowała mnie myśl, że mógłbym mieć chowańca takiego jak ona!

Fufufu, wygląda na to, że mogę zrobić krok naprzód, w celu zrealizowania mojego marzenia o haremie. Po pierwsze mój chowaniec będzie słodka dziewczyną. Jestem pewien że nosi przezroczystą szatę i jest smukłym, pięknym duchem z jasnoniebieskimi włosami.

Nie mogę się już doczekać!

Aaach, Undine! Moja Undine! Tak, na początek zaserwuje mi udowa poduszeczkę! Następnie zażądam, aby wyczyściła mi uszy! A.. a potem p–p–p–piiiieeeeeeerrrrrssssssssiiiiiii!!

– B–Buchou, kiedy ona będzie już moim chowańcem, to będę mógł z nią zrobić co tylko mi się podoba, prawda? – Na wszelki wypadek wolałem aby Buchou mi wszystko potwierdziła.

Nie powie mi chyba nagle, że „Molestowanie seksualne chowańców jest zabronione”, prawda?

– Tak, będziesz mógł z nią robić co tylko zechcesz. Będzie w końcu twoim chowańcem. – Odpowiedź Buchou wywołała u mnie potok łez.

Już niedługo będę mógł z nią obić wszystko co zechcę! Nie potrafiłem wyrazić mojej radości w inny sposób, niż płacz.

– Och, Jezioro zaczyna się świecić. Undine zaraz się pojawi. – Esh-san wskazał palcem jezioro.

Och, nareszcie! Spojrzałem w tamtym kierunku. Teraz weź mnie do wiata marzeń!

Moim oczom ukazała się istota z jasnoniebieskim włosami, które mieniły się niczym światło. Ubrana była w przezroczystą szatę, która okrywała jej……… gigantyczne cielsko!

Nienormalne bicepsy, łydki grubsze niż moja talia, klata wyglądająca jak wykuta z żelaza i godna wojownika twarz, pokryta bliznami.

Ponieważ odwróciła się tak nagle, nie mogłem uwierzyć w to co zobaczyłem. Przecierałem moje oczy w nadziei że to wszystko nie dzieje się naprawdę.

…………….

Co to do cholery ma byćććććććććććććććććććććććććć!!?

– To jest Undine. – Brutalne słowa Esha-san dotarły do moich uszu

To jest jak jakieś fantasy!

– Nie, nie, nie! To chyba jakiś adept sztuk walki będący a trakcie treningu. Spójrz, przeznaczeniem tych mięśni jest zniszczyć ludzkie ciało. Wygląda na to, że to coś byłoby w stanie podbić świat za pomocą samych swoich pięści. Nie ma nawet żadnego słabego punktu. To waleczny człowiek.

– Tak, Undine zawsze wszczyna bitwę z każdym, kto naruszył jej terytorium. Jeśli nie jesteś wystarczająco silny, to lepiej nie zbliżaj się do jeziora. Świat Świętych Duchów jest bardzo potężny, ale ona wygląda na silną. To naprawdę rzadkość. Radzę ci ją złapać. Jej specjalizacja ciosu pięścią, jest naprawdę mocną umiejętnością.

Specjalizacją Undine jest cios pięścią!? Nie chcę słyszeć tego opisu! Nie chcę słyszeć takich niebezpiecznych słów!

– Niedobrze! Nie jest leczącym typem, tylko morderczym! Nie potrzebuję leczącego Świętego Ducha, który potrafi porządnie przypieprzyć!”

Rozbeczałem się głośno. Straszne! Nigdy nie słyszałem wcześniej o czymś tak strasznym!

– Mimo wszystko jest kobietą, wiesz o tym, prawda? Dodatkowo ma w sobie duży potencjał.

– Nie chcę tego słyszeć!

Zakryłem moją twarz i zacząłem płakać! Oooooooooo! Mówisz więc że to jest dziewczyna!? Aaaagh, prawda jest taka okrutna!

– Świat się po prostu zmienia, Ise. Buchou powiedział to kładąc swoją dłoń na moim ramieniu i kiwając głową.

– Jej oczy są takie czyste. Jestem pewna, ze jest dziewczyną z czystym sercem. – Asia powiedziała to z uśmiechem

Umm Asiu, potrafisz nazwać to „coś” dziewczyną. Huh? To dziwne, moje oczy jeszcze nie przestały łzawić.

– Pojawiła się kolejna. – Rozległ się głos Akeno-san.

Spojrzałem w tamtym kierunku z nadzieją......

........ i ujrzałem Świętego Ducha z jasnoniebieskimi włosami oraz taką samą aparycją.

…………………..Chlip……..Dla–Dlaczego……….

– U…Uoooooooooooooooooooooooooooooooh…..!

–I…..Ise-kun, wiesz, nie uważam, że to powód żeby aż tak rozpaczać.

– Kibaaaa. Wewnątrz moich fantazji jest pewne marzenie. Szukałem na tym świecie jakiejś piękności, a wszystko przez Buchou, która jako diabeł jest niesamowicie piękna. Skończyłem mający tylko moje fantazje. Co to ma jednak być? Dlaczego muszę oglądać adepta sztuk walki!? Nie cierpię tego! Nienawidzę fantazjowania!

– Już dobrze, jestem pewien, że są fantazje, które spełnią twoje marzenia. – Kiba pocieszał mnie, klepiąc mnie po plecach.

Jest przystojniakiem którego naprawdę nie cierpię, ale tym razem pomyślałem sobie, że całkiem miły z niego gość.

– Patrzcie. – Esh-san wskazał jezioro.

Kiedy spojrzałem w tamtym kierunku, zobaczyłem ze obydwie Undine gapią się na siebie nawzajem. Można było między nimi wyczuć wrogość, a przestrzeń pomiędzy nimi falowała od nienawiści.

Nagle...

''CIOS! CIOS! CIOS!''

Gruba pięść trafiła prosto w brzuch przeciwnika, a hak uderzył w podbródek. Teraz zadał kopniak w łydkę, robiąc przy tym odgłos podobny do eksplozji i walnął pięścią w twarz.

Obydwoje zaczynali krwawić z rozległych ran. Na skutek ich wzajemnego okładania się, intensywność walki zaczęła wzrastać. Święte Jezioro stało się teraz polem bitwy.

…..Nie, to teraz nieważne. Ech? Co te dziewczyny wyprawiają?

– To walka o terytorium. Obydwie wyglądają na doświadczone wojowniczki. – Esh-san wydawał się być bardzo zainteresowany tą całą sytuacją.

– Walka o terytorium…… Czy one nie powinny walczyć w bardziej „fantastyczny” sposób? Nie używają magii ani tym podobnych rzeczy?

– Bądź co bądź, przemoc jest najlepszym rozwiązaniem.

– Buchou, mogę już iść do domu? Mam zamiar płakać, wiesz?

Właściwie to już płaczę! Chcę do domu! Chcę wrócić do domu razem z Asią! Nawet jeśli złapię to coś, to nie wygląda na to, aby umiała władać magią! Wygląda na to, że jest lepsza w walce na pięści, niż używaniu magii, no i jak jej wielka aparycja mogłaby być przydatna w misjach! Nawet nie potrafiłaby ukryć się w cieniu!

– Ha ha ha! Spójrz chłopcze, zwyciężczyni zostanie twoim chowańcem! Ostateczna walka Undine! To naprawdę wspaniała przygoda! Och! Z pewnością pokazują nam rzadkie ciosy! – Esh-san powiedział to wszystko szczęśliwym głosem, klepiąc mnie przy tym po ramieniu.

– Ha ha ha……. Jeśli! Daj sobie już spokój z tą przygodową bzdurą! Nie chcę tego typu przygody!

– Może nazwiemy tą Undine Dine-chan? – Asia powiedziała to przestraszonym tonem, mimo iż oglądała walkę stojąc przed nami.

Ech!? Ta dziewczyna naprawdę chce złapać to coś!?

– Asiu, jakby na to nie patrzeć, Dine-chan to dla nas za wielki kłopot. Jeśli zrobisz z tego stwora swojego chowańca, to zdecydowanie zajdziesz z nim w ciążę!

– Jeśli mam urodzić czyjeś dziecko, to tylko twoje, Ise-san! – Powiedziała Asia wprost.

– Tak. Co powiedziałaś? Nie o to chodzi! ……..Ech!? Chcesz urodzić moje dziecko!? Nie to jest problemem! Zapomnij o Dine-chan! Nie jesteś w stanie jej kontrolować, Asiu!

– A-Ale jestem pewna, że Dine-chan jest bardzo samotna….. Ja to wiem.

Hmmm, w jakiś sposób zżyła się z tą istotą. To staje się niebezpieczne, więc położyłem dłoń na ramieniu Asi i uśmiechnąłem się.

– Nawet jeśli tak jest, to ta dziewczyna może mieszkać sama. Spójrz, natura obdarzyła ją ciałem, które jest w stanie zmiażdżyć każdego przeciwnika. Dajmy spokój Dine-chan. Zaraz, co to właściwie za Dine-chan!? Nie dawaj jej imienia! W ogóle to która z nich jest Dine-chan!? – Powiedziałem.

– Hej, chłoptasiu! Dine-chan ma problem! Właśnie rzucono nią przez ramię.

– Eshhhhhhhhhhh! Zamknij się w końcuuuuuuuuuuu!

– Haaa….. Dobrze, chodźmy w inne miejsce. W tym przypadku nie osiągniemy nic. – Buchou powiedziała to z westchnieniem.

Właśnie w ten sposób darowaliśmy sobie Dine–chan i poszliśmy gdzieś indziej.

===Część 5===

– Smok Chochlikowaty? – Zapytałem.

Esh-san przytaknął.

– Ta, Smok Chochlikowaty jest typem smoka, który włada błękitnymi błyskawicami.

Zostawiliśmy walczące między sobą Undine i podczas dalszej drogi powiedziano o rzadkim smoku.

Najwyraźniej jest to rzadki smok, który wleciał gdzieś w głąb lasu. Esh-san zapytał nas, czy nie chcielibyśmy go złapać.

Byliśmy już jednak zaznajomieni z bardzo niebezpiecznie wyglądającym smokiem, Tiamatem. Zacząłem się trząść, ponieważ to imię przerażało mnie.

– Czy ten smok jest bardzo silny? – Zapytałem.

Esh–san tylko się uśmiechnął.

– Właściwie to ciągle smoczątko. Jeśli masz zamiar go złapać, to teraz jest najlepszy czas na to. Kiedy dorośnie, nie będziesz w stanie tego zrobić. Nie będzie wprawdzie tak silny jak Smoczy Królowie, ale i tak będzie zaliczany do jednego z najpotężniejszych rodzajów smoków.

Smoczątko. Może powinniśmy go złapać? Hmm, to naprawdę mnie martwi. Jeden z najpotężniejszych rodzajów smoków. Z moją mocą Sekiryuutei, moglibyśmy ze sobą nieźle współdziałać. W dodatku ten „smok” brzmi tak fajnie.

Ale wolałbym przecież jakiegoś chowańca w typie dziewczyny…… Hmm, To naprawdę zmusza do myślenia! Z pewnością! Cycki albo smok, oto jest pytanie.

Kiedy byłem pochłonięty tymi poważnymi rozmyślaniami, usłyszałem głośny krzyk Esha-san:

– Owa!

Kiedy spojrzałem, aby zobaczyć jego przyczynę….

Błękitny połysk łuski....

Na gałęzi wypoczywało sobie smoko-podobne stworzenie, będące wielkości orła.

– Oto on, Smok Chochlikowaty!– Esh-san był tym wyraźnie podekscytowany.

….Och…….oooooo! T-To jest smok!? Wow, to mój pierwszy raz, kiedy widzę prawdziwego smoka! Jest mały, ale wygląda wspaniale. Te oczy są takie urocze.

– Smok Chochlikowaty. To pierwszy raz kiedy go widzę. Cóż za piękna łuska. Świeci się na niebiesko, jak błękitny diament. – Buchou także wyglądała na głęboko poruszoną.

Więc nawet ona widzi go pierwszy raz. Musi więc być naprawdę rzadki. Podjąłem decyzję! Śliczny chowaniec byłby dobry, ale rzadki jest najlepszy! Smoku Chochlikowaty, wybieram cię!

I wtedy się zaczęło.

– Kyaaaa! – Rozległ się krzyk Asi.

Kiedy się odwróciłem w tamtą stronę......

Jakaś lepka rzecz zaatakowała Asię!

– T-To jest! – Krzyknęła Buchou. Ją też to oblazło.

Kiedy spojrzałem, zobaczyłem, że wszystkie dziewczyny są pokryte tym obślizgłym czymś.

''UPADEK! PLASK!''

Ta obślizgła galareta spada z nieba. Czy siedziała pomiędzy drzewami? Zaraz, to się rusza! Żyjąca galareta? To potwór? To w ogóle żyje!?

– Śluz. – Powiedział Kiba.

Więc to śluz! Znałem to z jednej gry!

Zaraz! Czy to jest trujące!? Zacząłem myśleć, że to niebezpieczna sytuacja, ale szybko mi to przeszło.

– Moje ubrania się rozpuszczają!

Było tak jak krzyczała Asia, galaretowaty stwór zaczął rozpuszczać mundurki dziewcząt, tym samym uwidaczniając ich bieliznę!

Buu! Doznałem krwotoku z nosa! Cóż za cudowne zdarzenie!

Śluz nie zatrzymywał swojego ataku i powoli zaczął rozpuszczać bieliznę! Uoooooooo! Przed moimi oczami miało miejsce zdarzenie, którego nie mogłem przestać obserwować!

''CIOS!''

Koneko-chan przyłożyła mi, okrywając przy tym intymne części swojego ciała!

– Gufu!

–……Nie patrz proszę.

N-Nawet jeśli tak mówisz….. Ten śluz może być niebezpieczny……. Ach, widzę też Buchou, Asię i Akeno-san. Zapisać to w pamięci. Zapisać to w pamięci.

Wygląda na to, że patrzenie na to sprawia Kibie przykrość. Z pewnością jesteś dżentelmenem. Ja nie mam zamiaru powstrzymywać się przed patrzeniem.

Nagle coś wyglądającego jak macka wyrosła z pnia jednego z drzew i zaczęła owijać się wokół dziewcząt!

– Nieeeeeeeeeeeee! – Krzyknęła Asia.

Macka owinęła się dookoła nóg Asii i zaczęła pełznąć do góry. Wpełzła pod jej postrzępione ubrania i zaczęła się ruszać. Nogi Asii! Piersi! Tyłeczek! Są profanowane!

Zobaczyłem, że Buchou i pozostałe dziewczyny także maja problem z macka, która oplątuje ich intymne miejsca. Nawet jeśli jest to niewłaściwe, to jest to wspaniała sytuacja!

– One nie maja nazw, to śluz rozpuszczający ubrania oraz zwykła macka. Ta dwójka zawsze współpracuje podczas polowań. Nawet jeśli są potworami, to śluz atakuje tylko ubrania, a macka chce zdobyć kobiece sekrecje<ref name=" Sekrecja "> w fizjologii wydzielanie: zewnętrzne, np.: enzymów trawiennych, śliny, śluzu oraz wewnętrzne - do krwi np. hormonów.</ref>, więc nie są zbyt niebezpieczni….. – Powiedział Esh-san który też cieszył się widokiem i jednocześnie powstrzymywał krwotok z nosa.

[[File:high_school_dxd_v8_069.jpg|thumb]]

–––!

……Co…..co takiego? Nie wierzyłem własnym uszom. Śluz rozpuszczający ubrania!? Macka jedząca kobiece sekrecje!?

– Ten śluz i macki nie są rzadkie, ale potrafią sprawić wiele kłopotów tym, którzy chcą zwiedzić las. Najlepiej użyć ognia do przepędzenia ich...

– Buchou, chcę żeby ten śluz i macki zostały moimi chowańcami! Rozpuszczanie ubrań! Jedzenie kobiecych sekrecji! Oni są tymi, na których tak długo czekałem! – Ogłosiłem to z iskrami w oczach, przerywając wywód Esha-san.

Fufufu. Znalazłem go, nareszcie go odnalazłem! Moje chowańce. Moje jedyne chowańce! Buchou westchnęła, spalając jednocześnie śluz ogniem. Nieeeeeeeee, mój śluz-chan i macka-chaaaaaaaaaaaaaan! Płonąąąąąąąąąąąąąąąąąąąą!

– Ise, wiesz że chowańce są bardzo ważne dla diabłów, prawda? Przemyśl to dobrze.

– Zrozumiałem.

Zamknąłem oczy i zacząłem myśleć.

…...............................

– Przemyślałem, chcę aby on został moim chowańcem!

– Ise, trzy sekundy minęły od momentu, gdy zacząłeś myśleć.

Zaraz po Buchou, Akeno-san także zaczęła wypalać ogniem śluz i macki! Aaaaaaach! Mój……! Mój chowaniec-chan został wysłany do nieba! Spaliły go na popiół!

Koneko-chan rozerwała macki na kawałki i wyrzuciła w powietrze, jakby były jakimś szkodnikiem.

Proszę, nie rób tego! Nie znęcaj się nad moją macką-chan!

– Odsuń się Ise. Tą bezużyteczną kreaturę trzeba spalić na popiół, a ty stoisz mi na drodze.

Buchou nie ma współczucia. Ona jest straszna!

– NIE! Zamierzam uczynić z tego śluzu i macek moje chowańce!

Potrząsłem głową i objąłem Asię, chroniąc pokrywającą ją śluz i macki.

– Będę ich chronić nawet za cenę własnego życia! Oni są moimi ważnymi towarzyszami! Przyjaciele! Chowańce są naszymi przyjaciółmi! To moi towarzysze, Buchouuuuu!

Zboczone chowańce, zupełnie jak ta dwójka! Nigdy już mogę nie mieć szans na ich schwytanie!

– Oni są tymi, których szukałem od tak dawna! Dzięki nim zdobędę własne królestwo! Zajdę wysoko!

Ta dwójka będzie bardzo przydatna, kiedy stworze własny harem! To jasne, że będą również przydatni w wielu erotycznych sytuacjach!

– Ise-san, umm…… przytulasz się do mnie…….

Twarz Asii przybrała kolor szkarłatu. Proszę Asiu, wytrzymaj to. Chcę chronić ten śluz i macki. One są rzeczami, które muszę chronić!

– Chlip, Surataro…… Shukushumaru…. Moi ważni partnerzy…. zdecydowanie was obronię, chłopcy….

Przytuliłem ich delikatnie razem z Asią, roniąc przy tym łzy.

– Ara ara, wygląda na to, ze nadał już im imiona. – Akeno-san powiedziała to z rozbawieniem.

Tak, masz rację, nadałem im imiona.

– ……Pierwszy raz widzę diabła, który tak pożąda tego śluzu i macek….. To doprawdy zaskakujące. Świat naprawdę jest wielki, prawda Gremory-san? – Esh-san powiedział to, patrząc na mnie ze zdziwieniem.

– Przepraszam….. Kiedy ten chłopak odda się swoim żądzom, to wtedy nie myśli jak należy…. – Buchou przybrała smutny wyraz twarzy, a jej wzrok przepełniony był współczuciem.

Chlip, nie wrócę do domu, póki nie zrobię z nich moich chowańców!

Nie zamierzałem przesunąć się nawet o centymetr, kiedy nagle usłyszałem, jak coś nadlatuje. Kiedy spojrzałem w tamtym kierunku….. w powietrzu unosiło się smoczątko o niebieskiej łusce. Smok Chochlikowaty. Kiedy u diabła tu przyleciał?

''BUZZ BUZZ''

Z ciała smoczątka zaczęły wydostawać się błękitne błyskawice.

…….Ech? Nie mówcie mi że…….

''SZOK SZOK SZOK SZOK SZOK SZOK SZOK''

Nawet nie miałem czasu, aby tego uniknąć, silne napięcie elektryczne przewierciło moje ciało!

Aggggggggggggggggggggggggggggggggggggh!!

……..Całe moje ciało zostało sparaliżowane….. Gdyby to było anime, to pewnie prześwietliłoby mój szkielet…….

– U–Umm, Ise-san…..? Nic ci nie jest?

……Wyglądało na to, że nic się nie stało Asii, którą obejmowałem…. Co to do diabła……

– Smok Chochlikowaty atakuje elektrycznością tylko tych, których uznaje za swoich wrogów. Nie uważa więc tej dziewczyny za swojego wroga. – Wyjaśnij mi Esh-san, którego też był spalony na czarno.

Ciebie również poraził! Zaraz, według tego co powiedziałeś, ten smoczek uważa nas za wrogów! Kibie też się dostało. Ciągle się uśmiechał, ale czułem od niego, że ma zamiar zamordować to smoczątko.

Haa! Kiedy spojrzałem, zobaczyłem że Asia trzyma w ramionach smoka, a śluz który ją pokrywał, bł spopielony! Niemożliwe! Mój towarzysz! Mój chowaniec-chan!

– Suratarooooooo! Shukushumaruuuuu! Uwaaaaaaaaaaaaaach!! – Rozpaczałem tuląc do piersi ich zwłoki.

Jak to się mogło stać! Świat nie jest sprawiedliwy!

– Wygląda na to, że wyeliminował śluz i macki, które atakowały Asię. Możliwe ze ten smok jest samcem. Słyszałem, że samce smoków przepadają za przedstawicielkami płci przeciwnej różnych ras. – Powiedział Buchou głaszcząc smoczątko po głowie.

Ten smok z pewnością jest uczciwy wobec swoich uczuć.

Mimo wszystko to straszne, mój Surataro i Shukushumaru……oni odeszli……

Byłem zszokowany. Cholera! Więc ten smok jest lubieżnikiem! Więc dlatego nic nie zrobił dziewczynom i poraził Kibę! ……..Właściwie to o Kibę nawet nie mam żalu! Mimo tego nie wybaczę ci! Surataro i Shukushumaru byli zboczeni, ale nie byli źli! Chyba! Żyli własnym życiem w bardzo poważny sposób!

Otarłem łzy i wstałem na nogi. Stanąłem naprzeciwko tego smoczątka.

– ……..Surataro i Shukushumaru. Byli naprawdę dobrymi ludźmi…… Moi towarzysze numer jeden…… A ty obróciłeś ich w popiół……

Zacząłem się trząść z wściekłości. Tak, nie przebaczę ci! Pomsta będzie moja!

– Gaa. – Smoczątko westchnęło.

''PĘKNIĘCIE''

Wewnątrz mnie coś pękło, wydając przy tym dźwięk. Moje ciało zaczęła pokrywać aura. Wszyscy pozostali członkowie odsunęli się, ponieważ wyczuli nienormalna intensywność.

– ……Teraz jestem wkurzony, Smoku Chochlikowaty!

Emitując tą brutalną aurę, wymierzyłem w niego moją pięść. Rosnące dookoła drzewa, z powodu mojej aury zaczęły wydawać dziwne odgłosy.

– Niesamowite. Nigdy wcześniej nie czułam takiego pulsowania demonicznych mocy! W Iseiu-kun ciągle śpią jakieś nieznane moce. Nigdy bym jednak nie pomyślała, że obudzi je coś takiego!

– Cóż za przytłaczająca aura! Ise, dlaczego nie użyjesz tych mocy do czegoś bardziej przydatnego!

Akeno-san i Buchou były zszokowane i jednocześnie zaskoczone. Przepraszam was, moje Onee-sama. Kiedy chodzi o moje żądze i pragnienia, budzi się we mnie bestia.

– Rozpustne żądze i czyste pragnienie seksu. Stracone złudzenia wprawiły Iseia-kun w prawdziwa wściekłość. – Kiba próbował spokojnie zanalizować całą sytuację.

Masz racje Casanovo! Nikt nie jest w stanie powstrzymać mojego gniewu!

– ……..Włączył mu się tryb super zboczeńca. – Stwierdziła Koneko-chan.

Masz rację! Twoja odpowiedź jest najbardziej dokładna!

Smoku Chochlikowaty! Nie przebaczę ci tego! Śluz rozpuszczający ubrania dziewczyn, Surataro! Macka jedząca dziewczęce sekrecje, Shukushumaru!

Faceci których pokochałem od pierwszego wejrzenia, a ty ich……

Nawet Buchou i Akeno-san nie są mnie w stanie teraz powstrzymać! Nie! Nawet nie próbujcie tego zrobić! To za was, chłopcy! Są rzeczy, które mężczyzna musi zrobić!

– Ostateczny! Niezwyciężony! Moja smocza moc, o której powiedziano, że jest najpotężniejsza na świecie! Przyjmij tą moc i zgiń! – Powiedziałem to, co kiedyś Raiser Feniks i uniosłem moje okryte demoniczna mocą ręce w stronę smoka.

''PRZYTULENIE.''

– Nie znęcaj się nad nim! – Asia powiedziała to, jakby udzielała wykładu, a jednocześnie przytulała się do smoka.

………Powstrzymałem moją pięść zanim dotarłem do smoczątka.

……Chlip. Jeśli Asia, która jest dla mnie jak młodsza siostra, mówi coś takiego, to nie jestem wtedy w stanie nic zrobić…..

Gapiłem się na smoka, wyglądało jednak na to, że przywiązał się już do Asii, która go rozpieszczała.

– Słyszałem, ze Smoki Chochlikowate ciągną do ludzi o czystych sercach. Wygląda na to, że naprawdę przywiązał się do tej dziewczyny. – Wyjaśnił Esh-san.

Więc wybrał Asię. Cóż, Asia zdecydowanie ma czyste serce, jest w końcu taką dobrą dziewczyną.

– Wygląda na to, że Ise przegrał. – Uśmiechnęła się Buchou, kładąc dłoń na moim ramieniu.

Haa…….. Moje demoniczne moce zniknęły i wziąłem głęboki oddech.

– Czy ten smok może zostać moim chowańcem? – Zapytała Asia.

– Myślę, że to zależy od Isseia. Co ty na to, Ise? – Zadała mi pytanie Buchou.

Wszyscy spojrzeli na mnie. Uu, To wygląda, jakbym to ja był głównym czarnym charakterem. Nie, ja jestem czarnym charakterem. Oszalałem z powodu moich seksualnych żądzy. To nie wina smoka. W końcu pomógł Asii, którą zaatakował śluz i macki…..

– Tak, zostawiam decyzję Asii.

Surataro, Shukushumaru, Nie mogłem was pomścić. Popłakałem się z żalu.

===Część 5===

– …..W imieniu A-Asii Argento, rozkazuję ci! B-będziesz moim chowańcem i będziesz odpowiadał na moje kontrakty!

Wróciliśmy na skraj lasu. Asia stworzyła przed nami zielony magiczny krąg. Smok Chochlikowaty siedział w środku i zawierał właśnie kontrakt z Asią.

Oczywiście wspierała ją Akeno-san, gdyż Asia jest początkująca. Wygląda jednak na to, że ceremonia przebiega bardzo dobrze. Akeno-san także musiała czuć ulgę. Asia w przeciwieństwie do mnie, jest bardzo utalentowanym początkującym diabłem.

– Normalnie Smok Chochlikowaty nie wiąże się z diabłami, więc ta dziewczyna musi mieć naprawdę czyste serce. Coś podobnego nigdy dotąd nie miało miejsca, wygląda na to, że ceremonia zawarcia kontraktu dobrze się skończyła. – Powiedział Esh-san.

Hmm, więc Asia złapała rzadkiego smoka w rzadki sposób huh. Jest naprawdę niesamowita.

Światło z magicznego kręgu zaczęło powoli gasnąć. Ponieważ ceremonia się skończyła, smoczątko pofrunęło w stronę Asii i zaczęło się z nią bawić.

– Ufufu. Łaskoczesz mnie Rase-kun.

[[File:high_school_dxd_v8_079.jpg|thumb]]

– Rase?

– Nazwałam go tak, ponieważ używa błyskawic<ref>Błyskawica po japońsku to rageki</ref> oraz pożyczyłam kawałek twojego imienia, Ise-kun. Nawet jeśli używa błyskawic, to chcę żeby był taki jak ty. …… Czy to dla ciebie kłopot? – Gdy tylko wyraziłem moje podejrzenia co do imienia, Asia zaraz udzieliła mi wyczerpującej odpowiedzi.

– Nie, wszystko w porządku……. Cóż, bądźmy dla siebie mili, Rase—

Kiedy spróbowałem się do nich zbliżyć, jego ciało zaczęło się świecić na niebiesko….

''BZZZ! SZOK SZOK SZOK SZOK SZOK SZOK SZOK SZOK SZOK!''

– Agaaaaaaaaaaah, Gggggggggga!

……Gough…… U-Umm, Rase-kun dlaczego razisz tą elektrycznością…..

– Zapomniałem powiedzieć, samiec smoka nie znosi samców innych ras. – Powiedział Esh-san, którego też nieźle przypiekło.

Za jego plecami Kiba uśmiechał się, mimo iż też został porażony.

Więc wszyscy faceci są dla ciebie tacy sami Rase-kun?

– Rase-san jest naprawdę niegrzeczny.

Oj tak Buchou, masz rację...

– Ufufu. Jeśli chodzi o nienawiść do mężczyzn, to pod tym względem jest podobny Ise-kun’a.

Och, chodzi ci o to, ze nienawidzi tej samej płci, prawda Akeno-san….?

– ……Tak jak myślałem, Surataro i Shukushumaru byliby lepsi…..

Nawet jesli jest mi ich żal, to nie powrócą. Chlip, dlaczego umarliście i zostawiliście mnie!?

- ……Zboczeńcy powinni umrzeć.

Tak, jest dokładnie tak jak mówisz, Koneko-chan.

Wygląda na to, że moja ścieżka do złapania własnego chowańca jest jeszcze długa.

Cóż, skoro jednak Asia złapała dla siebie jednego, to można uznać to za „szczęśliwe zakończenie”.

<noinclude>

==Odnośniki tłumacza==

<references/>
</noinclude>

<noinclude>
{| border="1" cellpadding="5" cellspacing="0" style="margin: 1em 1em 1em 0; background: #f9f9f9; border: 1px #aaaaaa solid; padding: 0.2em; border-collapse: collapse;"
|-
| Cofnij do [[High_School_DxD_-_Tom_8_rozdzial_1|Diabelskiej roboty]]
| Powróć do [[High_School_DxD_(Polski)|strony głównej]]
| Przejdź do [[High_School_DxD_-_Tom_8_rozdzial_3|Wspomnień cycków]]
|-
|}
</noinclude>

High School DxD - Tom 3 rozdzial 4

2012-07-31T18:32:40Z

195.69.81.103: /* Żywot 4: Naprzód Klubie Okultystyczny! */

==Żywot 4: Naprzód Klubie Okultystyczny!==

- Rias-senpai, okryliśmy szkołę wielką barierą. Dzięki temu, nawet jeśli wydarzy się jakaś katastrofa, na zewnątrz nie będzie uszkodzeń. - Saji przedstawił Buchou obecną sytuację.

My, klub okultystyczny oraz członkowie samorządu uczniowskiego, zebraliśmy się w parku, ulokowanym tuż naprzeciw Akademii Kuou. Tylko Kiby nie było z nami. Gdzie jesteś Kiba…… Ranna Irina została przetransportowana do domu Kaichou. Dzięki Mocy Asii, ominął ją najczarniejszy scenariusz. Saji z samorządu opowiadał Buchou o barierze. Pewnie z powodu tego wcześniejszego lania, stał w jakiś nienaturalny sposób. Zgodnie z jego opowieścią, Kaichou, czyli Shitori Souna-senpai, po tym jak dowiedziała się od Buchou o obecnej sytuacji, zebrała wszystkich członków samorządu i nałożyła wielką barierę na szkołę. To był środek, aby zatrzymać to, co mogłoby przeniknąć do środka z zewnątrz. Przeciwnikiem był wódz upadłych aniołów, który pojawiał się w „Biblii” i książkach.

- To zabezpieczenie jest minimalne. Prawdę mówiąc, jeśli Kokabiel będzie walczyć na poważnie, to nie tylko akademia, ale i cały region ulegną ziszczeniu. Właściwie jest do tego gotowy. Mój sługa widział go, jak uwalniał swoją moc na terenie szkoły. - Po usłyszeniu słów Kaichou zaniemówiłem

Jesteś poważna!? Mówimy o czymś tak dużym!? To znaczy, że jest aż tak poważny……… Poważnie jest kłopotliwym przywódcą upadłych aniołów!! Ma zamiar zniszczyć moje miasto, ponieważ chce spełnić swoje życzenie o ponownym rozpętaniu wojny!? Nie rób bałaganu. Nie pieprz nam tutaj upadły aniele! Nie pozwolę ci zrobić tego, o co tak prosisz! Mam zamiar żyć w tym mieście i bawić się z Buchou, Asią i wszystkimi! Moja złość wzrosła na MAXA.

- Ja i moi słudzy dalej będziemy tworzyć bariery, aby zredukować zniszczenia. Chcę je zminimalizować na tyle, na ile to możliwe…… Trudno będzie zabezpieczyć przed tym nasza szkołę. Ale musimy, ponieważ wódz upadłych aniołów zaczął się przemieszczać. - Kaichou kontynuowała wyjaśnienia.

Kaichou spojrzała w stronę szkoły ostrym, pełnym nienawiści wzrokiem. Patrzyła prawdopodobnie w kierunku Kokabiela. Było to potwierdzenie tego, że szkoła zostanie uszkodzona. Szkoła do której ja……my chodzimy……

- Dziękuję ci, Sona. Resztą zajmiemy się my.

- Rias. Naszym przeciwnikiem jest potwór, który jest od nas silniejszy. Nie jest jeszcze za późno. Powinniśmy wezwać twojego Oni-sama……

Buchou potrząsnęła głową.

- Ty też nie wołasz swojej Onee-sama.

- Ale moja Onee-sama jest…… Twój Oni-sama kocha cię. Sirzechs-sama zrobiłby coś. Więc……

- Poinformowałam już Sirzechs'a-sama. - Akeno-san powiedziała to po słowach Buchou i Kaichou.

- Akeno. - W głosie Buchou wyraźnie brzmiała krytyka.

Akeno-san miała jednak zły wyraz twarzy.

- Rias. Wiem, że nie chcesz być źródłem problemów dla Sirzechs'a-sama. To stało się na twoim terytorium, w twojej bazie i po twoich problemach rodzinnych. Ale jeśli pojawia się wódz naszych wrogów, to już inna historia. Ten problem przewyższa poziom, z którym możesz sobie dać radę. Pożyczmy siłę od Maou.

……To był pierwszy raz, kiedy widziałem Akeno, mówiącą tak do Buchou. Ale tak jak myslałem, Akeno-san mówi do niej „Rias” w prywatnym czasie i zwracała się do niej swobodnie. Buchou wyglądała, jakby chciała coś powiedzieć. Ale wzięła tylko głęboki wdech i skinęła głową. Akeno-san przybrała swój zwykły uśmiech po zobaczeniu tego.

- Dziękuje ci za zrozumienie sytuacji, Buchou. Sona-sama, posiłki od Sirzechs'a-sama będą tu w ciągu godziny.

- Godziny…… Rozumiem. W tym czasie, ja i reszta członków samorządu, przysięgamy w imieniu Sitri, że dalej będziemy tworzyć bariery.

Buchou wyglądała, jakby podjęła decyzje po usłyszeniu słów Kaichou.

- ……Godzina. Teraz ja i moi słudzy, ruszymy do ofensywy. Wyjdziemy poza barierę i odwrócimy uwagę Kokabiela. W przeciwieństwie do bitwy przeciwko Feneksowi, teraz walczymy na śmierć i życie! Mimo tego, nie przebaczę wam, jeśli zginiecie! Przetrwajmy i dalej chodźmy do szkoły!

[Tak!]

Odpowiedzieliśmy pełnymi energii głosami!

- Hyoudou! Resztę zostawiam tobie.

- Wiem Saji. Powinieneś się martwić o swoją uszkodzoną dupę.

- Nie mów tak! Czuję, że boli mocniej, kiedy o niej mówisz! A co z twoją?

Ngggh! Kiedy tylko wspomniał o moim tyłku, od razu zaczął mnie boleć!

- Fufufu. Miłość Buchou zdecydowanie boli. Cóż, w obecnej sytuacji zarówno moja, jak i twoja dupa, płonie.

- Nie, nie. Nie mogę się z tego śmiać. Więc Kiby tu jeszcze nie ma?

- Tak. Wierzę jednak że jest bezpieczny.

- Ja także.

Saji i ja złączyliśmy nasze dłonie razem i pomodliliśmy się za powodzenie naszej misji. To decydująca bitwa! Jeśli będzie poważna, to wtedy ja także……

[Zostaw to mi, partnerze. Nasz wróg to Kokabiel. Nie jest dla nas wymagającym przeciwnikiem. Pokażemy mu, gdzie jego miejsce.]

Tak, Ddraig. Pokażemy mu potęga smoka, która może pokonać Boga i Maou.

Przeszliśmy przez główną bramę. Od razu skorzystałem z możliwości awansu i z „Piona” stałem się „Królową”, więc moja moc w ten sposób wzrosła. Jako „Królowa” ciągle byłem jednak słaby, w porównaniu do Akeno-san, ponieważ byłem diabłem od niedawna.

……Zaniemówiłem po tym, jak zobaczyłem dziwną scenę. Na środku boiska, znajdowały się cztery miecze, które uwalniały niesamowite światło, unosząc się w powietrzu. W miejscu, nad którym unosiły się miecze, znajdował się podejrzanie wyglądający magiczny krąg, który rozprzestrzeniał się po całym boisku. W środku magicznego kręgu, znajdował się jakiś stary mężczyzna. Balba Galilei? Ten staruch. Co on planuje zrobić tym magicznym kręgiem?

- Co to jest....? - Wyraziłem moje wątpliwości.

- Zamierzam scalić cztery Excalibury w jeden.

Balba powiedział to, jakby to było coś zabawnego.

- Balba, jak długo jeszcze potrwa scalanie Excaliburów?

- ...!

Dobiegł do nas głos z nieba! Kiedy wszyscy członkowie klubu spojrzeli w górę, był tam Kokabiel, mający Księżyc za tło. Siedział sobie na krześle unoszącym się na niebie i patrzył na nas z góry…… Był aż tak potężnym upadłym aniołem, że potrafił zrobić latające krzesło? Skrzyżował swoje nogi z pewnością!

- Nie zajmie to nawet pięciu minut, Kokabielu.

- Jeśli tak, to zostawiam to tobie.

Kokabiel przeniósł swój wzrok z Balby na Buchou.

- Czy Sirzechs nadchodzi? A może to Serafall?”

- Na miejscu Oni-sama i Lewiatan-sama, my…

''ŚWIST! BUUUUUUUUUUUUM!!!''

Po odgłosie wiatru, rozległ się dźwięk eksplozji, której echo rozeszło się po całym terenie! Ten dźwięk pochodzi z miejsca, gdzie jest sala gimnastyczna. Nie, z miejsca gdzie BYŁA sala gimnastyczna. Nie było po niej śladu! Wyleciała w powietrze!?

- Nuda. Cóż, w każdym razie w porządku, to będzie zabawne.

W miejsce sali gimnastycznej, pojawił się olbrzymi słup światła. Czy to może świetlista włócznia? To…to jakiś żart…… Jest taka wielka! Jeśli porównać ją do broni tamtej upadłej anielicy, to jakbym porównywał wędkę z wykałaczką! Jeśli bym tym oberwał……

[Boisz się partnerze?]

Powiedział do mnie Ddraig. Oczywiście, że ten widok mnie przeraził! To nie była istota będąca od nas słabsza! To coś było zupełnie innym poziomie niż my!

[Tak. To zupełnie inny poziom. Jest tak silny, że jego imię było zapisane w „Biblii” już od czasów starożytnych. Jest jedynym który przetrwał bitwę przeciwko poprzedniemu Maou i Bogu.]

Możemy wygrać? Mogę go pokonać?

[Jeśli zrobi się poważnie, pokonam go, nawet jeśli będę musiał zmienić większość twojego ciała w smoka. Jeśli nie będziesz go w stanie pokonać, zadam mu taką ranę, która zamrozi go na godzinę. Resztę możesz zostawić Maou.]

……Więc jest tak potężny. Wygląda na to, że muszę w końcu podjąć decyzję…… Cóż, użycie zbroi to moja ostatnia deska ratunku. Dzięki temu stanę się silny na 10 sekund. Moc mojego Balance-Breaker, który ignoruje limity mojej wytrzymałości i demonicznych mocy, uczyni mnie niezwyciężonym po tym, kiedy go aktywuję. Ale nie mogę potem używać mojego Sacred Gear przez całe trzy dni. Użycie tego może więc nam bardzo pomóc, albo nas pogrążyć.

- Teraz, będę z wami walczył moim zwierzaczkiem, którego sprowadziłem z piekieł.

Kokabiel pstryknął palcami. Wtedy, w głębokich ciemnościach rozległ się odgłos trzęsienia ziemi, który zbliżał się do nas. Tą rzeczą było coś, co całkiem przekroczyło moje oczekiwania. Osiem……nie to coś miało dziesięć metrów wzrostu i wielkie cielsko. Stworzenie miało cztery nogi, a każda z nich była cienka. Jego pazury wyglądały na tak ostre, że po moich plecach przebiegły ciarki. Jego czerwone oczy lśniły w ciemnościach. Pysk był uzbrojony w groźnie wyglądające kły. Były położone blisko siebie, a przez luki między nimi, wydostawała się biała para oddechu. Ogólnie rzecz biorąc, ten zwierzak wyglądał jak……pies. Ale psy nie są takie wielkie! A poza tym nie maja trzech głów!

''RYYYYYYYYYYYYK!''

Jego wycie było tak głośne że aż poczułem drżenie ziemia! Wszystkie głowy zawyły w tym samym czasie!

- ......Cerber! - Buchou powiedziała to głosem pełnym obrzydzenia.

- Cerber?

- Tak, słynne stworzenie, znane jako psi Strażnik Piekieł.

Psi Strażnik Piekieł........?! Więc ten pies był potworem, który wydawał takie niebezpiecznie dźwięki!?

- Nie żyje w Zaświatach, tylko przy bramie do Piekła. Ale żeby sprowadzić to coś do świata ludzi!

- Czy to źle?

- Musimy to zrobić! Ise, pozbądźmy się go stąd!

Ooou, Buchou. Jest podładowana! Więc ja też muszę się bardziej podładować!

- Tak Buchou! Zróbmy to, Boosted Gear!”

[Boost!]

Dobrze psinko! Wygląda na to, że nie zostałeś oswojony jak należy, ale już ja cię nauczę dyscypliny! Byłem pełen entuzjazmu, żeby to zrobić, ale Buchou położyła dłoń na moim ramieniu.

- Ise, tym razem wycofamy cię na tyły.

- Żebym mógł zadać mu decydujący cios, atakując moją mocą? – Zapytałem, ale Buchou potrząsnęła głową.

- Nie, powierzam ci wspieranie nas. Będziesz nam przesyłał swoje wzmocnienia mocy. Boosted Gear jest takim rodzajem Sacred Gear, który podczas drużynowej bitwy zwiększa nie tylko twoją moc, ale też i zdolności twoich towarzyszy.

Zwiększać moc towarzyszy, używając do tego zdolności mojego Daru. Jeśli prześlę wzmocnioną moc do Buchou i Akeno-san, które są silniejsze niż normalny ja…… Także jeśli chodzi o leczenie, jeśli wzmocnię zdolności Asii, wtedy efekt powinny być nieograniczone! Więc zamierzam użyć mojej wzmocnionej mocy do wspierania członków Klubu! Czy to może być sposób na efektywną walkę przeciwko Kokabielowi? Nawet jeśli nie możemy zadać mu potężnych ran, możemy użyć mocy to zablokowania jego ataków!

- Tak przy okazji Ise. Wliczając w to wzmocnienia twojej mocy, ile razy jesteś w stanie użyć swoich zdolności? - Zapytała Buchou.

Tak, mogę użyć mojego Sacred Gear ograniczoną ilość razy. Mój Sacred Gear może pomnożyć moją moc należącą do niezwykłej kategorii. To, ile razy mogę tego użyć, zależy od posiadacza, czyli mnie. Jeśli użyję go za mocno, Sacred Gear przestanie działać. Wtedy moje ciało straci całą siłę.

- Teraz, z moją obecną wytrzymałością, mogę przesłać maksymalne wzmocnienie trzy, albo cztery razy. Nie, mogę zemdleć po czwartym razie, więc myślcie, że mogę tego użyć tylko trzy razy.

- Rozumiem. Nie możemy ich więc zmarnować.

Przepraszam Buchou. Może gdybym nie używał zbyt silnych wzmocnień, to mógłbym ich użyć więcej. Ale ponieważ przeciwnik był tylko jeden, to nie musiałem się do tego ograniczać. Czułem się, jakbym na cały dzień stał się użytecznym „przedmiotem”…… Cóż, to dobrze.

- Akeno!

Buchou wyrosły skrzydła i razem z Akeno-san wzbiła się w powietrze.

''GAAAAAARUUUUUUUUUUUU!''

Cerber skoczył z rykiem!

''PŁOOOOOOOOMIEŃ!!''

Jedna z głów spojrzała za lecącą w powietrzu Buchou i zionęła ogniem! Wow! To naprawdę był potwór!

- Jakie to naiwne.

Akeno-san pojawiła się przed Buchou i natychmiast zamroziła ogień. Tego oczekiwałem po „Królowej”!

- A masz!

Buchou zza pleców Akeno-san i uwolniła olbrzymi blok czarnej, demonicznej energii. Podmuch mocy zniszczenia. Demoniczna moc Buchou jest tak potężna, że zniszczy wszystko, czego dotknie.

''PŁOOOOOOOOMIEŃ!!''

Kolejna głowa potwornego psa strzeliła kulą ognia! Demoniczna moc Buchou i ognista kula Cerbera starły się ze sobą gwałtownie! Wtedy kolejna głowa plunęła kulą ognia! Cholera! Trzy ataki pod rząd! Druga kula ognia wspierała pierwszą, która została odepchnięta przez uderzenie Buchou! Siła ognia wzrosła i zaczęła naciskać na uderzenie Buchou. Wtedy Cerber próbował strzelić ogniem z kolejnej głowy! Jeśli strzeli po raz kolejny, to nawet Buchou……

- Znalazłam u ciebie lukę.

''BUM!''

Koneko-chan wyskoczyła za moich pleców i zadała potężny cios w głowę Cerbera! Wydało to głośny dźwięk! Nie chcę zostać uderzony przez Koneko-chan!

- Oto kolejne uderzenie.

Kiedy Akeno-san wycelowała palcem w górę, na niebie pojawiła się błyskawica. Wtedy skierowała palec w Cerbera i……

''BŁYSK!''

Po tym pojedynczym błysku, Cerber był otoczony przez potężną błyskawicę! Akeno-san zafundowała tej psince coś niesamowitego! Uderzenie Buchou też się do tego dołączyło! Ale cielsko Cerbera nie zostało zniszczone, gdyż wszystkie te ataki uderzyły go tylko w bok brzucha, z którego zaczęła wyciekać, mroczna, czarna krew. Towarzyszył jej też dym. Jego oczy dalej jednak lśniły. Ciągle mógł się ruszać, mimo tych wszystkich ataków, które otrzymał? A moja moc wzrosła…… Ciągle jednak nie osiągnęła limitu. Awansowałem na „Królową”, ale ciągle nie byłem tak silny, jak Akeno-san. Ciągle brakowało mi treningu. Mój status diabła dalej był na niskim poziomie. Chciałem być silniejszy…… Byłem zdeterminowany, aby przeżyć tą bitwę! Stanę się wtedy silniejszy i zostanę w końcu „Ostatecznym Pionem”, o którym mówiła Buchou!

''GARUUUUUUUU!''

Ummmm, usłyszałem niebezpieczny skowyt…… odwróciłem się pełen złych myśli i……

- Jest jeszcze jeden!?

Kolejny Cerber wyłonił się z mroku! Bez takich żartów proszę! Nie, to nie jest powód do żartów, pojawił się kolejny Cerber!

''GAAAAAAAAOOOOO''

Zaskowyczał i ruszył prosto na mnie i Asię! Cholera! Powinniśmy uciekać!? Wzmocnienia nie zostaną zresetowane tak długo, jak sam nie zaatakuję, lub nie zostanę zaatakowany! Muszę uciekać, niosąc ze sobą Asię! Ale wygląda na to, że w obecnej chwili i tak nie ma jak uciekać po szkolnym boisku!

- Ise! Użyj wzmocnień, aby zwiększyć swoje moce!

Buchou pozwoliła mi na to. To byłby najlepszy wybór. Ale jeśli użyję tego tutaj, to posłużyłoby mi tylko do ucieczki! Nie pomogłoby mi to jednak ochronić Asii! I wtedy to się stało.

''CIĘCIE!''

Jedna z głów Cerbera wyleciała nagle w niebo. Została odcięta! Ale przez kogo? Przez Kibę? Osoba która się pojawiła, dzierżyła długi Excalibur. To Xenovia. Odcięta głowa Cerbera zmieniła się w pył.

- Przybyłam, aby ci pomóc. – Powiedziała Xenovia

''KROK''

Zaraz potem dziewczyna chlasnęła mieczem tułów Cerbera. Potwór zawył z bólu, ponieważ stracił jedną ze swoich głów.

''GAAAAAAOOOOOOO''

Tułów psa rozpadł się na pół, po otrzymaniu krytycznego ciosu. Wydobywał się z niego dym, a sam Ceber zaczął wyparowywać. Oto efekt Świętego Miecza.

- Uderzenie Świętego Miecza, zadaje takim potworom krytyczne obrażenia.

''DŹGNIĘCIE!''

Xenovia dobiła Cerbera, wbijając mu miecz głęboko w pierś. W tym momencie jego ciało zmieniło się w popiół i znikło.

Moja rękawica zaczęła się świecić. Jeszcze nie osiągnąłem limitu, więc dlaczego to się dzieje? Czułem się z tego powodu niepewnie, aż Ddraig powiedział do mnie,

[To znak że nadchodzi moment, w którym Cerber może zostać pokonany, jeśli prześlesz energię do Rias Gremory lub Himejimy Akeno.]

Mówisz poważnie? Od kiedy mamy taki wygodny system wczesnego ostrzegania?

[To znaczy, że zarówno ty jak i Sacred Gear codziennie się rozwijacie. Może teraz dla ciebie spełnić wszystko, czego żądasz. Gdy nie wiesz, jaka jest różnica mocy pomiędzy tobą a twoim przeciwnikiem oraz ile wzmocnień potrzebujesz, Sacred Gear będzie ci od teraz to podpowiadać.]

Właśnie o tym myślałem, ale to znaczy że dostałem odpowiedź na temat mojego słabego punktu? Czyli od teraz jestem w stanie odczytać różnicę mocy pomiędzy mną, a moim przeciwnikiem. To zdecydowanie pożyteczna rzecz!

- Buchou! Akeno-san! Mam wystarczająco dużo mocy, aby załatwić Cerbera! – Krzyknąłem do latających po niebie onee-sama

Słysząc to, Buchou i Akeno-san spojrzały na siebie i skinęły głowami. Obydwie sfrunęły na dół w tym samym czasie.

- Ise! W bitwie przeciwko Raiserowi zwiększyłeś swoją moc za pomocą świeconej wody i krzyża, prawda?

- Ech? Ach, tak, zgadza się.

- W takim razie możliwe jest, abyś wzmocnił nas obydwie w tym samym czasie! Proszę, prześlij swoją moc do mnie i Akeno.

Ddraig. To wszystko dzieje się tak nagle, ale czy to możliwe?

[Tak. Jeśli chodzi o te dwie, to wzmocnienie ich w tym samym czasie jest możliwe. Tylko że mogę wzmocnić ich moc o 70, góra 80 procent.]

Wytłumaczyłem to Buchou i Akeno-san.

- Myślę, że to wystarczy. – Pierwsza z nich wyraziła swoja aprobatę.

- Tak, możemy to zrobić. – Druga także przytaknęła.

[PROSZĘ!]

Położyłem moje dłonie na ramionach Buchou oraz Akeno-san i aktywowałem mój Sacred Gear.

- Zróbmy to, Boosted Gear!

[Transfer!]

''UDERZENIE SERCA.''

Olbrzymia ilości mocy popłynęły przez moje ciało do Buchou i Akeno-san. Natychmiast otrzymały olbrzymią ilość demonicznej energii. Obydwie były zszokowane ilością energii, która je przepełniła.

- .....Możemy to zrobić.

Akeno-san skinęła głową na odważny uśmiech Buchou.

- Akeno.

- Tak! Grzmocie! Zagrzmiej!

Akeno-san wycelowała swój palec w niebo i zaczęła kontrolować grzmot. Następnie skierowała go na Cerbera.

! Potwór próbował uciec z miejsca, jakby przeczuwał nadchodzący grzmot!

''DŹGNIĘCIE!''

Niezliczone miecze przewierciły kończyny Cerbera! Miecze wychodziły z ziemi! To jest……

- Nie pozwolę ci uciec.

Osobą która się pojawiła, był nasz „Skoczek”! To Narodziny Miecza Kiby! Gość pojawił się w odpowiednim czasie!

''BŁYSK!''

Grzmot uderzył w Cerbera po tym, jak demoniczne miecze odebrały mu możliwość poruszania się. Błyskawica była tak wielka, że nie byłem w stanie porównać jej z tymi, które widziałem wcześniej! Zajęła ponad pól terenu szkoły!

''HUUUUUUUUUUUUK!''

- !

Skowyt Cerbera został stłumiony przez ten hałas, a jego cielsko po trafieniu błyskawicą obróciło się w nicość. Ponieważ główna moc wzrosła a potencjał demonicznej energii został szybko zużyty, jako odpowiedź na tą siłę, Buchou i Akeno-san mogą mieć teraz problemy ze strzelaniem. Gdy wielki pies zniknął, Buchou wycelowała palec w stronę Kokabiela!

- A masz, Kokabiel!

''DOOOOOOOOOOOOOONNNN!!!!''

Buchou wystrzeliła z dłoni olbrzymie nagromadzenie demonicznej energii!

- Ale wielkie!

Wymknęło mi się. To było dziesięć razy większe, niż normalny atak Buchou! Pocisk z olbrzymią prędkość pędził w stronę przywódcy upadłych aniołów, który siedział sobie na niebie! Destrukcyjna moc spadła na Kokabiela! Zginie po tym! Ale… Wyciągnął przed siebie jedną ze swoich rąk.

''BUUUUUUUUM!''

Zablokował atak Buchou jedną ręką! To jakiś żart! Zablokował coś takiego od tak!?

''GUUUN!!''

Kokabiel odwrócił swoją dłoń w stronę nieba. Wystrzelony przez Buchou pocisk zmienił swój tor lotu i pofrunął w przestworza, po czym zniknął. Kokabiel uśmiechnął się złośliwie, gdy zobaczył wydobywający się ze swojej dłoni dym.

- Rozumiem. Moc Rias Gremory mocno wrosła z powodu Sekiryutei. Interesujące, w rzeczy samej, interesujące.

Kokabiel zaczął się śmiać, jakby coś go rozbawiło.

- ...Udało się. - Odezwał się Balba.

Wtedy cztery Excalibury, które znajdowały się na środku boiska, zaczęły wydzielać niesamowite ilości światła. Co to? Co się stało? Kokabiel zaczął klaskać.

- Cztery Excalibury scaliły się w jeden.

To coś zaczęło wydzielać boskie światło, które rozlało się po całym boisku. Ponieważ było jasne, zakryliśmy twarze dłońmi. Kiedy spojrzałem na środek boiska, zobaczyłem jak cztery Excalibury skupiły się w jednym miejscu. Miecz był teraz tylko jeden. Rozszczepiły się na siedem, ale cztery z nich połączyły się w jeden. Kiedy jasne światło znikło, na środku boiska znajdował się tylko jeden święty Miecz, który emanował niebiesko białą aurą.

- Z powodu światła, które Excalibury wytwarzały podczas scalania, zaklęcie rzucone na grunt też jest kompletne. To miasto padnie w ciągu 20 minut. Jedyną metodą zapobieżenia temu, jest pokonanie Kokabiela. - Balba powiedział coś zadziwiającego.

Zaniemówiłem. Oczywiście dlatego, że miasto w którym żyję, ulegnie zagładzie za 20 minut! Magiczny krąg rozprzestrzenił się po całym boisku, zaczął się świecić i zbierać energię. Czyżby się aktywował!? Jesteście poważni!? Więc miasto w którym żyję…… Więc miasto w którym żyję naprawdę zniknie!? Kłamstwo! Kłamstwo! Nie ma czasu na mówienie jakichś niefrasobliwych rzeczy, w stylu; „musimy wytrzymać, dopóki Sirzechs-sama i reszta nie przybędą”! Kiedy posiłki Maou-sama się pojawią, z miasta zostaną dymiące zgliszcza!

- Freed! - Kokabiel wypowiedział imię tego cholernego klechy.

- Co jest szefie? - Białowłosy ksiądz wyłonił się z ciemności.

- Użyj Excalibura w kręgu. To powinna być ostatnia rozgrywka. Walczyć Excaliburem, który powstał ze scalenia czterech innych Excaliburów.

- Tak, tak. Rany. Mój szef z pewnością lekkomyślnie wykorzystuje ludzi. Ale, ale! Jestem zaszczycony możliwością używania tego Excalibura-chan, który stał się tak wspaniały! Coś takiego? Uhehehe! Teraz posiekam diabły na kawałki!

Freed miał szalony uśmiech, kiedy podnosił miecz z centrum boiska. Więc może tego używać. Mówił, że dostał od Balby pierwiastek. Wtedy Xenovia odezwała się do Kiby.

- Słuchaj „Skoczku” Rias Gremory. Jeśli nasza współpraca dalej obowiązuje, zniszczmy ten Excalibur razem.

- Czy to w porządku? – Gdy Kiba to powiedział, Xenovia parsknęła śmiechem.

- W najgorszym wypadku, nawet odzyskanie tylko „fragmentu” Excalibura, będącego jego rdzeniem, nie będzie złą rzeczą. Od kiedy Freed go ma, Święty Miecz nie jest Świętym Mieczem. Teraz jest jak każda inna broń, zmienia się w zależności od osoby, która go ma. Teraz to miecz herezji.

- Kukuku............

Ktoś się śmiał z rozmowy tej dwójki. To był Balba.

- Balba Galilei, ocalałem z „Projektu Święty Miecz”. Nie. Precyzyjniej mówiąc, jestem jednym z tych, których wtedy zabiłeś. Przeżyłem dzięki temu, że zostałem diabłem. - Kiba mówił do Balby spokojnie, ale jego oczach płonęła jednak nienawiść

Jeśli Balba powie teraz coś nieodpowiedniego, to sytuacja może się stać naprawdę wybuchowa.

- Hou. Ktoś, kto ocalał z projektu. Cóż to za nieszczęście. Ale spotkać cię w tak dalekim, wschodnim kraju? To na pewno przeznaczenie.

Cóż za ohydny powód do śmiechu. Zupełnie jakby robił z nas głupków.

- Widzisz, lubię święte miecze. Lubię je tak bardzo, że stały się moim marzeniem. Być może dlatego, że od kiedy tylko byłem dzieckiem, moje serce zafascynowała legenda o Excaliburze. Dlatego popadłem w rozpacz, kiedy dowiedziałem się, że nie mogę używać Excalibura. - Balba zaczął opowiadać o swoim życiu. Historia o przeszłości staruszka, huh.

- Podziwiałem tych, którzy mogli nimi władać, ponieważ ja sam nie mogłem. To uczucie było takie potężne, więc zacząłem eksperymentować aby stworzyć osobę która mogłaby być posiadaczem Świętego Miecza. I wtedy to się wykonało, dzięki tobie i pozostałym.”

- Co się wykonało? Zlikwidowałeś nas, ponieważ byliśmy bezużyteczni. - Kiba uniósł brwi z niepewnością.

Od Kiba, Buchou i Xenovii usłyszałem historię, że eksperyment się nie powiódł. Więc nie usunął ich dlatego, bo byli nieprzydatni? Ale Balba potrząsnął głową.

- Zauważyłem, że do władania świętym mieczem niezbędny był pierwiastek. Użyłem więc wartości liczbowej „pierwiastka”, aby zbadać jego zdolności. Większość obiektów eksperymentu miało „pierwiastki”, ale nie mieli wymaganej wartości liczbowej do władania Excaliburem. Doszedłem wtedy do pewnej konkluzji. Czy można odebrać im pierwiastki i zebrać je?.

- Rozumiem. Teraz rozumiem. Rzeczą, którą podczas błogosławieństwa umieszczono we właścicielach świętych mieczy jest……

Xenovia wyglądała, jakby poznała prawdę i zgrzytała zębami z nienawiści. Co…co ona ma na myśli? Czułem się niepewnie, a Balba mówił dalej,

- Zgadza się, właścicielko Świętego Miecza. Zabraliśmy święty pierwiastek tym, którzy go posiadali i skrystalizowaliśmy go. Po prostu tak.

Balba wyjął kulę, która się świeciła. Ona lśniła. To jest to, co nazywają świętą aurą.

Dzięki temu, udoskonalono poszukiwania właścicieli świętych mieczy. Nawet jeśli ci głupcy z Kościoła wygnali mnie za herezję i zabrali moje raporty z badań. Patrząc na ciebie widzę, że ktoś zakończył projekt sukcesem. Ten Michał patrzył na mnie jak na zbrodniarza. Więc to jest rezultat? Cóż, jeśli już o tym mówimy, to jest aniołem. Nawet jeśli odebrałby pierwiastki obiektom eksperymentu, nie posunąłby się tak daleko i nie zabił ich. To znaczy, że jest bardziej ludzki niż ja. Kukukuku. - Balba śmiał się z przyjemnością. Rozumiem.

Nawet taki idiota jak ja, zrozumiał. Obecnie, aby sztucznie stworzyć użytkowników świętych mieczy wymagane są ofiary. Więc Kiba i Xenovia są ofiarami projektu zaczętego przez Balbę.

- ……Zabiłeś moich towarzyszy i odebrałeś im pierwiastek, wymagany do władania świętym mieczem? - Zapytał Kiba głosem przepełnionym morderczymi intencjami.

- Zgadza się. Ta kula jest od nich. Trzy z nich zużyłem jednak na Freeda. Ta jest ostatnia.

- Hya ha ha ha ha! Wszyscy poza mną zmarli, ponieważ ich ciała nie mogły się zsynchronizować z pierwiastkami! Hmmmmm. Jeśli się nad tym zastanowić, to chyba jestem kimś wyjątkowym.

Jeśli było tak jak powiedział Freed, to znaczy że inni, którzy ukradli Excalibur, zginęli. Chi! Byłoby lepiej, gdyby Freed też zginął! Ludzie tacy jak on zawsze sprawiają kłopoty.

- Pomyślałeś pewnie, że tacy ludzie jak ja zawsze sprawiają kłopoty, prawda Ise-kun? Nie, nie. Nie dam się tak łatwo zabić.

Nie czytaj w moich myślach, cholerny klecho!

- ……Balbo Galilei. Ile żyć poświęciłeś, dla swojej chciwości i samego eksperymentu……

Dłonie Kiba trzęsły się, a z jego ciała wydobywała się aura zła. Ależ to intensywne.

„Hm. Jeśli tak mówisz, to oddam ci tą kulę. Moje badania zbliżyły się do etapu, gdzie, w odpowiednim środowisku mogę je produkować na masową skalę. Na początek, zniszczę wspólnie z Kokabielem to miasto. Następnie zbiorę wszystkie święte miecze rozrzucone po świecie. Wtedy mogę prowadzić masową produkcję właścicieli świętych mieczy i za pomocą połączonych w jedność Excaliburów wydamy wojnę Michałowi i Watykanowi. Pokażę rezultaty moich badań tym głupim aniołom i ich wyznawcom, którzy mnie wyklęli.

Więc dlatego Kokabiel i Balba sprzymierzyli się. Obydwaj nienawidzili aniołów. Obydwaj chcieli wojny. Najgorsza z możliwych par! Balba odrzucił daleko kulę, jakby stracił nią zainteresowanie. Potoczyła się po ziemi i zatrzymała przy stopach Kiby. Kiba pochylił się w ciszy i podniósł ją. Pogłaskał ją ze smutkiem, miłością i troską.

- ......Wszyscy......

Po policzku Kiby pociekła łza. Jego twarz wyrażała smutek i złość. Wtedy się to stało. Kula którą trzymał Kiba, zaczęła emanować płytkim światłem. Światło zaczęło się rozprzestrzeniać i w końcu zakryło całe boisko. Zaczęło przybierać sylwetki, które wyglądały jak ludzie. Byli to chłopcy i dziewczyny, którzy emanowali niebiesko białą aurą i otaczali Kibę. Czy oni może……

- Najróżniejsze moce obecne na tym polu bitwy sprawiły, że duchy z kuli zostały ujawnione. - Powiedziała Akeno-san.

Więc stało się coś takiego? Demoniczne miecze, święte miecze, diabły i upadłe anioły. Wszystko to było tu obecne. Więc to co się stało, nie było niczym dziwnym?

Spojrzeli na Kibę ze smutkiem i troską.

- Wszyscy! Ja........Ja!

Tak. Nawet ja zrozumiałem. Oni też byli zaangażowani w „Projekt Święty Miecz”. Byli tymi, których zlikwidowano.

- ……Ja zawsze……zawsze o tym myślałem. Czy to w porządku, że tylko ja przeżyłem…… Byli tacy, którzy mieli więcej marzeń ode mnie. Byli tacy, którzy chcieli żyć mocniej ode mnie. Czy to w porządku, że tylko ja żyje w pokoju……”

Duch jednego z chłopców uśmiechnął się, jakby chciał coś powiedzieć. Poruszył ustami, ale nie zrozumiał co powiedział, gdyż nie potrafię czytać z ruchu warg.

- ……[Nie przejmuj się tym więcej, przynajmniej żyjesz]. Oto co powiedział. - Akeno-san odczytała to dla mnie.

Z jego obydwu oczu pociekły łzy, ponieważ wyglądało na to, że ich myśli dotarły do niego. Wtedy duchy zaczęły rytmicznie poruszać ustami. Czy oni śpiewają?

- ...Święta pieśń. - Wymamrotała Asia.

Śpiewali świętą pieśń…… Kiba zaczął śpiewać, przelewając przy tym łzy. Kiedy przechodzili przez bolesne eksperymenty, to była jedyna rzecz, która pomagał im utrzymać nadzieję i marzenia. To było jedyne wsparcie, które pomagało im kontynuować ich okrutne życie. Kiba i jego towarzysze uśmiechali się, jak niewinne dzieci.

! Ich ciała płonęły biało niebieskim światłem. To światło stawało się coraz jaśniejsze, z Kibą w środku.

[Nie byliśmy dość dobrzy.]

[Nie mamy dość pierwiastków, by władać świętymi mieczami.]

[Ale jest w porządku, jeśli jesteśmy razem.]

Też mogłem usłyszeć ich głosy. Słyszałem świętą pieśń, która powinna zrobić krzywdę diabłom. Może ze względu na obecność najróżniejszych mocy, nie czułem żadnego bólu. Zamiast tego czułem ciepło. Coś ciepłego, co myślało o przyjaciołach i towarzyszach… Z moich oczu natychmiast pociekły łzy.

[Musisz zaakceptować święty miecz.]

[To nic strasznego.]

[Nawet jeśli Bóg patrzy.]

[Nasze serca zawsze będą...]

[Jednością.]

Wzleciały do nieba i zmieniły się w światło, które spłynęło na Kibę.

[Partnerze.]

Nagle Ddraig przemówił do mnie. Co to jest? W takiej pełnej emocji chwili, jak ta!

[Ten „Skoczek” osiągnął to.]

Pytam się, co masz na myśli!

[Sacred Gears zmienia się i rozwija, używając uczuć swojego właściciela jako klucza. Ale tu ma miejsce coś innego. Kiedy uczucia i życzenia właściciela dokonują dramatycznej zmiany, zmienia się przepływ tego świata, a Sacred Gear osiaga coś takiego. Tak, to jest……]

Ddraig roześmiał się z rozbawieniem.

[Balance Break.]

Światło które rozszczepiło głębie nocy wyglądało, jakby błogosławiło Kibę.

<noinclude>

<references/>
</noinclude>

<noinclude>
{| border="1" cellpadding="5" cellspacing="0" style="margin: 1em 1em 1em 0; background: #f9f9f9; border: 1px #aaaaaa solid; padding: 0.2em; border-collapse: collapse;"
|-
| Cofnij do [[High_School_DxD - Tom 3 rozdzial 3|rozdziału III]]
| Wróć do [[High_School_DxD_(Polski)|strony głównej]]
| Przejdź do [[High_School_DxD_-Nowy_skoczek_&_nowy rywal|Nowego skoczka & nowego rywala]]
|-
|}
</noinclude>

High School DxD - Tom 8 rozdzial 7

2012-07-24T20:16:57Z

195.69.81.103:

==Dodatkowy żywot: Zabawa rodziny Gremory.==

===Część 1===
Pewnego dnia, Buchou od samego rana wyglądała na bardzo surową.

- To straszne.

Spanikowana Buchou to unikatowy widok. Ciągle chodziła z mojego pokoju na pierwsze piętro i z powrotem.

- Rias-oneesama zachowuje się bardzo dziwnie.

Siedząca obok mnie Asia, patrzyła na Buchou ze zmartwioną twarzą. Było jednak jak mówiła, Buchou zachowywała się dziwnie. Nagle zaczęła sprzątać cały dom, a teraz co dziesięć minut sprawdzała czy wszystko jest na miejscu. Dopiero co skończyliśmy walczyć z bogiem zła Lokim. My, drugoklasiści, jedziemy niedługo na wycieczkę szkolną do Kioto. Już czas, żebyśmy poszli do sklepu na zakupy, ale obecnie jestem skoncentrowany na Buchou.

- Buchou, czy coś się stało? - Zapytałem z niepewnym wyrazem twarzy.

- Onee-sama przyjeżdża. - Odpowiedziała mi z poważną miną.

- Onee-sama? Ach, masz na myśli Grafiyę-san?

Skinęła głową, potwierdzając w ten sposób moje słowa. Grayfia-san. Służąca domu Buchou. Jest ściśle związana ze sprawami finansowymi i innymi interesami Domu Gremory, który jest szlacheckim rodem wysokoklasowych diabłów. Jest też służącą i żoną Maou, będącego bratem Buchou. Innymi słowy jest jej szwagierką. Buchou zawsze mówiła do Grayfii-san, „Grayfia”. Więc dlaczego nazywa ją dzisiaj „Onee-sama”?

- Dzisiaj Grayfia-san ma wychodne. - Akeno-san rozwiała moje wątpliwości.

- Hmm, wychodne. Więc ma wolne dni od bycia służącą?

- Tak. Normalnie jest służącą rodu Gremory. Jej relacje z Rias są na poziomie pani i sługa. Kiedy ma jednak wolne dni, jest zupełnie inaczej. Wtedy jest szwagierką Rias.

- ……Buchou boi się swojej szwagierki…….. Wygląda na to, że jest surową osobą. - Powiedziała Koneko-chan.

Rozumiem

- Więc Buchou też ma osobę wobec której jest bezsilna. - Xenovia skinęła potwierdzająco głową.

Cóż, nawet jeśli Buchou jest kolejną następczynią Domu Gremory, to ciągle jest dziewczyną. Więc gdy Grayfia-san nie jest służącą, to przechodzi w „tryb siostry”? Chciałbym zobaczyć Rias i Grayfię-san zachowujące się jak siostry. Rozmowa pomiędzy dwiema pięknościami też będzie piękna, nawet jeśli będę się jej tylko przypatrywał z boku……. Widząc jednak nerwowe zachowanie Buchou, doszedłem do wniosku, że coś jeszcze ma się stać.

- Więc podczas swojego wolnego dnia, zdecydowała się odwiedzić mój dom?

Moje słowa wywołały śmiech u Akeno-san.

- Tak. Wygląda na to że chce porozmawiać z Rias jak siostra z siostrą. - Usłyszałem w odpowiedzi.

Kiedy tak sobie rozmawiałem z Akeno-san, Buchou ciągle wszystko sprawdzała. Buchou, nawet jeśli posprzątasz wszystko jeszcze bardziej, to i tak nic stąd nie wyskoczy.

- Ja….muszę też przygotować herbatę. Ise, chcę żebyś się ładnie ubrał. Ciebie też pewnie sprawdzi. - Buchou poprawiła mój kołnierz i sprawdziła fryzurę.

- Ja też zostanę sprawdzony? Umm, o co tu chodzi……?

- Jesteś... - Na chwilę przerwała, a jej twarz pokryła się pąsem. - …….Po…ponieważ…. Jesteś wyjątkowy……..

Jestem wyjątkowy……..? Nie jestem pewien, ale czy to dlatego, że mieszkam w domu, w którym będzie przebywać również ona? A może dlatego, że przeszedłem ten cały trening w Zaświatach podczas ostatniego lata? Byliśmy wtedy w ojczyźnie diabłów i przebywaliśmy w domu Buchou. Właściwie musiałem wtedy robić zupełnie inne rzeczy, niż reszta członków klubu. Między innymi uczyłem się tańca oraz historii Domu Buchou. Nawet teraz pozostaje dla mnie tajemnicą, dlaczego musiałem przez to przejść. Wszyscy słudzy Domu Gremory nazywali mnie „Paniczem” ….. To się stało, kiedy schyliłem szyję.

''DING DONG.''

Zadzwonił dzwonek u drzwi. Widząc jak zachowuje się Buchou, mogłem sobie wyobrazić, kim był gość. Buchou zbiegła szybko na dół i podążyła w stronę głównego wejścia. Spojrzeliśmy wszyscy na siebie i podążyliśmy za nią. Osobą która stała w drzwiach, była srebrnowłosa piękność, ubrana jak celebrytka. Rozpoznałem ją. Styl ubrania oraz fryzura były inne niż zwykle……. ale to służąca, Grayfia-san! Wyglądała dziś pięknie, ponieważ miała na sobie ubrania, które wyglądały na drogie, a włosy utrefione w kok. Uwaa…… Zwykła Grayfia-san, nosząca strój służącej jest piękna, ale dzisiejsza Grayfia-san roztacza wokół siebie takie dojrzałe piękno! Zwykle pojawiała się w magicznym kręgu, ale dzisiaj weszła głównym wejściem. Chciała więc złożyć wizytę poprawnie, jako szwagierka. Widziałem, że na zewnątrz stała zaparkowana wspaniała limuzyna! Wow! To dla żony Maou!

- Jak się macie? - Grayfia-san spojrzała na nas i przywitała się uśmiechem pełnym elegancji.

Nagle Grayfia-san spojrzała na Buchou.

- Witaj Rias. - Pozdrowiła ją z czarującym uśmiechem na ustach.

- Dzień dobry Onee-sama. – Buchou odpowiedziała z uśmiechem. Mogłem jednak wyczuć, że jest zdenerwowana.

- Sporo czasu minęło, wasza wysokość. – Odezwał się kolejny głos.

Kiedy spojrzałem w kierunku z którego doszedł, zobaczyłem dziwnego stwora! To coś miało twarz jak azjatycki smok. Wyglądał zresztą jak on, a jego ciało okrywała czerwona łuska. Jednak jego tułów miał w sobie coś z jelenia, albo konia. Myślę, że miał około dwóch metrów. W każdym razie, widzę podobne stworzenie pierwszy raz w życiu. To znaczy, że to coś mówi? Wygląda na to, że zauważył moje zainteresowanie i sam też spojrzał na mnie.

- Och, ależ to Sekiryuutei-dono. To nasze pierwsze spotkanie. Miło mi cię poznać, nazywam się Enku i jestem „Pionem” Sirzechs’a-sama.

To mówi! Jest grzeczny i pozdrawia mnie!

- Tak. Mnie też cię miło poznać! – Też się z nim przywitałem.

Więc ten głos z wcześniej…… należał do tego gościa, Enku! Zaraz, jest sługą Sirzechs’a-sama? Czyli…..

- Ise. To jest Enku. Jest legendarnym stworem, Kirinem <ref name=" Qilin, albo Kirin, "> Mityczne zwierzę z mitologii chińskiej, w literaturze zachodniej nazywane nieprecyzyjnie chińskim jednorożcem..</ref> oraz sługą mojego Oni-sama. Dawno się nie widzieliśmy Enku. Cieszę się że jesteś zdrowy.

Buchou pogłaskała Enku……. Kirina po szyi. Więc to jest Kirin, który nie ma długiej szyi. Nawet ja znałem jego nazwę. Nie znam dokładnie szczegółów, ale pojawiał się w chińskim folklorze. Ale sługą Sirzechs’a-sama jest legendarny potwór…….. Powiedział że jest „Pionem”, ale z pewnością wartym więcej, niż jedna, czy dwie figury. Nawet jeśli jest takim samym „Pionem” jak ja, to wygląda na to, że jest w zupełnie innej lidze……..

- Więc Grayfia-sama, wracam na mój posterunek. – Powiedział nagle Enku-san.

- Tak, dziękuję że mnie tu odeskortowałeś. Teraz chyba poradzę sobie sama……

- Co ty mówisz, ty, nasza wielka „Królowa”, która jest jednocześnie żoną naszego pana. Dla ciebie złożyć oficjalną wizytę bez eskorty jest……. Cóż, muszę to powiedzieć, wątpię czy Grayfia-sama byłaby w jakimkolwiek niebezpieczeństwie, nawet bez mojej eskorty. Pomyślałem, że przychodząc razem z tobą do rezydencji Sekiryuutei-dono, powinienem sprowadzić do niej „fortunę”. Co więcej cieszę się widząc twarz jej wysokości oraz Sekiryuutei-dono, który przecież jest Paniczem.

Rozumiem. Więc oficjalna wizyta żony Sirzechs’a-sama i szwagierki Buchou jest poważną sprawą. Zaraz, słowo „Panicz” znowu się pojawiło. Jaka jest właściwie moja pozycja? Ale co ma znaczyć ta „fortuna”? Byłem strasznie zakłopotany.

- Kirin powiedział, że przyniesie wielkie szczęście. Mówi się, że jeśli odwiedzi jakiś dom, to stanie się coś dobrego. – Wyszeptała mi nagle Akeno-san do ucha.

Hmm. To dobrze. Jestem wdzięczny. Mam nadzieję że w moim domu stanie się coś dobrego.

- Tak przy okazji, Sirzechs-sama jest jedynym diabłem, który jest w stanie uczynić święte istoty swoimi sługami. Początkowo obydwie strony łączyły relacje, które były ze sobą sprzeczne. Dzięki temu Sirzechs-sama jest w zupełnie innej lidze niż reszta. - Akeno-san udzieliła mi kolejnej informacji.

Jesteś poważna! Ale tak jak myślałem, Sirzechs-sama jest na zupełnie innym poziomie……..

- Enku, możesz tu zostać na jakiś czas. - Powiedziała Buchou smutnym tonem.

- Ha ha ha. Te słowa to za dużo dla takiego Enku jak ja. Nawet ja mam dużo obowiązków, jako sługa Sirzechs'a-sama. Muszę je zakończyć, kiedy wrócę do zaświatów. Jednak znów chciałbym biegać po górach, niosąc was na plecach, wasza wysokość, jak za dawnych czasów. Teraz muszę już iść. Mam nadzieję, że niedługo znów was spotkam. - Po powiedzeniu tego, Enku-san zniknał w czerwonej mgle, która go nagle okryła.

- Kiedy mieszkałam w zaświatach, Enku był jedyną osobą, z którą mogłam porozmawiać. Zawsze nosił mnie na swoich plecach. - Buchou powiedziała to z uśmiechem.

Rozumiem, Enku czuwał więc nad nią, kiedy dorastała. Buchou zatopiła się w swoich wspomnieniach, ale Grayfia-san kaszlnęła, a wtedy moja onee-sama znów zaczęła wyglądać na zdenerwowaną.

- Dobrze, odbębnijmy już powitania. Mogę więc wejść do domu? - Zapytała Grayfia-san, widząc zdenerwowanie Buchou.

Właśnie w ten sposób Grayfia-san złożyła wizytę w moim domu, jako szwagierka Buchou.

- Rozumiem, czuję ulgę wiedząc, że Rias nie sprawia kłopotów.

- Gdyby nie Rias-oneesama, nie byłoby mnie teraz tutaj.

Rozmowa pomiędzy Asią i Grayfia-san trwała. Siedzieliśmy wszyscy w salonie, a Grayfia-san rozmawiała przyjacielsko z członkami Klubu obecnymi w moim domu. Siedząca obok mnie Buchou cały czas się uśmiechała, ale wyglądała na spiętą. Zebrano tu wszystkich ludzi zamieszkujących ten dom. Asia, Akeno-san, Koneko-chan, Xenovia i Irina siedziały dookoła stołu. Tak przy okazji, moich rodziców nie było dziś tutaj, gdyż gdzieś wyjechali.

- Rias jest trochę samolubna, więc martwiłam się, że sprawia kłopoty całej grupie.

- Coś takiego w ogóle nie ma miejsca. Rias pozostając w tym domu zachowuje się jak nasza przywódczyni i zawsze bardzo o nas dba.- Akeno -san wspierała Buchou, uśmiechając się przy tym.

Tego oczekiwałem po jej przyjaciółce!

Grayfia-san uśmiechnęła się. Ten uśmiech wyglądał na naprawdę szczęśliwy. Jednak jej twarz znów przybrała surowy wyraz, kiedy spojrzała na Buchou……..oraz na mnie. Dla….dlaczego na mnie?

- To co pozostało, to…… Pan.

''PIRI''

Gdy Grayfia-san to powiedziała, atmosfera w pokoju natychmiast zamarzła.

- Czy…..Czy to może…….. O co właściwie chodzi………? - Asia uśmiechnęła się, choć jej twarz wyrażała zdenerwowanie.

- ……To musi być to. Skoro Grayfia-san przyjechała tu oficjalnie, to musi to być częścią tego. - Na twarzy Akeno-san uśmiech również współgrał z presją.

- ……..Nie myślałam, że ten dzień nadejdzie. - Nasza loli Koneko-chan, której twarz zawsze była pozbawiona emocji, tym razem przybrała surowy wyraz.

Xenovia i Irina wyglądały, jakby nie wiedziały o co chodzi……. Prawdę mówiąc ja też nie wiedziałem. Dlaczego atmosfera wśród dziewczyn tak się zmieniła po słowach Grayfii-san……? Czy dziewczyny mają jakiś uraz serca? Nic nie rozumiem! Kiba i Gasper nie przyszli tu dzisiaj. Buchou powiedziała im, że będzie tu dzisiaj wystarczająca ilość członków Klubu. Rossweisse-san wyszła wcześnie rano kupić jakieś meble, aby mogła zacząć mieszkać w moim domu. Wygląda na to że jest typem osoby, która rozporządza pieniędzmi bardzo ostrożnie.

- O…Onee-sama! Pojawiłaś się tu z takiego powodu? Myślałam, że zostawiłaś to mi, abym mogła doprowadzić do tego w naturalny sposób! - Powiedziała Buchou do Grayfii-san, czerwieniąc się przy tym coraz bardziej.

- Ara, Rias. Ile razy mama i ja mamy to jeszcze powtarzać? Po tym jak zniszczyłaś to wcześniej, twoim obowiązkiem nie jest teraz sprawić, abyśmy poczuły ulgę?

Wygląda na to że Buchou nie mogła odpowiadać Grayfii-san w bezczelny sposób, gdyż ona prowadziła z nią normalną rozmowę. Myślała pewnie, że nie powinna złościć się na Grayfię-san, która przybyła tu, jako jej siostra. Ale zniszczyła to wcześniej…… Czy chodzi o zerwanie zaręczyn z jej oficjalnym narzeczonym, Raiserem? To był poważny incydent dla Domu Gremory, ludzie z pozostałych domów zaczynali już o tym gadać za ich plecami……

[Samolubna księżniczka Gremory zerwała swoje zaręczyny.]

Dla diabłów ze środowisk szlacheckich, dbanie o status czystej krwi i zawieranie małżeństw między domami jest bardzo ważne. Wygląda na to, że jeśli chodzi o wolność w miłości, to potomstwo wysokoklasowych diabłów jest traktowane bardzo rygorystycznie, a społeczeństwo szlacheckie jest bardzo skomplikowany. Skończyło się to, kiedy wtargnąłem na przyjęcie zaręczynowe, spuściłem łomot Raiserowi i zabrałem ze sobą Buchou. Mimo tego rodzice Buchou wybaczyli jej zerwanie zaręczyn.

- Diabły mówią, że nasz wskaźnik urodzeń jest na niebezpiecznym poziomie. Nie możemy zwłaszcza pozwolić, aby wygasł ród szlachecki. Chcielibyśmy, żebyś pewnego dnia została matką dziecka następnego pokolenia. Takie jest życzenie twojego ojca, matki i mnie. - Grayfia-san powiedział to do Buchou z poważną miną.

Nagle wyraz twarzy Grayfii-san złagodniał i bardziej się uśmiechnęła.

- Muszę się jednak przyznać, że też byłam zamieszana w ten incydent. Pomogłam ci. Znacznie wcześniej…. Ta osoba i ja też mieliśmy nasz wspólny romans. Nasza sytuacja była wtedy o wiele bardziej skomplikowana niż twoja.

- Wasz romans jest już legendarny pomiędzy diablicami. - Akeno-san powiedziała to z zaczerwienionymi policzkami.

[[Image:high_school_dxd_v8_219.jpg|thumb]]

Hmm. Nie jestem tego pewien, ale wygląda na to, że Grayfia-san też ma za sobą jakiś niesamowity związek. To chyba oczywiste, skoro jej kochankiem jest Maou.

- To zmienia się już w zabawę. - Powiedziała Koneko-chan.

Zabawę! Wow!

- Mnie też to zainteresowało! - Asię też to zaciekawiło!

Dziewczyny nie potrafią się oprzeć miłosnym historią. Grayfia-san wyglądała na trochę zawstydzoną, ale kaszlnęła raz i od razu zmieniła wyraz twarzy.

[KASZEL]

- Po tym naszym incydencie, skończyłam siedząc tu z tobą. Chciałam, żebyś stała się wspaniałą, diabelską damą. Chciałam, żebyś miała silną samoświadomość, jako kolejny spadkobierca. Jest jeszcze wiele rzeczy, które musimy naprawić. Tą część ciebie, która myśli że może rozwiązać swoje samolubstwo za pomocą pieniędzy, tą część ciebie, która najpierw robi, a dopiero potem myśli oraz część ciebie, która traktuje wszystkich zbyt łagodnie. Nieszczęściem jest również to, że nie zachowujesz się tak, jak powinnaś. Jeśli chodzi o mnie i tą osobę, to przeszliśmy przez to wszystko prosto. Miej też na uwadze to, że wiele dziewczyn w twoim wieku jest już zamężnych. Kiedy skończysz liceum, będziesz coraz częściej zapraszana na imprezy wsokoklasowych diabłów. Nawet jeśli myślisz o tym, aby w przyszłości dalej być samolubną dziewczyną, to będzie to hańbą dla Domu Gremory. Dzięki programowi telewizyjnemu, stałaś się dobrym wsparciem dla typowych diabłów……W każdym razie, od tego momentu dalej musimy uczyć twojego partnera. Wiesz o tym, że kiedy będziesz już studentką, musimy szybko przygotować ślub, prawda? Musisz mieć męża po tym, jak już skończysz uniwersytet i zostaniesz następcą głowy rodu. Do tego czasu musisz płynnie przejąć obowiązki swojego ojca. Rozumiesz to, prawda? Osobiście uważam, że to nic złego, zapewnić ci teraz silniejszą pozycję. Rating Game to ważna rzecz, ale jeśli będziemy mieli na uwadze tylko to, to może cię to przyćmić jako kobietę, a jesteś przecież…… - Aaach. Grayfia-san urządziła Buchou kazanie, wypluwając każde kolejne zdanie z prędkością godną karabinu maszynowego.

Buchou nie mogła jej odpowiadać, a w miarę słuchania tego wykładu, jej twarz coraz bardziej pąsowiała. Buchou zawsze jest taka elegancka, ale teraz wygląda jak dziewczyna w swoim wieku, która zostaje poinformowana w taki sposób. Może dalej jest dzieckiem, którego rodzina nie potrafi pozostawić samego. Ale Grayfia-san wyglądała teraz jakby zajmowała się sprawami które należały do niej wtedy, gdy pełniła rolę służącej. Jej kazaniu nie było końca.

- Już dobrze Grayfia, Rias spisuje się przecież całkiem nieźle. - ...Nagle rozległ się obcy, acz znajomy głos.

Wszyscy spojrzeli w kierunku końca stołu. Siedział tam szkarłatnowłosy mężczyzna! Gdy Buchou go zobaczyła, była w takim szoku, że aż wstała ze swojego miejsca.

- Onii-sama!

Tak! Tym szkarłatnowłosym mężczyzną był…….. Maou Sirzechs Lucyfer-sama! Oto pojawienie się prawdziwego Maou! Ale kiedy tu wszedł? Przez cały ten czas nie byłem w stanie wyczuć jego obecności. Kiedy do diabła wszedł do tego salonu w moim domu, który znajduje się w świecie ludzi?

- Hej Rias, jak się masz? Cieszę się, widząc cię w zdrowiu. Wygląda na to, że wszyscy pozostali też się dobrze mają.

Sirzechs-sama uśmiechał się naprawdę czarująco. Był trochę straszny przez to, że pełnił funkcję Maou. Mimo tego był jednak bardzo miłą i niefrasobliwą osobą.

- Przyniosłem prezent. To kolekcja zdjęć Rias, które jej zrobiłem. Tytuł tego zbioru to „Dziewczyna zwana Księżniczką-Włącznikiem – Kompilacja dorastającej Ria-tan”. To dokumentacja czasów od jej dzieciństwa, do okresu, kiedy poszła do japońskiego liceum.

Wyjął zdjęcia i zaczął je nam wręczać. Och, Są nawet zdjęcia z czasów gimnazjum! Więc piersi Buchou już wtedy były takie wielkie! Aaach, Chcę poznać Buchou z tamtych czasów……

- Nie patrzcie! Nie możecie tego zobaczyć! – Buchou, cała czerwona na twarzy, natychmiast zarekwirowała album.

Dziękuję ci za tą słodką reakcję!

- Sirzechs, Czy ty czasem nie masz dzisiaj bardzo ważnego zebrania z pozostałymi Maou? Nie powiesz mi chyba, że nie poszedłeś na nie, prawda? – W oczach Grayfii-san świeciło się coś naprawdę niesympatycznego.

- Ha ha ha! Pomyślałem sobie, że mógłbym dołączyć do spotkania, które się tutaj odbywa. Jeśli mogę przesłać stąd mój obraz, to tamto zebranie może……. Ałć, ałć, ałć, to boli Grayfia. – Nie wygląda na to, że owe spotkanie w czymkolwiek przeszkadza Sirzechs’owi-sama i odpowiedział nam całkiem normalnie.

Grayfia-san pociągnęła go jednak bardzo mocno za policzek! Uśmiechał się przez cały czas, ale z jego oczu toczyły się łzy.

- ……..Dlaczego zawsze się tak zachowujesz, kiedy mam wychodne……. Może to nie dobrze, że wzięłam sobie dzisiaj dzień wolny. Może powinnam natychmiast powrócić do zajęcia służącej. - Grayfia-san opieprzała go z nieprzyjemnym wyrazem twarzy.

Uwaa, naprawdę jest wkurzona…… Mogę wyczuć przez skórę tą demoniczną moc, tylko dlatego, że jest wkurzona. Cóż za ciśnienie…. Nic dziwnego że Buchou się jej boi.

''KA''.

Emanujący światłem mały magiczny krąg pojawił się na stole.

''ZA……ZAZAZAZAZA………''

Ara? Coś, co wyglądało jak obiekt 3D, zaczęło pojawiać się w kręgu. Wymieszany z hałasem obraz, zaczął się po trochu stabilizować. Nagle pojawiły się trzy twarze.

[Sir………zec……..hs……………Sirzechs-chan……. Słyszysz mnie……? Heeeeej. Sirzechs…….chan………]

Obraz ciągle był niewyraźny, ale ten unikatowy sposób mówienia był mi znajomy! Nagle obraz wyostrzał.

- Hej Serafall. Przepraszam, jestem w domu Hyoudou Issei-kuna.

Serafall-sama spojrzała na mnie, gdy usłyszała słowa Sirzechs’a-sama.

[Ara ara. Mówisz prawdę. Yahou! Sekiryuutei-kun! Czy Rias-chan ma się dobrze?]

- Jak się masz Serafall-sama. - Buchou też ją pozdrowiła.

[Tak. Co u ciebie Rias-chan. Rany, Sirzechs-chan. Jeśli zamierzasz tam pójść, powiedz mi o tym wcześniej. Ajuka-chan i Falibi-chan są bardzo ciekawi, dlaczego Sirzechs-chan olał sobie spotkanie i nie stawił się na nim!]

Nawet Serafall-sama jest zła. Mimo iż jest zła, to jej twarz dalej wygląda słodko, przez co czuję spokój. Serafall-sama jest zupełnie jak jakiś Maou-shoujou. <ref name=" Maou-shoujou "> Japońska gra słów. Chodzi o podobieństwo zwrotów Maou Shoujou oraz Mahou Shoujou. Pierwszy zwrot oznacza dziewczynę Maou, zaś drugi Magiczną Dziewczynę, obdarzoną czarodziejskimi mocami (na przykład znana w Polsce Czarodziejka z Księżyca), na którą Lewiatan się stylizuje</ref>

……..Chwila. Ajuka-chan……i Falbi…….? Myślę że słyszałem, jak Serafall-sama wymówiła te imiona. Obok twarzy Serafall-sama pojawiły się kolejne dwa oblicza……

[Sirzechs, tylko ty mogłeś uciec ze spotkania i udać się do świata ludzi. Jesteś tam bo albo coś się stało, albo będzie miało miejsce coś ciekawego, prawda?]

Niezwykle przystojny mężczyzna, obdarzony fascynującą twarzą, powiedział to z tajemniczym uśmiechem.

[…….Echh…. Nie chcę niczego kłopotliwego. Nie chcę pracować…..]

Koleją osobą był mężczyzna z zaspaną twarzą, który podpierał policzek dłonią. Znam tą dwójkę….. Kiedy byłem w Zaświatach, Yondai-Maou zorganizowali spotkanie młodych diabłów z sześciu domów. Dotychczas spotkałem tylko Sirzechs'a-sama i Serafall-sama, więc to dla mnie pierwszy raz spotkać tą dwójkę, ale na pewno nie mylę się co do tego, kim mogą być! Obydwaj są pewnie Maou! Uwaaaaaaaa! Dzieje się coś szalonego! Przy stole w moim domu znajduje się czwórka Maou! To jak zebranie Yondai-Maou! To poważna sprawa! Byłem tak przerażony, że Sirzechs-sama zauważył mnie.

- Aaach, Ise-kun, jeszcze cię im nie przedstawiłem. Ten mężczyzna z tajemnicza atmosferą to Ajuka Belzebub. Jest głównym doradcą wydziału technologicznego, łącznie z Techniczną Adaptacją Programową.

Ajuka Belzebub-sama przeniósł na mnie swój wzrok.

[Dobrze mieć taka tajemnicza atmosferę, bo dzięki niej wygląda się bardziej diabelsko. Och, wybacz. Miło mi cię poznać, Sekiryuutei-dono. Słyszałem plotki na twój temat.]

- Ach…. Mnie także jest miło! Nazywam się Hyoudou Issei!

Oou! Denerwuję się! W końcu mój rozmówca to Maou! Więc to on jest tym Maou-sama, który brał udział w stworzeniu „Diabelskich Figur”……

- Ten drugi, który wygląda jakby się do niczego nie nadawał, to Falbium Asmodeusz. Zajmuje się głównie siłami zbrojnymi. - Sirzechs-sama przedstawił mi kolejnego Maou-sama.

[……Witam, jestem Falibium.]

Cóż za znudzony głos…… On naprawdę jest Maou? Siły zbrojne….. Czy to w porządku, że taki pozbawiony życia Maou-sama pełni taką ważną funkcję? A zresztą, nie powinienem zawracać sobie głowy niepotrzebnymi zmartwieniami…..

- Jak się macie, Belzebub-sama, Asmodeusz-sama.(x6) – Reszta członków grupy także ich powitała.

[Hej Falbi! Przywitaj się z nim jak należy, ponieważ jest on jednocześnie Sekiryuutei-chan oraz sługą Rias-chan!]

Ach, Lewiatan-sama go skrzyczała. Więc nazywa. Asmodeusza-sama „Falbi”. Asmodeusz-sama wcale jednak nie próbował zmieniać swojej apatycznej postawy. Westchnął tylko.

[……Serafall i Sirzechs pracują za dużo. Żyję myśląc, że „praca czyni przegranym”. Normalnie zostawiam wszystko moim sługom, chyba że jest to jakaś poważna praca. W takich czasach jak te, trzeba zbierać dobre sługi i posyłać je do roboty…… Aaach jaki jestem zmęczony…….]

…..To…to jest…… jeśli dobrze pamiętam, obecny Asmodeusz pochodzi z domu Glasya-Labolas. Jest zupełnym przeciwieństwem tego postrzeleńca, który jest kandydatem na kolejnego następcę rodu Glasya-Labolas!

- …….Asmodeusz-sama zużył większość swojego życia na robienie różnych rzeczy, kiedy zbierał swoje sługi, którzy byli utalentowanymi ludźmi. Słyszałam, że większość swojej pracy pozostawia sługom oraz pozostałym. Innymi słowy, jest osobą, która odrabia cała pracę domową pierwszego dnia, a resztę wolnego czasu pozostawia sobie na odpoczynek. W Zaświatach mówi się, że jest najlepszym strategiem i taktykiem…. - Szepnęła mi Buchou.

Dziękuję za wyjaśnienie. Rozumiem. Stara się jak najlepiej, ale żeby wysyłać do pracy swoje doświadczone sługi. To tak można…..? Moje wyobrażenie o Maou zostało zdruzgotane…….. Nie. Od kiedy spotkałem Serafall-sama, miałem już jakieś wyobrażenie o nich, ale teraz to wszystko przerosło moje oczekiwania!

- Tak przy okazji, obowiązkiem Serafall jest nadzór nad naszą polityką zagraniczną.

- V! Zostawcie mi negocjacje z pozostałymi nacjami(czyli religiami i mitologiami). - Serafall-sama mrugnęła i zrobiła palcami znak pokoju.

Jest słodka, ale czy to w porządku, że piastuje takie ważne stanowisko? Myślę, że próbowała zaatakować Niebo, ponieważ nie została wezwana na klasowe obserwacje……. To wszystko wygląda, jakby Sirzechs-sama pracował za całą trojkę. Innymi słowy w Zaświatach panuje pokój, ponieważ Sirzechs-sama jest zwykle poważną osobą? Hmmm. Nie potrafię zrozumieć, na jakich zasad funkcjonuje świat diabłów!

[A więc Sirzechs, co się stało?]

Głos Belzebuba-sama był przesycony zainteresowaniem. Sirzechs-sama uśmiechnął się i spojrzał na Buchou…… oraz na mnie? Patrzył na nasza dwójkę.

- Prawdę mówiąc zamierzałem zorganizować dla Rias „tę” ceremonię w ruinach „połączenia”. - Powiedział.

[Oou](x3)

Słysząc słowa Sirzechs'a-sama, ta trójka uśmiechnęła się…….. Ech? O co tu chodzi? Nie tylko ja byłem zdezorientowany, ale także Buchou. Uniosła brwi ze zdumienia.

- Onii-sama. Nie. Lucyferze-sama. Co to ma znaczyć? Chodzi ci o te ważne ruiny, które przekazali nam nasi przodkowie?

Sirzechs-sama przytaknął.

- Tak. Kiedy członkowie rodu Gremory znajda się w odpowiednim wieku, wykonują w tych ruinach obrzęd przejścia. Wraz z „Ukochanym”. Wiesz co mam na myśli, prawda Rias?

Nigdy jeszcze nie widziałem tak czerwonej twarzy u Buchou, jak wtedy, gdy usłyszała te słowa…… Arara. Co się stało Buchou?

[Interesujące. To o wiele ważniejsze od naszego zebrania.]

[To nie miało miejsca, od kiedy Sirzechs-chan miał własną ceremonię!]

[Ach, gratulacje. Gratuluję waszej dwójce.]

Arara. Wygląda na to że Belzebub-sama, Lewiatan-sama i Asmodeusz-sama wiedza o co chodzi. Wygląda również na to, że cieszą się na myśl o rytuale! Co tu się dzieje? Nagle Grayfia-san wstała.

- Tak to wygląda, Rias. To instrukcje od twoich rodziców. Wypełnienie tego rytuału przyniesie nam wszystkim ulgę. Nie przyjmujemy odmowy. Musisz nam dać przynajmniej tyle. Aczkolwiek mój mąż skończył to, wciągając do tego niepotrzebne osoby. Zrozumiałeś Sirzechs? Gdy będziemy wracać do domu, czeka cię mała reedukacja. - Powiedziała Grayfia-san.

Spojrzała na Sirzechs'a-sama zimnym wzrokiem i pociągnęła go mocno za policzek! Uwaaaa, ona jest straszna!

- Ha ha ha. Więc tak to jest Ria-tan. Ty i Ise-kun postarajcie się jak najlepiej…….. To boli Grafiya, boli.

Sirzechs-sama nie przestawał się uśmiechać nawet wtedy, gdy mocno szczypano go w policzek! Z jego oczu ciekły jednak łzy! Więc to żona Maou-sama jest tą, która nosi spodnie w domu! Zaraz…..ja też!? Ja też mam wziąć udział w rytuale!? Dlaczego!? Wtedy moje oczy spotkały się ze wzrokiem Buchou…….

- Hauuuuu. Ise….. Co…co powinnam zrobić……..?

……! To…to oszustwo! Buchou! Mieć jednocześnie taką śliczną i zakłopotaną twarz, a do tego jeszcze głos jak Asia! Onee-sama stała się normalną dziewczyną! Odwiedziny Grayfii-san, spotkanie z Yondai-Maou, a do tego jeszcze tajemniczy rytuał. Nieznane za nieznanym, na nieznanym jechało i nieznanym poganiało……. Wygląda jednak na to, że muszę wziąć udział w tym rytuale. Doprawdy, dlaczego zawsze muszę się mieszać w takie rzeczy? To dlatego że jestem Sekiryuutei? Hmmm……

- Popatrzcie na to! Kupiłam wszystkie podstawowe przedmioty potrzebne do życia, za mniej więcej sto jenów! Sklepy, w których towary kosztują do stu jenów są wspaniałe! Taniość jest najlepsza, prawda!?

Rossweisse-san wróciła z zakupami wartymi sto jenów zaraz po tym, jak Maou i jego żona wyszli.

===Część 2===
Kilka dni później przybyłem razem z Buchou do ruin, znajdujących się w górach, które leżały we włościach rodu Gremory w Zaświatach. Nasze ubiory się nie zmieniły i dalej mieliśmy na sobie mundurki naszej szkoły. Pozostali członkowie grupy zostali w domu. Chcieli tu przyjść z nami, ale nie mogli, gdyż to miejsce jest bardzo ważne dla rodu Gremory i nikt, kto nie został do niego zaproszony, nie może postawić w nim swojej stopy . Pytam się więc, dlaczego ja zostałem tutaj zaproszony……..? Przede mną znajdowały się kamienie i wielka brama prowadząca do ruin, mających bardzo delikatną konstrukcję. Po obydwu stronach znajdowały się kamienne filary, a pomiędzy nimi stały posągi przodków rodu Grmory. Rany….. Cóż to za wspaniała budowla. Wygląda na to, że nie ma tu żadnych widocznych uszkodzeń.

- Fu….. Co powinnam zrobić, jeśli po zakończeniu tego wszystkiego zostanę znienawidzona za zbytni pośpiech……..

Idąca za mną Buchou westchnęła głęboko. Nie wiem, co powinienem jej powiedzieć, ale zakończmy to szybko i wróćmy do domu.

- W porządku Buchou. Jestem z tobą, więc pozostaw to mnie…….

I wtedy to się stało.

- HYA! – Rozległ się tajemniczy głos!

Kiedy spojrzałem w górę……. Wysoko, pomiędzy chmurami było coś, co dziwnie się błyszczało. Ktoś leciał w naszą stronę! To wróg!? Przybrałem odpowiednią pozę, a wtedy ludzie w maskach i charakterystycznych kombinezonach wylądowali prosto przede mną! Jeden, drugi, trzeci, czwarty…… pięcioro ludzi! Patrzyłem na to, co na sobie mieli! Wyglądali zupełnie jak Power Rangers! Czerwony, Niebieski, Żółty, Zielony i Różowy! Sądząc po ich sylwetkach Czerwony, Niebieski i Zielony byli facetami, a Żółty i Różowy, kobietami. Kiedy wylądowali, natychmiast przyjęli charakterystyczne pozy!

''DOOOOOOOOOON!''

Za ich plecami nastąpiła tajemnicza eksplozja, której towarzyszył różnokolorowy dym! Co to ma być!?

- Ki… kim oni są?

Buchou też była bardzo ostrożna. oczywiście że tak! Nie ważne jak na nich patrzeć, wyglądają podejrzanie!

- Fuhahaha! Jesteśmy tajemniczymi Maou….. - Krzyknęła stojąca w środku ubrana na czerwono osoba, przybierając przy tym kolejną pozę!

''PLASK!''

Ubrana na żółto osoba, uderzyła tego czerwonego. Zaraz……. Ten głos, to przecież……..

- Wybaczcie mi, przepraszam. [KASZLNIĘCIE]. Jeszcze raz od początku! Jesteśmy Drużyną Maou, Maou Rangers! Jestem Czerwony Maou, ich przywódca!

- Jestem Niebieskim Szatanem!

- Nie mogę się naprzykrzać, ale jestem Zielonym Szatanem!

- Jestem Lewia-ta….. To znaczy jestem Różowym Szatanem☆!

- ……Ha. Ummmm, jestem Żółtym Szatanem!

……… Obydwoje, ja i Buchou staliśmy w miejscu i nie byliśmy w stanie zamknąć naszych ust. …..Nie, nie, nie! To znaczy! Ludzie! Co macie na myśli mówiąc Drużyna Szatanów!? Przecież oni są Yondai-Maousamaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa! Jakby na to nie patrzeć, Czerwony to Sirzechs-sama, Niebieski to Belzebub-sama, Zielony to Asmodeusz-sama, a Różowy to Lewiatan-sama! Ta ostatnia chwilę temu sama prawie się zdradziła! Czyli……. Żółty to Grayfia-san? To że uderzyła Czerwonego, którym jest Sirzechs-sama, tylko to potwierdza. Wygląda na naprawdę zawstydzoną, więc to musi być Grayfia-san. Uwaaaa. Patrząc na Sirzechs'a-sama i Lewiatana-sama, można powiedzieć, że bardzo dobrze się bawią, ponieważ to oni robili najwięcej póz.

- Jak wam się to podoba? Świetna poza, prawda? Całą noc ćwiczyłem ją z moim synkiem.

- Co! Ja też wymyśliłam mnóstwo słodkich póz☆!

Byłem tak zakłopotany, że aż upadłem na kolana. W Zaświatach panuje pokój! Jest tu tak spokojnie, że aż zaczynam płakać. Nic dziwnego że program telewizyjny, który przedstawiał mnie jako Smoka Piersi, stał się tak popularny. Wszystko przez to że rządzą tu ludzie, którzy lubią bawić się w ten sposób. Aaach. Czy Sairaorg-san, który chce zostać Maou-sama, wie w ogóle o tym? Może chce nim zostać dlatego, aby Zaświaty stały się bardziej poważnym miejscem. Ehehehe. Nawet nie wiem co mam robić.

- Bu..Buchou. Co powinniśmy zrobić? - Zapytałem.

W końcu to jej brat, więc może Buchou…….

- Ki…. kim oni są…..? Wyczuwam od nich potężną, demoniczną energię. Drużyna Maou…… Czy chcą w ten sposób powiedzieć, że moc każdego z nich jest równa mocy Maou?

…..! Nawet nie zauważyłaaaaaaaaaaaaaaaa! Onee-sama! To nie dobrze, wprost fatalnie! Proszę, dostrzeż to! To jest twój brat, twój Onii-san! Nawet jeśli dziwacznie się odstroił i przybiera jeszcze dziwaczniejsze pozy, to jest to Maou! Co więcej, pozostali ludzie przed nami to też Maou-sama oraz Najpotężniejsza „Królowa”! To zgromadzenie najpotężniejszych ludzi w Zaświatach! W dodatku wszyscy oni naśladują jakichś Power Rangers! Na widok zmieszanego spojrzenia Buchou, Sirzechs-sama….. nie, nazwijmy go Czerwonym Szatanem. Tak, będę do ciebie mówił Czerwony Szatan. Wygląda na to, że na tym to w końcu polega.

- Zostaliśmy wynajęci przez Dom Gremory. Wasza dwójka musi przejść w tym rytuale przez trzy zadania. Chcę, abyście przeszli je pomyślnie, używając tylko waszych mocy. Najważniejsza jest praca zespołowa! - Wyjaśnił nam Czerwony.

- Ha! Wykryłam tajemniczy obiekt latający! - Różowa wycelowała palec w pewnym kierunku.

- Co!? Atakujmy wszyscy razem! [Wymarłe Ruiny]!

- [Formuła Kankary]! Równanie Karamy!

- Ey. [Wyzwalający Krzyż Celsjusza]!

- ……Torya. Żeby Asmodeusz tak atakował…..

- Ummm. Więc nazwę to Żółtym Strzałem.

''BAAAAAAAAAAAANNNNNNNNNNNNNNNNNNNNNNNNNNG!!''

……….W niebiosach miała miejsce tak silna eksplozja, że przekraczała wszystko, co dotąd widziałem. Piątka Maou zaatakowała jednocześnie w tym samym kierunku. Fala uderzeniowa zatrzęsła nie tylko nami, ale też całym górskim obszarem oraz powietrzem. Zwierzęta w lesie zaczęły krzyczeć i uciekać…… Niebo pękło na pół i utworzyło przerażających rozmiarów szczelinę, która ciągle się powiększała, zaś jasna, kolorowa cząstka światła otoczyła całą górę. Pojawiło się także coś, co wyglądało jak zorza polarna…… Te rzadkie zjawiska wystąpiły prosto przed nami…..

- To był jakiś zły duch. Nie strasz nas tak, Różowa.

- Tehe☆

Wszyscy Maou zaatakowali złego ducha jednocześnie i zabili go!? Zły duch który otrzymał te wszystkie ataki…… Ale na ile zły był ten duch!? Rany! Ci ludzie naprawdę potrafią zmęczyć! Dlaczego w takim razie nawet ręki nie przyłożyli do pokonania Lokiego!?

- Więc co to będą za zadania? - Buchou zapytała, jakby nic się nie stało.

- Bu…Buchou, czy ty tego nie widziałaś……? Wygląda na to, że ci ludzie, dorównujący mocą Maou, zaatakowali jakiegoś złego ducha, prawda!?

- Uspokój się Ise. Złe duchy nie są dobrymi istotami, więc powinno się je zlikwidować.

- Nie o to mi chodziło! A zresztą mniejsza z tym!

Zrozumiałem wszystko! Muszę śledzić ten przepływ! Postanowiłem, że przejdę zwycięsko przez wszystko, co tylko się wydarzy! Maou w każdym razie są pełni animuszu!

- Będziemy na was czekać z naszymi wyzwaniami! Dwoje młodych ludzi noszących piętno Gremorych! Zakończcie pomyślnie każde z trzech zadań i dotrzyjcie do końca ruin! Teraz każde z nas uda się w inne miejsce i będzie na was czekać! Fuhahahahahaha!

Czerwony zniknął naprawdę szybko w bramie, prowadzącej do wnętrza ruin! Reszta podążyła za nim! ……..Buchou i ja zostaliśmy z tyłu…….. Zdarzyło się coś nieoczekiwanego…….. Nie wiem jakie są ich zamiary, ale Maou będą na nas czekać w ruinach……

- Idziemy, Ise! Skoro już tu jestem, to nie zamierzam dać plamy! Pokażmy im, jak głęboki jest nasz związek!

Wygląda na to, że Buchou jest pełna animuszu! Już nie możemy się wycofać! Zdecydowałem, że razem z nią przebrnę przez wszystkie próby!

Kiedy przekroczyliśmy kamienny łuk i weszliśmy do pokoju, stanęliśmy oko w oko z Różową! ……. Ale przecież to Lewiatana-sama, prawda? Jak tylko Różowa nas zobaczyła, zrobiła palcami znak pokoju!

- Nareszcie jesteście☆ Oto pierwsze wyzwanie!

''PRZEŁYKA''

Co będziemy musieli zrobić? Nie chciałbym z nią walczyć. Przeciwniczką jest Maou, przeciwko której nie mógłbym wygrać. Co więcej, nie chcę walczyć z naszą słodką Lewiatan-sama.

- Aby zaliczyć tą próbę…… musicie zatańczyć!

………….Co? Zgłupiałem, gdy dowiedziałem się, na czym ma polegać to wyzwanie. Chociaż Buchou……. Wygląda jakby tego właśnie się spodziewała i przytaknęła głową. Eeeeeeeech……. To…to…. co to w ogóle z rytuał?

- Chcę, aby wasza dwójka pokazała mi swój taniec! Jeśli zrobicie to dobrze, to zaliczę wam tą próbę☆ No dalej, tańczcie, tańczcie! Wasza dwójka będzie uczestniczyć w zabawach szlacheckiej elity diabłów, więc wiedza o tańcu jest ważna.

Różowa poruszyła swoimi palcami i natychmiast pojawił się sprzęt muzyczny. Rozległa się elegancka muzyka klasyczna. Tańczyć!? Ona tak na poważnie!?

- Dalej Ise! Zaczynajmy!

Buchou podała mi dłoń. Och, Jej matka uczyła mnie tego w zaświatach. Buchou wzięła moją rękę i dygnęła. Zaczęliśmy tańczyć w rytm muzyki.

…….To coś, czego nauczyłem się w Zaświatach, więc mogę to robić naprawdę płynnie. Buchou również tańczyła pięknie, a nawet prowadziła w tej części, gdzie jestem niedoświadczony. Myślałem, że wezwano mnie tutaj tylko po to, abym wspierał Buchou……. Więc jednak wezwano mnie tutaj tylko po to, żebym z nią tańczył? Cały czas o tym myślałem. Oczy moje i Buchou spotkały się ze sobą, a wtedy jej policzki lekko poczerwieniały……. Arara. Cóż to za reakcja?

- Dobrze ci idzie, Ise. Wygląda na to, że lekcje dane ci przez moją matkę przynoszą efekty…… cieszę się z tego. Dzięki temu, nawet w takich momentach…….

………Ummmmm. Oczy Buchou zaczęły szklić się od łez. Nagle muzyka ucichła. Buchou i ja ukłoniliśmy się sobie nawzajem po skończonym tańcu.

''KLASK KLASK KLASK KLASK KLASK KLASK''

Różowa oklaskiwała nas.

- Ufufu. Wygląda na to, że nie ma się o co martwić☆ Obydwoje świetnie się spisaliście!

Jednocześnie z otrzymaniem tego komplementu, drzwi otworzyły się, robiąc przy tym mnóstwo hałasu.

- No ruszcie się! Następna próba na was czeka!

Tak więc Buchou i ja zakończyliśmy pierwsze wyzwanie, jak gdyby nie było to nic wielkiego.

Ciągle jestem tym wszystkim zakłopotany, ale właśnie dotarliśmy do kolejnego specjalnego pokoju.

- …….Ya. Witam.

Zielony. Wygląda na to, że drugie zadanie zleci nam Asmodeusz-sama. Wyglądał, jakby nie chciało mu się nic robić. Ach, jeśli dobrze się przyjrzeć, to w pobliżu stały dwie kobiety, wyglądające na służące, ubrane w stroje pokojówek. W tym pokoju stał też dwa krzesła i stół z dwoma nakryciami oraz długimi rzędami noży i widelców……

- Ummm, w drugim wyzwaniu zostaną sprawdzone wasze zasady savoir-vivre przy stole. Będę was obserwować, więc jedzcie i uważajcie na swoje maniery, które będą oceniać te dwie służące……. Będziemy was oceniać według punktacji, więc jeśli dostaniecie zero punktów, zawalicie.

…..Savoir-vivre przy stole? Naprawdę nie potrafię zrozumieć, co tu się dzieje. Jaki rodzaj rytuału ma to być……? Wygląda na to, że sprawdzają od podstaw umiejętności potrzebne do życia w społeczeństwie diabelskich elit. Może ten rytuał ma za zadanie przypomnieć Buchou o diabelskiej etykiecie? Cóż, w końcu jest kolejną dziedziczką. Ale dlaczego w takim razie ja też muszę przez to przechodzić? Gubię się w domysłach. W każdym razie usiadłem na krześle i rozłożyłem serwetkę….. W ten właśnie sposób Buchou i ja zaczęliśmy jeść. Starałem się używać noża, widelca oraz łyżki z elegancją i zręcznością. Nauczyły mnie tego mama Buchou oraz jej służące. Nawet w domu, Buchou wymagała ode mnie, abym jadł w taki sposób. Cóż to za wyśmienite jedzenie. Nie mogłem go jednak smakować, gdyż byłem zdenerwowany. Buchou jadła elegancko i nie zwracała na mnie uwagi. Naprawdę daje dobry przykład. Oto prawdziwa księżniczka! Też się starałem wyczyścić mój talerz, nie przynosząc jej przy tym wstydu! Aż nagle…….

- To koniec, zarówno jedzenia, jak i drugiego wyzwania. – Powiedziała nam jedna ze służących, kłaniając się przy tym.

Jestem zdenerwowany. To całe savoir-vivre jest trudniejsze od tańca. Pochodzę w końcu ze zwykłej rodziny i nigdy nie miałem do czynienia z eleganckim sposobem jedzenia. Nigdy bym tego nie zrozumiał, gdyby matka Buchou mnie nie uczyła.

- Jesteś perfekcyjna jak zawsze, Rias-sama.

Oou! Tego oczekiwałem po mojej Buchou! Teraz służąca spojrzała na mnie, a moje serce zaczęło szybciej bić!

- …….Trzeba ci było odjąć kilka punktów……. Ale bądź co bądź, dostajesz wysoką ocenę. Bardzo dobrze się spisałeś.

…! Ze szczęścia przybrałem odważną pozę!

- Taaaaaaaaaaaaaaaaak! Byłem trochę zdenerwowany, kiedy niepotrzebnie hałasowałem sztućcami! Nawet ja mogę to zrobić dobrze!

- Dobra robota Ise!

''DOTYK!''

Buchou też się cieszyła i przytuliła mnie! Uczucie jej piersi jest najlepsze! Buchou…….jest bardzo zadowolona. Z jej oczu pociekło kilka łez, a policzku są jakby bardziej zaczerwienione.

- Tego po tobie oczekiwałam, Ise. Chłopak którego wybrałam. Tak się cieszę…… Dzięki temu, możemy wykonać resztę wyzwań.

Wow. Wygląda na to, że jest głęboko poruszona.

- Fuaaaaaaaaa. Gratuluję, możecie iść dalej. - Zielony ziewnął i otworzył drzwi prowadzące do kolejnego zadania.

Co się w ogóle stanie ze mną i Buchou, kiedy to wszystko się skończy………

===Część 3===
- Tak przy okazji, Buchou... – Zagadnąłem ją, gdy zdążaliśmy w stronę kolejnego zadania.

- O co chodzi?

- Romans pomiędzy Sirzechs’em-sama i Grayfią-san stałem się tematem rozmowy w moim domu, ale naprawdę coś się między nimi wydarzyło? – Zapytałem.

Ten ich romans ciągle chodził mi po głowie. Jeśli jest to coś, o co nie powinienem pytać, to nie będę się tym więcej interesować.

- …..Tak. Jako członek Rodziny Gremory masz prawo o tym wiedzieć. Panieńskie nazwisko Onee-sama to Lucifugus, Grayfia Lucifugus. Pochodzi ze szlacheckiej rodziny, która od pokoleń służy Maou Lucyferowi. – Buchou udzieliła mi jednak odpowiedzi.

- To znaczy…… że pochodzi z rodu, który jest blisko Maou?

Buchou przytaknęła.

- Wiesz że przeszłości panował spór pomiędzy stronnictwem Maou, które chciało kontynuować wojnę przeciwko aniołom i upadłym, a stronnictwem przeciwnym Maou. Dom Lucifugus służył staremu Maou Lucyferowi, jednak najstarszy syn pewnej rodziny szlacheckiej zakochał się w jedynej córce rodziny Lucifugus.

Tak. Wielka Wojna pomiędzy Aniołami i Zaświatami, pochłonęła życia zarówno Boga jak i Maou. Wszystkie trzy strony konfliktu, anioły, diabły i upadłe były wyczerpane tym walką i miały poważny problem z kontynuacją swojego gatunku. Stronnictwo Maou, które chciało kontynuować wojnę, weszło w spór z stronnictwem przeciwnym Maou. Kłótnia zakończyła się Ucieczką Maou na koniec Zaświatów i stworzeniem społeczeństwa diabłów na takie, jakie znałem obecnie. Jednak ciągle pozostały jakieś zadawnione urazy z tamtych czasów. Ale jak to w ogóle możliwe…… Zakochać się podczas takiego sporu…

- A tymi zakochanymi byli...

- Tak, Onii-sama i Onee-sama. W tamtych czasach Onii-sama był duszą stronnictwa przeciwnego Maou. Nazywali go nawet bohaterem. Onee-sama była zaś członkinią dawnej frakcji Maou. Też stała w pierwszej linii, jako potężny diabeł. Słyszałam nawet, ze konkuruje z Lewiatan-sama o tytuł „Najpotężniejszej diablicy”. – Kontynuowała Buchou.

……Więc wydarzyło się coś takiego. Zakochali się w sobie, nawet jeśli byli wrogami. Wszystko to było takie skomplikowane, ale obecnie nie zaprząta im to chyba głów.

- Onii-sama i Onee-sama zakochali się w sobie podczas bitwy, mimo iż stali po przeciwnych stronach barykady. Po bitwie pogłębili swoją miłość. Wspaniałe, prawda? Ich romans był tak podziwiany, że ciągle jest głównym tematem rozmów wśród kobiet w Zaświatach. Ja także ich podziwiałam. Niektórzy uważają, że Onee-sama jest zwykłą służącą, a uczucie którym darzy mojego Onii-sama, wynika z tradycyjnej służby Maou, do której zobowiązana jest jej rodzina. Ona jednak bardzo lubi swoją pracę służącej. Wygląda na to, że łatwiej jej załatwiać wiele spraw jako służącej, niż jako żonie Maou. Kiedy jest służącą, chce żeby wszystko było jak należy, więc do nas także odnosi się jako służąca do swoich panów..

Hee. Romans pomiędzy kobietą a mężczyzną, który rozpoczął się na polu bitwy, bez wątpienia jest czymś, co będą podziwiały wszystkie kobiety. Nagle coś zaprzątnęło mi umysł. Skoro ich syn Mirukyasu-sama, ma tak potężnych rodziców…… To sam jest najpotężniejszym synem?

- …….Nie tylko ich podziwiam, ale też kocham i szanuje. Ale wiesz, jednocześnie czuję się taka zaniepokojona. Kiedy porównuje się do tej dwójki, dochodzę do wniosku, że jestem gorszą siostrą. Czasami zastanawiam się nawet, czy to w porządku, że jestem następcą rodziny.

Buchou posmutniała. Rozumiem. Przez cały ten czas porównywano ją do jej brata i szwagierki. Pewnie czuła się gorsza, gdyż tamta dwójka jest w końcu taka potężna. Jeśli twój brat to Maou, a szwagierka jest „Najpotężniejszą królową”, to w końcu sama zaczniesz porównywać się do nich, czy tego chcesz czy nie. Kiedy poznałem zmartwienie Buchou, poczułem to pierwszy raz. Każdy ma coś, czym się martwi. Nawet Buchou, która jest przez wszystkich podziwiana i cieszy się tytułem jednej z „Dwóch Wielkich Onee-sama”. Buchou też jest w końcu dziewczyną. Czasami przypominam sobie o tym. Wiem również że jest singielką. Nigdy bym jednaj nie przypuszczał, że ma podobne zmartwienia. Nie mogłem tego zauważyć. Przytuliłem się do niej.

[[Image:high_school_dxd_v8_c009.jpg|thumb]]

- ……Ise?

- Nie mogę sobie wyobrazić, że Buchou czymś się martwi. Nigdy, w żadnej chwili nie pomyślałem sobie, że jesteś bezużyteczną osobą. Gdyby nie było cię tutaj, to nie miałbym takiego wspaniałego życia. Zawsze byłaś…… najlepszą kobietą dla mnie. Myślę o tobie w ten sposób, nawet jeśli wiem o tobie wszystko. Będę za tobą podążał przez całe moje życie. Przebądźmy te wszystkie przeszkody razem! – To były najlepsze słowa, jakie mogłem wymówić.

Nie było to jednak słowa, które mogły ją pocieszyć. Chciałem jednak jej siły, choćby na chwilę. Buchou chwyciła moją dłoń.

- …….Zawsze patrzysz na mnie. Tak, jesteś w porządku. Czuję, że mogę przebrnąć przez wszystko, jeśli tylko jesteś po mojej stronie. To znaczy, że oszalałam na twoim punkcie. Tak, Przebrnijmy przez to razem. Razem. Już na zawsze.

Kiedy się odwróciła, uśmiechnęła się, Aaach. Ten uśmiech to czarująca cecha Buchou! Mogę przejść przez wszystko, ponieważ wiem jak ta osoba się uśmiecha.

- …..Ciągle jednak jestem nazywana „Buchou”……..

- Mówiłaś coś?

- ……Nie, nic takiego. Chodźmy! Zakończmy to wyzwanie!

- T... tak!

Podążałem za Buchou, która szła na przedzie. Nie mogłem dosłyszeć o czym mówiła…… Szliśmy korytarzem, po wzmocnieniu naszych uczuć. Została nam już tylko jedna próba do tego tak zwanego rytuału!

- Witam.

Buchou i ja przybyliśmy do kolejnego miejsca, gdzie czekał na nas Niebieski, czyli Belzebub-sama i jego próba. Były tu już przygotowany krzesła i stół, na którym leżały przyrządy do pisania oraz dwie zadrukowane kartki papieru.

- Ostatnia próba jest egzaminem pisemnym. Obejmuje historię Domu Gremory i ogólną wiedzę o zaświatach.

Test!? Uwa! Przeszliśmy całą drogę tutaj, żeby zmierzyć się w czymś, w czym jestem najgorszy! Zdecydowanie obleję to!

- Siadajcie proszę.

Buchou i ja usiedliśmy na krzesłach. Niebieski stworzył za pomocą swoich mocy dużą klepsydrę.

- Macie godzinę na rozwiązanie testu. Zaczynamy.

Klepsydra się obróciła i egzamin się zaczął! Uo! Zaczęło się! Odwróciłem moją kartkę, pod którą było jeszcze kilka kolejnych…….. Unnnn! Na kartkę zaczął kapać pot z mojego czoła. Jakie trudne pytania!

….Różne rzeczy na temat parostwa, a także związki z niskoklasowymi, średnioklasowymi i wyokoklasowymi diabłami ……. Maou, Wielki Król oraz Arcyksiążę także są bardzo ważni…… Do wysokoklasowych diabłów-parów zaliczają się Książęta, Diukowie, Markizowie, Hrabiowie, Wicehrabiowie i Baronowie. Parowie średnioklasowi to Baronet i Rycerz……? Przypomina to trochę ludzką hierarchię szlachecką, ale diabły też się na tym opierają….. Nu, nuuuuuu…….. Wszystko się komplikuje…… Poziom tego egzaminu jest dopasowany do mojej wiedzy, ponieważ są tu zarówno pytania na które potrafię odpowiedzieć, jaki i takie, na które nie umiem dać odpowiedzi. Buchou w przeciwieństwie do mnie odpowiada na wszystkie pytania bardzo płynnie! To się nazywa utalentowana dziewczyna! Te pytania to dla niej bułka z masłem! Ja natomiast mam kłopoty. Jeśli obleję egzamin, nie będę mógł spojrzeć w twarz Buchou oraz jej rodzicom! Wysiliłem mój mózg na maksimum i zacząłem wpatrywać się w kartkę.

- Koniec.

Słowa Niebieskiego były końcem Egzaminu. Piasek w klepsydrze przesypał się.

………… Na godzinę przełączyłem mój mózg na hiperaktywaną pracę, a teraz odpoczywałem leżąc na stole. Odpowiedziałem na wszystkie pytania……. Teraz muszę tylko poczekać na wynik i ocenę. Niebieski zaczął mazać po kartkach czerwonym długopisem. Sądząc po ruchach, jakie wykonywał w teście Buchou, moja Onee-sama miała wszystko dobrze. Kiedy zaczął sprawdzać mój arkusz, kilka razy widziałem, jak robił długopisem jakieś nieregularne ruchy……. Nigdy bym nie pomyślał, że sprawdzanie mojego własnego testu przed moimi oczami, będzie mnie tak denerwować….. Buchou jest spokojna. Tego oczekiwałem po kimś tak dostojnym. Myślała pewnie że nie ma możliwości, aby oblała. Czułem się, jakbym był martwy.

-No dobrze.

Niebieski położył obydwa testy na stole. Wygląda na to, że skończył je sprawdzać. Przełknąłem ślinę…….

- Rias Gremory zaliczyła test wzorowo, natomiast Sekiryuutei, Hyoudou Issei-kun…….

Dlaczego zamilkłeś, Niebieski-san?!

- Też zaliczyłeś, ale mam dla ciebie dodatkowe pytanie! Jeśli zrobisz błąd, to będzie to twój koniec! Odpowiedz więc lepiej prawidłowo, Hyoudou Issei-kun!

Cooooooo toooooooo maaaaaaaaa byyyyyyyyyć!? Co to ma w ogóle znaczyć!? Proszę, wybacz mi Belzebub-sama!

- Wśród nas, diabłów, od dawna istnieje coś, co nazywa się 72 filary. Wymień mi po kolei nazwę każdego z tych filarów.

Co!? Zadajesz mi takie pytanie!? To kasta wysokoklasowych diabłów, prawda? Kiedy byłem w Zaświatach, matka Buchou dużo mówiła mi na ten temat, więc porządnie to sobie zapamiętałem!

- Bael, Agares, Vassago, Samigina, Marbas, Valefor, Amon, Barbatos, Paimon, Buer, Gusion, Sitri, Beleth, Leraje, Eligos, Zepar, Botis, Bathin, Sallos, Purson, Marax, Ipos, Aim, Naberius, Glaysa-Labolas, Bune, Ronove, Berith, Astaroth, Forneus, Foras, Asmoday, Gaap, Furfur, Marchosias, Stolas, Fenex, Halphas, Malphas, Raum, Focalor, Vepar, Sabnock, Shax, Vine, Bifrons, Vual, Haagenti, Crocell, Furcas, Balam, Alloces, Caim, Murmur, Orobas, Gremory, Ose, Amy, Orias, Vapula, Zagan, Valac, Andras, Haures, Andrealphus, Cimeies, Amdusias, Belial, Decarabia, Seere, Dantalion oraz Andromalius! Te rodziny są filarami! – Odpowiedziałem na pytanie.

Ha ha…… Wymieniłem wszystkie. Mama Buchou mówiła mi, że mam uczyć się nazw tych rodzin tak długo, dopóki nie zapiszą mi się na trwałe w pamięci. Nawet gdybym nie zapamiętał ich podczas pobytu w Zaświatach, powtarzałem je sobie codziennie, aby wykuć je na blachę! Jeśli się nad tym zastanowić, to jest pewna wysokoklasowa rodzina diabłów, której nie zalicza się do 72 filarów. Dom Lucifugus, z którego pochodzi Grayfia-san. Słyszałem, że są nazywane „Niesamowitymi Demonami”.

- Wspaniale. Teraz wymień mi te rody spośród filarów, które wygasły.

- Oto one, Marbas, Valefor, Buer, Gusion, Leraje, Eligos, Botis, Bathin, Marax, Ipos, Aim, Bune, Ronove, Forneus, Gaap, Marchosias, Halphas, Raum, Vepar, Sabnock, Vine, Bifrons, Haagenti, Alloces, Caim, Murmur, Orobas, Ose, Amy, Zagan, Valac, Andras, Haures, Andrealphus, Cimeies, Amdusias, Decarabia, Seere oraz Andromalius!

Tym razem nie byłem tak pewny jak przedtem! Belzebub-sama skinął jednak głową.

- Zgadza się. Dobrze się spisałeś. Myślałem że nie będziesz tego wiedział, ponieważ jesteś diabłem od niedawna. To miał być przykry problem, ale….. pozwalam ci przejść.

- Niebieski zaczął mi bić brawo. Pytania Beelzebuba dały mi popalić. Rany, Jak ja się denerwowałem…… Myślałem nawet, że już po mnie…..
- Wraz z zakończeniem tego zadania, rytuał mężczyzny i kobiety z domu Gremory jest kompletny. Gratuluję. – Oznajmił głośno Niebieski.

- TAK!

Buchou i ja przytuliliśmy się do siebie nawzajem, słysząc że to już koniec rytuału!

- Buchouuuu! Przetrwaliśmy to bezpiecznie!

- Tak! Dobrze się spisałeś Ise! Dzięki temu nikt już nie będzie nas podejrzewał! Aaach! Ty i ja zdecydowanie jesteśmy najlepszymi partnerami!

Nie do końca wszystko rozumiem, ale zgadzam się z tym!

''CMOK CMOK''

Uooooooo! Buchou zaczęła obcałowywać moje policzki! Dla takiej nagrody warto było przechodzić przez to wszystko!

‘’NAPRZÓD NAPRZÓD NAPRZÓD’’

Wygląda na to, że ostatnie drzwi się otworzyły. Niebieski wycelował w nie palec.

- No dobra, teraz czas na Czerwonego. Powinniście iść do niego i ogłosić, że przeszliście przez rytuał.

Ja i Buchou skinęliśmy potakująco głowami i ruszyliśmy w stronę ostatnich drzwi.

===Część 4===
Kiedy szliśmy sobie korytarzem, przed nami cały czas jaśniało światło. Kiedy wyszliśmy na zewnątrz, sufit zniknął, a w jego miejsce pojawiło się niebo Zaświatów…… Byłem w szoku, gdyż dotarliśmy do miejsca będącego częścią ruin, w którym było sporo wolnej przestrzeni i brakowało sufitu. Czy takie miejsce nie nazywa się czasem koloseum? Ma okrągłą strukturę, są tutaj miejsca dla widzów oraz arena do walki. Buchou i ja znajdowaliśmy się w jednym z rogów pomieszczenia, gdzie były miejsca dla widzów. Czerwony i Żółta, to znaczy Sirzechs-sama i Grayfia-san, stali na samym środku areny. Poszukaliśmy schodów i zeszliśmy do nich na dół.

- Gratuluję waszej dwójce. - Przywitała nas Żółta ciepłym głosem

Aaach, Więc nareszcie koniec. Kiedy tak sobie pomyślałem, Czerwony wyforsował się naprzód.

- Więc dotarliście tutaj! Ale próby rodu Gremory nie zakończą się tak łatwo tutaj! Hyoudou Issei-kun, finałową próbą jest pojedynek ze mną, z Czerwonym Szatanem! Teraz spróbuj mnie pokonać! – Wykrzyczał głośno.

Czerwonego otoczyła szkarłatna aura! Coooooooooo! Byłem tak zszokowany tym nagłym wyzwaniem, ze moje oczy mało nie wyskoczyły z orbit! Oczywiście! To jest….! Moim przeciwnikiem ma być Czerwony…….. Sirzechs-sama!

- Jako dowódca Maou Rangers, chcę nareszcie zmierzyć się ze słynnym Smokiem Piersi! Fufufufu! Zobaczmy kto jest prawdziwym bohaterem zaświatów! - Czerwony Szatan…… Nie, Sirzechs-sama powiedział coś szalonego.

Nie mogę zrobić czegoś tak lekkomyślnego, jak walka z Maou-sama!

- Fufufu! Czerwony Szatanie, nie wiem kim jesteś, ale mój Ise jest legendarnym smokiem Sekiryuutei! Jesteś odważny, by wyzwać na pojedynek smoka, który pokonał nordyckiego boga zła, Lokiego.

Buchou! Ta osoba to przecież Maou! Może i pokonałem boga z europejskiej północy, ale dzięki legendarnej broni oraz szkolnym towarzyszom, którzy byli ze mną. Gdybym walczył z nim jeden na jednego, nigdy bym go nie pokonał. Nie ma mowy bym mógł stawić czoło najsilniejszemu z Maou! Czerwony zaczął wytwarzać coraz większe ilości Mocy Zniszczenia, a ja byłem coraz bardziej spanikowany całą sytuacją!

- Moim przeciwnikiem jest Sekiryuutei, który pokonał Lokiego! Denerwuję się! Od dawna nie miałem takiego wyzwania! - Powiedział coś szalonego!

Muszę porozumieć się z Grayfią-san w sprawie tej całej sytuacji!

- …........Proszę tylko nie przesadzać.

Huuuuuh!? Według ciebie to w porządku jest, że twój mąż próbuje walczyć pełną mocą z pojedynczym diabłem!?

- Tou!

''BUOOOOOOON! ''

- Gyaaaaaaaaaaah!

Sirzechs-sama strzelił swoją Mocą Zniszczenia! Udało mi się jej uniknąć, ale……..

''BUUUUUUUUUUUM!!!''

Pocisk minął mnie i zniszczył spora część koloseum! Niedobrze! Wiele razy widziałem Moc Zniszczenia Buchou, ale to pierwszy raz, kiedy widzę jak zniszczono coś, bez pozostawienia śladu! Czy to w porządku niszczyć te ruiny!? Tak czy inaczej, jeśli tym oberwę, to będzie to mój koniec! Zdałem sobie sprawę z niebezpieczeństwa i przyzwałem moją rękawicę!

- Ddraig, nadszedł czas na Ballance Breaker! - Krzyknąłem.

[Tak! Czekałem na to!]

Odliczanie się zaczęło, a zanim się skończyło, Sirzechs-sama pokazywał mi jakieś dziwne pozy. Robi to dlatego, że jest pewny siebie, czy dlatego że to lubi?

- Główna zasada jest taka, że nie atakuje się podczas transformacji!

Och, więc kierujesz się tą honorową zasadą, niczym prawdziwy bohater. Bardzo ci za to dziękuję.

[Welsh Dragon Balance Breaker!!!!!!]

Dźwięk rozniósł się echem, a otaczająca mnie czerwona aura uformowała się w zbroję!

- Oto mój Balance-Breaker Boosted Gear Scale-mail! Czerwony Szatanie, od teraz nie mam zamiaru się powstrzymywać!

- Fufufu! No dawaj!

W ten właśnie sposób skończyłem walcząc z Maou, Sirzechs'em Lucyferem-sama.

Minęło już jakieś dziesięć minut od rozpoczęcia bitwy. Puff……pufff. Oczywiście jedyną osobą która ciężko oddychała, byłem ja.

- Co się stało Hyoudou Issei-kun! Tylko na tyle cię stać!? Twoje uczucia do Rias są takie słabe!?

Czerwony Szatan przybrał pozę, z z której emanowała pewność siebie. …..Cholera. Wiedziałem że jest silny, ale……… to jest szalone! Nie byłem w stanie trafić go nawet raz! Wszystkie moje Smocze Strzały nie zdały się na nic! Strzelałem w niego kombinacją małych i dużych pocisków, ale Moc Zniszczenia Sirzechs'a-sama jest przytłaczająca. Żaden z moich ataków go nie trafił! Nawet jeśli przeprowadzałem moje ataki losowo, to były unicestwiane przez unoszące się kule Mocy Zniszczenia! Może i są małe, ale mają wspaniała moc. W zetknięciu z nimi, wszystkie moje ataki zostają wyeliminowane. Rozwinąłem więc moje smocze skrzydła i ruszyłem prosto na niego z zamiarem rozpętania bezpośredniej walki, ale uniknął i tego. Sirzechs-sama zapewne jest też szalenie mocny w walce wręcz. Uderzenie jego pięści, okrytej Mocą zniszczenia bez trudu rozbiłoby moją zbroję. Innymi słowy nie jestem w stanie nawiązać z nim równorzędnej walki, gdyż między nami jest zbyt wielka różnica mocy. He he he. Myślałem że dzięki temu będę silniejszy, ale wygląda na to, że równa walka z Sirzechs'em-sama dalej jest dla mnie trudną rzeczą.

- Postaraj się najlepiej jak umiesz, Sekiryuutei-kun☆!

- Wytrzymaj jeszcze. Fakt że na twoim poziomie wytrzymałeś 10 minut, świadczy o tym, że masz przed sobą obiecującą przyszłość. Prawdę mówiąc nie oczekiwałem że wytrzymasz aż tyle. Jesteś lepszym Sekiryuutei niż myślałem.

- ………..zzzzzzzzzzzzzzzzzz………………..

Pozostali Maou-sama kibicowali mi z miejsc przeznaczonych dla widzów. Wygląda na to, że dobrze się bawicie oglądając naszą walkę! Wszyscy poza Sirzechs'em-sama zdjęli maski i odsłnili swoje twarze! Cholera by to! A Asmodeusz-sama po prostu sobie spał! Ci ludzie muszą się dobrze bawić!

- Moc Zniszczenia! To oznacza…..!

Wygląda na to, że Buchou, która zamyśliła się opierając dłoń na brodzie, coś wreszcie zauważyła! Szkoda że tak późno! Oto właśnie chodzi! Tą osobą jest……

- To oznacza że jesteś z Domu Bael!

Więc nie zauważyła!? Cóż, nigdy by nie zgadła, że to właśnie jej brat udaje bohatera….. Nagle Czerwony wycelował we mnie palec.

[[Image:high_school_dxd_v8_259.jpg|thumb]]

- Lubisz Rias, prawda? Czy to w ogóle w porządku? Jeśli nie pokażesz dostatecznie silnej woli do pokonania mnie, to nie mogę pozwolić ci zaopiekować się Rias!

Masz rację! Pytanie tylko, ilu ludzi na świecie byłoby w stanie cię pokonać!? Chyba nic na to nie poradzę i będę musiał wykorzystać rady staruszka Tannina.

Zacząłem głęboko oddychać, aż wypełniłem żołądek tlenem. Potem wyobraziłem sobie, że w moim żołądku wiruje ogień. Mam zamiar połączyć go z demoniczną mocą! Największy płomień demonicznej mocy, jaki jestem w stanie stworzyć! Pokażę ci zaraz technikę, którą opanowałem podczas letnich wakacji! Zwiększona moc smoka…..

[Boost! Boost! Boost! Boost! Boost! Boost! Boost! Boost! Boost! Boost! Boost! Boost! Boost! Boost!]

[Transfer!!]

Przesłałem moc do płomienia wewnątrz mojego brzucha i wypuściłem powietrze! Otworzyłem usta, będące częścią mojej maski!

''BOOOOOOOOOOOOON! ''

Zionąłem w stronę Sirzechs'a-sama potężnym, ognistym oddechem! Można to nazwać specjalna smoczą mocą, którą opanowałem! Ognisty Oddech! Może nie jest tak potężny jak ten, którym włada tamten staruszek, ale ma całkiem niezłą siłę rażenia, jak na smoczy pocisk! Sprawię, że Sirzechs-sama zacznie się palić! Tak przy okazji, nazwa tego ataku jest taka sama, jak jego wygląd, „Płomienna Pożoga”!

- Wspaniały smoczy oddech, ale…..

Sirzechs-sama po tym jak skinął głową, zamachnął ręką. Kula zrobiona z Mocy Zniszczenia ruszyła naprzód i wniknęła w mój płomień….. Od tego momentu zaczął rosnąć!

''KYUUUUUUBAAAAAAAN!''

Kula rozrosła się jeszcze bardziej, po czym pochłonęła i zgasiła mój ogień w swoim wnętrzu. To coś może być aż tak wielkie!? Wszystkie płomienie którymi zionąłem zostały całkowicie stłumione.

[Partnerze, im dłużej walczymy, tym bardziej działa to na naszą niekorzyść. Jeśli masz zamiar go znokautować, to lepiej zrób to od razu.]

Nawet jeśli tak mówisz Ddraig, to w ogóle mamy jakąkolwiek szansę na zwycięstwo?

[……To będzie trudne. Prawdę mówiąc nie spodziewałem się, że będzie aż tak silny. Czyżby był silniejszy nawet od Starego Lucyfera? Moc i moc zniszczenia jest przytłaczająca, ale ta jego „Moc Zniszczenia” jest na zupełnie innym poziomie. Zużył swój talent i wysiłek na koncepcję „eliminacji”. Prawdopodobnie nie ma rzeczy, której nie potrafiłby zniszczyć.]

Ta ostatnia informacja była zbędna! W trakcie tej beznadziejnej sytuacji Żółta……. znaczy się Grayfia-san, skinęła ręką, abym do niej podszedł. O co chodzi? Buchou już przy niej stała. Ruszyłem w stronę Grayfii-san, nie tracąc jednocześnie Sirzechs'a-sama z oczu.

- O….. o co chodzi? - Zapytałem otwierając usta w mojej masce.

- Ise, dotknij piersi Rias. - Odpowiedziała Grafia-san.

……! Kiedy to usłyszałem, z mojego nosa chlusnęła krew, a twarz Buchou pokryła się szkarłatem! Jeśli będziesz mówić to tak nagle, to ja i Buchou będziemy zakłopotani! Żółta za pomocą swoich demonicznych mocy stworzyła przebieralnie i wepchnęła nas do środka!

- Posłuchaj Rias Gremory, taka jest bowiem moja rada. Ufasz Sekiryuutei bardziej niż komukolwiek innemu, prawda? Musisz więc znać tą jego cechę. Tak, dzięki piersiom całkowicie się zmienia. - Mówiła Żółta do Buchou, starając się ja przekonać.

To bolesne, słysząc coś takiego z ust Grayfii-san! Ma jednak rację! Jestem Smokiem Piersi, który zmienia się dzięki cyckom!

[Racja, jest tak jak mówi…..]

Ach, Ddraig powiedział to monotonnym głosem, całkowicie wypranym z emocji! Weź się w garść, Sekiryuutei! Buchou……oparła dłoń na brodzie i zaczęła myśleć. Nagle skinęła głową.

- Nie wiem czy jesteś moim wrogiem, czy sprzymierzeńcem, dlatego słuchanie twoich rad jest trochę irytujące. Ale w obecnej sytuacji jest to jedyne wyjście.

Buchou, ciągle nie zauważyłaś, że Żółta to Grayfia-san……. Nagle Buchou zaczęła się rozbierać! Moim oczom zaczęły ukazywać się jej biała skóra i duże okrągłe piersi!

''BACHIN.''

Kiedy rozpięła biustonosz, jej piersi wydostały się na wolność! Nie ważne ile razy bym ich nie widział, jej różowe sutki nigdy mi się nie znudzą! Zacząłem ronić łzy wdzięczności! Nagie piersi Buchou są naprawdę niesamowite! Są najlepsze!

- Ise! Jeśli możemy przebrnąć przez tą próbę, wtedy chętnie użyczę ci „tych” piersi! Chcę przejść to wyzwanie razem z tobą i sprawić, że wszyscy nas zaakceptują! Dalej Ise! - Powiedziała Buchou z determinacją w oczach!

Buchoooooooooou! Nawet pokazując piersi, napawasz mnie determinacją! Ja…….! Ja zdecydowanie przebrnę przez tą próbę razem z tobą!

- Buchou! Rias Gremory-sama! Dotknę twoich piersi i zaliczę to wyzwanie oraz pokonam Czerwonego Szatana!

Sprawiłem że pancerz z moich rąk zniknął a następnie wyciągnąłem je w stronę piersi Buchou! Moje własne ręce! Mam zamiar pieścić piersi Buchou wszystkimi pięcioma palcami!

- Jestem twoim „Pionem”! Jestem Hyoudou Issei, Sekiryuutei! Pokażę im wszystkim moc Smoka Piersi!

''ŚCISK!''

Pięć palców u każdej z moich dłoni, zatopiło się w jej ogromnych piersiach. Mam zamiar smakować je powoli! Czuję, jak obydwie moje dłonie są całkowicie otoczone, przez te wysokiej klasy miękkie piersi! Ściskać! Ściskać! Zacząłem poruszać moimi dłońmi! To niesamowite uczucie!!

''CHLUST!''

Z mojego nosa wyleciał prawdziwy wodospad krwi! Aaaaaaaaach!! Jej miękkie, ogromne piersi stymulowały mój mózg! To jest to! To naprawdę to! Piersi Buchou!

- …….Iyaan. - Usłyszałem seksowny głos Buchou, który był dla mnie jak finalny cios!

Ona tak jęczy dzięki mojemu dotykowi!

- Uooooooooooooooooooooooooooo!! O to właśnie chodziło! Nadchodzi!

Smocza moc wewnątrz mnie, zaczęła krążyć po całym moim ciele!

''GOOOOOOOOOOOOOOOOAAAN!''

Z różnych miejsc mojej zbroi, zaczęła wybuchać smocza aura! Klejnoty także zaczęły emanować czerwonym światłem! Jestem przepełniony energią! Oto moc piersi Buchou! Nie przypuszczałem że mogę mieć w sobie aż tyle energii! Może to jest właśnie ten Smok Piersi i Księżniczka Włącznik!

- Jeśli dalej tak będzie, to zakończymy to jednym ruchem! Ddraig! Zużyję całą tą moc na Smoczy Strzał i zmiażdżę Czerwonego Szatana!”

[Ou! Zostaw to mi!]

Skoncentrowałem całą moc w obydwu moich rękach! Moim celem jest Czerwony Szatan, czyli po ludzku mówiąc, Sirzechs-sama!

Sirzechs-sama! Proszę, doświadcz uczucia mojego i Buchou!

- O to chodziło! Dalej! Pocisk stworzony przez miłość twoją i Rias! Jako brat oraz szwagier, chcę tego doświadczyć!

Kule Mocy Zniszczenia, które dotąd otaczały Sirzechs'a-sama, zaczęły gromadzić się w jednym miejscu! On próbuje przyjąć mój atak!

- Posmakuj tego, Czerwony Szataaaaaaaaaaaaaaaanie! Naprzóóóóód!! Pocisk który stworzyłem razem z Buchou! Nowy Smoczy Wybuch Wybuchuuuuuuuuuu! - Wystrzeliłem pocisk, wykrzykując przy tym głośno jego nazwę, którą dopiero co wymyśliłem!

===Część 5===
- ………….…Ara?

Kiedy się obudziłem, pierwszą rzeczą jaką zobaczyłem, była twarz Buchou. Hej, z tyłu głowy czuję coś mięciutkiego….. Czy to uda Buchou? Rozumiem, więc znów otrzymałem od niej udową poduszeczkę.

- Obudziłeś się? Ufufufu. Po tym wszystkim straciłeś przytomność, Ise.

Buchou uśmiechnęła się. Kiedy się trochę podniosłem, zobaczyłem, że znajduje się w centrum koloseum. Kiedy się rozejrzałem, stwierdziłem że budowla jest w naprawdę złym stanie!

- Wygląda na to, że twoja bitwa z Czerwonym Szatanem zrujnowała tą arenę. Nasza ekipa naprawcza będzie tu miała sporo pracy.

Ach. więc te zniszczenia to moja „zasługa”. Cóż, byłem skoncentrowany na walce, więc nie dbałem o inne sprawy.

- A co z Czerwonym Szatanem?

- Zniknął, razem z innymi.

…..Więc nie pokonałem go. Nagle w moim sercu odezwał się Ddraig.

[Partnerze.]

- Hmm, o co chodzi Ddraig?

[Ten Maou, Lucyfer. On anulował twój Smoczy Strzał. Spodziewałem się, że jego moce diabła są bardzo nieregularne, ale jest taki silny…… Wycofał się razem z pozostałymi Maou, podczas tego wybuchu. Cóż, to że na twoim poziomie byłeś w stanie walczyć z nim tak dużo, oznacza, że bardzo poprawiłeś swoje umiejętności. Gdyby to wszystko miało miejsce parę miesięcy temu, zostałbyś natychmiast pokonany.]

- !

Naprawdę? Włożyłem w to wiele wysiłku. Po bitwie z Lokim nie brakowało mi treningu. Miałem dużo pewności siebie, gdy użyłem tego wcześniejszego Smoczego Strzału….. Więc było to dla mnie niemożliwe nawet wtedy, gdy zyskałem więcej mocy dzięki pieszczeniu piersi Buchou. Uważam jednak że to, jak długo walczyłem, dowodzi mojej niesamowitości. W głosie Ddraiga także brzmiał zachwyt. Ostatnio mówił tak po walce z Fenrirem. Cóż, w końcu nie było to tak dawno temu. Sirzechs-sama też jest niesamowity.

- Obydwoje świetnie się spisaliście. – Rozległ się głos Sirzechs'a-sama.

Kiedy się odwróciłem, zobaczyłem Sirzechs'a-sama oraz Grayfię-san, która była już w stroju pokojówki.

- Onii-sama, pewnie dopiero co tu przybyłeś?

- Tak, pomyślałem że pewnie już zakończyłaś wszystkie próby.

…..Doprawdy, Buchou. Proszę, zauważ to wreszcie. Sirzech-sama jest tym Czerwonym. Sirzechs'u-sama, przyznaj się jej do tego! Kiedy ja i Buchou wstaliśmy, Sirzechs-sama położyły nam obydwojgu ręce na ramionach.

- Dobrze się spisaliście, obydwoje zaliczyliście.

Buchou i ja słysząc to spojrzeliśmy na siebie nawzajem i uśmiechnęliśmy się. Tak! Zakończyliśmy wiele wyzwań, a na koniec stoczyłem walkę z Sirzechs'em-sama. Wygląda jednak na to, że udało się nam!

- Dzięki temu Pan oraz Pani poczują ulgę. - Powiedziała Grayfia-sama.

Wygląda na to, że przełączyła się na swój tryb służącej.

- Ise-kun, wybacz że cię w to wciągnąłem. - Sirzechs-sama przeprosił mnie!

- N-nie! Nie trzeba! Dzięki temu mogłem sobie pomacać piersi Buchou, więc wszystko w porządku!

To prawda. To było nawet zabawne. Piersi Buchou były naprawdę wspaniałe!

- Czuję się lepiej, kiedy tak mówisz. Bardzo się niepokoiłem przyszłością twoją i Rias. Dzięki temu mogę bardziej jasno spojrzeć na przyszłość. Zostawiam Rias pod twoją opieką, Ise-kun.

- Tak!

Nie rozumiem nic skomplikowanego, ale będę chronić Buchou przez resztę mojego życia! Ona jest kobietą, w której się zakochałem!

- Gratuluję Rias-chan!

Nagle pojawiła się Lewiatan-sama, która wskoczyła na Buchou. Arara. Skąd ona się tu wzięła?

- …..Ach, nareszcie koniec. - Asmodeusz-sama powiedział to z głębokim westchnięciem.

Dobra robota, sędzio jednej z prób. Proszę jednak, wykonuj swoja pracę Maou tak jak należy. Kiedy tak sobie myślałem, ktoś do mnie podszedł. Był to Ajuka Belzebub. Patrzył na mnie poważnym wzrokiem. Może raczej mój Sacred Gear go tak zainteresował.

- Czy mogę się przez chwilę przyjrzeć twojej „Złej Figurze”? – Mówiąc to Belzebub-sama dotknął mojej piersi i nakreślił na niej mały magiczny krąg.

Wpisane w niego diabelski litery oraz cyfr zaczęły się poruszać naprawdę szybko.

- Hmm. Wygląda na to, że próbujesz zrobić coś interesującego. Zamierzasz pogłębić swój Sacred Gear, prawda? To możliwe, ponieważ twój Sacred Gear jest typem, który zapieczętowano w duszy. Tym który zwrócił na to uwagę na taką możliwość, jest wicekról upadłych aniołów, Azazel……..

Uśmiechnął się, jakby coś go rozbawiło. Stwierdził to wszystko po tak krótkiej analizie!? Słyszałem że jest bardzo uzdolniony, jeśli chodzi o technologię, ale to go czyni naprawdę niesamowitym! Sensei, ten Maou potwierdził wszystko, co ty tylko podejrzewałeś!

- …..Potęga szachowych figur. Wykorzystana cecha ulega zmianie. Cóż za interesujący fenomen. Wygląda na to, że to coś nadpisuje kod, którego nie uwzględniłem w moim programie. Wygląda mi to na wpływ „Smoka Wszechwładzy”…… Ten kod jest jednak wyjątkowo niestaranny. Z tym programem, będzie to bardzo awaryjne…… Tak, przerobię „Złą Figurę” wewnątrz ciebie.

….! Zszokowała mnie ta nagła oferta.

- Czy to w porządku? Czy robienie czegoś takiego nie jest sprzeczne z zasadami Rating Game?

- Oczywiście zapewniam, że to nie będzie działało podczas Rating Game. Ale lepiej żebyś mógł tego użyć podczas prawdziwej bitwy, prawda? Nie, gdybyś mógł tego użyć podczas Rating Game, też byłoby ciekawie. Widzowie, którzy lubią coś niespodziewanego, chętnie by to obejrzeli. Cóż, od kiedy jesteś Sekiryuutei będziesz dalej walczył z różnymi wrogami. Dobrze by było, gdybyś mógł wykorzystać swoje umiejętności w odpowiednim środowisku. Co więcej, takie widowisko byłoby bardzo interesujące. Muszę ci też okazać wdzięczność za to, że powstrzymałeś członka mojej rodziny.

….Członek rodziny. Ma na myśli Diodora. Nawet jeśli maczał palce w tym incydencie z Asią, złoiłem mu co prawda skórę, ale i tak został zabity przez jednego z przywódców frakcji Starego Maou. No tak, Belzebub-sama pochodzi z Domu Astaroth.

- Nie musisz się tym martwić. My jesteśmy odpowiedzialni za to wszystko. Naprawdę jest mi przykro z powodu tych kłopotów, które ci sprawiono. – Mówiąc te słowa tworzył kolejne magiczne kręgi i kontynuował tuning mojej „Złej Figury”..

Jego głos brzmiał, jakby nie był zainteresowany tym całym incydentem. Może on jest tym, który najmniej ucierpiał.

- Przepraszam…… Ile tajemnych właściwości zawiera ta „Zła Figura”? – Postanowiłem zapytać o coś, co od dawna chodziło mi po głowie.

- Nie ma szans żebym ci to powiedział. Stworzyłem je w taki sposób, aby każdy użytkownik sam do tego doszedł. – Taka była jego odpowiedź.

Naprawdę jest osobą, którą trudno rozgryźć. Nazywa diabły, „Użytkownikami”. Z jego słów wyczuwam za to pewną charakterystyczną obsesję.

- Ajuka jest rzadką osobą wśród diabłów, która ma talent „tworzenia”. Dzięki temu Zaświaty weszły na piąty poziom rozwoju technologicznego. Niezbyt jednak dba o swoją funkcję Maou. - Sirzechs-sama powiedział to z uśmiechem na twarzy.

- Mi to pasuje, że mogę jednocześnie tworzyć i bawić się..

Hmm, zdecydowanie jest niezwykłym typem diabła.

- Sirzechs-chan i Ajuka-chan od dawna byli zarówno najlepszymi przyjaciółmi, a jednocześnie największymi rywalami. Obydwaj kandydowali do tytułu „Lucyfera”. Jednak Sirzechs-chan był bardziej utalentowany i cieszył się większą popularnością, więc to on został „Lucyferem”, a Ajuka-chan „Belzebubem”. – Szepnęła mi Lewiatan-sama do ucha.

Więc między nimi było coś takiego…… Rywal huh. Czy ze mną i z Vali jest tak samo? Nie, nie mamy takich stosunków jak oni…… Właściwie to on jest moim wrogiem.

- Obydwoje pracujecie za dużo….. Zajmijmy się tym powoli…… Nie nadążam za tobą…… Jeśli będziesz pracował, zostaniesz przegrańcem……

…..Asmodeusz-sama jest zdecydowanie niezwykłym Maou-sama. Proszę, pracuj na poważnie.

- Tak, to powinno być to.

Belzebub-sama chyba skończył swój tuning, bo wszystkie magiczne kręgi znikły. Dotknąłem mojej piersi….. Nie czułem żeby coś wewnątrz mnie się zmieniło……

- …..Więc co się zmieniło?

- Jedyne co będzie się od teraz zmieniać to ty. To co zrobiłem to tylko początek. Teraz sam zdecyduj jakim kluczem które drzwi otworzyć.

……Łopatologicznie mówiąc, dostałem nową cechę, ale co się będzie teraz działo, zależy ode mnie.

- Wygląda na to że Belzebub-sama mógłby sobie podać rękę z Azazelem-sensei.

Myślałem że obydwaj nieźle by się ze sobą dogadywali, ponieważ i jeden i drugi był naukowcem. Belzebub-sama pokręcił jednak głową.

- Nie, nie. Może to tak wygląda, ale tak nie jest. Jego talentem jest badanie i tworzenie czegoś, co już istnieje. Ja, w przeciwieństwie do niego, tworzę coś, czego jeszcze nie ma. Może wygląda to podobnie, ale są to dwie różne rzeczy.

Więc tak to wygląda..........

- Teraz wracam do domu. W ludzkim świecie tworzę pewną grę oraz nią zarządzam. Jeśli się tam nie pojawię, powstaną trudności. Powiedział Belzebub-sama.

- Ajuka. Chodzi o „tą” sprawę, czy o twoje hobby? – Zapytał Sirzechs-sama.

Belzebub-sama uśmiechnął się słysząc to pytanie.

- Tak. Moje hobby to mój skarb. Ach tak, Sekiryuutei-kun, chciałbyś wziąć udział w mojej grze? Nie martw się, możesz w niej uczestniczyć za pomocą telefonu komórkowego. – Zaproponował Belzebub-sama.

Wygląda to trochę strasznie, więc…….

- N-nie.... Spasuje. – Tak brzmiał moja odpowiedź.

Belzebub-sama uśmiechnął się trochę bardziej.

- Więc to tak, cóż, szkoda. Będę oczekiwał kolejnego spotkania, więc wespnij się na wyższy poziom.

'' BOOOON.''

Belzebub-sama stworzył magiczny krąg i znikał wśród błyskającego światła oraz drgającego powietrza. Asmodeusza-sam już nie było. Wygląda na to, że poszedł stąd już wcześniej.

- Teraz zgodnie z planem powinno zostać wydane przyjęcie, aby uczcić zakończenie prób. Już wezwałem i zgromadziłem sługi Rias. – Powiedział Sirzechs-sama.

Mówisz poważnie? Więc wszyscy są w zaświatach. No i przyjęcie dla mnie oraz dla Buchou! Jestem taki szczęśliwy! Mogę kosztować przepysznych potraw! Jadłem je już co prawda wcześniej, ale te wszystkie wydarzenia z dzisiejszego dnia jeszcze bardziej pobudzają apetyt! Hmm? Grayfia-san stworzyła magiczny krąg. Co ona planuje zrobić? Byłem tym zakłopotany, aż nagle pojawiło się stworzenie, które wyglądało jak skrzyżowanie orła z lwem. Gryfon.

- To ten na którym ja i Buchou uciekliśmy z jej przyjęcia zaręczynowego!

Sirzechs-sama przytaknął moim słowom.

- Tak, my wrócimy do domu za pomocą magicznego kręgu. Ty i Rias powinniście wrócić na jego grzbiecie.

- To prezent od pani. Proszę, uważaj na drodze, Ise-sama.

P-Prezent…..? Ciągle dzieje się coś, czego nie rozumiem.

- Rias, Ise-kun, to już ostatnia sprawa. Zamierzałem ogłosić to na przyjęciu, ale powiem wam już teraz. Mecz przeciwko Sairaorgowi-sama został postanowiony.

- .....!

- .....!

Obydwoje byliśmy zszokowani tymi słowami. Rozumiem…… A więc zaczęło się…..

- Data oraz godzina są takie same jak czas szkolnego festiwalu w Akademii Kuou. Jakoś nam się uda wygospodarować odpowiednią liczbę czasu w grafiku, ale pozostawcie to dla siebie

Szkolny festiwal będzie po wycieczce. Kiedy z niej wrócę, stoczę bitwę z tą osobą.

…..Hehe. Wygląda na to że w drugim semestrze będzie się działo. Po otrzymaniu tej wiadomości, Buchou i ja dosiedliśmy Gryfona i wzbiliśmy się w powietrze.

10 minut po tym jak rozpoczęliśmy swój lot, Buchou i ja przyglądaliśmy się widokowi pod nami, a miły wiatr owiewał nasze twarze. To sprowadza wspomnienia. Pierwszy semestr, kiedy to przerwałem przyjęcie zaręczynowe Buchou. Pierwszy raz użyłem wtedy Balance Breaker i nakopałem Raiser’owi. Nastepnie zabrałem Buchou i uciekłem. Obecnie moja szkarłatnowłosa Onee-sama siedziała za mną i przylgnęła swoim ciałem do moich pleców.

- ……Przypomina mi się tamto wydarzenie.

- Mi też.

Rozumiem, więc ona też o tym pomyślała.

- Pamiętasz jeszcze co mi wtedy powiedziałeś na grzbiecie tego Gryfona?

- Tak, że za wszelką cenę będę ratował Buchou. Tylko to jestem w stanie zrobić. Zawsze będę przychodził i cię ratował, w końcu jestem Pionem Rias Gremory.

- Tak.

Buchou objęła mnie swoimi rękami. Całkowicie do mnie przylgnęła, jakby chciała się upewnić, że nigdzie nie odejdę. Jaki jestem szczęśliwy…… Naprawdę szczęśliwy. Wzbijam się w powietrze z kobietą, którą kocham. Nic nie potrafi uszczęśliwić bardziej od tego. Och tak. Muszę kontynuować to, co przedtem powiedziałem.

- Jeśli chodzi o twoje dziewictwo, to pod tym względem też nic się nie zmieniło. Dalej go chcę! – Powiedziałem to mocnym głosem.

Na twarzy Buchou pojawiło się zdumienie, a zaraz potem westchnęła.

- ……Pomyśl przez chwilę o nastroju. – Dostałem od niej odpowiedź.

Hmm. Wygląda na to, że jestem zbyt oddany mojej chciwości. Poprawię mój błąd. Nagle Buchou roześmiała się lekko.

- Zawsze będziemy razem, mój ukochany Ise. – Powiedziała.

- Tak, oczywiście.

Wewnątrz mojego serca myślałem, że pewnego dnia chciałbym do niej powiedzieć „Moja ukochana Rias”.

==Odnośniki tłumacza==

<references/>
</noinclude>

<noinclude>
{| border="1" cellpadding="5" cellspacing="0" style="margin: 1em 1em 1em 0; background: #f9f9f9; border: 1px #aaaaaa solid; padding: 0.2em; border-collapse: collapse;"
|-
| Cofnij do [[High_school_DxD_Tom_8_-_Żywot 6|Żywotu 6]]
| Powróć do [[High_School_DxD_(Polski)|strony głównej]]
| Przejdź do [[High School DxD - Tom 8 - Posłowie|Posłowia]]
|-
|}
</noinclude>

High School DxD - Tom 8 rozdzial 1

2012-07-24T20:08:14Z

195.69.81.103:

==Żywot 1: Diabelska robota==

===Część 1===
To nagłe, ale jestem zmieszany przez rzecz, która właśnie się przede mną ujawniła. Tą rzeczą są piersi. Tak, piersi. To zdecydowanie one. Dwie, ogromne, miękko wyglądające i to tuż przed moimi oczami. Powinienem je ssać……..? Nie, zanim to zrobię, muszę najpierw wyjaśnić, jak doszło do tej sytuacji. Podczas zajęć wychowania fizycznego nie czułem się zbyt dobrze, więc poszedłem do gabinetu pielęgniarki. Niestety nie było jej w środku, więc postanowiłem położyć się na łóżku i poczekać aż wróci…… Najwyraźniej zdrzemnąłem się na chwilę. Kiedy otworzyłem oczy, naprzeciwko mnie była para białych jak śnieg piersi. Byłem z nimi zaznajomiony. Poza moją mamą, była tylko jedna prawdziwa osoba, której wdzięki miałem okazję zobaczyć. Zerknąłem w górę na twarz, aby potwierdzić tożsamość posiadaczki tych piersi.

- ……….zzzzzzzz.

Tą która tak spała była Buchou, ze swoimi długimi, szkarłatnymi włosami. Ona jest moją „Onee-sama”.

……..Ale dlaczego Buchou jest w tym samym łóżku co ja…….i jeszcze jest naga……. Twoje czarne skrzydła też są na widoku. Czy stała się bezbronna, ponieważ śpi? Jakiś czas temu, Buchou też leżała ze mną w tym samym łóżku. Teraz nie potrafię sobie tego wytłumaczyć, ale to się stało. Tym razem Buchou także była naga, a ja zachowałem sobie ten obraz głęboko w mojej głowie. Tak, zachowałem go na stałe! Kiedyś uzyję go, aby wydostać ze mnie „młodzieńca”! Nigdy bym, jednak nie przypuszczał, że będę z nią znowu spał tak szybko……. Wygląda też na to, że podczas snu zaczęła przytulać moją głowę…… Mogłem poczuć jej piersi na moim nosie….. Cycki są wspaniałe! Jakie mięciutkie! Cholera! Moje łzy nie przestają lecieć! Przede mną jest skarb, ale nie mogę go dotknąć! Mogę się tylko tym cieszyć przez mój nos!? Kiedy tak sobie myślałem, Buchou obudziła się i otworzyła oczy.

[[image: High school dxd v8 011.jpg|thumb]]

- ………Ara, Ise. Fuaaaa. - Ziewnęła Buchou.

- …..Bu…..Buchou……. Umm…….co to……za sytuacja……? - Zapytałem, podczas gdy moje serce waliło jak szalone

- Czułam się trochę zmęczona. Pomyślałam że zdrzemnę się w gabinecie pielęgniarki, ale ty już tu spałeś. Wprosiłam się więc do środka. - Odpowiedziała Buchou, głaszcząc mnie po głowie, którą ciągle przytulała.

- Wpro…..siłam.......

Miałem kłopot co powiedzieć. Więc tak to powiedziała! Coś takiego się wydarzyło, kiedy zasnąłem tylko na chwilę!

- Czy byłam kłopotliwa?

- Nie! To jest najlepsze! Nie, to nie tak! Ummm, nie wiem jak to powiedzieć…..

Kłopotliwa!? Zdecydowanie nie! Jestem poruszony tym, że moje łzy nie przestają cieknąć, Buchou-sama!

- Ale….ale spanie nago to trochę….. nie za wiele?

- Nie potrafię zasnąć, jeśli nie jestem naga. Dobrze też jest, jeśli mam poduszkę, albo lalkę, do której mogę się przytulić.

Po…poduszka. La…..lalka. Więc to tak. Wystąpiłem więc w roli przytulanki. Nie, nie, to wystarczająco dobre! Buchou patrzyła na moja twarz. O co chodzi, Buchou?

-…….Ise. Lubisz kobiece piersi?”

- Tak! Kocham je!

Odpowiedziałem jej natychmiast. To oczywiste. To moje prawdziwe uczucia. Jedyna rzecz, na temat której nie mogłem kłamać. Jestem licealistą, który żyje w świecie erotyki. Słysząc to, Buchou uśmiechnęła się lubieżnie. Zbliżyła swoją twarz do mojego ucha. Mogłem poczuć miły zapach pochodzący z jej włosów. Jak to stymulowało mój mózg. I wtedy nadeszło finałowe uderzenie.

- A chciałbyś dotknąć moich piersi?

…..!! Coś tajemniczego przebiegło przez całe moje ciało, po tym jak usłyszałem coś, co każdy chłopak chciałby usłyszeć od dziewczyny. Chciałem ich dotknąć! Chcę je pieścić! Chcę je ssać! To marzenie każdego faceta! Kiedy moja głowa była w raju, Buchou powiedziała to do mnie.

- Więc wysłuchasz mojego żądania?

- Tak!

Co to będzie! Zrobię wszystko, aby dotknąć twoich piersi, Onee-sama! Spełnię każde żądanie! Buchou odezwała się, kiedy w mojej głowie było różowo.

- W takim razie podpisz kontrakt.

===Część 2===
- Jesteśmy. - Przywitała się Asia pełnym energii głosem.

Asia i ja przyszliśmy do pokoju klubowego zaraz po zajęciach.

- Ara-ara. Ise-kun. Asia-chan. Jesteście tak wcześnie. Chcecie herbaty? - Akeno-san przywitał nas z uśmiechniętą twarzą.

Twoje czarne, jedwabiste włosy są wspaniałe jak zawsze, Akeno-san. Twoje piersi też są masywne jak zwykle.

- Tak, Proszę!

- Hej Koneko-chan. - Przywitałem się z drobną dziewczyną, która siedziała w rogu pokoju.

- ……Witam.

Fufufu. Jeśli mógłbym dodać te dwie dziewczyny do Buchou i Asii, to mogły by stworzyć ostateczną drużynę ślicznotek. Klub Okultystyczny był pełen ładnych dziewczyn! To najlepsze miejsce do pracy! I nie będzie przesadą jeśli powiem, że przychodzę tu tylko po to, żeby z nimi być. Aaach. Tak się cieszę, że dołączyłem do klubu! Powietrze tutaj było świeże i smakowało naprawdę pysznie!

- Cześć.

Był tu też chłopak, który pomachał do mnie ręką i przywitał się………. To Kiba. Przystojny chłopak, którego świeża twarz strasznie mnie wkurza. Jest wrogiem wszystkich uczniów w szkole. Chi. Cholernie dobrze wyglądająca kupa gówna.

- Aaach. Tak, tak.

Pomachałem szorstko dłonią, z na wpół przymkniętymi oczami.

- Skoro wszyscy już są, to zaczynamy nasze zebranie. - Buchou powiedział to, kiedy wszyscy zebraliśmy się w pokoju klubowym.

Pozostali członkowie, wraz ze mną, rozsiedli się na sofie dookoła stołu. Osobą która siedziała na krześle szefa była nasza szkarłatnowłosa Buchou-sama. Oznaczało to, że zebranie Klubu Okultystycznego właśnie się zaczęło.

===Część 3===
-Pójdę z Ise, jako jego nadzorca.

Kiedy spotkanie trwało aż do nocy, miała miejsce dyskusja na mój temat a Buchou powiedziała coś takiego. Działalność Klubu Okultystycznego. Kluby okultystyczne z „zewnątrz”, zajmują się poszukiwaniami duchów oraz badaniem magicznych powiązań. Rzeczywista działalność jest jednak inna. Jesteśmy diabłami. Kiedy niebo pociemnieje, rozpoczyna się nasza normalna praca. Praca diabłów polega na jeżdżeniu do ludzi, wzywających nas przez magiczny krąg i zawieraniu z nimi kontraktu. Za spełnianie ich życzeń wyznaczamy cenę. Tą cena mogą być pieniądze, przedmioty, a czasami życie. Ostatnimi czasy niewielu ludzi rysuje magiczne kręgi, aby przyzywać diabły. Obecnie diabły rysują magiczne kręgi na ulotkach i rozdają je ludziom z silnymi żądzami, żeby mogli wejść z nimi w interesy. Wracając do dyskusji na temat spotkania, wygląda na to, że mam kiepskie wyniki w mojej pracy. Ciągle nie mogę podpisać choćby jednego kontraktu……. Czuję się zawstydzony. Nie, mam więcej pracy. To nie jest problem. Ale za każdym razem, kiedy mam jakiegoś klienta, dzieją się jakieś dziwne rzeczy i nie jestem w stanie podpisać kontraktu. Zawsze wchodzę w bliskie relacje z ludźmi, którzy mnie wezwali……. Cóż, diabły mają zawierać kontrakty, więc to nie ma znaczenia, że nie mogę spełnić ich życzenia, nawet jeśli się z nimi zaprzyjaźniłem. Buchou także ma z mojego powodu kłopoty, a to jest właśnie wynik jej wcześniejszych słów. Sprawiam Buchou kłopoty…… Jestem takim bezużytecznym facetem. A ludzie którzy zawsze mnie wzywają, w końcu okazują się zboczeńcami. Czy kiedykolwiek spełnię moje marzenie o zostaniu Królem Haremu? Tak, racja! Zamierzam zawierać kontrakty i dostać parostwo od Maou! A kiedy zostanę wysokoklasowym diabłem, zamierzam kolekcjonować śliczne dziewczyny i zrobić z nich mój własny harem! Dla osiągnięcia tego celu, przedzieram się przez moje surowe życie…… Ale rzeczywistość jest naprawdę przykra. Cholera! Chcę mieć dziewczynę, w każdej z moich rąk i rozmawiać o poligamii!

- …….Prostackie fantazje są zabronione. - Koneko-chan powiedziała to z wąsko zmrużonymi oczami.

Wygląda na to, że zobaczyła moje fantazje. Na ogół jest cichą dziewczyną, ale rzeczy które czasem mówi, szokują moje serce.

- Fufufu. Masz taki lubieżny uśmiech.

''PSTRYK.''

Coś pstryknęło w mojej głowie i byłem wkurzony.

- Zaaamknij się! Kibaaaaaa! W przeciwieństwie do ciebie, ja mogę być popularny tylko w wyobraźni! Różne zboczone rzeczy mogę robić tylko w mojej głowie! Moja wyobraźnia jest tylko moja! Cholera by to! Ja też chcę urodzić się jako przystojny chłopak! Wszyscy przystojni faceci powinni zniknąć z tego świata! Każde człekokształtne stworzenie, które tworzy własny harem, jest moim wrogiem! - Wykrzyczałem to w złości, roniąc przy tym łzy.

- Rany. Nie płacz. Człekokształtne stworzenie? Goryle i szympansy też są twoimi wrogami? - Westchnęła Buchou głaszcząc mnie po głowie.

- Chlip…. Gdybym był popularny, waliłbym w bębny, jak ci goście od heavy metalu…. Dlaczego nie wyewoluowaliśmy z goryli……. - Zacząłem mówić jakieś bzdury.

Ale bycie głaskanym po głowie przez Buchou, było najlepsze. Aaaach. Być traktowanym w ten sposób prze jaśnie wielmożną ślicznotkę było najlepsze. Ból w moim sercu zniknął.

''BŁYSK!''

Wielki magiczny krąg na podłodze zaczął świecić. Sprawił, że pomieszczenie było jaśniejsze, przez uwolnienie biało niebieskiego światła. Kiedy krąg powiększył się, oznaczało to, że ktoś próbuje przyzwać diabła. Innymi słowy, człowiek z silnymi żądzami nas wzywał. Zostaniemy zabrani przez krąg do klienta i spełnimy jego życzenie. Oto początek diabelskiej pracy. Akeno-san ruszyła w kierunku magicznego kręgu, potrząsając przy tym swoim kucykiem. Podniosła ręce, coś przy tym sprawdzając. Po zrobieniu tego, kilka sekund później spojrzała na mnie i Buchou z uśmiechem.

- Buchou. To życzenie, które nawet Ise-kun może spełnić.

Słysząc to, Buchou skinęła głową.

- Rozumiem, idziemy, Ise.

Buchou chwyciła moją dłoń i ruszyła w stronę kręgu.

- Bu..Buchou! Naprawdę idziesz ze mną?

Naprawdę zamierza mnie nadzorować? Będę tak zawstydzony, że nie będę w stanie pracować w taki sposób, jak zwykle! Buchou położyła swoją dłoń na moim policzku i uśmiechnęła się.

- Jesteś moim cudownym sługą. Powinnam więc o ciebie zadbać. Podążaj za mną.

Uuu……..jesteś oszustką. Buchou. Chciałbym być przez ciebie rozpieszczany, jeśli tak mówisz.

- Tak, zaopiekuj się mną.

Moja twarz stała się czerwona.

- Ise-san, daj z siebie wszystko!

Kiedy Asia mnie dopingowała, Buchou i ja weszliśmy w świecący się magiczny krąg.

===Część 4===
Kiedy jasne światło przestało świecić, byliśmy w pokoju. Sadząc z wyglądu, czy to pokój w mieszkaniu? Kiedy się po nim rozejrzałem, zobaczyłem mnóstwo przedmiotów pochodzących z ery Sengoku!<ref name="Sekgoku">Okres w historii Japonii przypadający na lata 1493 (1467) - 1573.</ref>! Na ścianie wisiał miecz w pochwie. Było też dużo plakatów z japońskimi zamkami. Był też zwój z napisem „Fuurinkazan”<ref name="Fuurinkazan"> Dosłownie znaczy to „Wiatr, Las, Góra, Ogień”. Była to fraza ze sztandaru daimyo Shingena Takedy, będąca skrótem 7 rozdziału „Sztuki wojny” Sun Tzu; „Poruszaj się szybko jak wiatr, pozostawaj cichy jak las, atakuj z zawziętością ognia, broń się jak niezdobyta góra.”</ref>. Na półce stał zaś hełm bushou<ref name="Bushou">Wojskowy dowódca.</ref> z epoki Sengoku. Pokój był mroczny, ale oświetlały go lampiony.

- Waach! - Byłem tak zszokowany, że aż krzyknąłem.

Oczywiście. Wszystko przez to ,ze naprzeciw mnie była zbroja bushou. Rany, pewnie musiała być bardzo droga, prawda? Wyglądała strasznie, w tym mrocznym pokoju. Więc kto jest klientem? Kto wezwał mnie oraz Buchou? Rozejrzałem się we wszystkich kierunkach, ale nikogo tu nie było.

- Um….ummmm............

''GASHAN.''

Zbroja bushou poruszyła się w tym samym momencie, gdy usłyszałem kobiecy głos.

- Uwaaa! - Zszokowało mnie to i krzyknąłem.

- Wy….wy dwoje jesteście diabłami……..?

Poczułem, że jestem obserwowany przez kogoś, zza maski tej zbroi! Ciśnienie nie jest normalne! W przeciwieństwie do ciśnienia, głos był jednak cudowny! Ona naprawdę jest dziewczyną….?

- T..tak. Jesteśmy diabłami.

Skinąłem głową, starając się ukryć moje przerażenie.

- Więc wezwałam diabły…….

- Wy…..wybacz mi, ale czy ty jesteś dziewczyną?

Zbroja skinęła głową.

- Ale naprawdę jestem w szoku……. Diabły istnieją…….

W szoku? Czy to nie mój tekst!? Gdzie na tym świecie jest dziewczyna, która nosi zbroję w swoim pokoju!?

- Mam na imię Susan. Jak widzicie, moim hobby jest kolekcjonowanie przedmiotów z epoki sengoku…….

Susan!? Jest cudzoziemką!? To jeszcze większy szok dla mnie!

- Przepraszam że jestem tak ubrana……To niebezpieczna noc, więc chronię samą siebie, zakładając zbroję…….

Prawdopodobnie nie powinienem mówić, że to ona jest niebezpieczna.

- Podstawą nauki o kulturze innego kraju, jest bycie z nią w kontakcie. To cudowne.

Buchou powiedziała to i skinęła głową. Nie, nie. To złe podejście.

- Cieszę się jednak że tym, który przybył, jest mile wyglądający diabeł-san. Gdyby to był jakiś straszny diabeł-san, dobyłabym tej katany, „Kijin-marukuni-shige”……..

Susan trzymała w dłoni japoński miecz w pochwie. Straszna! Susan jest naprawdę straszna!

- W…więc jaki jest powód, dla którego nas wezwałaś? Chcesz spełnić swoje marzenia, prawda?

Kiedy zadałem to pytanie, zaczęła płakać.

- …….Chlip….chlip……..Proszę, chodźcie ze mną na mój uniwersytet, jestem studentką z wymiany międzynarodowej……. Uczelnia jest nocą taka straszna………

Myślę że to ty jesteś straszniejsza. Nie potrafiłem jednak tego powiedzieć.

''GASHAN GASHAN.''

Jest północ, a ulicą maszeruje zbroja. To musi być dziwaczny widok. Moje miasto zmienia się w jakieś miasto grozy. Ja i Buchou zaakceptowaliśmy życzenie i eskortowaliśmy ją, gdy szła do swojego uniwersytetu. Prawdę mówiąc, nie sądzę, żeby potrzebowała jakiejkolwiek ochrony……Susan ubrana jest w zbroję musha<ref name="Musha">jeden z synonimów nazwy samuraj.</ref> i jest północ. Jak to jest, że wygląda potężniej niż my, diabły, które żyją w mrokach nocy? Cholera! Ludzie którzy mnie wzywają są dziwni! Mówiliśmy jej, że będzie w porządku, jeśli tylko ja i Buchou pójdziemy na uniwersytet, aby odzyskać jej notatnik. Ale……

[Nie, nie. Nie mogę pozwolić, żeby diabeł-san poszedł sam. Ja też pójdę!]

Powiedziała to z płaczem i ruszyła za nami.

- Ooooooooooooooon........!

Susan płakała, bo może bała się ciemności. Proszę, nie płacz takim cichym głosem, bo to brzmi jak rzucanie klątwy. Naprawdę potrafisz mnie mocno przerażać.

[[image: High school dxd v8 023.jpg|thumb]]

- Byłoby stratą, gdyby pozostała człowiekiem. - Buchou powiedziała to, kiedy zaczęła jej się udzielać atmosfera wytwarzana przez Susan.

Susan, diabeł patrzy na ciebie! Susan jest naprawdę strasznym kociakiem, a kataną wymachiwała za każdym razem, gdy choć trochę się czegoś przestraszyła. Była kłopotliwa, ponieważ zostawił swój ważny notatnik w szkole. Wtedy zobaczyła ulotkę służącą do przyzywania diabłów i wezwała nas. Uzgodniliśmy też zapłatę. Nie było to duże życzenie, więc nie mielibyśmy nic przeciwko temu, aby spełnić je za darmo, nalegała jednak że zapłaci nam za nie. Zapłatą miała być mała makieta japońskiego zamku. Mogliśmy to tylko trzymać w pokoju klubowym. Może Akeno-san będzie nim zachwycona. Wysłaliśmy go już przez magiczny krąg do pokoju klubowego.

- Nie bój się. Jestem z tobą, więc idź z dumą.

- Chlip….Dziękuję ci…..

Buchou pocieszała Susan, idąc obok niej. Buchou, zbroja która sama maszeruje jest naprawdę straszna.

- Tak w ogóle, to nie jest ci za ciężko w tej zbroi? - To było moje pytanie.

Potrzeba naprawdę dużo wytrzymałości, do ciągłego chodzenia w zbroi. W dodatku jest dziewczyną. To nie za trudne?

- To nie kłopot. Nawet jeśli na to nie wyglądam, to kiedy się nudzę, trenuję, chodząc w zbroi. Oczywiście chodzę po moim pokoju. Musha dawno temu też biegał po polu bitwy w zbroi. Nawet ja powinnam umieć to robić.

Ty z czymś konkurujesz……? Naprawdę jesteś kimś, kogo trudno zrozumieć, Susan.
Och, wygląda na to, że to już koniec nocnej przechadzki z musha. Widzę nasz obiekt docelowy, uniwersytet.

- Ach. To uczelnia do której uczęszczam……. Widzicie? Prawda, że ma straszną atmosferę

Nie, ty jako jedyna masz straszną atmosferę. Osoba w zbroi, naprzeciwko uniwersytetu, w środku nocy. To naprawdę przerażające.

- Chodźmy do środka. Aaaach, to straszne……..

Zbroja, która wchodzi do środka budynku uczelni. Samo myślenie o tym przyprawia mnie o ciarki. Tak więc to już koniec naszej pracy.

Wróciliśmy do pokoju Susa, po tym, jak bezpiecznie odzyskaliśmy jej notatnik. Po potwierdzeniu, że praca została skończona, Buchou zaczęła tworzyć magiczny krąg, abyśmy mogli wrócić do pokoju klubowego.

- Dobrze, będziemy już wracać.

Pożegnałem Susan z uśmiechem. Fufufu. Nie mogłem się powstrzymać, aby się nie uśmiechać. Oczywiście. Zakończyłem moje zadanie bezpiecznie. To oznacza coś wielkiego. Tak, wypełniłem obietnicę daną Buchou! Kończąc tą pracę, mogę teraz pomiętosić piersi Buchou! Kiedy pomyślę, że mogę wtulić moją twarz w te obfite i dostatnie piersi, to seksualne impulsy wewnątrz mnie nie mogą się zatrzymać! Aaach, młodzieńcze podniecenie wewnątrz mnie stale wzrasta! Zablokowałem moje spojrzenie na piersiach Buchou i nie odrywałem od nich wzroku choćby na sekundę! Tak, Zacznę od jej prawej piersi. Będę ją przez chwilę miętosił, po czym przesunę moją dłoń w lewo! Będę się cieszył uczuciem jej lewej piersią i potrząsał nią…….

- Um……przepraszam....................... - Powiedziała do mnie nieśmiało Susan, kiedy całkowicie byłem pochłonięty myśleniem o tych zboczonych rzeczach.

Hm? Co? Przyprawia mnie to o piekielne ciarki, kiedy zbroja się tak trzęsie……….

- …..Może jest to trochę niegrzeczne…….. ale jeśli nie jest, to mam jeszcze jedno życzenie, które bym chciała spełnić…..

Życzenie? Chce zawrzeć kolejny kontrakt? Huh? Ja chce już wrócić i dobrać się do piersi Buchou……

- W porządku.

Zrobiłem minę, ponieważ nie chciałem tego, ale stojąca za moimi plecami Buchou zgodziła się. Zaczekaj Buchou! Mamy ponownie wysłuchać życzenia tej opancerzonej dziewczyny!? Nie wiedzieć czemu, zaczęły mi łzawić oczy, a Buchou usunęła magiczny krąg, aby wysłuchać Susan. Chlip……. Piersi Buchou odpłynęły w siną dal….. Buchou zostawiła mnie samego, gdy byłem w stanie szoku i wysłuchała życzenia Susan. Susan zaczęła się wtedy trząść jak pokojówka i powiedziała.

- Prawdę mówiąc…….Zmierzam moimi myślami do pewnej osoby…….która chodzi na ten sam uniwersytet co ja…….i chcę wyznać mu moje uczucia

- Chcesz o wyzwanie na pojedynek? Ech? Masz zamiar zabić tą osobę?

- N…nie!

Och, nie chce. Powiedziała, że zmierza do pewnej osoby, więc myślałem, że chce zacząć bitwę, lub coś podobnego.

- Umm....ummm jest mężczyzna którego lubię…… Jestem powolna w tego typu rzeczach, ale chcę mu wyznać moje uczucia…..

Rozumiem. Więc jest ktoś, kogo lubi. Wyobraziłem sobie bushou z epoki sengoku, noszącego bujny zarost. Mężczyzna, w którym zakochała się ta opancerzona dziewczyna, musi być kimś takim. Pewnie śmieje się w stylu „Gahahaha!”. Buchou słysząc to uśmiechnęła się i skinęła głową.

- To wspaniałe życzenie. Dobrze. Wysłucham go.

- Wysłuchasz? Cieszę się! Diabły-san, są dobrymi ludźmi!

Susan słysząc odpowiedź Buchou zaczęła tańczyć. Nie rób tego typu rzeczy, kiedy masz na sobie zbroję! To straszne!

- Więc co mamy zrobić? Chcesz żebyśmy zorganizowali jakąś efektywną zagrywkę? A może mamy dla ciebie zdobyć serce tej osoby za pomocą demonicznej magii?

- Nie, nie! Jeśli to możliwe, to chcę z nim chodzić, przez wyznanie moich uczuć….. Ale to mój pierwszy raz, jeśli chodzi o tego typu rzeczy….. Nie jestem pewna, od czego zacząć.

Hmm. Nie chce za pomocą diabelskich mocy, zrobić z mężczyzny którego lubi, swojego kochanka. Innymi słowy, chce stać się szczęśliwa za pomocą swoich własnych sił. Nie wie jednak jak. Potrzebuje naszej pomocy, huh.

- Najszybciej będzie, jeśli wyznasz mu swoje uczucia wprost.

Susan gwałtownie potrząsnęła głową po propozycji Buchou.

- To dla mnie niemożliwe!

- A więc może list?

Buchou przytaknęła na moją propozycję.

- Tak. Myślę, że list miłosny też jest dobry. Według mnie to wspaniałe, wyznać komuś uczucia za pomocą listu.

- Rozumiem! Napiszę więc list!

Susan poszła w róg pomieszczenia i zaczęła czegoś szukać. W końcu coś stamtąd zabrała. Był to zestaw do kaligrafii. Wyciągnęła czystą kartę papieru kaligraficznego i położyła ją. Wtedy zanurzyła pędzel w atramencie.

Połączenie tego pokoju i wyglądu Susan sprawiało, ze kiedy pisała, wyglądało to jak z jakiegoś horroru. Osoba w zbroi pisze atramentem. Zupełnie jakby ciążyła na niej jakaś straszna klątwa……. Wyglądała jak przeklęty duch, żyjący w nawiedzonym domu. Oświetlana przez świece zbroja, dziwnie się błyszczała. Niech ktoś zadzwoni po pogromców duchów! Ten pokój jest nawiedzony!

- Su…Susan…….. Czy nie byłoby lepiej użyć normalnego papieru i długopisu? Co ty próbujesz napisać? - Zadałem pytanie po tym, jak pojedyncza kropla potu spłynęła mi po policzku.

- Ech? To list. Miłosny list. Napisałam [Posyłam ten list do ciebie, jako do celu. Znakiem pokoju on jest].

- Zaczekaj chwilę! Co to za język!? - Zadałem pytanie, ponieważ list rozpoczynała jakaś nieznana sentencja.

- Japoński. To oznacza „Proszę, pozostań pewny, gdyż nie jest to nic specjalnego”.

- Nie, nie. Nie wyginaj swojej szyi, jakbyś nie wiedziała o co chodzi! To nie jest to! Nie ważne jakbyś na to nie patrzała, pewne pokolenie ludzi nie zrozumie, o czym piszesz! Nikt już też nie używa atramentu! Co to ma być, era sengoku!? List ma wyglądać jak z tamtych czasów!? Dziwną rzeczą jest mówić, że to nic specjalnego, kiedy to ma być list miłosny! Nie wygląda na to, żebyś się starała! Chodzi mi o to, że jeśli nie wyznasz w nim swoich uczuć, to będzie to brzmiało jak przeklęty list!

Susan upadła na podłogę. Była w szoku, kiedy usłyszała, co powiedziałem.

- N…nie….. Nie umiem pisać listów w inny sposób niż ten……

- Ech!? Przyjechałaś do Japonii w ramach wymiany międzynarodowej, więc naucz się pisać w normalnej japońszczyźnie! Nie, nawet angielski wystarczy, skoro przyjechałaś tu z wymiany! Nawet ta osoba spróbuje go przetłumaczyć, ponieważ będzie chciała wiedzieć, co zawiera ten list!

- Więc okazuje się że powód dla którego przybyłam do Japonii nie istnieje! Japońscy mężczyźni są potomkami samurajów! Chcę się umawiać z Samurajem-san, aby mieć właściwe relacje!

Ta osoba jest bezużyteczna! Muszę szybko coś zrobić! Należy do tych cudzoziemców, którzy nie rozumieją Japonii! To jeszcze gorsze, niż jakiś zwykły, japoński otaku! Nie ma mowy, żeby mogła nauczyć się naszej kultury!

- Ja też nie spotkałam żadnego samuraja, od kiedy przybyłam do tego kraju. Myślałam, że w tym mieście będzie co najmniej jeden.

Jest źle! Buchou też ma złe pojęcie o Japonii! Nie ma żadnych samurajów! Japonia jest jednym z czołowych krajów świata i nie ma tu żadnych samurajów chodzących po ulicach! Z drugiej strony, w tym pokoju znajduje się osoba, która łazi z mieczem po ulicy! Kim jest więc chłopak, na punkcie którego oszalała Susan? Jakim typem wojownika on jest……?

- Więc to nie będzie potem potrzebne.

Westchnęła Susan, naciągając łuk.

- List ze strzałą!? Susan! Jeśli będziesz strzelać z łuku w tej zbroi, zostaniesz natychmiast aresztowana! To będzie międzynarodowy problem!

[Z łuku wystrzelono strzałę z listem! Osobą w zbroi jest cudzoziemka z międzynarodowej wymiany studenckiej!]

Rany, już widziałem te nagłówki w gazetach……

[Chciałam trafić jego serce…….]

Potrafiłem sobie nawet wyobrazić, co powie mediom. Gazeta będzie pewnie używać tego przez kilka dni, jako żartu.

- Więc to……? Myślałam że list ze strzałą jest czymś normalnym w Japonii.

- Tak. Myślę że to było normalne, setki lat temu. Trafiłaś na złą epokę. Teraz mamy epokę Heisei<ref name="Heisei">Heisei - epoka w historii Japonii trwająca od 8 stycznia 1989 roku do dziś. Zgodnie z tradycją, wstępujący na tron cesarz wybiera nazwę dla epoki, która będzie określać okres jego panowania. Cesarz Akihito wybrał nazwę "Heisei", co w wolnym tłumaczeniu oznacza "budowanie pokoju".</ref>. To nie era Azuchi-Momoyama<ref name="Azuchi-Momoyama">Azuchi-Momoyama – okres w historii Japonii przypadający na lata 1568-1603. Nazwa pochodzi od rezydencji dwóch ludzi, którzy rozpoczęli, pierwszy w historii, proces jednoczenia całego kraju – Nobunagi Ody i Hideyoshiego Toyotomi.</ref>. Gdyby istniał wehikuł czasu, chętnie odesłałbym cię nim do przeszłości.”

Wyglądała na pechową osobę, która urodziła się w złym czasie i kraju……. Opuściłem moją głowę w dół, a siedząca obok mnie Buchou westchnęła.

- Nie ma innej rady. Nauczę cię w tą całą noc, jak napisać list miłosny.”

Spędzić całą noc w tym samym pokoju, co dziewczyna. Brzmiałoby to romantycznie, gdyby nie ta zbroja obok. Nawet jeśli Buchou tu jest, to jest to…….. Zacząłem się czuć, jakbym miał się rozpłakać.

===Część 5===
Kilka dni później.

Buchou i ja byliśmy w pewnym parku. Prosto przed nami był rozbity obóz baza. Były tu wszędzie pozatykane najróżniejsze sztandary z najróżniejszymi symbolami. W centrum tego wszystkiego znajdowała się zbroja Musha, siedząca na krześle. To oczywiście była Susan. Skończyła bezpiecznie pisać list i równie bezpiecznie dała go osobie, którą tak lubi. Chciałbym zobaczyć, jak go wręczyła, ale musiał mi wystarczyć fakt, że to zrobiła. Ta osoba miała dzisiaj przyjść do parku i odpowiedzieć na uczucia Susan. Buchou i ja też tu przyszliśmy, ponieważ Susan chciała mieć świadków rezultatu tej historii. Ale żeby zaraz rozbijać obóz w miejscu wyznania. Po tym jak to zrobiła, ciężko było powiedzieć, że jest to zbyt ekstremalne. Rany, rób zresztą co chcesz.

- Mamusiu, co to jest? - Dziecko które przyszło do parku, zadało pytanie rodzicowi.

- Nie! Nie patrz na to!

Nawet matka dziecka opuściła szybko park po tym, jak wyczuła dziwne, mordercze instynkty. Tak dziecko, jest dokładnie tak, jak mówi twoja mama. Nie możesz patrzeć. Jeśli zobaczysz coś takiego, to nie wyrośnie z ciebie nic dobrego.

- O jejku. Czyż to nie jest rekonstrukcja obozu z epoki wojny domowej? Jak myślisz babciu?”

Jakaś starsza, siedząca na ławce para, gapiła się na nas, myśleli pewnie, że to jakiś rodzaj rekonstrukcji. Ja bardziej jestem zainteresowany tym osobom, który ma tu przyjść. Jaki rodzaj faceta tu przyjdzie? On też będzie wojownikiem z epoki wojny domowej? Podczas noszenia tej całej zbroi, jedna z dłoni Susan trochę się trzęsła. Wyglądała na zdenerwowaną, ależ to straszny widok. Cóż za dziwaczne zjawisko i to w dziennym świetle.

- Wygląda na to, że przybył.

Kiedy spojrzałem w tym samym kierunku co Buchou, zobaczyłem z daleko kogoś, kto coraz bardziej się zbliżał.

''GASHAN GASHAN.''

Odgłos zderzającego się ze sobą metalu. Słyszałem ten znajomy dźwięk już wcześniej. Osobą, która zaczęła się pojawiać, był ktoś, ubrany w europejską zbroję…… W prawej dłoni trzymał kopię, mającą stożkowy kształt, a w lewej tarczę. Na głowie miał hełm, który okrywał także całą jego twarz, przez co nie byłem w stanie jej zobaczyć…….. Upadłem na ziemię, trzymając się za głowę. Rany, zaniemówiłem! Co to do diabła jest! Co to do cholery ma być! To jakiś dziwaczny Rycerz, uzbrojony w nielegalną broń!

- Bu..Buchou…. Czy mogę już iść do domu?

- Nie. Zostańmy i popatrzmy. Aaach, zdumiewające. Współpraca pomiędzy Musha i Rycerzem.

- Nie chcę patrzeć na tego typu współpracę! - Krzyczałem, podczas gdy stojąca obok mnie Buchou dobrze się bawiła.

Hej, jeśli dobrze zauważyłem, to hełm tego rycerza był przewiercony strzałą! Zdecydowanie musiała go ugodzić w mózg! Hej, hej, hej, hej! Zmienił się w „Rycerza ze Strzałą w Głowie”.

- Susan! Strzała! Ta osoba ma strzałę w hełmie! Zamiast Ochi-musha<ref name="Ochi-musha">Occhi-musha oznacza samuraja, który zdezerterował z pola bitwy, ponieważ poniósł klęskę. Zwykle rannego, ciętego mieczem, lub trafionego strzałą.</ref>, to jest Ochi-Rycerz!

- Tak. Dużo o tym myślałam i jedyną metodą wręczenia tego listu, wydała mi się strzała.

- Trzeba mu go było dać z ręki do ręki, myśl trochę! Mogłaś go nawet wysłać pocztą! To jest atak! Zaatakowałaś go! To jest atak, natychmiastowy mord! To za to trafienie go w głowę! To atak! Czy to nie powód, dla którego przyniósł kopię!?

- To wspaniała kopia……. - Susan powiedziała to nieśmiałym głosem.

Nie zakochuj się w broni, którą można kogoś przebić! Czy to jest powód, dla którego się w nim zakochałaś!?

- Niech to cholera! Dlaczego wszyscy moi klienci są takim dziwakami!

Kiedy tak sobie myślałem, Rycerz zbliżył się do Susan. Wszedł do jej obozu, pobrzękując przy tym zbroją. Nie ważne jakby na to nie patrzeć, wyglądało to jak bitwa. Rycerz stanął naprzeciwko Susan. Dziewczyna też wstała. Cóż to za nienormalna atmosfera. Napięcie jest maksymalne. Dookoła tego miejsca krążą mordercze intencje. Wyglądało to, jakby przestrzeń między nimi falowała, gdyż obydwoje wydzielali energię. Każdy, kto zobaczyłby tą scenę, nie przypuszczałby, że chodzi o wyznanie uczucia. jakby na to nie patrzeć, wyglądało to jak bitwa. Rycerz wbił gwałtownie swoją kopię w ziemię i wyjął coś z zanadrza. Był to list.

- ……Ten list. Przeczytałem go………

- Tak................

Musha trzęsła się. To jest straszne, więc proszę cię, przestań. Tym bardziej, że zachowujesz się, jak dziewczyna.

- ……To wspaniały list ze strzałą. Żebym opuścił moją gardę i został postrzelony……. To dobry list ze strzałą…….

Ech? Cudowny……? Ech? Czyżby ta strzała uszkodziła temu Rycerzowi mózg?

- Ja…ja po prostu myślałam o strzelaniu z łuku…….Horie-kun.

Myślała o strzelaniu!? Mógł to powiedzieć tylko ktoś, kto próbował zabić kogoś innego! Zaraz, Horie-kun!? A, racja! Więc ten postrzelony w głowę Rycerz nazywa się Horie-kun!

- Jeśli to mam być ja, to byłbym szczęśliwy, mogąc się z tobą umówić……

Arararara. Dostała pozytywną odpowiedź. „Umówić się”, według jego mniemania, nie oznaczało chyba bitewnego spotkania, prawda? Obserwatorzy tej sceny mogliby jednak zinterpretować to w ten sposób.

- Ho….Horie-kun….. Chlip…..Tak się cieszę…….chlip.

Susan miała płaczliwy głos. Przez to, że nosiła hełm, nie mogłem tego potwierdzić, ale brzmiało to, jakby płakała.

- Susan…..

Europejski Rycerz, Horie-kun, przytulił delikatnie Susan. Objęli się nawzajem w tych zbrojach, więc mogłem usłyszeć odgłos zderzającego się ze sobą metalu. Co to u diabła ma być?

- Porozmawiajmy o “Księdze pięciu kręgów”<ref name="Księga pięciu kręgów">Księga pięciu kręgów – księga napisana w 1645 r. przez jednego z najsłynniejszych szermierzy japońskich, Musahiego Miyamoto. Składa się z pięciu rozdziałów podzielonych według dalekowschodniego systemu żywiołów. </ref>, o której wspomniałaś w liście.

- Tak. Chcę porozmawiać z tobą, Horie-kun, o Niten Ichi-ryuu<ref name="Niten Ichi-ryuu">Niten'ichi-ryū - "dwa nieba jako jedność", sztuka walki polegająca na walce dwoma mieczami jednocześnie: krótszym wakizashi oraz dłuższym katana. Wspomniany przez Suzan oraz w powyższym przypisie Musashi Miyamoto, opanował w mistrzowski sposób ten styl walki. </ref> Miyamato Musashiego……

Trzymając się za ręce, Musha i Rycerz zaczęli się od nas oddalać.

- Dziękuję bardzo waszej dwójce!

Susan pomachała mi i Buchou dłonią. Buchou odpowiedziała uśmiechem. Gdy dział się ten cały cyrk, przez cały czas zachowywała spokój. Jesteś naprawdę niesamowita Rias-Buchou…….. Jednak ze wszystkich dziwacznych par, najbardziej dziwaczna, powstała właśnie przed moimi oczami.

===Część 6===
Wkrótce potem dostałem fotografię, przedstawiającą Rycerza oraz Musha. Wygląda na to, że dobrze się ze sobą dogadują. Kilka dni temu telewizja wyemitowała program na temat dziwnych kolekcji. Powiedzieli w nim coś takiego……

[Pewnej nocy, po ulicach jednego z miast, spacerują ze sobą zbroje Rycerza oraz Musha! Miasto zostało otoczone przez jakieś mściwe duchy!]

Susan, naprawdę powinnaś przestać chodzić na randki w nocy. To skandal, o którym ja nie chcę nawet wiedzieć. Nagrodą, którą dostaliśmy za zrealizowanie miłosnego planu Susan, była kopia Horie-kuna. Obecnie spoczywała wyeksponowana w pokoju klubowym. Od czasu do czasu Kiba, który zaznajomiony był z europejską bronią białą, bawił się nią. W każdym razie cieszę się, że bezpiecznie doprowadziłem ten kontrakt do końca. Nie mam pojęcia jak to się stało, ale…… Ale cała moja uwaga była skoncentrowana na piersiach Buchou. Od kiedy zakończyliśmy kontrakt, podążałem moimi oczami za wdziękami Buchou. Gufufufu. Nareszcie! Nareszcie mogę pieścić piersi Buchou! Mogę ich dotknąć! Cieszyć się nimi! Och, ślina mi cieknie…… Gufufufu. Ale nie mogę przestać się uśmiechać! A dzisiaj, w pokoju klubowym jestem tylko ja i Buchou! Pozostałych członków jeszcze nie ma! To jest szansa! muszę być mężny! Zawziąłem się i podszedłem do Buchou.

- O co chodzi Ise?

Buchou uśmiechnęła się elegancko. Uuu, jeśli będziesz się do mnie uśmiechać z tak słodką twarzą, to będę się czuł jakbym był winny…… Ale przełknąłem ślinę i przygotowałem się!

- Bu..Buchou! Co..co z obietnicą!?

- Obietnicą? - Słysząc moje pytanie, Buchou uśmiechnęła się nieprzyzwoicie.

Ona wie! Ona wie co chcę powiedzieć! Uuu, Ta sytuacja ją bawi…….

- Ttt..tą! O…o…..o….o piersiach!

- Ufufu. Wiem. Nie musisz robić aż tak poważnej twarzy.

Nawet jeśli tak mówisz, dla mnie to sprawa życia i śmierci! Buchou wstała z sofy i stanęła naprzeciwko mnie.

- Dobrze. Policzę teraz do pięciu. Podczas tego czasu, moje piersi są twoje. Dobra, zaczynam. JEDEN.

Waaaaaaaaaaaaaaaaaaaach!! Co to ma być!? Liczy do pięciu!? Nawet jeśli tak mówisz!

- DWA.

Aaaaaaaaaach!! Doliczyła już do dwóch! Niedobrze! Zaczęła, zanim zdążyłem przygotować na to moje serce! Uwaaaaaaaaaaaach! W tym tempie nie zdążę dobrać się do piersi Buchou! Zaczerpnąłem głęboki oddech, żeby się uspokoić. Wziąłem się w garść! Powinienem być przygotowany! Miętosić! Zamierzam je miętosić! Zamierzam miętosić piersi Buchou!

- TRZY.

Doliczyła już do trzech!? Nie ma co tracić czasu! Prawa pierś!? A może lepiej lewa!? Aaach! Nie ma czasu o tym myśleć! W takim razie będę miętosił obie jednocześnie! Przygotowałem już na to moje dłonie i kiedy miałem już je ścisnąć……

''OTWIERANIE DRZWI.''

Nagle ktoś otworzył drzwi.

- Ise-san. Byłeś tu przede mną?

- Przepraszam za spóźnienie.

- ........Witam.

- Przepraszam, sprzątanie zabrało trochę więcej czasu.

Asia, Akeno-san, Koneko-chan i Kiba. Członkowie klubu przybyli!

- Ara-ara. Co wy tu robicie?

Akeno-san przyjrzała się mi oraz Buchou z uśmiechem.

- To koniec, przykro mi Ise. - Do moich uszu dotarły brutalne słowa!

Eeeeeeeeeeeeeeeeeeeeech!? Czas minął, kiedy patrzyłem na wchodzących członków klubu!? N…nie……. Padłem na kolana z rozczarowania……… Chlip…..Moje pierwsze piersi…….chlip……. Członkowie klubu patrzyli na mnie ze zdumieniem. Buchou parsknęła śmiechem……. Aaaach. Jak to możliwe……. Przeszedłem przez to wszystko, aby stworzyć taką dziwną parę…… A moja zapłata. Moja nagroda…….. Buchou przykucnęła i pogłaskała mnie po głowie.

- Ufufu. Ise jest naprawdę interesującym chłopakiem. Naprawdę tak mocno chcesz dotknąć moich piersi?

- Oczywiście. Chlip…….

''PRZYTULENIE.''

Buchou delikatnie mnie przytuliła…… Ponieważ było to takie nagłe, mój umysł uległ na chwilę zamrożeniu.

- W takim razie przytulę cię na chwilę. - Buchou powiedziała to takim tonem, jakby mówiła do dziecka.

Moja twarz poczerwieniała, ponieważ czułem jej ciepło. Chodziło mi o to, że pozostali członkowie patrzyli!

- Następnym razem postaraj się lepiej, mój cudowny Ise.

Poczułem, że mój mózg eksplodował po tym, kiedy to usłyszałem. Aaaach. Zupełnie tak jak myślałem. Racja, Buchou jest najlepsza. Nie zapomnę tego ciepła. Wiele osiągnę pod rozkazami Buchou! Kiedy moje serce było zajęte tego typu myślami, ja sam byłem rozpieszczany w ramionach Buchou.

<noinclude>

==Odnośniki tłumacza==

<references/>
</noinclude>

<noinclude>
{| border="1" cellpadding="5" cellspacing="0" style="margin: 1em 1em 1em 0; background: #f9f9f9; border: 1px #aaaaaa solid; padding: 0.2em; border-collapse: collapse;"
|-
| Cofnij do [[High_School_DxD_-_Tom_8_Ilustracje|ilustracji]]
| Powróć do [[High_School_DxD_(Polski)|strony głównej]]
| Przejdź do [[High_School_DxD_-_Tom_8_rozdzial_2|wymagań chowańców]]
|-
|}
</noinclude>

High School DxD - Tom 3 Nowy skoczek & nowy rywal

2012-07-11T18:28:31Z

195.69.81.103: /* Nowy skoczek & nowy rywal. */

==Nowy skoczek & nowy rywal.==

Chciałem żyć. Uciekłem z laboratorium badawczego prosto przed siebie. To była jedyna rzecz o której myślałem, gdy jednocześnie biegłem i wymiotowałem krwią. Uciekłem w las i kiedy płomień mojego życia gasnął, spotkałem małą dziewczynkę, która była wysokoklasowym diabłem.

- Czego pragniesz? – Zadała mi pytanie, kiedy byłem już na skraju śmierci.

- Pomocy. - Wymamrotałem tylko to jedno słowo, gdy mój wzrok już się rozmywał.

Moje życie. Moi przyjaciele. Moja przyszłość. Moi przyjaciele. Moja moc. Mój talent. Moja…

Życzyłem sobie tego, przywalony tymi wszystkimi myślami. To były moje ostatnie słowa, jako człowieka.

- Żyć jako diabeł. Takie było życzenie mojej pani, a także i moje. Myślałem że to w porządku. Ale…… Nie mogłem zapomnieć o mojej nienawiści do Excaliburów i zemście za moich towarzyszy…… Nie, może bym o tym zapomniał. Ja…

Teraz miałem najlepszych towarzyszy. Ise-kuna i Koneko-chan. Pomagali mi w mojej zemście. Myślałem o tym, poszukując właściciela Świętego Miecza. Byli towarzyszami, którzy mi pomagali. Myślałem sobie „Czy to nie za wiele dla mnie?” Ale jeśli duchy moich byłych towarzyszy pragną zemsty, to nie mogę pozwolić odejść moim demonicznym mieczom, które są przepełnione ich nienawiścią. Moje myśli zostały jednak zaprzeczone.

[Nie martw się o nas. Przynajmniej żyjesz.]

Moi byli towarzysze nie chcą bym doprowadził zemstę do końca. Nie życzą sobie tego!

- Jednak nie wszystko powinno zostać zapomniane.

Tak, to jeszcze nie koniec. Jeśli nie zniszczę tej stojącej przede mną złej rzeczy, powtórzy się incydent, który spotkał nas.

- Balbo Galilei, tak długo jak cię nie zabiję, będą cierpieć ludzie i to przez to samo przekleństwo, co my.

- Hmph. Od dawna mówi się, że nauka wymaga ofiar. Nie zauważyłeś tego?

Zdecydowanie jesteś zły!

- Kibaaaaaaaa! Rozwal obydwu, Freeda i Excalibur!

……Ise-kun.

- Jesteś „Skoczkiem” grupy Gremory i moim towarzyszem! Moim przyjacielem! Walcz Kibaaaaaaa! Nie zmarnuj ich uczuć i ducha!

- Pomogłeś mi, nawet jeśli nic z tego nie miałeś. Nawet jeśli miałeś zostać za to ukarany przez naszą panią……

- Yuuto! Zrób to! Zakończ to sam! Przewyższ Excalibur! Jesteś moim sługą, sługą Rias Gremory! Mój „Skoczek” nie przegra ze zwykłym Excaliburem!

- Yuuto-kun! Wierzę w ciebie!

Buchou. Fuku-buchou<ref name="Fuku-buchou">Fuku-buchou - wiceprzewodnicząca.</ref> ……… Rias-buchou! Akeno-san!

- ……Yuuto-senpai!

Koneko-chan.

- Daj z siebie wszystko!

Wszyscy.

- Hahaha! Dlaczego płaczesz? Dobrze się bawiłeś, śpiewając z tym duchem-chan. To naprawdę kłopotliwe. To zdecydowanie najgorsze. Wiesz, że nie cierpię tej pieśni. Słuchanie tego sprawia, że włosy na mojej skórze zaczynają pełzać! Nie chce jej więcej słyszeć. Osiągnąłem mój limit! Poćwiartowanie cię, podziała na mnie uspokajająco! Tym ostatecznym Excaliburem, który powstał z połączenia czterech mieczy!

Freedzie Zezlan, dusze moich towarzyszy mieszkają wewnątrz ciebie. Nie mogę dopuścić, abyś dalej popełniał z nimi złe czyny! Moje łzy, są łzami determinacji.

- ……Stanę się mieczem.

Moi towarzysze. Moi towarzysze, którzy połączyli się w mojej duszy. Pokonajmy to razem. Uczucia, których nie mogliśmy wtedy wyznać! Życzenia, których nie mogliśmy wtedy spełnić! Właśnie teraz, właśnie tutaj!

- Stanę się mieczem mojej Buchou i moich towarzyszy! Proszę, odpowiedz na moje uczucia! Narodziny Miecza!!

Mój Sacred Gear i połączone dusze moich towarzyszy. To coś zaczęło się wyrównywać i przybierać kształt. Połączenie świętej i demonicznej mocy.

Tak, to uczucie. Mój Sacred Gear jest………mój towarzysz mówi mi—że to sublimacja. Wydzielał boskie światło i złowrogą aurę. W mojej dłoni pojawił się pojedynczy miecz…… To już zakończone. Wszyscy.

[[image: High_school_dxd_v3_000e.jpg|thumb|]]

- Balance-Breaker „Miecz Zdrajcy”. Będziesz otrzymywał moc od tego miecza, który zawiera zarówno moc demonów, jak i moc światła. Zupełnie jak twoje ciało.

Ruszyłem w kierunku Freeda.

Moją cechą „Skoczka” jest szybkość! Freed próbował pochwycić okiem moje ruchy, zmyliłem jednak jego wzrok, robiąc kilka uników.

''GINNNNNNNNNG!''

Nawet wtedy Freed zablokował mój cios. Naprawdę jesteś całkiem uzdolniony, wyklęty egzorcysto. Ale aura okrywająca jego Excalibur została wymazana przez mój miecz.

- !Twój oręż przewyższa twórcę świętych mieczy!? - Powiedział to zszokowanym głosem.

- Jeśli to prawdziwy Excalibur, to nie wygram z nim. Ale mimo tego twój miecz nie może ranić uczuć moich i moich towarzyszy!

- Chi!

Freed mlasnął językiem i cofną się po tym, jak odepchnął mnie z powrotem.

- Rozzzzcciiiąąągggnniięęcccie!

Jego Excalibur zaczął się obracać, jakby był żywy! Poruszał się w najróżniejszych kierunkach i zbliżał się w moją stronę z niesamowitą szybkością! Zdolność „Excalibura Mimiki”! Rozumiem. Ma cztery zdolności. Nagle jego miecz rozdzielił się na dwoje, a końcówki ostrzy zaczęły zbliżać się w moją stronę z olbrzymia szybkością. To zawdzięcza „Excaliburowi Szybkości”. Jeśli dobrze pamiętam, jego cechą jest prędkość. Miecz próbował przebić mnie, atakując z różnych kierunków, ale blokowałem każdy atak. Twoje mordercze instynkty są łatwe do odczytania. Jeśli wiesz, z której strony nadpływają, sparowanie ataków jest bardzo proste.

- Dlaczego!? Dlaczego to nie umie trafić!? Jesteś przecież bezkonkurencyjny, prawda Święty Mieczu-sama!? Czyż wiele legend ni mówi o tym, że jesteś ostatecznym mieczem!? - Wykrzyczał Freed.

Widziałem, że jego twarz wyrażała zarówno przyjemność jak i irytację.

- W takim razie! W takim razie muszę użyć tego!

Końcówka świętego miecza znikła. Przezroczyste feromony? To moc „Excalibura Przejrzystości”. Zdolność, która czyni ostrza niewidzialnymi. Jeśli jednak nie zmieni kierunku swojej żądzy mordowania, to nawet niewidzialne ostrza…

''BRZDĘK! BRZDĘK! BRZDĘK! BRZDĘK!''

Zderzenie ostrzy niewidzialnego miecza oraz mojego oręża, krzesało iskry. Parowałem każdy jego cios.

- ....!

Freed zmrużył oczy, a jego twarz wyrażała szok.

- Tak, przytrzymaj go właśnie tak.

Xenovia wtargnęła niespodziewanie. W lewej dłoni miała swój Święty Miecz, a prawą trzymała w powietrzu.

- Święty Piotrze, święty Bazyli Wielki, święty Dionizy, święta Mario Panno. Proszę, usłyszcie mój głos. - Zaczęła coś intonować.

Co ona próbuje zrobić? Czułem się niepewnie, a przestrzeń przede mną zaczęła się zniekształcać. Xenovia włożyła swoją dłoń w środek tej zniekształconej przestrzeni i coś stamtąd wyciągnęła. Tym przedmiotem był miecz, który emanował świętą aurą.

- W imieniu świętych, zamieszkujących to ostrze, zrobię tu porzadek. Durandal!

Durandal!? Miecz który jest tak sławny, że dorównuje Excaliburowi. I teraz mam to tutaj, jeśli chodzi o cięcia, to jest to ostateczna broń. Dlaczego ona go ma?

- Durandal?!

- Czy ty nie jesteś już czasem posiadaczką Excalibura!?

Nie tylko Balba, ale nawet i Kokabiel nie potrafił ukryć swojego zdziwienia.

- Nie. Pierwotnie byłam posiadaczką Durandala, wybrano mnie jednak, także i na właścicielkę Excalibura. To wszystko.

Xenovia przybrała pozę z Durandalem. Dwa rodzaje mieczy, włącznie z Excaliburem.

- To niedorzeczne! Podczas moich badań nie potrafiliśmy zbliżyć się do etapu, gdzie ktoś mógłby być posiadaczem Durandala!?”

- Zgadza się. Nawet w Watykanie nie potrafili sztucznie stworzyć kogoś, kto mógłby dzierżyć Durandala.

- Więc dlaczego!?

- W przeciwieństwie do sztucznych posiadaczy świętych mieczy, takich jak Irina, ja urodziłam się po to, by być panią tego oręża.

Balba zaniemówił słysząc jej słowa. W przeciwieństwie do nas, Xenovia została pobłogosławiona do tego, by być naturalną posiadaczką Świętego Miecza.

- Durandal to miecz mogący wywołać spustoszenie, które przekracza ludzkie wyobrażenie. Przetnie wszystko czego dotknie. Nie chce mnie jednak słuchać przez większość czasu. Dlatego muszę go trzymać w innym wymiarze, inaczej mógłby być niebezpieczny. Nawet dla mnie, jego posiadaczki, jest to trudne. Teraz, dzięki tobie, Freedzie Zelzan, możemy stoczyć decydująca bitwę pomiędzy Excaliburem i Durandalem. Aż trzęsę się przez to z radości. Nie daj się tylko zabić pojedynczym ciosem, dobrze? Przynajmniej użyj Excalibura, z jego pełną mocą!

Ostrze Durandal zaczęło wydzielać więcej świętej aury, niż trzymany przez Freeda Excalibur. Ta aura! To jest potężniejsze, niż mój święto-demoniczny miecz!

- To coś takiego jest dozwolone!? Że też doszło do sytuacji takiej jak ta! Ty cholerna suko! Nie potrzebuję niczego takiego dla tej scenerii! - Krzyknął Freed i przeniósł swoje mordercze instynkty w stronę Xenovii.

Nie mogłem zobaczyć tego moimi oczami, ale prawdopodobnie ciął ją swoim niewidzialnym mieczem.

''BRZDĘK!!!!''

Po tym pojedynczym cięciu, Excalibur rozleciał się. Z powodu ciśnienia wytworzonego przez amplitudę Durandala, na szkolnym boisku pojawiła się wielka dziura.

- Tak więc Święty Miecz został złamany, huh. Nie ma co go porównywać do mojego Durandala.

Xenovia westchnęła i spojrzała znudzonym wzrokiem. Cóż za niesamowita moc. Nie ma żadnego porównania z „Excaliburem Destrukcji”.

- Jesteś poważna!? Naprawdę!? Legendarny Excalibur-chan rozleciał się na kawałki!? Straszne! Naprawdę przerażające! Kaaaa! Czy używanie czegoś, co od początku było zepsute, było czymś złym? Płytcy ludzie, głupota Kościoła. Chcę dorastać, mogąc na to patrzeć!

Jego mordercze skłonności osłabły i podszedłem do niego z prawej! Nie mógł na to zareagować! Szach mat! Próbował zablokować cios mojego święto-demonicznego miecza resztką swojego Excalibura, ale……

''BBRRRZZZDDĘĘKKK!!''

Płytki dźwięk rozbicia, rozszedł się echem. Odgłos pękającego Excalibura.

- Widziałeś to? Nasze moce przewyższają Excalibur.

Ciąłem Freeda zaraz po tym, jak zniszczyłem Excalibur

Freed upadł, brocząc krwią z rany, którą zrobiłem mu od ramienia do boku brzucha.

Wygrałem.

Przewyższyliśmy Excalibur. Ścisnąłem mocniej święto-demoniczny miecz i spojrzałem w niebo. Zamiast tego niewysłowionego uczucia, czułem tylko że straciłem mój najważniejszy cel. Czułem jak jedyny powód, dla którego żyłem………jedyny powód dla którego żyłem……zniknął.

- Św…Święto-demoniczny miecz……? Niemożliwe……… To dwie całkowicie różne rzeczy, które nie mogą się ze sobą łączyć……

Balby miał mocny wyraz twarzy. Racja, jeszcze nic nie skończyłem. Tak długo jak go nie pokonam, tragedia będzie się ciągnąć dalej. Nie możemy dopuścić, by innych ludzi spotkało takie samo przekleństwo jak nas.

- Balbo Galilei, przygotuj się.

Wycelowałem w niego miecz i próbowałem go ciąć. Teraz, moi towarzysze, zakończmy to tak! Zakończmy to wszystko!

- …Rozumiem! Teraz rozumiem! Święty i demoniczny. Wyjaśniałoby to wytrącenie z równowagi istot reprezentujących dwie odmienne strony! W takim razie nie tylko Maou, ale i Bóg……

''DŹGNIĘCIE.''

Włócznia światła przebiła pierś Balby, kiedy zaczął wyglądać, jakby coś zrozumiał.

To jest!

''GOUGH!''

Balba padł na ziemię, brocząc przy tym sporymi ilościami krwi. Zbliżyłem się, aby sprawdzić jego stan. Był już martwy.

- Balba, byłeś niezwykły. To że się tego domyśliłeś, tylko to potwierdza. Mi tam wszystko jedno, czy jesteś ze mną, czy nie. Od początku mogłem wszystko zrobić sam. - Szydził Kokabiel wisząc sobie w powietrzu

To on zabił Balbę.

- Ha ha ha ha! Ka ha ha ha ha ha ha ha ha! - Kokabiel wylądował, śmiejąc się przy tym głośno.

Przytłaczające ciśnienie. Przywódca upadłych aniołów nareszcie stanął naprzeciw nas, emanując przy tym intensywną aurą oraz pewnością siebie.

- Zwiększ moc Sekiryutei i prześlij ją do kogoś innego. – Powiedział, uśmiechając się przy tym bez strachu.

Wydał ten rozkaz głosem, który był przepełniony pewnością siebie. Buchou to rozwścieczyło.

- Próbujesz dać nam szansę!? Nie zadzieraj z nami!

- Nie zadzierać? Ha ha ha. To wy zadzieracie ze mną. Myślicie, że możecie mnie pokonać?

Po prostu zaczął się gapić. Czułem, jakby jego wzrok przewiercał mnie na wylot. Całe moje ciało kontrolował strach…… To przez nacisk tego upadłego anioła, którego wspominano w „Biblii” już od czasów starożytnych. Dłoń, w której trzymałem święto-demoniczny miecz zaczęła się pocić a w końcówkach palców poczułem zimno. Dreszczy które mnie naszły, nie można było nawet porównać do tych, które miałem w bitwie przeciwko Domowi Feneks.

…Bitwa na śmierć i życie. Nie możesz brać w tym udziału, jeśli nie jesteś gotowy na śmierć i nie zaakceptowałeś fakt, że utrata życia nie będzie niczym dziwnym. Muszę zmienić moją motywację. Nawet jeśli mój żal zniknął, to bitwa trwa dalej. Moi towarzysze chcą abym przetrwał. Muszę żyć. Przetrwam tą bitwę. Będę żył jako diabeł i część Grupy Gremory! Proszę, użycz mi swojej siły święto-demoniczny mieczu, stworzony przez uczucia moje oraz moich towarzyszy!

- ……Ise, aktywuj swój Sacred Gear.

Ise odpowiedział na rozkaz Buchou.

[Boost!]

Zgodnie z mechanicznym dźwiękiem, Sacred Gear zaczął emanować czerwonym światłem.

Kilka minut później, nie mogliśmy się ruszyć nawet na krok. Czekaliśmy na wzmocnienia Ise-kuna, nie ruszając się z miejsc. Moglibyśmy zaatakować tego upadłego anioła, gdyby choć na moment osłabił swoją obronę. Nie dał nam jednak na to szansy, gdyż cały czas trwał w bezruchu. Mogłem sobie tylko wyobrazić jego kontratak, gdybym nagle na niego ruszył. Nie mogliśmy więc nic zrobić. Najwidoczniej wszyscy tu obecni byli w identycznej sytuacji. Mogłem tylko czekać na zwiększenie się mocy Sekiryutei, połykając przy tym ślinę i trzęsąc się.

- …To tutaj!

Rękawica Ise-kuna zaczęła emanować jaśniejszym światłem. Wzmocnienie osiągnęło najprawdopodobniej limit.

- A więc, komu to teraz prześlesz? - Zapytał Kokabiel głosem pełnym zainteresowania.

Ise! – Jedyną osobą która mu odpowiedziała, była..........Buchou.

- Tak!

Ise-kun zaczął przesyłać moc po słowach Buchou. Obydwoje trzymali się za ręce. Z ich zaciśniętych dłoni mogłem wyczuć aurę zaufania oraz niewypowiedzianej miłości, którą się nawzajem darzyli. Światło klejnotu przeszło na Buchou, a czerwona aura, która ją pokrywała, drastycznie wzrosła.

! Przez moją skórę poczułem wielkie ilości emanującej od niej aury, a olbrzymia ilość energii została stworzona wewnątrz jej dłoni. Wygląda na to, że taka ilość energii nie pozostawi z ofiary nawet pyłku. Większość ludzi, którzy by tym oberwali, natychmiast by zginęli. Jej przeciwnikiem był jednak…

- Fuhahaha! Dobrze! Taki przepływ demonicznej energii! Demoniczna energia którą mogę teraz wyczuć, należy do wysokoklasowego diabła. Odrobina więcej i mogłaby dorównać samemu Maou, Rias Gremory! Wygląda na to, że twój talent jest porównywalny z talentem twojego brata!

Upadły anioł śmiał się, jakby go to naprawdę rozbawiło. Wyraz jego twarzy wyrażał zachwyt. On odczuwał……przyjemność z tej wojny!

- Zdmuchnięcieeeeeeeeeeee!

Z ręki Buchou został wystrzelona olbrzymia bryła demonicznej energii, pokryta mocą zniszczenia!

''GOOOOOOOOON!''

To wywołało falę uderzeniową i sprawiło, że ziemia się zatrzęsła, a potężny pocisk zmierzał w stronę Kokabiela. Jego ręka…… Nie, wysunął przed siebie obydwie ręce i próbował to odwrócić.

- Interesujące! W rzeczy samej interesujące, siostro Maou!

Na dłoni Kokabiela zgromadziła się moc światła, zdolność upadłych aniołów.

''DOOOOOOOOOOOON!''

Kokabiel oberwał pociskiem Buchou w głowę. Wyraz jego twarzy przewyższył ten, który miał normalnie, przez co wyglądał strasznie.

- Nuuuuuuuuuun!

Pocisk Buchou zaczął tracić swój kształt i był z powrotem odpychany! Nie można go było pokonać nawet taką ilością demonicznej energii!? Jednak ten atak nie pozostał na Kokabiela bez wpływu. Jego czarna szata była w kilku miejscach poszarpana, a ręce pokryte krwią. Jego zdolność do blokowania demonicznej energii na pewno się zmniejszyła. Buchou zaczęła nagle ciężko oddychać być może przez to, że dopiero co wykonała atak. Niemożliwym było, aby ponownie zrobiła cos takiego. W ogóle przez tą ilość demonicznej energii, którą właśnie wystrzeliła, jakikolwiek ponowny atak byłby…… Ise-kun’owi pozostało przesłać wzmocnienie do jakiejś innej osoby. Kto jednak może pokonać Kokabielela? Akeno-san? Xenovia, która dzierżyła Durandal? Nawet ktoś taki jak ja, kto zdobył Balance-Breaker, mógł zadać mu tylko drobne obrażenia. Gdybym miał ten Balance-Breaker od jakiegoś czasu, byłaby wtedy inna historia, ale niestety, dopiero co go dostałem…… Nie, nie czas mówić czegoś takiego. Nie mogłem pozwolić aby Buchou, ani żaden inny z moich towarzyszy zginął! Będę walczył, dopóki moje ciało nie zginie!

- Błyskawica!

Akeno-san posłała Kokabielowi błyskawicę, gdy ten był skoncentrowany na ataku Buchou. Błyskawica została jednak rozproszona, jednym ruchem skrzydła Kokabiela.

- Stajesz mi na drodze!? Ty, dziedziczka Barakiela!?

- ……Nie wpychaj mnie z nim do tej samej grupy!

Akeno-san rozszerzyła oczy i była wyraźnie wściekła. Dalej miotała błyskawicami, ale Kokabiel odbijał wszystkie swoimi skrzydłami. Barakiel jest przywódcą upadłych aniołów. Użytkownikiem piorunów, znanym jako „Święta Błyskawica”. W zakresie podstawowych umiejętności bitewnych, mówi się, że dorównuje Wicekrólowi upadłych aniołów, Azazelowi. Więc Barakiel jest dla Akeno-san…… Kokabiel zaśmiał się głośno, gdy całkowicie zniweczył atak Buchou.

- Ty zostałaś diabłem! Ha ha ha! Masz miłe sługi, Rias Gremory! Sekiryutei! Jakiś niedobitek Projektu Święty Miecz, który zdobył Balance-Breaker! Oraz córka Barakiela! Masz dziwny gust, zupełnie jak twój brat!

- Nie wybaczę ci obrażania mojego brata…naszego Maou! Co więcej, uwłaczanie moim sługom będzie cię kosztowało życie!

Kokabiel zaśmiał się nosowo ze złości Buchou.

- Więc spróbuj mnie zniszczyć, siostro Maou! Posiadaczu „Walijskiego Smoka”! Szkarłatnowłosa Księżniczka Zniszczenia! Ten, kogo masz przeciwko sobie, jest arcywrogiem diabłów od bardzo długiego czasu! Jeśli nie widzisz na szansy na zwycięstwo, to twoja reputacja spadnie na łeb na szyję! - Powiedział prowokującym tonem.

Kokabiel. Nie wiem jak bardzo mój święto-demoniczny miecz może mu się przeciwstawić, ale musze to zrobić!

''KROK!''

Wygląda na to, że stojąca za moimi plecami Xenovia poruszyła się.

- Zaatakujemy w tym samym czasie. – Mruknęła, kiedy przeszła obok mnie.

Po usłyszeniu tego, także poszedłem naprzód. Włożyłem siłę w mój miecz i ruszyłem, aby ciąć Kokabiela razem z Xenovią! Xenovia była tą, która go zaatakował. Kokabiel stworzył w swojej dłoni miecz zrobiony ze światła i sparował jej cios.

- Hmph! Durandal huh! W przeciwieństwie do Excalibura, który już raz został połamany, to światło jest mocna rzeczą! Allllllllle!

- ....!

''BUUUUUUUM!''

Powietrze zadrżało, a w moich uszach zaszumiało. Kokabiel wytworzył powietrzną falę i sprawił, że ciało Xenovii uniosło się w górę. Wtedy Kokabiel kopnął ją w brzuch.

- Gaa! - Xenovia poleciała w tył z krzykiem.

- Wiele zależy posiadaczki, dziewczyno! Ciągle nie możesz kontrolować Durandala! Jego poprzedni właściciel był nieporównywalnie silniejszą osobą!

Xenovia lecąc przywróciła się do porządku i wylądowała na ziemi. Ponownie ruszyła na niego, aby go ciąć. Ja w tym samym czasie zrobiłem to samo!

- Kokabiel! Zabiję cię moim święto-demonicznym mieczem! Nigdy już więcej nie zamierzam przegrać z nikim!

- Ho! Jednoczesny atak świętym oraz święto-demonicznym mieczem! Interesujące! Rzeczywiście dobrze! Chodźcie! Nie możesz mnie pokonać, chyba że się postarasz!

Kokabiel stworzył kolejny miecz ze światła i skrzyżował je z naszymi! Mój święto-demoniczny miecz oraz Durandal Xenovii. Przyjmował nasze ataki, jakby były niczym. Ku! Nawet w szermierce, Kokabiel nas przewyższał!

- Tutaj!

Koneko-chan walnęła go pięścią w plecy…

- Jakie to naiwne...

Jego czarne skrzydła zmieniły się w ostre klingi, które cięły Koneko-chan. Upadła na ziemię, brocząc przy tym krwią.

- Koneko-chan!

- Hej, jeśli podczas walki będziesz patrzył nie tam gdzie trzeba, to zginiesz!

Z powodu rany Koneko-chan opuściłem moją gardę, a świetlisty miecz Kokabiela leciał w moją stronę.

''BRZDĘK!''

- Co...!

Na moim święto-demonicznym mieczu pojawiło się pęknięcie! Ku! Wytrzymałość tego oręża zależała od mojego sposobu myślenia. Jeśli chociaż na chwilę stracę orientację, twardość stali zostanie osłabiona. Zrozumiał to w tym ułamku sekundy.

DON!

Ja i Xenovia byliśmy bezradni wobec tych wysyłających nas w powietrze fali uderzeniowych, które wytwarzało ciało Kokabiela. Jakoś naprawiłem moją pozycję…… Ale razem z Xenovią oddychaliśmy ciężko.

……Nie możemy wygrać. Taka myśl przemknęła mi przez umysł. Różnica mocy między nami była oczywista. Nawet jeśli posiadłem Balance-Breaker, różnica dalej była. Przywódca upadłych aniołów jest dla nas za silny!? Nie! Muszę odrzucić tą myśl! Musimy wygrać! Nie możemy przeżyć, chyba że wygramy! Wygram i przeżyję! Asia-san i Ise-kun podbiegli do Koneko-chan. Asia-san aktywowała swój Sacred Gear i zaczęła leczyć rany Koneko-chan. Co za ulga, dzięki temu życie Koneko-chan będzie bezpieczne.

- To jeszcze nie koniec, Kokabiel!!

Włożyłem siłę w mój święto-demoniczny mieca i stanąłem jeszcze raz! Pęknięcie znikło, więc ruszyłem naprzód, tnąc nim, tym razem bez żadnych wpadek!

- Ha ha ha! Ciągle nie masz dosyć? No dobrze, chodź!

- Święto-demoniczny miecz!

''ZAN!''

Okrążałem upadłego anioła, tworząc miecze pokryte zarówno demoniczną jak i świętą aurą.. Dzięki temu mój przeciwnik utknie w miejscu. Wtedy pozostanie mi go tylko zaatakować!

- Myślisz że mnie tym złapiesz?

Kokabiel zaczął się głupio śmiać, a jego skrzydła zmieniły się w miecze i zaczęły z łatwością kruszyć ostrza, którymi go otoczyłem. Ku! To nie działa! Ruszyłem prosto na niego i ciąłem go. Upadły anioł nie cofnął się nawet, tylko zatrzymał mój święto-demoniczny miecza dwoma palcami!

- Tylko tyle?

Kokabiel westchnął. Nie mogłem nawet poruszyć moim orężem, który zatrzymał! Stworzyłem kolejny święto-demoniczny miecz ale znów zatrzymał go dwoma palcami…… To jeszcze nie koniec! Otworzyłem szeroko usta i wyobraziłem sobie stworzenie miecza w pobliżu moich ust. To już trzeci! Chwyciłem rękojeść zębami i gwałtownie poruszyłem głową w jego stronę! Wygląda na to, że nie spodziewał się tego trzeciego ciosu. Puścił moje miecze i cofnął się w tył. Czy czasem nie zraniłem go tym atakiem? Kiedy spojrzałem na Kokabiela, zobaczyłem, że miał zadraśnięcie na policzku, które lekko krwawiło. Nawet tym atakiem, mogłem go jedynie lekko zranić. Więc to jest moc wysoko postawionego upadłego anioła…… Wszyscy sprawiali wrażenie zdesperowanych i ciężko oddychali. Tylko Kokabiel śmiał się, zadowolony ze swojej przewagi.

- Coś takiego. Widzę, że mimo utraty swoich panów, słudzy, zarówno diabły jak i podążający ścieżką Boga, mogą dalej walczyć! - Przemówił nagle Kokabiel.

Co on chciał przez to powiedzieć?

- ……Co masz na myśli? - Zapytała Buchou z niepewnością w głosie.

Kokabiel zaczął się śmiać, jakby spotkało go coś naprawdę zabawnego.

- Fuhaha, fuhahahahahahahahahaha! Racja! Całkowicie zapomniałem! Prawdy nie objawiono takim nizinom społecznym jak wy! W takim razie powiem wam. Podczas wojny między trzema frakcjami zginął nie tylko Yondai-Maou ale także i sam Bóg.

……! ……Co…co…… Co on właśnie powiedział……? Wszyscy byli zszokowani i nie mogli uwierzyć w jego słowa.

- To normalne ze o tym nie wiecie. Kto potrafiłby powiedzieć ze Bóg nie żyje? Ludzie to niekompetentna hołota. Bez Boga nie mogą panować nad swoimi sercami i słuchać swoich praw, wiesz? Nawet my, upadłe anioły oraz diabły, nie mogliśmy tego powiedzieć tym, którzy są od nas niżej. Nie wiesz skąd wyciekły te informacje o Bogu. Nawet wśród trzech potęg, wiedzą o tym tylko ci, którzy są u władzy oraz mała grupka innychosób. Chociaż wygląda na to, że Balba dostrzegł to już wcześniej.

……Bóg już nie istnieje? Nie……to nie może być…… to nie możliwe……… W takim razie w co wierzyliśmy, mieszkając w tamtym instytucie……?

- Po wojnie, tym co pozostało, byli aniołowie pozbawieni Boga, diabły pozbawione swojego Maou oraz większość wysokoklasowych diabłów i upadłych aniołów, którzy stracili większość swojej siły żywej, nie licząc przywódców. Nie był to więc zwykły stan wyczerpania. Wszystkie frakcje czuły się takie słabe, musiały więc polegać na ludziach, aby zachować ciągłość swojej generacji. Zwłaszcza anioły i upadłe anioły mogą kontynuować swoje pokolenie przez bratanie się z ludźmi. Dodatkowo upadłe anioły zwiększa swój liczebny stan, gdy jakiś anioł się zdegeneruje. Czyste anioły nie mogą jednak zwiększać swojej liczby, gdy straciły Boga. Nawet diabły czystej krwi są rzadkie, prawda?

- ........Kłamstwa………to kłamstwo.........

Niedaleko ode mnie Xenovia zaczęła wglądać, jakby opuszczały ją siły. Jej twarz wyrażała panikę. Nie można było znieść patrzenia na nią. Praktykująca wierna. Boża służebnica. Osoba, dla której służba Bogu była misją. Jeśli istnienie Boga zostało odrzucone, to straciła przez to swój powód do życia. Oczywistym jest, że w takiej sytuacji musiała się tak zachowywać. Nawet ja…… Gryzłbym moje wargi zastanawiając się, co warte jest moje życie.

- Prawdą jest, że kolejna wielka wojna nie będzie miała miejsca, jeśli ktoś się o to nie postara. To znaczy, że poprzednia wojna była dla wszystkich trzech frakcji drogą przez piekło. Wszyscy uznali że dalsze prowadzenie wojny, jest w tym stanie bez sensu. Bóg i Maou byli martwi. Nawet ten drań Azazel, po tym jak stracił na wojnie większość swoich ludzi, oświadczył, że „nie będzie kolejnej wojny”! Ciężko to dźwigać! Naprawdę ciężko! Odrzucić broń po tym, jak się już oddało strzał!? Niech nie pieprzy. Nie pieprzy! Jeśli będziemy to kontynuować od teraz, to możemy wygrać! Nawet jeśli on...! Czy upadłe anioły, które aby przetrwać, muszą zapraszać do swojego kręgu ludzi posiadających Sacred Gear, mają jakąkolwiek wartość!? - Kokabiel mocno wyłożył swoje argumenty.

Jego twarz wyrażała złość. Objawienie prawdy miało na nas większy wpływ, niż myśleliśmy. Asia-san zakryła dłońmi usta, otworzyła szeroko oczy a całe jej ciało trzęsło się. Nawet jeśli stała się diabłem, jej wiara nie znikła.

- ………Bóg nie istnieje? Bóg……nie żyje? Więc miłość którą nas obdarzał………

- Racja. To normalne, że od Boga nie ma żadnej miłości ani żadnej bożej opieki. Bóg już odszedł. Michał pewnie dobrze się sprawuje. Zajął miejsce Boga i to on opiekuje się ludźmi oraz aniołami. Cóż jeśli „system” używany przez Boga działa, to modlitwy do Boga, Błogosławieństwo od Boga oraz egzorcyzmy powinny działać. Ale jeśli porównać to z czasem, gdy Bóg istniał, to liczba wiernych spadła. Święto-demoniczny miecz tego tam bachora mógł zostać stworzony, gdyż równowaga między Bogiem a Maou została złamana. W rzeczywistości, święta oraz demoniczna moc nie mogą zostać połączone. Jeśli ci, którzy rządzili mocą świętą i demoniczną, czyli Bóg i Maou, znikli, wtedy nastąpiło dużo unikalnych zjawisk. - Kokabiel odpowiedział na wątpliwości Asii-san, śmiejąc się przy tym.

Więc powód, dla którego został stworzony mój święto-demoniczny miecz, nie był zbiegiem okoliczności. Stało się to, ponieważ Bóg już nie istnieje. Cóż za sarkazm. Słysząc słowa Kokabiela, Asia-san padła na ziemię.

- Asia! Weź się w garść, Asia!

Ise-kun trzymał Asię-san i mówił do niej. Nic dziwnego, ż wpadła w taki stan szoku. Większość swojego życia spędziła służąc Bogu. Poświęciła swoje życie, ponieważ myślała że Bóg istnieje. Musiało się w niej wydarzyć mnóstwo rzeczy. Nawet jeśli zbuntowałem się przeciwko Bogu, większość mojego życia spędziłem wierząc w niego. Nawet moi towarzysze…… Czułem się skomplikowanie…… Ignorując nas, Kokabiel podniósł swoją pięść w powietrze.

- Od teraz rozpoczynam wojnę! Wezmę wasze głowy w prezencie! Nawet jeśli mam to być tylko ja, to będę kontynuować wszystko od momentu, gdy wszystko się skończyło! Zamierzam pokazać Sirzechs’owi i Michałowi, że my, upadłe anioły, jesteśmy ostatecznymi istotami!

……Lucyfer. Michał. Obydwaj byli ogromnymi bytami, wspomnianymi w „Biblii”.. Kokabiel próbował porwać się na coś takiego. Miał tyle mocy. Próbowaliśmy walczyć z kimś takim.

…Nie możemy wygrać. Był w zupełnie innej lidze niż my. Jego pobudki przewyższały nas. Był kimś, kogo nie powinniśmy nawet próbować zaczepiać … Nawet jeśli… Miałem zamiar ruszyć w jego kierunku, ściskając mój miecz, ale jasne, czerwone światło padło na moje oczy…… To był Ise-kun.

- Nie rób bałaganu dookoła! Nie pozwolę ci zniszczyć mojego miasta. Moi towarzysze. Buchou. Oraz Asia. Z powodu takich samolubnych pobudek! Zamierzam zostać królem haremu! Byłoby kłopotliwe, gdybyś stanął mi na drodze!

Może starasz się wyglądać cool, ale to nie jest to, Ise-kun.

- Kukuku. Król haremu? Więc tego pragnie Sekiryutei? A może przyłączysz się do mnie? Zostaniesz wtedy zostać królem haremu i to bez problemu! Podczas naszej drogi będę dla ciebie łapał ślicznotki. Będziesz się mógł z nimi kochać, ile tylko chcesz.”

- …………………

Ise-kun zamarł w miejscu, jednocześnie starając się przyjąć jakąś fajną postawę.

- Ja…Nie dam się nabrać na takie słodkie słówka!

Co…co miała przed chwilą znaczyć ta pauza!? Nie, to niemożliwe!? Ise-kun!?

- Ise! Rany! Wytrzyj tą ślinę! Dlaczego nawet w takiej sytuacji musisz się tak zachowywać!?

Buchou też była zła. Oczywiście. Co ty wyprawiasz, Ise-kun!

- …Prze…przepraszam. Wygląda na to, że staję się słaby, gdy słyszę słowo „Harem”……

- Jeśli tak bardzo lubisz dziewczyny, to zrobię dla ciebie mnóstwo rzeczy, jeśli wrócimy żywi do domu!

- Mówisz poważnie!? Więc… pozwolisz mi nawet ssać swoje piersi!?

- Tak! To mała cena za to, jeśli możesz wygrać!

''BBBBBBŁŁŁŁŁŁŁŁYYYYYYYYSSSSSSSSSKKKKKKKKK!!!!!!!!''

Klejnot na Boosted Gear błysnął jasno, jak nigdy przedtem!

- Fufufu. Ssać. Mogę ssać. Mogę je ssać!

Ise-kun zaczął się głupio śmiać.

- Teraz, mogę nawet pokonać Boga. Ach, Bóg przecież nie istnieje. Ha ha ha ha!

Silne czerwone światło oślepiło mnie. Czułem, że jego Sacred Gear emanuje niesamowitą mocą.

- Yooooooooooooooooshaaaaaaaa! Kokabiel, zamierzam cię pokonać, abym mógł ssać sutki Buchou!

Z takiego powodu!? Sacred Gear zwiększa moc, odpowiadając na myśli swojego posiadacza. Boosted Gear odpowiedział na żądze Ise-kuna i próbuje uwolnić tą moc. Czy to w porządku, „Walijski Smoku”!? Buchou była zarumieniona i wyglądała na zawstydzoną przez to, co powiedziała głośno. Naprawdę jest mi jej żal.

- ……To dla mnie pierwszy raz widzieć Sekiryutei, który uwalnia swoją moc na myśl o ssaniu kobiecych sutków……… Czym ty jesteś? Kim jesteś?

Zapytał Kokabiel zwężając swoje oczy. Ise-kun odpowiedział mu, wysuwając pierś naprzód.

- Jestem pionem Grupy Rias Gremory! Hyoudou Issei! Zapamiętaj to Kokabiel! Jestem posiadaczem Boosted Gear, który współżyje z moimi zboczonymi myślami i moją gorącą krwią!

Jeszcze przed chwilą cały ten teren był przepełniony rozpaczą. Jednak po usłyszeniu słów Ise-kuna, dodały mi one energii. To naprawdę absurdalne. Od kiedy związałem się z Ise-kunem, zacząłem czerpać siły z dziwnych miejsc. Nie byłem takim gorącokrwistym bohaterem, ale jest to w porządku. Buchou, Akeno-san, Asia-san i Koneko-chan były ranne, ale wszystkie opierały się Kokabielowi. Możemy walczyć. Jeszcze nie przegraliśmy. Tak, możemy jeszcze wygrać! Uczucia wszystkich stały się jednością. Wtedy……

- Fufufu. Interesujące. - Nagle rozległ się głos w niebie.

Nie należał do żadnej z obecnych tu osób. Jak pierwsza zdała sobie z tego sprawę nasza wiceprzewodnicząca Akeno-san, która była mocna w odczytywaniu przepływów energii. Nagle spojrzała w gorę. Kolejną osobą która to zauważyła, była Buchou. Obydwie spojrzały jednocześnie w mroczne niebo. Byłem trochę zakłopotany, ale szybko zdałem sobie z tego sprawę.

''DRŻENIE....''

Nieznany strach i zdenerwowanie przebiegły przez całe moje ciało. Ta rzecz spadła z nieba, przygniatając nas swoją obecnością oraz różnicą mocy, która doprowadziła mnie do desperacji.

''BŁYSK!''

To nadeszło, przecinając głębie nieba białym światłem. Gdyby z tą prędkością uderzył w ziemię, zatrząsłby nią i zrobił krater. Na pewno wznieciłby też chmarę kurzu.

Ale to się nie stało. W zasięgu naszych oczu była jakaś biała rzecz. Świeciła się, nawet nie rzucając cienia w tej ciemnej nocy. Unosił się cal od ziemi. Biała płytowa zbroja. W różnych miejscach zbroi były umieszczone klejnoty. Jego twarz skrywała przyłbica, więc nie mogliśmy jej zobaczyć. Dziewięć świetlistych skrzydeł wyrastających z jego pleców rzucało na ciemności nocy boski blask. Jednak ta postać w białej zbroi była dla mnie znajoma. Miała inny kształt i kolor, ale wyglądała znajomo…… Była identyczna z „Boosted Gear Scale-mail”. Prawdopodobnie wszyscy dookoła mnie, obecni w tym miejscu i tym czasie, pomyśleli sobie to samo. Wszyscy w tym samym czasie zrozumieliśmy. Zrozumieliśmy, czym było to coś naprzeciwko nas.

- ………Smok Zguby.

Pierwszym który to powiedział, był przywódca upadłych aniołów, Kokabiel. Tak jak myślałem. Jedyny przeciwnik „Walijskiego Smoka”, „Smok Zguby”. Moje ciało zaczęło się trząść. Moje serce tak pochwyciły uczucia, że przestało bić. Jednocześnie byłem zafascynowany białym wyglądem istoty, która emanowała tajemniczym światłem. Piękny. Moje serce zostało przez niego natychmiast zabrane…… Kokabiel wydał dźwięk swoim językiem w obecnoSci tej białej zbroi.

- Jeden z Longinusów, “Divine Dividing”…… Jeśli wszedłeś już w tryb zbroi, to znaczy ze osiągnęła już stan Balance-Breaker. “Divine Dividing Scale-mail”. Zupełnie jak „Boosted Gear”, jest bardzo irytującym przedmiotem.

……Smok Zguby w wersji Balance-Breaker.

- Więc przyciągnął cię tu „Czerwony”. Smoku Zguby, jeśli staniesz mi na dro......

Zanim Kokabiel dokończył swoje zdanie, jego czarne skrzydło wyleciało w powietrze. Pociekła z niego krew.

- Zupełnie jak skrzydło kruka. Ma obrzydliwy kolor. Skrzydło Azazela jest ciemniejsze i ma kolor wiecznej ciemności, wiesz o tym?

Nie mogłem moimi oczami zauważyć jego ruchów. Byłem pewien, że biały obiekt zaatakował Kokabiela. Smok Zguby trzymał w dłoni jego skrzydło. Sądząc po głosie, czyżby Smok Zguby był młodym mężczyzną?

- T…Ty! Moje skrzydło!

Kokabiel był rozwścieczony, ponieważ jego skrzydło zostało wyrwane, ale Smok Zguby zaśmiał się cicho.

- To symbol tego, że jesteś upadłym aniołem. Ci, którzy schylają się pod ziemią, nie potrzebują skrzydeł, prawda? Dalej planujesz latać?

- Smoku Zguby, jesteś przeciwko mnie!

- Nazywam się Albion.

[Divide!]

Usłyszałem ten dźwięk, a aura dookoła Kokabiela natychmiast się zmniejszyła. Połowa świetlistych włóczni, unoszących się w powietrzu także znikła.

- Jedna ze zdolności mojego „Divine Dividing”. Kiedy kogoś dotknę, po 10 sekundach przepoławiam jego moc. Twoja moc stała się moją mocą. Nie masz czasu! Jeśli nie pokonasz mnie szybko, staniesz się tak słaby, że nie będziesz w stanie pokonać nawet człowieka.

…Zupełnie jak w legendzie. Moc Sekiryutei umożliwia podwojenie mocy właściciela i przesłanie jej do kogoś innego. Zdolnością Hakuryukou<ref name="Hakuryukou">Hakuryukou - Biały Smok Imperatora.</ref> jest zabranie mocy swojego przeciwnika. Z pozostałymi skrzydłami, Kokabiel próbował ruszyć w stronę Smoka Zguby, Albiona. Nie mógł go jednak złapać, ponieważ poruszał się z niemal prędkością równą prędkości światła. Wysokoklasowy upadły anioł, który nas tak przytłoczył, sam stał się czyjaś zabawką.

[Divide!]

- A nich cię cholera!

Próbował zaatakować Albiona świetlistą włócznią i świetlistym mieczem, ale Hakuryukou poruszył swoją ręką w bok i sprawił, że znikły. Podczas gdy Kokabiel toczył ciężka walkę, jego moce coraz bardziej malały.

[Divide!]

Po kilku takich dźwiękach, ruchy Kokabiela stały się tak powolne, że nawet ja mogłem je zauważyć. Albion westchnął.

- ……Już masz moc średnioklasowego upadłego anioła, huh. Nuda. Myślałem, że zabawię się trochę więcej……

Albion znikł mi z oczu i ruszył w stronę Kokabiela, zostawiając za sobą ślad ze światła.

''CIOS!''

Pięść Albiona wbiła się głęboko w brzuch Kokabiela. Zgiął się mocno wpół i zwymiotował. Nie zostało nawet śladu po tym przytłaczającym przeciwniku z wcześniej……

- …Nie…Niemożliwe…… ja……

- Co? Powiedziałeś jakieś pospolite wyrażenie i to w formie chrząknięcia. „Niemożliwe? Ja?” A co powiesz teraz? Pewnie „To nie może się dziać?” Zgadza się?”

Albion śmiał się, jakby spotkało go coś naprawdę zabawnego.

- Azazel kazał mi cię zabrać, nawet jeśli miałbym użyć do tego siły. Popsociłeś trochę za dużo.

- Ty! A więc to tak! Azazel… Azazeeeeel! Ja……Ja……!

''CIOS!''

- Albion uderzył Kokabiela w twarz.

''ŚLIZG....''

Kokabiel upadł na ziemię. Upadły anioł, który miał dziesięć skrzydeł padł…… Albion przerzucił sobie Kokabiela przez ramię.

- Wygląda na to, że Freeda też muszę zabrać. Są rzeczy, o które muszę go wypytać. Potem załatwimy się z nim.

Albion podszedł do leżącego na ziemi Freeda i podniósł go za ramię. Po zabraniu tej dwójki, próbował wzbić się w powietrze, rozkładając swoje świetliste skrzydła.

[Ignorujesz mnie, biały.]

Głos, który słyszałem pierwszy raz w życiu. Pochodził on od Ise-kuna. Jego rękawica świeciła się.

[Przebudziłeś się więc, czerwony.]

Klejnot na pancerzu Albiona także zaświecił się białością. Czy oni mieszkali w klejnotach komunikacyjnych?

[Wreszcie się spotkaliśmy, ale w sytuacji takiej jak ta.]

[Racja. Naszym przeznaczeniem jest walczyć pewnego dnia. To się stanie]

[Ale biały, nie czuję od ciebie wrogości, takiej jak przedtem.]

[Twoja, czerwony, także jest na niesamowicie niskim poziomie.]

[Wygląda na to, że nasza dwójka interesuje się ciekawszymi rzeczami niż walka.]

[Zgadza się. Powinniśmy się od czasu do czasu zabawić. To nic złego, prawda? Spotkajmy się ponownie, Ddraig.]

[To byłoby zabawne, huh. Do zobaczenia znów, Albion.]

Rozmowa pomiędzy Sekiryutei i Hakuryukou. Obydwaj się pożegnali, ale Ise-kun ruszył naprzód i nie wyglądał na zadowolonego.

- Hej! Co to ma znaczyć!? Kim jesteś i co robisz!? Przez ciebie nie mogę ssać sutków mojej Buchou!?

Na twarzy Ise-kuna malowała się złość……… Hej, hej. To cię tak zdenerwowało?

- Musisz stać się silniejszy, aby wszystko zrozumieć. Zbieraj siły, mój rywalu-kunie, pewnego dnia będę z tobą walczył. - Gospodarz Smoka Zguby odszedł, mówiąc coś takiego.

Odwrócił się w białym świetle i poleciał w górę. Wszyscy zaniemówili z powodu tego zdarzenia, którego nikt nie przewidział. Magiczny krąg destrukcji, który rozprzestrzeniał Kokabiel, zniknął.

……To koniec. Nawet jeśli ktoś nam przeszkodził, miasto zostało ocalone. Wtedy mój wzrok zatrzymał się na zwłokach Balby. Może to jeszcze się nie skończyło………Ponieważ w kwaterze głównej Watykanu był ktoś, kto przejął jego badania. Kiedy stanę z tą osobą twarzą w twarz, co zrobię tym święto-demonicznym mieczem…… Nadal nie wiem. Ale teraz…… Tak, od teraz……

''PUK!''

Ktoś uderzył mnie w głowę. Kiedy się odwróciłem, zobaczyłem śmiejącego się Ise-kuna..

- Zrobiłeś to, Casanovo! Hmmm. Więc to jest święto-demoniczny miecz. Połączenie białych i czarnych rzeczy wygląda naprawdę pięknie.

Patrzył na mój Święto-demoniczny miecz z zainteresowaniem w oczach.

- Ise-kun, ja……

- Cóż, pomińmy teraz te skomplikowane rzeczy. W każdym razie, możemy teraz powiedzieć, że wszystko się skończyło, prawda? Również sprawa twoich towarzyszy.

Tak.

Dziękuję ci, Ise-kun. Obmyśliłeś i zrobiłeś to wszystko dla kogoś takiego jak ja.

- ……Kiba-san. Znów możemy razem chodzić na spotkania klubowe, prawda?

Zapytała mnie Asia-san ze zmartwioną twarzą. Martwiła się o mnie, mimo iż przechodziła ciężkie chwile po tym, gdy dowiedziała się o śmierci Boga. Naprawdę myślę, że jest z niej bardzo miła dziewczyna. Kiedy mówiłem „Ze mną w porządku”……

- Yuuto. - Buchou nazwała mnie po imieniu i przywitała uśmiechem.

- Yuuto. Cieszę się, że wróciłeś oraz że zyskałeś Balance-Breaker. Jestem taka dumna.

- …Buchou. Ja…… Wszyscy z klubu……… Zdradziłem ciebie, a przecież ocaliłaś moje życie…… Nie ma słów, którymi mógłbym wyrazić moje przeprosiny……

Buchou pogłaskała mnie po policzku. Zawsze pocieszała mnie w ten sposób.

- Ale wróciłeś. To wystarczy. Nie możesz zmarnować uczuć swoich towarzyszy.

- Buchou…… Przysięgam ci ponownie, ja, Kiba Yuuto, będę chronił ciebie i wszystkich moich towarzyszy, przez całe moje życie „Skoczka” grupy Rias Gremory.

- Ufufufu. Dziękuję. Nie mów jednak tego przed Ise, dobrze?

Kiedy spojrzałem na Ise-kuna, zobaczyłem, że gapił się na mnie oczami pełnymi zazdrości.

- Ja też chcę chronić Buchou przez stanie się „Skoczkiem”! Ale nie ma nikogo poza tobą, kto mógłby zostać „Skoczkiem” Buchou! Weź więc za to odpowiedzialność i dokończ swoje zadanie!

Powiedział to z nieśmiałym wyrazem twarzy.

- Tak. Wiem, Ise-kun.

- Więc teraz.

''VOOOM.''

Dłonie Buchou okryła czerwona aura, która wydawała niebezpieczny dźwięk.

……Ummm. Co się stało Buchou? Kiedy zobaczyła moją niepewność, uśmiechnęła się.

- Yuuto, to kara za bycie samolubnym. 1000 klapsów.

Posiłki od Maou przybyły trzydzieści minut po tym, gdy wszystko się skończyło. Kiedy dostawałem lanie, Ise-kun tarzał się po ziemi ze śmiechu. To było naprawdę bolesne, ale dopiero wtedy poczułem, że naprawdę wróciłem.

<noinclude>

==Odnośniki tłumacza==

<references/>
</noinclude>

<noinclude>
{| border="1" cellpadding="5" cellspacing="0" style="margin: 1em 1em 1em 0; background: #f9f9f9; border: 1px #aaaaaa solid; padding: 0.2em; border-collapse: collapse;"
|-
| Cofnij do [[High_School_DxD_-_Tom 3 rozdzial 4|rozdziału IV]]
| Powróć do [[High_School_DxD_(Polski)|strony głównej]]
| Przejdź do [[High_School_DxD_-_Tom_3_Nowy_żywot |Nowego żywota]]
|-
|}
</noinclude>

High School DxD - Tom 3 rozdzial 1

2012-07-11T16:18:36Z

195.69.81.103:

==Żywot 1: Czas na rozgrzewkę, Klubie!==
''BĘC!''

Tępo brzmiący odgłos metalu rozniósł się po błękitnym niebie.

– W porządku, mam ją! – Złapałem w rękawice piłkę bejsbolową lecącą w moim kierunku.

– Świetny chwyt, Ise! – Buchou uśmiechnęła się do mnie i podniosła kciuk w górę.

Nasz Klub trenował właśnie baseball na jałowym boisku na tyłach starego budynku szkoły. Nie, to nie należało do naszych diabelskich obowiązków.

「Za tydzień w Akademii Kuou rozegra się Turniej Piłki. To ważne starcie klubów, którego nie możemy przegrać.」

Buchou poinformowała nas o tym poważnym glosem. Tak, jedno z największych szkolnych wydarzeń, jakim był Turniej Piłki, zbliżało się. Ogólnie rzecz biorąc podczas niego graliśmy w sporty związane z piłką, takie jak koszykówka, piłka nożna, baseball i tenis. Mecze rozgrywały się pomiędzy klasami, przedstawicielami płci oraz, rzecz jasna, szkolnymi klubami. Niezależnie od tego, czy było się członkiem jakiegoś klubu sportowego czy nie, było to obowiązkowe; naturalnie dotyczyło to tez Klubu Okultystycznego.

Grę, którą grano danego dnia, ogłaszano dopiero podczas tego wydarzenia, toteż nie wiedzieliśmy co nas czekało. Jeśli kluby różniły się od siebie liczbą członków, ze względów fair play ustalano minimalną liczbę graczy. Zgodnie z zarządzeniem samorządu szkolnego, niektóre dyscypliny mogły wymagać większej ilości graczy. Musieliśmy się więc upewnić, że w razie czego mielibyśmy rezerwy. Ćwiczyliśmy więc tylko te sporty, które mogły na tym turnieju wystąpić.

Dzisiaj trafiło na baseball.

Jak na wieczór przystało, dookoła ściemniało się. Dotychczas spędzaliśmy czas rozmawiając w pokoju klubowym, jednak niedawno przywdzialiśmy stroje sportowe i rozpoczęliśmy nasz trening. Cóż, nie żebym nie lubił ruchu dla przyjemności, bo w końcu trenowałem codziennie z rana, ale za dnia moja wytrzymałość była pochłaniana w zatrważającym tempie. Trening z rana, lekcje w szkole, trenowanie sportów, a w nocy moja praca diabła… Prawdę mówiąc, nie zdziwiłbym się, gdybym umarł… Fakt, że wciąż żyłem, zawdzięczałem tylko temu, że byłem demonem…

– Odbijanie piłki idzie nam nieźle. Jeśli trafi się nam baseball, to Koneko będzie naszym czwartym pałkarzem.

– …Tak jest.

To chyba oczywiste, że tak nadludzko silna dziewczyna będzie pałkarzem, nie ma co do tego żadnych pytań. Nawet gdybyśmy nad tym głosowali, Koneko-chan i tak by wygrała.

– Teraz poćwiczymy łapanie piłki! Załóżcie wszyscy rękawice i rozstawcie się! – Buchou była w świetnym humorze. Pełna energii i wesoła, niemal gorąca jak ogień.

– Ufufufu. Buchou lubi tego typu rzeczy – powiedziała Akeno-san, cały czas chichocząc.

– Myślę, że rozumiem to – odpowiedziałem. – Moja Onee-sama nienawidzi przegrywać.

– Zgadza się. Oczywiście nie ma możliwości, żebyśmy przegrali. No chyba, że popełnimy jakiś błąd.

Przytaknąłem jej. Jako diabły byliśmy stanowczo silniejsi od ludzi, zatem podczas rozgrywek będziemy musieli się kontrolować. Oczywiście nie będziemy brać udziału w trudnych dyscyplinach. Z drugiej strony musieliśmy nauczyć się zasad i cech gry w baseball. Jednak co było powodem tego, dla którego Buchou trenowała nas?

「Mimo że wiesz, o co chodzi, twoje ciało musi być również wyćwiczone.」

Co za hart ducha. Oto teoria i praktyka w wykonaniu Buchou. Bez względu na naszą lepszą wydolność fizyczną, nie byliśmy w stanie przewidzieć, co mogło się wydarzyć.

– Asiu! Leci do ciebie!

''[RZUCA!]''

Buchou posłała piłkę w kierunku Asia.

– Haaan! Aaau-aaau-aaau…Aach! – Piłka przeleciała przez nogi Asi.

Trzeba powiedzieć, że sportowe zdolności Asi nie były zadowalające. Czasami nawet potykała się bez powodu.

– Asiu! Jeśli nie uda ci się złapać piłki, to chociaż po nią idź!

– T-tak jest!

Po incydencie z Raiserem, Buchou zaczęła okazywać dużo troski w sprawie rozgrywek. Bardzo ubolewała nad tym, że wtedy z nim przegrała. W każdym razie oczywistym było, że byliśmy wówczas w niekorzystnej sytuacji. Faktem było, że przez naszą porażkę ucierpiała duma Buchou… Powiedziała przecież, ze chce wygrać… Gdybym tylko nie był taki bezużyteczny…

– Jesteś następny, Yuuto! Leci!

''[UDERZA!]''

Buchou odbiła piłkę w kierunku Kiby. Dla Kiby powinna to być bułka z masłem, był w końcu najszybszy z nas. Mógł zrobić wszystko bez trudu.

Tak chociaż myślałem.

– …

''[PLASK!]''

Kiba stał w miejscu jak ostatni idiota i oberwał piłką. Hej, hej, hej!

– Kiba! Weź się w garść! – krzyknąłem na niego.

Wtedy spojrzał się na mnie z zakłopotaną miną!

– … Aach, przepraszam. Zamyśliłem się. – Podniósł piłkę i rzucił w stronę Buchou. Złapała ją z westchnieniem.

– Coś nie tak, Yuuto? Ostatnio zachowujesz się dziwnie. To do ciebie nie podobne.

– Przepraszam

Kiba szczerze przeprosił. Buchou miała rację – ten gość ostatnimi czasy myślał o czymś poważnym. Nawet podczas dyskusji w klubie nie brał w nich udziału i sprawiał wrażenie nieobecnego. Słyszałem nawet, że w swojej klasie, gdzie zaczęto nazywać go Zamyślonym Księciem, stał się tematem numer jeden do rozmów. Wszystkie dziewczyny były zmartwione i podekscytowane jego wyrazem twarzy. Obyś zdechł przystojniaczku! – Tak zawsze o nim myślałem… ale nawet ja zauważyłem, że ostatnio zachowywał się dziwnie. Zawsze chodził uśmiechnięty, więc zmiana ta była raczej niespodziewana…

Jeśli z moją intuicją było wszystko w porządku, to zaczął się tak zachowywać w dniu, gdy w moim domu odbyło się „spotkanie” klubowe. Czy to z powodu tamtego zdjęcia? Podczas starcia z Raiserem mówił do wrogiego Skoczka nienawistnym głosem. Kiba stał się taki najwidoczniej z powodu Świętego Miecza. I to byłoby tyle; teraz musieliśmy ciężko trenować z powodu Turnieju Piłki.

– Hmmm…

Och, Buchou wyjęła podręcznik do baseballu. Kiedy zbliżał się jakiś ważny mecz, przejawiały się u niej skłonności do czytania takich rzeczy. Naprawdę potrafiła w jednej chwili stać się molem książkowym. W domu czytała trochę bardziej skomplikowane teksty.

– Ara-ara. Tak przy okazji, wiedziałeś o tym Ise? – zapytała mnie Akeno-san.

– O czym?

– Niedawno Buchou zaczęła czytać podręcznik miłosny.

– …Podręcznik miłosny?!?!?!

Szok… Buchou czytała książkę o miłości… Czy to oznaczało, że znalazła kogoś, kogo kocha…? Moja Buchou… dotykana przez innego mężczyznę… Nieeeeeeeee! Nie chcę o tym myśleć!

Będąc w szoku, schowałem twarz w dłoniach, na co Akeno-san zareagowała śmiechem.

– Ufufufu. Ise-kun, nie musisz się tym martwić. Wszystko będzie w porządku. To niemożliwe dla Buchou, aby miała kogoś za twoimi plecami.

– J-jesteś pewna? Wierzę ci. Jeśli Buchou miałaby mieć chłopaka, to bym umarł…

– „Gdyby Buchou była tobą, byłaby głęboko wstrząśnięta. Ufufufu, to jej pierwszy raz. Będziesz miał kłopoty, Ise-kun.

– ?

Chociaż nie pojmowałem sensu jej słów, to nie widziałem żadnego problemu dopóty, dopóki Buchou nie zakochała się w innym.

– Okay, nie przerywajmy. – Buchou zamachnęła się kijem, a trening znów się rozpoczął.

''Dzień następny, pora obiadowa.''

Turniej zbliżał się wielkimi krokami. Dzisiaj będziemy pewnie trenować bardziej niż dotychczas. Poinformowano nas, żebyśmy po lunchu zebrali się w pokoju klubowym. Będzie to pewnie nasze ostatnie zebranie. Buchou była bardzo poważna.

– Dzisiaj również masz spotkanie? – Matsuda zapytał mnie, gryząc chleb curry<ref name="curry">Nazywany także pączkowym curry, popularna japońska potrawa. Jest to owalna bułka, w której znajduje się określona ilość curry.</ref>.

– Tak, trenujemy do turnieju.

– Ha… Klub Okultystyczny ćwiczy granie w piłkę. Ale… wszyscy w twoim klubie są wysportowani, racja?

– Tak.

Byliśmy w końcu diabłami. W porównaniu do ludzi byliśmy niezwykle silni.

– Ise, powinieneś być ostrożny. Krąży o tobie mnóstwo plotek. Niekoniecznie dobrych. – Powiedział nagle Motohama, poprawiając okulary.

– O czym ty mówisz?

– Dzika bestia Ise zabawia się ze wszystkimi ślicznotkami dookoła. Dorwał już w swoje łapy Rias-senpai i Himejimę-senpai. Zmusza je, wbrew ich woli, do paskudnych, zboczonych rzeczy. „Fufufu. Dostojna ojou-sama robi dla mnie taki zbereźny wyraz twarzy. Ty świnio!” Znęcasz się nad nimi słowem i czynem.

– HEEEEJJJ!!! CO TO DO KUUURWY MA ZNACZYĆ?!?! – krzyknąłem.

Nic dziwnego! Co to do diabła miało być!?

– Jest ich więcej – ciągnął dalej mimo mojego krzyku. – Ofiarą brudnych kłów bestii padła nawet szkolna maskotka o ciałku lolitki, Koneko-chan. Została podżegana do brutalnych stosunków płciowych, które z pewnością uszkodzą jej piękne ciało. Urządza sobie istną ucztę z jej niedojrzałego ciałka. „Senpai… proszę, przestań…”Ale jej słowa są daremne wobec bestii. Następnie jego żądza seksu dotarła do anioła, który przeniósł się do naszej szkoły; rzucił się na Asię już pierwszego dnia. „Nauczę cię wszystkiego o japońskiej kulturze na moich dodatkowych zajęciach.” Przez niego anioł stoczył się na samo dno… Zabrałeś ją do swojego domu. Jej nigdy niekończące się piekło ma miejsce w twoim małym pokoju. Polowanie Ise-sadysty na piękne dziewczyny nigdy się nie skończy… Właśnie coś takiego mówią.

– …Poważnie? Wszyscy mnie tak postrzegają? – Omiotłem klasę spojrzeniem.

Mogłem się mylić, ale czułem się, jakby wszyscy we mnie widzieli żądne łupu zwierzę… Uuu! To tylko moja wyobraźnia! To tylko moja wyobraźnia! Cholera! Kto do diabła rozpuszcza te wszystkie plotki?!

– Cóż, to my rozprowadzamy te plotki.

– Tak.

Matsuda i Motohama przyznali się do tego bez żadnych wyrzutów sumienia. To brzmiało jak kłamstwo, racja? Ci goście byli moimi przyjaciółmi!

''PAC! ŁUP!''

Przyłożyłem obydwóm bez słowa! Oczywiście! Ale mają nasrane w głowach!

– To bolało, sadysto!

– Tak. Nie wyładowuj na nas swoich niewyżytych emocji, bestio!

– Nie pieprzcie mi tutaj! Rozpowiadacie o mnie takie kłamstwa!? Naprawdę chcecie zginąć?!

– Hm… Oszalejemy z zazdrości, jeżeli nie będziemy mogli robić takich rzeczy.

– Hahaha! Nasze głowy i tak są już uszkodzone!

– Okażcie choć trochę skruchy! Co wy próbujecie zrobić z moim wizerunkiem w szkole?!

– Mówiąc przy okazji, krążą również plotki o tym, że razem z Kibą jesteście parą.

– Łupem żądnej seksu bestii padł również szkolny książę. My się już zajmiemy, żeby wszyscy o tym usłyszeli!

– Wśród niektórych dziewczyn temat ten nie schodzi z ich ust.

– Kyaaa! Ale kto się nadstawia, a kto wkłada?

– Zdechnijcie! Naprawdę, zdechnijcie!

Najgorsi z możliwych przyjaciół! Cholera! Gdyby nie to, że znałem ich od tak dawna, to wybiłbym z ich głów te bzdury! Naprawdę, ci goście! Hah…

Po „przyjemnie” spędzonym lunchu z moimi kumplami, musiałem udać się na spotkanie. Zostawiłem moje puste pudełko po lunchu w torbie. Gdzie była Asia? Och, jadła z jakąś dziewczyną w rogu. Cieszyło mnie to, że jakoś się zaaklimatyzowała. Mówiła mi, że znalazła przyjaciółkę.

– Matsuda, Motohama, wybaczcie, ale muszę już iść.

– Och, ciężko trenujesz, to dobrze dla ciebie.

– Tak poświęcasz się sportowi?

– Nic na to nie poradzę, rozkaz Buchou. A ponieważ tyle trenuje, to na pewno wygram.

– Jesteś pełen energii. Do niedawna w taki stan wprawiało cię tylko porno.

– Naprawdę się zmieniłeś. Zjadłeś coś złego? Czy twoje życie naprawdę tak się zmieniło po tym, jak zobaczyłeś prawdziwe cycki?

– No cóż, cycki są tak niesamowitym widokiem, że bez względu na to ile razy je widzisz, to zawsze się nimi zachwycasz.

– Umrzyj!

– Zgiń!

Pff! Nienawidźcie mnie, ile tylko chcecie. Podczas gdy wy będziecie wymyślać jakieś nowe bzdury, ja będę oglądał cycusie Buchou! Ale… naprawdę się tak zmieniłem? Naprawdę? No… Zmieniłem się w diabła.

– Hej, Asia. Skończyłaś jeść?

– Asiu, twój chłopak cię woła. – Siedząca obok Asi okularnica, Kiriyuu Aika, powiedziała to z zbereźną miną.

– Ch-chłopak!? – Asia zdenerwowała się.

Nigdy wcześniej jej takiej nie widziałem. Cóż, każda dziewczyna byłaby speszona, gdyby ktoś uznaj jej bliskiego przyjaciela za jej „chłopaka”.

– Co? Pomyliłam się? Wasza dwójka zawsze trzyma się razem, więc myślałam, ze chodzicie ze sobą.

– T-too… Au…! – Twarz Asi zaczęła pokrywać się szkarłatem.

Jeśli mówisz coś takiego przy całej klasie, wszyscy będą się na ciebie patrzeć… A ja będę czuł wstyd!

– Hmmm, naprawdę? Wyglądacie jak para. Zawsze trzymacie się razem i dobrze się ze sobą dogadujecie, zupełnie jakbyście byli połączeni. Mieszkacie razem za pozwoleniem twoich rodziców, prawda? Młody chłopak i dziewczyna pod jednym dachem. To… Mufufufu. Tak przy okazji, to ja jej opowiedziałam o wspólnej kąpieli! I jak?! Podobało się?

– To ty! – krzyknąłem. – Co masz na myśli mówiąc „połączeni”?! Nie mów tak, jakbyśmy byli jakimiś robotami, które można złączyć! To… to chamskie! Cóż.. Chcę robić tego typu rzeczy, ale nie zrobię czegoś takiego Asi!

Racja! Byłem tym, który miał chronić Asię! Nie mogłem jej niczego zrobić!

– Hmm, dziwne. Asia li…Mugaah! – Asia zakryła jej usta obiema dłońmi.

– Aaaach! Proszę, przestań Kiriyuu-san!

Asia…? Nigdy wcześniej nie widziałem u niej aż tak czerwonej twarzy… Jej oczy stały się wodniste. Czyżby Kiriyuu znała jakiś sekret, którego Asia nie chciała mi ujawnić? Hmmmm… pewnie to jakieś babskie sprawy, dla mnie zbyt trudne do zrozumienia.

– W każdym razie, Asiu, musimy iść na spotkanie.

– Okay!

Musiała się uspokoić. Cóż, rozmowy na takie tematy były dla niej zbyt ostre, zwłaszcza jeśli rozważyć to, gdzie dorastała. Nawet ja byłbym zawstydzony tym, gdybym powiedział, że Asia jest moją dziewczyną… Ale, gdyby Asia była moją dziewczyną, wtedy prowadziłbym szczęśliwe życie. W każdym razie teraz miałem silne uczucie, że muszę strzec Asi. Nie potrafiłem już sobie wyobrazić życia bez niej. Jej uśmiech stał się jego częścią.

Rozmyślając nad moim szczęśliwym życiem, zbliżaliśmy się do pokoju klubowego.

Kiedy dotarliśmy do pokoju klubowego, wszyscy już tam byli… oraz ktoś, kto był spoza klubu.

– …! – Byłem zszokowany na widok osoby, która siedziała na kanapie.

– Seito-kaichou<ref name="seito">Przewodnicząca Samorządu Szkolnego.</ref>.

Zgadza się: na kanapie siedziała przewodnicząca naszego samorządu uczniowskiego. Była ona dziewczyną piękną i szczupłą. Rozsiewała wokół siebie atmosferę surowości i chłodu. Mimo swojej urody wcale nie wyglądała na Japonkę. Nazywała się Shitori Souna i była uczennicą trzeciej klasy. Zajmowała trzecie miejsce w rankingu popularności. Oczywiście Rias-buchou i Akeno-san zajmowały kolejno pierwsze i drugie miejsce. Dodatkowo jej straszna atmosfera sprawiała, że ludzie trzymali się od niej z daleka. Samą atmosferę tworzyły zaś jej surowy wzrok oraz wspaniały wygląd. Była bardziej popularna wśród dziewczyn niż wśród chłopaków, możliwe że pod tym względem przewyższała nawet Rias-Buchou i Akeno-san.

Rozejrzałem się ostrożnie. Był z nią jeden chłopak z samorządu.

– Och więc nie mówiłaś o nas Hyoudou, Rias-senpai? – zapytał. – Dziwne, że nie zauważył, że i my jesteśmy diabłami.

Czy to nie był ten chłopak, który niedawno dołączył do samorządu jako jej sekretarz? Przewodnicząca odpowiedziała mu cichym głosem:

– Saji – odpowiedziała Przewodnicząca – nie można nic na to poradzić, ponieważ nie jesteśmy w stanie utrzymać ze sobą normalnych kontaktów. W dodatku Hyoudou-kun również jest demonem od niedługiego czasu, więc jeszcze nie reaguje tak, jak powinien.

C-co!? Z tego co mówiła, wynikałoby, że członkowie samorządu też byli…? Poza Klubem Okultystycznym, były tu jeszcze jakieś diabły!? Akeno-san zaraz udzieliła mi odpowiedzi:

– Przewodnicząca, Shitori Souna-sama, naprawdę nazywa się Sona Sitri. Jest wysokoklasowym diabłem i dziedziczką domu Sitri.

W-wysokoklasowym diabłem!? Dom Sitri!? Nie byłem pewien czym był, ale na pewno był równie ważny, jak dom Buchou oraz Feneksa! Co… Zaniemówiłem. To, że w szkole były inne diabły oprócz nas, było dla mnie szokiem!

Akeno-san wyjaśniała dalej:

– Dom Sitri jest jednym z Siedemdziesięciu Dwóch Filarów, który przetrwał wojnę, tak jak dom Gremory oraz Feneks. Szkołę kontroluje dom Gremory, ale podczas dnia rządzi nim samorząd uczniowski… czyli dom Sitri. Pory sprawowania kontroli nad szkołą są więc podzielone na dzień i noc.

Więc to tak… W takim razie członkowie rady uczniowskiej też byli…

Sekretarz samorządu zaczął mówić:

– Możecie cieszyć się spokojnym, szkolnym życiem, ponieważ przewodnicząca i pozostali słudzy domu Sitri ciężko pracują w ciągu dnia. Nic by nie bolało, jakbyście o tym pamiętali. Przy okazji, nazywam się Saji Genshirou. Uczeń klasy drugiej i Pion.

– Ochh, jesteśmy z tego samego rocznika i oboje jesteśmy Pionami – powiedziałem z uśmiechem.

Co za niespodziewane spotkanie! Byłem szczęśliwy, że spotkałem innego Piona, który na dodatek był na tym samym roku co ja! Niestety, na moją reakcję odpowiedział westchnięciem.

– Właśnie… Poważnie uraziłeś moją dumę. Ty… jeden z tria zboczeńców jest Pionem, tak jak ja…

– Coś ty powiedział?!

Co za drań! A już myślałem, że się dogadamy!

– Och? Może chcesz wyjść? Mimo że na takiego nie wyglądam, to zużyto na mnie aż cztery Piony. Może i jestem diabłem od niedawna, ale nie przegram z kimś takim jak ty, Hyoudou.

Saji prowokował mnie, ale przewodnicząca spojrzała na niego ostrym wzrokiem.

– Saji, natychmiast przestań – powiedziała stanowczym głosem.

– A-ale Przewodnicząco!

– Powód dla którego tu przyszliśmy jest taki, że chciałam przedstawić naszego nowego sługę… ponieważ jesteśmy zaprzyjaźnionymi wysokoklasowymi diabłami używającymi szkoły jako bazy. Innymi słowy jesteś tu, by poznać sługi Rias, Hyoudou-kun oraz Asię-san. Skoro jesteś moim sługą, to nie przynoś mi wstydu. Poza tym… – tutaj Przewodnicząca spojrzała na mnie – Saji, nie wygrałbyś teraz z Hyoudou-kun. To on pokonał trzeciego syna Domu Feneks. Nie bez powodu jest wart aż osiem figur.

– Osiem figur!? Zaraz, on pokonał feniksa!? Dla niego pokonanie Raisera… Myślałem że to Kiba, albo Himejima-senpai uratowali Rias-senpai…

Zaraz, co? O czym oni mówią? Poza tym, przestań się na mnie nie gapić takim dziwnym wzrokiem. Nie jestem jakimś zwierzakiem na wybiegu w zoo.

Przewodnicząca skłoniła się w przepraszającym geście.

– Przepraszam was bardzo, Hyoudou Issei-kun, Asiu Argento-san. Mój podwładny nie ma tyle bitewnego doświadczenia co wy, więc ma takie właśnie, a nie inne nastawienie. Jeśli to możliwe, to moglibyście się jednak ze sobą dogadać? – powiedziała z uśmiechem.

Hm, chyba tego rodzaju uśmiech można było nazwać zimnym. Nie czułem jednak od niej wrogości, więc widocznie była po prostu osobą, która uśmiechała się w ten sposób.

– Saji – wywołała go.

– Ech? Tak! Proszę, zostańmy przyjaciółmi… – Skłonił się niechętnie. Wyglądał na niezadowolonego.

– Tak, zaprzyjaźnijmy się. – Asia odpowiedziała mu z szerokim uśmiechem. Jakie z niej dobre dziecko.

– Jeśli to Asia-san, to jestem bardzo szczęśliwy! – Saji chwycił dłoń Asi z zupełnie innym nastawieniem.

C-co za drań! Odsunąłem go od Asi i ścisnąłem mu dłoń z całej sił.

– Hahaha! Saji-kun! Bardzo miło cię poznać! Wiedz, że skonasz w straszliwych męczarniach, jeśli tkniesz Asię choćby jednym paluchem. Rozumiemy się, Saji-kun!? - powiedziałem z fałszywym uśmiechem.
Odpowiedział mi identycznym grymasem i chwycił mocniej moja dłoń:

– Tak! Tak! Mi także miło cię poznać, Hyoudou-kun! Trzymasz więc tą blondwłosą ślicznotkę dla siebie! Naprawdę jest z ciebie sadysta! Rany, oby niebiosa zesłały na ciebie karę! Mam nadzieje, że podczas twojej drogi do domu trafi cię piorun!

Wymieniliśmy te „uprzejmości” na oczach wszystkich. Musiało to wyglądać dziwnie. Nie mogłem mu jednak wybaczyć! Był inny niż Kiba, ale nie mogłem go znieść! Naprawdę, chciałem mu przyłożyć! Na pewno nie pozwolę mu żyć, jeśli tknie Asię!

– Musi ci być ciężko.

– Tobie też.

Buchou i Przewodnicząca westchnęły na nasz widok.

– Członkowie samorządu szkolnego są o wiele silniejsi niż twoi towarzysze. – Powiedziała, podając mi dłoń.

Więc członkowie rady uczniowskiej byli sługami domu Przewodniczącej…

Kaichou upiła łyk zielonej herbaty i przemówiła cichym głosem:

– Kocham tę szkołę. Myślę, że praca w samorządzie jest warta trudu. Dlatego nie daruję tym, którzy spróbują zniszczyć panujący w niej spokój. Niezależnie od tego, czy są ludźmi, czy diabłami. To dotyczy wszystkich was, włącznie z Rias.

Natychmiast zrozumiałem, że jej słowa były kierowane do nowych diabłów: mnie, Asi i Saji’ego. Innymi słowy, każdy kto zakłóci porządek w tej szkole, jest już martwy. Ta osoba naprawdę bardzo kochała Akademię Kuou . Nic dziwnego, że została przewodniczącą.

– Myślę, że wystarczy już przedstawiania nowych członków. - Przewodnicząca wstała i ruszyła w stronę wyjścia. – Teraz musimy was przeprosić. Mam pewną robotę papierkową, którą muszę zrobić przed końcem przerwy obiadowej.

– Przewodnicząco… Nie, Souno Sitri-san… sama. Oddaję się pod twoją opiekę.

– Tak! Proszę, traktuj nas dobrze.

Ja i Asia skłoniliśmy się Przewodniczącej na pożegnanie.

Zostaliśmy jej przedstawieni jako nowe demony. Była wysokoklasowym diabłem i znajomą Buchou. Nawet jeśli jej sługą był ktoś „taki”, musieliśmy to zrobić, w końcu reprezentowaliśmy dom Gremory.
– Tak, bądźmy dla siebie mili. – Odpowiedziała nam uśmiechem.

Przed opuszczeniem pokoju, Kaichou zwróciła się z uśmiechem do Buchou:

– Rias, będę czekała na Turniej Piłki.

– Ja również. –Buchou uśmiechnęła się, a Przewodnicząca wyszła.

Uświadomiłem sobie, że ta dwójka była ze sobą blisko. Mogłaby nam pomóc w sporze pomiędzy dwoma starymi domami… Jednak… to nie było takie proste, ogarnąć umysłem te wszystkie problemy diabelskiej arystokracji. A może wierzyła, ze Buchou sama sobie jakoś poradzi?

– Ise, Asiu, dogadajcie się jakoś z Saji’em-kun. Poznacie też innych członków samorządu uczniowskiego, ale nie sprzeczać mi się z nimi. Cieszmy się wszyscy naszą szkołą, dobrze? – powiedział z szerokim uśmiechem.

– Dobrze!

Jeśli ona tak każe, to posłucham bez słowa skargi! Nie będę wdawał się w żadne kłótnie… nawet jeśli ten gość to zwykły gnój! Z drugiej strony… były tu jeszcze inne diabły… Ta szkoła miała więcej sekretów, niż myślałem…

''BAM! BAM!''
Strzały były znakiem rozpoczęcia Turnieju Piłki.

– Tsukmoto-kun z Klubu Mangi, Hashioka-sensei cię wzywa. Zjaw się jak najszybciej w pokoju nauczycielskim. – Przez system nagłośnieniowy bez końca płynęły jakieś komunikaty.

Członkowie naszego klubu przebrali się w stroje do WF-u i cierpliwie czekali w jednym miejscu. Mecze między klubami miały być pod koniec turnieju. Jako pierwsze miały być rozgrywki międzyklasowe. Przypomniałem sobie, że moja klasa miała grać w koszykówkę. Asia i ja także musieliśmy wziąć w nim udział. Treningi w naszym Klubie po szkole nie były bezcelowe.

Zaraz po tym miały być rozgrywki dziewczyny kontra chłopcy. Na koniec, po lunchu, mecze międzyklubowe. Robiłem sobie małą rozgrzewkę, Asia rozciągała się z pomocą Akeno-san, Koneko-chan siedziała na plastikowym materacu i czytała książkę o zasadach, a Kiba… ciągle był nad czymś zamyślony. Był całkowicie zaabsorbowany wpatrywaniem się w niebo. Buchou poszła sprawdzić w jakiej dyscyplinie będą ze sobą rywalizować kluby.
O, już wraca. Jej uśmiech wyglądał na pozbawiony strachu.

– Fufufu, Wygramy ten mecz.

– W co będziemy grać?

– W dwa ognie!

Naszły mnie z tego powodu złe przeczucia.

– Buchou!! Uda ci się! – kibicowałem spoza ogrodzenia otaczającego kort tenisowy.

Myślałem, że się rozpłaczę. Buchou w stroju do tenisa! Krótka spódniczka odsłaniała jej wspaniałe uda! Reprezentowała swoją klasę i stanęła do starcia z kimś innym z trzeciej klasy.

''PLASK!''

Poruszała się bezproblemowo, ale jej przeciwniczka też nie była najgorsza!

– Kaichou-samaaaaa! Kyaaaa! – krzyczały piskliwym głosem dziewczyny.

Tak, przeciwnikiem Buchou był nie kto inny jak Shitori Souna-senpai.

– Ufufufu. Wspaniale, że możemy oglądać starcie dwóch wysokoklasowych diabłów w takim miejscu. – Akeno-san stała obok mnie i też cieszyła się z oglądania meczu.

Było tak, jak mówiła. Nigdy bym nie przypuszczał, że dwa wysokoklasowe diabły stoczą pojedynek w szkole. I obydwie nie miały zamiaru ograniczać się. Każda z nich uderzała piłkę rakietą bardzo poważnie.

– Przyjmij to, Souna!

– A dziękuję, Rias!

Obydwie wymieniały ze sobą tego typu zdania podczas meczu. Wyglądało to jak sytuacja z jakiejś komediowej, sportowej mangi! Nawet ja byłem podniecony przez patrzenie na nie!

– Kaichouuuuu! Wygraj proszęęęęę!

Ach, Saji kibicował po przeciwnej stronie ogrodzenia. Nawet wymachiwał flagą z napisem Samorząd Uczniowski. Też się nieźle napalił!

– A masz! Styl podkręconej piłki Shitori! – Po uderzeniu Kaichou, piłka ruszyła gwałtownie w stronę Buchou.

– Jesteś taka naiwna! Poznaj kontrę Rodu Gremory! – Buchou próbowała odbić piłkę rakietą, ale ta zmieniła tor lotu i poleciała dołem! Uoooooo! Czy to magiczna piłka!?

– Trzydzieści do piętnastu.

– Nieeeeee! Kaichou zdobyła punkt!

– Nieźle ci idzie, Souna. Właśnie tego oczekiwałam po tobie.

– Ufufu. Rias, nie zapomniałaś chyba o obietnicy, że przegrany będzie musiał zapłacić za udon<ref name="udon">Rodzaj grubego japońskiego makaronu zrobionego z mąki pszennej.</ref> ze wszystkimi dodatkami u Kobashiyi, prawda?

– Nie zapomniałam. To będzie dla mnie hańba, jeśli spróbujesz go przede mną. Dlatego właśnie wygram! Wiesz, że znam sto osiem magicznych stylów uderzania piłki?

– Przyjmuję wyzwanie. Nie pozwolę, by twoja piłka dostała się do mojej Strefy Shitori.

Nie wiem dlaczego, ale ich oczy płonęły… Ale księżniczko, dlaczego to, o co się założyłyście, było takie… pospolite? No cóż, może było to dla nich coś dobrego. Może zaczynały zachowywać się jak ludzie, ponieważ mieszkały już jakiś czas w naszym świecie.

Pojedynek trwał tak długo, że obydwie całkowicie zniszczyły rakiety, więc ogłoszono remis. Cóż, to się w końcu musiało stać, po tak intensywnej grze. Teraz nadszedł czas na rozgrywki międzyklubowe…

– P-pumpy<ref name="bloomers">Damskie obszerne majtki, zwykle do kolan. ([http://www.fashionblogsite.com/images/blogs/10-2007/lacey-bloomer-things.jpg Przykład])</ref>?

Byłem w szoku, gdy zobaczyłem, że Asia je nosiła. To nie był szkolny strój do WF-u, tylko pumpy! Zanim rozgrywki klubowe zaczęły się, Asia nagle gdzieś zniknęła, a kiedy zastanawiałem się nad jej powrotem, miała na sobie pumpy. Oooo… jej białe nogi… jej uda…! Rany! Jej nogi były piękne jak zawsze!

Asia kręciła się w miejscu, a jej twarz przybierała czerwoną barwę.

– …Ummm… Słyszałam od Kiriyuu-san, że właściwym strojem do gry w dwa ognie są właśnie pumpy… i… i że Ise-san będzie szczęśliwy, jeśli je włożę…

K-kiriyuuuuuuuu! Cholerna suka! Dlaczego ona uczyła moją słodką Asie takich wspaniałych… to znaczy bezwstydnych rzeczy! Cholera! Działania Kiriyuu, znanej teraz jako Pani Umysłu, doprowadzały do palpitacji mojego serca!

– Nie podobają ci się?

Asia spytała nieśmiało, jednocześnie patrząc na mnie. !……… Poczułem, jakby moje wnętrze ogarnęły płomienie.

– Nie, nie. Są wspaniałe. Dziękuję ci! Bardzo ci dziękuję! - Uścisnąłem dłoń Asi i dziękowałem jej bardzo. Ale Asia nie wiedziała sama, co się działo.

– Hej, głowa do góry. – Buchou była pełna energii, nawet po tak zaciekłym meczu tenisa. Cóż, też byłem rozgrzany.

– Osu! Pumpy Asi mnie naprawdę rozgrzały! Skoro mam grać, to nie mam zamiaru przegrać!

– Dobra odpowiedź, Ise! Jeśli dasz z siebie wszystko, dostaniesz nagrodę!

………! C-co!! Mówisz poważnie, Buchou!? Poczułem, jak jakaś nieznana moc przepłynęła przeze mnie!

– Uooooooo! Oppai!

Zdecydowanie nie przegram! Piersi Buchou były już moje!

''[NADEPNIĘCIE]''

– GYAAA! – krzyknąłem.

Oczywiście dlatego, że Asia nadepnęła mi na stopę.

– Ise-san, czy dałeś już wszystkim „to”? – zapytała Asia niezadowolonym głosem.

Gdy na nią spojrzałem, miała wkurzona. Była w złym nastroju. Chlip… Ostatnio Asia-chan nauczyła się używać wobec mnie przemocy. Musiała być w tym buntowniczym wieku.

Jednak tak jak powiedziała, było coś, co chciałbym wszystkim dać. Fufufu, zrobiłem to ostatniej nocy.

– Słuchajcie wszyscy, załóżmy to, jako drużyna!

Rzeczami, które dla nich miałem, były opaski na głowę z wyhaftowanym napisem Klub Okultystyczny. Sam je zrobiłem.

– Ara, dobrze się przygotowałeś. – Buchou była pierwszą, która wzięła opaskę. – Tak, Ise jest bardziej uzdolniony niż myślałam. Są dobrze wykonane.

– Hehehehe, ćwiczę w tajemnicy przed wszystkimi.

Tak, zrobiłem je w swoim wolnym czasie. Nie byłem najlepszy z techniki, ale wierzyłem, że będę coraz lepszy, jeśli będę po trochu trenował każdego dnia. Dzięki temu osiągnę w tym mistrzostwo. Cóż, w porównaniu z robotą kogoś doświadczonego wypadało to dosyć blado, jednak mimo to wciąż wyglądało nieźle.

– …Są niespodziewanie dobre.

Dziękuję ci, Koneko-chan!

– Ara-ara. Inne kluby z pewnością mają na sobie coś, co symbolizuje ich drużynę. Na przykład mundurki albo czapki.

– Racja, Akeno-san! Dlatego właśnie to zrobiłem! – Wszyscy wzięli je z moich rak i obwiązali wokół głowy.

Byłem szczęśliwy. Warto było je robić przez całą noc. Dałem jedną Kibie, który wciąż dziwnie się zachowywał.

– Masz, Kiba.

– T-tak… Dzięki.

– …Skoncentrujmy się teraz na zwycięstwie.

– …Zwycięstwo, co? Tak… Zwycięstwo jest ważne.

Hm? Brzmiał, jakby coś zaprzątało mu głowę. Wyglądał jak osoba, która coś straciła.

[Proszę członków Klubu Okultystycznego i Klubu Baseballu o stawienie się na miejsce gry.]

Wzywają nas! Nasza bitwa się zaczęła!

– Rzucajcie w niego! Rzucajcie w Hyoudou!

– Uoooooo! Odpieprzcie się ludzie! – Płakałem i krzyczałem jednocześnie, kiedy musiałem unikać niezwykle szybkich piłek.

Rozgrywki międzyklubowe się zaczęły! Graliśmy w dwa ognie, a naszym pierwszym przeciwnikiem był Klub Basseballu… Ci goście nie rzucali w nikogo innego poza mną!

Buchou – jedna z Dwóch Wielki Onee-sama. Naprawdę popularna szkolna bogini. Nie wolno w nią rzucać piłką.

Akeno-san – druga, która nosiła ten tytuł. Szkolna bogini. Nie wolno w nią rzucać piłką.

Asia – numer jeden wśród pięknych dziewczyn z drugich klas. Dodatkowo blondynka! Nie wolno w nią rzucać piłką.

Koneko-chan – loli będąca nasza szkolną maskotką. Będzie ci przykro, jakbyś ją trafił.

Kiba – wróg każdego męskiego ucznia szkoły, ale jeśli go trafisz, dziewczyny cię znienawidzą. Nie wolno w niego rzucać piłką.

Ja, Ise – wszyscy myślą: „Nie rozumiem dlaczego ten gość należy do Klubu Okultystycznego”. Nic się nie stanie, jeśli go trafisz. Nie, musisz go uderzyć. Cholera. Zdychaj. Rzucajcie w niego za każdym razem! Celujcie w głowę! Zgiń, przepadnij, dzika bestio!

Czułem się tak, jakbym słyszał te wszystkie myśli. To ostateczna droga do zlikwidowania mnie! Skupiły się na mnie złe zamiary wszystkich! Wszystkich uczniów w szkole!

– Zabić Iseeiaaaaaaa!

– Asia-chaaaaaaaaan! Spodenki są wspaniałe! Iseeeeeee, zgiń!

– Proszę! Znokautujcie Hyoudou! Przez wzgląd na Rias-oneesama! Przez wzgląd na Akeno-oneesama!

– Trzeba sprowadzić Asię-san na dobrą drogę!

– Zdechnij! Teraz! Trafcie go w głowę!

– Zabić go!! Zgiń!! Powinien być tylko jeden lolicon<ref name="lolicon">Japoński skrót pochodzący od słowa lolita complex, w Japonii oznaczający pokładanie swoich uczuć w młodych dziewczynkach lub też dorosłych kobietach na takie stylizowanych.</ref>, czyli ja!

– Nie zostaniesz zabity, jeśli się nie pokażesz!

Nawet publiczność życzyła mi śmierci! Ach, pierdolcie się wszyscy! Oczy wszystkich posyłały mi śmiercionośne spojrzenia! Cholera! Dlaczego to się musiało się stać!? Moje złe przeczucia się urzeczywistniły!

– Wszystkie piłki są skoncentrowane na Iseiu! W terminologii strategii nazywa się to „ofiarą”! Ise, to nasza szansa!

– Buchouuuu!! Postaram się najlepiej jak umiem! Cholera! Nie robię tego dla zabawy!

Jeśli Buchou tak na mnie liczyła, to musiałem dać z siebie wszystko, nawet jeśli oznaczało to używanie mojego ciała w charakterze tarczy! Wymierzona we mnie piłka została zablokowana przez Koneko-chan, która teraz użyła jej do znokautowania jednym rzutem przeciwnika! Tak! W tym tempie możemy zdobyć pierwsze miejsce! Jedyna rzecz która mi pozostała, to unikanie piłki i ucieczka! Kiedy myślałem o tego typu rzeczach, jakiś nieźle zbudowany gość wziął na cel Kibę!

– Cholera! Nie dbam o to, czy zostanę znienawidzony! Giń przystojniaczku!!

Ooou! Ten gość musiał naprawdę nienawidzić przystojnych chłopaków, skoro wolał rzucić piłka w Kibę, niż we mnie! Oberwij! Tak w każdym razie pomyślałem…

– Na co ty się tak gapisz!? – Ruszyłem w stronę Kiby z krzykiem, ponieważ dalej przebywał w swoim własnym świecie. Aby go ochronić, zasłoniłem go własnym ciałem.

– … Ach, Ise-kun?

Ach, Ise-kun? Moja dupa! Co ty do cholery wyprawiasz?! Piłka leciała w moim kierunku! Nic nie można było już poradzić! Zatrzymam ją własnym ciałem! Kiedy tak sobie myślałem, piłka zmieniła tor lotu i pomknęła prosto w moje krocze…

''[UDERZENIE]''

– …!!!

Bezpośrednie trafienie… Moje jaja… zostały zmiażdżone przez… piłkę… Guhaa… Padłem na ziemię trzymając się za krocze, ponieważ ten obłąkańczy ból dawał mi… Nie potrafię wyjaśnić, jak to boli… jest to ból, który znają tylko faceci… Członkowie klubu ruszyli w moją stronę. Buchou chwyciła mnie.

– B-buchou…moje…piłk…i…

– Piłka? Mam ją! Dobrze się spisałeś, Ise! Teraz czas zapolować na tę zdobycz, która tak uszkodziła mojego słodkiego Iseia!

O-onee-sama… Twój wzrok był straszny… Ale… naprawdę moje jaja… Nie mogłem nawet oddychać… Auaa auuuuu…

– Ara-ara. Buchou. Mylisz się. Wygląda na to, że tu czyjeś „piłeczki” są w kiepskim stanie…

R-racja Akeno-san… Buchou wreszcie zorientowała się w sytuacji i zaniemówiła.

– …!Jak tak można! Asia, chodź tu zaraz. Będę w kłopocie, jeśli „to” stanie się przez coś takiego bezużyteczne!

– T-tak. Czy Ise-san jest ranny…?

– Tak, uszkodzeniu uległa najważniejsza część jego ciała. Możesz go uleczyć poza budynkiem?

– Najważniejsza część ciała? Nie rozumiem, ale zajmę się tym!

– Koneko, możesz go zabrać gdzieś, gdzie nikt się nie kręci?

– …Tak jest.

…Najwyraźniej o czymś sobie dyskutowały, podczas gdy ja konałem w męczarniach.

– B-buchou… wybacz mi, że nie mogłem być bardziej przydatny…

– W porządku, Ise. Dobrze się spisałeś. Resztę zostaw nam.

Buchou delikatnie pogłaskała mnie po policzku.

''[CHWYT]''

Ktoś złapał mnie za kołnierz.

''[CIAGNIĘCIE ]''

Teraz mnie za sobą wlókł. Oczywiście tym kimś była Koneko-chan.

– Ise-san! Wytrzymaj, proszę! – Idąca ze mną Asia próbowała mnie pocieszyć.

– Musimy pomścić Iseia! – Usłyszałem pełen energii głos Buchou, jakby dobiegał gdzieś z daleka.

Brzmiało to tak, jakbym umarł… Aaach, jeśli Buchou brała to tak na serio, to powinno im się udać, nawet bez Koneko-chan… właśnie tak wycofałem się z pierwszego meczu i zostałem zaciągnięty za salę gimnastyczną.

Dotarliśmy na tyły sali gimnastycznej, gdzie nie było nikogo w zasięgu wzroku… Moje krocze dalej bolało…

– Ise-san, zaraz cię wyleczę. Pokaż mi proszę miejsce, gdzie zostałeś ranny.

… ! Nie mogłem tego zrobić.

– … Nie… nie mogę…

– Co ty wygadujesz?! Jeśli nie pokażesz mi miejsca, gdzie cię zraniono, to nie będę go w stanie uleczyć!

Miała naprawdę szczere chęci, jednak ja wciąż… Rozchodziło się tutaj o jaja. Moje jaja. Jeśli ci je pokażę, to mój przyjaciel również będzie na widoku… Nie ma mowy, żeby Asia była w stanie to znieść…

– …Asiu… Błagam cię… Proszę, nie kłopocz mnie tak…

– N-nie! Ja tylko próbuję pomóc…

Aach. Miała naprawdę smutną twarz.

– Asiu, nie płacz… Możesz użyć swoich mocy w pobliżu moich bioder…? Myślę, że w ten sposób tez można to wyleczyć…

Sacred Gear Asi to Zmierzch Uzdrawiania, umiejętność natychmiastowego leczenia diabłów. Była ostatnią deską ratunku naszej drużyny. Jej wspaniałe zdolności były w stanie wyleczyć szybko większość ran. Byłem pewien, że była w stanie także wyleczyć „tego” typu obrażenia, ale nie mogłem jej go pokazać…

Ciepłe światło zaczęło wydobywać się z jej rąk. W tym samym momencie poczułem, jak ból zanikał. Zdumiewające… Cóż za ciepłe światło… Aaaach, ból zniknął, jakby był tylko snem… Sacred Gear leczył znakomicie także obolałe jądra…

– …Nie potrafię opisać słowami tej sytuacji. – Koneko-chan westchnęła. Rzadkie zjawisko.

– Ise-san, odpocznij chwilę.

Leżałem sobie, kiedy Asia podeszła do mnie i uniosła moja głowę… Czyżbym poczuł jakieś miękkie uczucie pod moją głowa!? To uczucie ud! Leżałem sobie z głową na udach!? Naprawdę!?
– Ise-san, wyglądałeś na naprawdę szczęśliwego, kiedy Buchou ci tak robiła… Może nie jestem do tego dość dobra…

Nieprawda! Miałaś na sobie pumpy! Udowa poduszeczka. To marzenie, leżeć z głową na udach dziewczyny, która nosi pumpy!

– Chlip… Dziękuję, naprawdę dziękuję. – Dziękowałem jej, roniąc przy tym łzy.

– Ufufufu. Ise-san, wystarczy tych podziękowań na dzisiaj.

[Klub Okultystyczny wygrywa!]

Ogłoszono dobrą wiadomość, która dotarła do moich uszu.

''[DESZCZ]''

Na zewnątrz mocno padało. Mieliśmy szczęście, że rozpadało się po turnieju.

''PLASK!''

Rozległ się ostry dźwięk, który rozniósł się echem wśród padającego deszczu. Buchou spoliczkowała kogoś. Nie mnie, tylko Kibę.

– Więc jak? Obudziłeś się już?

Buchou była zła. W turnieju zdobyliśmy pierwsze miejsce. Wraz z Asią i Koneko-chan wróciliśmy i odebraliśmy pierwszą lokatę jako drużyna… Był jednak ktoś, kto nie współpracował. Tym kimś był Kiba. Udzielił się parę razy, ale przez większość czasu nic nie robił. Buchou złościła się na niego cały czas podczas meczu, ale nie zwracał na to uwagi. Zrozumiałem, że Buchou była naprawdę zła. Nawet spoliczkowanie nie zrobiło na nim żadnego wrażenia, ani nie skłoniło go do rozmowy. Co z nim było nie tak… Czy to naprawdę Kiba? Zmienił się tak nagle, wyglądał zupełnie jak inna osoba. Zawsze był dobrze ogarniętym przystojnisiem z uspokajającym wyrazem twarzy. Jednak teraz przywdział się w zwykły uśmiech.

– Użyło ci? – odrzekł. – Jest już po turnieju. Nie będziemy więcej trenować, więc mogę poświęcić noc na odpoczynek? Jestem trochę zmęczony, więc daruję sobie nasze spotkanie klubowe. Przepraszam za moje zachowanie dzisiejszego popołudnia, ale nie najlepiej się dzisiaj czuję.

– Kiba, ostatnio zachowujesz się naprawdę dziwnie!

– Nie wtykaj nosa w nieswoje sprawy. – Na moje pytania Kiba odpowiedział chłodno i z sztucznym uśmiechem.

– Nawet ja zaczynam się martwić.

– Martwić? Kto się tutaj o kogo martwi? Myślę ze to normalne dla diabłów, żyć w taki sposób, jaki same chcą. Cóż, chyba to ja jestem winny tego, że nie słuchałem swojej pani.

Hmmm, może powinienem był powiedzieć mu coś więcej. Ale dlaczego miałbym to robić? Zwykle było na odwrót. Mówiłem coś szalonego, a Kiba mnie uspokajał.

– Wiesz, sprawiasz trochę kłopotów, w końcu tworzymy jedną grupę. O to jak się czuliśmy po tym, ja przeszliśmy przez te gorzkie doświadczenia w poprzednim meczu. Pamiętaj, nie musimy ukrywać naszych słabych punktów przed sobą nawzajem, nie? Jesteśmy towarzyszami.

– Towarzyszami… –Na twarz Kiby pojawiło się uczucie przygnębienia.

– Tak, towarzysze.

– Jesteś zawsze taki w gorącej wodzie kąpany… Ise-kun, właśnie przypomniałem sobie o podstawowych rzeczach.

– Podstawowych?

– Tak, o powodzie dla którego walczę.

– Czy nie walczysz dla Buchou?

Tak właśnie myślałem. Bardzo w to wierzyłem. W moich własnych myślach. Jednak natychmiast zaprzeczył:

– Nie, żyję, gdyż szukam zemsty. Święty Miecz Excalibur. Zniszczenie go, to powód dla którego żyję. – Twarz Kiby wyrażała silną determinację. Pomyślałem wtedy, że właśnie widziałem jego prawdziwe oblicze.

<noinclude>

==Odnośniki tłumacza==

<references/>
</noinclude>

<noinclude>
{| border="1" cellpadding="5" cellspacing="0" style="margin: 1em 1em 1em 0; background: #f9f9f9; border: 1px #aaaaaa solid; padding: 0.2em; border-collapse: collapse;"
|-
| Cofnij do [[High_School_DxD_-_Tom_3_prolog|prologu]]
| Powróć do [[High_School_DxD_(Polski)|strony głównej]]
| Przejdź do [[High_School_DxD_-_Tom_3_Zemsta_skoczka |podrozdziału Zemsta skoczka]]
|-
|}
</noinclude>

High School DxD - Tom 3 rozdzial 1

2012-07-11T16:03:12Z

195.69.81.103: /* Żywot 1: Czas na rozgrzewkę, Klubie! */

==Żywot 1: Czas na rozgrzewkę, Klubie!==
''BĘC!''

Tępo brzmiący odgłos metalu rozniósł się po błękitnym niebie.

– W porządku, mam ją! – Złapałem w rękawice piłkę bejsbolową lecącą w moim kierunku.

– Świetny chwyt, Ise! – Buchou uśmiechnęła się do mnie i podniosła kciuk w górę.

Nasz Klub trenował właśnie baseball na jałowym boisku na tyłach starego budynku szkoły. Nie, to nie należało do naszych diabelskich obowiązków.

「Za tydzień w Akademii Kuou rozegra się Turniej Piłki. To ważne starcie klubów, którego nie możemy przegrać.」

Buchou poinformowała nas o tym poważnym glosem. Tak, jedno z największych szkolnych wydarzeń, jakim był Turniej Piłki, zbliżało się. Ogólnie rzecz biorąc podczas niego graliśmy w sporty związane z piłką, takie jak koszykówka, piłka nożna, baseball i tenis. Mecze rozgrywały się pomiędzy klasami, przedstawicielami płci oraz, rzecz jasna, szkolnymi klubami. Niezależnie od tego, czy było się członkiem jakiegoś klubu sportowego czy nie, było to obowiązkowe; naturalnie dotyczyło to tez Klubu Okultystycznego.

Grę, którą grano danego dnia, ogłaszano dopiero podczas tego wydarzenia, toteż nie wiedzieliśmy co nas czekało. Jeśli kluby różniły się od siebie liczbą członków, ze względów fair play ustalano minimalną liczbę graczy. Zgodnie z zarządzeniem samorządu szkolnego, niektóre dyscypliny mogły wymagać większej ilości graczy. Musieliśmy się więc upewnić, że w razie czego mielibyśmy rezerwy. Ćwiczyliśmy więc tylko te sporty, które mogły na tym turnieju wystąpić.

Dzisiaj trafiło na baseball.

Jak na wieczór przystało, dookoła ściemniało się. Dotychczas spędzaliśmy czas rozmawiając w pokoju klubowym, jednak niedawno przywdzialiśmy stroje sportowe i rozpoczęliśmy nasz trening. Cóż, nie żebym nie lubił ruchu dla przyjemności, bo w końcu trenowałem codziennie z rana, ale za dnia moja wytrzymałość była pochłaniana w zatrważającym tempie. Trening z rana, lekcje w szkole, trenowanie sportów, a w nocy moja praca diabła… Prawdę mówiąc, nie zdziwiłbym się, gdybym umarł… Fakt, że wciąż żyłem, zawdzięczałem tylko temu, że byłem demonem…

– Odbijanie piłki idzie nam nieźle. Jeśli trafi się nam baseball, to Koneko będzie naszym czwartym pałkarzem.

– …Tak jest.

To chyba oczywiste, że tak nadludzko silna dziewczyna będzie pałkarzem, nie ma co do tego żadnych pytań. Nawet gdybyśmy nad tym głosowali, Koneko-chan i tak by wygrała.

– Teraz poćwiczymy łapanie piłki! Załóżcie wszyscy rękawice i rozstawcie się! – Buchou była w świetnym humorze. Pełna energii i wesoła, niemal gorąca jak ogień.

– Ufufufu. Buchou lubi tego typu rzeczy – powiedziała Akeno-san, cały czas chichocząc.

– Myślę, że rozumiem to – odpowiedziałem. – Moja Onee-sama nienawidzi przegrywać.

– Zgadza się. Oczywiście nie ma możliwości, żebyśmy przegrali. No chyba, że popełnimy jakiś błąd.

Przytaknąłem jej. Jako diabły byliśmy stanowczo silniejsi od ludzi, zatem podczas rozgrywek będziemy musieli się kontrolować. Oczywiście nie będziemy brać udziału w trudnych dyscyplinach. Z drugiej strony musieliśmy nauczyć się zasad i cech gry w baseball. Jednak co było powodem tego, dla którego Buchou trenowała nas?

「Mimo że wiesz, o co chodzi, twoje ciało musi być również wyćwiczone.」

Co za hart ducha. Oto teoria i praktyka w wykonaniu Buchou. Bez względu na naszą lepszą wydolność fizyczną, nie byliśmy w stanie przewidzieć, co mogło się wydarzyć.

– Asiu! Leci do ciebie!

''[RZUCA!]''

Buchou posłała piłkę w kierunku Asia.

– Haaan! Aaau-aaau-aaau…Aach! – Piłka przeleciała przez nogi Asi.

Trzeba powiedzieć, że sportowe zdolności Asi nie były zadowalające. Czasami nawet potykała się bez powodu.

– Asiu! Jeśli nie uda ci się złapać piłki, to chociaż po nią idź!

– T-tak jest!

Po incydencie z Raiserem, Buchou zaczęła okazywać dużo troski w sprawie rozgrywek. Bardzo ubolewała nad tym, że wtedy z nim przegrała. W każdym razie oczywistym było, że byliśmy wówczas w niekorzystnej sytuacji. Faktem było, że przez naszą porażkę ucierpiała duma Buchou… Powiedziała przecież, ze chce wygrać… Gdybym tylko nie był taki bezużyteczny…

– Jesteś następny, Yuuto! Leci!

''[UDERZA!]''

Buchou odbiła piłkę w kierunku Kiby. Dla Kiby powinna to być bułka z masłem, był w końcu najszybszy z nas. Mógł zrobić wszystko bez trudu.

Tak chociaż myślałem.

– …

''[PLASK!]''

Kiba stał w miejscu jak ostatni idiota i oberwał piłką. Hej, hej, hej!

– Kiba! Weź się w garść! – krzyknąłem na niego.

Wtedy spojrzał się na mnie z zakłopotaną miną!

– … Aach, przepraszam. Zamyśliłem się. – Podniósł piłkę i rzucił w stronę Buchou. Złapała ją z westchnieniem.

– Coś nie tak, Yuuto? Ostatnio zachowujesz się dziwnie. To do ciebie nie podobne.

– Przepraszam

Kiba szczerze przeprosił. Buchou miała rację – ten gość ostatnimi czasy myślał o czymś poważnym. Nawet podczas dyskusji w klubie nie brał w nich udziału i sprawiał wrażenie nieobecnego. Słyszałem nawet, że w swojej klasie, gdzie zaczęto nazywać go Zamyślonym Księciem, stał się tematem numer jeden do rozmów. Wszystkie dziewczyny były zmartwione i podekscytowane jego wyrazem twarzy. Obyś zdechł przystojniaczku! – Tak zawsze o nim myślałem… ale nawet ja zauważyłem, że ostatnio zachowywał się dziwnie. Zawsze chodził uśmiechnięty, więc zmiana ta była raczej niespodziewana…

Jeśli z moją intuicją było wszystko w porządku, to zaczął się tak zachowywać w dniu, gdy w moim domu odbyło się „spotkanie” klubowe. Czy to z powodu tamtego zdjęcia? Podczas starcia z Raiserem mówił do wrogiego Skoczka nienawistnym głosem. Kiba stał się taki najwidoczniej z powodu Świętego Miecza. I to byłoby tyle; teraz musieliśmy ciężko trenować z powodu Turnieju Piłki.

– Hmmm…

Och, Buchou wyjęła podręcznik do baseballu. Kiedy zbliżał się jakiś ważny mecz, przejawiały się u niej skłonności do czytania takich rzeczy. Naprawdę potrafiła w jednej chwili stać się molem książkowym. W domu czytała trochę bardziej skomplikowane teksty.

– Ara-ara. Tak przy okazji, wiedziałeś o tym Ise? – zapytała mnie Akeno-san.

– O czym?

– Niedawno Buchou zaczęła czytać podręcznik miłosny.

– …Podręcznik miłosny?!?!?!

Szok… Buchou czytała książkę o miłości… Czy to oznaczało, że znalazła kogoś, kogo kocha…? Moja Buchou… dotykana przez innego mężczyznę… Nieeeeeeeee! Nie chcę o tym myśleć!

Będąc w szoku, schowałem twarz w dłoniach, na co Akeno-san zareagowała śmiechem.

– Ufufufu. Ise-kun, nie musisz się tym martwić. Wszystko będzie w porządku. To niemożliwe dla Buchou, aby miała kogoś za twoimi plecami.

– J-jesteś pewna? Wierzę ci. Jeśli Buchou miałaby mieć chłopaka, to bym umarł…

– „Gdyby Buchou była tobą, byłaby głęboko wstrząśnięta. Ufufufu, to jej pierwszy raz. Będziesz miał kłopoty, Ise-kun.

– ?

Chociaż nie pojmowałem sensu jej słów, to nie widziałem żadnego problemu dopóty, dopóki Buchou nie zakochała się w innym.

– Okay, nie przerywajmy. – Buchou zamachnęła się kijem, a trening znów się rozpoczął.

''Dzień następny, pora obiadowa.''

Turniej zbliżał się wielkimi krokami. Dzisiaj będziemy pewnie trenować bardziej niż dotychczas. Poinformowano nas, żebyśmy po lunchu zebrali się w pokoju klubowym. Będzie to pewnie nasze ostatnie zebranie. Buchou była bardzo poważna.

– Dzisiaj również masz spotkanie? – Matsuda zapytał mnie, gryząc chleb curry<ref name="curry">Nazywany także pączkowym curry, popularna japońska potrawa. Jest to owalna bułka, w której znajduje się określona ilość curry.</ref>.

– Tak, trenujemy do turnieju.

– Ha… Klub Okultystyczny ćwiczy granie w piłkę. Ale… wszyscy w twoim klubie są wysportowani, racja?

– Tak.

Byliśmy w końcu diabłami. W porównaniu do ludzi byliśmy niezwykle silni.

– Ise, powinieneś być ostrożny. Krąży o tobie mnóstwo plotek. Niekoniecznie dobrych. – Powiedział nagle Motohama, poprawiając okulary.

– O czym ty mówisz?

– Dzika bestia Ise zabawia się ze wszystkimi ślicznotkami dookoła. Dorwał już w swoje łapy Rias-senpai i Himejimę-senpai. Zmusza je, wbrew ich woli, do paskudnych, zboczonych rzeczy. „Fufufu. Dostojna ojou-sama robi dla mnie taki zbereźny wyraz twarzy. Ty świnio!” Znęcasz się nad nimi słowem i czynem.

– HEEEEJJJ!!! CO TO DO KUUURWY MA ZNACZYĆ?!?! – krzyknąłem.

Nic dziwnego! Co to do diabła miało być!?

– Jest ich więcej – ciągnął dalej mimo mojego krzyku. – Ofiarą brudnych kłów bestii padła nawet szkolna maskotka o ciałku lolitki, Koneko-chan. Została podżegana do brutalnych stosunków płciowych, które z pewnością uszkodzą jej piękne ciało. Urządza sobie istną ucztę z jej niedojrzałego ciałka. „Senpai… proszę, przestań…”Ale jej słowa są daremne wobec bestii. Następnie jego żądza seksu dotarła do anioła, który przeniósł się do naszej szkoły; rzucił się na Asię już pierwszego dnia. „Nauczę cię wszystkiego o japońskiej kulturze na moich dodatkowych zajęciach.” Przez niego anioł stoczył się na samo dno… Zabrałeś ją do swojego domu. Jej nigdy niekończące się piekło ma miejsce w twoim małym pokoju. Polowanie Ise-sadysty na piękne dziewczyny nigdy się nie skończy… Właśnie coś takiego mówią.
– …Poważnie? Wszyscy mnie tak postrzegają? – Omiotłem klasę spojrzeniem.

Mogłem się mylić, ale czułem się, jakby wszyscy we mnie widzieli żądne łupu zwierzę… Uuu! To tylko moja wyobraźnia! To tylko moja wyobraźnia! Cholera! Kto do diabła rozpuszcza te wszystkie plotki?!

– Cóż, to my rozprowadzamy te plotki.

– Tak.

Matsuda i Motohama przyznali się do tego bez żadnych wyrzutów sumienia. To brzmiało jak kłamstwo, racja? Ci goście byli moimi przyjaciółmi!

''PAC! ŁUP!''

Przyłożyłem obydwóm bez słowa! Oczywiście! Ale mają nasrane w głowach!

– To bolało, sadysto!

– Tak. Nie wyładowuj na nas swoich niewyżytych emocji, bestio!

– Nie pieprzcie mi tutaj! Rozpowiadacie o mnie takie kłamstwa!? Naprawdę chcecie zginąć?!

– Hm… Oszalejemy z zazdrości, jeżeli nie będziemy mogli robić takich rzeczy.

– Hahaha! Nasze głowy i tak są już uszkodzone!

– Okażcie choć trochę skruchy! Co wy próbujecie zrobić z moim wizerunkiem w szkole?!

– Mówiąc przy okazji, krążą również plotki o tym, że razem z Kibą jesteście parą.

– Łupem żądnej seksu bestii padł również szkolny książę. My się już zajmiemy, żeby wszyscy o tym usłyszeli!

– Wśród niektórych dziewczyn temat ten nie schodzi z ich ust.

– Kyaaa! Ale kto się nadstawia, a kto wkłada?

– Zdechnijcie! Naprawdę, zdechnijcie!

Najgorsi z możliwych przyjaciół! Cholera! Gdyby nie to, że znałem ich od tak dawna, to wybiłbym z ich głów te bzdury! Naprawdę, ci goście! Hah…

Po „przyjemnie” spędzonym lunchu z moimi kumplami, musiałem udać się na spotkanie. Zostawiłem moje puste pudełko po lunchu w torbie. Gdzie była Asia? Och, jadła z jakąś dziewczyną w rogu. Cieszyło mnie to, że jakoś się zaaklimatyzowała. Mówiła mi, że znalazła przyjaciółkę.

– Matsuda, Motohama, wybaczcie, ale muszę już iść.

– Och, ciężko trenujesz, to dobrze dla ciebie.

– Tak poświęcasz się sportowi?

– Nic na to nie poradzę, rozkaz Buchou. A ponieważ tyle trenuje, to na pewno wygram.

– Jesteś pełen energii. Do niedawna w taki stan wprawiało cię tylko porno.

– Naprawdę się zmieniłeś. Zjadłeś coś złego? Czy twoje życie naprawdę tak się zmieniło po tym, jak zobaczyłeś prawdziwe cycki?

– No cóż, cycki są tak niesamowitym widokiem, że bez względu na to ile razy je widzisz, to zawsze się nimi zachwycasz.

– Umrzyj!

– Zgiń!

Pff! Nienawidźcie mnie, ile tylko chcecie. Podczas gdy wy będziecie wymyślać jakieś nowe bzdury, ja będę oglądał cycusie Buchou! Ale… naprawdę się tak zmieniłem? Naprawdę? No… Zmieniłem się w diabła.

– Hej, Asia. Skończyłaś jeść?

– Asiu, twój chłopak cię woła. – Siedząca obok Asi okularnica, Kiriyuu Aika, powiedziała to z zbereźną miną.

– Ch-chłopak!? – Asia zdenerwowała się.

Nigdy wcześniej jej takiej nie widziałem. Cóż, każda dziewczyna byłaby speszona, gdyby ktoś uznaj jej bliskiego przyjaciela za jej „chłopaka”.

– Co? Pomyliłam się? Wasza dwójka zawsze trzyma się razem, więc myślałam, ze chodzicie ze sobą.

– T-too… Au…! – Twarz Asi zaczęła pokrywać się szkarłatem.

Jeśli mówisz coś takiego przy całej klasie, wszyscy będą się na ciebie patrzeć… A ja będę czuł wstyd!

– Hmmm, naprawdę? Wyglądacie jak para. Zawsze trzymacie się razem i dobrze się ze sobą dogadujecie, zupełnie jakbyście byli połączeni. Mieszkacie razem za pozwoleniem twoich rodziców, prawda? Młody chłopak i dziewczyna pod jednym dachem. To… Mufufufu. Tak przy okazji, to ja jej opowiedziałam o wspólnej kąpieli! I jak?! Podobało się?

– To ty! – krzyknąłem. – Co masz na myśli mówiąc „połączeni”?! Nie mów tak, jakbyśmy byli jakimiś robotami, które można złączyć! To… to chamskie! Cóż.. Chcę robić tego typu rzeczy, ale nie zrobię czegoś takiego Asi!

Racja! Byłem tym, który miał chronić Asię! Nie mogłem jej niczego zrobić!

– Hmm, dziwne. Asia li…Mugaah! – Asia zakryła jej usta obiema dłońmi.

– Aaaach! Proszę, przestań Kiriyuu-san!

Asia…? Nigdy wcześniej nie widziałem u niej aż tak czerwonej twarzy… Jej oczy stały się wodniste. Czyżby Kiriyuu znała jakiś sekret, którego Asia nie chciała mi ujawnić? Hmmmm… pewnie to jakieś babskie sprawy, dla mnie zbyt trudne do zrozumienia.

– W każdym razie, Asiu, musimy iść na spotkanie.

– Okay!

Musiała się uspokoić. Cóż, rozmowy na takie tematy były dla niej zbyt ostre, zwłaszcza jeśli rozważyć to, gdzie dorastała. Nawet ja byłbym zawstydzony tym, gdybym powiedział, że Asia jest moją dziewczyną… Ale, gdyby Asia była moją dziewczyną, wtedy prowadziłbym szczęśliwe życie. W każdym razie teraz miałem silne uczucie, że muszę strzec Asi. Nie potrafiłem już sobie wyobrazić życia bez niej. Jej uśmiech stał się jego częścią.

Rozmyślając nad moim szczęśliwym życiem, zbliżaliśmy się do pokoju klubowego.

Kiedy dotarliśmy do pokoju klubowego, wszyscy już tam byli… oraz ktoś, kto był spoza klubu.

– …! – Byłem zszokowany na widok osoby, która siedziała na kanapie.

– Seito-kaichou<ref name="seito">Przewodnicząca Samorządu Szkolnego.</ref>.

Zgadza się: na kanapie siedziała przewodnicząca naszego samorządu uczniowskiego. Była ona dziewczyną piękną i szczupłą. Rozsiewała wokół siebie atmosferę surowości i chłodu. Mimo swojej urody wcale nie wyglądała na Japonkę. Nazywała się Shitori Souna i była uczennicą trzeciej klasy. Zajmowała trzecie miejsce w rankingu popularności. Oczywiście Rias-buchou i Akeno-san zajmowały kolejno pierwsze i drugie miejsce. Dodatkowo jej straszna atmosfera sprawiała, że ludzie trzymali się od niej z daleka. Samą atmosferę tworzyły zaś jej surowy wzrok oraz wspaniały wygląd. Była bardziej popularna wśród dziewczyn niż wśród chłopaków, możliwe że pod tym względem przewyższała nawet Rias-Buchou i Akeno-san.

Rozejrzałem się ostrożnie. Był z nią jeden chłopak z samorządu.

– Och więc nie mówiłaś o nas Hyoudou, Rias-senpai? – zapytał. – Dziwne, że nie zauważył, że i my jesteśmy diabłami.

Czy to nie był ten chłopak, który niedawno dołączył do samorządu jako jej sekretarz? Przewodnicząca odpowiedziała mu cichym głosem:

– Saji – odpowiedziała Przewodnicząca – nie można nic na to poradzić, ponieważ nie jesteśmy w stanie utrzymać ze sobą normalnych kontaktów. W dodatku Hyoudou-kun również jest demonem od niedługiego czasu, więc jeszcze nie reaguje tak, jak powinien.

C-co!? Z tego co mówiła, wynikałoby, że członkowie samorządu też byli…? Poza Klubem Okultystycznym, były tu jeszcze jakieś diabły!? Akeno-san zaraz udzieliła mi odpowiedzi:

– Przewodnicząca, Shitori Souna-sama, naprawdę nazywa się Sona Sitri. Jest wysokoklasowym diabłem i dziedziczką domu Sitri.

W-wysokoklasowym diabłem!? Dom Sitri!? Nie byłem pewien czym był, ale na pewno był równie ważny, jak dom Buchou oraz Feneksa! Co… Zaniemówiłem. To, że w szkole były inne diabły oprócz nas, było dla mnie szokiem!

Akeno-san wyjaśniała dalej:

– Dom Sitri jest jednym z Siedemdziesięciu Dwóch Filarów, który przetrwał wojnę, tak jak dom Gremory oraz Feneks. Szkołę kontroluje dom Gremory, ale podczas dnia rządzi nim samorząd uczniowski… czyli dom Sitri. Pory sprawowania kontroli nad szkołą są więc podzielone na dzień i noc.

Więc to tak… W takim razie członkowie rady uczniowskiej też byli…

Sekretarz samorządu zaczął mówić:

– Możecie cieszyć się spokojnym, szkolnym życiem, ponieważ przewodnicząca i pozostali słudzy domu Sitri ciężko pracują w ciągu dnia. Nic by nie bolało, jakbyście o tym pamiętali. Przy okazji, nazywam się Saji Genshirou. Uczeń klasy drugiej i Pion.

– Ochh, jesteśmy z tego samego rocznika i oboje jesteśmy Pionami – powiedziałem z uśmiechem.

Co za niespodziewane spotkanie! Byłem szczęśliwy, że spotkałem innego Piona, który na dodatek był na tym samym roku co ja! Niestety, na moją reakcję odpowiedział westchnięciem.

– Właśnie… Poważnie uraziłeś moją dumę. Ty… jeden z tria zboczeńców jest Pionem, tak jak ja…

– Coś ty powiedział?!

Co za drań! A już myślałem, że się dogadamy!

– Och? Może chcesz wyjść? Mimo że na takiego nie wyglądam, to zużyto na mnie aż cztery Piony. Może i jestem diabłem od niedawna, ale nie przegram z kimś takim jak ty, Hyoudou.

Saji prowokował mnie, ale przewodnicząca spojrzała na niego ostrym wzrokiem.

– Saji, natychmiast przestań – powiedziała stanowczym głosem.

– A-ale Przewodnicząco!

– Powód dla którego tu przyszliśmy jest taki, że chciałam przedstawić naszego nowego sługę… ponieważ jesteśmy zaprzyjaźnionymi wysokoklasowymi diabłami używającymi szkoły jako bazy. Innymi słowy jesteś tu, by poznać sługi Rias, Hyoudou-kun oraz Asię-san. Skoro jesteś moim sługą, to nie przynoś mi wstydu. Poza tym… – tutaj Przewodnicząca spojrzała na mnie – Saji, nie wygrałbyś teraz z Hyoudou-kun. To on pokonał trzeciego syna Domu Feneks. Nie bez powodu jest wart aż osiem figur.

– Osiem figur!? Zaraz, on pokonał feniksa!? Dla niego pokonanie Raisera… Myślałem że to Kiba, albo Himejima-senpai uratowali Rias-senpai…

Zaraz, co? O czym oni mówią? Poza tym, przestań się na mnie nie gapić takim dziwnym wzrokiem. Nie jestem jakimś zwierzakiem na wybiegu w zoo.

Przewodnicząca skłoniła się w przepraszającym geście.

– Przepraszam was bardzo, Hyoudou Issei-kun, Asiu Argento-san. Mój podwładny nie ma tyle bitewnego doświadczenia co wy, więc ma takie właśnie, a nie inne nastawienie. Jeśli to możliwe, to moglibyście się jednak ze sobą dogadać? – powiedziała z uśmiechem.

Hm, chyba tego rodzaju uśmiech można było nazwać zimnym. Nie czułem jednak od niej wrogości, więc widocznie była po prostu osobą, która uśmiechała się w ten sposób.

– Saji – wywołała go.

– Ech? Tak! Proszę, zostańmy przyjaciółmi… – Skłonił się niechętnie. Wyglądał na niezadowolonego.

– Tak, zaprzyjaźnijmy się. – Asia odpowiedziała mu z szerokim uśmiechem. Jakie z niej dobre dziecko.

– Jeśli to Asia-san, to jestem bardzo szczęśliwy! – Saji chwycił dłoń Asi z zupełnie innym nastawieniem.

C-co za drań! Odsunąłem go od Asi i ścisnąłem mu dłoń z całej sił.

– Hahaha! Saji-kun! Bardzo miło cię poznać! Wiedz, że skonasz w straszliwych męczarniach, jeśli tkniesz Asię choćby jednym paluchem. Rozumiemy się, Saji-kun!? - powiedziałem z fałszywym uśmiechem.
Odpowiedział mi identycznym grymasem i chwycił mocniej moja dłoń:

– Tak! Tak! Mi także miło cię poznać, Hyoudou-kun! Trzymasz więc tą blondwłosą ślicznotkę dla siebie! Naprawdę jest z ciebie sadysta! Rany, oby niebiosa zesłały na ciebie karę! Mam nadzieje, że podczas twojej drogi do domu trafi cię piorun!

Wymieniliśmy te „uprzejmości” na oczach wszystkich. Musiało to wyglądać dziwnie. Nie mogłem mu jednak wybaczyć! Był inny niż Kiba, ale nie mogłem go znieść! Naprawdę, chciałem mu przyłożyć! Na pewno nie pozwolę mu żyć, jeśli tknie Asię!

– Musi ci być ciężko.

– Tobie też.

Buchou i Przewodnicząca westchnęły na nasz widok.

– Członkowie samorządu szkolnego są o wiele silniejsi niż twoi towarzysze. – Powiedziała, podając mi dłoń.

Więc członkowie rady uczniowskiej byli sługami domu Przewodniczącej…

Kaichou upiła łyk zielonej herbaty i przemówiła cichym głosem:

– Kocham tę szkołę. Myślę, że praca w samorządzie jest warta trudu. Dlatego nie daruję tym, którzy spróbują zniszczyć panujący w niej spokój. Niezależnie od tego, czy są ludźmi, czy diabłami. To dotyczy wszystkich was, włącznie z Rias.

Natychmiast zrozumiałem, że jej słowa były kierowane do nowych diabłów: mnie, Asi i Saji’ego. Innymi słowy, każdy kto zakłóci porządek w tej szkole, jest już martwy. Ta osoba naprawdę bardzo kochała Akademię Kuou . Nic dziwnego, że została przewodniczącą.

– Myślę, że wystarczy już przedstawiania nowych członków. - Przewodnicząca wstała i ruszyła w stronę wyjścia. – Teraz musimy was przeprosić. Mam pewną robotę papierkową, którą muszę zrobić przed końcem przerwy obiadowej.

– Przewodnicząco… Nie, Souno Sitri-san… sama. Oddaję się pod twoją opiekę.

– Tak! Proszę, traktuj nas dobrze.

Ja i Asia skłoniliśmy się Przewodniczącej na pożegnanie.

Zostaliśmy jej przedstawieni jako nowe demony. Była wysokoklasowym diabłem i znajomą Buchou. Nawet jeśli jej sługą był ktoś „taki”, musieliśmy to zrobić, w końcu reprezentowaliśmy dom Gremory.
– Tak, bądźmy dla siebie mili. – Odpowiedziała nam uśmiechem.

Przed opuszczeniem pokoju, Kaichou zwróciła się z uśmiechem do Buchou:

– Rias, będę czekała na Turniej Piłki.

– Ja również. –Buchou uśmiechnęła się, a Przewodnicząca wyszła.

Uświadomiłem sobie, że ta dwójka była ze sobą blisko. Mogłaby nam pomóc w sporze pomiędzy dwoma starymi domami… Jednak… to nie było takie proste, ogarnąć umysłem te wszystkie problemy diabelskiej arystokracji. A może wierzyła, ze Buchou sama sobie jakoś poradzi?

– Ise, Asiu, dogadajcie się jakoś z Saji’em-kun. Poznacie też innych członków samorządu uczniowskiego, ale nie sprzeczać mi się z nimi. Cieszmy się wszyscy naszą szkołą, dobrze? – powiedział z szerokim uśmiechem.

– Dobrze!

Jeśli ona tak każe, to posłucham bez słowa skargi! Nie będę wdawał się w żadne kłótnie… nawet jeśli ten gość to zwykły gnój! Z drugiej strony… były tu jeszcze inne diabły… Ta szkoła miała więcej sekretów, niż myślałem…

''BAM! BAM!''
Strzały były znakiem rozpoczęcia Turnieju Piłki.

– Tsukmoto-kun z Klubu Mangi, Hashioka-sensei cię wzywa. Zjaw się jak najszybciej w pokoju nauczycielskim. – Przez system nagłośnieniowy bez końca płynęły jakieś komunikaty.

Członkowie naszego klubu przebrali się w stroje do WF-u i cierpliwie czekali w jednym miejscu. Mecze między klubami miały być pod koniec turnieju. Jako pierwsze miały być rozgrywki międzyklasowe. Przypomniałem sobie, że moja klasa miała grać w koszykówkę. Asia i ja także musieliśmy wziąć w nim udział. Treningi w naszym Klubie po szkole nie były bezcelowe.

Zaraz po tym miały być rozgrywki dziewczyny kontra chłopcy. Na koniec, po lunchu, mecze międzyklubowe. Robiłem sobie małą rozgrzewkę, Asia rozciągała się z pomocą Akeno-san, Koneko-chan siedziała na plastikowym materacu i czytała książkę o zasadach, a Kiba… ciągle był nad czymś zamyślony. Był całkowicie zaabsorbowany wpatrywaniem się w niebo. Buchou poszła sprawdzić w jakiej dyscyplinie będą ze sobą rywalizować kluby.
O, już wraca. Jej uśmiech wyglądał na pozbawiony strachu.

– Fufufu, Wygramy ten mecz.

– W co będziemy grać?

– W dwa ognie!

Naszły mnie z tego powodu złe przeczucia.

– Buchou!! Uda ci się! – kibicowałem spoza ogrodzenia otaczającego kort tenisowy.

Myślałem, że się rozpłaczę. Buchou w stroju do tenisa! Krótka spódniczka odsłaniała jej wspaniałe uda! Reprezentowała swoją klasę i stanęła do starcia z kimś innym z trzeciej klasy.

''PLASK!''

Poruszała się bezproblemowo, ale jej przeciwniczka też nie była najgorsza!

– Kaichou-samaaaaa! Kyaaaa! – krzyczały piskliwym głosem dziewczyny.

Tak, przeciwnikiem Buchou był nie kto inny jak Shitori Souna-senpai.

– Ufufufu. Wspaniale, że możemy oglądać starcie dwóch wysokoklasowych diabłów w takim miejscu. – Akeno-san stała obok mnie i też cieszyła się z oglądania meczu.

Było tak, jak mówiła. Nigdy bym nie przypuszczał, że dwa wysokoklasowe diabły stoczą pojedynek w szkole. I obydwie nie miały zamiaru ograniczać się. Każda z nich uderzała piłkę rakietą bardzo poważnie.

– Przyjmij to, Souna!

– A dziękuję, Rias!

Obydwie wymieniały ze sobą tego typu zdania podczas meczu. Wyglądało to jak sytuacja z jakiejś komediowej, sportowej mangi! Nawet ja byłem podniecony przez patrzenie na nie!

– Kaichouuuuu! Wygraj proszęęęęę!

Ach, Saji kibicował po przeciwnej stronie ogrodzenia. Nawet wymachiwał flagą z napisem Samorząd Uczniowski. Też się nieźle napalił!

– A masz! Styl podkręconej piłki Shitori! – Po uderzeniu Kaichou, piłka ruszyła gwałtownie w stronę Buchou.

– Jesteś taka naiwna! Poznaj kontrę Rodu Gremory! – Buchou próbowała odbić piłkę rakietą, ale ta zmieniła tor lotu i poleciała dołem! Uoooooo! Czy to magiczna piłka!?

– Trzydzieści do piętnastu.

– Nieeeeee! Kaichou zdobyła punkt!

– Nieźle ci idzie, Souna. Właśnie tego oczekiwałam po tobie.

– Ufufu. Rias, nie zapomniałaś chyba o obietnicy, że przegrany będzie musiał zapłacić za udon<ref name="udon">Rodzaj grubego japońskiego makaronu zrobionego z mąki pszennej.</ref> ze wszystkimi dodatkami u Kobashiyi, prawda?

– Nie zapomniałam. To będzie dla mnie hańba, jeśli spróbujesz go przede mną. Dlatego właśnie wygram! Wiesz, że znam sto osiem magicznych stylów uderzania piłki?

– Przyjmuję wyzwanie. Nie pozwolę, by twoja piłka dostała się do mojej Strefy Shitori.

Nie wiem dlaczego, ale ich oczy płonęły… Ale księżniczko, dlaczego to, o co się założyłyście, było takie… pospolite? No cóż, może było to dla nich coś dobrego. Może zaczynały zachowywać się jak ludzie, ponieważ mieszkały już jakiś czas w naszym świecie.

Pojedynek trwał tak długo, że obydwie całkowicie zniszczyły rakiety, więc ogłoszono remis. Cóż, to się w końcu musiało stać, po tak intensywnej grze. Teraz nadszedł czas na rozgrywki międzyklubowe…

– P-pumpy<ref name="bloomers">Damskie obszerne majtki, zwykle do kolan. ([http://www.fashionblogsite.com/images/blogs/10-2007/lacey-bloomer-things.jpg Przykład])</ref>?

Byłem w szoku, gdy zobaczyłem, że Asia je nosiła. To nie był szkolny strój do WF-u, tylko pumpy! Zanim rozgrywki klubowe zaczęły się, Asia nagle gdzieś zniknęła, a kiedy zastanawiałem się nad jej powrotem, miała na sobie pumpy. Oooo… jej białe nogi… jej uda…! Rany! Jej nogi były piękne jak zawsze!

Asia kręciła się w miejscu, a jej twarz przybierała czerwoną barwę.

– …Ummm… Słyszałam od Kiriyuu-san, że właściwym strojem do gry w dwa ognie są właśnie pumpy… i… i że Ise-san będzie szczęśliwy, jeśli je włożę…

K-kiriyuuuuuuuu! Cholerna suka! Dlaczego ona uczyła moją słodką Asie takich wspaniałych… to znaczy bezwstydnych rzeczy! Cholera! Działania Kiriyuu, znanej teraz jako Pani Umysłu, doprowadzały do palpitacji mojego serca!

– Nie podobają ci się?

Asia spytała nieśmiało, jednocześnie patrząc na mnie. !……… Poczułem, jakby moje wnętrze ogarnęły płomienie.

– Nie, nie. Są wspaniałe. Dziękuję ci! Bardzo ci dziękuję! - Uścisnąłem dłoń Asi i dziękowałem jej bardzo. Ale Asia nie wiedziała sama, co się działo.

– Hej, głowa do góry. – Buchou była pełna energii, nawet po tak zaciekłym meczu tenisa. Cóż, też byłem rozgrzany.

– Osu! Pumpy Asi mnie naprawdę rozgrzały! Skoro mam grać, to nie mam zamiaru przegrać!

– Dobra odpowiedź, Ise! Jeśli dasz z siebie wszystko, dostaniesz nagrodę!

………! C-co!! Mówisz poważnie, Buchou!? Poczułem, jak jakaś nieznana moc przepłynęła przeze mnie!

– Uooooooo! Oppai!

Zdecydowanie nie przegram! Piersi Buchou były już moje!

''[NADEPNIĘCIE]''

– GYAAA! – krzyknąłem.

Oczywiście dlatego, że Asia nadepnęła mi na stopę.

– Ise-san, czy dałeś już wszystkim „to”? – zapytała Asia niezadowolonym głosem.

Gdy na nią spojrzałem, miała wkurzona. Była w złym nastroju. Chlip… Ostatnio Asia-chan nauczyła się używać wobec mnie przemocy. Musiała być w tym buntowniczym wieku.

Jednak tak jak powiedziała, było coś, co chciałbym wszystkim dać. Fufufu, zrobiłem to ostatniej nocy.

– Słuchajcie wszyscy, załóżmy to, jako drużyna!

Rzeczami, które dla nich miałem, były opaski na głowę z wyhaftowanym napisem Klub Okultystyczny. Sam je zrobiłem.

– Ara, dobrze się przygotowałeś. – Buchou była pierwszą, która wzięła opaskę. – Tak, Ise jest bardziej uzdolniony niż myślałam. Są dobrze wykonane.

– Hehehehe, ćwiczę w tajemnicy przed wszystkimi.

Tak, zrobiłem je w swoim wolnym czasie. Nie byłem najlepszy z techniki, ale wierzyłem, że będę coraz lepszy, jeśli będę po trochu trenował każdego dnia. Dzięki temu osiągnę w tym mistrzostwo. Cóż, w porównaniu z robotą kogoś doświadczonego wypadało to dosyć blado, jednak mimo to wciąż wyglądało nieźle.

– …Są niespodziewanie dobre.

Dziękuję ci, Koneko-chan!

– Ara-ara. Inne kluby z pewnością mają na sobie coś, co symbolizuje ich drużynę. Na przykład mundurki albo czapki.

– Racja, Akeno-san! Dlatego właśnie to zrobiłem! – Wszyscy wzięli je z moich rak i obwiązali wokół głowy.

Byłem szczęśliwy. Warto było je robić przez całą noc. Dałem jedną Kibie, który wciąż dziwnie się zachowywał.

– Masz, Kiba.

– T-tak… Dzięki.

– …Skoncentrujmy się teraz na zwycięstwie.

– …Zwycięstwo, co? Tak… Zwycięstwo jest ważne.

Hm? Brzmiał, jakby coś zaprzątało mu głowę. Wyglądał jak osoba, która coś straciła.

[Proszę członków Klubu Okultystycznego i Klubu Baseballu o stawienie się na miejsce gry.]

Wzywają nas! Nasza bitwa się zaczęła!

– Rzucajcie w niego! Rzucajcie w Hyoudou!

– Uoooooo! Odpieprzcie się ludzie! – Płakałem i krzyczałem jednocześnie, kiedy musiałem unikać niezwykle szybkich piłek.

Rozgrywki międzyklubowe się zaczęły! Graliśmy w dwa ognie, a naszym pierwszym przeciwnikiem był Klub Basseballu… Ci goście nie rzucali w nikogo innego poza mną!

Buchou – jedna z Dwóch Wielki Onee-sama. Naprawdę popularna szkolna bogini. Nie wolno w nią rzucać piłką.

Akeno-san – druga, która nosiła ten tytuł. Szkolna bogini. Nie wolno w nią rzucać piłką.

Asia – numer jeden wśród pięknych dziewczyn z drugich klas. Dodatkowo blondynka! Nie wolno w nią rzucać piłką.

Koneko-chan – loli będąca nasza szkolną maskotką. Będzie ci przykro, jakbyś ją trafił.

Kiba – wróg każdego męskiego ucznia szkoły, ale jeśli go trafisz, dziewczyny cię znienawidzą. Nie wolno w niego rzucać piłką.

Ja, Ise – wszyscy myślą: „Nie rozumiem dlaczego ten gość należy do Klubu Okultystycznego”. Nic się nie stanie, jeśli go trafisz. Nie, musisz go uderzyć. Cholera. Zdychaj. Rzucajcie w niego za każdym razem! Celujcie w głowę! Zgiń, przepadnij, dzika bestio!

Czułem się tak, jakbym słyszał te wszystkie myśli. To ostateczna droga do zlikwidowania mnie! Skupiły się na mnie złe zamiary wszystkich! Wszystkich uczniów w szkole!

– Zabić Iseeiaaaaaaa!

– Asia-chaaaaaaaaan! Spodenki są wspaniałe! Iseeeeeee, zgiń!

– Proszę! Znokautujcie Hyoudou! Przez wzgląd na Rias-oneesama! Przez wzgląd na Akeno-oneesama!

– Trzeba sprowadzić Asię-san na dobrą drogę!

– Zdechnij! Teraz! Trafcie go w głowę!

– Zabić go!! Zgiń!! Powinien być tylko jeden lolicon<ref name="lolicon">Japoński skrót pochodzący od słowa lolita complex, w Japonii oznaczający pokładanie swoich uczuć w młodych dziewczynkach lub też dorosłych kobietach na takie stylizowanych.</ref>, czyli ja!

– Nie zostaniesz zabity, jeśli się nie pokażesz!

Nawet publiczność życzyła mi śmierci! Ach, pierdolcie się wszyscy! Oczy wszystkich posyłały mi śmiercionośne spojrzenia! Cholera! Dlaczego to się musiało się stać!? Moje złe przeczucia się urzeczywistniły!

– Wszystkie piłki są skoncentrowane na Iseiu! W terminologii strategii nazywa się to „ofiarą”! Ise, to nasza szansa!

– Buchouuuu!! Postaram się najlepiej jak umiem! Cholera! Nie robię tego dla zabawy!

Jeśli Buchou tak na mnie liczyła, to musiałem dać z siebie wszystko, nawet jeśli oznaczało to używanie mojego ciała w charakterze tarczy! Wymierzona we mnie piłka została zablokowana przez Koneko-chan, która teraz użyła jej do znokautowania jednym rzutem przeciwnika! Tak! W tym tempie możemy zdobyć pierwsze miejsce! Jedyna rzecz która mi pozostała, to unikanie piłki i ucieczka! Kiedy myślałem o tego typu rzeczach, jakiś nieźle zbudowany gość wziął na cel Kibę!

– Cholera! Nie dbam o to, czy zostanę znienawidzony! Giń przystojniaczku!!

Ooou! Ten gość musiał naprawdę nienawidzić przystojnych chłopaków, skoro wolał rzucić piłka w Kibę, niż we mnie! Oberwij! Tak w każdym razie pomyślałem…

– Na co ty się tak gapisz!? – Ruszyłem w stronę Kiby z krzykiem, ponieważ dalej przebywał w swoim własnym świecie. Aby go ochronić, zasłoniłem go własnym ciałem.

– … Ach, Ise-kun?

Ach, Ise-kun? Moja dupa! Co ty do cholery wyprawiasz?! Piłka leciała w moim kierunku! Nic nie można było już poradzić! Zatrzymam ją własnym ciałem! Kiedy tak sobie myślałem, piłka zmieniła tor lotu i pomknęła prosto w moje krocze…

''[UDERZENIE]''

– …!!!

Bezpośrednie trafienie… Moje jaja… zostały zmiażdżone przez… piłkę… Guhaa… Padłem na ziemię trzymając się za krocze, ponieważ ten obłąkańczy ból dawał mi… Nie potrafię wyjaśnić, jak to boli… jest to ból, który znają tylko faceci… Członkowie klubu ruszyli w moją stronę. Buchou chwyciła mnie.

– B-buchou…moje…piłk…i…

– Piłka? Mam ją! Dobrze się spisałeś, Ise! Teraz czas zapolować na tę zdobycz, która tak uszkodziła mojego słodkiego Iseia!

O-onee-sama… Twój wzrok był straszny… Ale… naprawdę moje jaja… Nie mogłem nawet oddychać… Auaa auuuuu…

– Ara-ara. Buchou. Mylisz się. Wygląda na to, że tu czyjeś „piłeczki” są w kiepskim stanie…

R-racja Akeno-san… Buchou wreszcie zorientowała się w sytuacji i zaniemówiła.

– …!Jak tak można! Asia, chodź tu zaraz. Będę w kłopocie, jeśli „to” stanie się przez coś takiego bezużyteczne!

– T-tak. Czy Ise-san jest ranny…?

– Tak, uszkodzeniu uległa najważniejsza część jego ciała. Możesz go uleczyć poza budynkiem?

– Najważniejsza część ciała? Nie rozumiem, ale zajmę się tym!

– Koneko, możesz go zabrać gdzieś, gdzie nikt się nie kręci?

– …Tak jest.

…Najwyraźniej o czymś sobie dyskutowały, podczas gdy ja konałem w męczarniach.

– B-buchou… wybacz mi, że nie mogłem być bardziej przydatny…

– W porządku, Ise. Dobrze się spisałeś. Resztę zostaw nam.

Buchou delikatnie pogłaskała mnie po policzku.

''[CHWYT]''

Ktoś złapał mnie za kołnierz.

''[CIAGNIĘCIE ]''

Teraz mnie za sobą wlókł. Oczywiście tym kimś była Koneko-chan.

– Ise-san! Wytrzymaj, proszę! – Idąca ze mną Asia próbowała mnie pocieszyć.

– Musimy pomścić Iseia! – Usłyszałem pełen energii głos Buchou, jakby dobiegał gdzieś z daleka.

Brzmiało to tak, jakbym umarł… Aaach, jeśli Buchou brała to tak na serio, to powinno im się udać, nawet bez Koneko-chan… właśnie tak wycofałem się z pierwszego meczu i zostałem zaciągnięty za salę gimnastyczną.

Dotarliśmy na tyły sali gimnastycznej, gdzie nie było nikogo w zasięgu wzroku… Moje krocze dalej bolało…

– Ise-san, zaraz cię wyleczę. Pokaż mi proszę miejsce, gdzie zostałeś ranny.

… ! Nie mogłem tego zrobić.

– … Nie… nie mogę…

– Co ty wygadujesz?! Jeśli nie pokażesz mi miejsca, gdzie cię zraniono, to nie będę go w stanie uleczyć!

Miała naprawdę szczere chęci, jednak ja wciąż… Rozchodziło się tutaj o jaja. Moje jaja. Jeśli ci je pokażę, to mój przyjaciel również będzie na widoku… Nie ma mowy, żeby Asia była w stanie to znieść…

– …Asiu… Błagam cię… Proszę, nie kłopocz mnie tak…

– N-nie! Ja tylko próbuję pomóc…

Aach. Miała naprawdę smutną twarz.

– Asiu, nie płacz… Możesz użyć swoich mocy w pobliżu moich bioder…? Myślę, że w ten sposób tez można to wyleczyć…

Sacred Gear Asi to Zmierzch Uzdrawiania, umiejętność natychmiastowego leczenia diabłów. Była ostatnią deską ratunku naszej drużyny. Jej wspaniałe zdolności były w stanie wyleczyć szybko większość ran. Byłem pewien, że była w stanie także wyleczyć „tego” typu obrażenia, ale nie mogłem jej go pokazać…

Ciepłe światło zaczęło wydobywać się z jej rąk. W tym samym momencie poczułem, jak ból zanikał. Zdumiewające… Cóż za ciepłe światło… Aaaach, ból zniknął, jakby był tylko snem… Sacred Gear leczył znakomicie także obolałe jądra…

– …Nie potrafię opisać słowami tej sytuacji. – Koneko-chan westchnęła. Rzadkie zjawisko.

– Ise-san, odpocznij chwilę.

Leżałem sobie, kiedy Asia podeszła do mnie i uniosła moja głowę… Czyżbym poczuł jakieś miękkie uczucie pod moją głowa!? To uczucie ud! Leżałem sobie z głową na udach!? Naprawdę!?
– Ise-san, wyglądałeś na naprawdę szczęśliwego, kiedy Buchou ci tak robiła… Może nie jestem do tego dość dobra…

Nieprawda! Miałaś na sobie pumpy! Udowa poduszeczka. To marzenie, leżeć z głową na udach dziewczyny, która nosi pumpy!

– Chlip… Dziękuję, naprawdę dziękuję. – Dziękowałem jej, roniąc przy tym łzy.

– Ufufufu. Ise-san, wystarczy tych podziękowań na dzisiaj.

[Klub Okultystyczny wygrywa!]

Ogłoszono dobrą wiadomość, która dotarła do moich uszu.

''[DESZCZ]''

Na zewnątrz mocno padało. Mieliśmy szczęście, że rozpadało się po turnieju.

''PLASK!''

Rozległ się ostry dźwięk, który rozniósł się echem wśród padającego deszczu. Buchou spoliczkowała kogoś. Nie mnie, tylko Kibę.

– Więc jak? Obudziłeś się już?

Buchou była zła. W turnieju zdobyliśmy pierwsze miejsce. Wraz z Asią i Koneko-chan wróciliśmy i odebraliśmy pierwszą lokatę jako drużyna… Był jednak ktoś, kto nie współpracował. Tym kimś był Kiba. Udzielił się parę razy, ale przez większość czasu nic nie robił. Buchou złościła się na niego cały czas podczas meczu, ale nie zwracał na to uwagi. Zrozumiałem, że Buchou była naprawdę zła. Nawet spoliczkowanie nie zrobiło na nim żadnego wrażenia, ani nie skłoniło go do rozmowy. Co z nim było nie tak… Czy to naprawdę Kiba? Zmienił się tak nagle, wyglądał zupełnie jak inna osoba. Zawsze był dobrze ogarniętym przystojnisiem z uspokajającym wyrazem twarzy. Jednak teraz przywdział się w zwykły uśmiech.

– Użyło ci? – odrzekł. – Jest już po turnieju. Nie będziemy więcej trenować, więc mogę poświęcić noc na odpoczynek? Jestem trochę zmęczony, więc daruję sobie nasze spotkanie klubowe. Przepraszam za moje zachowanie dzisiejszego popołudnia, ale nie najlepiej się dzisiaj czuję.

– Kiba, ostatnio zachowujesz się naprawdę dziwnie!

– Nie wtykaj nosa w nieswoje sprawy. – Na moje pytania Kiba odpowiedział chłodno i z sztucznym uśmiechem.

– Nawet ja zaczynam się martwić.

– Martwić? Kto się tutaj o kogo martwi? Myślę ze to normalne dla diabłów, żyć w taki sposób, jaki same chcą. Cóż, chyba to ja jestem winny tego, że nie słuchałem swojej pani.

Hmmm, może powinienem był powiedzieć mu coś więcej. Ale dlaczego miałbym to robić? Zwykle było na odwrót. Mówiłem coś szalonego, a Kiba mnie uspokajał.

– Wiesz, sprawiasz trochę kłopotów, w końcu tworzymy jedną grupę. O to jak się czuliśmy po tym, ja przeszliśmy przez te gorzkie doświadczenia w poprzednim meczu. Pamiętaj, nie musimy ukrywać naszych słabych punktów przed sobą nawzajem, nie? Jesteśmy towarzyszami.

– Towarzyszami… –Na twarz Kiby pojawiło się uczucie przygnębienia.

– Tak, towarzysze.

– Jesteś zawsze taki w gorącej wodzie kąpany… Ise-kun, właśnie przypomniałem sobie o podstawowych rzeczach.

– Podstawowych?

– Tak, o powodzie dla którego walczę.

– Czy nie walczysz dla Buchou?

Tak właśnie myślałem. Bardzo w to wierzyłem. W moich własnych myślach. Jednak natychmiast zaprzeczył:

– Nie, żyję, gdyż szukam zemsty. Święty Miecz Excalibur. Zniszczenie go, to powód dla którego żyję. – Twarz Kiby wyrażała silną determinację. Pomyślałem wtedy, że właśnie widziałem jego prawdziwe oblicze.

<noinclude>

==Odnośniki tłumacza==

<references/>
</noinclude>

<noinclude>
{| border="1" cellpadding="5" cellspacing="0" style="margin: 1em 1em 1em 0; background: #f9f9f9; border: 1px #aaaaaa solid; padding: 0.2em; border-collapse: collapse;"
|-
| Cofnij do [[High_School_DxD_-_Tom_3_prolog|prologu]]
| Powróć do [[High_School_DxD_(Polski)|strony głównej]]
| Przejdź do [[High_School_DxD_-_Tom_3_Zemsta_skoczka |podrozdziału Zemsta skoczka]]
|-
|}
</noinclude>

High School DxD - Tom 3 Nowy skoczek & nowy rywal

2012-07-11T07:35:52Z

195.69.81.103:

==Nowy skoczek & nowy rywal.==

Chciałem żyć. Uciekłem z laboratorium badawczego prosto przed siebie. To była jedyna rzecz o której myślałem, gdy jednocześnie biegłem i wymiotowałem krwią. Uciekłem w las i kiedy płomień mojego życia gasnął, spotkałem małą dziewczynkę, która była wysokoklasowym diabłem.

- Czego pragniesz? – Zadała mi pytanie, kiedy byłem już na skraju śmierci.

- Pomocy. - Wymamrotałem tylko to jedno słowo, gdy mój wzrok już się rozmywał.

Moje życie. Moi przyjaciele. Moja przyszłość. Moi przyjaciele. Moja moc. Mój talent. Moja…

Życzyłem sobie tego, przywalony tymi wszystkimi myślami. To były moje ostatnie słowa, jako człowieka.

- Żyć jako diabeł. Takie było życzenie mojej pani, a także i moje. Myślałem że to w porządku. Ale…… Nie mogłem zapomnieć o mojej nienawiści do Excaliburów i zemście za moich towarzyszy…… Nie, może bym o tym zapomniał. Ja…

Teraz miałem najlepszych towarzyszy. Ise-kuna i Koneko-chan. Pomagali mi w mojej zemście. Myślałem o tym, poszukując właściciela Świętego Miecza. Byli towarzyszami, którzy mi pomagali. Myślałem sobie „Czy to nie za wiele dla mnie?” Ale jeśli duchy moich byłych towarzyszy pragną zemsty, to nie mogę pozwolić odejść moim demonicznym mieczom, które są przepełnione ich nienawiścią. Moje myśli zostały jednak zaprzeczone.

[Nie martw się o nas. Przynajmniej żyjesz.]

Moi byli towarzysze nie chcą bym doprowadził zemstę do końca. Nie życzą sobie tego!

- Jednak nie wszystko powinno zostać zapomniane.

Tak, to jeszcze nie koniec. Jeśli nie zniszczę tej stojącej przede mną złej rzeczy, powtórzy się incydent, który spotkał nas.

- Balbo Galilei, tak długo jak cię nie zabiję, będą cierpieć ludzie i to przez to samo przekleństwo, co my.

- Hmph. Od dawna mówi się, że nauka wymaga ofiar. Nie zauważyłeś tego?

Zdecydowanie jesteś zły!

- Kibaaaaaaaa! Rozwal obydwu, Freeda i Excalibur!

……Ise-kun.

- Jesteś „Skoczkiem” grupy Gremory i moim towarzyszem! Moim przyjacielem! Walcz Kibaaaaaaa! Nie zmarnuj ich uczuć i ducha!

- Pomogłeś mi, nawet jeśli nic z tego nie miałeś. Nawet jeśli miałeś zostać za to ukarany przez naszą panią……

- Yuuto! Zrób to! Zakończ to sam! Przewyższ Excalibur! Jesteś moim sługą, sługą Rias Gremory! Mój „Skoczek” nie przegra ze zwykłym Excaliburem!

Yuuto-kun! Wierzę w ciebie!

Buchou. Fuku-buchou<ref name="Fuku-buchou">Fuku-buchou - wiceprzewodnicząca.</ref> ……… Rias-buchou! Akeno-san!

- ……Yuuto-senpai!

Koneko-chan.

- Daj z siebie wszystko!

Wszyscy.

- Hahaha! Dlaczego płaczesz? Dobrze się bawiłeś, śpiewając z tym duchem-chan. To naprawdę kłopotliwe. To zdecydowanie najgorsze. Wiesz, że nie cierpię tej pieśni. Słuchanie tego sprawia, że włosy na mojej skórze zaczynają pełzać! Nie chce jej więcej słyszeć. Osiągnąłem mój limit! Poćwiartowanie cię, podziała na mnie uspokajająco! Tym ostatecznym Excaliburem, który powstał z połączenia czterech mieczy!

Freedzie Zezlan, dusze moich towarzyszy mieszkają wewnątrz ciebie. Nie mogę dopuścić, abyś dalej popełniał z nimi złe czyny! Moje łzy, są łzami determinacji.

- ……Stanę się mieczem.

Moi towarzysze. Moi towarzysze, którzy połączyli się w mojej duszy. Pokonajmy to razem. Uczucia, których nie mogliśmy wtedy wyznać! Życzenia, których nie mogliśmy wtedy spełnić! Właśnie teraz, właśnie tutaj!

- Stanę się mieczem mojej Buchou i moich towarzyszy! Proszę, odpowiedz na moje uczucia! Narodziny Miecza!!

Mój Sacred Gear i połączone dusze moich towarzyszy. To coś zaczęło się wyrównywać i przybierać kształt. Połączenie świętej i demonicznej mocy.

Tak, to uczucie. Mój Sacred Gear jest………mój towarzysz mówi mi—że to sublimacja. Wydzielał boskie światło i złowrogą aurę. W mojej dłoni pojawił się pojedynczy miecz…… To już zakończone. Wszyscy.

[[image: High_school_dxd_v3_000e.jpg|thumb|]]

- Balance-Breaker „Miecz Zdrajcy”. Będziesz otrzymywał moc od tego miecza, który zawiera zarówno moc demonów, jak i moc światła. Zupełnie jak twoje ciało.

Ruszyłem w kierunku Freeda.

Moją cechą „Skoczka” jest szybkość! Freed próbował pochwycić okiem moje ruchy, zmyliłem jednak jego wzrok, robiąc kilka uników.

''GINNNNNNNNNG!''

Nawet wtedy Freed zablokował mój cios. Naprawdę jesteś całkiem uzdolniony, wyklęty egzorcysto. Ale aura okrywająca jego Excalibur została wymazana przez mój miecz.

- !Twój oręż przewyższa twórcę świętych mieczy!? - Powiedział to zszokowanym głosem.

- Jeśli to prawdziwy Excalibur, to nie wygram z nim. Ale mimo tego twój miecz nie może ranić uczuć moich i moich towarzyszy!

- Chi!

Freed mlasnął językiem i cofną się po tym, jak odepchnął mnie z powrotem.

- Rozzzzcciiiąąągggnniięęcccie!

Jego Excalibur zaczął się obracać, jakby był żywy! Poruszał się w najróżniejszych kierunkach i zbliżał się w moją stronę z niesamowitą szybkością! Zdolność „Excalibura Mimiki”! Rozumiem. Ma cztery zdolności. Nagle jego miecz rozdzielił się na dwoje, a końcówki ostrzy zaczęły zbliżać się w moją stronę z olbrzymia szybkością. To zawdzięcza „Excaliburowi Szybkości”. Jeśli dobrze pamiętam, jego cechą jest prędkość. Miecz próbował przebić mnie, atakując z różnych kierunków, ale blokowałem każdy atak. Twoje mordercze instynkty są łatwe do odczytania. Jeśli wiesz, z której strony nadpływają, sparowanie ataków jest bardzo proste.

- Dlaczego!? Dlaczego to nie umie trafić!? Jesteś przecież bezkonkurencyjny, prawda Święty Mieczu-sama!? Czyż wiele legend ni mówi o tym, że jesteś ostatecznym mieczem!? - Wykrzyczał Freed.

Widziałem, że jego twarz wyrażała zarówno przyjemność jak i irytację.

- W takim razie! W takim razie muszę użyć tego!

Końcówka świętego miecza znikła. Przezroczyste feromony? To moc „Excalibura Przejrzystości”. Zdolność, która czyni ostrza niewidzialnymi. Jeśli jednak nie zmieni kierunku swojej żądzy mordowania, to nawet niewidzialne ostrza…

''BRZDĘK! BRZDĘK! BRZDĘK! BRZDĘK!''

Zderzenie ostrzy niewidzialnego miecza oraz mojego oręża, krzesało iskry. Parowałem każdy jego cios.

- ....!

Freed zmrużył oczy, a jego twarz wyrażała szok.

- Tak, przytrzymaj go właśnie tak.

Xenovia wtargnęła niespodziewanie. W lewej dłoni miała swój Święty Miecz, a prawą trzymała w powietrzu.

- Święty Piotrze, święty Bazyli Wielki, święty Dionizy, święta Mario Panno. Proszę, usłyszcie mój głos. - Zaczęła coś intonować.

Co ona próbuje zrobić? Czułem się niepewnie, a przestrzeń przede mną zaczęła się zniekształcać. Xenovia włożyła swoją dłoń w środek tej zniekształconej przestrzeni i coś stamtąd wyciągnęła. Tym przedmiotem był miecz, który emanował świętą aurą.

- W imieniu świętych, zamieszkujących to ostrze, zrobię tu porzadek. Durandal!

Durandal!? Miecz który jest tak sławny, że dorównuje Excaliburowi. I teraz mam to tutaj, jeśli chodzi o cięcia, to jest to ostateczna broń. Dlaczego ona go ma?

- Durandal?!

- Czy ty nie jesteś już czasem posiadaczką Excalibura!?

Nie tylko Balba, ale nawet i Kokabiel nie potrafił ukryć swojego zdziwienia.

- Nie. Pierwotnie byłam posiadaczką Durandala, wybrano mnie jednak, także i na właścicielkę Excalibura. To wszystko.

Xenovia przybrała pozę z Durandalem. Dwa rodzaje mieczy, włącznie z Excaliburem.

- To niedorzeczne! Podczas moich badań nie potrafiliśmy zbliżyć się do etapu, gdzie ktoś mógłby być posiadaczem Durandala!?”

- Zgadza się. Nawet w Watykanie nie potrafili sztucznie stworzyć kogoś, kto mógłby dzierżyć Durandala.

- Więc dlaczego!?

- W przeciwieństwie do sztucznych posiadaczy świętych mieczy, takich jak Irina, ja urodziłam się po to, by być panią tego oręża.

Balba zaniemówił słysząc jej słowa. W przeciwieństwie do nas, Xenovia została pobłogosławiona do tego, by być naturalną posiadaczką Świętego Miecza.

- Durandal to miecz mogący wywołać spustoszenie, które przekracza ludzkie wyobrażenie. Przetnie wszystko czego dotknie. Nie chce mnie jednak słuchać przez większość czasu. Dlatego muszę go trzymać w innym wymiarze, inaczej mógłby być niebezpieczny. Nawet dla mnie, jego posiadaczki, jest to trudne. Teraz, dzięki tobie, Freedzie Zelzan, możemy stoczyć decydująca bitwę pomiędzy Excaliburem i Durandalem. Aż trzęsę się przez to z radości. Nie daj się tylko zabić pojedynczym ciosem, dobrze? Przynajmniej użyj Excalibura, z jego pełną mocą!

Ostrze Durandal zaczęło wydzielać więcej świętej aury, niż trzymany przez Freeda Excalibur. Ta aura! To jest potężniejsze, niż mój święto-demoniczny miecz!

- To coś takiego jest dozwolone!? Że też doszło do sytuacji takiej jak ta! Ty cholerna suko! Nie potrzebuję niczego takiego dla tej scenerii! - Krzyknął Freed i przeniósł swoje mordercze instynkty w stronę Xenovii.

Nie mogłem zobaczyć tego moimi oczami, ale prawdopodobnie ciął ją swoim niewidzialnym mieczem.

''BRZDĘK!!!!''

Po tym pojedynczym cięciu, Excalibur rozleciał się. Z powodu ciśnienia wytworzonego przez amplitudę Durandala, na szkolnym boisku pojawiła się wielka dziura.

- Tak więc Święty Miecz został złamany, huh. Nie ma co go porównywać do mojego Durandala.

Xenovia westchnęła i spojrzała znudzonym wzrokiem. Cóż za niesamowita moc. Nie ma żadnego porównania z „Excaliburem Destrukcji”.

- Jesteś poważna!? Naprawdę!? Legendarny Excalibur-chan rozleciał się na kawałki!? Straszne! Naprawdę przerażające! Kaaaa! Czy używanie czegoś, co od początku było zepsute, było czymś złym? Płytcy ludzie, głupota Kościoła. Chcę dorastać, mogąc na to patrzeć!

Jego mordercze skłonności osłabły i podszedłem do niego z prawej! Nie mógł na to zareagować! Szach mat! Próbował zablokować cios mojego święto-demonicznego miecza resztką swojego Excalibura, ale……

''BBRRRZZZDDĘĘKKK!!''

Płytki dźwięk rozbicia, rozszedł się echem. Odgłos pękającego Excalibura.

- Widziałeś to? Nasze moce przewyższają Excalibur.

Ciąłem Freeda zaraz po tym, jak zniszczyłem Excalibur

Freed upadł, brocząc krwią z rany, którą zrobiłem mu od ramienia do boku brzucha.

Wygrałem.

Przewyższyliśmy Excalibur. Ścisnąłem mocniej święto-demoniczny miecz i spojrzałem w niebo. Zamiast tego niewysłowionego uczucia, czułem tylko że straciłem mój najważniejszy cel. Czułem jak jedyny powód, dla którego żyłem………jedyny powód dla którego żyłem……zniknął.

- Św…Święto-demoniczny miecz……? Niemożliwe……… To dwie całkowicie różne rzeczy, które nie mogą się ze sobą łączyć……

Balby miał mocny wyraz twarzy. Racja, jeszcze nic nie skończyłem. Tak długo jak go nie pokonam, tragedia będzie się ciągnąć dalej. Nie możemy dopuścić, by innych ludzi spotkało takie samo przekleństwo jak nas.

- Balbo Galilei, przygotuj się.

Wycelowałem w niego miecz i próbowałem go ciąć. Teraz, moi towarzysze, zakończmy to tak! Zakończmy to wszystko!

- …Rozumiem! Teraz rozumiem! Święty i demoniczny. Wyjaśniałoby to wytrącenie z równowagi istot reprezentujących dwie odmienne strony! W takim razie nie tylko Maou, ale i Bóg……

''DŹGNIĘCIE.''

Włócznia światła przebiła pierś Balby, kiedy zaczął wyglądać, jakby coś zrozumiał.

To jest!

''GOUGH!''

Balba padł na ziemię, brocząc przy tym sporymi ilościami krwi. Zbliżyłem się, aby sprawdzić jego stan. Był już martwy.

- Balba, byłeś niezwykły. To że się tego domyśliłeś, tylko to potwierdza. Mi tam wszystko jedno, czy jesteś ze mną, czy nie. Od początku mogłem wszystko zrobić sam. - Szydził Kokabiel wisząc sobie w powietrzu

To on zabił Balbę.

- Ha ha ha ha! Ka ha ha ha ha ha ha ha ha! - Kokabiel wylądował, śmiejąc się przy tym głośno.

Przytłaczające ciśnienie. Przywódca upadłych aniołów nareszcie stanął naprzeciw nas, emanując przy tym intensywną aurą oraz pewnością siebie.

- Zwiększ moc Sekiryutei i prześlij ją do kogoś innego. – Powiedział, uśmiechając się przy tym bez strachu.

Wydał ten rozkaz głosem, który był przepełniony pewnością siebie. Buchou to rozwścieczyło.

- Próbujesz dać nam szansę!? Nie zadzieraj z nami!

- Nie zadzierać? Ha ha ha. To wy zadzieracie ze mną. Myślicie, że możecie mnie pokonać?

Po prostu zaczął się gapić. Czułem, jakby jego wzrok przewiercał mnie na wylot. Całe moje ciało kontrolował strach…… To przez nacisk tego upadłego anioła, którego wspominano w „Biblii” już od czasów starożytnych. Dłoń, w której trzymałem święto-demoniczny miecz zaczęła się pocić a w końcówkach palców poczułem zimno. Dreszczy które mnie naszły, nie można było nawet porównać do tych, które miałem w bitwie przeciwko Domowi Feneks.

…Bitwa na śmierć i życie. Nie możesz brać w tym udziału, jeśli nie jesteś gotowy na śmierć i nie zaakceptowałeś fakt, że utrata życia nie będzie niczym dziwnym. Muszę zmienić moją motywację. Nawet jeśli mój żal zniknął, to bitwa trwa dalej. Moi towarzysze chcą abym przetrwał. Muszę żyć. Przetrwam tą bitwę. Będę żył jako diabeł i część Grupy Gremory! Proszę, użycz mi swojej siły święto-demoniczny mieczu, stworzony przez uczucia moje oraz moich towarzyszy!

- ……Ise, aktywuj swój Sacred Gear.

Ise odpowiedział na rozkaz Buchou.

[Boost!]

Zgodnie z mechanicznym dźwiękiem, Sacred Gear zaczął emanować czerwonym światłem.

Kilka minut później, nie mogliśmy się ruszyć nawet na krok. Czekaliśmy na wzmocnienia Ise-kuna, nie ruszając się z miejsc. Moglibyśmy zaatakować tego upadłego anioła, gdyby choć na moment osłabił swoją obronę. Nie dał nam jednak na to szansy, gdyż cały czas trwał w bezruchu. Mogłem sobie tylko wyobrazić jego kontratak, gdybym nagle na niego ruszył. Nie mogliśmy więc nic zrobić. Najwidoczniej wszyscy tu obecni byli w identycznej sytuacji. Mogłem tylko czekać na zwiększenie się mocy Sekiryutei, połykając przy tym ślinę i trzęsąc się.

- …To tutaj!

Rękawica Ise-kuna zaczęła emanować jaśniejszym światłem. Wzmocnienie osiągnęło najprawdopodobniej limit.

- A więc, komu to teraz prześlesz? - Zapytał Kokabiel głosem pełnym zainteresowania.

Ise! – Jedyną osobą która mu odpowiedziała, była..........Buchou.

- Tak!

Ise-kun zaczął przesyłać moc po słowach Buchou. Obydwoje trzymali się za ręce. Z ich zaciśniętych dłoni mogłem wyczuć aurę zaufania oraz niewypowiedzianej miłości, którą się nawzajem darzyli. Światło klejnotu przeszło na Buchou, a czerwona aura, która ją pokrywała, drastycznie wzrosła.

! Przez moją skórę poczułem wielkie ilości emanującej od niej aury, a olbrzymia ilość energii została stworzona wewnątrz jej dłoni. Wygląda na to, że taka ilość energii nie pozostawi z ofiary nawet pyłku. Większość ludzi, którzy by tym oberwali, natychmiast by zginęli. Jej przeciwnikiem był jednak…

- Fuhahaha! Dobrze! Taki przepływ demonicznej energii! Demoniczna energia którą mogę teraz wyczuć, należy do wysokoklasowego diabła. Odrobina więcej i mogłaby dorównać samemu Maou, Rias Gremory! Wygląda na to, że twój talent jest porównywalny z talentem twojego brata!

Upadły anioł śmiał się, jakby go to naprawdę rozbawiło. Wyraz jego twarzy wyrażał zachwyt. On odczuwał……przyjemność z tej wojny!

- Zdmuchnięcieeeeeeeeeeee!

Z ręki Buchou został wystrzelona olbrzymia bryła demonicznej energii, pokryta mocą zniszczenia!

''GOOOOOOOOON!''

To wywołało falę uderzeniową i sprawiło, że ziemia się zatrzęsła, a potężny pocisk zmierzał w stronę Kokabiela. Jego ręka…… Nie, wysunął przed siebie obydwie ręce i próbował to odwrócić.

- Interesujące! W rzeczy samej interesujące, siostro Maou!

Na dłoni Kokabiela zgromadziła się moc światła, zdolność upadłych aniołów.

''DOOOOOOOOOOOON!''

Kokabiel oberwał pociskiem Buchou w głowę. Wyraz jego twarzy przewyższył ten, który miał normalnie, przez co wyglądał strasznie.

- Nuuuuuuuuuun!

Pocisk Buchou zaczął tracić swój kształt i był z powrotem odpychany! Nie można go było pokonać nawet taką ilością demonicznej energii!? Jednak ten atak nie pozostał na Kokabiela bez wpływu. Jego czarna szata była w kilku miejscach poszarpana, a ręce pokryte krwią. Jego zdolność do blokowania demonicznej energii na pewno się zmniejszyła. Buchou zaczęła nagle ciężko oddychać być może przez to, że dopiero co wykonała atak. Niemożliwym było, aby ponownie zrobiła cos takiego. W ogóle przez tą ilość demonicznej energii, którą właśnie wystrzeliła, jakikolwiek ponowny atak byłby…… Ise-kun’owi pozostało przesłać wzmocnienie do jakiejś innej osoby. Kto jednak może pokonać Kokabielela? Akeno-san? Xenovia, która dzierżyła Durandal? Nawet ktoś taki jak ja, kto zdobył Balance-Breaker, mógł zadać mu tylko drobne obrażenia. Gdybym miał ten Balance-Breaker od jakiegoś czasu, byłaby wtedy inna historia, ale niestety, dopiero co go dostałem…… Nie, nie czas mówić czegoś takiego. Nie mogłem pozwolić aby Buchou, ani żaden inny z moich towarzyszy zginął! Będę walczył, dopóki moje ciało nie zginie!

- Błyskawica!

Akeno-san posłała Kokabielowi błyskawicę, gdy ten był skoncentrowany na ataku Buchou. Błyskawica została jednak rozproszona, jednym ruchem skrzydła Kokabiela.

- Stajesz mi na drodze!? Ty, dziedziczka Barakiela!?

- ……Nie wpychaj mnie z nim do tej samej grupy!

Akeno-san rozszerzyła oczy i była wyraźnie wściekła. Dalej miotała błyskawicami, ale Kokabiel odbijał wszystkie swoimi skrzydłami. Barakiel jest przywódcą upadłych aniołów. Użytkownikiem piorunów, znanym jako „Święta Błyskawica”. W zakresie podstawowych umiejętności bitewnych, mówi się, że dorównuje Wicekrólowi upadłych aniołów, Azazelowi. Więc Barakiel jest dla Akeno-san…… Kokabiel zaśmiał się głośno, gdy całkowicie zniweczył atak Buchou.

- Ty zostałaś diabłem! Ha ha ha! Masz miłe sługi, Rias Gremory! Sekiryutei! Jakiś niedobitek Projektu Święty Miecz, który zdobył Balance-Breaker! Oraz córka Barakiela! Masz dziwny gust, zupełnie jak twój brat!

- Nie wybaczę ci obrażania mojego brata…naszego Maou! Co więcej, uwłaczanie moim sługom będzie cię kosztowało życie!

Kokabiel zaśmiał się nosowo ze złości Buchou.

- Więc spróbuj mnie zniszczyć, siostro Maou! Posiadaczu „Walijskiego Smoka”! Szkarłatnowłosa Księżniczka Zniszczenia! Ten, kogo masz przeciwko sobie, jest arcywrogiem diabłów od bardzo długiego czasu! Jeśli nie widzisz na szansy na zwycięstwo, to twoja reputacja spadnie na łeb na szyję! - Powiedział prowokującym tonem.

Kokabiel. Nie wiem jak bardzo mój święto-demoniczny miecz może mu się przeciwstawić, ale musze to zrobić!

''KROK!''

Wygląda na to, że stojąca za moimi plecami Xenovia poruszyła się.

- Zaatakujemy w tym samym czasie. – Mruknęła, kiedy przeszła obok mnie.

Po usłyszeniu tego, także poszedłem naprzód. Włożyłem siłę w mój miecz i ruszyłem, aby ciąć Kokabiela razem z Xenovią! Xenovia była tą, która go zaatakował. Kokabiel stworzył w swojej dłoni miecz zrobiony ze światła i sparował jej cios.

- Hmph! Durandal huh! W przeciwieństwie do Excalibura, który już raz został połamany, to światło jest mocna rzeczą! Allllllllle!

- ....!

''BUUUUUUUM!''

Powietrze zadrżało, a w moich uszach zaszumiało. Kokabiel wytworzył powietrzną falę i sprawił, że ciało Xenovii uniosło się w górę. Wtedy Kokabiel kopnął ją w brzuch.

- Gaa! - Xenovia poleciała w tył z krzykiem.

- Wiele zależy posiadaczki, dziewczyno! Ciągle nie możesz kontrolować Durandala! Jego poprzedni właściciel był nieporównywalnie silniejszą osobą!

Xenovia lecąc przywróciła się do porządku i wylądowała na ziemi. Ponownie ruszyła na niego, aby go ciąć. Ja w tym samym czasie zrobiłem to samo!

- Kokabiel! Zabiję cię moim święto-demonicznym mieczem! Nigdy już więcej nie zamierzam przegrać z nikim!

- Ho! Jednoczesny atak świętym oraz święto-demonicznym mieczem! Interesujące! Rzeczywiście dobrze! Chodźcie! Nie możesz mnie pokonać, chyba że się postarasz!

Kokabiel stworzył kolejny miecz ze światła i skrzyżował je z naszymi! Mój święto-demoniczny miecz oraz Durandal Xenovii. Przyjmował nasze ataki, jakby były niczym. Ku! Nawet w szermierce, Kokabiel nas przewyższał!

- Tutaj!

Koneko-chan walnęła go pięścią w plecy…

- Jakie to naiwne...

Jego czarne skrzydła zmieniły się w ostre klingi, które cięły Koneko-chan. Upadła na ziemię, brocząc przy tym krwią.

- Koneko-chan!

- Hej, jeśli podczas walki będziesz patrzył nie tam gdzie trzeba, to zginiesz!

Z powodu rany Koneko-chan opuściłem moją gardę, a świetlisty miecz Kokabiela leciał w moją stronę.

''BRZDĘK!''

- Co...!

Na moim święto-demonicznym mieczu pojawiło się pęknięcie! Ku! Wytrzymałość tego oręża zależała od mojego sposobu myślenia. Jeśli chociaż na chwilę stracę orientację, twardość stali zostanie osłabiona. Zrozumiał to w tym ułamku sekundy.

DON!

Ja i Xenovia byliśmy bezradni wobec tych wysyłających nas w powietrze fali uderzeniowych, które wytwarzało ciało Kokabiela. Jakoś naprawiłem moją pozycję…… Ale razem z Xenovią oddychaliśmy ciężko.

……Nie możemy wygrać. Taka myśl przemknęła mi przez umysł. Różnica mocy między nami była oczywista. Nawet jeśli posiadłem Balance-Breaker, różnica dalej była. Przywódca upadłych aniołów jest dla nas za silny!? Nie! Muszę odrzucić tą myśl! Musimy wygrać! Nie możemy przeżyć, chyba że wygramy! Wygram i przeżyję! Asia-san i Ise-kun podbiegli do Koneko-chan. Asia-san aktywowała swój Sacred Gear i zaczęła leczyć rany Koneko-chan. Co za ulga, dzięki temu życie Koneko-chan będzie bezpieczne.

- To jeszcze nie koniec, Kokabiel!!

Włożyłem siłę w mój święto-demoniczny mieca i stanąłem jeszcze raz! Pęknięcie znikło, więc ruszyłem naprzód, tnąc nim, tym razem bez żadnych wpadek!

- Ha ha ha! Ciągle nie masz dosyć? No dobrze, chodź!

- Święto-demoniczny miecz!

''ZAN!''

Okrążałem upadłego anioła, tworząc miecze pokryte zarówno demoniczną jak i świętą aurą.. Dzięki temu mój przeciwnik utknie w miejscu. Wtedy pozostanie mi go tylko zaatakować!

- Myślisz że mnie tym złapiesz?

Kokabiel zaczął się głupio śmiać, a jego skrzydła zmieniły się w miecze i zaczęły z łatwością kruszyć ostrza, którymi go otoczyłem. Ku! To nie działa! Ruszyłem prosto na niego i ciąłem go. Upadły anioł nie cofnął się nawet, tylko zatrzymał mój święto-demoniczny miecza dwoma palcami!

- Tylko tyle?

Kokabiel westchnął. Nie mogłem nawet poruszyć moim orężem, który zatrzymał! Stworzyłem kolejny święto-demoniczny miecz ale znów zatrzymał go dwoma palcami…… To jeszcze nie koniec! Otworzyłem szeroko usta i wyobraziłem sobie stworzenie miecza w pobliżu moich ust. To już trzeci! Chwyciłem rękojeść zębami i gwałtownie poruszyłem głową w jego stronę! Wygląda na to, że nie spodziewał się tego trzeciego ciosu. Puścił moje miecze i cofnął się w tył. Czy czasem nie zraniłem go tym atakiem? Kiedy spojrzałem na Kokabiela, zobaczyłem, że miał zadraśnięcie na policzku, które lekko krwawiło. Nawet tym atakiem, mogłem go jedynie lekko zranić. Więc to jest moc wysoko postawionego upadłego anioła…… Wszyscy sprawiali wrażenie zdesperowanych i ciężko oddychali. Tylko Kokabiel śmiał się, zadowolony ze swojej przewagi.

- Coś takiego. Widzę, że mimo utraty swoich panów, słudzy, zarówno diabły jak i podążający ścieżką Boga, mogą dalej walczyć! - Przemówił nagle Kokabiel.

Co on chciał przez to powiedzieć?

- ……Co masz na myśli? - Zapytała Buchou z niepewnością w głosie.

Kokabiel zaczął się śmiać, jakby spotkało go coś naprawdę zabawnego.

- Fuhaha, fuhahahahahahahahahaha! Racja! Całkowicie zapomniałem! Prawdy nie objawiono takim nizinom społecznym jak wy! W takim razie powiem wam. Podczas wojny między trzema frakcjami zginął nie tylko Yondai-Maou ale także i sam Bóg.

……! ……Co…co…… Co on właśnie powiedział……? Wszyscy byli zszokowani i nie mogli uwierzyć w jego słowa.

- To normalne ze o tym nie wiecie. Kto potrafiłby powiedzieć ze Bóg nie żyje? Ludzie to niekompetentna hołota. Bez Boga nie mogą panować nad swoimi sercami i słuchać swoich praw, wiesz? Nawet my, upadłe anioły oraz diabły, nie mogliśmy tego powiedzieć tym, którzy są od nas niżej. Nie wiesz skąd wyciekły te informacje o Bogu. Nawet wśród trzech potęg, wiedzą o tym tylko ci, którzy są u władzy oraz mała grupka innychosób. Chociaż wygląda na to, że Balba dostrzegł to już wcześniej.

……Bóg już nie istnieje? Nie……to nie może być…… to nie możliwe……… W takim razie w co wierzyliśmy, mieszkając w tamtym instytucie……?

- Po wojnie, tym co pozostało, byli aniołowie pozbawieni Boga, diabły pozbawione swojego Maou oraz większość wysokoklasowych diabłów i upadłych aniołów, którzy stracili większość swojej siły żywej, nie licząc przywódców. Nie był to więc zwykły stan wyczerpania. Wszystkie frakcje czuły się takie słabe, musiały więc polegać na ludziach, aby zachować ciągłość swojej generacji. Zwłaszcza anioły i upadłe anioły mogą kontynuować swoje pokolenie przez bratanie się z ludźmi. Dodatkowo upadłe anioły zwiększa swój liczebny stan, gdy jakiś anioł się zdegeneruje. Czyste anioły nie mogą jednak zwiększać swojej liczby, gdy straciły Boga. Nawet diabły czystej krwi są rzadkie, prawda?

- ........Kłamstwa………to kłamstwo.........

Niedaleko ode mnie Xenovia zaczęła wglądać, jakby opuszczały ją siły. Jej twarz wyrażała panikę. Nie można było znieść patrzenia na nią. Praktykująca wierna. Boża służebnica. Osoba, dla której służba Bogu była misją. Jeśli istnienie Boga zostało odrzucone, to straciła przez to swój powód do życia. Oczywistym jest, że w takiej sytuacji musiała się tak zachowywać. Nawet ja…… Gryzłbym moje wargi zastanawiając się, co warte jest moje życie.

- Prawdą jest, że kolejna wielka wojna nie będzie miała miejsca, jeśli ktoś się o to nie postara. To znaczy, że poprzednia wojna była dla wszystkich trzech frakcji drogą przez piekło. Wszyscy uznali że dalsze prowadzenie wojny, jest w tym stanie bez sensu. Bóg i Maou byli martwi. Nawet ten drań Azazel, po tym jak stracił na wojnie większość swoich ludzi, oświadczył, że „nie będzie kolejnej wojny”! Ciężko to dźwigać! Naprawdę ciężko! Odrzucić broń po tym, jak się już oddało strzał!? Niech nie pieprzy. Nie pieprzy! Jeśli będziemy to kontynuować od teraz, to możemy wygrać! Nawet jeśli on...! Czy upadłe anioły, które aby przetrwać, muszą zapraszać do swojego kręgu ludzi posiadających Sacred Gear, mają jakąkolwiek wartość!? - Kokabiel mocno wyłożył swoje argumenty.

Jego twarz wyrażała złość. Objawienie prawdy miało na nas większy wpływ, niż myśleliśmy. Asia-san zakryła dłońmi usta, otworzyła szeroko oczy a całe jej ciało trzęsło się. Nawet jeśli stała się diabłem, jej wiara nie znikła.

- ………Bóg nie istnieje? Bóg……nie żyje? Więc miłość którą nas obdarzał………

- Racja. To normalne, że od Boga nie ma żadnej miłości ani żadnej bożej opieki. Bóg już odszedł. Michał pewnie dobrze się sprawuje. Zajął miejsce Boga i to on opiekuje się ludźmi oraz aniołami. Cóż jeśli „system” używany przez Boga działa, to modlitwy do Boga, Błogosławieństwo od Boga oraz egzorcyzmy powinny działać. Ale jeśli porównać to z czasem, gdy Bóg istniał, to liczba wiernych spadła. Święto-demoniczny miecz tego tam bachora mógł zostać stworzony, gdyż równowaga między Bogiem a Maou została złamana. W rzeczywistości, święta oraz demoniczna moc nie mogą zostać połączone. Jeśli ci, którzy rządzili mocą świętą i demoniczną, czyli Bóg i Maou, znikli, wtedy nastąpiło dużo unikalnych zjawisk. - Kokabiel odpowiedział na wątpliwości Asii-san, śmiejąc się przy tym.

Więc powód, dla którego został stworzony mój święto-demoniczny miecz, nie był zbiegiem okoliczności. Stało się to, ponieważ Bóg już nie istnieje. Cóż za sarkazm. Słysząc słowa Kokabiela, Asia-san padła na ziemię.

- Asia! Weź się w garść, Asia!

Ise-kun trzymał Asię-san i mówił do niej. Nic dziwnego, ż wpadła w taki stan szoku. Większość swojego życia spędziła służąc Bogu. Poświęciła swoje życie, ponieważ myślała że Bóg istnieje. Musiało się w niej wydarzyć mnóstwo rzeczy. Nawet jeśli zbuntowałem się przeciwko Bogu, większość mojego życia spędziłem wierząc w niego. Nawet moi towarzysze…… Czułem się skomplikowanie…… Ignorując nas, Kokabiel podniósł swoją pięść w powietrze.

- Od teraz rozpoczynam wojnę! Wezmę wasze głowy w prezencie! Nawet jeśli mam to być tylko ja, to będę kontynuować wszystko od momentu, gdy wszystko się skończyło! Zamierzam pokazać Sirzechs’owi i Michałowi, że my, upadłe anioły, jesteśmy ostatecznymi istotami!

……Lucyfer. Michał. Obydwaj byli ogromnymi bytami, wspomnianymi w „Biblii”.. Kokabiel próbował porwać się na coś takiego. Miał tyle mocy. Próbowaliśmy walczyć z kimś takim.

…Nie możemy wygrać. Był w zupełnie innej lidze niż my. Jego pobudki przewyższały nas. Był kimś, kogo nie powinniśmy nawet próbować zaczepiać … Nawet jeśli… Miałem zamiar ruszyć w jego kierunku, ściskając mój miecz, ale jasne, czerwone światło padło na moje oczy…… To był Ise-kun.

- Nie rób bałaganu dookoła! Nie pozwolę ci zniszczyć mojego miasta. Moi towarzysze. Buchou. Oraz Asia. Z powodu takich samolubnych pobudek! Zamierzam zostać królem haremu! Byłoby kłopotliwe, gdybyś stanął mi na drodze!

Może starasz się wyglądać cool, ale to nie jest to, Ise-kun.

- Kukuku. Król haremu? Więc tego pragnie Sekiryutei? A może przyłączysz się do mnie? Zostaniesz wtedy zostać królem haremu i to bez problemu! Podczas naszej drogi będę dla ciebie łapał ślicznotki. Będziesz się mógł z nimi kochać, ile tylko chcesz.”

- …………………

Ise-kun zamarł w miejscu, jednocześnie starając się przyjąć jakąś fajną postawę.

- Ja…Nie dam się nabrać na takie słodkie słówka!

Co…co miała przed chwilą znaczyć ta pauza!? Nie, to niemożliwe!? Ise-kun!?

- Ise! Rany! Wytrzyj tą ślinę! Dlaczego nawet w takiej sytuacji musisz się tak zachowywać!?

Buchou też była zła. Oczywiście. Co ty wyprawiasz, Ise-kun!

- …Prze…przepraszam. Wygląda na to, że staję się słaby, gdy słyszę słowo „Harem”……

- Jeśli tak bardzo lubisz dziewczyny, to zrobię dla ciebie mnóstwo rzeczy, jeśli wrócimy żywi do domu!

- Mówisz poważnie!? Więc… pozwolisz mi nawet ssać swoje piersi!?

- Tak! To mała cena za to, jeśli możesz wygrać!

''BBBBBBŁŁŁŁŁŁŁŁYYYYYYYYSSSSSSSSSKKKKKKKKK!!!!!!!!''

Klejnot na Boosted Gear błysnął jasno, jak nigdy przedtem!

- Fufufu. Ssać. Mogę ssać. Mogę je ssać!

Ise-kun zaczął się głupio śmiać.

- Teraz, mogę nawet pokonać Boga. Ach, Bóg przecież nie istnieje. Ha ha ha ha!

Silne czerwone światło oślepiło mnie. Czułem, że jego Sacred Gear emanuje niesamowitą mocą.

- Yooooooooooooooooshaaaaaaaa! Kokabiel, zamierzam cię pokonać, abym mógł ssać sutki Buchou!

Z takiego powodu!? Sacred Gear zwiększa moc, odpowiadając na myśli swojego posiadacza. Boosted Gear odpowiedział na żądze Ise-kuna i próbuje uwolnić tą moc. Czy to w porządku, „Walijski Smoku”!? Buchou była zarumieniona i wyglądała na zawstydzoną przez to, co powiedziała głośno. Naprawdę jest mi jej żal.

- ……To dla mnie pierwszy raz widzieć Sekiryutei, który uwalnia swoją moc na myśl o ssaniu kobiecych sutków……… Czym ty jesteś? Kim jesteś?

Zapytał Kokabiel zwężając swoje oczy. Ise-kun odpowiedział mu, wysuwając pierś naprzód.

- Jestem pionem Grupy Rias Gremory! Hyoudou Issei! Zapamiętaj to Kokabiel! Jestem posiadaczem Boosted Gear, który współżyje z moimi zboczonymi myślami i moją gorącą krwią!

Jeszcze przed chwilą cały ten teren był przepełniony rozpaczą. Jednak po usłyszeniu słów Ise-kuna, dodały mi one energii. To naprawdę absurdalne. Od kiedy związałem się z Ise-kunem, zacząłem czerpać siły z dziwnych miejsc. Nie byłem takim gorącokrwistym bohaterem, ale jest to w porządku. Buchou, Akeno-san, Asia-san i Koneko-chan były ranne, ale wszystkie opierały się Kokabielowi. Możemy walczyć. Jeszcze nie przegraliśmy. Tak, możemy jeszcze wygrać! Uczucia wszystkich stały się jednością. Wtedy……

- Fufufu. Interesujące. - Nagle rozległ się głos w niebie.

Nie należał do żadnej z obecnych tu osób. Jak pierwsza zdała sobie z tego sprawę nasza wiceprzewodnicząca Akeno-san, która była mocna w odczytywaniu przepływów energii. Nagle spojrzała w gorę. Kolejną osobą która to zauważyła, była Buchou. Obydwie spojrzały jednocześnie w mroczne niebo. Byłem trochę zakłopotany, ale szybko zdałem sobie z tego sprawę.

''DRŻENIE....''

Nieznany strach i zdenerwowanie przebiegły przez całe moje ciało. Ta rzecz spadła z nieba, przygniatając nas swoją obecnością oraz różnicą mocy, która doprowadziła mnie do desperacji.

''BŁYSK!''

To nadeszło, przecinając głębie nieba białym światłem. Gdyby z tą prędkością uderzył w ziemię, zatrząsłby nią i zrobił krater. Na pewno wznieciłby też chmarę kurzu.

Ale to się nie stało. W zasięgu naszych oczu była jakaś biała rzecz. Świeciła się, nawet nie rzucając cienia w tej ciemnej nocy. Unosił się cal od ziemi. Biała płytowa zbroja. W różnych miejscach zbroi były umieszczone klejnoty. Jego twarz skrywała przyłbica, więc nie mogliśmy jej zobaczyć. Dziewięć świetlistych skrzydeł wyrastających z jego pleców rzucało na ciemności nocy boski blask. Jednak ta postać w białej zbroi była dla mnie znajoma. Miała inny kształt i kolor, ale wyglądała znajomo…… Była identyczna z „Boosted Gear Scale-mail”. Prawdopodobnie wszyscy dookoła mnie, obecni w tym miejscu i tym czasie, pomyśleli sobie to samo. Wszyscy w tym samym czasie zrozumieliśmy. Zrozumieliśmy, czym było to coś naprzeciwko nas.

- ………Smok Zguby.

Pierwszym który to powiedział, był przywódca upadłych aniołów, Kokabiel. Tak jak myślałem. Jedyny przeciwnik „Walijskiego Smoka”, „Smok Zguby”. Moje ciało zaczęło się trząść. Moje serce tak pochwyciły uczucia, że przestało bić. Jednocześnie byłem zafascynowany białym wyglądem istoty, która emanowała tajemniczym światłem. Piękny. Moje serce zostało przez niego natychmiast zabrane…… Kokabiel wydał dźwięk swoim językiem w obecnoSci tej białej zbroi.

- Jeden z Longinusów, “Divine Dividing”…… Jeśli wszedłeś już w tryb zbroi, to znaczy ze osiągnęła już stan Balance-Breaker. “Divine Dividing Scale-mail”. Zupełnie jak „Boosted Gear”, jest bardzo irytującym przedmiotem.

……Smok Zguby w wersji Balance-Breaker.

- Więc przyciągnął cię tu „Czerwony”. Smoku Zguby, jeśli staniesz mi na dro......

Zanim Kokabiel dokończył swoje zdanie, jego czarne skrzydło wyleciało w powietrze. Pociekła z niego krew.

- Zupełnie jak skrzydło kruka. Ma obrzydliwy kolor. Skrzydło Azazela jest ciemniejsze i ma kolor wiecznej ciemności, wiesz o tym?

Nie mogłem moimi oczami zauważyć jego ruchów. Byłem pewien, że biały obiekt zaatakował Kokabiela. Smok Zguby trzymał w dłoni jego skrzydło. Sądząc po głosie, czyżby Smok Zguby był młodym mężczyzną?

- T…Ty! Moje skrzydło!

Kokabiel był rozwścieczony, ponieważ jego skrzydło zostało wyrwane, ale Smok Zguby zaśmiał się cicho.

- To symbol tego, że jesteś upadłym aniołem. Ci, którzy schylają się pod ziemią, nie potrzebują skrzydeł, prawda? Dalej planujesz latać?

- Smoku Zguby, jesteś przeciwko mnie!

- Nazywam się Albion.

[Divide!]

Usłyszałem ten dźwięk, a aura dookoła Kokabiela natychmiast się zmniejszyła. Połowa świetlistych włóczni, unoszących się w powietrzu także znikła.

- Jedna ze zdolności mojego „Divine Dividing”. Kiedy kogoś dotknę, po 10 sekundach przepoławiam jego moc. Twoja moc stała się moją mocą. Nie masz czasu! Jeśli nie pokonasz mnie szybko, staniesz się tak słaby, że nie będziesz w stanie pokonać nawet człowieka.

…Zupełnie jak w legendzie. Moc Sekiryutei umożliwia podwojenie mocy właściciela i przesłanie jej do kogoś innego. Zdolnością Hakuryukou<ref name="Hakuryukou">Hakuryukou - Biały Smok Imperatora.</ref> jest zabranie mocy swojego przeciwnika. Z pozostałymi skrzydłami, Kokabiel próbował ruszyć w stronę Smoka Zguby, Albiona. Nie mógł go jednak złapać, ponieważ poruszał się z niemal prędkością równą prędkości światła. Wysokoklasowy upadły anioł, który nas tak przytłoczył, sam stał się czyjaś zabawką.

[Divide!]

- A nich cię cholera!

Próbował zaatakować Albiona świetlistą włócznią i świetlistym mieczem, ale Hakuryukou poruszył swoją ręką w bok i sprawił, że znikły. Podczas gdy Kokabiel toczył ciężka walkę, jego moce coraz bardziej malały.

[Divide!]

Po kilku takich dźwiękach, ruchy Kokabiela stały się tak powolne, że nawet ja mogłem je zauważyć. Albion westchnął.

- ……Już masz moc średnioklasowego upadłego anioła, huh. Nuda. Myślałem, że zabawię się trochę więcej……

Albion znikł mi z oczu i ruszył w stronę Kokabiela, zostawiając za sobą ślad ze światła.

''CIOS!''

Pięść Albiona wbiła się głęboko w brzuch Kokabiela. Zgiął się mocno wpół i zwymiotował. Nie zostało nawet śladu po tym przytłaczającym przeciwniku z wcześniej……

- …Nie…Niemożliwe…… ja……

- Co? Powiedziałeś jakieś pospolite wyrażenie i to w formie chrząknięcia. „Niemożliwe? Ja?” A co powiesz teraz? Pewnie „To nie może się dziać?” Zgadza się?”

Albion śmiał się, jakby spotkało go coś naprawdę zabawnego.

- Azazel kazał mi cię zabrać, nawet jeśli miałbym użyć do tego siły. Popsociłeś trochę za dużo.

- Ty! A więc to tak! Azazel… Azazeeeeel! Ja……Ja……!

''CIOS!''

- Albion uderzył Kokabiela w twarz.

''ŚLIZG....''

Kokabiel upadł na ziemię. Upadły anioł, który miał dziesięć skrzydeł padł…… Albion przerzucił sobie Kokabiela przez ramię.

- Wygląda na to, że Freeda też muszę zabrać. Są rzeczy, o które muszę go wypytać. Potem załatwimy się z nim.

Albion podszedł do leżącego na ziemi Freeda i podniósł go za ramię. Po zabraniu tej dwójki, próbował wzbić się w powietrze, rozkładając swoje świetliste skrzydła.

[Ignorujesz mnie, biały.]

Głos, który słyszałem pierwszy raz w życiu. Pochodził on od Ise-kuna. Jego rękawica świeciła się.

[Przebudziłeś się więc, czerwony.]

Klejnot na pancerzu Albiona także zaświecił się białością. Czy oni mieszkali w klejnotach komunikacyjnych?

[Wreszcie się spotkaliśmy, ale w sytuacji takiej jak ta.]

[Racja. Naszym przeznaczeniem jest walczyć pewnego dnia. To się stanie]

[Ale biały, nie czuję od ciebie wrogości, takiej jak przedtem.]

[Twoja, czerwony, także jest na niesamowicie niskim poziomie.]

[Wygląda na to, że nasza dwójka interesuje się ciekawszymi rzeczami niż walka.]

[Zgadza się. Powinniśmy się od czasu do czasu zabawić. To nic złego, prawda? Spotkajmy się ponownie, Ddraig.]

[To byłoby zabawne, huh. Do zobaczenia znów, Albion.]

Rozmowa pomiędzy Sekiryutei i Hakuryukou. Obydwaj się pożegnali, ale Ise-kun ruszył naprzód i nie wyglądał na zadowolonego.

- Hej! Co to ma znaczyć!? Kim jesteś i co robisz!? Przez ciebie nie mogę ssać sutków mojej Buchou!?

Na twarzy Ise-kuna malowała się złość……… Hej, hej. To cię tak zdenerwowało?

- Musisz stać się silniejszy, aby wszystko zrozumieć. Zbieraj siły, mój rywalu-kunie, pewnego dnia będę z tobą walczył. - Gospodarz Smoka Zguby odszedł, mówiąc coś takiego.

Odwrócił się w białym świetle i poleciał w górę. Wszyscy zaniemówili z powodu tego zdarzenia, którego nikt nie przewidział. Magiczny krąg destrukcji, który rozprzestrzeniał Kokabiel, zniknął.

……To koniec. Nawet jeśli ktoś nam przeszkodził, miasto zostało ocalone. Wtedy mój wzrok zatrzymał się na zwłokach Balby. Może to jeszcze się nie skończyło………Ponieważ w kwaterze głównej Watykanu był ktoś, kto przejął jego badania. Kiedy stanę z tą osobą twarzą w twarz, co zrobię tym święto-demonicznym mieczem…… Nadal nie wiem. Ale teraz…… Tak, od teraz……

''PUK!''

Ktoś uderzył mnie w głowę. Kiedy się odwróciłem, zobaczyłem śmiejącego się Ise-kuna..

- Zrobiłeś to, Casanovo! Hmmm. Więc to jest święto-demoniczny miecz. Połączenie białych i czarnych rzeczy wygląda naprawdę pięknie.

Patrzył na mój Święto-demoniczny miecz z zainteresowaniem w oczach.

- Ise-kun, ja……

- Cóż, pomińmy teraz te skomplikowane rzeczy. W każdym razie, możemy teraz powiedzieć, że wszystko się skończyło, prawda? Również sprawa twoich towarzyszy.

Tak.

Dziękuję ci, Ise-kun. Obmyśliłeś i zrobiłeś to wszystko dla kogoś takiego jak ja.

- ……Kiba-san. Znów możemy razem chodzić na spotkania klubowe, prawda?

Zapytała mnie Asia-san ze zmartwioną twarzą. Martwiła się o mnie, mimo iż przechodziła ciężkie chwile po tym, gdy dowiedziała się o śmierci Boga. Naprawdę myślę, że jest z niej bardzo miła dziewczyna. Kiedy mówiłem „Ze mną w porządku”……

- Yuuto. - Buchou nazwała mnie po imieniu i przywitała uśmiechem.

- Yuuto. Cieszę się, że wróciłeś oraz że zyskałeś Balance-Breaker. Jestem taka dumna.

- …Buchou. Ja…… Wszyscy z klubu……… Zdradziłem ciebie, a przecież ocaliłaś moje życie…… Nie ma słów, którymi mógłbym wyrazić moje przeprosiny……

Buchou pogłaskała mnie po policzku. Zawsze pocieszała mnie w ten sposób.

- Ale wróciłeś. To wystarczy. Nie możesz zmarnować uczuć swoich towarzyszy.

- Buchou…… Przysięgam ci ponownie, ja, Kiba Yuuto, będę chronił ciebie i wszystkich moich towarzyszy, przez całe moje życie „Skoczka” grupy Rias Gremory.

- Ufufufu. Dziękuję. Nie mów jednak tego przed Ise, dobrze?

Kiedy spojrzałem na Ise-kuna, zobaczyłem, że gapił się na mnie oczami pełnymi zazdrości.

- Ja też chcę chronić Buchou przez stanie się „Skoczkiem”! Ale nie ma nikogo poza tobą, kto mógłby zostać „Skoczkiem” Buchou! Weź więc za to odpowiedzialność i dokończ swoje zadanie!

Powiedział to z nieśmiałym wyrazem twarzy.

- Tak. Wiem, Ise-kun.

- Więc teraz.

''VOOOM.''

Dłonie Buchou okryła czerwona aura, która wydawała niebezpieczny dźwięk.

……Ummm. Co się stało Buchou? Kiedy zobaczyła moją niepewność, uśmiechnęła się.

- Yuuto, to kara za bycie samolubnym. 1000 klapsów.

Posiłki od Maou przybyły trzydzieści minut po tym, gdy wszystko się skończyło. Kiedy dostawałem lanie, Ise-kun tarzał się po ziemi ze śmiechu. To było naprawdę bolesne, ale dopiero wtedy poczułem, że naprawdę wróciłem.

<noinclude>

==Odnośniki tłumacza==

<references/>
</noinclude>

<noinclude>
{| border="1" cellpadding="5" cellspacing="0" style="margin: 1em 1em 1em 0; background: #f9f9f9; border: 1px #aaaaaa solid; padding: 0.2em; border-collapse: collapse;"
|-
| Cofnij do [[High_School_DxD_-_Tom 3 rozdzial 4|rozdziału IV]]
| Powróć do [[High_School_DxD_(Polski)|strony głównej]]
| Przejdź do [[High_School_DxD_-_Tom_3_Nowy_żywot |Nowego żywota]]
|-
|}
</noinclude>

High School DxD - Tom 3 Nowy skoczek & nowy rywal

2012-07-11T07:32:12Z

195.69.81.103: /* Nowy skoczek & nowy rywal. */

==Nowy skoczek & nowy rywal.==

Chciałem żyć. Uciekłem z laboratorium badawczego prosto przed siebie. To była jedyna rzecz o której myślałem, gdy jednocześnie biegłem i wymiotowałem krwią. Uciekłem w las i kiedy płomień mojego życia gasnął, spotkałem małą dziewczynkę, która była wysokoklasowym diabłem.

- Czego pragniesz? – Zadała mi pytanie, kiedy byłem już na skraju śmierci.

- Pomocy. - Wymamrotałem tylko to jedno słowo, gdy mój wzrok już się rozmywał.

Moje życie. Moi przyjaciele. Moja przyszłość. Moi przyjaciele. Moja moc. Mój talent. Moja…

Życzyłem sobie tego, przywalony tymi wszystkimi myślami. To były moje ostatnie słowa, jako człowieka.

- Żyć jako diabeł. Takie było życzenie mojej pani, a także i moje. Myślałem że to w porządku. Ale…… Nie mogłem zapomnieć o mojej nienawiści do Excaliburów i zemście za moich towarzyszy…… Nie, może bym o tym zapomniał. Ja…

Teraz miałem najlepszych towarzyszy. Ise-kuna i Koneko-chan. Pomagali mi w mojej zemście. Myślałem o tym, poszukując właściciela Świętego Miecza. Byli towarzyszami, którzy mi pomagali. Myślałem sobie „Czy to nie za wiele dla mnie?” Ale jeśli duchy moich byłych towarzyszy pragną zemsty, to nie mogę pozwolić odejść moim demonicznym mieczom, które są przepełnione ich nienawiścią. Moje myśli zostały jednak zaprzeczone.

[Nie martw się o nas. Przynajmniej żyjesz.]

Moi byli towarzysze nie chcą bym doprowadził zemstę do końca. Nie życzą sobie tego!

- Jednak nie wszystko powinno zostać zapomniane.

Tak, to jeszcze nie koniec. Jeśli nie zniszczę tej stojącej przede mną złej rzeczy, powtórzy się incydent, który spotkał nas.

- Balbo Galilei, tak długo jak cię nie zabiję, będą cierpieć ludzie i to przez to samo przekleństwo, co my.

- Hmph. Od dawna mówi się, że nauka wymaga ofiar. Nie zauważyłeś tego?

Zdecydowanie jesteś zły!

- Kibaaaaaaaa! Rozwal obydwu, Freeda i Excalibur!

……Ise-kun.

- Jesteś „Skoczkiem” grupy Gremory i moim towarzyszem! Moim przyjacielem! Walcz Kibaaaaaaa! Nie zmarnuj ich uczuć i ducha!

- Pomogłeś mi, nawet jeśli nic z tego nie miałeś. Nawet jeśli miałeś zostać za to ukarany przez naszą panią……

- Yuuto! Zrób to! Zakończ to sam! Przewyższ Excalibur! Jesteś moim sługą, sługą Rias Gremory! Mój „Skoczek” nie przegra ze zwykłym Excaliburem!

Yuuto-kun! Wierzę w ciebie!

Buchou. Fuku-buchou<ref name="Fuku-buchou">Fuku-buchou - wiceprzewodnicząca.</ref> ……… Rias-buchou! Akeno-san!

- ……Yuuto-senpai!

Koneko-chan.

- Daj z siebie wszystko!

Wszyscy.

- Hahaha! Dlaczego płaczesz? Dobrze się bawiłeś, śpiewając z tym duchem-chan. To naprawdę kłopotliwe. To zdecydowanie najgorsze. Wiesz, że nie cierpię tej pieśni. Słuchanie tego sprawia, że włosy na mojej skórze zaczynają pełzać! Nie chce jej więcej słyszeć. Osiągnąłem mój limit! Poćwiartowanie cię, podziała na mnie uspokajająco! Tym ostatecznym Excaliburem, który powstał z połączenia czterech mieczy!

Freedzie Zezlan, dusze moich towarzyszy mieszkają wewnątrz ciebie. Nie mogę dopuścić, abyś dalej popełniał z nimi złe czyny! Moje łzy, są łzami determinacji.

- ……Stanę się mieczem.

Moi towarzysze. Moi towarzysze, którzy połączyli się w mojej duszy. Pokonajmy to razem. Uczucia, których nie mogliśmy wtedy wyznać! Życzenia, których nie mogliśmy wtedy spełnić! Właśnie teraz, właśnie tutaj!

- Stanę się mieczem mojej Buchou i moich towarzyszy! Proszę, odpowiedz na moje uczucia! Narodziny Miecza!!

Mój Sacred Gear i połączone dusze moich towarzyszy. To coś zaczęło się wyrównywać i przybierać kształt. Połączenie świętej i demonicznej mocy.

Tak, to uczucie. Mój Sacred Gear jest………mój towarzysz mówi mi—że to sublimacja. Wydzielał boskie światło i złowrogą aurę. W mojej dłoni pojawił się pojedynczy miecz…… To już zakończone. Wszyscy.

[[image: High_school_dxd_v3_000e.jpg|thumb|]]

- Balance-Breaker „Miecz Zdrajcy”. Będziesz otrzymywał moc od tego miecza, który zawiera zarówno moc demonów, jak i moc światła. Zupełnie jak twoje ciało.

Ruszyłem w kierunku Freeda.

Moją cechą „Skoczka” jest szybkość! Freed próbował pochwycić okiem moje ruchy, zmyliłem jednak jego wzrok, robiąc kilka uników.

''GINNNNNNNNNG!''

Nawet wtedy Freed zablokował mój cios. Naprawdę jesteś całkiem uzdolniony, wyklęty egzorcysto. Ale aura okrywająca jego Excalibur została wymazana przez mój miecz.

- !Twój oręż przewyższa twórcę świętych mieczy!? - Powiedział to zszokowanym głosem.

- Jeśli to prawdziwy Excalibur, to nie wygram z nim. Ale mimo tego twój miecz nie może ranić uczuć moich i moich towarzyszy!

- Chi!

Freed mlasnął językiem i cofną się po tym, jak odepchnął mnie z powrotem.

- Rozzzzcciiiąąągggnniięęcccie!

Jego Excalibur zaczął się obracać, jakby był żywy! Poruszał się w najróżniejszych kierunkach i zbliżał się w moją stronę z niesamowitą szybkością! Zdolność „Excalibura Mimiki”! Rozumiem. Ma cztery zdolności. Nagle jego miecz rozdzielił się na dwoje, a końcówki ostrzy zaczęły zbliżać się w moją stronę z olbrzymia szybkością. To zawdzięcza „Excaliburowi Szybkości”. Jeśli dobrze pamiętam, jego cechą jest prędkość. Miecz próbował przebić mnie, atakując z różnych kierunków, ale blokowałem każdy atak. Twoje mordercze instynkty są łatwe do odczytania. Jeśli wiesz, z której strony nadpływają, sparowanie ataków jest bardzo proste.

- Dlaczego!? Dlaczego to nie umie trafić!? Jesteś przecież bezkonkurencyjny, prawda Święty Mieczu-sama!? Czyż wiele legend ni mówi o tym, że jesteś ostatecznym mieczem!? - Wykrzyczał Freed.

Widziałem, że jego twarz wyrażała zarówno przyjemność jak i irytację.

- W takim razie! W takim razie muszę użyć tego!

Końcówka świętego miecza znikła. Przezroczyste feromony? To moc „Excalibura Przejrzystości”. Zdolność, która czyni ostrza niewidzialnymi. Jeśli jednak nie zmieni kierunku swojej żądzy mordowania, to nawet niewidzialne ostrza…

''BRZDĘK! BRZDĘK! BRZDĘK! BRZDĘK!''

Zderzenie ostrzy niewidzialnego miecza oraz mojego oręża, krzesało iskry. Parowałem każdy jego cios.

- ....!

Freed zmrużył oczy, a jego twarz wyrażała szok.

- Tak, przytrzymaj go właśnie tak.

Xenovia wtargnęła niespodziewanie. W lewej dłoni miała swój Święty Miecz, a prawą trzymała w powietrzu.

- Święty Piotrze, święty Bazyli Wielki, święty Dionizy, święta Mario Panno. Proszę, usłyszcie mój głos. - Zaczęła coś intonować.

Co ona próbuje zrobić? Czułem się niepewnie, a przestrzeń przede mną zaczęła się zniekształcać. Xenovia włożyła swoją dłoń w środek tej zniekształconej przestrzeni i coś stamtąd wyciągnęła. Tym przedmiotem był miecz, który emanował świętą aurą.

- W imieniu świętych, zamieszkujących to ostrze, zrobię tu porzadek. Durandal!

Durandal!? Miecz który jest tak sławny, że dorównuje Excaliburowi. I teraz mam to tutaj, jeśli chodzi o cięcia, to jest to ostateczna broń. Dlaczego ona go ma?

- Durandal?!

- Czy ty nie jesteś już czasem posiadaczką Excalibura!?

Nie tylko Balba, ale nawet i Kokabiel nie potrafił ukryć swojego zdziwienia.

- Nie. Pierwotnie byłam posiadaczką Durandala, wybrano mnie jednak, także i na właścicielkę Excalibura. To wszystko.

Xenovia przybrała pozę z Durandalem. Dwa rodzaje mieczy, włącznie z Excaliburem.

- To niedorzeczne! Podczas moich badań nie potrafiliśmy zbliżyć się do etapu, gdzie ktoś mógłby być posiadaczem Durandala!?”

- Zgadza się. Nawet w Watykanie nie potrafili sztucznie stworzyć kogoś, kto mógłby dzierżyć Durandala.

- Więc dlaczego!?

- W przeciwieństwie do sztucznych posiadaczy świętych mieczy, takich jak Irina, ja urodziłam się po to, by być panią tego oręża.

Balba zaniemówił słysząc jej słowa. W przeciwieństwie do nas, Xenovia została pobłogosławiona do tego, by być naturalną posiadaczką Świętego Miecza.

- Durandal to miecz mogący wywołać spustoszenie, które przekracza ludzkie wyobrażenie. Przetnie wszystko czego dotknie. Nie chce mnie jednak słuchać przez większość czasu. Dlatego muszę go trzymać w innym wymiarze, inaczej mógłby być niebezpieczny. Nawet dla mnie, jego posiadaczki, jest to trudne. Teraz, dzięki tobie, Freedzie Zelzan, możemy stoczyć decydująca bitwę pomiędzy Excaliburem i Durandalem. Aż trzęsę się przez to z radości. Nie daj się tylko zabić pojedynczym ciosem, dobrze? Przynajmniej użyj Excalibura, z jego pełną mocą!

Ostrze Durandal zaczęło wydzielać więcej świętej aury, niż trzymany przez Freeda Excalibur. Ta aura! To jest potężniejsze, niż mój święto-demoniczny miecz!

- To coś takiego jest dozwolone!? Że też doszło do sytuacji takiej jak ta! Ty cholerna suko! Nie potrzebuję niczego takiego dla tej scenerii! - Krzyknął Freed i przeniósł swoje mordercze instynkty w stronę Xenovii.

Nie mogłem zobaczyć tego moimi oczami, ale prawdopodobnie ciął ją swoim niewidzialnym mieczem.

''BRZDĘK!!!!''

Po tym pojedynczym cięciu, Excalibur rozleciał się. Z powodu ciśnienia wytworzonego przez amplitudę Durandala, na szkolnym boisku pojawiła się wielka dziura.

- Tak więc Święty Miecz został złamany, huh. Nie ma co go porównywać do mojego Durandala.

Xenovia westchnęła i spojrzała znudzonym wzrokiem. Cóż za niesamowita moc. Nie ma żadnego porównania z „Excaliburem Destrukcji”.

- Jesteś poważna!? Naprawdę!? Legendarny Excalibur-chan rozleciał się na kawałki!? Straszne! Naprawdę przerażające! Kaaaa! Czy używanie czegoś, co od początku było zepsute, było czymś złym? Płytcy ludzie, głupota Kościoła. Chcę dorastać, mogąc na to patrzeć!

Jego mordercze skłonności osłabły i podszedłem do niego z prawej! Nie mógł na to zareagować! Szach mat! Próbował zablokować cios mojego święto-demonicznego miecza resztką swojego Excalibura, ale……

''BBRRRZZZDDĘĘKKK!!''

Płytki dźwięk rozbicia, rozszedł się echem. Odgłos pękającego Excalibura.

- Widziałeś to? Nasze moce przewyższają Excalibur.

Ciąłem Freeda zaraz po tym, jak zniszczyłem Excalibur

Freed upadł, brocząc krwią z rany, którą zrobiłem mu od ramienia do boku brzucha.

Wygrałem.

Przewyższyliśmy Excalibur. Ścisnąłem mocniej święto-demoniczny miecz i spojrzałem w niebo. Zamiast tego niewysłowionego uczucia, czułem tylko że straciłem mój najważniejszy cel. Czułem jak jedyny powód, dla którego żyłem………jedyny powód dla którego żyłem……zniknął.

- Św…Święto-demoniczny miecz……? Niemożliwe……… To dwie całkowicie różne rzeczy, które nie mogą się ze sobą łączyć……

Balby miał mocny wyraz twarzy. Racja, jeszcze nic nie skończyłem. Tak długo jak go nie pokonam, tragedia będzie się ciągnąć dalej. Nie możemy dopuścić, by innych ludzi spotkało takie samo przekleństwo jak nas.

- Balbo Galilei, przygotuj się.

Wycelowałem w niego miecz i próbowałem go ciąć. Teraz, moi towarzysze, zakończmy to tak! Zakończmy to wszystko!

- …Rozumiem! Teraz rozumiem! Święty i demoniczny. Wyjaśniałoby to wytrącenie z równowagi istot reprezentujących dwie odmienne strony! W takim razie nie tylko Maou, ale i Bóg……

''DŹGNIĘCIE.''

Włócznia światła przebiła pierś Balby, kiedy zaczął wyglądać, jakby coś zrozumiał.

To jest!

''GOUGH!''

Balba padł na ziemię, brocząc przy tym sporymi ilościami krwi. Zbliżyłem się, aby sprawdzić jego stan. Był już martwy.

- Balba, byłeś niezwykły. To że się tego domyśliłeś, tylko to potwierdza. Mi tam wszystko jedno, czy jesteś ze mną, czy nie. Od początku mogłem wszystko zrobić sam. - Szydził Kokabiel wisząc sobie w powietrzu

To on zabił Balbę.

- Ha ha ha ha! Ka ha ha ha ha ha ha ha ha! - Kokabiel wylądował, śmiejąc się przy tym głośno.

Przytłaczające ciśnienie. Przywódca upadłych aniołów nareszcie stanął naprzeciw nas, emanując przy tym intensywną aurą oraz pewnością siebie.

- Zwiększ moc Sekiryutei i prześlij ją do kogoś innego. – Powiedział, uśmiechając się przy tym bez strachu.

Wydał ten rozkaz głosem, który był przepełniony pewnością siebie. Buchou to rozwścieczyło.

- Próbujesz dać nam szansę!? Nie zadzieraj z nami!

- Nie zadzierać? Ha ha ha. To wy zadzieracie ze mną. Myślicie, że możecie mnie pokonać?

Po prostu zaczął się gapić. Czułem, jakby jego wzrok przewiercał mnie na wylot. Całe moje ciało kontrolował strach…… To przez nacisk tego upadłego anioła, którego wspominano w „Biblii” już od czasów starożytnych. Dłoń, w której trzymałem święto-demoniczny miecz zaczęła się pocić a w końcówkach palców poczułem zimno. Dreszczy które mnie naszły, nie można było nawet porównać do tych, które miałem w bitwie przeciwko Domowi Feneks.

…Bitwa na śmierć i życie. Nie możesz brać w tym udziału, jeśli nie jesteś gotowy na śmierć i nie zaakceptowałeś fakt, że utrata życia nie będzie niczym dziwnym. Muszę zmienić moją motywację. Nawet jeśli mój żal zniknął, to bitwa trwa dalej. Moi towarzysze chcą abym przetrwał. Muszę żyć. Przetrwam tą bitwę. Będę żył jako diabeł i część Grupy Gremory! Proszę, użycz mi swojej siły święto-demoniczny mieczu, stworzony przez uczucia moje oraz moich towarzyszy!

- ……Ise, aktywuj swój Sacred Gear.

Ise odpowiedział na rozkaz Buchou.

[Boost!]

Zgodnie z mechanicznym dźwiękiem, Sacred Gear zaczął emanować czerwonym światłem.

Kilka minut później, nie mogliśmy się ruszyć nawet na krok. Czekaliśmy na wzmocnienia Ise-kuna, nie ruszając się z miejsc. Moglibyśmy zaatakować tego upadłego anioła, gdyby choć na moment osłabił swoją obronę. Nie dał nam jednak na to szansy, gdyż cały czas trwał w bezruchu. Mogłem sobie tylko wyobrazić jego kontratak, gdybym nagle na niego ruszył. Nie mogliśmy więc nic zrobić. Najwidoczniej wszyscy tu obecni byli w identycznej sytuacji. Mogłem tylko czekać na zwiększenie się mocy Sekiryutei, połykając przy tym ślinę i trzęsąc się.

- …To tutaj!

Rękawica Ise-kuna zaczęła emanować jaśniejszym światłem. Wzmocnienie osiągnęło najprawdopodobniej limit.

- A więc, komu to teraz prześlesz? - Zapytał Kokabiel głosem pełnym zainteresowania.

Ise! – Jedyną osobą która mu odpowiedziała, była..........Buchou.

- Tak!

Ise-kun zaczął przesyłać moc po słowach Buchou. Obydwoje trzymali się za ręce. Z ich zaciśniętych dłoni mogłem wyczuć aurę zaufania oraz niewypowiedzianej miłości, którą się nawzajem darzyli. Światło klejnotu przeszło na Buchou, a czerwona aura, która ją pokrywała, drastycznie wzrosła.

! Przez moją skórę poczułem wielkie ilości emanującej od niej aury, a olbrzymia ilość energii została stworzona wewnątrz jej dłoni. Wygląda na to, że taka ilość energii nie pozostawi z ofiary nawet pyłku. Większość ludzi, którzy by tym oberwali, natychmiast by zginęli. Jej przeciwnikiem był jednak…

- Fuhahaha! Dobrze! Taki przepływ demonicznej energii! Demoniczna energia którą mogę teraz wyczuć, należy do wysokoklasowego diabła. Odrobina więcej i mogłaby dorównać samemu Maou, Rias Gremory! Wygląda na to, że twój talent jest porównywalny z talentem twojego brata!

Upadły anioł śmiał się, jakby go to naprawdę rozbawiło. Wyraz jego twarzy wyrażał zachwyt. On odczuwał……przyjemność z tej wojny!

- Zdmuchnięcieeeeeeeeeeee!

Z ręki Buchou został wystrzelona olbrzymia bryła demonicznej energii, pokryta mocą zniszczenia!

''GOOOOOOOOON!''

To wywołało falę uderzeniową i sprawiło, że ziemia się zatrzęsła, a potężny pocisk zmierzał w stronę Kokabiela. Jego ręka…… Nie, wysunął przed siebie obydwie ręce i próbował to odwrócić.

- Interesujące! W rzeczy samej interesujące, siostro Maou!

Na dłoni Kokabiela zgromadziła się moc światła, zdolność upadłych aniołów.

''DOOOOOOOOOOOON!''

Kokabiel oberwał pociskiem Buchou w głowę. Wyraz jego twarzy przewyższył ten, który miał normalnie, przez co wyglądał strasznie.

- Nuuuuuuuuuun!

Pocisk Buchou zaczął tracić swój kształt i był z powrotem odpychany! Nie można go było pokonać nawet taką ilością demonicznej energii!? Jednak ten atak nie pozostał na Kokabiela bez wpływu. Jego czarna szata była w kilku miejscach poszarpana, a ręce pokryte krwią. Jego zdolność do blokowania demonicznej energii na pewno się zmniejszyła. Buchou zaczęła nagle ciężko oddychać być może przez to, że dopiero co wykonała atak. Niemożliwym było, aby ponownie zrobiła cos takiego. W ogóle przez tą ilość demonicznej energii, którą właśnie wystrzeliła, jakikolwiek ponowny atak byłby…… Ise-kun’owi pozostało przesłać wzmocnienie do jakiejś innej osoby. Kto jednak może pokonać Kokabielela? Akeno-san? Xenovia, która dzierżyła Durandal? Nawet ktoś taki jak ja, kto zdobył Balance-Breaker, mógł zadać mu tylko drobne obrażenia. Gdybym miał ten Balance-Breaker od jakiegoś czasu, byłaby wtedy inna historia, ale niestety, dopiero co go dostałem…… Nie, nie czas mówić czegoś takiego. Nie mogłem pozwolić aby Buchou, ani żaden inny z moich towarzyszy zginął! Będę walczył, dopóki moje ciało nie zginie!

- Błyskawica!

Akeno-san posłała Kokabielowi błyskawicę, gdy ten był skoncentrowany na ataku Buchou. Błyskawica została jednak rozproszona, jednym ruchem skrzydła Kokabiela.

- Stajesz mi na drodze!? Ty, dziedziczka Barakiela!?

- ……Nie wpychaj mnie z nim do tej samej grupy!

Akeno-san rozszerzyła oczy i była wyraźnie wściekła. Dalej miotała błyskawicami, ale Kokabiel odbijał wszystkie swoimi skrzydłami. Barakiel jest przywódcą upadłych aniołów. Użytkownikiem piorunów, znanym jako „Święta Błyskawica”. W zakresie podstawowych umiejętności bitewnych, mówi się, że dorównuje Wicekrólowi upadłych aniołów, Azazelowi. Więc Barakiel jest dla Akeno-san…… Kokabiel zaśmiał się głośno, gdy całkowicie zniweczył atak Buchou.

- Ty zostałaś diabłem! Ha ha ha! Masz miłe sługi, Rias Gremory! Sekiryutei! Jakiś niedobitek Projektu Święty Miecz, który zdobył Balance-Breaker! Oraz córka Barakiela! Masz dziwny gust, zupełnie jak twój brat!

- Nie wybaczę ci obrażania mojego brata…naszego Maou! Co więcej, uwłaczanie moim sługom będzie cię kosztowało życie!

Kokabiel zaśmiał się nosowo ze złości Buchou.

- Więc spróbuj mnie zniszczyć, siostro Maou! Posiadaczu „Walijskiego Smoka”! Szkarłatnowłosa Księżniczka Zniszczenia! Ten, kogo masz przeciwko sobie, jest arcywrogiem diabłów od bardzo długiego czasu! Jeśli nie widzisz na szansy na zwycięstwo, to twoja reputacja spadnie na łeb na szyję! - Powiedział prowokującym tonem.

Kokabiel. Nie wiem jak bardzo mój święto-demoniczny miecz może mu się przeciwstawić, ale musze to zrobić!

''KROK!''

Wygląda na to, że stojąca za moimi plecami Xenovia poruszyła się.

- Zaatakujemy w tym samym czasie. – Mruknęła, kiedy przeszła obok mnie.

Po usłyszeniu tego, także poszedłem naprzód. Włożyłem siłę w mój miecz i ruszyłem, aby ciąć Kokabiela razem z Xenovią! Xenovia była tą, która go zaatakował. Kokabiel stworzył w swojej dłoni miecz zrobiony ze światła i sparował jej cios.

- Hmph! Durandal huh! W przeciwieństwie do Excalibura, który już raz został połamany, to światło jest mocna rzeczą! Allllllllle!

- ....!

''BUUUUUUUM!''

Powietrze zadrżało, a w moich uszach zaszumiało. Kokabiel wytworzył powietrzną falę i sprawił, że ciało Xenovii uniosło się w górę. Wtedy Kokabiel kopnął ją w brzuch.

- Gaa! - Xenovia poleciała w tył z krzykiem.

- Wiele zależy posiadaczki, dziewczyno! Ciągle nie możesz kontrolować Durandala! Jego poprzedni właściciel był nieporównywalnie silniejszą osobą!

Xenovia lecąc przywróciła się do porządku i wylądowała na ziemi. Ponownie ruszyła na niego, aby go ciąć. Ja w tym samym czasie zrobiłem to samo!

- Kokabiel! Zabiję cię moim święto-demonicznym mieczem! Nigdy już więcej nie zamierzam przegrać z nikim!

- Ho! Jednoczesny atak świętym oraz święto-demonicznym mieczem! Interesujące! Rzeczywiście dobrze! Chodźcie! Nie możesz mnie pokonać, chyba że się postarasz!

Kokabiel stworzył kolejny miecz ze światła i skrzyżował je z naszymi! Mój święto-demoniczny miecz oraz Durandal Xenovii. Przyjmował nasze ataki, jakby były niczym. Ku! Nawet w szermierce, Kokabiel nas przewyższał!

- Tutaj!

Koneko-chan walnęła go pięścią w plecy…

- Jakie to naiwne...

Jego czarne skrzydła zmieniły się w ostre klingi, które cięły Koneko-chan. Upadła na ziemię, brocząc przy tym krwią.

- Koneko-chan!

- Hej, jeśli podczas walki będziesz patrzył nie tam gdzie trzeba, to zginiesz!

Z powodu rany Koneko-chan opuściłem moją gardę, a świetlisty miecz Kokabiela leciał w moją stronę.

''BRZDĘK!''

- Co...!

Na moim święto-demonicznym mieczu pojawiło się pęknięcie! Ku! Wytrzymałość tego oręża zależała od mojego sposobu myślenia. Jeśli chociaż na chwilę stracę orientację, twardość stali zostanie osłabiona. Zrozumiał to w tym ułamku sekundy.

DON!

Ja i Xenovia byliśmy bezradni wobec tych wysyłających nas w powietrze fali uderzeniowych, które wytwarzało ciało Kokabiela. Jakoś naprawiłem moją pozycję…… Ale razem z Xenovią oddychaliśmy ciężko.

……Nie możemy wygrać. Taka myśl przemknęła mi przez umysł. Różnica mocy między nami była oczywista. Nawet jeśli posiadłem Balance-Breaker, różnica dalej była. Przywódca upadłych aniołów jest dla nas za silny!? Nie! Muszę odrzucić tą myśl! Musimy wygrać! Nie możemy przeżyć, chyba że wygramy! Wygram i przeżyję! Asia-san i Ise-kun podbiegli do Koneko-chan. Asia-san aktywowała swój Sacred Gear i zaczęła leczyć rany Koneko-chan. Co za ulga, dzięki temu życie Koneko-chan będzie bezpieczne.

- To jeszcze nie koniec, Kokabiel!!

Włożyłem siłę w mój święto-demoniczny mieca i stanąłem jeszcze raz! Pęknięcie znikło, więc ruszyłem naprzód, tnąc nim, tym razem bez żadnych wpadek!

- Ha ha ha! Ciągle nie masz dosyć? No dobrze, chodź!

- Święto-demoniczny miecz!

''ZAN!''

Okrążałem upadłego anioła, tworząc miecze pokryte zarówno demoniczną jak i świętą aurą.. Dzięki temu mój przeciwnik utknie w miejscu. Wtedy pozostanie mi go tylko zaatakować!

- Myślisz że mnie tym złapiesz?

Kokabiel zaczął się głupio śmiać, a jego skrzydła zmieniły się w miecze i zaczęły z łatwością kruszyć ostrza, którymi go otoczyłem. Ku! To nie działa! Ruszyłem prosto na niego i ciąłem go. Upadły anioł nie cofnął się nawet, tylko zatrzymał mój święto-demoniczny miecza dwoma palcami!

- Tylko tyle?

Kokabiel westchnął. Nie mogłem nawet poruszyć moim orężem, który zatrzymał! Stworzyłem kolejny święto-demoniczny miecz ale znów zatrzymał go dwoma palcami…… To jeszcze nie koniec! Otworzyłem szeroko usta i wyobraziłem sobie stworzenie miecza w pobliżu moich ust. To już trzeci! Chwyciłem rękojeść zębami i gwałtownie poruszyłem głową w jego stronę! Wygląda na to, że nie spodziewał się tego trzeciego ciosu. Puścił moje miecze i cofnął się w tył. Czy czasem nie zraniłem go tym atakiem? Kiedy spojrzałem na Kokabiela, zobaczyłem, że miał zadraśnięcie na policzku, które lekko krwawiło. Nawet tym atakiem, mogłem go jedynie lekko zranić. Więc to jest moc wysoko postawionego upadłego anioła…… Wszyscy sprawiali wrażenie zdesperowanych i ciężko oddychali. Tylko Kokabiel śmiał się, zadowolony ze swojej przewagi.

- Coś takiego. Widzę, że mimo utraty swoich panów, słudzy, zarówno diabły jak i podążający ścieżką Boga, mogą dalej walczyć! - Przemówił nagle Kokabiel.

Co on chciał przez to powiedzieć?

- ……Co masz na myśli? - Zapytała Buchou z niepewnością w głosie.

Kokabiel zaczął się śmiać, jakby spotkało go coś naprawdę zabawnego.

- Fuhaha, fuhahahahahahahahahaha! Racja! Całkowicie zapomniałem! Prawdy nie objawiono takim nizinom społecznym jak wy! W takim razie powiem wam. Podczas wojny między trzema frakcjami zginął nie tylko Yondai-Maou ale także i sam Bóg.

……! ……Co…co…… Co on właśnie powiedział……? Wszyscy byli zszokowani i nie mogli uwierzyć w jego słowa.

- To normalne ze o tym nie wiecie. Kto potrafiłby powiedzieć ze Bóg nie żyje? Ludzie to niekompetentna hołota. Bez Boga nie mogą panować nad swoimi sercami i słuchać swoich praw, wiesz? Nawet my, upadłe anioły oraz diabły, nie mogliśmy tego powiedzieć tym, którzy są od nas niżej. Nie wiesz skąd wyciekły te informacje o Bogu. Nawet wśród trzech potęg, wiedzą o tym tylko ci, którzy są u władzy oraz mała grupka innychosób. Chociaż wygląda na to, że Balba dostrzegł to już wcześniej.

……Bóg już nie istnieje? Nie……to nie może być…… to nie możliwe……… W takim razie w co wierzyliśmy, mieszkając w tamtym instytucie……?

- Po wojnie, tym co pozostało, byli aniołowie pozbawieni Boga, diabły pozbawione swojego Maou oraz większość wysokoklasowych diabłów i upadłych aniołów, którzy stracili większość swojej siły żywej, nie licząc przywódców. Nie był to więc zwykły stan wyczerpania. Wszystkie frakcje czuły się takie słabe, musiały więc polegać na ludziach, aby zachować ciągłość swojej generacji. Zwłaszcza anioły i upadłe anioły mogą kontynuować swoje pokolenie przez bratanie się z ludźmi. Dodatkowo upadłe anioły zwiększa swój liczebny stan, gdy jakiś anioł się zdegeneruje. Czyste anioły nie mogą jednak zwiększać swojej liczby, gdy straciły Boga. Nawet diabły czystej krwi są rzadkie, prawda?

- ........Kłamstwa………to kłamstwo.........

Niedaleko ode mnie Xenovia zaczęła wglądać, jakby opuszczały ją siły. Jej twarz wyrażała panikę. Nie można było znieść patrzenia na nią. Praktykująca wierna. Boża służebnica. Osoba, dla której służba Bogu była misją. Jeśli istnienie Boga zostało odrzucone, to straciła przez to swój powód do życia. Oczywistym jest, że w takiej sytuacji musiała się tak zachowywać. Nawet ja…… Gryzłbym moje wargi zastanawiając się, co warte jest moje życie.

- Prawdą jest, że kolejna wielka wojna nie będzie miała miejsca, jeśli ktoś się o to nie postara. To znaczy, że poprzednia wojna była dla wszystkich trzech frakcji drogą przez piekło. Wszyscy uznali że dalsze prowadzenie wojny, jest w tym stanie bez sensu. Bóg i Maou byli martwi. Nawet ten drań Azazel, po tym jak stracił na wojnie większość swoich ludzi, oświadczył, że „nie będzie kolejnej wojny”! Ciężko to dźwigać! Naprawdę ciężko! Odrzucić broń po tym, jak się już oddało strzał!? Niech nie pieprzy. Nie pieprzy! Jeśli będziemy to kontynuować od teraz, to możemy wygrać! Nawet jeśli on...! Czy upadłe anioły, które aby przetrwać, muszą zapraszać do swojego kręgu ludzi posiadających Sacred Gear, mają jakąkolwiek wartość!? - Kokabiel mocno wyłożył swoje argumenty.

Jego twarz wyrażała złość. Objawienie prawdy miało na nas większy wpływ, niż myśleliśmy. Asia-san zakryła dłońmi usta, otworzyła szeroko oczy a całe jej ciało trzęsło się. Nawet jeśli stała się diabłem, jej wiara nie znikła.

- ………Bóg nie istnieje? Bóg……nie żyje? Więc miłość którą nas obdarzał………

- Racja. To normalne, że od Boga nie ma żadnej miłości ani żadnej bożej opieki. Bóg już odszedł. Michał pewnie dobrze się sprawuje. Zajął miejsce Boga i to on opiekuje się ludźmi oraz aniołami. Cóż jeśli „system” używany przez Boga działa, to modlitwy do Boga, Błogosławieństwo od Boga oraz egzorcyzmy powinny działać. Ale jeśli porównać to z czasem, gdy Bóg istniał, to liczba wiernych spadła. Święto-demoniczny miecz tego tam bachora mógł zostać stworzony, gdyż równowaga między Bogiem a Maou została złamana. W rzeczywistości, święta oraz demoniczna moc nie mogą zostać połączone. Jeśli ci, którzy rządzili mocą świętą i demoniczną, czyli Bóg i Maou, znikli, wtedy nastąpiło dużo unikalnych zjawisk. - Kokabiel odpowiedział na wątpliwości Asii-san, śmiejąc się przy tym.

Więc powód, dla którego został stworzony mój święto-demoniczny miecz, nie był zbiegiem okoliczności. Stało się to, ponieważ Bóg już nie istnieje. Cóż za sarkazm. Słysząc słowa Kokabiela, Asia-san padła na ziemię.

- Asia! Weź się w garść, Asia!

Ise-kun trzymał Asię-san i mówił do niej. Nic dziwnego, ż wpadła w taki stan szoku. Większość swojego życia spędziła służąc Bogu. Poświęciła swoje życie, ponieważ myślała że Bóg istnieje. Musiało się w niej wydarzyć mnóstwo rzeczy. Nawet jeśli zbuntowałem się przeciwko Bogu, większość mojego życia spędziłem wierząc w niego. Nawet moi towarzysze…… Czułem się skomplikowanie…… Ignorując nas, Kokabiel podniósł swoją pięść w powietrze.

- Od teraz rozpoczynam wojnę! Wezmę wasze głowy w prezencie! Nawet jeśli mam to być tylko ja, to będę kontynuować wszystko od momentu, gdy wszystko się skończyło! Zamierzam pokazać Sirzechs’owi i Michałowi, że my, upadłe anioły, jesteśmy ostatecznymi istotami!

……Lucyfer. Michał. Obydwaj byli ogromnymi bytami, wspomnianymi w „Biblii”.. Kokabiel próbował porwać się na coś takiego. Miał tyle mocy. Próbowaliśmy walczyć z kimś takim.

…Nie możemy wygrać. Był w zupełnie innej lidze niż my. Jego pobudki przewyższały nas. Był kimś, kogo nie powinniśmy nawet próbować zaczepiać … Nawet jeśli… Miałem zamiar ruszyć w jego kierunku, ściskając mój miecz, ale jasne, czerwone światło padło na moje oczy…… To był Ise-kun.

- Nie rób bałaganu dookoła! Nie pozwolę ci zniszczyć mojego miasta. Moi towarzysze. Buchou. Oraz Asia. Z powodu takich samolubnych pobudek! Zamierzam zostać królem haremu! Byłoby kłopotliwe, gdybyś stanął mi na drodze!

Może starasz się wyglądać cool, ale to nie jest to, Ise-kun.

- Kukuku. Król haremu? Więc tego pragnie Sekiryutei? A może przyłączysz się do mnie? Zostaniesz wtedy zostać królem haremu i to bez problemu! Podczas naszej drogi będę dla ciebie łapał ślicznotki. Będziesz się mógł z nimi kochać, ile tylko chcesz.”

- …………………

Ise-kun zamarł w miejscu, jednocześnie starając się przyjąć jakąś fajną postawę.

- Ja…Nie dam się nabrać na takie słodkie słówka!

Co…co miała przed chwilą znaczyć ta pauza!? Nie, to niemożliwe!? Ise-kun!?

- Ise! Rany! Wytrzyj tą ślinę! Dlaczego nawet w takiej sytuacji musisz się tak zachowywać!?

Buchou też była zła. Oczywiście. Co ty wyprawiasz, Ise-kun!

- …Prze…przepraszam. Wygląda na to, że staję się słaby, gdy słyszę słowo „Harem”……

- Jeśli tak bardzo lubisz dziewczyny, to zrobię dla ciebie mnóstwo rzeczy, jeśli wrócimy żywi do domu!

- Mówisz poważnie!? Więc… pozwolisz mi nawet ssać swoje piersi!?

- Tak! To mała cena za to, jeśli możesz wygrać!

''BBBBBBŁŁŁŁŁŁŁŁYYYYYYYYSSSSSSSSSKKKKKKKKK!!!!!!!!''

Klejnot na Boosted Gear błysnął jasno, jak nigdy przedtem!

- Fufufu. Ssać. Mogę ssać. Mogę je ssać!

Ise-kun zaczął się głupio śmiać.

- Teraz, mogę nawet pokonać Boga. Ach, Bóg przecież nie istnieje. Ha ha ha ha!

Silne czerwone światło oślepiło mnie. Czułem, że jego Sacred Gear emanuje niesamowitą mocą.

- Yooooooooooooooooshaaaaaaaa! Kokabiel, zamierzam cię pokonać, abym mógł ssać sutki Buchou!

Z takiego powodu!? Sacred Gear zwiększa moc, odpowiadając na myśli swojego posiadacza. Boosted Gear odpowiedział na żądze Ise-kuna i próbuje uwolnić tą moc. Czy to w porządku, „Walijski Smoku”!? Buchou była zarumieniona i wyglądała na zawstydzoną przez to, co powiedziała głośno. Naprawdę jest mi jej żal.

- ……To dla mnie pierwszy raz widzieć Sekiryutei, który uwalnia swoją moc na myśl o ssaniu kobiecych sutków……… Czym ty jesteś? Kim jesteś?

Zapytał Kokabiel zwężając swoje oczy. Ise-kun odpowiedział mu, wysuwając pierś naprzód.

- Jestem pionem Grupy Rias Gremory! Hyoudou Issei! Zapamiętaj to Kokabiel! Jestem posiadaczem Boosted Gear, który współżyje z moimi zboczonymi myślami i moją gorącą krwią!

Jeszcze przed chwilą cały ten teren był przepełniony rozpaczą. Jednak po usłyszeniu słów Ise-kuna, dodały mi one energii. To naprawdę absurdalne. Od kiedy związałem się z Ise-kunem, zacząłem czerpać siły z dziwnych miejsc. Nie byłem takim gorącokrwistym bohaterem, ale jest to w porządku. Buchou, Akeno-san, Asia-san i Koneko-chan były ranne, ale wszystkie opierały się Kokabielowi. Możemy walczyć. Jeszcze nie przegraliśmy. Tak, możemy jeszcze wygrać! Uczucia wszystkich stały się jednością. Wtedy……

- Fufufu. Interesujące. - Nagle rozległ się głos w niebie.

Nie należał do żadnej z obecnych tu osób. Jak pierwsza zdała sobie z tego sprawę nasza wiceprzewodnicząca Akeno-san, która była mocna w odczytywaniu przepływów energii. Nagle spojrzała w gorę. Kolejną osobą która to zauważyła, była Buchou. Obydwie spojrzały jednocześnie w mroczne niebo. Byłem trochę zakłopotany, ale szybko zdałem sobie z tego sprawę.

''DRŻENIE....''

Nieznany strach i zdenerwowanie przebiegły przez całe moje ciało. Ta rzecz spadła z nieba, przygniatając nas swoją obecnością oraz różnicą mocy, która doprowadziła mnie do desperacji.

''BŁYSK!''

To nadeszło, przecinając głębie nieba białym światłem. Gdyby z tą prędkością uderzył w ziemię, zatrząsłby nią i zrobił krater. Na pewno wznieciłby też chmarę kurzu.

Ale to się nie stało. W zasięgu naszych oczu była jakaś biała rzecz. Świeciła się, nawet nie rzucając cienia w tej ciemnej nocy. Unosił się cal od ziemi. Biała płytowa zbroja. W różnych miejscach zbroi były umieszczone klejnoty. Jego twarz skrywała przyłbica, więc nie mogliśmy jej zobaczyć. Dziewięć świetlistych skrzydeł wyrastających z jego pleców rzucało na ciemności nocy boski blask. Jednak ta postać w białej zbroi była dla mnie znajoma. Miała inny kształt i kolor, ale wyglądała znajomo…… Była identyczna z „Boosted Gear Scale-mail”. Prawdopodobnie wszyscy dookoła mnie, obecni w tym miejscu i tym czasie, pomyśleli sobie to samo. Wszyscy w tym samym czasie zrozumieliśmy. Zrozumieliśmy, czym było to coś naprzeciwko nas.

- ………Smok Zguby.

Pierwszym który to powiedział, był przywódca upadłych aniołów, Kokabiel. Tak jak myślałem. Jedyny przeciwnik „Walijskiego Smoka”, „Smok Zguby”. Moje ciało zaczęło się trząść. Moje serce tak pochwyciły uczucia, że przestało bić. Jednocześnie byłem zafascynowany białym wyglądem istoty, która emanowała tajemniczym światłem. Piękny. Moje serce zostało przez niego natychmiast zabrane…… Kokabiel wydał dźwięk swoim językiem w obecnoSci tej białej zbroi.

- Jeden z Longinusów, “Divine Dividing”…… Jeśli wszedłeś już w tryb zbroi, to znaczy ze osiągnęła już stan Balance-Breaker. “Divine Dividing Scale-mail”. Zupełnie jak „Boosted Gear”, jest bardzo irytującym przedmiotem.

……Smok Zguby w wersji Balance-Breaker.

- Więc przyciągnął cię tu „Czerwony”. Smoku Zguby, jeśli staniesz mi na dro......

Zanim Kokabiel dokończył swoje zdanie, jego czarne skrzydło wyleciało w powietrze. Pociekła z niego krew.

- Zupełnie jak skrzydło kruka. Ma obrzydliwy kolor. Skrzydło Azazela jest ciemniejsze i ma kolor wiecznej ciemności, wiesz o tym?

Nie mogłem moimi oczami zauważyć jego ruchów. Byłem pewien, że biały obiekt zaatakował Kokabiela. Smok Zguby trzymał w dłoni jego skrzydło. Sądząc po głosie, czyżby Smok Zguby był młodym mężczyzną?

- T…Ty! Moje skrzydło!

Kokabiel był rozwścieczony, ponieważ jego skrzydło zostało wyrwane, ale Smok Zguby zaśmiał się cicho.

- To symbol tego, że jesteś upadłym aniołem. Ci, którzy schylają się pod ziemią, nie potrzebują skrzydeł, prawda? Dalej planujesz latać?

- Smoku Zguby, jesteś przeciwko mnie!

- Nazywam się Albion.

[Divide!]

Usłyszałem ten dźwięk, a aura dookoła Kokabiela natychmiast się zmniejszyła. Połowa świetlistych włóczni, unoszących się w powietrzu także znikła.

- Jedna ze zdolności mojego „Divine Dividing”. Kiedy kogoś dotknę, po 10 sekundach przepoławiam jego moc. Twoja moc stała się moją mocą. Nie masz czasu! Jeśli nie pokonasz mnie szybko, staniesz się tak słaby, że nie będziesz w stanie pokonać nawet człowieka.

…Zupełnie jak w legendzie. Moc Sekiryutei umożliwia podwojenie mocy właściciela i przesłanie jej do kogoś innego. Zdolnością Hakuryukou<ref name="Hakuryukou">Hakuryukou - Biały Smok Imperatora.</ref> jest zabranie mocy swojego przeciwnika. Z pozostałymi skrzydłami, Kokabiel próbował ruszyć w stronę Smoka Zguby, Albiona. Nie mógł go jednak złapać, ponieważ poruszał się z niemal prędkością równą prędkości światła. Wysokoklasowy upadły anioł, który nas tak przytłoczył, sam stał się czyjaś zabawką.

[Divide!]

- A nich cię cholera!

Próbował zaatakować Albiona świetlistą włócznią i świetlistym mieczem, ale Hakuryukou poruszył swoją ręką w bok i sprawił, że znikły. Podczas gdy Kokabiel toczył ciężka walkę, jego moce coraz bardziej malały.

[Divide!]

Po kilku takich dźwiękach, ruchy Kokabiela stały się tak powolne, że nawet ja mogłem je zauważyć. Albion westchnął.

- ……Już masz moc średnioklasowego upadłego anioła, huh. Nuda. Myślałem, że zabawię się trochę więcej……

Albion znikł mi z oczu i ruszył w stronę Kokabiela, zostawiając za sobą ślad ze światła.

''CIOS!''

Pięść Albiona wbiła się głęboko w brzuch Kokabiela. Zgiął się mocno wpół i zwymiotował. Nie zostało nawet śladu po tym przytłaczającym przeciwniku z wcześniej……

- …Nie…Niemożliwe…… ja……

- Co? Powiedziałeś jakieś pospolite wyrażenie i to w formie chrząknięcia. „Niemożliwe? Ja?” A co powiesz teraz? Pewnie „To nie może się dziać?” Zgadza się?”

Albion śmiał się, jakby spotkało go coś naprawdę zabawnego.

- Azazel kazał mi cię zabrać, nawet jeśli miałbym użyć do tego siły. Popsociłeś trochę za dużo.

- Ty! A więc to tak! Azazel… Azazeeeeel! Ja……Ja……!

''CIOS!''

- Albion uderzył Kokabiela w twarz.

''ŚLIZG....''

Kokabiel upadł na ziemię. Upadły anioł, który miał dziesięć skrzydeł padł…… Albion przerzucił sobie Kokabiela przez ramię.

- Wygląda na to, że Freeda też muszę zabrać. Są rzeczy, o które muszę go wypytać. Potem załatwimy się z nim.

Albion podszedł do leżącego na ziemi Freeda i podniósł go za ramię. Po zabraniu tej dwójki, próbował wzbić się w powietrze, rozkładając swoje świetliste skrzydła.

[Ignorujesz mnie, biały.]

Głos, który słyszałem pierwszy raz w życiu. Pochodził on od Ise-kuna. Jego rękawica świeciła się.

[Przebudziłeś się więc, czerwony.]

Klejnot na pancerzu Albiona także zaświecił się białością. Czy oni mieszkali w klejnotach komunikacyjnych?

[Wreszcie się spotkaliśmy, ale w sytuacji takiej jak ta.]

[Racja. Naszym przeznaczeniem jest walczyć pewnego dnia. To się stanie]

[Ale biały, nie czuję od ciebie wrogości, takiej jak przedtem.]

[Twoja, czerwony, także jest na niesamowicie niskim poziomie.]

[Wygląda na to, że nasza dwójka interesuje się ciekawszymi rzeczami niż walka.]

[Zgadza się. Powinniśmy się od czasu do czasu zabawić. To nic złego, prawda? Spotkajmy się ponownie, Ddraig.]

[To byłoby zabawne, huh. Do zobaczenia znów, Albion.]

Rozmowa pomiędzy Sekiryutei i Hakuryukou. Obydwaj się pożegnali, ale Ise-kun ruszył naprzód i nie wyglądał na zadowolonego.

- Hej! Co to ma znaczyć!? Kim jesteś i co robisz!? Przez ciebie nie mogę ssać sutków mojej Buchou!?

Na twarzy Ise-kuna malowała się złość……… Hej, hej. To cię tak zdenerwowało?

- Musisz stać się silniejszy, aby wszystko zrozumieć. Zbieraj siły, mój rywalu-kunie, pewnego dnia będę z tobą walczył. - Gospodarz Smoka Zguby odszedł, mówiąc coś takiego,

Odwrócił się w białym świetle i poleciał w górę. Wszyscy zaniemówili z powodu tego zdarzenia, którego nikt nie przewidział. Magiczny krąg destrukcji, który rozprzestrzeniał Kokabiel, zniknął.

……To koniec. Nawet jeśli ktoś nam przeszkodził, miasto zostało ocalone. Wtedy mój wzrok zatrzymał się na zwłokach Balby. Może to jeszcze się nie skończyło………Ponieważ w kwaterze głównej Watykanu był ktoś, kto przejął jego badania. Kiedy stanę z tą osobą twarzą w twarz, co zrobię tym święto-demonicznym mieczem…… Nadal nie wiem. Ale teraz…… Tak, od teraz……

''PUK!''

Ktoś uderzył mnie w głowę. Kiedy się odwróciłem, zobaczyłem śmiejącego się Ise-kuna..

- Zrobiłeś to, Casanovo! Hmmm. Więc to jest święto-demoniczny miecz. Połączenie białych i czarnych rzeczy wygląda naprawdę pięknie.

Patrzył na mój Święto-demoniczny miecz z zainteresowaniem w oczach.

- Ise-kun, ja……

- Cóż, pomińmy teraz te skomplikowane rzeczy. W każdym razie, możemy teraz powiedzieć, że wszystko się skończyło, prawda? Również sprawa twoich towarzyszy.

Tak.

Dziękuję ci, Ise-kun. Obmyśliłeś i zrobiłeś to wszystko dla kogoś takiego jak ja.

- ……Kiba-san. Znów możemy razem chodzić na spotkania klubowe, prawda?

Zapytała mnie Asia-san ze zmartwioną twarzą. Martwiła się o mnie, mimo iż przechodziła ciężkie chwile po tym, gdy dowiedziała się o śmierci Boga. Naprawdę myślę, że jest z niej bardzo miła dziewczyna. Kiedy mówiłem „Ze mną w porządku”……

- Yuuto. - Buchou nazwała mnie po imieniu i przywitała uśmiechem.

- Yuuto. Cieszę się, że wróciłeś oraz że zyskałeś Balance-Breaker. Jestem taka dumna.

- …Buchou. Ja…… Wszyscy z klubu……… Zdradziłem ciebie, a przecież ocaliłaś moje życie…… Nie ma słów, którymi mógłbym wyrazić moje przeprosiny……

Buchou pogłaskała mnie po policzku. Zawsze pocieszała mnie w ten sposób.

- Ale wróciłeś. To wystarczy. Nie możesz zmarnować uczuć swoich towarzyszy.

- Buchou…… Przysięgam ci ponownie, ja, Kiba Yuuto, będę chronił ciebie i wszystkich moich towarzyszy, przez całe moje życie „Skoczka” grupy Rias Gremory.

- Ufufufu. Dziękuję. Nie mów jednak tego przed Ise, dobrze?

Kiedy spojrzałem na Ise-kuna, zobaczyłem, że gapił się na mnie oczami pełnymi zazdrości.

- Ja też chcę chronić Buchou przez stanie się „Skoczkiem”! Ale nie ma nikogo poza tobą, kto mógłby zostać „Skoczkiem” Buchou! Weź więc za to odpowiedzialność i dokończ swoje zadanie!

Powiedział to z nieśmiałym wyrazem twarzy.

- Tak. Wiem, Ise-kun.

- Więc teraz.

''VOOOM.''

Dłonie Buchou okryła czerwona aura, która wydawała niebezpieczny dźwięk.

……Ummm. Co się stało Buchou? Kiedy zobaczyła moją niepewność, uśmiechnęła się.

- Yuuto, to kara za bycie samolubnym. 1000 klapsów.

Posiłki od Maou przybyły trzydzieści minut po tym, gdy wszystko się skończyło. Kiedy dostawałem lanie, Ise-kun tarzał się po ziemi ze śmiechu. To było naprawdę bolesne, ale dopiero wtedy poczułem, że naprawdę wróciłem.

<noinclude>

==Odnośniki tłumacza==

<references/>
</noinclude>

<noinclude>
{| border="1" cellpadding="5" cellspacing="0" style="margin: 1em 1em 1em 0; background: #f9f9f9; border: 1px #aaaaaa solid; padding: 0.2em; border-collapse: collapse;"
|-
| Cofnij do [[High_School_DxD_-_Tom 3 rozdzial 4|rozdziału IV]]
| Powróć do [[High_School_DxD_(Polski)|strony głównej]]
| Przejdź do [[High_School_DxD_-_Tom_3_Nowy_żywot |Nowego żywota]]
|-
|}
</noinclude>

High School DxD - Tom 8 rozdzial 1

2012-07-04T22:01:06Z

195.69.81.103: /* Żywot 1: Diabelska robota */

==Żywot 1: Diabelska robota==

To nagłe, ale jestem zmieszany przez rzecz, która właśnie się przede mną ujawniła. Tą rzeczą są piersi. Tak, piersi. To zdecydowanie one. Dwie, ogromne, miękko wyglądające i to tuż przed moimi oczami. Powinienem je ssać……..? Nie, zanim to zrobię, muszę najpierw wyjaśnić, jak doszło do tej sytuacji. Podczas zajęć wychowania fizycznego nie czułem się zbyt dobrze, więc poszedłem do gabinetu pielęgniarki. Niestety nie było jej w środku, więc postanowiłem położyć się na łóżku i poczekać aż wróci…… Najwyraźniej zdrzemnąłem się na chwilę. Kiedy otworzyłem oczy, naprzeciwko mnie była para białych jak śnieg piersi. Byłem z nimi zaznajomiony. Poza moją mamą, była tylko jedna prawdziwa osoba, której wdzięki miałem okazję zobaczyć. Zerknąłem w górę na twarz, aby potwierdzić tożsamość posiadaczki tych piersi.

- ……….zzzzzzzz.

Tą która tak spała była Buchou, ze swoimi długimi, szkarłatnymi włosami. Ona jest moją „Onee-sama”.

……..Ale dlaczego Buchou jest w tym samym łóżku co ja…….i jeszcze jest naga……. Twoje czarne skrzydła też są na widoku. Czy stała się bezbronna, ponieważ śpi? Jakiś czas temu, Buchou też leżała ze mną w tym samym łóżku. Teraz nie potrafię sobie tego wytłumaczyć, ale to się stało. Tym razem Buchou także była naga, a ja zachowałem sobie ten obraz głęboko w mojej głowie. Tak, zachowałem go na stałe! Kiedyś uzyję go, aby wydostać ze mnie „młodzieńca”! Nigdy bym, jednak nie przypuszczał, że będę z nią znowu spał tak szybko……. Wygląda też na to, że podczas snu zaczęła przytulać moją głowę…… Mogłem poczuć jej piersi na moim nosie….. Cycki są wspaniałe! Jakie mięciutkie! Cholera! Moje łzy nie przestają lecieć! Przede mną jest skarb, ale nie mogę go dotknąć! Mogę się tylko tym cieszyć przez mój nos!? Kiedy tak sobie myślałem, Buchou obudziła się i otworzyła oczy.

[[image: High school dxd v8 011.jpg|thumb]]

- ………Ara, Ise. Fuaaaa. - Ziewnęła Buchou.

- …..Bu…..Buchou……. Umm…….co to……za sytuacja……? - Zapytałem, podczas gdy moje serce waliło jak szalone

- Czułam się trochę zmęczona. Pomyślałam że zdrzemnę się w gabinecie pielęgniarki, ale ty już tu spałeś. Wprosiłam się więc do środka. - Odpowiedziała Buchou, głaszcząc mnie po głowie, którą ciągle przytulała.

- Wpro…..siłam.......

Miałem kłopot co powiedzieć. Więc tak to powiedziała! Coś takiego się wydarzyło, kiedy zasnąłem tylko na chwilę!

- Czy byłam kłopotliwa?

- Nie! To jest najlepsze! Nie, to nie tak! Ummm, nie wiem jak to powiedzieć…..

Kłopotliwa!? Zdecydowanie nie! Jestem poruszony tym, że moje łzy nie przestają cieknąć, Buchou-sama!

- Ale….ale spanie nago to trochę….. nie za wiele?

- Nie potrafię zasnąć, jeśli nie jestem naga. Dobrze też jest, jeśli mam poduszkę, albo lalkę, do której mogę się przytulić.

Po…poduszka. La…..lalka. Więc to tak. Wystąpiłem więc w roli przytulanki. Nie, nie, to wystarczająco dobre! Buchou patrzyła na moja twarz. O co chodzi, Buchou?

-…….Ise. Lubisz kobiece piersi?”

- Tak! Kocham je!

Odpowiedziałem jej natychmiast. To oczywiste. To moje prawdziwe uczucia. Jedyna rzecz, na temat której nie mogłem kłamać. Jestem licealistą, który żyje w świecie erotyki. Słysząc to, Buchou uśmiechnęła się lubieżnie. Zbliżyła swoją twarz do mojego ucha. Mogłem poczuć miły zapach pochodzący z jej włosów. Jak to stymulowało mój mózg. I wtedy nadeszło finałowe uderzenie.

- A chciałbyś dotknąć moich piersi?

…..!! Coś tajemniczego przebiegło przez całe moje ciało, po tym jak usłyszałem coś, co każdy chłopak chciałby usłyszeć od dziewczyny. Chciałem ich dotknąć! Chcę je pieścić! Chcę je ssać! To marzenie każdego faceta! Kiedy moja głowa była w raju, Buchou powiedziała to do mnie.

- Więc wysłuchasz mojego żądania?

- Tak!

Co to będzie! Zrobię wszystko, aby dotknąć twoich piersi, Onee-sama! Spełnię każde żądanie! Buchou odezwała się, kiedy w mojej głowie było różowo.

- W takim razie podpisz kontrakt.

- Jesteśmy. - Przywitała się Asia pełnym energii głosem.

Asia i ja przyszliśmy do pokoju klubowego zaraz po zajęciach.

- Ara-ara. Ise-kun. Asia-chan. Jesteście tak wcześnie. Chcecie herbaty? - Akeno-san przywitał nas z uśmiechniętą twarzą.

Twoje czarne, jedwabiste włosy są wspaniałe jak zawsze, Akeno-san. Twoje piersi też są masywne jak zwykle.

- Tak, Proszę!

- Hej Koneko-chan. - Przywitałem się z drobną dziewczyną, która siedziała w rogu pokoju.

- ……Witam.

Fufufu. Jeśli mógłbym dodać te dwie dziewczyny do Buchou i Asii, to mogły by stworzyć ostateczną drużynę ślicznotek. Klub Okultystyczny był pełen ładnych dziewczyn! To najlepsze miejsce do pracy! I nie będzie przesadą jeśli powiem, że przychodzę tu tylko po to, żeby z nimi być. Aaach. Tak się cieszę, że dołączyłem do klubu! Powietrze tutaj było świeże i smakowało naprawdę pysznie!

- Cześć.

Był tu też chłopak, który pomachał do mnie ręką i przywitał się………. To Kiba. Przystojny chłopak, którego świeża twarz strasznie mnie wkurza. Jest wrogiem wszystkich uczniów w szkole. Chi. Cholernie dobrze wyglądająca kupa gówna.

- Aaach. Tak, tak.

Pomachałem szorstko dłonią, z na wpół przymkniętymi oczami.

- Skoro wszyscy już są, to zaczynamy nasze zebranie. - Buchou powiedział to, kiedy wszyscy zebraliśmy się w pokoju klubowym.

Pozostali członkowie, wraz ze mną, rozsiedli się na sofie dookoła stołu. Osobą która siedziała na krześle szefa była nasza szkarłatnowłosa Buchou-sama. Oznaczało to, że zebranie Klubu Okultystycznego właśnie się zaczęło.

-Pójdę z Ise, jako jego nadzorca.

Kiedy spotkanie trwało aż do nocy, miała miejsce dyskusja na mój temat a Buchou powiedziała coś takiego. Działalność Klubu Okultystycznego. Kluby okultystyczne z „zewnątrz”, zajmują się poszukiwaniami duchów oraz badaniem magicznych powiązań. Rzeczywista działalność jest jednak inna. Jesteśmy diabłami. Kiedy niebo pociemnieje, rozpoczyna się nasza normalna praca. Praca diabłów polega na jeżdżeniu do ludzi, wzywających nas przez magiczny krąg i zawieraniu z nimi kontraktu. Za spełnianie ich życzeń wyznaczamy cenę. Tą cena mogą być pieniądze, przedmioty, a czasami życie. Ostatnimi czasy niewielu ludzi rysuje magiczne kręgi, aby przyzywać diabły. Obecnie diabły rysują magiczne kręgi na ulotkach i rozdają je ludziom z silnymi żądzami, żeby mogli wejść z nimi w interesy. Wracając do dyskusji na temat spotkania, wygląda na to, że mam kiepskie wyniki w mojej pracy. Ciągle nie mogę podpisać choćby jednego kontraktu……. Czuję się zawstydzony. Nie, mam więcej pracy. To nie jest problem. Ale za każdym razem, kiedy mam jakiegoś klienta, dzieją się jakieś dziwne rzeczy i nie jestem w stanie podpisać kontraktu. Zawsze wchodzę w bliskie relacje z ludźmi, którzy mnie wezwali……. Cóż, diabły mają zawierać kontrakty, więc to nie ma znaczenia, że nie mogę spełnić ich życzenia, nawet jeśli się z nimi zaprzyjaźniłem. Buchou także ma z mojego powodu kłopoty, a to jest właśnie wynik jej wcześniejszych słów. Sprawiam Buchou kłopoty…… Jestem takim bezużytecznym facetem. A ludzie którzy zawsze mnie wzywają, w końcu okazują się zboczeńcami. Czy kiedykolwiek spełnię moje marzenie o zostaniu Królem Haremu? Tak, racja! Zamierzam zawierać kontrakty i dostać parostwo od Maou! A kiedy zostanę wysokoklasowym diabłem, zamierzam kolekcjonować śliczne dziewczyny i zrobić z nich mój własny harem! Dla osiągnięcia tego celu, przedzieram się przez moje surowe życie…… Ale rzeczywistość jest naprawdę przykra. Cholera! Chcę mieć dziewczynę, w każdej z moich rąk i rozmawiać o poligamii!

- …….Prostackie fantazje są zabronione. - Koneko-chan powiedziała to z wąsko zmrużonymi oczami.

Wygląda na to, że zobaczyła moje fantazje. Na ogół jest cichą dziewczyną, ale rzeczy które czasem mówi, szokują moje serce.

- Fufufu. Masz taki lubieżny uśmiech.

''PSTRYK.''

Coś pstryknęło w mojej głowie i byłem wkurzony.

- Zaaamknij się! Kibaaaaaa! W przeciwieństwie do ciebie, ja mogę być popularny tylko w wyobraźni! Różne zboczone rzeczy mogę robić tylko w mojej głowie! Moja wyobraźnia jest tylko moja! Cholera by to! Ja też chcę urodzić się jako przystojny chłopak! Wszyscy przystojni faceci powinni zniknąć z tego świata! Każde człekokształtne stworzenie, które tworzy własny harem, jest moim wrogiem! - Wykrzyczałem to w złości, roniąc przy tym łzy.

- Rany. Nie płacz. Człekokształtne stworzenie? Goryle i szympansy też są twoimi wrogami? - Westchnęła Buchou głaszcząc mnie po głowie.

- Chlip…. Gdybym był popularny, waliłbym w bębny, jak ci goście od heavy metalu…. Dlaczego nie wyewoluowaliśmy z goryli……. - Zacząłem mówić jakieś bzdury.

Ale bycie głaskanym po głowie przez Buchou, było najlepsze. Aaaach. Być traktowanym w ten sposób prze jaśnie wielmożną ślicznotkę było najlepsze. Ból w moim sercu zniknął.

''BŁYSK!''

Wielki magiczny krąg na podłodze zaczął świecić. Sprawił, że pomieszczenie było jaśniejsze, przez uwolnienie biało niebieskiego światła. Kiedy krąg powiększył się, oznaczało to, że ktoś próbuje przyzwać diabła. Innymi słowy, człowiek z silnymi żądzami nas wzywał. Zostaniemy zabrani przez krąg do klienta i spełnimy jego życzenie. Oto początek diabelskiej pracy. Akeno-san ruszyła w kierunku magicznego kręgu, potrząsając przy tym swoim kucykiem. Podniosła ręce, coś przy tym sprawdzając. Po zrobieniu tego, kilka sekund później spojrzała na mnie i Buchou z uśmiechem.

- Buchou. To życzenie, które nawet Ise-kun może spełnić.

Słysząc to, Buchou skinęła głową.

- Rozumiem, idziemy, Ise.

Buchou chwyciła moją dłoń i ruszyła w stronę kręgu.

- Bu..Buchou! Naprawdę idziesz ze mną?

Naprawdę zamierza mnie nadzorować? Będę tak zawstydzony, że nie będę w stanie pracować w taki sposób, jak zwykle! Buchou położyła swoją dłoń na moim policzku i uśmiechnęła się.

- Jesteś moim cudownym sługą. Powinnam więc o ciebie zadbać. Podążaj za mną.

Uuu……..jesteś oszustką. Buchou. Chciałbym być przez ciebie rozpieszczany, jeśli tak mówisz.

- Tak, zaopiekuj się mną.

Moja twarz stała się czerwona.

- Ise-san, daj z siebie wszystko!

Kiedy Asia mnie dopingowała, Buchou i ja weszliśmy w świecący się magiczny krąg.

Kiedy jasne światło przestało świecić, byliśmy w pokoju. Sadząc z wyglądu, czy to pokój w mieszkaniu? Kiedy się po nim rozejrzałem, zobaczyłem mnóstwo przedmiotów pochodzących z ery Sengoku!<ref name="Sekgoku">Okres w historii Japonii przypadający na lata 1493 (1467) - 1573.</ref>! Na ścianie wisiał miecz w pochwie. Było też dużo plakatów z japońskimi zamkami. Był też zwój z napisem „Fuurinkazan”<ref name="Fuurinkazan"> Dosłownie znaczy to „Wiatr, Las, Góra, Ogień”. Była to fraza ze sztandaru daimyo Shingena Takedy, będąca skrótem 7 rozdziału „Sztuki wojny” Sun Tzu; „Poruszaj się szybko jak wiatr, pozostawaj cichy jak las, atakuj z zawziętością ognia, broń się jak niezdobyta góra.”</ref>. Na półce stał zaś hełm bushou<ref name="Bushou">Wojskowy dowódca.</ref> z epoki Sengoku. Pokój był mroczny, ale oświetlały go lampiony.

- Waach! - Byłem tak zszokowany, że aż krzyknąłem.

Oczywiście. Wszystko przez to ,ze naprzeciw mnie była zbroja bushou. Rany, pewnie musiała być bardzo droga, prawda? Wyglądała strasznie, w tym mrocznym pokoju. Więc kto jest klientem? Kto wezwał mnie oraz Buchou? Rozejrzałem się we wszystkich kierunkach, ale nikogo tu nie było.

- Um….ummmm............

''GASHAN.''

Zbroja bushou poruszyła się w tym samym momencie, gdy usłyszałem kobiecy głos.

- Uwaaa! - Zszokowało mnie to i krzyknąłem.

- Wy….wy dwoje jesteście diabłami……..?

Poczułem, że jestem obserwowany przez kogoś, zza maski tej zbroi! Ciśnienie nie jest normalne! W przeciwieństwie do ciśnienia, głos był jednak cudowny! Ona naprawdę jest dziewczyną….?

- T..tak. Jesteśmy diabłami.

Skinąłem głową, starając się ukryć moje przerażenie.

- Więc wezwałam diabły…….

- Wy…..wybacz mi, ale czy ty jesteś dziewczyną?

Zbroja skinęła głową.

- Ale naprawdę jestem w szoku……. Diabły istnieją…….

W szoku? Czy to nie mój tekst!? Gdzie na tym świecie jest dziewczyna, która nosi zbroję w swoim pokoju!?

- Mam na imię Susan. Jak widzicie, moim hobby jest kolekcjonowanie przedmiotów z epoki sengoku…….

Susan!? Jest cudzoziemką!? To jeszcze większy szok dla mnie!

- Przepraszam że jestem tak ubrana……To niebezpieczna noc, więc chronię samą siebie, zakładając zbroję…….

Prawdopodobnie nie powinienem mówić, że to ona jest niebezpieczna.

- Podstawą nauki o kulturze innego kraju, jest bycie z nią w kontakcie. To cudowne.

Buchou powiedziała to i skinęła głową. Nie, nie. To złe podejście.

- Cieszę się jednak że tym, który przybył, jest mile wyglądający diabeł-san. Gdyby to był jakiś straszny diabeł-san, dobyłabym tej katany, „Kijin-marukuni-shige”……..

Susan trzymała w dłoni japoński miecz w pochwie. Straszna! Susan jest naprawdę straszna!

- W…więc jaki jest powód, dla którego nas wezwałaś? Chcesz spełnić swoje marzenia, prawda?

Kiedy zadałem to pytanie, zaczęła płakać.

- …….Chlip….chlip……..Proszę, chodźcie ze mną na mój uniwersytet, jestem studentką z wymiany międzynarodowej……. Uczelnia jest nocą taka straszna………

Myślę że to ty jesteś straszniejsza. Nie potrafiłem jednak tego powiedzieć.

''GASHAN GASHAN.''

Jest północ, a ulicą maszeruje zbroja. To musi być dziwaczny widok. Moje miasto zmienia się w jakieś miasto grozy. Ja i Buchou zaakceptowaliśmy życzenie i eskortowaliśmy ją, gdy szła do swojego uniwersytetu. Prawdę mówiąc, nie sądzę, żeby potrzebowała jakiejkolwiek ochrony……Susan ubrana jest w zbroję musha<ref name="Musha">jeden z synonimów nazwy samuraj.</ref> i jest północ. Jak to jest, że wygląda potężniej niż my, diabły, które żyją w mrokach nocy? Cholera! Ludzie którzy mnie wzywają są dziwni! Mówiliśmy jej, że będzie w porządku, jeśli tylko ja i Buchou pójdziemy na uniwersytet, aby odzyskać jej notatnik. Ale……

[Nie, nie. Nie mogę pozwolić, żeby diabeł-san poszedł sam. Ja też pójdę!]

Powiedziała to z płaczem i ruszyła za nami.

- Ooooooooooooooon........!

Susan płakała, bo może bała się ciemności. Proszę, nie płacz takim cichym głosem, bo to brzmi jak rzucanie klątwy. Naprawdę potrafisz mnie mocno przerażać.

[[image: High school dxd v8 023.jpg|thumb]]

- Byłoby stratą, gdyby pozostała człowiekiem. - Buchou powiedziała to, kiedy zaczęła jej się udzielać atmosfera wytwarzana przez Susan.

Susan, diabeł patrzy na ciebie! Susan jest naprawdę strasznym kociakiem, a kataną wymachiwała za każdym razem, gdy choć trochę się czegoś przestraszyła. Była kłopotliwa, ponieważ zostawił swój ważny notatnik w szkole. Wtedy zobaczyła ulotkę służącą do przyzywania diabłów i wezwała nas. Uzgodniliśmy też zapłatę. Nie było to duże życzenie, więc nie mielibyśmy nic przeciwko temu, aby spełnić je za darmo, nalegała jednak że zapłaci nam za nie. Zapłatą miała być mała makieta japońskiego zamku. Mogliśmy to tylko trzymać w pokoju klubowym. Może Akeno-san będzie nim zachwycona. Wysłaliśmy go już przez magiczny krąg do pokoju klubowego.

- Nie bój się. Jestem z tobą, więc idź z dumą.

- Chlip….Dziękuję ci…..

Buchou pocieszała Susan, idąc obok niej. Buchou, zbroja która sama maszeruje jest naprawdę straszna.

- Tak w ogóle, to nie jest ci za ciężko w tej zbroi? - To było moje pytanie.

Potrzeba naprawdę dużo wytrzymałości, do ciągłego chodzenia w zbroi. W dodatku jest dziewczyną. To nie za trudne?

- To nie kłopot. Nawet jeśli na to nie wyglądam, to kiedy się nudzę, trenuję, chodząc w zbroi. Oczywiście chodzę po moim pokoju. Musha dawno temu też biegał po polu bitwy w zbroi. Nawet ja powinnam umieć to robić.

Ty z czymś konkurujesz……? Naprawdę jesteś kimś, kogo trudno zrozumieć, Susan.
Och, wygląda na to, że to już koniec nocnej przechadzki z musha. Widzę nasz obiekt docelowy, uniwersytet.

- Ach. To uczelnia do której uczęszczam……. Widzicie? Prawda, że ma straszną atmosferę

Nie, ty jako jedyna masz straszną atmosferę. Osoba w zbroi, naprzeciwko uniwersytetu, w środku nocy. To naprawdę przerażające.

- Chodźmy do środka. Aaaach, to straszne……..

Zbroja, która wchodzi do środka budynku uczelni. Samo myślenie o tym przyprawia mnie o ciarki. Tak więc to już koniec naszej pracy.

Wróciliśmy do pokoju Susa, po tym, jak bezpiecznie odzyskaliśmy jej notatnik. Po potwierdzeniu, że praca została skończona, Buchou zaczęła tworzyć magiczny krąg, abyśmy mogli wrócić do pokoju klubowego.

- Dobrze, będziemy już wracać.

Pożegnałem Susan z uśmiechem. Fufufu. Nie mogłem się powstrzymać, aby się nie uśmiechać. Oczywiście. Zakończyłem moje zadanie bezpiecznie. To oznacza coś wielkiego. Tak, wypełniłem obietnicę daną Buchou! Kończąc tą pracę, mogę teraz pomiętosić piersi Buchou! Kiedy pomyślę, że mogę wtulić moją twarz w te obfite i dostatnie piersi, to seksualne impulsy wewnątrz mnie nie mogą się zatrzymać! Aaach, młodzieńcze podniecenie wewnątrz mnie stale wzrasta! Zablokowałem moje spojrzenie na piersiach Buchou i nie odrywałem od nich wzroku choćby na sekundę! Tak, Zacznę od jej prawej piersi. Będę ją przez chwilę miętosił, po czym przesunę moją dłoń w lewo! Będę się cieszył uczuciem jej lewej piersią i potrząsał nią…….

- Um……przepraszam....................... - Powiedziała do mnie nieśmiało Susan, kiedy całkowicie byłem pochłonięty myśleniem o tych zboczonych rzeczach.

Hm? Co? Przyprawia mnie to o piekielne ciarki, kiedy zbroja się tak trzęsie……….

- …..Może jest to trochę niegrzeczne…….. ale jeśli nie jest, to mam jeszcze jedno życzenie, które bym chciała spełnić…..

Życzenie? Chce zawrzeć kolejny kontrakt? Huh? Ja chce już wrócić i dobrać się do piersi Buchou……

- W porządku.

Zrobiłem minę, ponieważ nie chciałem tego, ale stojąca za moimi plecami Buchou zgodziła się. Zaczekaj Buchou! Mamy ponownie wysłuchać życzenia tej opancerzonej dziewczyny!? Nie wiedzieć czemu, zaczęły mi łzawić oczy, a Buchou usunęła magiczny krąg, aby wysłuchać Susan. Chlip……. Piersi Buchou odpłynęły w siną dal….. Buchou zostawiła mnie samego, gdy byłem w stanie szoku i wysłuchała życzenia Susan. Susan zaczęła się wtedy trząść jak pokojówka i powiedziała.

- Prawdę mówiąc…….Zmierzam moimi myślami do pewnej osoby…….która chodzi na ten sam uniwersytet co ja…….i chcę wyznać mu moje uczucia

- Chcesz o wyzwanie na pojedynek? Ech? Masz zamiar zabić tą osobę?

- N…nie!

Och, nie chce. Powiedziała, że zmierza do pewnej osoby, więc myślałem, że chce zacząć bitwę, lub coś podobnego.

- Umm....ummm jest mężczyzna którego lubię…… Jestem powolna w tego typu rzeczach, ale chcę mu wyznać moje uczucia…..

Rozumiem. Więc jest ktoś, kogo lubi. Wyobraziłem sobie bushou z epoki sengoku, noszącego bujny zarost. Mężczyzna, w którym zakochała się ta opancerzona dziewczyna, musi być kimś takim. Pewnie śmieje się w stylu „Gahahaha!”. Buchou słysząc to uśmiechnęła się i skinęła głową.

- To wspaniałe życzenie. Dobrze. Wysłucham go.

- Wysłuchasz? Cieszę się! Diabły-san, są dobrymi ludźmi!

Susan słysząc odpowiedź Buchou zaczęła tańczyć. Nie rób tego typu rzeczy, kiedy masz na sobie zbroję! To straszne!

- Więc co mamy zrobić? Chcesz żebyśmy zorganizowali jakąś efektywną zagrywkę? A może mamy dla ciebie zdobyć serce tej osoby za pomocą demonicznej magii?

- Nie, nie! Jeśli to możliwe, to chcę z nim chodzić, przez wyznanie moich uczuć….. Ale to mój pierwszy raz, jeśli chodzi o tego typu rzeczy….. Nie jestem pewna, od czego zacząć.

Hmm. Nie chce za pomocą diabelskich mocy, zrobić z mężczyzny którego lubi, swojego kochanka. Innymi słowy, chce stać się szczęśliwa za pomocą swoich własnych sił. Nie wie jednak jak. Potrzebuje naszej pomocy, huh.

- Najszybciej będzie, jeśli wyznasz mu swoje uczucia wprost.

Susan gwałtownie potrząsnęła głową po propozycji Buchou.

- To dla mnie niemożliwe!

- A więc może list?

Buchou przytaknęła na moją propozycję.

- Tak. Myślę, że list miłosny też jest dobry. Według mnie to wspaniałe, wyznać komuś uczucia za pomocą listu.

- Rozumiem! Napiszę więc list!

Susan poszła w róg pomieszczenia i zaczęła czegoś szukać. W końcu coś stamtąd zabrała. Był to zestaw do kaligrafii. Wyciągnęła czystą kartę papieru kaligraficznego i położyła ją. Wtedy zanurzyła pędzel w atramencie.

Połączenie tego pokoju i wyglądu Susan sprawiało, ze kiedy pisała, wyglądało to jak z jakiegoś horroru. Osoba w zbroi pisze atramentem. Zupełnie jakby ciążyła na niej jakaś straszna klątwa……. Wyglądała jak przeklęty duch, żyjący w nawiedzonym domu. Oświetlana przez świece zbroja, dziwnie się błyszczała. Niech ktoś zadzwoni po pogromców duchów! Ten pokój jest nawiedzony!

- Su…Susan…….. Czy nie byłoby lepiej użyć normalnego papieru i długopisu? Co ty próbujesz napisać? - Zadałem pytanie po tym, jak pojedyncza kropla potu spłynęła mi po policzku.

- Ech? To list. Miłosny list. Napisałam [Posyłam ten list do ciebie, jako do celu. Znakiem pokoju on jest].

- Zaczekaj chwilę! Co to za język!? - Zadałem pytanie, ponieważ list rozpoczynała jakaś nieznana sentencja.

- Japoński. To oznacza „Proszę, pozostań pewny, gdyż nie jest to nic specjalnego”.

- Nie, nie. Nie wyginaj swojej szyi, jakbyś nie wiedziała o co chodzi! To nie jest to! Nie ważne jakbyś na to nie patrzała, pewne pokolenie ludzi nie zrozumie, o czym piszesz! Nikt już też nie używa atramentu! Co to ma być, era sengoku!? List ma wyglądać jak z tamtych czasów!? Dziwną rzeczą jest mówić, że to nic specjalnego, kiedy to ma być list miłosny! Nie wygląda na to, żebyś się starała! Chodzi mi o to, że jeśli nie wyznasz w nim swoich uczuć, to będzie to brzmiało jak przeklęty list!

Susan upadła na podłogę. Była w szoku, kiedy usłyszała, co powiedziałem.

- N…nie….. Nie umiem pisać listów w inny sposób niż ten……

- Ech!? Przyjechałaś do Japonii w ramach wymiany międzynarodowej, więc naucz się pisać w normalnej japońszczyźnie! Nie, nawet angielski wystarczy, skoro przyjechałaś tu z wymiany! Nawet ta osoba spróbuje go przetłumaczyć, ponieważ będzie chciała wiedzieć, co zawiera ten list!

- Więc okazuje się że powód dla którego przybyłam do Japonii nie istnieje! Japońscy mężczyźni są potomkami samurajów! Chcę się umawiać z Samurajem-san, aby mieć właściwe relacje!

Ta osoba jest bezużyteczna! Muszę szybko coś zrobić! Należy do tych cudzoziemców, którzy nie rozumieją Japonii! To jeszcze gorsze, niż jakiś zwykły, japoński otaku! Nie ma mowy, żeby mogła nauczyć się naszej kultury!

- Ja też nie spotkałam żadnego samuraja, od kiedy przybyłam do tego kraju. Myślałam, że w tym mieście będzie co najmniej jeden.

Jest źle! Buchou też ma złe pojęcie o Japonii! Nie ma żadnych samurajów! Japonia jest jednym z czołowych krajów świata i nie ma tu żadnych samurajów chodzących po ulicach! Z drugiej strony, w tym pokoju znajduje się osoba, która łazi z mieczem po ulicy! Kim jest więc chłopak, na punkcie którego oszalała Susan? Jakim typem wojownika on jest……?

- Więc to nie będzie potem potrzebne.

Westchnęła Susan, naciągając łuk.

- List ze strzałą!? Susan! Jeśli będziesz strzelać z łuku w tej zbroi, zostaniesz natychmiast aresztowana! To będzie międzynarodowy problem!

[Z łuku wystrzelono strzałę z listem! Osobą w zbroi jest cudzoziemka z międzynarodowej wymiany studenckiej!]

Rany, już widziałem te nagłówki w gazetach……

[Chciałam trafić jego serce…….]

Potrafiłem sobie nawet wyobrazić, co powie mediom. Gazeta będzie pewnie używać tego przez kilka dni, jako żartu.

- Więc to……? Myślałam że list ze strzałą jest czymś normalnym w Japonii.

- Tak. Myślę że to było normalne, setki lat temu. Trafiłaś na złą epokę. Teraz mamy epokę Heisei<ref name="Heisei">Heisei - epoka w historii Japonii trwająca od 8 stycznia 1989 roku do dziś. Zgodnie z tradycją, wstępujący na tron cesarz wybiera nazwę dla epoki, która będzie określać okres jego panowania. Cesarz Akihito wybrał nazwę "Heisei", co w wolnym tłumaczeniu oznacza "budowanie pokoju".</ref>. To nie era Azuchi-Momoyama<ref name="Azuchi-Momoyama">Azuchi-Momoyama – okres w historii Japonii przypadający na lata 1568-1603. Nazwa pochodzi od rezydencji dwóch ludzi, którzy rozpoczęli, pierwszy w historii, proces jednoczenia całego kraju – Nobunagi Ody i Hideyoshiego Toyotomi.</ref>. Gdyby istniał wehikuł czasu, chętnie odesłałbym cię nim do przeszłości.”

Wyglądała na pechową osobę, która urodziła się w złym czasie i kraju……. Opuściłem moją głowę w dół, a siedząca obok mnie Buchou westchnęła.

- Nie ma innej rady. Nauczę cię w tą całą noc, jak napisać list miłosny.”

Spędzić całą noc w tym samym pokoju, co dziewczyna. Brzmiałoby to romantycznie, gdyby nie ta zbroja obok. Nawet jeśli Buchou tu jest, to jest to…….. Zacząłem się czuć, jakbym miał się rozpłakać.

Kilka dni później.

Buchou i ja byliśmy w pewnym parku. Prosto przed nami był rozbity obóz baza. Były tu wszędzie pozatykane najróżniejsze sztandary z najróżniejszymi symbolami. W centrum tego wszystkiego znajdowała się zbroja Musha, siedząca na krześle. To oczywiście była Susan. Skończyła bezpiecznie pisać list i równie bezpiecznie dała go osobie, którą tak lubi. Chciałbym zobaczyć, jak go wręczyła, ale musiał mi wystarczyć fakt, że to zrobiła. Ta osoba miała dzisiaj przyjść do parku i odpowiedzieć na uczucia Susan. Buchou i ja też tu przyszliśmy, ponieważ Susan chciała mieć świadków rezultatu tej historii. Ale żeby zaraz rozbijać obóz w miejscu wyznania. Po tym jak to zrobiła, ciężko było powiedzieć, że jest to zbyt ekstremalne. Rany, rób zresztą co chcesz.

- Mamusiu, co to jest? - Dziecko które przyszło do parku, zadało pytanie rodzicowi.

- Nie! Nie patrz na to!

Nawet matka dziecka opuściła szybko park po tym, jak wyczuła dziwne, mordercze instynkty. Tak dziecko, jest dokładnie tak, jak mówi twoja mama. Nie możesz patrzeć. Jeśli zobaczysz coś takiego, to nie wyrośnie z ciebie nic dobrego.

- O jejku. Czyż to nie jest rekonstrukcja obozu z epoki wojny domowej? Jak myślisz babciu?”

Jakaś starsza, siedząca na ławce para, gapiła się na nas, myśleli pewnie, że to jakiś rodzaj rekonstrukcji. Ja bardziej jestem zainteresowany tym osobom, który ma tu przyjść. Jaki rodzaj faceta tu przyjdzie? On też będzie wojownikiem z epoki wojny domowej? Podczas noszenia tej całej zbroi, jedna z dłoni Susan trochę się trzęsła. Wyglądała na zdenerwowaną, ależ to straszny widok. Cóż za dziwaczne zjawisko i to w dziennym świetle.

- Wygląda na to, że przybył.

Kiedy spojrzałem w tym samym kierunku co Buchou, zobaczyłem z daleko kogoś, kto coraz bardziej się zbliżał.

''GASHAN GASHAN.''

Odgłos zderzającego się ze sobą metalu. Słyszałem ten znajomy dźwięk już wcześniej. Osobą, która zaczęła się pojawiać, był ktoś, ubrany w europejską zbroję…… W prawej dłoni trzymał kopię, mającą stożkowy kształt, a w lewej tarczę. Na głowie miał hełm, który okrywał także całą jego twarz, przez co nie byłem w stanie jej zobaczyć…….. Upadłem na ziemię, trzymając się za głowę. Rany, zaniemówiłem! Co to do diabła jest! Co to do cholery ma być! To jakiś dziwaczny Rycerz, uzbrojony w nielegalną broń!

- Bu..Buchou…. Czy mogę już iść do domu?

- Nie. Zostańmy i popatrzmy. Aaach, zdumiewające. Współpraca pomiędzy Musha i Rycerzem.

- Nie chcę patrzeć na tego typu współpracę! - Krzyczałem, podczas gdy stojąca obok mnie Buchou dobrze się bawiła.

Hej, jeśli dobrze zauważyłem, to hełm tego rycerza był przewiercony strzałą! Zdecydowanie musiała go ugodzić w mózg! Hej, hej, hej, hej! Zmienił się w „Rycerza ze Strzałą w Głowie”.

- Susan! Strzała! Ta osoba ma strzałę w hełmie! Zamiast Ochi-musha<ref name="Ochi-musha">Occhi-musha oznacza samuraja, który zdezerterował z pola bitwy, ponieważ poniósł klęskę. Zwykle rannego, ciętego mieczem, lub trafionego strzałą.</ref>, to jest Ochi-Rycerz!

- Tak. Dużo o tym myślałam i jedyną metodą wręczenia tego listu, wydała mi się strzała.

- Trzeba mu go było dać z ręki do ręki, myśl trochę! Mogłaś go nawet wysłać pocztą! To jest atak! Zaatakowałaś go! To jest atak, natychmiastowy mord! To za to trafienie go w głowę! To atak! Czy to nie powód, dla którego przyniósł kopię!?

- To wspaniała kopia……. - Susan powiedziała to nieśmiałym głosem.

Nie zakochuj się w broni, którą można kogoś przebić! Czy to jest powód, dla którego się w nim zakochałaś!?

- Niech to cholera! Dlaczego wszyscy moi klienci są takim dziwakami!

Kiedy tak sobie myślałem, Rycerz zbliżył się do Susan. Wszedł do jej obozu, pobrzękując przy tym zbroją. Nie ważne jakby na to nie patrzeć, wyglądało to jak bitwa. Rycerz stanął naprzeciwko Susan. Dziewczyna też wstała. Cóż to za nienormalna atmosfera. Napięcie jest maksymalne. Dookoła tego miejsca krążą mordercze intencje. Wyglądało to, jakby przestrzeń między nimi falowała, gdyż obydwoje wydzielali energię. Każdy, kto zobaczyłby tą scenę, nie przypuszczałby, że chodzi o wyznanie uczucia. jakby na to nie patrzeć, wyglądało to jak bitwa. Rycerz wbił gwałtownie swoją kopię w ziemię i wyjął coś z zanadrza. Był to list.

- ……Ten list. Przeczytałem go………

- Tak................

Musha trzęsła się. To jest straszne, więc proszę cię, przestań. Tym bardziej, że zachowujesz się, jak dziewczyna.

- ……To wspaniały list ze strzałą. Żebym opuścił moją gardę i został postrzelony……. To dobry list ze strzałą…….

Ech? Cudowny……? Ech? Czyżby ta strzała uszkodziła temu Rycerzowi mózg?

- Ja…ja po prostu myślałam o strzelaniu z łuku…….Horie-kun.

Myślała o strzelaniu!? Mógł to powiedzieć tylko ktoś, kto próbował zabić kogoś innego! Zaraz, Horie-kun!? A, racja! Więc ten postrzelony w głowę Rycerz nazywa się Horie-kun!

- Jeśli to mam być ja, to byłbym szczęśliwy, mogąc się z tobą umówić……

Arararara. Dostała pozytywną odpowiedź. „Umówić się”, według jego mniemania, nie oznaczało chyba bitewnego spotkania, prawda? Obserwatorzy tej sceny mogliby jednak zinterpretować to w ten sposób.

- Ho….Horie-kun….. Chlip…..Tak się cieszę…….chlip.

Susan miała płaczliwy głos. Przez to, że nosiła hełm, nie mogłem tego potwierdzić, ale brzmiało to, jakby płakała.

- Susan…..

Europejski Rycerz, Horie-kun, przytulił delikatnie Susan. Objęli się nawzajem w tych zbrojach, więc mogłem usłyszeć odgłos zderzającego się ze sobą metalu. Co to u diabła ma być?

- Porozmawiajmy o “Księdze pięciu kręgów”<ref name="Księga pięciu kręgów">Księga pięciu kręgów – księga napisana w 1645 r. przez jednego z najsłynniejszych szermierzy japońskich, Musahiego Miyamoto. Składa się z pięciu rozdziałów podzielonych według dalekowschodniego systemu żywiołów. </ref>, o której wspomniałaś w liście.

- Tak. Chcę porozmawiać z tobą, Horie-kun, o Niten Ichi-ryuu<ref name="Niten Ichi-ryuu">Niten'ichi-ryū - "dwa nieba jako jedność", sztuka walki polegająca na walce dwoma mieczami jednocześnie: krótszym wakizashi oraz dłuższym katana. Wspomniany przez Suzan oraz w powyższym przypisie Musashi Miyamoto, opanował w mistrzowski sposób ten styl walki. </ref> Miyamato Musashiego……

Trzymając się za ręce, Musha i Rycerz zaczęli się od nas oddalać.

- Dziękuję bardzo waszej dwójce!

Susan pomachała mi i Buchou dłonią. Buchou odpowiedziała uśmiechem. Gdy dział się ten cały cyrk, przez cały czas zachowywała spokój. Jesteś naprawdę niesamowita Rias-Buchou…….. Jednak ze wszystkich dziwacznych par, najbardziej dziwaczna, powstała właśnie przed moimi oczami.

Wkrótce potem dostałem fotografię, przedstawiającą Rycerza oraz Musha. Wygląda na to, że dobrze się ze sobą dogadują. Kilka dni temu telewizja wyemitowała program na temat dziwnych kolekcji. Powiedzieli w nim coś takiego……

[Pewnej nocy, po ulicach jednego z miast, spacerują ze sobą zbroje Rycerza oraz Musha! Miasto zostało otoczone przez jakieś mściwe duchy!]

Susan, naprawdę powinnaś przestać chodzić na randki w nocy. To skandal, o którym ja nie chcę nawet wiedzieć. Nagrodą, którą dostaliśmy za zrealizowanie miłosnego planu Susan, była kopia Horie-kuna. Obecnie spoczywała wyeksponowana w pokoju klubowym. Od czasu do czasu Kiba, który zaznajomiony był z europejską bronią białą, bawił się nią. W każdym razie cieszę się, że bezpiecznie doprowadziłem ten kontrakt do końca. Nie mam pojęcia jak to się stało, ale…… Ale cała moja uwaga była skoncentrowana na piersiach Buchou. Od kiedy zakończyliśmy kontrakt, podążałem moimi oczami za wdziękami Buchou. Gufufufu. Nareszcie! Nareszcie mogę pieścić piersi Buchou! Mogę ich dotknąć! Cieszyć się nimi! Och, ślina mi cieknie…… Gufufufu. Ale nie mogę przestać się uśmiechać! A dzisiaj, w pokoju klubowym jestem tylko ja i Buchou! Pozostałych członków jeszcze nie ma! To jest szansa! muszę być mężny! Zawziąłem się i podszedłem do Buchou.

- O co chodzi Ise?

Buchou uśmiechnęła się elegancko. Uuu, jeśli będziesz się do mnie uśmiechać z tak słodką twarzą, to będę się czuł jakbym był winny…… Ale przełknąłem ślinę i przygotowałem się!

- Bu..Buchou! Co..co z obietnicą!?

- Obietnicą? - Słysząc moje pytanie, Buchou uśmiechnęła się nieprzyzwoicie.

Ona wie! Ona wie co chcę powiedzieć! Uuu, Ta sytuacja ją bawi…….

- Ttt..tą! O…o…..o….o piersiach!

- Ufufu. Wiem. Nie musisz robić aż tak poważnej twarzy.

Nawet jeśli tak mówisz, dla mnie to sprawa życia i śmierci! Buchou wstała z sofy i stanęła naprzeciwko mnie.

- Dobrze. Policzę teraz do pięciu. Podczas tego czasu, moje piersi są twoje. Dobra, zaczynam. JEDEN.

Waaaaaaaaaaaaaaaaaaaach!! Co to ma być!? Liczy do pięciu!? Nawet jeśli tak mówisz!

- DWA.

Aaaaaaaaaach!! Doliczyła już do dwóch! Niedobrze! Zaczęła, zanim zdążyłem przygotować na to moje serce! Uwaaaaaaaaaaaach! W tym tempie nie zdążę dobrać się do piersi Buchou! Zaczerpnąłem głęboki oddech, żeby się uspokoić. Wziąłem się w garść! Powinienem być przygotowany! Miętosić! Zamierzam je miętosić! Zamierzam miętosić piersi Buchou!

- TRZY.

Doliczyła już do trzech!? Nie ma co tracić czasu! Prawa pierś!? A może lepiej lewa!? Aaach! Nie ma czasu o tym myśleć! W takim razie będę miętosił obie jednocześnie! Przygotowałem już na to moje dłonie i kiedy miałem już je ścisnąć……

''OTWIERANIE DRZWI.''

Nagle ktoś otworzył drzwi.

- Ise-san. Byłeś tu przede mną?

- Przepraszam za spóźnienie.

- ........Witam.

- Przepraszam, sprzątanie zabrało trochę więcej czasu.

Asia, Akeno-san, Koneko-chan i Kiba. Członkowie klubu przybyli!

- Ara-ara. Co wy tu robicie?

Akeno-san przyjrzała się mi oraz Buchou z uśmiechem.

- To koniec, przykro mi Ise. - Do moich uszu dotarły brutalne słowa!

Eeeeeeeeeeeeeeeeeeeeech!? Czas minął, kiedy patrzyłem na wchodzących członków klubu!? N…nie……. Padłem na kolana z rozczarowania……… Chlip…..Moje pierwsze piersi…….chlip……. Członkowie klubu patrzyli na mnie ze zdumieniem. Buchou parsknęła śmiechem……. Aaaach. Jak to możliwe……. Przeszedłem przez to wszystko, aby stworzyć taką dziwną parę…… A moja zapłata. Moja nagroda…….. Buchou przykucnęła i pogłaskała mnie po głowie.

- Ufufu. Ise jest naprawdę interesującym chłopakiem. Naprawdę tak mocno chcesz dotknąć moich piersi?

- Oczywiście. Chlip…….

''PRZYTULENIE.''

Buchou delikatnie mnie przytuliła…… Ponieważ było to takie nagłe, mój umysł uległ na chwilę zamrożeniu.

- W takim razie przytulę cię na chwilę. - Buchou powiedziała to takim tonem, jakby mówiła do dziecka.

Moja twarz poczerwieniała, ponieważ czułem jej ciepło. Chodziło mi o to, że pozostali członkowie patrzyli!

- Następnym razem postaraj się lepiej, mój cudowny Ise.

Poczułem, że mój mózg eksplodował po tym, kiedy to usłyszałem. Aaaach. Zupełnie tak jak myślałem. Racja, Buchou jest najlepsza. Nie zapomnę tego ciepła. Wiele osiągnę pod rozkazami Buchou! Kiedy moje serce było zajęte tego typu myślami, ja sam byłem rozpieszczany w ramionach Buchou.

<noinclude>

==Odnośniki tłumacza==

<references/>
</noinclude>

<noinclude>
{| border="1" cellpadding="5" cellspacing="0" style="margin: 1em 1em 1em 0; background: #f9f9f9; border: 1px #aaaaaa solid; padding: 0.2em; border-collapse: collapse;"
|-
| Cofnij do [[High_School_DxD_-_Tom_8_Ilustracje|ilustracji]]
| Powróć do [[High_School_DxD_(Polski)|strony głównej]]
| Przejdź do [[High_School_DxD_-_Tom_8_rozdzial_2|wymagań chowańców]]
|-
|}
</noinclude>

High School DxD - Tom 8 rozdzial 1

2012-07-03T23:18:17Z

195.69.81.103: /* Żywot 1: Diabelska robota */

==Żywot 1: Diabelska robota==

To nagłe, ale jestem zmieszany przez rzecz, która właśnie się przede mną ujawniła. Tą rzeczą są piersi. Tak, piersi. To zdecydowanie one. Dwie, ogromne, miękko wyglądające i to tuż przed moimi oczami. Powinienem je ssać……..? Nie, zanim to zrobię, muszę najpierw wyjaśnić, jak doszło do tej sytuacji. Podczas zajęć wychowania fizycznego nie czułem się zbyt dobrze, więc poszedłem do gabinetu pielęgniarki. Niestety nie było jej w środku, więc postanowiłem położyć się na łóżku i poczekać aż wróci…… Najwyraźniej zdrzemnąłem się na chwilę. Kiedy otworzyłem oczy, naprzeciwko mnie była para białych jak śnieg piersi. Byłem z nimi zaznajomiony. Poza moją mamą, była tylko jedna prawdziwa osoba, której wdzięki miałem okazję zobaczyć. Zerknąłem w górę na twarz, aby potwierdzić tożsamość posiadaczki tych piersi.

- ……….zzzzzzzz.

Tą która tak spała była Buchou, ze swoimi długimi, szkarłatnymi włosami. Ona jest moją „Onee-sama”.

……..Ale dlaczego Buchou jest w tym samym łóżku co ja…….i jeszcze jest naga……. Twoje czarne skrzydła też są na widoku. Czy stała się bezbronna, ponieważ śpi? Jakiś czas temu, Buchou też leżała ze mną w tym samym łóżku. Teraz nie potrafię sobie tego wytłumaczyć, ale to się stało. Tym razem Buchou także była naga, a ja zachowałem sobie ten obraz głęboko w mojej głowie. Tak, zachowałem go na stałe! Kiedyś uzyję go, aby wydostać ze mnie „młodzieńca”! Nigdy bym, jednak nie przypuszczał, że będę z nią znowu spał tak szybko……. Wygląda też na to, że podczas snu zaczęła przytulać moją głowę…… Mogłem poczuć jej piersi na moim nosie….. Cycki są wspaniałe! Jakie mięciutkie! Cholera! Moje łzy nie przestają lecieć! Przede mną jest skarb, ale nie mogę go dotknąć! Mogę się tylko tym cieszyć przez mój nos!? Kiedy tak sobie myślałem, Buchou obudziła się i otworzyła oczy.

[[image: High school dxd v8 011.jpg|thumb]]

- ………Ara, Ise. Fuaaaa. - Ziewnęła Buchou.

- …..Bu…..Buchou……. Umm…….co to……za sytuacja……? - Zapytałem, podczas gdy moje serce waliło jak szalone

- Czułam się trochę zmęczona. Pomyślałam że zdrzemnę się w gabinecie pielęgniarki, ale ty już tu spałeś. Wprosiłam się więc do środka. - Odpowiedziała Buchou, głaszcząc mnie po głowie, którą ciągle przytulała.

- Wpro…..siłam.......

Miałem kłopot co powiedzieć. Więc tak to powiedziała! Coś takiego się wydarzyło, kiedy zasnąłem tylko na chwilę!

- Czy byłam kłopotliwa?

- Nie! To jest najlepsze! Nie, to nie tak! Ummm, nie wiem jak to powiedzieć…..

Kłopotliwa!? Zdecydowanie nie! Jestem poruszony tym, że moje łzy nie przestają cieknąć, Buchou-sama!

- Ale….ale spanie nago to trochę….. nie za wiele?

- Nie potrafię zasnąć, jeśli nie jestem naga. Dobrze też jest, jeśli mam poduszkę, albo lalkę, do której mogę się przytulić.

Po…poduszka. La…..lalka. Więc to tak. Wystąpiłem więc w roli przytulanki. Nie, nie, to wystarczająco dobre! Buchou patrzyła na moja twarz. O co chodzi, Buchou?

-…….Ise. Lubisz kobiece piersi?”

- Tak! Kocham je!

Odpowiedziałem jej natychmiast. To oczywiste. To moje prawdziwe uczucia. Jedyna rzecz, na temat której nie mogłem kłamać. Jestem licealistą, który żyje w świecie erotyki. Słysząc to, Buchou uśmiechnęła się lubieżnie. Zbliżyła swoją twarz do mojego ucha. Mogłem poczuć miły zapach pochodzący z jej włosów. Jak to stymulowało mój mózg. I wtedy nadeszło finałowe uderzenie.

- A chciałbyś dotknąć moich piersi?

…..!! Coś tajemniczego przebiegło przez całe moje ciało, po tym jak usłyszałem coś, co każdy chłopak chciałby usłyszeć od dziewczyny. Chciałem ich dotknąć! Chcę je pieścić! Chcę je ssać! To marzenie każdego faceta! Kiedy moja głowa była w raju, Buchou powiedziała to do mnie.

- Więc wysłuchasz mojego żądania?

- Tak!

Co to będzie! Zrobię wszystko, aby dotknąć twoich piersi, Onee-sama! Spełnię każde żądanie! Buchou odezwała się, kiedy w mojej głowie było różowo.

- W takim razie podpisz kontrakt.

- Jesteśmy. - Przywitała się Asia pełnym energii głosem.

Asia i ja przyszliśmy do pokoju klubowego zaraz po zajęciach.

- Ara-ara. Ise-kun. Asia-chan. Jesteście tak wcześnie. Chcecie herbaty? - Akeno-san przywitał nas z uśmiechniętą twarzą.

Twoje czarne, jedwabiste włosy są wspaniałe jak zawsze, Akeno-san. Twoje piersi też są masywne jak zwykle.

- Tak, Proszę!

- Hej Koneko-chan. - Przywitałem się z drobną dziewczyną, która siedziała w rogu pokoju.

- ……Witam.

Fufufu. Jeśli mógłbym dodać te dwie dziewczyny do Buchou i Asii, to mogły by stworzyć ostateczną drużynę ślicznotek. Klub Okultystyczny był pełen ładnych dziewczyn! To najlepsze miejsce do pracy! I nie będzie przesadą jeśli powiem, że przychodzę tu tylko po to, żeby z nimi być. Aaach. Tak się cieszę, że dołączyłem do klubu! Powietrze tutaj było świeże i smakowało naprawdę pysznie!

- Cześć.

Był tu też chłopak, który pomachał do mnie ręką i przywitał się………. To Kiba. Przystojny chłopak, którego świeża twarz strasznie mnie wkurza. Jest wrogiem wszystkich uczniów w szkole. Chi. Cholernie dobrze wyglądająca kupa gówna.

- Aaach. Tak, tak.

Pomachałem szorstko dłonią, z na wpół przymkniętymi oczami.

- Skoro wszyscy już są, to zaczynamy nasze zebranie. - Buchou powiedział to, kiedy wszyscy zebraliśmy się w pokoju klubowym.

Pozostali członkowie, wraz ze mną, rozsiedli się na sofie dookoła stołu. Osobą która siedziała na krześle szefa była nasza szkarłatnowłosa Buchou-sama. Oznaczało to, że zebranie Klubu Okultystycznego właśnie się zaczęło.

-Pójdę z Ise, jako jego nadzorca.

Kiedy spotkanie trwało aż do nocy, miała miejsce dyskusja na mój temat a Buchou powiedziała coś takiego. Działalność Klubu Okultystycznego. Kluby okultystyczne z „zewnątrz”, zajmują się poszukiwaniami duchów oraz badaniem magicznych powiązań. Rzeczywista działalność jest jednak inna. Jesteśmy diabłami. Kiedy niebo pociemnieje, rozpoczyna się nasza normalna praca. Praca diabłów polega na jeżdżeniu do ludzi, wzywających nas przez magiczny krąg i zawieraniu z nimi kontraktu. Za spełnianie ich życzeń wyznaczamy cenę. Tą cena mogą być pieniądze, przedmioty, a czasami życie. Ostatnimi czasy niewielu ludzi rysuje magiczne kręgi, aby przyzywać diabły. Obecnie diabły rysują magiczne kręgi na ulotkach i rozdają je ludziom z silnymi żądzami, żeby mogli wejść z nimi w interesy. Wracając do dyskusji na temat spotkania, wygląda na to, że mam kiepskie wyniki w mojej pracy. Ciągle nie mogę podpisać choćby jednego kontraktu……. Czuję się zawstydzony. Nie, mam więcej pracy. To nie jest problem. Ale za każdym razem, kiedy mam jakiegoś klienta, dzieją się jakieś dziwne rzeczy i nie jestem w stanie podpisać kontraktu. Zawsze wchodzę w bliskie relacje z ludźmi, którzy mnie wezwali……. Cóż, diabły mają zawierać kontrakty, więc to nie ma znaczenia, że nie mogę spełnić ich życzenia, nawet jeśli się z nimi zaprzyjaźniłem. Buchou także ma z mojego powodu kłopoty, a to jest właśnie wynik jej wcześniejszych słów. Sprawiam Buchou kłopoty…… Jestem takim bezużytecznym facetem. A ludzie którzy zawsze mnie wzywają, w końcu okazują się zboczeńcami. Czy kiedykolwiek spełnię moje marzenie o zostaniu Królem Haremu? Tak, racja! Zamierzam zawierać kontrakty i dostać parostwo od Maou! A kiedy zostanę wysokoklasowym diabłem, zamierzam kolekcjonować śliczne dziewczyny i zrobić z nich mój własny harem! Dla osiągnięcia tego celu, przedzieram się przez moje surowe życie…… Ale rzeczywistość jest naprawdę przykra. Cholera! Chcę mieć dziewczynę, w każdej z moich rąk i rozmawiać o poligamii!

- …….Prostackie fantazje są zabronione. - Koneko-chan powiedziała to z wąsko zmrużonymi oczami.

Wygląda na to, że zobaczyła moje fantazje. Na ogół jest cichą dziewczyną, ale rzeczy które czasem mówi, szokują moje serce.

- Fufufu. Masz taki lubieżny uśmiech.

''PSTRYK.''

Coś pstryknęło w mojej głowie i byłem wkurzony.

- Zaaamknij się! Kibaaaaaa! W przeciwieństwie do ciebie, ja mogę być popularny tylko w wyobraźni! Różne zboczone rzeczy mogę robić tylko w mojej głowie! Moja wyobraźnia jest tylko moja! Cholera by to! Ja też chcę urodzić się jako przystojny chłopak! Wszyscy przystojni faceci powinni zniknąć z tego świata! Każde człekokształtne stworzenie, które tworzy własny harem, jest moim wrogiem! - Wykrzyczałem to w złości, roniąc przy tym łzy.

- Rany. Nie płacz. Człekokształtne stworzenie? Goryle i szympansy też są twoimi wrogami? - Westchnęła Buchou głaszcząc mnie po głowie.

- Chlip…. Gdybym był popularny, waliłbym w bębny, jak ci goście od heavy metalu…. Dlaczego nie wyewoluowaliśmy z goryli……. - Zacząłem mówić jakieś bzdury.

Ale bycie głaskanym po głowie przez Buchou, było najlepsze. Aaaach. Być traktowanym w ten sposób prze jaśnie wielmożną ślicznotkę było najlepsze. Ból w moim sercu zniknął.

''BŁYSK!''

Wielki magiczny krąg na podłodze zaczął świecić. Sprawił, że pomieszczenie było jaśniejsze, przez uwolnienie biało niebieskiego światła. Kiedy krąg powiększył się, oznaczało to, że ktoś próbuje przyzwać diabła. Innymi słowy, człowiek z silnymi żądzami nas wzywał. Zostaniemy zabrani przez krąg do klienta i spełnimy jego życzenie. Oto początek diabelskiej pracy. Akeno-san ruszyła w kierunku magicznego kręgu, potrząsając przy tym swoim kucykiem. Podniosła ręce, coś przy tym sprawdzając. Po zrobieniu tego, kilka sekund później spojrzała na mnie i Buchou z uśmiechem.

- Buchou. To życzenie, które nawet Ise-kun może spełnić.

Słysząc to, Buchou skinęła głową.

- Rozumiem, idziemy, Ise.

Buchou chwyciła moją dłoń i ruszyła w stronę kręgu.

- Bu..Buchou! Naprawdę idziesz ze mną?

Naprawdę zamierza mnie nadzorować? Będę tak zawstydzony, że nie będę w stanie pracować w taki sposób, jak zwykle! Buchou położyła swoją dłoń na moim policzku i uśmiechnęła się.

- Jesteś moim cudownym sługą. Powinnam więc o ciebie zadbać. Podążaj za mną.

Uuu……..jesteś oszustką. Buchou. Chciałbym być przez ciebie rozpieszczany, jeśli tak mówisz.

- Tak, zaopiekuj się mną.

Moja twarz stała się czerwona.

- Ise-san, daj z siebie wszystko!

Kiedy Asia mnie dopingowała, Buchou i ja weszliśmy w świecący się magiczny krąg.

Kiedy jasne światło przestało świecić, byliśmy w pokoju. Sadząc z wyglądu, czy to pokój w mieszkaniu? Kiedy się po nim rozejrzałem, zobaczyłem mnóstwo przedmiotów pochodzących z ery Sengoku!<ref name="Sekgoku">Okres w historii Japonii przypadający na lata 1493 (1467) - 1573.</ref>! Na ścianie wisiał miecz w pochwie. Było też dużo plakatów z japońskimi zamkami. Był też zwój z napisem „Fuurinkazan”<ref name="Fuurinkazan"> Dosłownie znaczy to „Wiatr, Las, Góra, Ogień”. Była to fraza ze sztandaru daimyo Shingena Takedy, będąca skrótem 7 rozdziału „Sztuki wojny” Sun Tzu; „Poruszaj się szybko jak wiatr, pozostawaj cichy jak las, atakuj z zawziętością ognia, broń się jak niezdobyta góra.”</ref>. Na półce stał zaś hełm bushou<ref name="Bushou">Wojskowy dowódca.</ref> z epoki Sengoku. Pokój był mroczny, ale oświetlały go lampiony.

- Waach! - Byłem tak zszokowany, że aż krzyknąłem.

Oczywiście. Wszystko przez to ,ze naprzeciw mnie była zbroja bushou. Rany, pewnie musiała być bardzo droga, prawda? Wyglądała strasznie, w tym mrocznym pokoju. Więc kto jest klientem? Kto wezwał mnie oraz Buchou? Rozejrzałem się we wszystkich kierunkach, ale nikogo tu nie było.

- Um….ummmm............

''GASHAN.''

Zbroja bushou poruszyła się w tym samym momencie, gdy usłyszałem kobiecy głos.

- Uwaaa! - Zszokowało mnie to i krzyknąłem.

- Wy….wy dwoje jesteście diabłami……..?

Poczułem, że jestem obserwowany przez kogoś, zza maski tej zbroi! Ciśnienie nie jest normalne! W przeciwieństwie do ciśnienia, głos był jednak cudowny! Ona naprawdę jest dziewczyną….?

- T..tak. Jesteśmy diabłami.

Skinąłem głową, starając się ukryć moje przerażenie.

- Więc wezwałam diabły…….

- Wy…..wybacz mi, ale czy ty jesteś dziewczyną?

Zbroja skinęła głową.

- Ale naprawdę jestem w szoku……. Diabły istnieją…….

W szoku? Czy to nie mój tekst!? Gdzie na tym świecie jest dziewczyna, która nosi zbroję w swoim pokoju!?

- Mam na imię Susan. Jak widzicie, moim hobby jest kolekcjonowanie przedmiotów z epoki sengoku…….

Susan!? Jest cudzoziemką!? To jeszcze większy szok dla mnie!

- Przepraszam że jestem tak ubrana……To niebezpieczna noc, więc chronię samą siebie, zakładając zbroję…….

Prawdopodobnie nie powinienem mówić, że to ona jest niebezpieczna.

- Podstawą nauki o kulturze innego kraju, jest bycie z nią w kontakcie. To cudowne.

Buchou powiedziała to i skinęła głową. Nie, nie. To złe podejście.

- Cieszę się jednak że tym, który przybył, jest mile wyglądający diabeł-san. Gdyby to był jakiś straszny diabeł-san, dobyłabym tej katany, „Kijin-marukuni-shige”……..

Susan trzymała w dłoni japoński miecz w pochwie. Straszna! Susan jest naprawdę straszna!

- W…więc jaki jest powód, dla którego nas wezwałaś? Chcesz spełnić swoje marzenia, prawda?

Kiedy zadałem to pytanie, zaczęła płakać.

- …….Chlip….chlip……..Proszę, chodźcie ze mną na mój uniwersytet, jestem studentką z wymiany międzynarodowej……. Uczelnia jest nocą taka straszna………

Myślę że to ty jesteś straszniejsza. Nie potrafiłem jednak tego powiedzieć.

''GASHAN GASHAN.''

Jest północ, a ulicą maszeruje zbroja. To musi być dziwaczny widok. Moje miasto zmienia się w jakieś miasto grozy. Ja i Buchou zaakceptowaliśmy życzenie i eskortowaliśmy ją, gdy szła do swojego uniwersytetu. Prawdę mówiąc, nie sądzę, żeby potrzebowała jakiejkolwiek ochrony……Susan ubrana jest w zbroję musha<ref name="Musha">jeden z synonimów nazwy samuraj.</ref> i jest północ. Jak to jest, że wygląda potężniej niż my, diabły, które żyją w mrokach nocy? Cholera! Ludzie którzy mnie wzywają są dziwni! Mówiliśmy jej, że będzie w porządku, jeśli tylko ja i Buchou pójdziemy na uniwersytet, aby odzyskać jej notatnik. Ale……

[Nie, nie. Nie mogę pozwolić, żeby diabeł-san poszedł sam. Ja też pójdę!]

Powiedziała to z płaczem i ruszyła za nami.

- Ooooooooooooooon........!

Susan płakała, bo może bała się ciemności. Proszę, nie płacz takim cichym głosem, bo to brzmi jak rzucanie klątwy. Naprawdę potrafisz mnie mocno przerażać.

[[image: High school dxd v8 023.jpg|thumb]]

- Byłoby stratą, gdyby pozostała człowiekiem. - Buchou powiedziała to, kiedy zaczęła jej się udzielać atmosfera wytwarzana przez Susan.

Susan, diabeł patrzy na ciebie! Susan jest naprawdę strasznym kociakiem, a kataną wymachiwała za każdym razem, gdy choć trochę się czegoś przestraszyła. Była kłopotliwa, ponieważ zostawił swój ważny notatnik w szkole. Wtedy zobaczyła ulotkę służącą do przyzywania diabłów i wezwała nas. Uzgodniliśmy też zapłatę. Nie było to duże życzenie, więc nie mielibyśmy nic przeciwko temu, aby spełnić je za darmo, nalegała jednak że zapłaci nam za nie. Zapłatą miała być mała makieta japońskiego zamku. Mogliśmy to tylko trzymać w pokoju klubowym. Może Akeno-san będzie nim zachwycona. Wysłaliśmy go już przez magiczny krąg do pokoju klubowego.

- Nie bój się. Jestem z tobą, więc idź z dumą.

- Chlip….Dziękuję ci…..

Buchou pocieszała Susan, idąc obok niej. Buchou, zbroja która sama maszeruje jest naprawdę straszna.

- Tak w ogóle, to nie jest ci za ciężko w tej zbroi? - To było moje pytanie.

Potrzeba naprawdę dużo wytrzymałości, do ciągłego chodzenia w zbroi. W dodatku jest dziewczyną. To nie za trudne?

- To nie kłopot. Nawet jeśli na to nie wyglądam, to kiedy się nudzę, trenuję, chodząc w zbroi. Oczywiście chodzę po moim pokoju. Musha dawno temu też biegał po polu bitwy w zbroi. Nawet ja powinnam umieć to robić.

Ty z czymś konkurujesz……? Naprawdę jesteś kimś, kogo trudno zrozumieć, Susan.
Och, wygląda na to, że to już koniec nocnej przechadzki z musha. Widzę nasz obiekt docelowy, uniwersytet.

- Ach. To uczelnia do której uczęszczam……. Widzicie? Prawda, że ma straszną atmosferę

Nie, ty jako jedyna masz straszną atmosferę. Osoba w zbroi, naprzeciwko uniwersytetu, w środku nocy. To naprawdę przerażające.

- Chodźmy do środka. Aaaach, to straszne……..

Zbroja, która wchodzi do środka budynku uczelni. Samo myślenie o tym przyprawia mnie o ciarki. Tak więc to już koniec naszej pracy.

Wróciliśmy do pokoju Susa, po tym, jak bezpiecznie odzyskaliśmy jej notatnik. Po potwierdzeniu, że praca została skończona, Buchou zaczęła tworzyć magiczny krąg, abyśmy mogli wrócić do pokoju klubowego.

- Dobrze, będziemy już wracać.

Pożegnałem Susan z uśmiechem. Fufufu. Nie mogłem się powstrzymać, aby się nie uśmiechać. Oczywiście. Zakończyłem moje zadanie bezpiecznie. To oznacza coś wielkiego. Tak, wypełniłem obietnicę daną Buchou! Kończąc tą pracę, mogę teraz pomiętosić piersi Buchou! Kiedy pomyślę, że mogę wtulić moją twarz w te obfite i dostatnie piersi, to seksualne impulsy wewnątrz mnie nie mogą się zatrzymać! Aaach, młodzieńcze podniecenie wewnątrz mnie stale wzrasta! Zablokowałem moje spojrzenie na piersiach Buchou i nie odrywałem od nich wzroku choćby na sekundę! Tak, Zacznę od jej prawej piersi. Będę ją przez chwilę miętosił, po czym przesunę moją dłoń w lewo! Będę się cieszył uczuciem jej lewej piersią i potrząsał nią…….

- Um……przepraszam....................... - Powiedziała do mnie nieśmiało Susan, kiedy całkowicie byłem pochłonięty myśleniem o tych zboczonych rzeczach.

Hm? Co? Przyprawia mnie to o piekielne ciarki, kiedy zbroja się tak trzęsie……….

- …..Może jest to trochę niegrzeczne…….. ale jeśli nie jest, to mam jeszcze jedno życzenie, które bym chciała spełnić…..

Życzenie? Chce zawrzeć kolejny kontrakt? Huh? Ja chce już wrócić i dobrać się do piersi Buchou……

- W porządku.

Zrobiłem minę, ponieważ nie chciałem tego, ale stojąca za moimi plecami Buchou zgodziła się. Zaczekaj Buchou! Mamy ponownie wysłuchać życzenia tej opancerzonej dziewczyny!? Nie wiedzieć czemu, zaczęły mi łzawić oczy, a Buchou usunęła magiczny krąg, aby wysłuchać Susan. Chlip……. Piersi Buchou odpłynęły w siną dal….. Buchou zostawiła mnie samego, gdy byłem w stanie szoku i wysłuchała życzenia Susan. Susan zaczęła się wtedy trząść jak pokojówka i powiedziała.

- Prawdę mówiąc…….Zmierzam moimi myślami do pewnej osoby…….która chodzi na ten sam uniwersytet co ja…….i chcę wyznać mu moje uczucia

- Chcesz o wyzwanie na pojedynek? Ech? Masz zamiar zabić tą osobę?

- N…nie!

Och, nie chce. Powiedziała, że zmierza do pewnej osoby, więc myślałem, że chce zacząć bitwę, lub coś podobnego.

- Umm....ummm jest mężczyzna którego lubię…… Jestem powolna w tego typu rzeczach, ale chcę mu wyznać moje uczucia…..

Rozumiem. Więc jest ktoś, kogo lubi. Wyobraziłem sobie bushou z epoki sengoku, noszącego bujny zarost. Mężczyzna, w którym zakochała się ta opancerzona dziewczyna, musi być kimś takim. Pewnie śmieje się w stylu „Gahahaha!”. Buchou słysząc to uśmiechnęła się i skinęła głową.

- To wspaniałe życzenie. Dobrze. Wysłucham go.

- Wysłuchasz? Cieszę się! Diabły-san, są dobrymi ludźmi!

Susan słysząc odpowiedź Buchou zaczęła tańczyć. Nie rób tego typu rzeczy, kiedy masz na sobie zbroję! To straszne!

- Więc co mamy zrobić? Chcesz żebyśmy zorganizowali jakąś efektywną zagrywkę? A może mamy dla ciebie zdobyć serce tej osoby za pomocą demonicznej magii?

- Nie, nie! Jeśli to możliwe, to chcę z nim chodzić, przez wyznanie moich uczuć….. Ale to mój pierwszy raz, jeśli chodzi o tego typu rzeczy….. Nie jestem pewna, od czego zacząć.

Hmm. Nie chce za pomocą diabelskich mocy, zrobić z mężczyzny którego lubi, swojego kochanka. Innymi słowy, chce stać się szczęśliwa za pomocą swoich własnych sił. Nie wie jednak jak. Potrzebuje naszej pomocy, huh.

- Najszybciej będzie, jeśli wyznasz mu swoje uczucia wprost.

Susan gwałtownie potrząsnęła głową po propozycji Buchou.

- To dla mnie niemożliwe!

- A więc może list?

Buchou przytaknęła na moją propozycję.

- Tak. Myślę, że list miłosny też jest dobry. Według mnie to wspaniałe, wyznać komuś uczucia za pomocą listu.

- Rozumiem! Napiszę więc list!

Susan poszła w róg pomieszczenia i zaczęła czegoś szukać. W końcu coś stamtąd zabrała. Był to zestaw do kaligrafii. Wyciągnęła czystą kartę papieru kaligraficznego i położyła ją. Wtedy zanurzyła pędzel w atramencie.

Połączenie tego pokoju i wyglądu Susan sprawiało, ze kiedy pisała, wyglądało to jak z jakiegoś horroru. Osoba w zbroi pisze atramentem. Zupełnie jakby ciążyła na niej jakaś straszna klątwa……. Wyglądała jak przeklęty duch, żyjący w nawiedzonym domu. Oświetlana przez świece zbroja, dziwnie się błyszczała. Niech ktoś zadzwoni po pogromców duchów! Ten pokój jest nawiedzony!

- Su…Susan…….. Czy nie byłoby lepiej użyć normalnego papieru i długopisu? Co ty próbujesz napisać? - Zadałem pytanie po tym, jak pojedyncza kropla potu spłynęła mi po policzku.

- Ech? To list. Miłosny list. Napisałam [Posyłam ten list do ciebie, jako do celu. Znakiem pokoju on jest].

- Zaczekaj chwilę! Co to za język!? - Zadałem pytanie, ponieważ list rozpoczynała jakaś nieznana sentencja.

- Japoński. To oznacza „Proszę, pozostań pewny, gdyż nie jest to nic specjalnego”.

- Nie, nie. Nie wyginaj swojej szyi, jakbyś nie wiedziała o co chodzi! To nie jest to! Nie ważne jakbyś na to nie patrzała, pewne pokolenie ludzi nie zrozumie, o czym piszesz! Nikt już też nie używa atramentu! Co to ma być, era sengoku!? List ma wyglądać jak z tamtych czasów!? Dziwną rzeczą jest mówić, że to nic specjalnego, kiedy to ma być list miłosny! Nie wygląda na to, żebyś się starała! Chodzi mi o to, że jeśli nie wyznasz w nim swoich uczuć, to będzie to brzmiało jak przeklęty list!

Susan upadła na podłogę. Była w szoku, kiedy usłyszała, co powiedziałem.

- N…nie….. Nie umiem pisać listów w inny sposób niż ten……

- Ech!? Przyjechałaś do Japonii w ramach wymiany międzynarodowej, więc naucz się pisać w normalnej japońszczyźnie! Nie, nawet angielski wystarczy, skoro przyjechałaś tu z wymiany! Nawet ta osoba spróbuje go przetłumaczyć, ponieważ będzie chciała wiedzieć, co zawiera ten list!

- Więc okazuje się że powód dla którego przybyłam do Japonii nie istnieje! Japońscy mężczyźni są potomkami samurajów! Chcę się umawiać z Samurajem-san, aby mieć właściwe relacje!

Ta osoba jest bezużyteczna! Muszę szybko coś zrobić! Należy do tych cudzoziemców, którzy nie rozumieją Japonii! To jeszcze gorsze, niż jakiś zwykły, japoński otaku! Nie ma mowy, żeby mogła nauczyć się naszej kultury!

- Ja też nie spotkałam żadnego samuraja, od kiedy przybyłam do tego kraju. Myślałam, że w tym mieście będzie co najmniej jeden.

Jest źle! Buchou też ma złe pojęcie o Japonii! Nie ma żadnych samurajów! Japonia jest jednym z czołowych krajów świata i nie ma tu żadnych samurajów chodzących po ulicach! Z drugiej strony, w tym pokoju znajduje się osoba, która łazi z mieczem po ulicy! Kim jest więc chłopak, na punkcie którego oszalała Susan? Jakim typem wojownika on jest……?

- Więc to nie będzie potem potrzebne.

Westchnęła Susan, naciągając łuk.

- List ze strzałą!? Susan! Jeśli będziesz strzelać z łuku w tej zbroi, zostaniesz natychmiast aresztowana! To będzie międzynarodowy problem!

[Z łuku wystrzelono strzałę z listem! Osobą w zbroi jest cudzoziemka z międzynarodowej wymiany studenckiej!]

Rany, już widziałem te nagłówki w gazetach……

[Chciałam trafić jego serce…….]

Potrafiłem sobie nawet wyobrazić, co powie mediom. Gazeta będzie pewnie używać tego przez kilka dni, jako żartu.

- Więc to……? Myślałam że list ze strzałą jest czymś normalnym w Japonii.

- Tak. Myślę że to było normalne, setki lat temu. Trafiłaś na złą epokę. Teraz mamy epokę Heisei<ref name="Heisei">Heisei - epoka w historii Japonii trwająca od 8 stycznia 1989 roku do dziś. Zgodnie z tradycją, wstępujący na tron cesarz wybiera nazwę dla epoki, która będzie określać okres jego panowania. Cesarz Akihito wybrał nazwę "Heisei", co w wolnym tłumaczeniu oznacza "budowanie pokoju".</ref>. To nie era Azuchi-Momoyama<ref name="Azuchi-Momoyama">Azuchi-Momoyama – okres w historii Japonii przypadający na lata 1568-1603. Nazwa pochodzi od rezydencji dwóch ludzi, którzy rozpoczęli, pierwszy w historii, proces jednoczenia całego kraju – Nobunagi Ody i Hideyoshiego Toyotomi.</ref>. Gdyby istniał wehikuł czasu, chętnie odesłałbym cię nim do przeszłości.”

Wyglądała na pechową osobę, która urodziła się w złym czasie i kraju……. Opuściłem moją głowę w dół, a siedząca obok mnie Buchou westchnęła.

- Nie ma innej rady. Nauczę cię w tą całą noc, jak napisać list miłosny.”

Spędzić całą noc w tym samym pokoju, co dziewczyna. Brzmiałoby to romantycznie, gdyby nie ta zbroja obok. Nawet jeśli Buchou tu jest, to jest to…….. Zacząłem się czuć, jakbym miał się rozpłakać.

Kilka dni później.

Buchou i ja byliśmy w pewnym parku. Prosto przed nami był rozbity obóz baza. Były tu wszędzie pozatykane najróżniejsze sztandary z najróżniejszymi symbolami. W centrum tego wszystkiego znajdowała się zbroja Musha, siedząca na krześle. To oczywiście była Susan. Skończyła bezpiecznie pisać list i równie bezpiecznie dała go osobie, którą tak lubi. Chciałbym zobaczyć, jak go wręczyła, ale musiał mi wystarczyć fakt, że to zrobiła. Ta osoba miała dzisiaj przyjść do parku i odpowiedzieć na uczucia Susan. Buchou i ja też tu przyszliśmy, ponieważ Susan chciała mieć świadków rezultatu tej historii. Ale żeby zaraz rozbijać obóz w miejscu wyznania. Po tym jak to zrobiła, ciężko było powiedzieć, że jest to zbyt ekstremalne. Rany, rób zresztą co chcesz.

- Mamusiu, co to jest? - Dziecko które przyszło do parku, zadało pytanie rodzicowi.

- Nie! Nie patrz na to!

Nawet matka dziecka opuściła szybko park po tym, jak wyczuła dziwne, mordercze instynkty. Tak dziecko, jest dokładnie tak, jak mówi twoja mama. Nie możesz patrzeć. Jeśli zobaczysz coś takiego, to nie wyrośnie z ciebie nic dobrego.

- O jejku. Czyż to nie jest rekonstrukcja obozu z epoki wojny domowej? Jak myślisz babciu?”

Jakaś starsza, siedząca na ławce para, gapiła się na nas, myśleli pewnie, że to jakiś rodzaj rekonstrukcji. Ja bardziej jestem zainteresowany tym osobom, który ma tu przyjść. Jaki rodzaj faceta tu przyjdzie? On też będzie wojownikiem z epoki wojny domowej? Podczas noszenia tej całej zbroi, jedna z dłoni Susan trochę się trzęsła. Wyglądała na zdenerwowaną, ależ to straszny widok. Cóż za dziwaczne zjawisko i to w dziennym świetle.

- Wygląda na to, że przybył.

Kiedy spojrzałem w tym samym kierunku co Buchou, zobaczyłem z daleko kogoś, kto coraz bardziej się zbliżał.

''GASHAN GASHAN.''

Odgłos zderzającego się ze sobą metalu. Słyszałem ten znajomy dźwięk już wcześniej. Osobą, która zaczęła się pojawiać, był ktoś, ubrany w europejską zbroję…… W prawej dłoni trzymał kopię, mającą stożkowy kształt, a w lewej tarczę. Na głowie miał hełm, który okrywał także całą jego twarz, przez co nie byłem w stanie jej zobaczyć…….. Upadłem na ziemię, trzymając się za głowę. Rany, zaniemówiłem! Co to do diabła jest! Co to do cholery ma być! To jakiś dziwaczny, zboczony Rycerz, uzbrojony w nielegalną broń!

- Bu..Buchou…. Czy mogę już iść do domu?

- Nie. Zostańmy i popatrzmy. Aaach, zdumiewające. Współpraca pomiędzy Musha i Rycerzem.

- Nie chcę patrzeć na tego typu współpracę! - Krzyczałem, podczas gdy stojąca obok mnie Buchou dobrze się bawiła.

Hej, jeśli dobrze zauważyłem, to hełm tego rycerza był przewiercony strzałą! Zdecydowanie musiała go ugodzić w mózg! Hej, hej, hej, hej! Zmienił się w „Rycerza ze Strzałą w Głowie”.

- Susan! Strzała! Ta osoba ma strzałę w hełmie! Zamiast Ochi-musha<ref name="Ochi-musha">Occhi-musha oznacza samuraja, który zdezerterował z pola bitwy, ponieważ poniósł klęskę. Zwykle rannego, ciętego mieczem, lub trafionego strzałą.</ref>, to jest Ochi-Rycerz!

- Tak. Dużo o tym myślałam i jedyną metodą wręczenia tego listu, wydała mi się strzała.

- Trzeba mu go było dać z ręki do ręki Myśl trochę! Mogłaś go nawet wysłać pocztą! To jest atak! Zaatakowałaś go! To jest atak, natychmiastowy mord! To za to trafienie go w głowę! To atak! Czy to nie powód, dla którego przyniósł kopię!?

- To wspaniała kopia……. - Susan powiedziała to nieśmiałym głosem.

Nie zakochuj się w broni, którą można kogoś przebić! Czy to jest powód, dla którego się w nim zakochałaś!?

- Niech to cholera! Dlaczego wszyscy moi klienci są takim dziwakami!

Kiedy tak sobie myślałem, Rycerz zbliżył się do Susan. Wszedł do jej obozu, pobrzękując przy tym zbroją. Nie ważne jakby na to nie patrzeć, wyglądało to jak bitwa. Rycerz stanął naprzeciwko Susan. Dziewczyna też wstała. Cóż to za nienormalna atmosfera. Napięcie jest maksymalne. Dookoła tego miejsca krążą mordercze intencje. Wyglądało to, jakby przestrzeń między nimi falowała, gdyż obydwoje wydzielali energię. Każdy, kto zobaczyłby tą scenę, nie przypuszczałby, że chodzi o wyznanie uczucia. jakby na to nie patrzeć, wyglądało to jak bitwa. Rycerz wbił gwałtownie swoją kopię w ziemię i wyjął coś z zanadrza. Był to list.

- ……Ten list. Przeczytałem go………

- Tak................

Musha trzęsła się. To jest straszne, więc proszę cię, przestań. Tym bardziej, że zachowujesz się, jak dziewczyna.

- ……To wspaniały list ze strzałą. Żebym opuścił moją gardę i został postrzelony……. To dobry list ze strzałą…….

Ech? Cudowny……? Ech? Czyżby ta strzała uszkodziła temu Rycerzowi mózg?

- Ja…ja po prostu myślałam o strzelaniu z łuku…….Horie-kun.

Myślała o strzelaniu!? Mógł to powiedzieć tylko ktoś, kto próbował zabić kogoś innego! Zaraz, Horie-kun!? A, racja! Więc ten postrzelony w głowę Rycerz nazywa się Horie-kun!

- Jeśli to mam być ja, to byłbym szczęśliwy, mogąc się z tobą umówić……

Arararara. Dostała pozytywną odpowiedź. „Umówić się”, według jego mniemania, nie oznaczało chyba bitewnego spotkania, prawda? Obserwatorzy tej sceny mogliby jednak zinterpretować to w ten sposób.

- Ho….Horie-kun….. Chlip…..Tak się cieszę…….chlip.

Susan miała płaczliwy głos. Przez to, że nosiła hełm, nie mogłem tego potwierdzić, ale brzmiało to, jakby płakała.

- Susan…..

Europejski Rycerz, Horie-kun, przytulił delikatnie Susan. Objęli się nawzajem w tych zbrojach, więc mogłem usłyszeć odgłos zderzającego się ze sobą metalu. Co to u diabła ma być?

- Porozmawiajmy o “Księdze pięciu kręgów”<ref name="Księga pięciu kręgów">Księga pięciu kręgów – księga napisana w 1645 r. przez jednego z najsłynniejszych szermierzy japońskich, Musahiego Miyamoto. Składa się z pięciu rozdziałów podzielonych według dalekowschodniego systemu żywiołów. </ref>, o której wspomniałaś w liście.

- Tak. Chcę porozmawiać z tobą, Horie-kun, o Niten Ichi-ryuu<ref name="Niten Ichi-ryuu">Niten'ichi-ryū - "dwa nieba jako jedność", sztuka walki polegająca na walce dwoma mieczami jednocześnie: krótszym wakizashi oraz dłuższym katana. Wspomniany przez Suzan oraz w powyższym przypisie Musashi Miyamoto, opanował w mistrzowski sposób ten styl walki. </ref> Miyamato Musashiego……

Trzymając się za ręce, Musha i Rycerz zaczęli się od nas oddalać.

- Dziękuję bardzo waszej dwójce!

Susan pomachała mi i Buchou dłonią. Buchou odpowiedziała uśmiechem. Gdy dział się ten cały cyrk, przez cały czas zachowywała spokój. Jesteś naprawdę niesamowita Rias-Buchou…….. Jednak ze wszystkich zboczonych par, najbardziej zboczona, powstała właśnie przed moimi oczami.

Wkrótce potem dostałem fotografię, przedstawiającą Rycerza oraz Musha. Wygląda na to, że dobrze się ze sobą dogadują. Kilka dni temu telewizja wyemitowała program na temat dziwnych kolekcji. Powiedzieli w nim coś takiego……

[Pewnej nocy, po ulicach jednego z miast, spacerują ze sobą zbroje Rycerza oraz Musha! Miasto zostało otoczone przez jakieś mściwe duchy!]

Susan, naprawdę powinnaś przestać chodzić na randki w nocy. To skandal, o którym ja nie chcę nawet wiedzieć. Nagrodą, którą dostaliśmy za zrealizowanie miłosnego planu Susan, była kopia Horie-kuna. Obecnie spoczywała wyeksponowana w pokoju klubowym. Od czasu do czasu Kiba, który zaznajomiony był z europejską bronią białą, bawił się nią. W każdym razie cieszę się, że bezpiecznie doprowadziłem ten kontrakt do końca. Nie mam pojęcia jak to się stało, ale…… Ale cała moja uwaga była skoncentrowana na piersiach Buchou. Od kiedy zakończyliśmy kontrakt, podążałem moimi oczami za wdziękami Buchou. Gufufufu. Nareszcie! Nareszcie mogę pieścić piersi Buchou! Mogę ich dotknąć! Cieszyć się nimi! Och, ślina mi cieknie…… Gufufufu. Ale nie mogę przestać się uśmiechać! A dzisiaj, w pokoju klubowym jestem tylko ja i Buchou! Pozostałych członków jeszcze nie ma! To jest szansa! muszę być mężny! Zawziąłem się i podszedłem do Buchou.

- O co chodzi Ise?

Buchou uśmiechnęła się elegancko. Uuu, jeśli będziesz się do mnie uśmiechać z tak słodką twarzą, to będę się czuł jakbym był winny…… Ale przełknąłem ślinę i przygotowałem się!

- Bu..Buchou! Co..co z obietnicą!?

- Obietnicą? - Słysząc moje pytanie, Buchou uśmiechnęła się nieprzyzwoicie.

Ona wie! Ona wie co chcę powiedzieć! Uuu, Ta sytuacja ją bawi…….

- Ttt..tą! O…o…..o….o piersiach!

- Ufufu. Wiem. Nie musisz robić aż tak poważnej twarzy.

Nawet jeśli tak mówisz, dla mnie to sprawa życia i śmierci! Buchou wstała z sofy i stanęła naprzeciwko mnie.

- Dobrze. Policzę teraz do pięciu. Podczas tego czasu, moje piersi są twoje. Dobra, zaczynam. JEDEN.

Waaaaaaaaaaaaaaaaaaaach!! Co to ma być!? Liczy do pięciu!? Nawet jeśli tak mówisz!

- DWA.

Aaaaaaaaaach!! Doliczyła już do dwóch! Niedobrze! Zaczęła, zanim zdążyłem przygotować na to moje serce! Uwaaaaaaaaaaaach! W tym tempie nie zdążę dobrać się do piersi Buchou! Zaczerpnąłem głęboki oddech, żeby się uspokoić. Wziąłem się w garść! Powinienem być przygotowany! Miętosić! Zamierzam je miętosić! Zamierzam miętosić piersi Buchou!

- TRZY.

Doliczyła już do trzech!? Nie ma co tracić czasu! Prawa pierś!? A może lepiej lewa!? Aaach! Nie ma czasu o tym myśleć! W takim razie będę miętosił obie jednocześnie! Przygotowałem już na to moje dłonie i kiedy miałem już je ścisnąć……

''OTWIERANIE DRZWI.''

Nagle ktoś otworzył drzwi.

- Ise-san. Byłeś tu przede mną?

- Przepraszam za spóźnienie.

- ........Witam.

- Przepraszam, sprzątanie zabrało trochę więcej czasu.

Asia, Akeno-san, Koneko-chan i Kiba. Członkowie klubu przybyli!

- Ara-ara. Co wy tu robicie?

Akeno-san przyjrzała się mi oraz Buchou z uśmiechem.

- To koniec, przykro mi Ise. - Do moich uszu dotarły brutalne słowa!

Eeeeeeeeeeeeeeeeeeeeech!? Czas minął, kiedy patrzyłem na wchodzących członków klubu!? N…nie……. Padłem na kolana z rozczarowania……… Chlip…..Moje pierwsze piersi…….chlip……. Członkowie klubu patrzyli na mnie ze zdumieniem. Buchou parsknęła śmiechem……. Aaaach. Jak to możliwe……. Przeszedłem przez to wszystko, aby stworzyć taką dziwną parę…… A moja zapłata. Moja nagroda…….. Buchou przykucnęła i pogłaskała mnie po głowie.

- Ufufu. Ise jest naprawdę interesującym chłopakiem. Naprawdę tak mocno chcesz dotknąć moich piersi?

- Oczywiście. Chlip…….

''PRZYTULENIE.''

Buchou delikatnie mnie przytuliła…… Ponieważ było to takie nagłe, mój umysł uległ na chwilę zamrożeniu.

- W takim razie przytulę cię na chwilę. - Buchou powiedziała to takim tonem, jakby mówiła do dziecka.

Moja twarz poczerwieniała, ponieważ czułem jej ciepło. Chodziło mi o to, że pozostali członkowie patrzyli!

- Następnym razem postaraj się lepiej, mój cudowny Ise.

Poczułem, że mój mózg eksplodował po tym, kiedy to usłyszałem. Aaaach. Zupełnie tak jak myślałem. Racja, Buchou jest najlepsza. Nie zapomnę tego ciepła. Wiele osiągnę pod rozkazami Buchou! Kiedy moje serce było zajęte tego typu myślami, ja sam byłem rozpieszczany w ramionach Buchou.

<noinclude>

==Odnośniki tłumacza==

<references/>
</noinclude>

<noinclude>
{| border="1" cellpadding="5" cellspacing="0" style="margin: 1em 1em 1em 0; background: #f9f9f9; border: 1px #aaaaaa solid; padding: 0.2em; border-collapse: collapse;"
|-
| Cofnij do [[High_School_DxD_-_Tom_8_Ilustracje|ilustracji]]
| Powróć do [[High_School_DxD_(Polski)|strony głównej]]
| Przejdź do [[High_School_DxD_-_Tom_8_rozdzial_2|wymagań chowańców]]
|-
|}
</noinclude>

High School DxD - Tom 3 rozdzial 2

2012-07-03T23:02:13Z

195.69.81.103: /* Żywot 2: Święty Miecz przybył */

==Żywot 2: Święty Miecz przybył==

- Projekt Święty Miecz?

Buchou przytaknęła.

- Tak. Yuuto przeżył ten eksperyment.

Asia, Buchou i ja wróciliśmy do domu po zakończeniu spotkania klubowego. Zebraliśmy się w trójkę w moim pokoju, a Buchou opowiedziała nam o Kibie.

- Kilka lat temu Kościół Chrześcijański nadzorował to przedsięwzięcie. Jego celem było stworzenie osoby, która mogłaby władać świętym mieczem.

- To pierwszy raz, kiedy o tym słyszę. - Asia nie wiedziała o tym projekcie.

Cóż, był zapewne trzymany w tajemnicy przed dziewczyną, którą chwalono jako Świętą Dziewicę.

- Święty Miecz to ostateczna broń przeciwko diabłom. Jeśli my, diabły, dotkniemy Świętego miecza, natychmiast spłoniemy. Jeśli ktoś nas zrani tym orężem, znikniemy bez śladu. Można to nazwać ostateczną bronią dla tych, którzy wierzą w Boga i nienawidzą diabłów.

Święty Miecz... To ta rzecz, która tak często pojawia się w programach telewizyjnych i grach, prawda? Od kiedy jestem diabłem, jest to dla mnie najbardziej niebezpieczna broń.

- Święte Miecze pochodzą z różnych miejsc. Ale myślę, że najsłynniejszym jest Excalibur. Nawet w Japonii wyszło na ten temat wiele książek. To święta broń, którą stworzono dzięki magii i alchemii dla tych, którzy zdecydowali się kroczyć ścieżką Boga. Święty Miecz jednak sam sobie wybiera właściciela. Słyszałam że wciągu ostatnich stu lat, tylko jedna osoba była w stanie nim władać.

- Kiba dzięki swojemu Sacred Gear jest w stanie tworzyć demoniczne miecze, prawda? Więc czy może istnieć Sacred Gear, który umożliwia tworzenie świętych mieczy? - Zadałem pytanie, gdyż prosta dedukcja podpowiadała mi, że jeśli istnieje Sacred Gear, który potrafi tworzyć demoniczną broń to istnieje także Sacred Gear, który tworzy ich święte odpowiedniki.

- Nie, coś takiego nie istnieje. Jednak Demoniczny miecz, w porównaniu do Świętego Miecza, wypada bardzo nędznie. Oczywiście nie mówię, że jest słaby. Wśród nich jest święty przyrząd zaliczony do „Longinusów”, tak jak twój „Boosted Gear”. Najsłynniejszym Sacred Gear był własnością człowieka, który zabił Jezusa Chrystusa, „Prawdziwego Longinusa”. Również nazwa „Longinus” została zapożyczona od niego.

Longinus. Sacred Gear, który jest tak potężny, że może zabić Boga. Zupełnie jak ten, który posiadam w moim lewym ramieniu. Więc istnieje święty przedmiot, który jest Sacred Gear i jest również „Longinusem”. Ale usłyszeć o tym, że Jezus został zabity włócznią, która była „Longinusem”……… Odkrywałem tajemnice historii, których nie można się było znikąd dowiedzieć. Rozmowa z wysokoklasowym diabłem, naprawdę potrafiła zszokować.

- Poza tym obecnie nie istnieje Sacred Gear, który mógłby rywalizować z Excaliburem, Durandalem, lub Amanomurakumo-no-tsurugi<ref name="Miecze">Excalibur, to jak zapewne wszyscy wiedzą, miecz legendarnego Króla Artura. Durandal był orężem rycerza Rolanda, zaś Amanomurakumo-no-tsurugi to miecz będący jednym z „trzech świętych skarbów”, japońskich regaliów symbolizujących najwyższą władzę cesarza nad państwem.</ref> ponieważ te święte miecze są zbyt potężne. Tak samo jest z demonicznymi mieczami.

Hmmmm. Tyle informacji, ale żadnych wskazówek. Prawdopodobnie powinienem to wszystko zapamiętać, ale ostatnimi czasy jest tego wszystkiego tyle, że trudno to ogarnąć……

- Yuuto otrzymał sztuczną kurację, która miała mu umożliwić przystosowanie się do świętego miecza, a zwłaszcza do Excalibura.

- Więc Kiba jest w stanie władać świętym mieczem?

Buchou potrząsnęła głową.

- Yuuto nie mógł się do niego przystosować. Nie tylko on, gdyż że wszyscy, którzy otrzymali podobne szkolenie co Yuto, nie byli w stanie tego osiągnąć……

Nawet Kiba który jest ekspertem w tworzeniu mieczy i walce nimi, nie był stanie użyć tego świętego oręża.

- Człowiek Kościoła uznał że ci, którzy nie mogą dostosować się do świętych mieczy, są „produktami wadliwymi” i powinni zostać zlikwidowani.

Zlikwidowani… To słowo nie brzmiało miło, ale potrafiłem sobie wyobrazić, co mogło oznaczać. Oczy Buchou zmieniły się, ponieważ też odczuła dyskomfort.

- Większość ludzi biorących udział w eksperymencie zostało zabitych, łącznie z Yuuto. Tylko dlatego bo nie potrafili władać świętymi mieczami……

- ……To niemożliwe. To niedopuszczalny czyn, który nie przystoi sługom Boga. - Wygląda na to, że to duży szok dla Asi. Jej oczy wypełniły się łzami. To normalne że się płacze, kiedy zdradza cię coś, w co wierzysz.

- Ludzie kościoła uważają nas, diabłów, za pomioty zła. Ja jednak uważam, że złe intencje ludzi są największym złem świata. - Buchou powiedziała to ze smutnymi oczami.

Buchou jest diabłem. Ale mimo tego jest bardzo miła. Buchou mówiła mi, że jej uczucia są podobne do ludzkich, gdyż za długo przebywa na tym świecie. Ja jednak uważam że to nieprawda. Myślę, że Buchou od początku była miłą kobietą. Inaczej nie potrafię sobie wytłumaczyć jej miłego uśmiechu. Pomiędzy diabłami też są dobrzy ludzie! Dlatego właśnie byłem taki dumny z bycia nim.

- Kiedy wskrzeszałam Yuuto do życia jako diabła, ten chłopak poprzysięgał zemstę, nawet kiedy był w ciężkim stanie. Ponieważ od dnia swoich narodzin jego talentem było władanie mieczem, chciałam wykorzystać jego talenty jako diabeł. To byłoby marnotrawstwo, jeśli umiejętności Yuuto ograniczyłyby się tylko do świętych mieczy.

Buchou chciała ocalić Kibę, zmieniając go w diabła, ponieważ miał okropne życie przez te święte miecze. Chciała mu powiedzieć, żeby nie skupiał się tylko na świętych mieczach i używał swoich mocy jako diabeł. Ale Kiba…

- Ten chłopak nie potrafił o tym zapomnieć. Święte miecze. Ludzie którzy byli zaangażowani w ten projekt oraz słudzy Kościoła……”

Powód dla którego nienawidzi księży. Powód dla którego ma taką obsesję na punkcie informacji o świętych mieczach. Ciągle nie może o nich zapomnieć. Nie, jego życie było zabawą, kiedy został zabity. Nic dziwnego, że ciągle ma żal. Kiedy zabił mnie upadły anioł, także żywiłem do niego urazę. Jemu przytrafiło się to, kiedy był jeszcze mały, więc jego nienawiść musi być ogromna. Buchou głęboko westchnęła.

- W każdym razie będę go teraz miała na oku. Obecnie jego głowa jest przepełniona myślami o świętych mieczach . Mam nadzieję, że odzyska panowanie nad sobą.

- Jeśli o to chodzi, to myślę że to przez tą fotografię się tak zachowuje.

Podałem zdjęcie Buchou. Kiba powiedział, że oręż z fotografii to święty miecz. Myślę że są jakoś powiązane… Oczy Buchou zmieniły się wkrótce po tym, jak zobaczyła fotografię.

- Ise, czy ktoś kogo znasz, jest związany z Kościołem?

- Nie, z moich krewnych nikt.

Tak mi powiedzieli rodzice. Na wszelki wypadek spytałem ich o to.

- Tylko kiedy byłem naprawdę mały, w sąsiedztwie mieszkało dziecko z chrześcijańskiej rodziny.

- Więc to tak… Święty miecz był tuż obok ciebie… Nie, święty miecz był na tym obszarze 10 lat temu. To przerażające.

- Czyli to naprawdę jest Święty Miecz?

- Tak, to jeden z świętych mieczy. Nie jest tak potężny jak legendarne święte miecze o których mówiłam, ale jest prawdziwy. W takim razie musi to znaczyć, że ten mężczyzna był jego właścicielem…… Teraz rozumiem. Słyszałam że mój poprzednik, który był odpowiedzialny za ten teren, zniknął. To miałoby sens, gdyby to było powodem. Ale jeśli pamiętam…… - Och, Buchou zaczęła mówić do siebie. Wygląda na to, że coś wiedziała. Buchou przez chwilę myślała i....

- Chodźmy już spać. Nawet jeśli tyle o tym myślimy, to zachowanie Yuuto nie wróci dzięki temu do normy. - Jak tylko Buchou skończyła to mówić, zaczęła się rozbierać!

- Bu... Buchou! dlaczego rozbierasz się tutaj!?

- Dlaczego? Ise, przecież wiesz, że nie potrafię zasnąć, jeśli nie jestem naga.

- Nie, nie, nie! Nie o to chodzi! Tylko o to, dlaczego rozbierasz się w moim pokoju!?

Z niecierpliwością patrzałem na ciało Bucho i panikowałem. Ngggggggg! Nieważne ile razy bym go nie widział, miała wspaniałe ciało! Jej piersi podskakiwały, gdy zdjęła stanik!

- Ponieważ zamierzam spać z tobą. - Buchou odpowiedziała mi, jakby to było oczywiste!

''KRWOTOK Z NOSA!!''

Z mojego nosa zaczęły cieknąć duże ilości krwi.

Ooooooooch! Dziewczyna mówi że chce się mną spać!

- W takim razie ja też tutaj śpię! Też zamierzam spać z Ise-san!

Hej, hej, hej, hej! Cieszę się że to słyszę, ale nie możesz! Nie możesz tego zrobić Asia! Nie powinnaś naśladować Buchou!

- Buchou! Masz zły wpływ na Asię! Proszę, ubierz się zaraz!- Z powodu moich słów, oczy Buchou przybrały nieprzyjemny wyraz.

- Zły wpływ? Mówisz okrutne rzeczy Ise. Przecież wiesz, że zawsze śpię nago, prawda? Spałeś ze mną tyle razy.

- ....Spaliście razem tyle razy.......? Nie.....Ise-san i Buchou-san.......? - Asia odpowiedziała na słowa Buchou.

Asia zaczęła się trząść, a jej oczy wypełniły się łzami. Był to zbyt duży szok dla niej. Chwi....chwileczkę! Co to wogóle za sytuacja!?

- Asia, oddaj mi Ise na dzisiejsza noc.

- Nie...... Myślę że też mam prawo do rozpieszczania Ise-san. Ja też chcę z nim spać!

Asia! Naprawdę tak mocno chcesz ze mną spać!? Czuje się trochę zakłopotany, ale jestem jednocześnie szczęśliwy! Mimo iż ma łzy w oczach, to wygląda na bardzo zdeterminowaną. Mogę tylko powiedzieć, że nie ma już odwrotu od tego, co powiedziała. Waaaaach! W moim pokoju zaczęła się kłótnia! Oby obeszło się bez walki! Obydwie gapiły się na siebie, a między nimi przelatywały iskry..... Próbowałem zaczerpnąć oddech w tej kłopotliwej sytuacji. Było to jednak bardzo trudne! Naprawdę!

- Niech więc Ise zdecyduje. - Buchou spojrzała na mnie. Jej oczy mówiły „Wybierz mnie”. Czułem, jak emanuje z nich przymus!

- Ise-san. Będziesz spał ze mną, prawda? - Spytała mnie Asia z załzawionymi oczami.

Czułem się wobec niej bezbronny, ponieważ ona nie próbowała nic robić. Ta której nie wybiorę, będzie miała do mnie żal. Opuściłem głowę, gdyż był to najtrudniejszy wybór, przed jakim kiedykolwiek stanąłem.

- ........Fuuu. - Wziąłem głęboki wdech po tym, jak wypiłem szklankę wody w kuchni.

.......Udało mi się uspokoić całą tą sytuację, wybierając opcję „śpię z obiema naraz”. Oczywiście namówiłem Buchou, żeby założyła koszulę nocną. Pod tym względem Asia też ją bowiem chciała naśladować....... Wygląda na to, że przez wpływ Buchou, Asia staję się coraz bardziej zboczona..... Cóż byłbym szczęśliwy z tego powodu, ale jednocześnie moje uczucia by się skomplikowały. Muszę chronić Asię. Dziewczyna którą starasz się chronić, staje się zboczona...... cóż za wspaniała rzecz!

Ale to w końcu to może być złe...... Nggggh. To coś, z czym mój mały mózg nie potrafi sobie dać rady. Buchou i Asia będą spały na jednym łóżku, a ja pomiędzy nimi. To sytuacja o jakiej marzyłem! Cóż za wspaniała rzecz! Będę spał otoczony przez dwie dziewczyny, wiecie? To ostateczna sytuacja dla faceta! Jak tylko pomyślę o położeniu mojej ręki na Buchou, która będzie spać po mojej lewej stronie, to Asia mogłaby się rozzłościć z tego powodu. Jeśli jednak położę moją rękę na Asi, która będzie spała po mojej prawej stronie, wtedy moja dobra wola powie mi nie.

To mnie zabija! Cholera! Miały prawo do tego, ale nie mogą położyć na nich moich rąk! Trzymałem głowę oraz ręce opuszczone w dół i jednocześnie płakałem z żalu. Oczywiście że nie mogłem iść spać, ponieważ byłem zbyt podekscytowany tym, że dwie ślicznotki spały obok mnie! Powstrzymałem moją żądze miętoszenia piersi oraz ud i zszedłem na dół, kiedy tylko natrafiła się okazja. Miałem pewność że ta dwójka śpi spokojnie.

Cholera! chcę uprawiać z nimi sex! Czy w moim życiu wreszcie nie nastał czas, kiedy jestem popularny wśród dziewczyn!? Czy nie powinienem tego wykorzystać, jako szansy do zdobycia doświadczenia w tych sprawach!? Gdyby zrobić coś zboczonego w trójkę! Czy to w ogóle możliwe!? W haremie trójkąt to normalna rzecz! Słyszałem że to podstawa! Czy to znaczy, że nie jestem w stanie odpowiednio dobrać mojego haremu? Jeśli mam talent do stworzenia haremu, to powinienem teraz umieć zaspokoić Buchou i Asię oraz podporządkować je mojej woli! Cholera! Zrozumiałem kolejną bolesną rzeczywistość! Nie jestem w stanie zrobić czegokolwiek, kiedy śpię z tymi dwiema dziewczynami! To znaczy, wygląda na to, że mogę położyć rękę na Buchou, ale nie jestem w stanie tego zrobić! Nie mogę też zbrukać Asi! Czy to dlatego, że jestem bardziej niedoświadczony, niż myślałem? Czy to dlatego, że jestem prawiczkiem!? Nonsens! w mojej symulacji, którą ułożyłem sobie w głowie, wyglądało to tak……

- Fufufu. Więc którą dziewczynę powinienem dzisiaj zaspokoić?

- Ise-sama! Proszę, weź mnie! Błagam cię!

- O czym ty mówisz!? Ja jestem dziwką, która nie potrafi żyć bez penisa swojego pana! Weź mnie!

- Nie wchodź mi w drogę! Oni-sama! Już dłużej nie wytrzymam! Błagam cię! Proszę, wejdź we mnie!”

- Ha ha ha! Dajcie mi przerwę. Mam tylko jedno ciało, wiecie? Więc po co się kłócić! Ustalmy więc kolejność w uprzejmy sposób. Ha ha ha, jakimi kłopotliwymi kociakami jesteście.

W mojej głowie wyglądało to idealnie……… Ale rzeczywistość była trudniejsza. Po moich policzkach pociekły łzy. W końcu była to tylko halucynacja, którą stworzyłem w mojej głowie. Aaaach, kiedy wreszcie będzie mój pierwszy raz? Myślę, że to dobry czas, aby uprawiać seks z jedną z dziewczyn. Huh? Nigdy? Niemożliwe…… Ponieważ widziałem już piersi tyle razy…… Następny krok jest jednak taki trudny. Chlip………dlaczego sprawy musiały przybrać taki obrót……?

[Hej partnerze, wybacz że ci przeszkadzam.]

……Nigdy bym nie przypuszczał, że zacznie rozmowę ze mną. Istota przebywająca w mojej lewej ręce, Sacred Gear „Boosted Gear”, Walijski Smog Ddraig. Zaczął ze mną rozmawiać zaraz po Rating Game przeciwko Domowi Feneks. Użyczył mi mocy, Balance Breaker, która jest najwyższą mocą mojego Sacred Gears. Dzięki temu pokonałem Raisera i uniemożliwiłem zaręczyny Buchou. Jednak moja ręka stała się przez to własnością smoka, taka jest cena użycia tej mocy. Teraz moje ręka wróciła do normalności, dzięki pomocy Buchou i Akeno-san, ale jeśli nie poddam się kuracji osłabiającej moje smocze moce, wtedy moje ramię znów stanie się własnością smoka.

- Od tamtego czasu w ogóle się nie ujawniłeś i to nawet wtedy, kiedy próbowałem z tobą rozmawiać!

[Nie mów tak. Tym razem nie zniknę. Pogadajmy chwilę.]

Usiadłem na sofie w salonie.

- Hmph. Jak zwykle wyłazisz znikąd.

[Nach, nie mów tak.]

Czy smocze moce wewnątrz mnie osiągnęły maksymalny poziom? Czy to powód dla którego ze mną rozmawia… Jutro jest dzień, w którym Akeno-san ma je rozproszyć. Gufufu, nie mogę się tego doczekać. To takie zboczone…… Nie mogę powstrzymać ślinotoku.

[Wygląda na to, że twoja głowa jest pełna tego co zwykle.]

Ddraig powiedział to z westchnieniem.

- Zamknij się, jestem w takim wieku!.... Tak w ogóle to o czym chciałeś porozmawiać?

[Nie mam nic przeciwko rozmowom o płci przeciwnej.]

- ....Ty to słyszałeś?

[Cóż, zawsze jestem z tobą, więc słyszę wszystko, czy tego chcę, czy nie.]

Więc to tak. Możesz usłyszeć wszystko. A najgorsze jest to, że możesz słyszeć moje myśli.

[Ród Gremory i ich słudzy są istotami, które darzą się wzajemnie niezwykłymi uczuciami, jak na diabły. Twoja pani i przyjaciele nie są tu wyjątkiem. Zwłaszcza miłość Rias Gremory jest głęboko skierowana w twoją stronę… Wygląda na to, że ostatnio bardzo cię adoruje.]

- …Tak. Nie wiem dlaczego, ale stałem się obiektem jej uwielbienia.

Odpowiedziałem z rumieńcem. Tak, Buchou zaczęła się mną ostatnio bardzo zajmować. Myślę, że zaczęło się to po tym jak pokonałem Raisera. Przytulała się do mnie nawet przed pozostałymi członkami klubu, którzy byli jej sługami…… Czasami dawała mi całusa w policzek… Nie wiedziałem co robić, byłem z tego powodu szczęśliwy, ale i jednocześnie zawstydzony.

[Kukuku. Jesteś w tym wieku, w którym powinieneś zdobyć więcej doświadczenia w tych sprawach. Powinieneś sobie używać, póki jeszcze możesz. Nie możesz wiedzieć, kiedy ten „biały typ” się pojawi.]

- …Hej, chciałem cię o to zapytać już wcześniej, kim jest ten „biały typ”, o którym zawsze mówisz?

[…Biały Smok, Smok Zguby.]

…Zgu…Zguby……Smok? Czy to krewny Ddraiga, Walijskiego Smoka? Jeśli dobrze pamiętam, Ddraig jest nazywany „Seki-ryu-tei”<ref name="Seki-ryu-tei">Czerwony Smok Imperatora.</ref>. W takim razie Biały Smok jest… Kiedy tak sobie myślałem, Ddraig zaczął do mnie mówić.

[Wiesz, że trzy frakcje, Bóg z Aniołami, Diabły i Upadłe Anioły, prowadziły ze sobą wielką wojnę, racja?]

- Tak.

[W tym czasie były potęgi, które udzieliły wsparcia pewnym stronom. Wróżki, duchy, europejskie potwory, azjatyckie youkai<ref name="Youkai">Youkai to ogólna nazwa mitycznych stworzeń-potworów występujących w japońskiej mitologii i tradycjach ludowych.</ref> i ludzie. Smoki były jedynymi istotami, które zachowały neutralność w tym konflikcie.]

- Dlaczego?

[Hmmm sam się nad tym zastanawiam, ale prawdziwe powody są nieznane. Cóż, smoki są istotami, które stworzyła potężna moc, przez co są bardzo samolubne i mają duże poczucie wolności. Niektóre z nich co prawda stanęły po stronie Boga, albo diabłów. Większość jednak nie interesowała wojna i żyły sobie w swobodzie.]

Smoki to naprawdę kłopotliwe stwory. Robią co chcą.

[Podczas wojny między trzema stronnictwami, pojawiły się dwa głupie smoki, które zaczęły walczyć. Ta dwójka była wysokiej klasy smokami, których moc mogła konkurować z Bogiem i z Maou<ref name="Maou">Król demonów.</ref>. Tak więc zaczęli ze sobą walczyć podczas gdy trzy frakcje toczyły swoją wojnę. Dla trzech stronnictw nie było nic bardziej kłopotliwego, niż te dwa smoki. Trzy frakcje prowadziły ze sobą poważną wojnę o władzę nad światem, a smoki zaczęły niepokoić pola bitwy bez żadnej dbałości.]

Ta dwójka była najgorsza! Cóż za kłopotliwe smoki!

- Dlaczego tak bardzo ze sobą walczyły?

[Nie mam pojęcia. To ich zresztą niezbyt interesowało. Obydwa smoki same pewnie nie pamiętały powodu, dla którego zaczęły walczyć. To był pierwszy raz, kiedy wodzowie trzech potęg zawarli sojusz. „Musimy zrobić porządek z tymi smokami, inaczej nici z prowadzenia wojny!” Coś w tym stylu.]

….....Wrogowie stworzyli więc sojusz. A powodem tego była walka smoków. Wygląda na to, że trochę się wszystko skomplikowało.

[Dwa smoki były wściekłe, że ktoś im przerywa walkę. [Nie przeszkadzajcie nam walczyć!], [Zwykły Bóg i Maou nie powinni przeszkadzać smokom!]. Zachowali się wtedy jak idioci. Zaatakowali bowiem Boga, Maou i przywódcę upadłych aniołów. Cóż, jak sądzę to był błąd.]

Te smoki były naprawdę najgorsze. Ale teraz rozumiem. Więc one……

[Po tym jak smoki zostały poćwiartowane na kawałki, ich duchy zapieczętowano wewnątrz ciał ludzi, jako Sacred Gears. Zapieczętowane smoki używały ludzi jako pojemników, spotykały się ze sobą niezliczoną ilość razy i walczyły ze sobą. Za każdym razem jeden z nich wygrywał lub ginął. Czasami któryś z nich ginął, jeszcze zanim mieli się okazje spotkać i walczyć. Jednak przez większość czasu walczyły ze sobą. Jeśli pojemnik, czyli człowiek, umarł, wtedy smok przestawał istnieć na jakiś czas. Ich duchy pozostawały na tym świecie, dopóki nie narodził się człowiek z smoczą mocą. I tak to się powtarza od niepamiętnych czasów.]

- Te dwa smoki to ty i Smok Zguby, prawda?

[Tak, masz rację. Tym razem ty zostałeś moim gospodarzem, a potem stałeś się jeszcze diabłem. To pierwszy taki przypadek dla mnie. Dlatego wypatruje tego z niecierpliwością. Więc co się stało tym razem?]

Hej hej, wziąłeś sobie moje ciało bez mojego pozwolenia, więc nie interesuj się tak bardzo moim życiem.

- Słuchaj Ddraig! Chce nareszcie zostać wysokoklasowym diabłem i królem haremu! Moim marzeniem jest stworzenie armii ślicznych dziewczyn, które będą moimi diabelskimi sługami! - Kaszlnąłem i powiedziałem głośno!

Ddraig na chwilę zaniemówił, a potem zaczął się śmiać.

[Ha ha ha! To dla mnie pierwszy raz mieć takiego gospodarza jak ty. Twoi poprzednicy byli albo dumni ze swoich mocy, albo nimi przerażeni. Jedni i drudzy mieli nędzne życie i kończyli je w marny sposób.]

- Co? Jestem nienormalny? Dziwny?

[Jesteś dziwny, ale nie nienormalny. Tak czy inaczej jesteś istotą, która została nosicielem smoka. Niezależnie od czasu, czy kraju, Smoki były symbolem siły. Wiesz jak wyglądają obrazy, czy rzeźby smoków, nawet jeśli maja inny kształt, prawda? W każdym wieku ludzie podziwiali smoki, szanowali je lub bali się ich. Smoki fascynowały wszystkich dookoła, nawet jeśli tego nie zauważali. Ci, których obdarzyła moc, sami ciągną do smoków. Jeśli pojawią się ludzie, którzy będą cię podziwiać, lub będą chcieli z tobą walczyć, to będzie to waśnie skutkiem smoczych mocy.]

…To brzmi, jakby ta moc była kłopotem. Więc wielu ludzi będzie mnie miało na celowniku?”

[Walka z silnym wrogiem przyciąga władzę. To ścieżka która musi kroczyć gospodarz smoka imperatora. Ale nie bądź pesymistą. Kobiety także cię będą oblegać.]

- Mówisz poważnie!?

[Tak. Twoi poprzednicy mieli duże powodzenie wśród kobiet. Nazywacie to chyba popularnością, prawda? Nie musieli się martwić o powodzenie wśród płci przeciwnej.]

- To znaczy że niektórzy z nich uprawiali …se……sse……sex!?

[Jeden z nich każdej nocy robił to z inną kobietą.]

Cc…Cooooooo!? Moi poprzednicy robili takie rzeczy!? Ależ to wspaniałe! Piękne! U…uhyouuuuuuuuuu! Krzyczałem z radości, ciesząc się sam z siebie! To zdumiewające! Naprawdę zdumiewające!

- Uooooooo…… Mówisz poważnie…… Ty…… Nie, wy, panie, jesteście aż tak zdumiewającym Sacred Gear!? - Skłoniłem głowę i zacząłem mówić z szacunkiem.

Nie wiedziałem, że Sacred Gear jest tak zdumiewającym przedmiotem. Ta informacja stała się dla mnie promykiem nadziei.

[……Nagle zacząłeś patrzeć i mówić do mnie z szacunkiem…… To z pewnością pierwszy raz dla mnie mieć takiego gospodarza, który tak nagle zmienia swój stosunek do mnie.]

- O czym ty mówisz Ddraig-sensei! Nie jestem w stanie traktować cię w nieuprzejmy sposób! Aaaach sensei, od teraz będę pod twoją opieką!

[……Naprawdę jesteś człowiekiem, którego trudno zrozumieć. Ale z pewnością staje się to interesujące. Cóż, w takim razie zabijmy wspólnie Smoka Zguby.]

- Tak. A właśnie, czy „Smok Zguby” jest silny?

[Jest silny. Na początku mieliśmy moc, która mogła pognębić nawet Boga i Maou. Zupełnie jakby nas przeklęto. Po zmianie w Sacred Gears, jesteśmy w zbyt ciężkiej sytuacji, aby uwolnić naszą pełną moc. Jeśli nauczysz się tego używać, to nawet wysokoklasowe diabły i anioły nie będą dla nas problemem.]

Zrozumiałem. Więc jeśli ja oraz facet, który jest gospodarzem „Smoka Zguby” opanujemy jak używać naszych Sacred Gear, wtedy możemy stać się potężni. Jednak prawdę mówiąc nie jestem zainteresowany pokonaniem Boga, albo Maou. Ale byłoby super samemu zostać Maou i zbierać dziewczyny. Mam pewną awersję wobec upadłych aniołów, ale nie chcę walczyć z ich przywódcą…… Ale co będzie, jeśli w końcu spotkam „Smoka Zguby”, niezależnie od tego, czy tego chcę, czy nie? Kto jest jego gospodarzem? Na pewno ktoś, kogo nie znam. Mam jednak nadzieję, że to dziewczyna. Mam zamiar żyć moim życiem ja najpełniej, bez jakiegoś kłopotliwego smoczego przeznaczenia! Mam zamiar się udoskonalać, więc nie przegram z tym „Smokiem Zguby”!

- W każdym razie moim obecnym celem są piersi Buchou... Jak tylko się do nich dobiorę, to….

[To będziesz je miętosił?]

- Nie, będę je ssał! - Powiedziałem wprost.

[…..........................]

Nie wiem dlaczego, ale zamilkł. Czyżby zabrakło mu słów? Mówiłem dalej, nie przejmując się tym.

- To uczucie piersi Buchou…… Dalej je czuje w moich dłoniach. Jeśli znów będę miał szansę, to chce je miętosić przez cały dzień! Buchou zaoferuje mi to pewnego dnia, jako formę „prezentu” dla swojego sługi. Ale to za mało! Faceci celują wyżej! Ci, których macanie piersi dostatecznie już satysfakcjonuje, przechodzą na drugi poziom! Dlatego zamierzam ssać jej piersi!

[……Ja …więc to tak, co? Postaraj się najlepiej ja umiesz.]

Głos Ddraiga brzmiał, jakby moje słowa go zszokowały. Ale ja jestem poważny, smoku imperatora.

- Ddraig, będę pożyczał twoje moce!

[……Jako wsparcie do ssania kobiecych piersi, co.… Wygląd na to, że poszedłem mocno w dół. Ale to też może być zabawne. Posiadanie takiego partnera jak ty, też może być dobre.]

Wygląda na to, ze zgodził się ze mną, nawet jeśli przyprawiło go to o westchnienie. Chyba poznał mnie w dziwnym wieku.

- Dobra, pracujmy razem, partnerze.

[Racja, partnerze.]

W ten właśnie sposób, smok imperatora i ja zawarliśmy o północy obietnicę, dotyczącą naszego nowego celu.

Rozproszyć smocze moce.

Są one rozpraszane przez wysoklasowe diabły, które zabierają je ode mnie. Jest kilka sposobów na przeprowadzenie tego, ale najłatwiejsza i najbardziej pewna jest ta, którą stosuje pewna osoba . Tym razem to ona to zrobi……to zdecydowanie jest bardzo stymulujące, dla takiego rozpustnego ucznia, jak ja. Jedynymi wysoklasowymi diabłami, którą mogą to zrobić są Buchou i Akeno-san. Obie na zmianę zabierają ode mnie moje smocze moce. Dziś jest właśnie taki dzień, a ja właśnie jestem w pokoju na drugim piętrze starego budynku szkoły, który jest użytkowany przez Akeno-san. Kiedyś to była klasa, ale teraz na podłodze leżą tatami<ref name="Tatami">Tradycyjna mata japońska, używana do pokrywania podłogi.</ref>, a wszystko jest urządzone, jak w tradycyjnym pokoju japońskim. Wszędzie w pokoju były symbole, które wyglądały, jakby miały rzucać uroki, a także służącego do tego przedmioty. Czekałem na środku pokoju, rozebrany do pasa. dodatkowo, w miejscu w którym siedziałem znajdował się magiczny symbol. Słyszałem, że to niezbędne dla rytuału. To nadaje sensu temu, dlaczego mam być nagi do pasa, gdyż zapewne to też jest elementem rytuału. Drzwi się otworzyły i ktoś wszedł do pokoju. Tą osobą była Akeno-san, w białym ubraniu. Tym razem jej włosy nie były spięte w koński ogon, tylko rozwiązane. Myślałem o tym, przy każdym takim rytuale, ale Akeno-san z rozpuszczonymi włosami wyglądała równie atrakcyjnie i fascynująco! Uśmiechnęła się do mnie raz, a potem, z wielkim uświęceniem, usiadła cicho naprzeciwko mnie.

- Przygotowania skończone. Możemy zaczynać.

Um…ummmm Akeno-san……? Ubranie które okrywa jej ciało jest przemoczone……! Jej długie, czarne włosy klejące się do ubrania wyglądają tak sexy! Mogę zobaczyć jej skórę! Jeśli mogę zobaczyć coś takiego, to pewna moja „rzecz” może stanąć…! To znaczy, mogę zobaczyć to! Mogę to zobaczyć przez ubranie! Mające różowy kolor rzeczy! Jej sutki! Zaraz, nie ma na sobie stanika!?

- Ara ara. Czy coś się stało? Tak nagle ucichłeś…… Coś nie tak z moim ubraniem? Jestem cała mokra, ponieważ rytuałem wymaga, abym wylałam na siebie wodę. Czy to dziwne?

Akeno-san zaczęła z determinacją głaskać się po piersiach. Nie pozostało to bez wpływu na moje krocze……

- Nie, nie! Wyglądasz w tym naprawdę dobrze!

Nie mogłem się powstrzymać, aby się nie gabić na piersi Akeno-san. To jej przeźroczyste ubranie jest dla mnie zbyt stymulujące…… Huh? Niżej też nic nie założyła…? Widzę wszystko w pobliżu jej bioder……… Zaniemówiłem. Nic nie założyła……Myślę. Nie wygląda na to aby ją to peszyło, ani nawet nie próbuje niczego ukryć! Wygląda też na to, że moje reakcje ją bawią!

- Zaczynajmy, Ise-kun. Daj mi swoją lewą rękę.

- T……tak! Oddaję się pod twoją opiekę!

Sposób na rozproszenie moich smoczych mocy. To jest……

- Mam zamiar wyssać smocze moce przez twój palec. W ten sposób zbiorę je z twojej lewej ręki, Ise-kun .

Tak. Rytuału dopełnia bezpośrednie ssanie mojego ciała. W moim przypadku, Buchou i Akeno-san rozwiązały ten kłopotliwy problem wysysając smocze moce przez palec.

''CHUP....''

Robiąc zboczony, mokry odgłos, Akeno-san wsadziła sobie mój palec do ust.

……! ………Ku, to uczucie, którego nie potrafię opisać słowami. Myślałem o tym setki razy, ale to uczucie wewnątrz ust dziewczyny jest niesamowite! Jest ciepło i ślisko, a jej wargi są takie miękkie… Mój palec jest ssany jak lizak…… To naprawdę jest dla mnie bardzo stymulujące…! Wspaniałe uczucie! Aaaach! Wewnątrz mojej głowy zaczynało się robić różowo! Wspaniałe! To jest wspaniałe! Przytrafia mi się coś, co przewyższa wszystkie „Rzeczy”, które widziałem w pornosach!

''CHUP-CHUP-CHUPA''

[[image: High_school_dxd_v3_091.jpg|thumb|]]

Akeno-san ssała mój palec i celowo wydawała przy tym erotyczne odgłosy. Moja reakcja wyraźnie ją bawiła! Nie mogłem wykonać żadnego ruchu, poza tym, że miałem zaczerwienioną twarz i cieszyłem się jednocześnie z bycia ssanym. Aaaach, zapiszę to w mojej pamięci na wieczność. Zaraz! Jeśli się dobrze zastanowić, to czy nie będę teraz doświadczał tego regularnie!? Uoooooooooooooo! Rzeczywiście, to jest najlepsze! Nigdy nie mógłbym tego doświadczyć, gdybym nie oddał smokowi mojej lewej ręki! Ddraig! Teraz doświadczam najlepszego momentu w moim życiu! To była naprawdę erotyczna sytuacja, ale mogłem poczuć, jak fale mocy z mojej lewej ręki są ściągane w stronę palca i znikają. Waga mojej ręki też zdawała się maleć. Moja kończyna była zrelaksowana. To wygląda, jakby obecność Ddraiga przygasła. Czyli miałem rację co do faktu, że kiedy moje moce smoka stają się gęstsze, to wtedy świadomość Ddraiga też się ujawnia silniej? Kiedy tak sobie myślałem……

''LIZU''

- Ucheee. - Wymknęło mi się przez przypadek.

To przez to, że Akeno-san zaczęła nagle lizać mój palec! Zaczęła czubkiem języka obracać dookoła czubka mojego palca! Za…zaczekaj Akeno-san! Kiedy na nią spojrzałem, miała nieprzyzwoity wyraz twarzy i patrzyła na mnie, jakby przełączyła się na swoją osobowość sadystki. Mój palec, który Akeno-san wyciągnęła ze swoich ust, był pokryty jej śliną. Ucheee! Jakie to erotyczne!

- Ara ara. Jeśli to wywołuje u ciebie takie urocze reakcje, to zaserwuję ci dodatkową usługę.

- Us.....usługę?

- Tak. Według mnie, nie będzie złą rzeczą, jeśli trochę porozpieszczam mojego kohai<ref name="Kohai">uczeń z młodszej klasy.</ref>.

Akeno-san znów zaczęła ssać mój palec i przysunęła swoje ciało bliżej mnie. Eeeeeeeech!? A…Akeno-san!? Zaczekaj sekundę! Co się dzieje!? Uśmiechnęła się i przytuliła do mnie, całkowicie ignorując moje zakłopotanie! Mogę poczuć przyjemny zapach jej jedwabistych, czarnych włosów! Nie, mogę poczuć zapach ciała Akeno-san, który szalenie zatrząsł moją męskością! Ponieważ byłem goły do pasa, a Akeno-san była ubrana w naprawdę cienkie ubranie, mogłem bezpośrednio poczuć jej ciało! Czułem zimno, ponieważ jej ubranie było zimne, ale czułem też ciepło jej ciała! Gorąco bijące od jej ciała było tak erotyczne, że myślałem, że zaraz oszaleję! Ciało A…Akeno-san było takie miękkie!! Mogłem poczuć jej piersi przez ubranie!

''BUCHAA!''

Z mojego nosa pociekła krew! Oczywiście! Nawet jeśli wyleciało już dwanaście litrów, to dalej nie przestawała lecieć!

- Nawet robiąc coś takiego, żywię do ciebie głębokie uczucie, Ise-kun. - Szepnęła mi do ucha Akeno-san, kiedy byłem już sztywny jak skała.

- Do......mnie?

- Tak. Na początku myślałam, że jesteś słodkim uczniem z młodszej klasy. Później, podczas bitwy z Feneksem, zmieniłam zdanie na twój temat. Widziałam z pokoju pielęgniarki, jak za każdym razem wstajesz na nogi, niezależnie od tego, ile razy byś nie oberwał.

Aaaach, jeśli dobrze pamiętam Akeno-san podczas meczu została wycofana z bitwy i odesłana do pielęgniarki.

- Przybyłeś też na przyjęcie zaręczynowe, aby uratować Buchou. Nawet pokonałeś Feneksa, który mówił, że jest nieśmiertelny. Nawet ja byłam poruszona, kiedy zobaczyłam jak wspaniale walczysz.

- Po.....poruszona?

Akeno-san spojrzała na mnie i zachichotała.

- Ufu. Czasami kiedy o tobie myślę, w mojej piersi pojawia się takie gorące uczucie. Nic nie mogę na to poradzić. Ale kiedy robię z tobą takie rzeczy, moja żądza do znęcania się wzrasta…… Czy to miłość?

Miłość!? Czy ona się teraz nade mną znęca!? Czy ja jestem teraz napastowany seksualnie!? Świat faktycznie jest wielki!

- Ale jeśli się do ciebie dobiorę, Rias może się wściec. Ta osoba……naprawdę cię widzi… Ufufu, jesteś grzesznym mężczyzną, Ise-kun.

…Grzeszny? Ja? Przyjmę każdy rodzaj kary, więc proszę kontynuujmy to! Huh? Czy Akeno-san nazwała Buchou „Rias”? Czy one mówią do siebie po imieniu, kiedy są same? Wygląda na to, że Akeno-san i Buchou znają się dłużej, niż reszta klubu.

Akeno-san objęła mnie nagle za szyję! A zaraz potem celowo wyeksponowała swoje ciało! Mogłem zobaczyć jej prawy sutek, który był brzoskwiniowego koloru! Mogłem go wyraźnie zobaczyć! Odsłoniła nawet bardziej swoje nogi!

- Więc chcesz się ze mną wdać w romans?

- Ro....romans?!

Romans z kim!? Ale słowo romans, naprawdę na mnie działa!

- Ufufufu. Zachowam to w tajemnicy przed Buchou i Asią-chan. Ekscytujące, prawda? To będzie nasz sekret.

''KAP KAP KAP''

Krwotok z mojego nosa jeszcze się nie zakończył, ciekło z niego dalej.

- Też chcę doświadczyć tego przynajmniej raz. Zostać pożartą przez pełnego żądzy chłopca. Jestem także masochistką. Myślę, że teraz jest dobry czas, aby wreszcie poczuć w sobie mężczyznę.

Prze……przestań proszę…… Mówione przez nią rzeczy bez przerwy wy mnie uderzały…… Huh. „Teraz jest dobry czas”……? Czy to znaczy…

- Akeno-san, czy ty może jesteś jeszcze…?

- Tak, jestem dziewicą. Ufufu. Ty Ise-kun, masz pewnie więcej doświadczenia, więc byłabym szczęśliwa, gdybyś mnie poprowadził.

- N…nie. Ja też……Nie mam doświadczenia.

Akeno-san zszokowało moje wyznanie.

- Ech? Cóż za niespodzianka. Myślałam że ty i Buchou już……

- Nie, nie! Nic nie robiliśmy! Nawet nie wiem czy to w porządku, jeśli jestem jej pierwszym facetem!

- Ara ara. Buchou jest taka powolna? Więc pewnie robiłeś już to z Asią-chan?

- To jest jeszcze bardziej niemożliwe!

Nie mogę położyć moich rąk na tej dwójce. A jeśli chodzi o Asię, to jest to zupełnie inna historia. Asia jest osobą, którą mam chronić, więc gdybym ją tknął, to byłoby to niewybaczalne…… Tak sobie postanowiłem.

- Jeśli chodzi o ciebie, Ise-kun, to myślałam, że Buchou daje ci „wielką ucztę” każdej nocy........ To doprawdy zaskakujące.

Uuuu……co to za “wielka uczta”, o której mówisz!? Czy to coś, co przynosi ulgę seksualnym pragnieniom uczniów!?

- Ise-kun, nie chciałbyś zrobić tego z kimś innym niż one?

- Chcę to zrobić! Naprawdę chcę! Ciągle powstrzymuję moje żądze, aby nie rzucić jej na łóżko! Ale nie mogę przejść ostatniego kroku i każdą noc kończę płacząc! Chcę seksu z Bochou i Asią-chan!- Aaaaach, skończyłem mówiąc jej o moich prawdziwych uczuciach!

Ale to są moje szczere myśli. Nic nie można poradzić dla chłopaka takiego jak ja, który jest pełen seksualnych żądzy, z powodu dwóch ślicznotek, które z nim mieszkają!

- Biedactwo……Ara ara. A więc obydwoje jesteście powolni…… jestem pewna że możesz to zrobić, jeśli jesteś do tego gotowy…… W taki razie nie mogę sobie wziąć twojej cnoty bez jej pozwolenia.

……Cholera. Czy ona mnie podeszła? Czy powiedziałem coś niepotrzebnego? Czy byłem w stanie stracić cnotę? Zaraz! Chwilę! Czy popełniłem głupi błąd?

Nagle drzwi się otworzyły. Kiedy spojrzałem w tamtą stronę… Stała tam Buchou i gapiła się na nas złymi oczami.

- Akeno, co to ma znaczyć? - Buchou zbliżyła się do nas z nieprzyjemnym głosem……

O cholera……Jest wściekła……

- Ufufu. Rozpraszałam smocze moce. - Akeno-san odpowiedziała obojętnie, a na jej ustach gościł uśmiech.

- ……Naprawdę? Niezależnie od tego, jakby to nie wyglądało………nie próbowałaś zrobić „czegoś” ponad to?

- Ara ara. Nie myślałam o zrobieniu „tego”.

- Nawet jeśli, to są jakieś granice. Nawet ja jeszcze nie……

- Czy nie dlatego, bo jesteś za wolna w te klocki? Czytanie książek o tych sprawach jest dobrą rzeczą, ale to nie pójdzie tak łatwo, jak piszą w instrukcji.

- ...................................

- ...................................

Buchou i Akeno-san nie posyłały sobie złowrogich spojrzeń, ale patrzyły sobie prosto w oczy. Jakoś byłem w stanie wyczuć zaciekłość. U..uuummm. Nie wiem jak opisać tą sytuację. Włożyłem szybko moją koszulę i starałem się nie podchodzić zbyt blisko nich. Wtedy Buchou spojrzała na mnie złym wzrokiem i uszczypnęła w policzek. Ałć!

- Ise, wygląda na to, że dobrze się bawisz. Zbliżyłeś się do Akeno-onee-sama którą tak uwielbiasz?

- Ja..... Ja......

Nie mogłem mówić poprawnie, ponieważ szczypano mnie w policzek. Szukanie wymówek nie przystoi jednak mężczyźnie, więc przestałem mówić. Nawet jeśli miałem oberwać, czekałem na to.

- W takim razie rób co chcesz!

Buchou wyszła z pokoju ze złym wyrazem twarzy.

''TRZASK''

Nawet drzwi zamknęła brutalnie. Chlip… Zostałem skrzyczany przez Buchou. Dlaczego? Dlatego że robiłem coś nieprzyzwoitego z Akeno-san?

- Zazdrość, co? Ona naprawdę jest słodka. Ufufufu. Ise-kun, wygląda na to, ze robisz postępy w swoich związkach. - Szepnęła mi do ucha Akeno-san, widząc moje zakłopotanie.

Co masz na myśli? Hmmmmm. Nie rozumiem, co chciała powiedzieć przez „postępy”. Czy chodziło o to, że zostanę zabrany przez Akeno-san? Jestem sługą Buchou, więc Akeno-san nie może zostać moją panią…… Ale tak sobie myślę, że Buchou wygląda naprawdę słodko, kiedy robi taką złą minę jak Asia.

Asia i ja szliśmy do domu, po codziennym spotkaniu klubowym. Buchou zwykle chodziła razem z nami, ale dzisiaj jej nie było. Wygląda na to, że powodem tego był incydent z Akeno-san.

- Buchou, nie idziesz do domu? - Zapytałem ją o to w pokoju klubowym.

- Pójdę później, idźcie dzisiaj beze mnie. - Kiedy odpowiedziała nie spojrzała mi w oczy, ani nawet w twarz, za s w jej słowach tkwiły ciernie.

Chlip……czy Buchou mnie teraz nienawidzi? Jestem smutny… Czy pies, który został skarcony przez swojego pana, też się tak czuje? To takie samotne i………takie smutne……

- Buchou nie wraca z nami do domu?

- Hm? Tak…… Wygląda na to, że zdenerwowałem ją……

- .....Czy coś zrobiłeś? - Asia spytała mnie o to ze zmartwioną twarzą, ale nie mogłem jej opowiedzieć o incydencie z Akeno-san. Miałbym przez to więcej kłopotów.

- Nie, ale to moja wina. Potem ją przeproszę. Nie musisz się o to martwić, Asiu...

- ……Rozumiem. Ale to może być moja wina. Później porozmawiam z Buchou-san…… - Powiedziała Asia przepraszającym tonem.

Asia patrzy na Buchou jak na rywalkę, ale nie sądzę, aby to było powodem. Zdecydowanie, powodem jest to, co robiłem z Akeno-san……

- W porządku. Nie sądzę że jest zła na ciebie, to moja wina.

Cóż, jestem lubieżnikiem. Ale myślałem że Buchou nie ma nic przeciwko temu. Nigdy nic nie mówiła, kiedy oznajmiałem, że moim celem jest zostanie królem haremu.

Dziwne. Buchou jest ostatnimi czasy trochę dziwna. Może jej pragnieniem jest mieć swojego sługę tylko dla siebie? Czy jest z nią tak samo jak z ludźmi, którym przeszkadza, że ktoś się bawi z ich zwierzątkami? Nawet jeśli Buchou mnie adoruje, to dalej jestem tylko jej sługą. Chlip…Jeśli wpadłem w takie kłopoty przez jedną dziewczynę, to moje marzenie o zostaniu królem haremu jest coraz bardziej odległe! Cholera! Czy to powód dla którego nie jestem popularny wśród dziewczyn!? Kobiece serce! To takie skomplikowane! Jeśli nie będę w stanie tego zrozumieć, to nigdy nie wygram z przystojnymi facetami! Kiedy tak sobie myślałem, dotarliśmy do mojego domu. Kiedy próbowałem otworzyć drzwi, poczułem coś złego.

''DRŻENIE''

Co to? Poczułem, jakby coś w moim ciele ostrzegało mnie przed niebezpieczeństwem. Czułem już kiedyś coś podobnego. Jeśli dobrze pamiętam, było to wtedy, kiedy pierwszy raz spotkałem Asię i zaprowadziłem ją do kościoła. Kiedy zobaczyłem kościół, moje ciało zaczęło drżeć.

''CHWYT''

Asia chwyciła moją dłoń. Strasznie się trzęsła. Wygląda na to, że sama też poczuła coś nieprzyjemnego. A więc jest to uczucie, które może być wykryte tylko przez diabły. Coś jest w moim domu. Nie, nie możliwe…… Mama! Wyobraziłem sobie, że mama może być w niebezpieczeństwie i szybko otworzyłem drzwi. Zdjąłem buty i ruszyłem prosto do kuchni! To musi być żart! Mamo! Nie, to niemożliwe! Czy to, że jestem diabłem, wyszło na jaw? Ale kto? Upadłe anioły? Bóg? Anioły? Ludzie związani z Kościołem? Wszyscy oni są niebezpieczni! Mogę pokaleczyć i zabić kogoś, kto jest z nami powiązany! Przypomniałem sobie w jakim stanie było ciało nieszczęśnika, którego dopadł ksiądz Freed. Strasznie wtedy pokroił to ciało. Czy moją mamę też to spotkało!? Cholera! Bez takiego pieprzenia, proszę! Coś takiego jak to……! To się nie stało!

Mamy nie było w kuchni. Usłyszałem jednak śmiech dobiegający z salonu. Wszedłem tam szybko i zobaczyłem dwie nieznane dziewczyny oraz moją mamę, która śmiała się razem z nimi.

- A to jest zdjęcie Ise z czasów podstawówki. Spójrzcie. To zdjęcie zrobiliśmy, kiedy na basenie jego kąpielówki się rozpruły. To było bardzo kłopotliwe. Wszedł do basenu w rozprutych kąpielówkach.

- ......Ma.......mamo?

Mama spojrzała na mnie dopiero wtedy, kiedy zdała sobie sprawę z tego, że tu jestem.

- Och, Ise. Witaj z powrotem. Co się stało? Jesteś taki blady.

- Hauuuuu. Tak się cieszę.

Asia usiadła na podłodze, jakby poczuła ulgę. Gdy tylko przekonałem się, że moja mama jest bezpieczna, wziąłem głęboki oddech i uspokoiłem się. Nie mogłem jednak pozbyć się tego niepokoju. Oczywiście dlatego, bo były tam dwie nieznane mi dziewczyny. Były cudzoziemkami, a każda z nich miała zawieszony na piersi różaniec. Obydwie był w moim wieku. Jedna miała kasztanowe włosy, a druga niebieskie z zielonym pasemkiem, miała także straszne oczy. Obydwie były całkiem ładne. Po sposobie ich zachowania, mogłem o nich powiedzieć, że są zwykłymi ludźmi. Obydwie były ubrane w białe szaty. Czy są związane z Kościołem? Egzorcystki? Czy to źle? Nie mogę z nimi walczyć w takim miejscu jak to.

- Witaj, Hyoudou Issei-kun. - Dziewczyna z kasztanowymi włosami uśmiechnęła się do mnie.

Obok była dziewczyna z zielonym pasemkiem, która pod ubraniem ukrywała jakąś broń. To jest to. Miałem złe przeczucia z powodu tej broni. Czułem, że z moją skórą robi się coś nieprzyjemnego. To prawdopodobnie coś, co niszczy diabły.

- Miło mi cię poznać. - Przywitałem się z nimi z fałszywym uśmiechem.

Jej oczy zmieniły wyraz na zaintrygowany.

- Huh? Nie pamiętasz mnie? To ja?

………Huh? Kasztanowłosa dziewczyna wskazała na siebie. Nie, nie. Nie pamiętam cię. Mama dała mi zdjęcie, ponieważ wyglądałem na zakłopotanego. Była to fotografia świętym mieczem. Mama wskazała chłopca, z którym się przyjaźniłem.

- Ona jest tym dzieckiem. Shidou Irina-chan. Wyglądała wtedy jak chłopiec, ale dzisiaj jest prawdziwą damą, że nawet ja byłam zszokowana.

……Przepraszam? Ta dziewczyna…… jest chłopcem z sąsiedztwa, z którym bawiłem się, kiedy byłem jeszcze mały? Eeeeeeeech!? Chłopiec ze zdjęcia! Był dziewczyną!? On nie był chłopcem!?

- Dawno się nie widzieliśmy, Ise-kun. Myślałeś, że jestem chłopcem? Nie można nic na to poradzić, zawsze zachowywałam się jak chłopak. Ale wygląda na to, że obydwoje bardzo się zmieniliśmy przez ten czas. Naprawdę nie możesz nigdy wiedzieć, co się stanie przy ponownym spotkaniu.

Jej słowa brzmiały, jakby miała coś na myśli. Tak, chyba rozpoznała moją tożsamość.

- Cieszę się, że obydwoje jesteście bezpieczni. - Buchou przytuliła mnie i Asię.

Irina i ta druga dziewczyna wyszły z mojego domu po 30 minutowej rozmowie. Przyjechała do Japonii po dłuższej nieobecności. Widocznie wróciła tu, ponieważ było to miasto, w którym mieszkała jako dziecko. Powiedziała, że musiała się wyprowadzić do Anglii, z powodu pracy jej rodziców. Niezależnie od tego, co myślałem na ten temat, jej rodzice byli związani z Kościołem. Asia i ja staraliśmy się za bardzo nie rzucać im w oczy, więc zostawiliśmy rozmowę mojej mamie. Zwłaszcza Asia nie chciała nawiązywać z tymi dwiema żadnych relacji. Pod jakimś pretekstem odesłałem ją do jej pokoju. Byłem przygotowany na walkę, jeśliby do tego doszło…… Ale obyło się bez incydentów. Zaraz po tym Buchou wróciła do domu. Zupełnie jak my, przybyła tu cała blada. Jak tylko stwierdziła że ja i Asia jesteśmy bezpieczni, natychmiast nasz przytuliła.

- Jesteście ranni? Myślę że rozpoznali was jako diabły, ale nie mogli podnieść na was ręki w normalnym domu, na oczach mamy, która jest zwykłym człowiekiem.

- Obydwoje jesteśmy cali, Buchou-san.

Buchou przytuliła mnie i Asię jeszcze mocniej, jakbyśmy byli jakimiś cennymi skarbami.

- Aaach, Ise. Tak się cieszę…… Gdyby tobie, albo Asi coś się stało, ja…… Po codziennym spotkaniu klubowym spotkałam się z Souną, od której usłyszałam, że do miasta przybyli ludzie związani z Kościołem. Podobno mają ze sobą Święty Miecz.

Buchou przyszła do domu później, ponieważ miała spotkanie z Kaichou. Kiedy pojawiła się w pobliżu domu, wyczuła coś nienormalnego i natychmiast tu przybyła. Buchou wyznała nam, że spodziewała się najgorszego, kiedy weszła do domu i wyczuła silną, świętą energię. Wygląda na to, że jej serce biło szybciej.

- Myślałam, że moim kochanym sługom może się przytrafić coś złego. Byłam gotowa na najczarniejszy scenariusz…… Gdybym po naszej sprzeczce miała pożegnać się z wami na zawsze, nie wybaczyłabym sobie tego do śmierci. Wybaczcie. Powinnam dbać o was dwoje z większą troską……

[Ród Gremory i ich słudzy są istotami które darzą się wzajemnie niezwykłymi uczuciami, jak na diabły.]

Przypomniałem sobie, co Ddraig mi powiedział ostatniej nocy. Myślę, że to prawda. Buchou westchnęła z ulgą, a nawet uroniła kilka łez, kiedy przekonała się, że jesteśmy cali. Musiała się naprawdę bardzo o nas martwić. Było to po jej sporze z Asią oraz po tym, jak się na mnie pogniewała. Obydwoje myśleliśmy, że ją rozłościliśmy. Jednak Buchou wyglądała, jakby się o nas martwiła.

- Buchou-san. Przepraszam za to, co mówiłam. Myślałam że chcesz trzymać Ise-san’a jak najdalej ode mnie…… myślałam, że nie będę w stanie wygrać…… - Przeprosiła Asia.

Buchou uśmiechnęła się i pogłaskała ją po głowie.

- W porządku.

Buchou przytuliła nas z miłością. Aaach, mogłem poczuć jej miłość. Mo…może podda się moim nieprzyzwoitym żądaniom…

- Twoje piersi Buchou........

- Tak, wiem Ise. Jesteś naprawdę rozpuszczonym dzieckiem…

- Nie.

Asia rozdzieliła mnie i Buchou. Nggggh, a taka była dobra szansa. Buchou westchnęła i kontynuowała swoją opowieść, jak tylko nasza trójka się uspokoiła.

- Souna spotkała się z tą dwójką w południe, mówiła, że chcą negocjować ze mną, Rias Gremory, ponieważ to miasto jest moim terytorium.

- Ludzie Kościoła chcą negocjować z diabłami?!?

Buchou skinęła głową. To było szokujące. Diabły i chrześcijanie są wrogami. A teraz ma nagle dojść do negocjacji..

- Chcą zawrzeć pakt, czy przedstawić żądanie?

- ……Nie jestem pewna co planują, ale jutro chcą przyjść do pokoju klubowego po szkole. Przysięgały na Boga, że nie zaatakują.

- Wierzysz im?

- Musimy. Musimy uwierzyć w ich zaufanie, w końcu są wierzącymi w Boga, a dodatkowo chcą czegoś od nas, diabłów, których uważają za złe istoty. Wygląda na to, że są pod presją i to jest ich główny problem. Mam złe przeczucia co do tego… Według nich, każdy ksiądz który trafił do tego miasta, został zabity.

Spojrzenie Buchou stało się ostre, a jej twarz przybrała poważny wyraz. To było straszne…… Nawet ten cholerny klecha Freed, który przeszedł na stronę upadłych aniołów, nienawidził nas. Jeśli oni są prawdziwymi wiernymi, to będą nas nienawidzić jeszcze bardziej. Coś się wydarzy. Nawet ja, który był nowy w tym “świecie”, mógł to wyczuć.

Następny dzień po szkole.

My, słudzy Rias Gremory, zebraliśmy się w pokoju klubowym. Na sofie siedziała Buchou z Akeno-san i dwójką naszych „gości”. Reszta członków, wliczając w to mnie, siedziała w rogu pomieszczenia i słuchała rozmowy. Kiedy tylko ta dwójka pojawiła się w pokoju, nie mogliśmy się pozbyć pewnego uczucia. Nasz diabelski instynkt ostrzegał nas przed niebezpieczeństwem. Buchou i Akeno-san rozmawiały z nimi z poważnymi twarzami. Największym zagrożeniem był jednak Kiba. Patrzył na nie złym, nienawistnym spojrzeniem. Jeśli coś ma się stać…… Nie. Wyglądał, jakby je miał zaraz pociąć. Wierzyły w Boga, którego Kiba nienawidził. Jeśli znało się jego przeszłość, to wiedziało się wtedy, że chłopak był przepełniony nienawiścią. Nawet w tej atmosferze, pierwszą, która zabrała głos, była Shidou Irina.

„Niedawno, Świete miecze, Excalibury, które były przechowywane w Kwaterze Głównej Kościoła Katolickiego w Watykanie, Kościoła Protestanckiego i Kościoła Wschodniego, zostały skradzione.”

Excalibur został skradziony? Katolicki i Protestancki……? Jeśli dobrze pamiętam, to na lekcjach w szkole mówili, że wśród chrześcijan są różne odłamy. Ale jak Excalibur mógł zostać skradziony katolikom, protestantom i wschodnim chrześcijanom? Powinien być tylko w jednym miejscu, prawda?

- Excalibur nie jest jednym przedmiotem. - Osobą która mi odpowiedziała była Buchou. Arara, wygląda na to, że Buchou potrafi czytać w moich myślach.

- Przepraszam. Mój sługa od niedawna jest diabłem, więc możemy kontynuować rozmowę od wyjaśnienia, czym jest Excalibur?

Shidou Irina zgodziła się na propozycję Buchou.

- Ise-kun, Excalibur dawno temu, podczas wojny, został połamany na kawałki. - Irina powiedziała to patrząc na mnie.

Huh? Połamany? Święty miecz tak skończył? Nawet taki super, sławny I wspaniały miecz?

- Teraz to wygląda tak. - Dziewczyna z niebieskimi włosami i zielonym pasemkiem pokazała mi broń, którą dotychczas ukrywała owiniętą w tkaninę. Oręż wyglądał jak długi miecz.

- To jest Excalibur.

''DRESZCZE''

Kiedy tylko na niego spojrzałem, poczułem jak otwiera się każdy por w mojej skórze, a do mojego ciała dostaje się coś zimnego. Strach. Drżenie. Groza. Ten jeden miecz naprawdę mnie przeraził. Jest niebezpieczny. Naprawdę niebezpieczny. Nawet ja zrozumiałem, że każdy diabeł który go dotknie, natychmiast zginie! Czy to jest święty miecz? Czy to jest ostateczna broń do zniszczenia diabłów?

- Tak więc Excalibur został połamany na kawałki podczas wojny. Fragmenty zostały zebrane i zmienione sztuką alchemiczną w nową postać. Zrobiono z nich siedem mieczy. To jest jeden z nich.

Więc to nie jest prawdziwy Excalibur, ale nowy, który został zrobiony później.

- Ten który trzymam to „Excalibur Destrukcji”. Jest to jeden z siedmiu stworzonych mieczy. Kontrolę nad nim sprawuje Kościół Katolicki.

Dziewczyna z pasemkiem odłożyła miecz i owinęła go tkaniną. Jeśli dobrze zauważyłem, to na tkaninie widniał magiczny symbol. Czy ona za każdym razem musi go zapieczętować? Nie zmienia to jednak faktu, że ten przedmiot jest niebezpieczny. Irina wyciągnęła coś, co wyglądało jak długa lina. Lina ruszała się, jakby była żywa.

…! Lina zmieniła kształt i zmieniła się w katanę.

- Mój miecz to „Excalibur Mimiki”. Mogę zmienić jego kształt w cokolwiek chcę, jest to bardzo przydatne, kiedy muszę go gdzieś przenieść. Podobnie jak ten, każdy „Excalibur” ma jakieś unikatowe zdolności. Ten miecz jest własnością Kościoła Protestanckiego - Powiedziała to z dumą.

Czułem strach z powodu tych mieczy. Dla nas, diabłów, były naprawdę niebezpieczne.

- Irina…… Nie ma powodu, aby opowiadać tym diabłom o zdolnościach Excaliburów, prawda?

- Ara Xenovia. Nawet jeśli są diabłami, musimy darzyć w tej sytuacji wzajemnym zaufaniem. Dodatkowo, nawet jeśli zdolność mojego miecza wyszła na jaw, to i tak nie dam się pokonać wszystkim obecnym tu diabłom. - Irina powiedziała to z pewnością. Jest zapewne przeświadczona, że nie wygra z nami.

Dwa legendarne miecze są tutaj! Wow! Czyż to nie jest poważna sytuacja!? Nagle poczułem czyjąś obecność tuż obok mnie.

To był Kiba. Patrzył wrogo na obydwa Excalibury, a jego twarz miała tak straszny wyraz, jakiego nigdy u niego nie widziałem. Racja… Kiba żywi nienawiść do Excaliburów. Nigdy nie mogłem marzyć, że zobaczę te miecze w takim miejscu. Kiba nigdy prawdopodobnie nie myślał, że spotka tutaj Excalibury. A teraz były przed nim. Musiał pewnie szaleć. Uspokój się. Nie naskakuj na nie. Buchou profesjonalnie rozmawia z naszymi wrogami. Jeśli coś zrobisz, wszystko pójdzie na próżno! W najgorszym przypadku rozpocznie się walka. Nie ma mowy, abyśmy w walce przeciwko Excaliburom, obeszli się bez strat.

- ……Więc co robią skradzione Excalibury, w tym kraju, leżącym we wschodniej części świata? - Buchou kontynuowała rozmowę z tą samą postawą.

Jak można było oczekiwać po onee-sama, nie przejmowała się, nawet jeśli przed nią znajdowały się Excalibury! Zachowała zimną krew! Dziwna dziewczyna, w niebieskich włosach z zielonym pasemkiem, mająca straszne oczy — Myślę że nazywała się Xenovia —kontynuowała rozmowę.

- Kościół katolicki był właścicielem dwóch Excalibuów, wliczając w to mój. Kościół Protestancki miał kolejne dwa. Kościół Wschodni także dwa. Siódmy miecz zaginął w trakcie wojny pomiędzy Bogiem, diabłami i upadłymi aniołami. Każdemu Kościołowi ukradziono po jednym mieczu. Złodziej zabrał je do Japonii i przywiózł do tego miasta.

Hej, hej. Więc złodziej świętych mieczy upodobał sobie to miasto, co? Buchou przyłożyła dłoń do czoła i wzięła głęboki oddech.

- Wygląda na to, że na moim terytorium ciągle coś się dzieje. Więc kim jest złodziej, który ukradł Excalibury?

- Złodziej jest członkiem Grigori.

Buchou otworzyła szeroko oczy ze zdumienia.

- Święte miecze zostały skradzione przez stowarzyszenie upadłych aniołów? To nie kwestia błędu, ale jeśli chodzi o kradzież mieczy, to zdecydowanie były upadłe anioły. Dla pracujących na „górze” diabłów, święte miecze nie są przedmiotem zainteresowania

- Znamy głównego winowajcę, który ukradł Excalibury. To Kokabiel, jeden z szefów Grigori.

- Kokabiel… Jeden z przywódców upadłych aniołów, który przetrwał wojnę toczącą się od czasów starożytnych…… Nie przypuszczałam, że usłyszę to imię pojawiające się w Biblii. - Buchou uśmiechnęła się z samozadowoleniem.

Zaraz, Przywódca upadłych aniołów!? Nie tylko ma Excalibur, ale jeszcze szefuje upadłym aniołom? W…w takim razie dlaczego tu przyszły? Chcą współpracować……?

- Wysyłaliśmy tu w sekrecie księży i egzorcystów, ale wszyscy zostali zabici. - Powiedziała Xenovia.

Jesteś poważna? Wydarzyło się tu tyle brutalnych incydentów, a my o tym nie wiedzieliśmy……? Więc to prośba o współpracę? Więc przyszłyście prosić o pomoc wysokolasowego diabła, który rządzi na tym terenie? To co powiedziała ta dwójka, całkowicie zdradziło moje domysły.

- Nasza prośba… Nie. Naszym rozkazem jest, aby żadne diabły nie przeszkadzały nam w walce o święty miecz, którą stoczymy z upadłymi aniołami. Innymi słowy, przyszliśmy wam powiedzieć, abyście nie mieszali się do tego incydentu. - Odpowiedziała Xenovia

Kiedy Buchou to usłyszała, jej oczy zmieniły się.

- Cóż za maniery. Czy to nie umiarkowanie? Myślicie, że współpracujemy z upadłymi aniołami? A może wspólnie chcemy coś zrobić z Excaliburem?

- Według kwatery głównej, nie jest to wykluczone.

W oczach Buchou było zimno. Naprawdę była wkurzona! W końcu wrogowie weszli na jej terytorium. Teraz mówią jej jeszcze, aby się nie mieszała i nie wtrącała do niczego. Dodatkowo mówią co im się podoba i że nam nie przebaczą, jeśli zawarliśmy sojusz z upadłymi aniołami. Duma Buchou, jako wysokoklasowego diabła, nie mogła tego znieść.

- „Góra” nie ufa diabłom, ani upadłym aniołom. Rozkazano nam, że jeśli Excalibur został zabrany sługom Boga, to diabłom może to być na rękę, prawda? Upadłe anioły też mają z tego korzyści. Dlatego nie byłoby to dziwne, jeśli zawarliby ze sobą sojusz. Oto dlaczego was ostrzegamy. Jeśli zawarliście sojusz z Kokabielem, zlikwidujemy was. Nawet jeśli jesteś młodszą siostrą Maou. - Xenovia powiedziała to niedbale, nie zwracając uwagi na złe spojrzenie Buchou.

- ……Skoro wiecie że jestem siostrą Maou, to znaczy że macie znajomości wśród kościelnego szefostwa. Powiem wam więc, że nie mamy żadnego sojuszu z upadłymi aniołami. Żadnego. W imieniu Domu Gremory, nie zrobiłabym niczego, co mogłoby zhańbić imię Maou!

Była to sporna dla obu stron sytuacja, ale Xenovia roześmiała się.

- Fu. Wystarczy tego dobrego. Ostrzegam was tylko na wypadek, gdyby Kokabiel ukrywał się w tym mieście z trzema Excaliburami. Jeśli coś się stanie, ja będę tą, która zostanie znienawidzona przez bandę z kwatery głównej Kościoła. Cóż, Nie chcemy was prosić o współpracę. Jeśli tymczasowo zawiązałabyś sojusz ze sługami Boga, mogłoby to wpłynąć na równowagę panującą pomiędzy frakcjami. Zwłaszcza że jesteś młodszą siostrą Maou.

Po usłyszeniu Xenovi, Buchou wzięła głęboki oddech, a wyraz jej twarzy złagodniał. Ngggggh. To wszystko było takie skomplikowane, że nie mogłem nadążyć.

- Gdzie jest osoba którą wysłał Kościół Wschodni?

- Ją sobie trzymamy w rezerwie. Ma strzec ostatniego Excalibura, jeśli Irina i ja zawiedziemy. - Odpowiedziała Xenovia.

- Więc tylko wy dwie? Chcecie odebrać Excalibury przywódcy upadłych aniołów we dwójkę? To lekkomyślne. Naprawdę tak bardzo chcecie umrzeć? - Powiedziała Buchou zdumionym głosem.

- Tak. - Shidou Irina odparła jej prosto w oczy.

- Myślę jak Irina, ale jeśli to możliwe, to nie chcę umierać. - Dołożyła od siebie Xenovia.

- ……Przyjechałyście do Japonii gotowe na śmierć? Wiara w waszą naukę jest jak zwykle ekstremalna.

- Nie mów źle o naszej nauce, Rias Gremory. Prawda Xenovia?

- Racja. Dodatkowo Kościół podjął decyzję, że lepiej będzie zniszczyć wszystkie Excalibury, niż pozwolić upadłym aniołom skorzystać z nich. Naszym podstawowym zadaniem jest odebrać miecze upadłym aniołom. Nic się nie stanie, jeśli zginiemy wypełniając to zadanie. Najlepszym przedmiotem do walki z Excaliburem jest Excalibur.

Cóż za determinacja! Czy to jest ich wiara? Naprawdę zdumiewające. To było coś, czego nie potrafiłem zrozumieć. Czy to źle, że chciały umrzeć dla boga?

- Czy to w ogóle możliwe dla waszej dwójki?

- Cóż, nie zginiemy na próżno. - Xenovia odpowiedziała odważnie na pytanie Buchou.

- Jesteście pewne siebie. Macie jakąś sekretną broń?”

„Może, pozostawię to twojej wyobraźni.

- ......................

- .......................

Zaraz po tym ta dwójka popatrzyła na siebie nawzajem, a rozmowa została przerwana. Shidou Irina i Xenovia spojrzały na siebie jeszcze raz i wstały.

- Więc my już sobie pójdziemy. Chodźmy, Irina.

- Nie napijecie się herbaty? Mogę wam przygotować przekąski.

- Nie potrzebuję tego. - Xenovia odrzuciła ofertę Buchou.

- Przepraszam. Do zobaczenia. - Przeprosiła Shidou Irina.

Nie próbowały nawet zaakceptować oferty Buchou i próbowały wyjść. Nagle, obydwie spojrzały w tym samym kierunku. W stronę Asi.

- Kiedy zobaczyłam cię wczoraj w domu Issei’a, pomyślałam, że to może ty. Jesteś „Wiedźma” Asia Argento? Nigdy bym nie przypuszczała, że spotkam cię w takim miejscu jak to. - Powiedziała Xenovia.

Asia zatrzęsła się po tym, jak nazwano ją „Wiedźmą”. To słowo musiało się wiązać dla niej z czymś bolesnym. Irina też zauważyła Asię i zaczęła się w nią wpatrywać.

- Podobno jesteś „Wiedźmą”? Dawniej byłaś świętą dziewicą? Masz moce, które mogą leczyć diabły i upadłe anioły? Słyszałam, że odeszłaś gdzieś po tym, jak cię wyklęto, ale nigdy bym nie przypuszczała, że sama zostaniesz diabłem.

- ……Ummmmm……Ja……Ja……… - Asia nie wiedziała, jak na to zareagować.

- W porządku. Nie powiem „górze”, co tutaj zobaczyłam, więc jesteś bezpieczna. Ludzie, którzy przebywali ze “Świętą dziewicą Asią” też byliby nieźle zszokowani.

- ........................... - Asię zakłopotały słowa Iriny.

- Stać się diabłem. I to ta, którą nazywano „Świętą dziewicą”. Spadłaś najniżej jak mogłaś. Ciągle wierzysz w Boga?

- Xenovia. Niemożliwe, aby ktoś, kto stał się diabłem, dalej wierzył w Boga. - Shidou Irina powiedziała to ze zdumioną twarzą.

- Nie, dalej czuję od niej zapach „wiary”. Może to trochę abstrakcyjne, ale jestem wrażliwa na tego typu rzeczy. Są ludzie którzy zdradzili naukę Kościoła i mają z tego powodu poczucie winy, gdyż nie mogą o niej zapomnieć. Od niej wyczuwam coś podobnego. - Xenovia powiedziała to z ostrym wzrokiem, a Irina zaczęła patrzeć na Asię z większym zainteresowaniem.

- To prawda? Asia-san, dalej wierzysz w Boga, nawet jeśli stałaś się diabłem?

- ……Nie mogłam tak po prostu tego z siebie wyrzucić. Wierzyłam w to przez całe życie…… - Asia odpowiedziała na pytanie ze smutnym wyrazem twarzy,

Słysząc to, Xenovia wyciągnęła miecz z tkaniny I wycelowała go w Asię.

- Więc to tak. W takim razie powinnyśmy cię natychmiast ściąć. Mogę cię zabić w imię Boga. Nawet jeśli jesteś grzeszna, Bóg ci wybaczy.

……Nie mogłem się powstrzymać, coś we mnie się zapaliło. Xenovia zbliżyła się do Asi, a ja stanąłem przed nią, chroniąc Asię.

- Nie dotykaj jej. - Powiedziałem jasno Xenovii.

- Jeśli podejdziesz do niej bliżej, nie wybaczę ci tego. Nazwałaś Asię „Czarownicą”, prawda?

- Tak, nazwałam. Teraz jest istotą, która zasługuje na miano „Wiedźmy”.

Co…co to za suka!? Zacisnąłem zęby tak mocno, że aż zazgrzytały i ruszyłem naprzeciwko niej.

- Nie pieprz mi tutaj! Nikt jej nie pomógł, kiedy sama potrzebowała pomocy! Ci, którzy nie potrafili zrozumieć uczuć Asii, byli bandą idiotów! To bardzo źle, że nikt nawet nie próbował zostać jej przyjacielem!

- Myślisz że „Święta dziewica” potrzebuje przyjaciół? Najważniejsza dla niej jest miłość do innych. „Święta dziewica” jest skończona, kiedy szuka przyjaciół i miłości innych ludzi. Mogła dalej żyć dzięki miłości Boga. Asia Argento od samego początku nie nadawał się na „Świętą dziewicę”.. - Xenovia powiedziała to takim tonem, jakby była to oczywista rzecz.

Cholera! Co jest z tymi ludźmi! Nie potrafię ich zrozumieć! Zresztą nawet nie chcę! Jak może mówić ,ze Asi jest zła!?

- Więc byliście bardzo samolubni, robiąc z niej „Świętą dziewicę” i porzuciliście ją ponieważ nie była taka, jak chcieliście? To popieprzone……… Zdrowo popieprzone!

Nie mogłem się powstrzymać tego, co tak długo musiałem w sobie dusić. Ja zawsze... Zawsze chciałem powiedzieć to osobom, które wierzą w Boga.

- Nikt z was nie wie, przez co musiała przejść! Co za Bóg!? Co za miłość!? Bóg gówno zrobił, kiedy była w niebezpieczeństwie!

- Bóg ją kocha. Jeśli nic się nie stało, to znaczy, że albo nie wierzyła w niego dostatecznie mocno, albo jej wiara była fałszywa. - Xenovia odpowiedziała spokojnie.

Ludzie związani z Kościołem są tacy? Asia musiała z nimi żyć? Nie wykręcaj się sianem…… Nie próbuj tego ze mną.

- Kim jesteś dla Asii?

- Rodziną. Przyjacielem. Towarzyszem. Dlatego pomagam Asii. Będę jej strzegł! Jeśli spróbujesz ja tknąć, uznam cię za mojego wroga.

- Czy to deklaracja wobec nas……wszystkich w Kościele? Coś za dużo podskakujesz, pojedynczy diabełku. Gremory, chyba za mało go uczyłaś, prawda? - Xenovia spojrzała ostro na moją prowokację.

- Ise, prze……- Buchou próbowała mnie uspokoić, ale Kiba stanął po mojej stronie.

- To dobry moment, ja będę twoim przeciwnikiem.- Kiba niósł swój miecz a z jego ciała wydobywała się niesamowita aura żądzy mordu.

- Kim jesteś? - Zapytała Xenovia.

Kiba parsknął śmiechem w odpowiedzi.

- Jestem twoim senpaiem, choć nie do końca.

Nagle w pokoju pojawiła się niezliczona ilość demonicznych mieczy.

Hmmmm. Jak to się mogło tak skończyć?

Stałem w miejscu, w którym ćwiczyliśmy do Turnieju Piłki. Kiba stał niedaleko mnie. Shidou Irina i Xenovia stały naprzeciwko nas. Nas i całą okolicę okrywała bariera, zrobiona z czerwonej aury. Reszta członków przypatrywała się nam spoza bariery.

- Zaczynajmy więc.

Irina i Xenovia zdjęły białe szaty, pod którymi nosiły czarne stroje bitewne. Nie pokazywały ich skóry, ale wyglądały tak……erotycznie…… można było zobaczyć kształty ich ciała. Ummmm, obydwie miały ładne sylwetki i wąskie biodra! Xenovia ściągnęła tkaninę ze swojej broni i ujawniła Excalibur. Excalibur Iriny zmienił kształt i uformował się się w katanę.

Wyjaśnię wam, jak do tego doszło.

Kiedy kłóciłem się z dwiema posiadaczkami świętych mieczy, Kiba się przyłączył i wszystko pogorszył. Wygląda na to, że Buchou miała problemy z zachowaniem kontroli nad sytuacją, ponieważ to jej słudzy zaczęli sprzeczkę. Wtedy Xenovia złożyła propozycję.

- To może być interesujący test sprawdzający, jaką siłą dysponują słudzy Rias Gremory. Dodatkowo jestem zainteresowana siłą tego gościa, nazywającego siebie moim senpaiem.

Xenovia zaakceptowała wyzwanie Kiby. Obiecała też, że nie zaraportuje tego zdarzenia Kościołowi. Rozumiała też trochę naszą sytuację, więc nie miała nic przeciwko, aby bitwa nie toczyła się na śmierć i życie. Na miejsce walki zostało wybrany plac obok starego budynku szkoły, gdzie ćwiczyliśmy do Turnieju Piłki. Aby unikać niepotrzebnych zniszczeń, czy zauważenia przez innych, Akeno-san nałożyła na nas barierę. Dzięki temu mogliśmy walczyć bardziej brawurowo. Ja też miałem wziąć udział w bitwie…… Dlaczego? Czy ta walka miał być dogrywką do kłótni? To niedorzeczne…… Byłem wściekły, ponieważ gadały bzdury o Asi. Ale nigdy bym nie pomyślał, że skończy się to w ten sposób. Miałem już to przerwać, kiedy Buchou to zrobiła… Skończyło się to w ten sposób, ponieważ Kiba się dołączył……

- Nawet jeśli to zwykły test, Uważajcie na te święte miecze! - Dotarło do mnie ostrzeżenie Buchou.

- T....tak. - Odpowiedziałem.

Cały się trząsłem, gdyż pamiętałem film „Kolekcja zagrożeń ze strony świętych mieczy”, który obejrzeliśmy przed walką. Było to nagranie bitew wysokoklasowych diabłów, z ludźmi władającymi świętymi mieczami. Z ran diabłów, którzy zostali cięci ich ostrzami, wydobywał się dym. Wiecie, że te części ciała, które zostały zranione, znikły? Dosłownie, znikły. Diabły zostają całkowicie wyeliminowane, jeśli święty miecz ich zrani. Ich ciała po prostu znikają. Straszne. Naprawdę straszne! Zdecydowanie nie chcę zostać trafiony ostrzem takiego miecza! Kiba aktywował swój Sacred Gear, a momentalnie dookoła niego pojawiły się demoniczne miecze.

- ..............Śmiejesz się?

Kiba śmiał się tak dużo, że aż wyglądało to dziwnie. Ten śmiech sprowadził zimną atmosferę. Nie było żadnego śladu, po świeżych uśmiechu, który zazwyczaj gościł na jego ustach. Tak bardzo…… Tak bardzo nienawidzisz Sacred Gear……?

- Tak. Mam przed sobą rzecz, którą tak bardzo chcę zniszczyć. Jestem szczęśliwy. Fufufu, słyszałem, że przebywanie w pobliżu smoka i diabła przyciąga „moc”. Dla mnie jest jednak za wcześnie na takie spotkanie.

Ddraig powiedział coś podobnego. Wiele istot będzie do mnie ściągać z powodu moich smoczych mocy. Więc to przeze mnie………i przez Ddraiga? Nie, to niemożliwe……

- ……„Narodziny Miecza”, huh. Właściciel tej mocy może stworzyć każdy miecz, jaki tylko sobie wyobrazi. To unikatowe wśród demonicznych mieczy związanych z Sacred Gears……… Słyszałam że był to „przedmiot badań”, który uniknął zlikwidowania w „Projekcie Święty Miecz”……… Czy to ty? - Zapytała Xenovia, ale Kiba nie uznał ze celowe odpowiadać.

Skierował natomiast swoją rządzę mordu w jej kierunku. Hej, hej. Zabijanie jest zabronione, wiesz o tym? Kiba, Błagam cię, upewnij się, że to pozostanie zwykłym starciem. Jeśli przekroczymy tą granicę, to czy to nie wpłynie na relacje między Bogiem a diabłami? Maou Sirzechs-sama też będzie miał kłopoty.

- Hyoudou Issei-kun.

Naprzeciwko mnie stała Shidou Irina. Dziewczyna z kasztanowymi włosami. Kiedy byłem mały, myślałem, że jest chłopcem, ale teraz, nieważne ile razy bym na nią patrzył, jest dziewczyną. Ledwie pamiętałem czasy, kiedy się razem bawiliśmy. Teraz jest śliczną dziewczyną. Ma niezłe ciało i jest w moim typie.

- Kiedy spotkałam chłopca, którego nie widziałam od tak dawna i dowiedziałam się, że został się diabłem……… Byłam zszokowana.

Wyglądał na zdesperowaną. Cóż, nawet ja nie myślałem, że kiedykolwiek stanę się diabłem. Cieszę się jednak z mojego życia.

- Ummmm Shidou Irina…… Mogę cię nazywać Irina? Naprawdę musiało do tego dojść? Powiedziałem to wszystko przez to, co mówiłyście o Asii. Nie uważam, że musimy walczyć. - Takie było moje zdanie.

Powiedziałem to co myślałem o ludziach Kościoła, którzy w taki sposób traktowali Asię. Jakaś część mnie poczuła ulgę, kiedy to z siebie wyrzuciłem. Cóż, jeśli znów powiedzą coś złego na temat Asii, będę z nimi walczył. Nie zniosę innych ludzi, którzy mówią źle na temat mojej rodziny. Ale Irina patrzyła na mnie godnym pożałowania wzrokiem. Uroniła pojedynczą łzę, która stoczyła się jej po policzku.

- Żałosne, Hyoudou Issei-kun. Nie, znam cię przecież od tak dawna, więc będę cię nazywała Ise-kun. Cóż za psikusa spłatało nam przeznaczenie! Wyjechałam do Anglii, ponieważ odkryłam, że jestem w stanie władać świętymi mieczami i myślałam, że mogę reprezentować Boga! Aaach, to też musi być próba, której poddaje mnie Bóg! Ziemia na której nie byłam tak długo! Cóż za okrutne przeznaczenie, mój przyjaciel z dzieciństwa stał się diabłem! Podróże w czasie są okrutne! Ale idąc naprzód, zawrócę kogoś na prawdziwą ścieżkę wiary w Boga!! Teraz Ise-kun! Osądzę cię tym Excaliburem! Amen!

Nawet jeśli Irina roniła łzy, wyglądała na naprawdę chętną do zrobienia tego i celowała mieczem w moją stronę. Huh!? Huuuuh!? Ta…ta dziewczyna powiedział coś trudnego do zrozumienia! Oooch! Jej oczy błyszczały się jak gwiazdy! Czy ona się upiła swoją wiarą? Moze bawiła ją ta sytuacja? Wow! Czy ona jest typem dziewczyny, z którą lepiej się w nic nie angażować!?

- Właściwie to nie wiem o co ci chodzi, ale, aktywacja Boosted Gear!

[Boost!]

Błysnęło czerwone światło i na mojej lewej ręce pojawiła się rękawica. Pojawił się także dźwięk, który oznajmił, że moja moc wzrosła. Mój Sacred Gear posiada zdolność zwiększania mojej mocy co 10 sekund. Mogę również przetransferować moje moce do kogoś, lub do czegoś. Muszę jednak przedtem aktywować mój Sacred Gear. Jeśli ona zrobi coś przed tym, nic nie będę mógł zrobić. Irina i Xenovia wyglądały na zszokowane, kiedy zobaczyły mój Sacred Gear.

- ...........Longinus.

- Czy to jest „Boosted Gear”? Nigdy bym nie pomyślała, że spotkam właściciela Czerwonego Smoka, w takim wschodnim kraju jak ten……

Obydwie uniosły brwi.

- Zrobisz krzywdę sama sobie, jeśli skupisz uwagę na Ise-kunie!

''ZDERZENIE!''

Kiba pojawił się przed Xenovią i ciął ją mieczem. Święty i demoniczny miecz skrzesały iskry. Xenovia uśmiechnęła się po sparowaniu ataku Kiby.

- Sacred Gear „Narodziny Miecza” i „Boosted Gear”, a także „Twilight Healing”, którym dysponuje Asia Argento. Wszystkie te Sacred Gear są dla nas heretyckie. Może to było dla was naturalne, że zmieniliście się w diabły.

- Moja moc jest także zasilana przez nienawiści moich towarzyszy, którzy zginęli przepełnieni żalem!

Więc Kiba ślubował zemstę, za wszystkie obiekty badań, które zginęły w projekcie.

- Nadchodzę Ise-kun!

Irina ruszyła na mnie, tnąc mieczem. Niebezpieczeństwo! Naprawdę chce mnie trafić! Jeśli zostanę trafiony, to diabeł taki jak ja, może odnieść poważne obrażenia, prawda? Wygląda to źle. Bardzo źle!

- Jeszcze nie skończyłem!

Zwiększyłem moją moc, unikając ciosu katany.

[Boost!]

Przez moje ciało przepłynęła moc. Moja siła ponownie się podwoiła. Wyglądało jednak na to, że dalej mam za mało mocy, aby z nią walczyć! Ile razy mam jeszcze tego użyć? Cholera! Nie mam jeszcze za dużo doświadczenia, a to moja pierwsza walka przeciwko świętemu mieczowi! Póki co będę unikał ciosów i czekał, kiedy zwiększę moją mocna tyle, ile mogę! Jeśli ma to tak wyglądać, to muszę tego użyć! Jeśli nie, nie potrafię się uspokoić! Nie, Jeśli nie zapanuję nad sobą, to będzie to zmarnowana bitwa! Użyję „Dress Break”, jeśli będzie na to szansa. Moja ostateczna technika. Moc, dzięki której mogę pozbawić każdą dziewczynę jej ograniczenia, czyli ubrania. Używając tej magicznej mocy, wzrośnie moja siła. Wyraz twarzy Iriny zrobił się nagle podejrzliwy.

- ……Co za lubieżna mina. O czym ty myślisz?

Fufufu. Niedługo zobaczę cię nago.

- ……Proszę, bądź ostrożna. Ise-senpai ma moc zdzierania ubrań z kobiet, których dotknął.

Koneko-chan!? Dlaczego ujawniasz moje posunięcia wrogowi!? Koneko-chan po chwili spojrzała na mnie z buntowniczymi oczami.

- ……Wróg wszystkich kobiet. Jesteś najgorszy. -

- Aaach! To okrutne słowa Koneko-chan!

- Cóż za plebejska technika! Aaach Boże. Przebacz temu grzesznemu zboczeńcowi! - Irina przybrała smutny wyraz twarzy, kiedy się modliła.

- Nie patrz na mnie godnym pożałowania wzrokiem!

- ……Jesteś najgorszy.

Przepraszam Koneko-chan. Wybacz że jestem napalony!

- Ise-san! Jeśli tak bardzo pożądasz kobiecego ciała, mogłeś mi powiedzieć……! Nie mam nic przeciwko, aby poświęcić dla ciebie moje ciało.

Samo-poświęcenie! Tego mogłem się spodziewać po byłej chrześcijance, Asii-san! Ale nie mówisz czasem czegoś zbyt śmiałego.

- Rozumiem. Ogromne seksualne żądze. Myślę że to świetnie pasuje do takiego demona, z tak mocnym pożądaniem. - Xenovia powiedziała to z westchnieniem. Patrzyła jednak na mnie pogardliwym wzrokiem!

- Przepraszam.

Nie wiem dlaczego Kiba ją przeprasza. Nie ma potrzeby, żebyś ją przepraszał dupku! Dlaczego tylko ja jestem traktowany w ten sposób? Kiba stworzył demoniczny miecz i podniósł go. Miał teraz dwa miecze, z którymi ruszył w stronę Xenovii.

- Teraz wróćmy do tego gdzie jesteśmy! Ogień! Oraz mróz! „Delikatna Pochodnia” i „Mroźna Mgła”!

Jeden z demonicznych mieczy wyglądał jak wir płomienia a drugi był zrobiony z zimnego powietrza i srebrnego mrozu. Kiba jest „Skoczkiem”. Cechą „Skoczka” jest szybkość. Zaatakował z boską szybkością, ale Xenovia ledwie zauważalnymi ruchami uniknęła ataków Kiby, które uderzyły ze wszystkich stron.

- Szybkie ruchy „Skoczka”, a także dwa demoniczne miecze, ognisty i lodowy. Ale jesteś naiwny!

''KACHING!''

Pojedynczy cios Xenovi, zmienił obydwa miecze Kiby w pył.

- .............................! - Kiba Zaniemówił, ponieważ jego demoniczne miecze zostały zniszczone jednym ciosem.

Cóż za niszczycielska moc! Więc to jest święty miecz!

- Mój miecz to broń masowego zniszczenia. Nie ma nic, czego nie umiałby zniszczyć.

Xenovia zakręciła mieczem dookoła. Najpierw wycelowała go w niebo, a potem wbiła w ziemię.

''DOOOOOOOOOOOOOOOON!!''

Nagle miejsce w którym stałem zatrzęsło się, a ziemia zaczęła dudnić! Straciłem równowagę i upadłem na kolana. Nie mogłem wstać! Dookoła unosiły się chmury pyłu! Przede mną było pełno latającego brudu, które uderzyły mnie w twarz.

''TFU! TFU!''

Próbowałem oczyścić moją twarz, jednocześnie plując piachem, który dostał mi się do ust.

……! Nie mogłem uwierzyć własnym oczom, kiedy zobaczyłem grunt. Krater!? W miejscu, w które Xenovia wbiła miecz, była wielka dziura! Nie mówcie mi, że zrobiła to jednym ciosem!? Jednym cięciem miecza!? Kiedy Xenovia wbiła miecz w ziemię, nie wyglądało na to, aby zużyła dużo mocy.

- To jest mój Excalibur. Może zniszczyć wszystko, co stanie mu na drodze. Nie bez powodu nazywa się „Excalibur”.

……„Excalibur Destrukcji”. Destrukcyjna moc jest na zupełnie innym poziomie! Nawet jeśli to nie był demoniczny miecz Kiby, było to druzgoczące! Jego Wyraz twarzy zmienił się, kiedy to zobaczył.

- ……Cóż za potężna siła, nawet jeśli to nie był prawdziwy Excalibur. Zniszczenie wszystkich siedmiu mieczy to trudne zadanie.

Jego oczy nie straciły koloru nienawiści. Kiba próbował zniszczyć cała siódemkę! Jeden miecz jest silniejszy niż myślisz. Myślę, że zniszczenie ich będzie trudne nawet dla Kiby. Naprawdę, miałem już dość tego świata, w którym istnieje tylu ludzi silniejszych od nas.

[Boost!!]

To już trzeci!

- Rany! Xenovia, jestem cała brudna, przez to, że zniszczyłaś grunt!

Narzekała Irina, czyszcząc swoje ubranie.

- Ale czas wreszcie to rozstrzygnąć!

Wycelowała we mnie miecz i rzuciła się w moją stronę! Ale jest szybka! Natychmiast przebyła dzielącą nas odległość! Nawet jeśli nie była tak szybka jak Kiba, to była znacznie szybsza ode mnie! Co powinienem zrobić? Może należało przerwać moje boost'y i zaatakować? Nawet jeśli nie chce mnie zabić, stracę trochę mojej wytrzymałości, unikając jej ataków! Przynajmniej mam tyle mocy, by zareagować na jej posunięcia! Nie wiem jednak czy wystarczy mi jej na pokonanie Iriny! Nie mogę aktywować mojego Sacred Gear drugi raz! Ponieważ nie da mi na to szans! Powinienem uważać na jej Excalibur i zaatakować ją, mimo iż była człowiekiem! Nawet jeśli ma morderczą broń, ona sama taka nie jest! Może to zły sposób myślenia, ale muszę tak postąpić!

- Niezłe uniki! Robisz to całkiem nieźle! Wygląda na to, że twoja pani dobrze cię wyszkoliła!

- Tak! jeśli chodzi o trenowanie, to moja pani jest bardzo surowa! Dlatego potrafię dać sobie radę nawet z silniejszymi ode nie! Po prostu tak!

[Boost!!]

- Dalej, Boosted Gear!

[Explosion!!]

Zatrzymałem boost i zrobiłem to po to, żebym mógł walczyć z mocą, która dzięki temu wzrosła! Jeśli bym na tym nie poprzestał, moc mogłaby zostać wytrącona z równowagi, a wtedy trzeba by wszystko zaczynać od początku..

''UDERZENIE SERCA!''

Moc rosła w całym moim ciele. To był mój czwarty boost, ale prawdopodobnie mogłem się za nią z tym zabrać! Jeśli tak, to teraz zedrę z niej ubranie! Tak i nie dbam o to, że jest to plebejska technika! Nie przechodziłem tego piekielnego treningu i bitwy przeciwko Feneksowi za nic! To znaczy, ze zamierzam ją rozebrać! Myślę, że muszę użyć mojego „Dress Break”. Ruszyłem w stronę Iriny, z wystarczającą ilością mocy, by pozbawić ją ubrania.

- Wybacz że cię rozbiorę.

- Ohyda.

Irina uniknęła mojego klepnięcia, jakby się broniła przed molestującym ją zboczeńcem. Chi! Szybka jest! Ale ja się nie poddam! Nie dbam o to, nawet jeśli jestem zboczeńcem! Mam zamiar być silny!

- To jeszcze nie koniec!

Zacząłem dotrzymywać kroku ruchom Iriny. Racja! Nie ma odwrotu! Mogłem jakoś dostrzec, gdzie będzie uciekać, ponieważ moim pragnieniem było użyć na niej mojej techniki!

- Ise-kun porusza się lepiej niż zwykle.

- ……To te moce rozpustnika podwyższyły tak jego umiejętności.

Komentarze Akeno-san i Koneko-chan. Obydwie były zdumione i zszokowane moimi „mocami rozpustnika”. Wybaczcie ze jestem zboczeńcem! Ale nikt nie jest mnie w stanie powstrzymać, kiedy mam rozebrać dziewczynę! W końcu dotarłem do miejsca, gdzie uciekła Irina!

- Co! Dopadłeś mnie!?

Irina wyglądała na zaskoczoną. Fufufu. Nie lekceważ potęgi mocy rozpustnika! Mam cię! Zamierzam cię teraz rozebrać! Będę patrzył na twoje piersi! Skróciłem dystans poruszając moimi palcami i robiąc lubieżną minę. Skoczyłem w jej stronę, jakbym nurkował! Itadakimasu!

Ale… Irina schyliła się, zanim do niej dotarłem. C…co… Nie mogłem się zatrzymać, przeleciałem nad Iriną, przebiłem się przez barierę i poszybowałem w stronę Asi i Koneko-chan…

Dotknąłem ich. Złapałem je obie za ramiona, a wtedy…

''ROZEBRANIE...''

[[image: High school_dxd_v3_000d.jpg|thumb|]]

Asia i Koneko-chan zostały pozbawione mundurków. Tak, nawet bielizny. Obydwie były całkiem nagie. Atak Dress Break zakończył się sukcesem. Ciągle rosnące piersi Asii i wdzięki lolitki Koneko-chan objawiły się tuż przed moimi oczami.

''CHLUST!''

Doznałem krwotoku z nosa. Dziękuję wam bardzo! Nie, nie to miałem na myśli! To jest…!

- Nie! - Asia zakryła swoje ciało, ponieważ była zawstydzona.

Przepraszam Asia! Ale jak zwykle masz ładne proporcje. Onii-chan będzie czekał, gdyż wygląda na to, że twoje piersi dalej rosną. Z drugiej strony Koneko-chan… Dalej wyglądała na pozbawioną emocji, ale jej ciało zaczęło się trząść i wysunęła do przodu pięść. O cholera…

- Ko…Koneko-chan! Jesteś w błędzie! To pomyłka! Cóż, to działa! Ale dalej uważam, że małe piersi też są ważne! Huh? Co ja mówię? Nie o to chodziło! To przez to że Shidou Irina zrobiła unik! Nie celowałem w ciebie i Asię! A…Ale dziękuje ci bardzo! Dziękuję ci tak na wszelki wypadek……

- …Ty super lubieżniku!

''ŁUP!''

- Gufuuuu!

Otrzymałem potężny cios w brzuch, a moje ciało poczuło się dziwnie. Uwaaaaa! Ja, ja latam! Kiedy brutalnie wylądowałem na ziemi, potoczyłem się po niej……… Kaszel! Krytyczne obrażenia… Boli tak bardzo, że nie mogę wstać.
''
SZTURCH SZTURCH''

Irina szturchała mnie

- Ciągle żyjesz Ise-kun? Myślę, że to była kara boża za ten atak. To cię powinno nauczyć, że technika taka jak ta, powinna zostać zapieczętowana. Dobrze?

- ……Nie……Stworzyłem tą technikę, wkładając w nią cały mój magiczny talent…… Dalej zamierzam używać jej do rozbierania dziewczyn… Miałem naprawdę ciężką rozterkę czy wybrać tą technikę, czy może taką, która umożliwi mi widzenie przez ubrania dziewczyn…

Wstałem powoli i zająłem stanowisko naprzeciw Iriny.

- Mam zamiar walczyć dalej, dopóki nie pozbawię dziewczyny ubrania, żeby na nią patrzeć. - Podniosłem się na duchu i ruszyłem w jej kierunku.

- Chcesz walczyć z takiego powodu! Z tobą naprawdę jest coś nie tak!

- Shidou Irina! Seksualne żądze są źródłem mocy! To sprawiedliwość!!

- Amen! Boże, dodaj mi siły, abym mogła porąbać tego diabła!

Irina mocniej zacisnęła rękojeść swojego miecz i ruszyła w moja stronę. Schyliłem się, abym mógł kopnąć Irinę z dołu, kiedy będzie mnie próbowała ciąć. Zauważyła to jednak i zrobiła mały skok. Kopnąłem ziemię, dzięki czemu mogłem szybko wstać! Oto mój hak!

''OBRÓT!''

Mój hak ominął podbródek Iriny. Dziewczyna spojrzała na mnie ostro. Zamachnęła się na mnie kataną, ale uniknąłem ciosu, odskakując w tył. Przyjrzała mi się ponownie, z zszokowanym wyrazem twarzy.

- ……Przepraszam. Wygląda na to, że traktowałam cię za lekko. Naprawdę dobrze się ruszasz.

Irina miała poważną twarz. Och, mogę wygrać? Tak myślałem, ale……… Upadłem na ziemię…… Co do…… Poczułem że moc opuszcza moje ciało. Mogę się dalej ruszać, znosząc pewien ból. Ale to jest coś innego. Naprawdę nie miałem siły…… Cholera…co się stało……

Kiedy spojrzałem na mój brzuch, zobaczyłem że wydobywa się z niego dym! Czy to rana zadana przez święty miecz!? Kiedy to się stało!? Czy trafiła mnie podczas tego ataku!? Draśnięto mnie i teraz stanę się……

- To rana zadana świętym mieczem. Zranione nim diabły i upadłe anioły tracą swoją moc i zostają usunięte. Gdyby twoja rana była głębsza, mogłoby być niedobrze.

To tylko draśnięcie! Czy to zabiera aż tyle mocy, że upadłem na kolana!?

[Reset!]

Czas na aktywację Boosted Gear się skończył. Całą moc uleciała z mojego ciała i wróciła do normalnego poziomu. Jak to możliwe!

- Jeśli masz kolejne wzmacniacze, to wtedy powinieneś uniknąć ataku. Powinniśmy mieć uczciwe starcie. Przegrałeś, ponieważ użyłeś swojego Sacred Gear, nie wiedząc o różnicy mocy pomiędzy tobą, a twoim przeciwnikiem. Prosty błąd może stać się krytyczny w poważnej bitwie.

……Cholera by to. To bezużyteczne. Moje ciało nie może się ruszać…… Przegrałem? Czy zrobiłem z siebie idiotę przed Buchou i Asią? Okropność!

- Haaaaaaaaaaaa!!

Kiba wziął się w garść i próbował coś stworzyć we własnej dłoni. To coś miało kształt miecza, ale……

- Destrukcyjna potęga świętego miecza, czy destrukcyjna potęga mojego demonicznego miecza! Zobaczymy która jest silniejsza!

W dłoniach Kiby pojawił się ogromny miecz, który trzymał oburącz, a z jego ostrza emanowała złowieszcza aura. Był wielki. Większy od Kiby. Miał zdecydowanie ponad dwa metry. Kiba zamachnął się nim z siłą! Cięcie dosięgło Xenovi, ale ta tylko westchnęła, jakby była rozczarowana.

- Cóż za hańba, podjąłeś złą decyzję.

''GACHIN!''

Gwałtowny odgłos metalu! Duży kawałek miecza poszybował gdzieś w powietrze. To broń Kiby została złamana. Excalibur Xenovii łatwo zniszczył demoniczny miecz Kiby.

- Twoją bronią są najróżniejsze miecze które możesz stworzyć oraz twoja prędkość. Potrzebujesz dużej siły, aby posługiwać się tak wielkim mieczem przez co stracisz szybkość, która jest twoim atutem. Szukasz jakiejś destrukcyjnej mocy? Przy twoim stylu walki jest to niepotrzebne. Nie wiesz o tym?

''BANG!''

Głowica świętego miecza uderzyła Kibę w brzuch. To był prosty ruch, ale mimo to stworzył fale uderzeniową. Nawet pojedynczy atak głowicą miał destrukcyjną moc.

- Gacha!

Kiba upadł na ziemię i zaczął wymiotować.

- Nawet jeśli nie trafiono cie ostrzem, to powinno to wystarczyć, aby cie na moment zatrzymać. - Xenovia popatrzyła chwilę na Kibe i odwróciła się.

- ………Za……zaczekaj! - Kiba wyciągnął swoje ręce w jej stronę, ale wszyscy wiedzieli, ze to już koniec starcia.

Akeno-san usunęła barierę. Czerwona aura znikła, a bitwa była skończona.

- Senpai, sugeruję, abyś podczas naszej następnej walki postępował z większym opanowaniem. Rias Gremory, ufam ci co do wcześniejszej rozmowy. Dodatkowo powinnaś lepiej wytrenować swoje sługi. Ich błyskotliwe talenty bitewne maja swój limit.

Kiba patrzył na Xenowie z nienawiścią. Ona tymczasem spojrzała na mnie.

- Powiem ci jedną rzecz. “Smok Zguby” już się przebudził.

….....Co powiedziałaś?

- W końcu go spotkasz, ale biorąc pod uwagę twój obecny poziom, to nie wygrasz z nim.

Xenovia po powiedzeniu tego zabrała swoje rzeczy i opuściła nas.

- Zaczekaj na mnie Xenovia. Więc tak to wygląda Ise-kun. Powiedz mi, kiedy chcesz zostać osądzony. Amen. - Shidou Irina trzymając swój krzyż mrugnęła do mnie i zaraz potem się ulotniła.

Buchou zamknęła oczy. jestem pewien, że nie czuje się dobrze. Kiba i ja zdecydowanie zostaliśmy pokonani..

- Nic ci nie jest?

Asia położyła swoje dłonie na moim brzuchu i leczyła moją ranę swoim Sacred Gear. Przebrała się w zapasowy mundurek, który miała w starym budynku szkoły. Założyła go, ponieważ poprzedni rozerwałem na strzępy. Zielone, ciepłe światło, wydobywające się z jej dłoni, otoczyło mnie i leczyło moją ranę.

- Pokazałem ci moja niemiłą stronę, Asiu. - Powiedziałem to ze śmiechem, ale Asia potrząsnęła głową.

- Cieszę się, że twoje obrażenia są niewielkie. Byłam naprawdę przerażona, kiedy pomyślałam, że Ise-san mógłby zostać usunięty.

Aaach. Asia znów się o mnie martwiła? Dostarczam jej do tego zbyt dużo okazji.

- Przepraszam, że zdarłem z ciebie ubranie. - Przeprosiłem szczerze. Co by o tym nie myśleć, to była moja wina. Asia uśmiechnęła się jednak do mnie.

- Miałeś po prostu swój plan, prawda Ise-san? Nic się nie stało, jeśli zrobił mi to Ise-san.

……Chlip. Zrobiło mi się ciepło w oczach. Asio, wierzysz we mnie tak bardzo! Ale wiesz, że nie myślałem o niczym innym, niż zdzieranie ubrań. Aaaach. Uśmiech Asi jest taki jasny……

- ……Mógłbyś wygrać, gdybyś jeszcze raz wzmocnił swój Sacred Gear. - Koneko-chan powiedziała to masując moje ramię.

To boli. To boli Koneko-chan. Ona również miała na sobie swój zapasowy mundurek. Ale to pierwszy raz, kiedy powiedziała mi coś takiego! Byłem lekko poruszony!

- ………Niewiedza oznacza, że brakuje ci praktyki oraz prawdziwego doświadczenia bitewnego. - Aaau! Trafiłaś w sedno! Przepraszam za bycie takim lubieżnikiem!

- Powstrzymaj się Yuuto! - Usłyszałem głos Buchou.

Kiedy spojrzałem w tamta stronę, zobaczyłem Kibę, który próbował wyjść i złą Buchou. Co jest? Kiba gdzieś idzie?

- Nie wybaczę ci jeśli mnie zostawisz! Jesteś „Skoczkiem” grupy Gremory. Będę miała kłopoty, jeśli staniesz się „wygnańcem”. Natychmiast przestań!

- ……Uciekłem stamtąd dzięki pomocy moich towarzyszy. Dlatego muszę umieścić ich żal w moich demonicznych mieczach… - Po tych słowach Kiba zniknął.

- Yuuto....... Dlaczego?.......

Nie mogłem patrzeć na zasmucona twarz Buchou. Wzmogło to we mnie determinację.

- Aaaaa. Więc? Z jakiego powodu mnie wezwałeś?

Był następny dzień.

Wezwałem „Piona”, Saji'ego przed stację. Chłopak wyglądał apatycznie. Dzięki Buchou, udało mi się z nim jakoś skontaktować.

- …………On ma rację. Co wasza dwójka planuje?

Osobą która trzymała moją koszulę i nie zamierzała jej puszczać, była Koneko-chan. Spotkałem ja przez przypadek, kiedy byłem w drodze na spotkanie z Saji'm przed stacją. Próbowałem uciekać, ale łatwo mnie złapała. Jak zwykle, pod względem budowy fizycznej jestem w gorszej sytuacji, niż ta śliczna lolita. Cóż, nic nie można na to poradzić. Nie spodobało się jej to, ze próbowałem uciekać, jak tylko ją zobaczyłem. Nie przestawała mnie więc obserwować. Myślę, że żywi do mnie żal, ponieważ zdarłem z niej ubranie. Powód dla którego wezwałem Saji'ego. Jest nim…

- Zamierzam zapytać Shidou Irinę i Xenovię, czy pozwoliłyby mi zniszczyć święty miecz, Excalibur. - Kaszlnąłem raz i powiedziałem.

Nie tylko Saji, ale i Koneko-chan była tak zszokowana, że jej oczy stały się całkiem okrągłe.

<noinclude>
==Odnośniki tłumacza==

<references/>
</noinclude>

<noinclude>
{| border="1" cellpadding="5" cellspacing="0" style="margin: 1em 1em 1em 0; background: #f9f9f9; border: 1px #aaaaaa solid; padding: 0.2em; border-collapse: collapse;"
|-
| Cofnij do [[High_School_DxD_-_Tom_3_Zemsta_skoczka|Zemsty skoczka]]
| Powróć do [[High_School_DxD_(Polski)|strony głównej]]
| Przejdź do [[High_School_DxD_-_Tom_3_Rozdział_3 |Rozdziału III]]
|-
|}
</noinclude>

High School DxD - Tom 3 rozdzial 4

2012-07-03T22:45:35Z

195.69.81.103: /* Żywot 4: Naprzód Klubie Okultystyczny! */

==Żywot 4: Naprzód Klubie Okultystyczny!==

- Rias-senpai, okryliśmy szkołę wielką barierą. Dzięki temu, nawet jeśli wydarzy się jakaś katastrofa, na zewnątrz nie będzie uszkodzeń. - Saji przedstawił Buchou obecną sytuację.

My, klub okultystyczny oraz członkowie samorządu uczniowskiego, zebraliśmy się w parku, ulokowanym tuż naprzeciw Akademii Kuou. Tylko Kiby nie było z nami. Gdzie jesteś Kiba…… Ranna Irina została przetransportowana do domu Kaichou. Dzięki Mocy Asii, ominął ją najczarniejszy scenariusz. Saji z samorządu opowiadał Buchou o barierze. Pewnie z powodu tego wcześniejszego lania, stał w jakiś nienaturalny sposób. Zgodnie z jego opowieścią, Kaichou, czyli Shitori Souna-senpai, po tym jak dowiedziała się od Buchou o obecnej sytuacji, zebrała wszystkich członków samorządu i nałożyła wielką barierę na szkołę. To był środek, aby zatrzymać to, co mogłoby przeniknąć do środka z zewnątrz. Przeciwnikiem był wódz upadłych aniołów, który pojawiał się w „Biblii” i książkach.

- To zabezpieczenie jest minimalne. Prawdę mówiąc, jeśli Kokabiel będzie walczyć na poważnie, to nie tylko akademia, ale i cały region ulegną ziszczeniu. Właściwie jest do tego gotowy. Mój sługa widział go, jak uwalniał swoją moc na terenie szkoły. - Po usłyszeniu słów Kaichou zaniemówiłem

Jesteś poważna!? Mówimy o czymś tak dużym!? To znaczy, że jest aż tak poważny……… Poważnie jest kłopotliwym przywódcą upadłych aniołów!! Ma zamiar zniszczyć moje miasto, ponieważ chce spełnić swoje życzenie o ponownym rozpętaniu wojny!? Nie rób bałaganu. Nie pieprz nam tutaj upadły aniele! Nie pozwolę ci zrobić tego, o co tak prosisz! Mam zamiar żyć w tym mieście i bawić się z Buchou, Asią i wszystkimi! Moja złość wzrosła na MAXA.

- Ja i moi słudzy dalej będziemy tworzyć bariery, aby zredukować zniszczenia. Chcę je zminimalizować na tyle, na ile to możliwe…… Trudno będzie zabezpieczyć przed tym nasza szkołę. Ale musimy, ponieważ wódz upadłych aniołów zaczął się przemieszczać. - Kaichou kontynuowała wyjaśnienia.

Kaichou spojrzała w stronę szkoły ostrym, pełnym nienawiści wzrokiem. Patrzyła prawdopodobnie w kierunku Kokabiela. Było to potwierdzenie tego, że szkoła zostanie uszkodzona. Szkoła do której ja……my chodzimy……

- Dziękuję ci, Sona. Resztą zajmiemy się my.

- Rias. Naszym przeciwnikiem jest potwór, który jest od nas silniejszy. Nie jest jeszcze za późno. Powinniśmy wezwać twojego Oni-sama……

Buchou potrząsnęła głową.

- Ty też nie wołasz swojej Onee-sama.

- Ale moja Onee-sama jest…… Twój Oni-sama kocha cię. Sirzechs-sama zrobiłby coś. Więc……

- Poinformowałam już Sirzechs'a-sama. - Akeno-san powiedziała to po słowach Buchou i Kaichou.

- Akeno. - W głosie Buchou wyraźnie brzmiała krytyka.

Akeno-san miała jednak zły wyraz twarzy.

- Rias. Wiem, że nie chcesz być źródłem problemów dla Sirzechs'a-sama. To stało się na twoim terytorium, w twojej bazie i po twoich problemach rodzinnych. Ale jeśli pojawia się wódz naszych wrogów, to już inna historia. Ten problem przewyższa poziom, z którym możesz sobie dać radę. Pożyczmy siłę od Maou.

……To był pierwszy raz, kiedy widziałem Akeno, mówiąca tak do Buchou. Ale tak jak myslałem, Akeno-san mówi do niej „Rias” w prywatnym czasie i zwracała się do niej swobodnie. Buchou wyglądała, jakby chciała coś powiedzieć. Ale wzięła tylko głęboki wdech i skinęła głową. Akeno-san przybrała swój zwykły uśmiech po zobaczeniu tego.

- Dziękuje ci za zrozumienie sytuacji, Buchou. Sona-sama, posiłki od Sirzechs'a-sama będą tu w ciągu godziny.

- Godziny…… Rozumiem. W tym czasie, ja i reszta członków samorządu, przysięgamy w imieniu Sitri, że dalej będziemy tworzyć bariery.

Buchou wyglądała, jakby podjęła decyzje po usłyszeniu słów Kaichou.

- ……Godzina. Teraz ja i moi słudzy, ruszymy do ofensywy. Wyjdziemy poza barierę i odwrócimy uwagę Kokabiela. W przeciwieństwie do bitwy przeciwko Feneksowi, teraz walczymy na śmierć i życie! Mimo tego, nie przebaczę wam, jeśli zginiecie! Przetrwajmy i dalej chodźmy do szkoły!

[Tak!]

Odpowiedzieliśmy pełnymi energii głosami!

- Hyoudou! Resztę zostawiam tobie.

- Wiem Saji. Powinieneś się martwić o swoją uszkodzoną dupę.

- Nie mów tak! Czuję, że boli mocniej, kiedy o niej mówisz! A co z twoją?

Ngggh! Kiedy tylko wspomniał o moim tyłku, od razu zaczął mnie boleć!

- Fufufu. Miłość Buchou zdecydowanie boli. Cóż, w obecnej sytuacji zarówno moja, jak i twoja dupa, płonie.

- Nie, nie. Nie mogę się z tego śmiać. Więc Kiby tu jeszcze nie ma?

- Tak. Wierzę jednak że jest bezpieczny.

- Ja także.

Saji i ja złączyliśmy nasze dłonie razem i pomodliliśmy się za powodzenie naszej misji. To decydująca bitwa! Jeśli będzie poważna, to wtedy ja także……

[Zostaw to mi, partnerze. Nasz wróg to Kokabiel. Nie jest dla nas wymagającym przeciwnikiem. Pokażemy mu, gdzie jego miejsce.]

Tak, Ddraig. Pokażemy mu potęga smoka, która może pokonać Boga i Maou.

Przeszliśmy przez główną bramę. Od razu skorzystałem z możliwości awansu i z „Piona” stałem się „Królową”, więc moja moc w ten sposób wzrosła. Jako „Królowa” ciągle byłem jednak słaby, w porównaniu do Akeno-san, ponieważ byłem diabłem od niedawna.

……Zaniemówiłem po tym, jak zobaczyłem dziwną scenę. Na środku boiska, znajdowały się cztery miecze, które uwalniały niesamowite światło, unosząc się w powietrzu. W miejscu, nad którym unosiły się miecze, znajdował się podejrzanie wyglądający magiczny krąg, który rozprzestrzeniał się po całym boisku. W środku magicznego kręgu, znajdował się jakiś stary mężczyzna. Balba Galilei? Ten staruch. Co on planuje zrobić tym magicznym kręgiem?

- Co to jest....? - Wyraziłem moje wątpliwości.

- Zamierzam scalić cztery Excalibury w jeden.

Balba powiedział to, jakby to było coś zabawnego.

- Balba, jak długo jeszcze potrwa scalanie Excaliburów?

- ...!

Dobiegł do nas głos z nieba! Kiedy wszyscy członkowie klubu spojrzeli w górę, był tam Kokabiel, mający Księżyc za tło. Siedział sobie na krześle unoszącym się na niebie i patrzył na nas z góry…… Był aż tak potężnym upadłym aniołem, że potrafił zrobić latające krzesło? Skrzyżował swoje nogi z pewnością!

- Nie zajmie to nawet pięciu minut, Kokabielu.

- Jeśli tak, to zostawiam to tobie.

Kokabiel przeniósł swój wzrok z Balby na Buchou.

- Czy Sirzechs nadchodzi? A może to Serafall?”

- Na miejscu Oni-sama i Lewiatan-sama, my…

''ŚWIST! BUUUUUUUUUUUUM!!!''

Po odgłosie wiatru, rozległ się dźwięk eksplozji, której echo rozeszło się po całym terenie! Ten dźwięk pochodzi z miejsca, gdzie jest sala gimnastyczna. Nie, z miejsca gdzie BYŁA sala gimnastyczna. Nie było po niej śladu! Wyleciała w powietrze!?

- Nuda. Cóż, w każdym razie w porządku, to będzie zabawne.

W miejsce sali gimnastycznej, pojawił się olbrzymi słup światła. Czy to może świetlista włócznia? To…to jakiś żart…… Jest taka wielka! Jeśli porównać ją do broni tamtej upadłej anielicy, to jakbym porównywał wędkę z wykałaczką! Jeśli bym tym oberwał……

[Boisz się partnerze?]

Powiedział do mnie Ddraig. Oczywiście, że ten widok mnie przeraził! To nie była istota będąca od nas słabsza! To coś było zupełnie innym poziomie niż my!

[Tak. To zupełnie inny poziom. Jest tak silny, że jego imię było zapisane w „Biblii” już od czasów starożytnych. Jest jedynym który przetrwał bitwę przeciwko poprzedniemu Maou i Bogu.]

Możemy wygrać? Mogę go pokonać?

[Jeśli zrobi się poważnie, pokonam go, nawet jeśli będę musiał zmienić większość twojego ciała w smoka. Jeśli nie będziesz go w stanie pokonać, zadam mu taką ranę, która zamrozi go na godzinę. Resztę możesz zostawić Maou.]

……Więc jest tak potężny. Wygląda na to, że muszę w końcu podjąć decyzję…… Cóż, użycie zbroi to moja ostatnia deska ratunku. Dzięki temu stanę się silny na 10 sekund. Moc mojego Balance-Breaker, który ignoruje limity mojej wytrzymałości i demonicznych mocy, uczyni mnie niezwyciężonym po tym, kiedy go aktywuję. Ale nie mogę potem używać mojego Sacred Gear przez całe trzy dni. Użycie tego może więc nam bardzo pomóc, albo nas pogrążyć.

- Teraz, będę z wami walczył moim zwierzaczkiem, którego sprowadziłem z piekieł.

Kokabiel pstryknął palcami. Wtedy, w głębokich ciemnościach rozległ się odgłos trzęsienia ziemi, który zbliżał się do nas. Tą rzeczą było coś, co całkiem przekroczyło moje oczekiwania. Osiem……nie to coś miało dziesięć metrów wzrostu i wielkie cielsko. Stworzenie miało cztery nogi, a każda z nich była cienka. Jego pazury wyglądały na tak ostre, że po moich plecach przebiegły ciarki. Jego czerwone oczy lśniły w ciemnościach. Pysk był uzbrojony w groźnie wyglądające kły. Były położone blisko siebie, a przez luki między nimi, wydostawała się biała para oddechu. Ogólnie rzecz biorąc, ten zwierzak wyglądał jak……pies. Ale psy nie są takie wielkie! A poza tym nie maja trzech głów!

''RYYYYYYYYYYYYK!''

Jego wycie było tak głośne że aż poczułem drżenie ziemia! Wszystkie głowy zawyły w tym samym czasie!

- ......Cerber! - Buchou powiedziała to głosem pełnym obrzydzenia.

- Cerber?

- Tak, słynne stworzenie, znane jako psi Strażnik Piekieł.

Psi Strażnik Piekieł........?! Więc ten pies był potworem, który wydawał takie niebezpiecznie dźwięki!?

- Nie żyje w Zaświatach, tylko przy bramie do Piekła. Ale żeby sprowadzić to coś do świata ludzi!

- Czy to źle?

- Musimy to zrobić! Ise, pozbądźmy się go stąd!

Ooou, Buchou. Jest podładowana! Więc ja też muszę się bardziej podładować!

- Tak Buchou! Zróbmy to, Boosted Gear!”

[Boost!]

Dobrze psinko! Wygląda na to, że nie zostałeś oswojony jak należy, ale już ja cię nauczę dyscypliny! Byłem pełen entuzjazmu, żeby to zrobić, ale Buchou położyła dłoń na moim ramieniu.

- Ise, tym razem wycofamy cię na tyły.

- Żebym mógł zadać mu decydujący cios, atakując moją mocą? – Zapytałem, ale Buchou potrząsnęła głową.

- Nie, powierzam ci wspieranie nas. Będziesz nam przesyłał swoje wzmocnienia mocy. Boosted Gear jest takim rodzajem Sacred Gear, który podczas drużynowej bitwy zwiększa nie tylko twoją moc, ale też i zdolności twoich towarzyszy.

Zwiększać moc towarzyszy, używając do tego zdolności mojego Daru. Jeśli prześlę wzmocnioną moc do Buchou i Akeno-san, które są silniejsze niż normalny ja…… Także jeśli chodzi o leczenie, jeśli wzmocnię zdolności Asii, wtedy efekt powinny być nieograniczone! Więc zamierzam użyć mojej wzmocnionej mocy do wspierania członków Klubu! Czy to może być sposób na efektywną walkę przeciwko Kokabielowi? Nawet jeśli nie możemy zadać mu potężnych ran, możemy użyć mocy to zablokowania jego ataków!

- Tak przy okazji Ise. Wliczając w to wzmocnienia twojej mocy, ile razy jesteś w stanie użyć swoich zdolności? - Zapytała Buchou.

Tak, mogę użyć mojego Sacred Gear ograniczoną ilość razy. Mój Sacred Gear może pomnożyć moją moc należącą do niezwykłej kategorii. To, ile razy mogę tego użyć, zależy od posiadacza, czyli mnie. Jeśli użyję go za mocno, Sacred Gear przestanie działać. Wtedy moje ciało straci całą siłę.

- Teraz, z moją obecną wytrzymałością, mogę przesłać maksymalne wzmocnienie trzy, albo cztery razy. Nie, mogę zemdleć po czwartym razie, więc myślcie, że mogę tego użyć tylko trzy razy.

- Rozumiem. Nie możemy ich więc zmarnować.

Przepraszam Buchou. Może gdybym nie używał zbyt silnych wzmocnień, to mógłbym ich użyć więcej. Ale ponieważ przeciwnik był tylko jeden, to nie musiałem się do tego ograniczać. Czułem się, jakbym na cały dzień stał się użytecznym „przedmiotem”…… Cóż, to dobrze.

- Akeno!

Buchou wyrosły skrzydła i razem z Akeno-san wzbiła się w powietrze.

''GAAAAAARUUUUUUUUUUUU!''

Cerber skoczył z rykiem!

''PŁOOOOOOOOMIEŃ!!''

Jedna z głów spojrzała za lecącą w powietrzu Buchou i zionęła ogniem! Wow! To naprawdę był potwór!

- Jakie to naiwne.

Akeno-san pojawiła się przed Buchou i natychmiast zamroziła ogień. Tego oczekiwałem po „Królowej”!

- A masz!

Buchou zza pleców Akeno-san i uwolniła olbrzymi blok czarnej, demonicznej energii. Podmuch mocy zniszczenia. Demoniczna moc Buchou jest tak potężna, że zniszczy wszystko, czego dotknie.

''PŁOOOOOOOOMIEŃ!!''

Kolejna głowa potwornego psa strzeliła kulą ognia! Demoniczna moc Buchou i ognista kula Cerbera starły się ze sobą gwałtownie! Wtedy kolejna głowa plunęła kulą ognia! Cholera! Trzy ataki pod rząd! Druga kula ognia wspierała pierwszą, która została odepchnięta przez uderzenie Buchou! Siła ognia wzrosła i zaczęła naciskać na uderzenie Buchou. Wtedy Cerber próbował strzelić ogniem z kolejnej głowy! Jeśli strzeli po raz kolejny, to nawet Buchou……

- Znalazłam u ciebie lukę.

''BUM!''

Koneko-chan wyskoczyła za moich pleców i zadała potężny cios w głowę Cerbera! Wydało to głośny dźwięk! Nie chcę zostać uderzony przez Koneko-chan!

- Oto kolejne uderzenie.

Kiedy Akeno-san wycelowała palcem w górę, na niebie pojawiła się błyskawica. Wtedy skierowała palec w Cerbera i……

''BŁYSK!''

Po tym pojedynczym błysku, Cerber był otoczony przez potężną błyskawicę! Akeno-san zafundowała tej psince coś niesamowitego! Uderzenie Buchou też się do tego dołączyło! Ale cielsko Cerbera nie zostało zniszczone, gdyż wszystkie te ataki uderzyły go tylko w bok brzucha, z którego zaczęła wyciekać, mroczna, czarna krew. Towarzyszył jej też dym. Jego oczy dalej jednak lśniły. Ciągle mógł się ruszać, mimo tych wszystkich ataków, które otrzymał? A moja moc wzrosła…… Ciągle jednak nie osiągnęła limitu. Awansowałem na „Królową”, ale ciągle nie byłem tak silny, jak Akeno-san. Ciągle brakowało mi treningu. Mój status diabła dalej był na niskim poziomie. Chciałem być silniejszy…… Byłem zdeterminowany, aby przeżyć tą bitwę! Stanę się wtedy silniejszy i zostanę w końcu „Ostatecznym Pionem”, o którym mówiła Buchou!

''GARUUUUUUUU!''

Ummmm, usłyszałem niebezpieczny skowyt…… odwróciłem się pełen złych myśli i……

- Jest jeszcze jeden!?

Kolejny Cerber wyłonił się z mroku! Bez takich żartów proszę! Nie, to nie jest powód do żartów, pojawił się kolejny Cerber!

''GAAAAAAAAOOOOO''

Zaskowyczał i ruszył prosto na mnie i Asię! Cholera! Powinniśmy uciekać!? Wzmocnienia nie zostaną zresetowane tak długo, jak sam nie zaatakuję, lub nie zostanę zaatakowany! Muszę uciekać, niosąc ze sobą Asię! Ale wygląda na to, że w obecnej chwili i tak nie ma jak uciekać po szkolnym boisku!

- Ise! Użyj wzmocnień, aby zwiększyć swoje moce!

Buchou pozwoliła mi na to. To byłby najlepszy wybór. Ale jeśli użyję tego tutaj, to posłużyłoby mi tylko do ucieczki! Nie pomogłoby mi to jednak ochronić Asii! I wtedy to się stało.

''CIĘCIE!''

Jedna z głów Cerbera wyleciała nagle w niebo. Została odcięta! Ale przez kogo? Przez Kibę? Osoba która się pojawiła, dzierżyła długi Excalibur. To Xenovia. Odcięta głowa Cerbera zmieniła się w pył.

- Przybyłam, aby ci pomóc. – Powiedziała Xenovia

''KROK''

Zaraz potem dziewczyna chlasnęła mieczem tułów Cerbera. Potwór zawył z bólu, ponieważ stracił jedną ze swoich głów.

''GAAAAAAOOOOOOO''

Tułów psa rozpadł się na pół, po otrzymaniu krytycznego ciosu. Wydobywał się z niego dym, a sam Ceber zaczął wyparowywać. Oto efekt Świętego Miecza.

- Uderzenie Świętego Miecza, zadaje takim potworom krytyczne obrażenia.

''DŹGNIĘCIE!''

Xenovia dobiła Cerbera, wbijając mu miecz głęboko w pierś. W tym momencie jego ciało zmieniło się w popiół i znikło.

Moja rękawica zaczęła się świecić. Jeszcze nie osiągnąłem limitu, więc dlaczego to się dzieje? Czułem się z tego powodu niepewnie, aż Ddraig powiedział do mnie,

[To znak że nadchodzi moment, w którym Cerber może zostać pokonany, jeśli prześlesz energię do Rias Gremory lub Himejimy Akeno.]

Mówisz poważnie? Od kiedy mamy taki wygodny system wczesnego ostrzegania?

[To znaczy, że zarówno ty jak i Sacred Gear codziennie się rozwijacie. Może teraz dla ciebie spełnić wszystko, czego żądasz. Gdy nie wiesz, jaka jest różnica mocy pomiędzy tobą a twoim przeciwnikiem oraz ile wzmocnień potrzebujesz, Sacred Gear będzie ci od teraz to podpowiadać.]

Właśnie o tym myślałem, ale to znaczy że dostałem odpowiedź na temat mojego słabego punktu? Czyli od teraz jestem w stanie odczytać różnicę mocy pomiędzy mną, a moim przeciwnikiem. To zdecydowanie pożyteczna rzecz!

- Buchou! Akeno-san! Mam wystarczająco dużo mocy, aby załatwić Cerbera! – Krzyknąłem do latających po niebie onee-sama

Słysząc to, Buchou i Akeno-san spojrzały na siebie i skinęły głowami. Obydwie sfrunęły na dół w tym samym czasie.

- Ise! W bitwie przeciwko Raiserowi zwiększyłeś swoją moc za pomocą świeconej wody i krzyża, prawda?

- Ech? Ach, tak, zgadza się.

- W takim razie możliwe jest, abyś wzmocnił nas obydwie w tym samym czasie! Proszę, prześlij swoją moc do mnie i Akeno.

Ddraig. To wszystko dzieje się tak nagle, ale czy to możliwe?

[Tak. Jeśli chodzi o te dwie, to wzmocnienie ich w tym samym czasie jest możliwe. Tylko że mogę wzmocnić ich moc o 70, góra 80 procent.]

Wytłumaczyłem to Buchou i Akeno-san.

- Myślę, że to wystarczy. – Pierwsza z nich wyraziła swoja aprobatę.

- Tak, możemy to zrobić. – Druga także przytaknęła.

[PROSZĘ!]

Położyłem moje dłonie na ramionach Buchou oraz Akeno-san i aktywowałem mój Sacred Gear.

- Zróbmy to, Boosted Gear!

[Transfer!]

''UDERZENIE SERCA.''

Olbrzymia ilości mocy popłynęły przez moje ciało do Buchou i Akeno-san. Natychmiast otrzymały olbrzymią ilość demonicznej energii. Obydwie były zszokowane ilością energii, która je przepełniła.

- .....Możemy to zrobić.

Akeno-san skinęła głową na odważny uśmiech Buchou.

- Akeno.

- Tak! Grzmocie! Zagrzmiej!

Akeno-san wycelowała swój palec w niebo i zaczęła kontrolować grzmot. Następnie skierowała go na Cerbera.

! Potwór próbował uciec z miejsca, jakby przeczuwał nadchodzący grzmot!

''DŹGNIĘCIE!''

Niezliczone miecze przewierciły kończyny Cerbera! Miecze wychodziły z ziemi! To jest……

- Nie pozwolę ci uciec.

Osobą która się pojawiła, był nasz „Skoczek”! To Narodziny Miecza Kiby! Gość pojawił się w odpowiednim czasie!

''BŁYSK!''

Grzmot uderzył w Cerbera po tym, jak demoniczne miecze odebrały mu możliwość poruszania się. Błyskawica była tak wielka, że nie byłem w stanie porównać jej z tymi, które widziałem wcześniej! Zajęła ponad pól terenu szkoły!

''HUUUUUUUUUUUUK!''

- !

Skowyt Cerbera został stłumiony przez ten hałas, a jego cielsko po trafieniu błyskawicą obróciło się w nicość. Ponieważ główna moc wzrosła a potencjał demonicznej energii został szybko zużyty, jako odpowiedź na tą siłę, Buchou i Akeno-san mogą mieć teraz problemy ze strzelaniem. Gdy wielki pies zniknął, Buchou wycelowała palec w stronę Kokabiela!

- A masz, Kokabiel!

''DOOOOOOOOOOOOOONNNN!!!!''

Buchou wystrzeliła z dłoni olbrzymie nagromadzenie demonicznej energii!

- Ale wielkie!

Wymknęło mi się. To było dziesięć razy większe, niż normalny atak Buchou! Pocisk z olbrzymią prędkość pędził w stronę przywódcy upadłych aniołów, który siedział sobie na niebie! Destrukcyjna moc spadła na Kokabiela! Zginie po tym! Ale… Wyciągnął przed siebie jedną ze swoich rąk.

''BUUUUUUUUM!''

Zablokował atak Buchou jedną ręką! To jakiś żart! Zablokował coś takiego od tak!?

''GUUUN!!''

Kokabiel odwrócił swoją dłoń w stronę nieba. Wystrzelony przez Buchou pocisk zmienił swój tor lotu i pofrunął w przestworza, po czym zniknął. Kokabiel uśmiechnął się złośliwie, gdy zobaczył wydobywający się ze swojej dłoni dym.

- Rozumiem. Moc Rias Gremory mocno wrosła z powodu Sekiryutei. Interesujące, w rzeczy samej, interesujące.

Kokabiel zaczął się śmiać, jakby coś go rozbawiło.

- ...Udało się. - Odezwał się Balba.

Wtedy cztery Excalibury, które znajdowały się na środku boiska, zaczęły wydzielać niesamowite ilości światła. Co to? Co się stało? Kokabiel zaczął klaskać.

- Cztery Excalibury scaliły się w jeden.

To coś zaczęło wydzielać boskie światło, które rozlało się po całym boisku. Ponieważ było jasne, zakryliśmy twarze dłońmi. Kiedy spojrzałem na środek boiska, zobaczyłem jak cztery Excalibury skupiły się w jednym miejscu. Miecz był teraz tylko jeden. Rozszczepiły się na siedem, ale cztery z nich połączyły się w jeden. Kiedy jasne światło znikło, na środku boiska znajdował się tylko jeden święty Miecz, który emanował niebiesko białą aurą.

- Z powodu światła, które Excalibury wytwarzały podczas scalania, zaklęcie rzucone na grunt też jest kompletne. To miasto padnie w ciągu 20 minut. Jedyną metodą zapobieżenia temu, jest pokonanie Kokabiela. - Balba powiedział coś zadziwiającego.

Zaniemówiłem. Oczywiście dlatego, że miasto w którym żyję, ulegnie zagładzie za 20 minut! Magiczny krąg rozprzestrzenił się po całym boisku, zaczął się świecić i zbierać energię. Czyżby się aktywował!? Jesteście poważni!? Więc miasto w którym żyję…… Więc miasto w którym żyję naprawdę zniknie!? Kłamstwo! Kłamstwo! Nie ma czasu na mówienie jakichś niefrasobliwych rzeczy, w stylu; „musimy wytrzymać, dopóki Sirzechs-sama i reszta nie przybędą”! Kiedy posiłki Maou-sama się pojawią, z miasta zostaną dymiące zgliszcza!

- Freed! - Kokabiel wypowiedział imię tego cholernego klechy.

- Co jest szefie? - Białowłosy ksiądz wyłonił się z ciemności.

- Użyj Excalibura w kręgu. To powinna być ostatnia rozgrywka. Walczyć Excaliburem, który powstał ze scalenia czterech innych Excaliburów.

- Tak, tak. Rany. Mój szef z pewnością lekkomyślnie wykorzystuje ludzi. Ale, ale! Jestem zaszczycony możliwością używania tego Excalibura-chan, który stał się tak wspaniały! Coś takiego? Uhehehe! Teraz posiekam diabły na kawałki!

Freed miał szalony uśmiech, kiedy podnosił miecz z centrum boiska. Więc może tego używać. Mówił, że dostał od Balby pierwiastek. Wtedy Xenovia odezwała się do Kiby.

- Słuchaj „Skoczku” Rias Gremory. Jeśli nasza współpraca dalej obowiązuje, zniszczmy ten Excalibur razem.

- Czy to w porządku? – Gdy Kiba to powiedział, Xenovia parsknęła śmiechem.

- W najgorszym wypadku, nawet odzyskanie tylko „fragmentu” Excalibura, będącego jego rdzeniem, nie będzie złą rzeczą. Od kiedy Freed go ma, Święty Miecz nie jest Świętym Mieczem. Teraz jest jak każda inna broń, zmienia się w zależności od osoby, która go ma. Teraz to miecz herezji.

- Kukuku............

Ktoś się śmiał z rozmowy tej dwójki. To był Balba.

- Balba Galilei, ocalałem z „Projektu Święty Miecz”. Nie. Precyzyjniej mówiąc, jestem jednym z tych, których wtedy zabiłeś. Przeżyłem dzięki temu, że zostałem diabłem. - Kiba mówił do Balby spokojnie, ale jego oczach płonęła jednak nienawiść

Jeśli Balba powie teraz coś nieodpowiedniego, to sytuacja może się stać naprawdę wybuchowa.

- Hou. Ktoś, kto ocalał z projektu. Cóż to za nieszczęście. Ale spotkać cię w tak dalekim, wschodnim kraju? To na pewno przeznaczenie.

Cóż za ohydny powód do śmiechu. Zupełnie jakby robił z nas głupków.

- Widzisz, lubię święte miecze. Lubię je tak bardzo, że stały się moim marzeniem. Być może dlatego, że od kiedy tylko byłem dzieckiem, moje serce zafascynowała legenda o Excaliburze. Dlatego popadłem w rozpacz, kiedy dowiedziałem się, że nie mogę używać Excalibura. - Balba zaczął opowiadać o swoim życiu. Historia o przeszłości staruszka, huh.

- Podziwiałem tych, którzy mogli nimi władać, ponieważ ja sam nie mogłem. To uczucie było takie potężne, więc zacząłem eksperymentować aby stworzyć osobę która mogłaby być posiadaczem Świętego Miecza. I wtedy to się wykonało, dzięki tobie i pozostałym.”

- Co się wykonało? Zlikwidowałeś nas, ponieważ byliśmy bezużyteczni. - Kiba uniósł brwi z niepewnością.

Od Kiba, Buchou i Xenovii usłyszałem historię, że eksperyment się nie powiódł. Więc nie usunął ich dlatego, bo byli nieprzydatni? Ale Balba potrząsnął głową.

- Zauważyłem, że do władania świętym mieczem niezbędny był pierwiastek. Użyłem więc wartości liczbowej „pierwiastka”, aby zbadać jego zdolności. Większość obiektów eksperymentu miało „pierwiastki”, ale nie mieli wymaganej wartości liczbowej do władania Excaliburem. Doszedłem wtedy do pewnej konkluzji. Czy można odebrać im pierwiastki i zebrać je?.

- Rozumiem. Teraz rozumiem. Rzeczą, którą podczas błogosławieństwa umieszczono we właścicielach świętych mieczy jest……

Xenovia wyglądała, jakby poznała prawdę i zgrzytała zębami z nienawiści. Co…co ona ma na myśli? Czułem się niepewnie, a Balba mówił dalej,

- Zgadza się, właścicielko Świętego Miecza. Zabraliśmy święty pierwiastek tym, którzy go posiadali i skrystalizowaliśmy go. Po prostu tak.

Balba wyjął kulę, która się świeciła. Ona lśniła. To jest to, co nazywają świętą aurą.

Dzięki temu, udoskonalono poszukiwania właścicieli świętych mieczy. Nawet jeśli ci głupcy z Kościoła wygnali mnie za herezję i zabrali moje raporty z badań. Patrząc na ciebie widzę, że ktoś zakończył projekt sukcesem. Ten Michał patrzył na mnie jak na zbrodniarza. Więc to jest rezultat? Cóż, jeśli już o tym mówimy, to jest aniołem. Nawet jeśli odebrałby pierwiastki obiektom eksperymentu, nie posunąłby się tak daleko i nie zabił ich. To znaczy, że jest bardziej ludzki niż ja. Kukukuku. - Balba śmiał się z przyjemnością. Rozumiem.

Nawet taki idiota jak ja, zrozumiał. Obecnie, aby sztucznie stworzyć użytkowników świętych mieczy wymagane są ofiary. Więc Kiba i Xenovia są ofiarami projektu zaczętego przez Balbę.

- ……Zabiłeś moich towarzyszy i odebrałeś im pierwiastek, wymagany do władania świętym mieczem? - Zapytał Kiba głosem przepełnionym morderczymi intencjami.

- Zgadza się. Ta kula jest od nich. Trzy z nich zużyłem jednak na Freeda. Ta jest ostatnia.

- Hya ha ha ha ha! Wszyscy poza mną zmarli, ponieważ ich ciała nie mogły się zsynchronizować z pierwiastkami! Hmmmmm. Jeśli się nad tym zastanowić, to chyba jestem kimś wyjątkowym.

Jeśli było tak jak powiedział Freed, to znaczy że inni, którzy ukradli Excalibur, zginęli. Chi! Byłoby lepiej, gdyby Freed też zginął! Ludzie tacy jak on zawsze sprawiają kłopoty.

- Pomyślałeś pewnie, że tacy ludzie jak ja zawsze sprawiają kłopoty, prawda Ise-kun? Nie, nie. Nie dam się tak łatwo zabić.

Nie czytaj w moich myślach, cholerny klecho!

- ……Balbo Galilei. Ile żyć poświęciłeś, dla swojej chciwości i samego eksperymentu……

Dłonie Kiba trzęsły się, a z jego ciała wydobywała się aura zła. Ależ to intensywne.

„Hm. Jeśli tak mówisz, to oddam ci tą kulę. Moje badania zbliżyły się do etapu, gdzie, w odpowiednim środowisku mogę je produkować na masową skalę. Na początek, zniszczę wspólnie z Kokabielem to miasto. Następnie zbiorę wszystkie święte miecze rozrzucone po świecie. Wtedy mogę prowadzić masową produkcję właścicieli świętych mieczy i za pomocą połączonych w jedność Excaliburów wydamy wojnę Michałowi i Watykanowi. Pokażę rezultaty moich badań tym głupim aniołom i ich wyznawcom, którzy mnie wyklęli.

Więc dlatego Kokabiel i Balba sprzymierzyli się. Obydwaj nienawidzili aniołów. Obydwaj chcieli wojny. Najgorsza z możliwych par! Balba odrzucił daleko kulę, jakby stracił nią zainteresowanie. Potoczyła się po ziemi i zatrzymała przy stopach Kiby. Kiba pochylił się w ciszy i podniósł ją. Pogłaskał ją ze smutkiem, miłością i troską.

- ......Wszyscy......

Po policzku Kiby pociekła łza. Jego twarz wyrażała smutek i złość. Wtedy się to stało. Kula którą trzymał Kiba, zaczęła emanować płytkim światłem. Światło zaczęło się rozprzestrzeniać i w końcu zakryło całe boisko. Zaczęło przybierać sylwetki, które wyglądały jak ludzie. Byli to chłopcy i dziewczyny, którzy emanowali niebiesko białą aurą i otaczali Kibę. Czy oni może……

- Najróżniejsze moce obecne na tym polu bitwy sprawiły, że duchy z kuli zostały ujawnione. - Powiedziała Akeno-san.

Więc stało się coś takiego? Demoniczne miecze, święte miecze, diabły i upadłe anioły. Wszystko to było tu obecne. Więc to co się stało, nie było niczym dziwnym?

Spojrzeli na Kibę ze smutkiem i troską.

- Wszyscy! Ja........Ja!

Tak. Nawet ja zrozumiałem. Oni też byli zaangażowani w „Projekt Święty Miecz”. Byli tymi, których zlikwidowano.

- ……Ja zawsze……zawsze o tym myślałem. Czy to w porządku, że tylko ja przeżyłem…… Byli tacy, którzy mieli więcej marzeń ode mnie. Byli tacy, którzy chcieli żyć mocniej ode mnie. Czy to w porządku, że tylko ja żyje w pokoju……”

Duch jednego z chłopców uśmiechnął się, jakby chciał coś powiedzieć. Poruszył ustami, ale nie zrozumiał co powiedział, gdyż nie potrafię czytać z ruchu warg.

- ……[Nie przejmuj się tym więcej, przynajmniej żyjesz]. Oto co powiedział. - Akeno-san odczytała to dla mnie.

Z jego obydwu oczu pociekły łzy, ponieważ wyglądało na to, że ich myśli dotarły do niego. Wtedy duchy zaczęły rytmicznie poruszać ustami. Czy oni śpiewają?

- ...Święta pieśń. - Wymamrotała Asia.

Śpiewali świętą pieśń…… Kiba zaczął śpiewać, przelewając przy tym łzy. Kiedy przechodzili przez bolesne eksperymenty, to była jedyna rzecz, która pomagał im utrzymać nadzieję i marzenia. To było jedyne wsparcie, które pomagało im kontynuować ich okrutne życie. Kiba i jego towarzysze uśmiechali się, jak niewinne dzieci.

! Ich ciała płonęły biało niebieskim światłem. To światło stawało się coraz jaśniejsze, z Kibą w środku.

[Nie byliśmy dość dobrzy.]

[Nie mamy dość pierwiastków, by władać świętymi mieczami.]

[Ale jest w porządku, jeśli jesteśmy razem.]

Też mogłem usłyszeć ich głosy. Słyszałem świętą pieśń, która powinna zrobić krzywdę diabłom. Może ze względu na obecność najróżniejszych mocy, nie czułem żadnego bólu. Zamiast tego czułem ciepło. Coś ciepłego, co myślało o przyjaciołach i towarzyszach… Z moich oczu natychmiast pociekły łzy.

[Musisz zaakceptować święty miecz.]

[To nic strasznego.]

[Nawet jeśli Bóg patrzy.]

[Nasze serca zawsze będą...]

[Jednością.]

Wzleciały do nieba i zmieniły się w światło, które spłynęło na Kibę.

[Partnerze.]

Nagle Ddraig przemówił do mnie. Co to jest? W takiej pełnej emocji chwili, jak ta!

[Ten „Skoczek” osiągnął to.]

Pytam się, co masz na myśli!

[Sacred Gears zmienia się i rozwija, używając uczuć swojego właściciela jako klucza. Ale tu ma miejsce coś innego. Kiedy uczucia i życzenia właściciela dokonują dramatycznej zmiany, zmienia się przepływ tego świata, a Sacred Gear osiaga coś takiego. Tak, to jest……]

Ddraig roześmiał się z rozbawieniem.

[Balance Break.]

Światło które rozszczepiło głębie nocy wyglądało, jakby błogosławiło Kibę.

<noinclude>

<references/>
</noinclude>

<noinclude>
{| border="1" cellpadding="5" cellspacing="0" style="margin: 1em 1em 1em 0; background: #f9f9f9; border: 1px #aaaaaa solid; padding: 0.2em; border-collapse: collapse;"
|-
| Cofnij do [[High_School_DxD - Tom 3 rozdzial 3|rozdziału III]]
| Wróć do [[High_School_DxD_(Polski)|strony głównej]]
| Przejdź do [[High_School_DxD_-Nowy_skoczek_&_nowy rywal|Nowego skoczka & nowego rywala]]
|-
|}
</noinclude>

High School DxD - Tom 3 rozdzial 2

2012-07-03T08:04:22Z

195.69.81.103: /* Żywot 2: Święty Miecz przybył */

==Żywot 2: Święty Miecz przybył==

- Projekt Święty Miecz?

Buchou przytaknęła.

- Tak. Yuuto przeżył ten eksperyment.

Asia, Buchou i ja wróciliśmy do domu po zakończeniu spotkania klubowego. Zebraliśmy się w trójkę w moim pokoju, a Buchou opowiedziała nam o Kibie.

- Kilka lat temu Kościół Chrześcijański nadzorował to przedsięwzięcie. Jego celem było stworzenie osoby, która mogłaby władać świętym mieczem.

- To pierwszy raz, kiedy o tym słyszę. - Asia nie wiedziała o tym projekcie.

Cóż, był zapewne trzymany w tajemnicy przed dziewczyną, którą chwalono jako Świętą Dziewicę.

- Święty Miecz to ostateczna broń przeciwko diabłom. Jeśli my, diabły, dotkniemy Świętego miecza, natychmiast spłoniemy. Jeśli ktoś nas zrani tym orężem, znikniemy bez śladu. Można to nazwać ostateczną bronią dla tych, którzy wierzą w Boga i nienawidzą diabłów.

Święty Miecz... To ta rzecz, która tak często pojawia się w programach telewizyjnych i grach, prawda? Od kiedy jestem diabłem, jest to dla mnie najbardziej niebezpieczna broń.

- Święte Miecze pochodzą z różnych miejsc. Ale myślę, że najsłynniejszym jest Excalibur. Nawet w Japonii wyszło na ten temat wiele książek. To święta broń, którą stworzono dzięki magii i alchemii dla tych, którzy zdecydowali się kroczyć ścieżką Boga. Święty Miecz jednak sam sobie wybiera właściciela. Słyszałam że wciągu ostatnich stu lat, tylko jedna osoba była w stanie nim władać.

- Kiba dzięki swojemu Sacred Gear jest w stanie tworzyć demoniczne miecze, prawda? Więc czy może istnieć Sacred Gear, który umożliwia tworzenie świętych mieczy? - Zadałem pytanie, gdyż prosta dedukcja podpowiadała mi, że jeśli istnieje Sacred Gear, który potrafi tworzyć demoniczną broń to istnieje także Sacred Gear, który tworzy ich święte odpowiedniki.

- Nie, coś takiego nie istnieje. Jednak Demoniczny miecz, w porównaniu do Świętego Miecza, wypada bardzo nędznie. Oczywiście nie mówię, że jest słaby. Wśród nich jest święty przyrząd zaliczony do „Longinusów”, tak jak twój „Boosted Gear”. Najsłynniejszym Sacred Gear był własnością człowieka, który zabił Jezusa Chrystusa, „Prawdziwego Longinusa”. Również nazwa „Longinus” została zapożyczona od niego.”

Longinus. Sacred Gear, który jest tak potężny, że może zabić Boga. Zupełnie jak ten, który posiadam w moim lewym ramieniu. Więc istnieje święty przedmiot, który jest Sacred Gear i jest również „Longinusem”. Ale usłyszeć o tym, że Jezus został zabity włócznią, która była „Longinusem”……… Odkrywałem tajemnice historii, których nie można się było znikąd dowiedzieć. Rozmowa z wysokoklasowym diabłem, naprawdę potrafiła zszokować.

- Poza tym obecnie nie istnieje Sacred Gear, który mógłby rywalizować z Excaliburem, Durandalem, lub Amanomurakumo-no-tsurugi<ref name="Miecze">Excalibur, to jak zapewne wszyscy wiedzą, miecz legendarnego Króla Artura. Durandal był orężem rycerza Rolanda, zaś Amanomurakumo-no-tsurugi to miecz będący jednym z „trzech świętych skarbów”, japońskich regaliów symbolizujących najwyższą władzę cesarza nad państwem.</ref> ponieważ te święte miecze są zbyt potężne. Tak samo jest z demonicznymi mieczami.”

Hmmmm. Tyle informacji, ale żadnych wskazówek. Prawdopodobnie powinienem to wszystko zapamiętać, ale ostatnimi czasy jest tego wszystkiego tyle, że trudno to ogarnąć……

- Yuuto otrzymał sztuczną kurację, która miała mu umożliwić przystosowanie się do świętego miecza, a zwłaszcza do Excalibura.”

- Więc Kiba jest w stanie władać świętym mieczem?

Buchou potrząsnęła głową.

- Yuuto nie mógł się do niego przystosować. Nie tylko on, gdyż że wszyscy, którzy otrzymali podobne szkolenie co Yuto, nie byli w stanie tego osiągnąć……”

Nawet Kiba który jest ekspertem w tworzeniu mieczy i walce nimi, nie był stanie użyć tego świętego oręża.

- Człowiek Kościoła uznał że ci, którzy nie mogą dostosować się do świętych mieczy, są „produktami wadliwymi” i powinni zostać zlikwidowani.

Zlikwidowani… To słowo nie brzmiało miło, ale potrafiłem sobie wyobrazić, co mogło oznaczać. Oczy Buchou zmieniły się, ponieważ też odczuła dyskomfort.

- Większość ludzi biorących udział w eksperymencie zostało zabitych, łącznie z Yuuto. Tylko dlatego bo nie potrafili władać świętymi mieczami……”

- ……To niemożliwe. To niedopuszczalny czyn, który nie przystoi sługom Boga. - Wygląda na to, ę to duży szok dla Asi. Jej oczy pokryły się łzami. To normalne że się płacze, kiedy zdradza cię coś, w co wierzysz.

- Ludzie kościoła uważają nas, diabłów, za pomioty zła. Ja jednak uważam, że złe intencje ludzi są największym złem świata. - Buchou powiedziała to ze smutnymi oczami.

Buchou jest diabłem. Ale mimo tego jest bardzo miła. Buchou mówiła mi, że jej uczucia są podobne do ludzkich, gdyż za długo przebywa w ich świecie. Ja jednak uważam że to nieprawda. Myślę, że Buchou od początku była miłą kobietą. Inaczej nie potrafię sobie wytłumaczyć jej miłego uśmiechu. Pomiędzy diabłami też są dobrzy ludzie! Dlatego właśnie byłem taki dumny z bycia nim.

- Kiedy wskrzeszałam Yuuto do życia jako diabła, ten chłopak poprzysięgał zemstę, nawet kiedy był w ciężkim stanie. Ponieważ od dnia swoich narodzin jego talentem było władanie mieczem, chciałam wykorzystać jego talenty jako diabeł. To byłoby marnotrawstwo, jeśli umiejętności Yuuto ograniczyłyby się tylko do świętych mieczy.

Buchou chciała ocalić Kibę, zmieniając go w diabła, ponieważ miał okropne życie przez te święte miecze. Chciała mu powiedzieć, żeby nie skupiał się tylko na świętych mieczach i używał swoich mocy jako diabeł. Ale Kiba…

- Ten chłopak nie potrafił o tym zapomnieć. Święte miecze. Ludzie którzy byli zaangażowani w ten projekt oraz słudzy Kościoła……”

Powód dla którego nienawidzi księży. Powód dla którego ma taką obsesję na punkcie informacji o świętych mieczach. Ciągle nie może o nich zapomnieć. Nie, jego życie było zabawą, kiedy został zabity. Nic dziwnego, że ciągle ma żal. Kiedy zabił mnie upadły anioł, także żywiłem do niego urazę. Jemu przytrafiło się to, kiedy był jeszcze mały, więc jego nienawiść musi być ogromna. Buchou głęboko westchnęła.

- W każdym razie będę go teraz miała na oku. Obecnie jego głowa jest przepełniona myślami o świętych mieczach . Mam nadzieję, że odzyska panowanie nad sobą.

- Jeśli o to chodzi, to myślę że to przez tą fotografię się tak zachowuje.

Podałem zdjęcie Buchou. Kiba powiedział, że oręż z fotografii to święty miecz. Myślę że są jakoś powiązane… Oczy Buchou zmieniły się wkrótce po tym, jak zobaczyła fotografię.

- Ise, czy ktoś kogo znasz, jest związany z Kościołem?

- Nie, z moich krewnych nikt.

Tak mi powiedzieli rodzice. Na wszelki wypadek spytałem ich o to.

- Tylko kiedy byłem naprawdę mały, w sąsiedztwie mieszkało dziecko z chrześcijańskiej rodziny.

- Więc to tak… Święty miecz był tuż obok ciebie… Nie, święty miecz był na tym obszarze 10 lat temu. To przerażające.

- Czyli to naprawdę jest Święty Miecz?

- Tak, to jeden z świętych mieczy. Nie jest tak potężny jak legendarne święte miecze o których mówiłam, ale jest prawdziwy. W takim razie musi to znaczyć, że ten mężczyzna był jego właścicielem…… Teraz rozumiem. Słyszałam że mój poprzednik, który był odpowiedzialny za ten teren, zniknął. To miałoby sens, gdyby to było powodem. Ale jeśli pamiętam…… - Och, Buchou zaczęła mówić do siebie. Wygląda na to, że coś wiedziała. Buchou przez chwilę myślała i....

- Chodźmy już spać. Nawet jeśli tyle o tym myślimy, to zachowanie Yuuto nie wróci dzięki temu do normy. - Jak tylko Buchou skończyła to mówić, zaczęła się rozbierać!

- Bu... Buchou! dlaczego rozbierasz się tutaj!?

- Dlaczego? Ise, przecież wiesz, że nie potrafię zasnąć, jeśli nie jestem naga.

- Nie, nie, nie! Nie o to chodzi! Tylko o to, dlaczego rozbierasz się w moim pokoju!?

Z niecierpliwością patrzałem na ciało Bucho i panikowałem. Ngggggggg! Nieważne ile razy bym go nie widział, miała wspaniałe ciało! Jej piersi podskakiwały, gdy zdjęła stanik!

- Ponieważ zamierzam spać z tobą. - Buchou odpowiedziała mi, jakby to było oczywiste!

KRWOTOK Z NOSA!!

Z mojego nosa zaczęły cieknąć duże ilości krwi.

Ooooooooch! Dziewczyna mówi że chce się mną spać!

- W takim razie ja też tutaj śpię! Też zamierzam spać z Ise-san!

Hej, hej, hej, hej! Cieszę się że to słyszę, ale nie możesz! Nie możesz tego zrobić Asia! Nie powinnaś naśladować Buchou!

- Buchou! Masz zły wpływ na Asię! Proszę, ubierz się zaraz!- Z powodu moich słów, oczy Buchou przybrały nieprzyjemny wyraz.

- Zły wpływ? Mówisz okrutne rzeczy Ise. Przecież wiesz, że zawsze śpię nago, prawda? Spałeś ze mną tyle razy.

- ....Spaliście razem tyle razy.......? Nie.....Ise-san i Buchou-san.......? - Asia odpowiedziała na słowa Buchou.

Asia zaczęła się trząść, a jej oczy wypełniły się łzami. Był to zbyt duży szok dla niej. Chwi....chwileczkę! Co to wogóle za sytuacja!?

- Asia, oddaj mi Ise na dzisiejsza noc.

- Nie...... Myślę że też mam prawo do rozpieszczania Ise-san. Ja też chcę z nim spać!

Asia! Naprawdę tak mocno chcesz ze mną spać!? Czuje się trochę zakłopotany, ale jestem jednocześnie szczęśliwy! Mimo iż ma łzy w oczach, to wygląda na bardzo zdeterminowaną. Mogę tylko powiedzieć, że nie ma już odwrotu od tego, co powiedziała. Waaaaach! W moim pokoju zaczęła się kłótnia! Oby obeszło się bez walki! Obydwie gapiły się na siebie, a między nimi przelatywały iskry..... Próbowałem zaczerpnąć oddech w tej kłopotliwej sytuacji. Było to jednak bardzo trudne! Naprawdę!

- Niech więc Ise zdecyduje. - Buchou spojrzała na mnie. Jej oczy mówiły „Wybierz mnie”. Czułem, jak emanuje z nich przymus!

- Ise-san. Będziesz spał ze mną, prawda? - Spytała mnie Asia z załzawionymi oczami.

Czułem się wobec niej bezbronny, ponieważ ona nie próbowała nic robić. Ta której nie wybiorę, będzie miała do mnie żal. Opuściłem głowę, gdyż był to najtrudniejszy wybór, przed jakim kiedykolwiek stanąłem.

- ........Fuuu. - Wziąłem głęboki wdech po tym, jak wypiłem szklankę wody w kuchni.

.......Udało mi się uspokoić całą tą sytuację, wybierając opcję „śpię z obiema naraz”. Oczywiście namówiłem Buchou, żeby założyła koszulę nocną. Pod tym względem Asia też ją bowiem chciała naśladować....... Wygląda na to, że przez wpływ Buchou, Asia staję się coraz bardziej zboczona..... Cóż byłbym szczęśliwy z tego powodu, ale jednocześnie moje uczucia by się skomplikowały. Muszę chronić Asię. Dziewczyna którą starasz się chronić, staje się zboczona...... cóż za wspaniała rzecz!

Ale to w końcu to może być złe...... Nggggh. To coś, z czym mój mały mózg nie potrafi sobie dać rady. Buchou i Asia będą spały na jednym łóżku, a ja pomiędzy nimi. To sytuacja o jakiej marzyłem! Cóż za wspaniała rzecz! Będę spał otoczony przez dwie dziewczyny, wiecie? To ostateczna sytuacja dla faceta! Jak tylko pomyślę o położeniu mojej ręki na Buchou, która będzie spać po mojej lewej stronie, to Asia mogłaby się rozzłościć z tego powodu. Jeśli jednak położę moją rękę na Asi, która będzie spała po mojej prawej stronie, wtedy moja dobra wola powie mi nie.

To mnie zabija! Cholera! Miały prawo do tego, ale nie mogą położyć na nich moich rąk! Trzymałem głowę oraz ręce opuszczone w dół i jednocześnie płakałem z żalu. Oczywiście że nie mogłem iść spać, ponieważ byłem zbyt podekscytowany tym, że dwie ślicznotki spały obok mnie! Powstrzymałem moją żądze miętoszenia piersi oraz ud i zszedłem na dół, kiedy tylko natrafiła się okazja. Miałem pewność że ta dwójka śpi spokojnie.

Cholera! chcę uprawiać z nimi sex! Czy w moim życiu wreszcie nie nastał czas, kiedy jestem popularny wśród dziewczyn!? Czy nie powinienem tego wykorzystać, jako szansy do zdobycia doświadczenia w tych sprawach!? Gdyby zrobić coś zboczonego w trójkę! Czy to w ogóle możliwe!? W haremie trójkąt to normalna rzecz! Słyszałem że to podstawa! Czy to znaczy, że nie jestem w stanie odpowiednio dobrać mojego haremu? Jeśli mam talent do stworzenia haremu, to powinienem teraz umieć zaspokoić Buchou i Asię oraz podporządkować je mojej woli! Cholera! Zrozumiałem kolejną bolesną rzeczywistość! Nie jestem w stanie zrobić czegokolwiek, kiedy śpię z tymi dwiema dziewczynami! To znaczy, wygląda na to, że mogę położyć rękę na Buchou, ale nie jestem w stanie tego zrobić! Nie mogę też zbrukać Asi! Czy to dlatego, że jestem bardziej niedoświadczony, niż myślałem? Czy to dlatego, że jestem prawiczkiem!? Nonsens! w mojej symulacji, którą ułożyłem sobie w głowie, wyglądało to tak……

- Fufufu. Więc którą dziewczynę powinienem dzisiaj zaspokoić?

- Ise-sama! Proszę, weź mnie! Błagam cię!

- O czym ty mówisz!? Ja jestem dziwką, która nie potrafi żyć bez penisa swojego pana! Weź mnie!

- Nie wchodź mi w drogę! Oni-sama! Już dłużej nie wytrzymam! Błagam cię! Proszę, wejdź we mnie!”

- Ha ha ha! Dajcie mi przerwę. Mam tylko jedno ciało, wiecie? Więc po co się kłócić! Ustalmy więc kolejność w uprzejmy sposób. Ha ha ha, jakimi kłopotliwymi kociakami jesteście.

W mojej głowie wyglądało to idealnie……… Ale rzeczywistość była trudniejsza. Po moich policzkach pociekły łzy. W końcu była to tylko halucynacja, którą stworzyłem w mojej głowie. Aaaach, kiedy wreszcie będzie mój pierwszy raz? Myślę, że to dobry czas, aby uprawiać seks z jedną z dziewczyn. Huh? Nigdy? Niemożliwe…… Ponieważ widziałem już piersi tyle razy…… Następny krok jest jednak taki trudny. Chlip………dlaczego sprawy musiały przybrać taki obrót……?

[Hej partnerze, wybacz że ci przeszkadzam.]

……Nigdy bym nie przypuszczał, że zacznie rozmowę ze mną. Istota przebywająca w mojej lewej ręce, Sacred Gear „Boosted Gear”, Walijski Smog Ddraig. Zaczął ze mną rozmawiać zaraz po Rating Game przeciwko Domowi Feneks. Użyczył mi mocy, Balance Breaker, która jest najwyższą mocą mojego Sacred Gears. Dzięki temu pokonałem Raisera i uniemożliwiłem zaręczyny Buchou. Jednak moja ręka stała się przez to własnością smoka, taka jest cena użycia tej mocy. Teraz moje ręka wróciła do normalności, dzięki pomocy Buchou i Akeno-san, ale jeśli nie poddam się kuracji osłabiającej moje smocze moce, wtedy moje ramię znów stanie się własnością smoka.

- Od tamtego czasu w ogóle się nie ujawniłeś i to nawet wtedy, kiedy próbowałem z tobą rozmawiać!

[Nie mów tak. Tym razem nie zniknę. Pogadajmy chwilę.]

Usiadłem na sofie w salonie.

- Hmph. Jak zwykle wyłazisz znikąd.

[Nach, nie mów tak.]

Czy smocze moce wewnątrz mnie osiągnęły maksymalny poziom? Czy to powód dla którego ze mną rozmawia… Jutro jest dzień, w którym Akeno-san ma je rozproszyć. Gufufu, nie mogę się tego doczekać. To takie zboczone…… Nie mogę powstrzymać ślinotoku.

[Wygląda na to, że twoja głowa jest pełna tego co zwykle.]

Ddraig powiedział to z westchnieniem.

- Zamknij się, jestem w takim wieku!.... Tak w ogóle to o czym chciałeś porozmawiać?

[Nie mam nic przeciwko rozmowom o płci przeciwnej.]

- ....Ty to słyszałeś?

[Cóż, zawsze jestem z tobą, więc słyszę wszystko, czy tego chcę, czy nie.]

Więc to tak. Możesz usłyszeć wszystko. A najgorsze jest to, że możesz słyszeć moje myśli.

[Ród Gremory i ich słudzy są istotami, które darzą się wzajemnie niezwykłymi uczuciami, jak na diabły. Twoja pani i przyjaciele nie są tu wyjątkiem. Zwłaszcza miłość Rias Gremory jest głęboko skierowana w twoją stronę… Wygląda na to, że ostatnio bardzo cię adoruje.]

- …Tak. Nie wiem dlaczego, ale stałem się obiektem jej uwielbienia.

Odpowiedziałem z rumieńcem. Tak, Buchou zaczęła się mną ostatnio bardzo zajmować. Myślę, że zaczęło się to po tym jak pokonałem Raisera. Przytulała się do mnie nawet przed pozostałymi członkami klubu, którzy byli jej sługami…… Czasami dawała mi całusa w policzek… Nie wiedziałem co robić, byłem z tego powodu szczęśliwy, ale i jednocześnie zawstydzony.

[Kukuku. Jesteś w tym wieku, w którym powinieneś zdobyć więcej doświadczenia w tych sprawach. Powinieneś sobie używać, póki jeszcze możesz. Nie możesz wiedzieć, kiedy ten „biały typ” się pojawi.]

- …Hej, chciałem cię o to zapytać już wcześniej, kim jest ten „biały typ”, o którym zawsze mówisz?

[…Biały Smok, Smok Zguby.]

…Zgu…Zguby……Smok? Czy to krewny Ddraiga, Walijskiego Smoka? Jeśli dobrze pamiętam, Ddraig jest nazywany „Seki-ryu-tei”<ref name="Seki-ryu-tei">Czerwony Smok Imperatora.</ref>. W takim razie Biały Smok jest… Kiedy tak sobie myślałem, Ddraig zaczął do mnie mówić.

[Wiesz, że trzy frakcje, Bóg z Aniołami, Diabły i Upadłe Anioły, prowadziły ze sobą wielką wojnę, racja?]

- Tak.

[W tym czasie były potęgi, które udzieliły wsparcia pewnym stronom. Wróżki, duchy, europejskie potwory, azjatyckie youkai<ref name="Youkai">Youkai to ogólna nazwa mitycznych stworzeń-potworów występujących w japońskiej mitologii i tradycjach ludowych.</ref> i ludzie. Smoki były jedynymi istotami, które zachowały neutralność w tym konflikcie.]

- Dlaczego?

[Hmmm sam się nad tym zastanawiam, ale prawdziwe powody są nieznane. Cóż, smoki są istotami, które stworzyła potężna moc, przez co są bardzo samolubne i mają duże poczucie wolności. Niektóre z nich co prawda stanęły po stronie Boga, albo diabłów. Większość jednak nie interesowała wojna i żyły sobie w swobodzie.]

Smoki to naprawdę kłopotliwe stwory. Robią co chcą.

[Podczas wojny między trzema stronnictwami, pojawiły się dwa głupie smoki, które zaczęły walczyć. Ta dwójka była wysokiej klasy smokami, których moc mogła konkurować z Bogiem i z Maou<ref name="Maou">Król demonów.</ref>. Tak więc zaczęli ze sobą walczyć podczas gdy trzy frakcje toczyły swoją wojnę. Dla trzech stronnictw nie było nic bardziej kłopotliwego, niż te dwa smoki. Trzy frakcje prowadziły ze sobą poważną wojnę o władzę nad światem, a smoki zaczęły niepokoić pola bitwy bez żadnej dbałości.]

Ta dwójka była najgorsza! Cóż za kłopotliwe smoki!

- Dlaczego tak bardzo ze sobą walczyły?

[Nie mam pojęcia. To ich zresztą niezbyt interesowało. Obydwa smoki same pewnie nie pamiętały powodu, dla którego zaczęły walczyć. To był pierwszy raz, kiedy wodzowie trzech potęg zawarli sojusz. „Musimy zrobić porządek z tymi smokami, inaczej nici z prowadzenia wojny!” Coś w tym stylu.]

….....Wrogowie stworzyli więc sojusz. A powodem tego była walka smoków. Wygląda na to, że trochę się wszystko skomplikowało.

[Dwa smoki były wściekłe, że ktoś im przerywa walkę. [Nie przeszkadzajcie nam walczyć!], [Zwykły Bóg i Maou nie powinni przeszkadzać smokom!]. Zachowali się wtedy jak idioci. Zaatakowali bowiem Boga, Maou i przywódcę upadłych aniołów. Cóż, jak sądzę to był błąd.]

Te smoki były naprawdę najgorsze. Ale teraz rozumiem. Więc one……

[Po tym jak smoki zostały poćwiartowane na kawałki, ich duchy zapieczętowano wewnątrz ciał ludzi, jako Sacred Gears. Zapieczętowane smoki używały ludzi jako pojemników, spotykały się ze sobą niezliczoną ilość razy i walczyły ze sobą. Za każdym razem jeden z nich wygrywał lub ginął. Czasami któryś z nich ginął, jeszcze zanim mieli się okazje spotkać i walczyć. Jednak przez większość czasu walczyły ze sobą. Jeśli pojemnik, czyli człowiek, umarł, wtedy smok przestawał istnieć na jakiś czas. Ich duchy pozostawały na tym świecie, dopóki nie narodził się człowiek z smoczą mocą. I tak to się powtarza od niepamiętnych czasów.]

- Te dwa smoki to ty i Smok Zguby, prawda?

[Tak, masz rację. Tym razem ty zostałeś moim gospodarzem, a potem stałeś się jeszcze diabłem. To pierwszy taki przypadek dla mnie. Dlatego wypatruje tego z niecierpliwością. Więc co się stało tym razem?]

Hej hej, wziąłeś sobie moje ciało bez mojego pozwolenia, więc nie interesuj się tak bardzo moim życiem.

- Słuchaj Ddraig! Chce nareszcie zostać wysokoklasowym diabłem i królem haremu! Moim marzeniem jest stworzenie armii ślicznych dziewczyn, które będą moimi diabelskimi sługami! - Kaszlnąłem i powiedziałem głośno!

Ddraig na chwilę zaniemówił, a potem zaczął się śmiać.

[Ha ha ha! To dla mnie pierwszy raz mieć takiego gospodarza jak ty. Twoi poprzednicy byli albo dumni ze swoich mocy, albo nimi przerażeni. Jedni i drudzy mieli nędzne życie i kończyli je w marny sposób.]

- Co? Jestem nienormalny? Dziwny?

[Jesteś dziwny, ale nie nienormalny. Tak czy inaczej jesteś istotą, która została nosicielem smoka. Niezależnie od czasu, czy kraju, Smoki były symbolem siły. Wiesz jak wyglądają obrazy, czy rzeźby smoków, nawet jeśli maja inny kształt, prawda? W każdym wieku ludzie podziwiali smoki, szanowali je lub bali się ich. Smoki fascynowały wszystkich dookoła, nawet jeśli tego nie zauważali. Ci, których obdarzyła moc, sami ciągną do smoków. Jeśli pojawią się ludzie, którzy będą cię podziwiać, lub będą chcieli z tobą walczyć, to będzie to waśnie skutkiem smoczych mocy.]

…To brzmi, jakby ta moc była kłopotem. Więc wielu ludzi będzie mnie miało na celowniku?”

[Walka z silnym wrogiem przyciąga władzę. To ścieżka która musi kroczyć gospodarz smoka imperatora. Ale nie bądź pesymistą. Kobiety także cię będą oblegać.]

- Mówisz poważnie!?

[Tak. Twoi poprzednicy mieli duże powodzenie wśród kobiet. Nazywacie to chyba popularnością, prawda? Nie musieli się martwić o powodzenie wśród płci przeciwnej.]

- To znaczy że niektórzy z nich uprawiali …se……sse……sex!?

[Jeden z nich każdej nocy robił to z inną kobietą.]

Cc…Cooooooo!? Moi poprzednicy robili takie rzeczy!? Ależ to wspaniałe! Piękne! U…uhyouuuuuuuuuu! Krzyczałem z radości, ciesząc się sam z siebie! To zdumiewające! Naprawdę zdumiewające!

- Uooooooo…… Mówisz poważnie…… Ty…… Nie, wy, panie, jesteście aż tak zdumiewającym Sacred Gear!? - Skłoniłem głowę i zacząłem mówić z szacunkiem.

Nie wiedziałem, że Sacred Gear jest tak zdumiewającym przedmiotem. Ta informacja stała się dla mnie promykiem nadziei.

[……Nagle zacząłeś patrzeć i mówić do mnie z szacunkiem…… To z pewnością pierwszy raz dla mnie mieć takiego gospodarza, który tak nagle zmienia swój stosunek do mnie.]

- O czym ty mówisz Ddraig-sensei! Nie jestem w stanie traktować cię w nieuprzejmy sposób! Aaaach sensei, od teraz będę pod twoją opieką!

[……Naprawdę jesteś człowiekiem, którego trudno zrozumieć. Ale z pewnością staje się to interesujące. Cóż, w takim razie zabijmy wspólnie Smoka Zguby.]

- Tak. A właśnie, czy „Smok Zguby” jest silny?

[Jest silny. Na początku mieliśmy moc, która mogła pognębić nawet Boga i Maou. Zupełnie jakby nas przeklęto. Po zmianie w Sacred Gears, jesteśmy w zbyt ciężkiej sytuacji, aby uwolnić naszą pełną moc. Jeśli nauczysz się tego używać, to nawet wysokoklasowe diabły i anioły nie będą dla nas problemem.]

Zrozumiałem. Więc jeśli ja oraz facet, który jest gospodarzem „Smoka Zguby” opanujemy jak używać naszych Sacred Gear, wtedy możemy stać się potężni. Jednak prawdę mówiąc nie jestem zainteresowany pokonaniem Boga, albo Maou. Ale byłoby super samemu zostać Maou i zbierać dziewczyny. Mam pewną awersję wobec upadłych aniołów, ale nie chcę walczyć z ich przywódcą…… Ale co będzie, jeśli w końcu spotkam „Smoka Zguby”, niezależnie od tego, czy tego chcę, czy nie? Kto jest jego gospodarzem? Na pewno ktoś, kogo nie znam. Mam jednak nadzieję, że to dziewczyna. Mam zamiar żyć moim życiem ja najpełniej, bez jakiegoś kłopotliwego smoczego przeznaczenia! Mam zamiar się udoskonalać, więc nie przegram z tym „Smokiem Zguby”!

- W każdym razie moim obecnym celem są piersi Buchou”... Jak tylko się do nich dobiorę, to….

[To będziesz je miętosił?]

- Nie, będę je ssał! - Powiedziałem wprost.

[…..........................]

Nie wiem dlaczego, ale zamilkł. Czyżby zabrakło mu słów? Mówiłem dalej, nie przejmując się tym.

- To uczucie piersi Buchou…… Dalej je czuje w moich dłoniach. Jeśli znów będę miał szansę, to chce je miętosić przez cały dzień! Buchou zaoferuje mi to pewnego dnia, jako formę „prezentu” dla swojego sługi. Ale to za mało! Faceci celują wyżej! Ci, których macanie piersi dostatecznie już satysfakcjonuje, przechodzą na drugi poziom! Dlatego zamierzam ssać jej piersi!

[……Ja …więc to tak, co? Postaraj się najlepiej ja umiesz.]

Głos Ddraiga brzmiał, jakby moje słowa go zszokowały. Ale ja jestem poważny, smoku imperatora.

- Ddraig, będę pożyczał twoje moce!

[……Jako wsparcie do ssania kobiecych piersi, co.… Wygląd na to, że poszedłem mocno w dół. Ale to też może być zabawne. Posiadanie takiego partnera jak ty, też może być dobre.]

Wygląda na to, ze zgodził się ze mną, nawet jeśli przyprawiło go to o westchnienie. Chyba poznał mnie w dziwnym wieku.

- Dobra, pracujmy razem, partnerze.

[Racja, partnerze.]

W ten właśnie sposób, smok imperatora i ja zawarliśmy o północy obietnicę, dotyczącą naszego nowego celu.

Rozproszyć smocze moce.

Są one rozpraszane przez wysoklasowe diabły, które zabierają je ode mnie. Jest kilka sposobów na przeprowadzenie tego, ale najłatwiejsza i najbardziej pewna jest ta, którą stosuje pewna osoba . Tym razem to ona to zrobi……to zdecydowanie jest bardzo stymulujące, dla takiego rozpustnego ucznia, jak ja. Jedynymi wysoklasowymi diabłami, którą mogą to zrobić są Buchou i Akeno-san. Obie na zmianę zabierają ode mnie moje smocze moce. Dziś jest właśnie taki dzień, a ja właśnie jestem w pokoju na drugim piętrze starego budynku szkoły, który jest użytkowany przez Akeno-san. Kiedyś to była klasa, ale teraz na podłodze leżą tatami<ref name="Tatami">Tradycyjna mata japońska, używana do pokrywania podłogi.</ref>, a wszystko jest urządzone, jak w tradycyjnym pokoju japońskim. Wszędzie w pokoju były symbole, które wyglądały, jakby miały rzucać uroki, a także służącego do tego przedmioty. Czekałem na środku pokoju, rozebrany do pasa. dodatkowo, w miejscu w którym siedziałem znajdował się magiczny symbol. Słyszałem, że to niezbędne dla rytuału. To nadaje sensu temu, dlaczego mam być nagi do pasa, gdyż zapewne to też jest elementem rytuału. Drzwi się otworzyły i ktoś wszedł do pokoju. Tą osobą była Akeno-san, w białym ubraniu. Tym razem jej włosy nie były spięte w koński ogon, tylko rozwiązane. Myślałem o tym, przy każdym takim rytuale, ale Akeno-san z rozpuszczonymi włosami wyglądała równie atrakcyjnie i fascynująco! Uśmiechnęła się do mnie raz, a potem, z wielkim uświęceniem, usiadła cicho naprzeciwko mnie.

- Przygotowania skończone. Możemy zaczynać.

Um…ummmm Akeno-san……? Ubranie które okrywa jej ciało jest przemoczone……! Jej długie, czarne włosy klejące się do ubrania wyglądają tak sexy! Mogę zobaczyć jej skórę! Jeśli mogę zobaczyć coś takiego, to pewna moja „rzecz” może stanąć…! To znaczy, mogę zobaczyć to! Mogę to zobaczyć przez ubranie! Mające różowy kolor rzeczy! Jej sutki! Zaraz, nie ma na sobie stanika!?

- Ara ara. Czy coś się stało? Tak nagle ucichłeś…… Coś nie tak z moim ubraniem? Jestem cała mokra, ponieważ rytuałem wymaga, abym wylałam na siebie wodę. Czy to dziwne?

Akeno-san zaczęła z determinacją głaskać się po piersiach. Nie pozostało to bez wpływu na moje krocze……

- Nie, nie! Wyglądasz w tym naprawdę dobrze!

Nie mogłem się powstrzymać, aby się nie gabić na piersi Akeno-san. To jej przeźroczyste ubranie jest dla mnie zbyt stymulujące…… Huh? Niżej też nic nie założyła…? Widzę wszystko w pobliżu jej bioder……… Zaniemówiłem. Nic nie założyła……Myślę. Nie wygląda na to aby ją to peszyło, ani nawet nie próbuje niczego ukryć! Wygląda też na to, że moje reakcje ją bawią!

- Zaczynajmy, Ise-kun. Daj mi swoją lewą rękę.

- T……tak! Oddaję się pod twoją opiekę!

Sposób na rozproszenie moich smoczych mocy. To jest……

- Mam zamiar wyssać smocze moce przez twój palec. W ten sposób zbiorę je z twojej lewej ręki, Ise-kun .

Tak. Rytuału dopełnia bezpośrednie ssanie mojego ciała. W moim przypadku, Buchou i Akeno-san rozwiązały ten kłopotliwy problem wysysając smocze moce przez palec.

''CHUP....''

Robiąc zboczony, mokry odgłos, Akeno-san wsadziła sobie mój palec do ust.

……! ………Ku, to uczucie, którego nie potrafię opisać słowami. Myślałem o tym setki razy, ale to uczucie wewnątrz ust dziewczyny jest niesamowite! Jest ciepło i ślisko, a jej wargi są takie miękkie… Mój palec jest ssany jak lizak…… To naprawdę jest dla mnie bardzo stymulujące…! Wspaniałe uczucie! Aaaach! Wewnątrz mojej głowy zaczynało się robić różowo! Wspaniałe! To jest wspaniałe! Przytrafia mi się coś, co przewyższa wszystkie „Rzeczy”, które widziałem w pornosach!

''CHUP-CHUP-CHUPA''

[[image: High_school_dxd_v3_091.jpg|thumb|]]

Akeno-san ssała mój palec i celowo wydawała przy tym erotyczne odgłosy. Moja reakcja wyraźnie ją bawiła! Nie mogłem wykonać żadnego ruchu, poza tym, że miałem zaczerwienioną twarz i cieszyłem się jednocześnie z bycia ssanym. Aaaach, zapiszę to w mojej pamięci na wieczność. Zaraz! Jeśli się dobrze zastanowić, to czy nie będę teraz doświadczał tego regularnie!? Uoooooooooooooo! Rzeczywiście, to jest najlepsze! Nigdy nie mógłbym tego doświadczyć, gdybym nie oddał smokowi mojej lewej ręki! Ddraig! Teraz doświadczam najlepszego momentu w moim życiu! To była naprawdę erotyczna sytuacja, ale mogłem poczuć, jak fale mocy z mojej lewej ręki są ściągane w stronę palca i znikają. Waga mojej ręki też zdawała się maleć. Moja kończyna była zrelaksowana. To wygląda, jakby obecność Ddraiga przygasła. Czyli miałem rację co do faktu, że kiedy moje moce smoka stają się gęstsze, to wtedy świadomość Ddraiga też się ujawnia silniej? Kiedy tak sobie myślałem……

''LIZU''

- Ucheee. - Wymknęło mi się przez przypadek.

To przez to, że Akeno-san zaczęła nagle lizać mój palec! Zaczęła czubkiem języka obracać dookoła czubka mojego palca! Za…zaczekaj Akeno-san! Kiedy na nią spojrzałem, miała nieprzyzwoity wyraz twarzy i patrzyła na mnie, jakby przełączyła się na swoją osobowość sadystki. Mój palec, który Akeno-san wyciągnęła ze swoich ust, był pokryty jej śliną. Ucheee! Jakie to erotyczne!

- Ara ara. Jeśli to wywołuje u ciebie takie urocze reakcje, to zaserwuję ci dodatkową usługę.

- Us.....usługę?

- Tak. Według mnie, nie będzie złą rzeczą, jeśli trochę porozpieszczam mojego kohai<ref name="Kohai">uczeń z młodszej klasy.</ref>.

Akeno-san znów zaczęła ssać mój palec i przysunęła swoje ciało bliżej mnie. Eeeeeeeech!? A…Akeno-san!? Zaczekaj sekundę! Co się dzieje!? Uśmiechnęła się i przytuliła do mnie, całkowicie ignorując moje zakłopotanie! Mogę poczuć przyjemny zapach jej jedwabistych, czarnych włosów! Nie, mogę poczuć zapach ciała Akeno-san, który szalenie zatrząsł moją męskością! Ponieważ byłem goły do pasa, a Akeno-san była ubrana w naprawdę cienkie ubranie, mogłem bezpośrednio poczuć jej ciało! Czułem zimno, ponieważ jej ubranie było zimne, ale czułem też ciepło jej ciała! Gorąco bijące od jej ciała było tak erotyczne, że myślałem, że zaraz oszaleję! Ciało A…Akeno-san było takie miękkie!! Mogłem poczuć jej piersi przez ubranie!

''BUCHAA!''

Z mojego nosa pociekła krew! Oczywiście! Nawet jeśli wyleciało już dwanaście litrów, to dalej nie przestawała lecieć!

- Nawet robiąc coś takiego, żywię do ciebie głębokie uczucie, Ise-kun. - Szepnęła mi do ucha Akeno-san, kiedy byłem już sztywny jak skała.

- Do......mnie?

- Tak. Na początku myślałam, że jesteś słodkim uczniem z młodszej klasy. Później, podczas bitwy z Feneksem, zmieniłam zdanie na twój temat. Widziałam z pokoju pielęgniarki, jak za każdym razem wstajesz na nogi, niezależnie od tego, ile razy byś nie oberwał.

Aaaach, jeśli dobrze pamiętam Akeno-san podczas meczu została wycofana z bitwy i odesłana do pielęgniarki.

- Przybyłeś też na przyjęcie zaręczynowe, aby uratować Buchou. Nawet pokonałeś Feneksa, który mówił, że jest nieśmiertelny. Nawet ja byłam poruszona, kiedy zobaczyłam jak wspaniale walczysz.

- Po.....poruszona?

Akeno-san spojrzała na mnie i zachichotała.

- Ufu. Czasami kiedy o tobie myślę, w mojej piersi pojawia się takie gorące uczucie. Nic nie mogę na to poradzić. Ale kiedy robię z tobą takie rzeczy, moja żądza do znęcania się wzrasta…… Czy to miłość?

Miłość!? Czy ona się teraz nade mną znęca!? Czy ja jestem teraz napastowany seksualnie!? Świat faktycznie jest wielki!

- Ale jeśli się do ciebie dobiorę, Rias może się wściec. Ta osoba……naprawdę cię widzi… Ufufu, jesteś grzesznym mężczyzną, Ise-kun.

…Grzeszny? Ja? Przyjmę każdy rodzaj kary, więc proszę kontynuujmy to! Huh? Czy Akeno-san nazwała Buchou „Rias”? Czy one mówią do siebie po imieniu, kiedy są same? Wygląda na to, że Akeno-san i Buchou znają się dłużej, niż reszta klubu.

Akeno-san objęła mnie nagle za szyję! A zaraz potem celowo wyeksponowała swoje ciało! Mogłem zobaczyć jej prawy sutek, który był brzoskwiniowego koloru! Mogłem go wyraźnie zobaczyć! Odsłoniła nawet bardziej swoje nogi!

- Więc chcesz się ze mną wdać w romans?

- Ro....romans?!

Romans z kim!? Ale słowo romans, naprawdę na mnie działa!

- Ufufufu. Zachowam to w tajemnicy przed Buchou i Asią-chan. Ekscytujące, prawda? To będzie nasz sekret.

''KAP KAP KAP''

Krwotok z mojego nosa jeszcze się nie zakończył, ciekło z niego dalej.

- Też chcę doświadczyć tego przynajmniej raz. Zostać pożartą przez pełnego żądzy chłopca. Jestem także masochistką. Myślę, że teraz jest dobry czas, aby wreszcie poczuć w sobie mężczyznę.

Prze……przestań proszę…… Mówione przez nią rzeczy bez przerwy wy mnie uderzały…… Huh. „Teraz jest dobry czas”……? Czy to znaczy…

- Akeno-san, czy ty może jesteś jeszcze…?

- Tak, jestem dziewicą. Ufufu. Ty Ise-kun, masz pewnie więcej doświadczenia, więc byłabym szczęśliwa, gdybyś mnie poprowadził.

- N…nie. Ja też……Nie mam doświadczenia.

Akeno-san zszokowało moje wyznanie.

- Ech? Cóż za niespodzianka. Myślałam że ty i Buchou już……

- Nie, nie! Nic nie robiliśmy! Nawet nie wiem czy to w porządku, jeśli jestem jej pierwszym facetem!

- Ara ara. Buchou jest taka powolna? Więc pewnie robiłeś już to z Asią-chan?

- To jest jeszcze bardziej niemożliwe!

Nie mogę położyć moich rąk na tej dwójce. A jeśli chodzi o Asię, to jest to zupełnie inna historia. Asia jest osobą, którą mam chronić, więc gdybym ją tknął, to byłoby to niewybaczalne…… Tak sobie postanowiłem.

- Jeśli chodzi o ciebie, Ise-kun, to myślałam, że Buchou daje ci „wielką ucztę” każdej nocy........ To doprawdy zaskakujące.

Uuuu……co to za “wielka uczta”, o której mówisz!? Czy to coś, co przynosi ulgę seksualnym pragnieniom uczniów!?

- Ise-kun, nie chciałbyś zrobić tego z kimś innym niż one?

- Chcę to zrobić! Naprawdę chcę! Ciągle powstrzymuję moje żądze, aby nie rzucić jej na łóżko! Ale nie mogę przejść ostatniego kroku i każdą noc kończę płacząc! Chcę seksu z Bochou i Asią-chan!- Aaaaach, skończyłem mówiąc jej o moich prawdziwych uczuciach!

Ale to są moje szczere myśli. Nic nie można poradzić dla chłopaka takiego jak ja, który jest pełen seksualnych żądzy, z powodu dwóch ślicznotek, które z nim mieszkają!

- Biedactwo……Ara ara. A więc obydwoje jesteście powolni…… jestem pewna że możesz to zrobić, jeśli jesteś do tego gotowy…… W taki razie nie mogę sobie wziąć twojej cnoty bez jej pozwolenia.

……Cholera. Czy ona mnie podeszła? Czy powiedziałem coś niepotrzebnego? Czy byłem w stanie stracić cnotę? Zaraz! Chwilę! Czy popełniłem głupi błąd?

Nagle drzwi się otworzyły. Kiedy spojrzałem w tamtą stronę… Stała tam Buchou i gapiła się na nas złymi oczami.

- Akeno, co to ma znaczyć? - Buchou zbliżyła się do nas z nieprzyjemnym głosem……

O cholera……Jest wściekła……

- Ufufu. Rozpraszałam smocze moce. - Akeno-san odpowiedziała obojętnie, a na jej ustach gościł uśmiech.

- ……Naprawdę? Niezależnie od tego, jakby to nie wyglądało………nie próbowałaś zrobić „czegoś” ponad to?

- Ara ara. Nie myślałam o zrobieniu „tego”.

- Nawet jeśli, to są jakieś granice. Nawet ja jeszcze nie……

- Czy nie dlatego, bo jesteś za wolna w te klocki? Czytanie książek o tych sprawach jest dobrą rzeczą, ale to nie pójdzie tak łatwo, jak piszą w instrukcji.

- ...................................

- ...................................

Buchou i Akeno-san nie posyłały sobie złowrogich spojrzeń, ale patrzyły sobie prosto w oczy. Jakoś byłem w stanie wyczuć zaciekłość. U..uuummm. Nie wiem jak opisać tą sytuację. Włożyłem szybko moją koszulę i starałem się nie podchodzić zbyt blisko nich. Wtedy Buchou spojrzała na mnie złym wzrokiem i uszczypnęła w policzek. Ałć!

- Ise, wygląda na to, że dobrze się bawisz. Zbliżyłeś się do Akeno-onee-sama którą tak uwielbiasz?

- Ja..... Ja......

Nie mogłem mówić poprawnie, ponieważ szczypano mnie w policzek. Szukanie wymówek nie przystoi jednak mężczyźnie, więc przestałem mówić. Nawet jeśli miałem oberwać, czekałem na to.

- W takim razie rób co chcesz!

Buchou wyszła z pokoju ze złym wyrazem twarzy.

''TRZASK''

Nawet drzwi zamknęła brutalnie. Chlip… Zostałem skrzyczany przez Buchou. Dlaczego? Dlatego że robiłem coś nieprzyzwoitego z Akeno-san?

- Zazdrość, co? Ona naprawdę jest słodka. Ufufufu. Ise-kun, wygląda na to, ze robisz postępy w swoich związkach. - Szepnęła mi do ucha Akeno-san, widząc moje zakłopotanie.

Co masz na myśli? Hmmmmm. Nie rozumiem, co chciała powiedzieć przez „postępy”. Czy chodziło o to, że zostanę zabrany przez Akeno-san? Jestem sługą Buchou, więc Akeno-san nie może zostać moją panią…… Ale tak sobie myślę, że Buchou wygląda naprawdę słodko, kiedy robi taką złą minę jak Asia.

Asia i ja szliśmy do domu, po codziennym spotkaniu klubowym. Buchou zwykle chodziła razem z nami, ale dzisiaj jej nie było. Wygląda na to, że powodem tego był incydent z Akeno-san.

- Buchou, nie idziesz do domu? - Zapytałem ją o to w pokoju klubowym.

- Pójdę później, idźcie dzisiaj beze mnie. - Kiedy odpowiedziała nie spojrzała mi w oczy, ani nawet w twarz, za s w jej słowach tkwiły ciernie.

Chlip……czy Buchou mnie teraz nienawidzi? Jestem smutny… Czy pies, który został skarcony przez swojego pana, też się tak czuje? To takie samotne i………takie smutne……

- Buchou nie wraca z nami do domu?

- Hm? Tak…… Wygląda na to, że zdenerwowałem ją……

- .....Czy coś zrobiłeś? - Asia spytała mnie o to ze zmartwioną twarzą, ale nie mogłem jej opowiedzieć o incydencie z Akeno-san. Miałbym przez to więcej kłopotów.

- Nie, ale to moja wina. Potem ją przeproszę. Nie musisz się o to martwić, Asiu...

- ……Rozumiem. Ale to może być moja wina. Później porozmawiam z Buchou-san…… - Powiedziała Asia przepraszającym tonem.

Asia patrzy na Buchou jak na rywalkę, ale nie sądzę, aby to było powodem. Zdecydowanie, powodem jest to, co robiłem z Akeno-san……

- W porządku. Nie sądzę że jest zła na ciebie, to moja wina.

Cóż, jestem lubieżnikiem. Ale myślałem że Buchou nie ma nic przeciwko temu. Nigdy nic nie mówiła, kiedy oznajmiałem, że moim celem jest zostanie królem haremu.

Dziwne. Buchou jest ostatnimi czasy trochę dziwna. Może jej pragnieniem jest mieć swojego sługę tylko dla siebie? Czy jest z nią tak samo jak z ludźmi, którym przeszkadza, że ktoś się bawi z ich zwierzątkami? Nawet jeśli Buchou mnie adoruje, to dalej jestem tylko jej sługą. Chlip…Jeśli wpadłem w takie kłopoty przez jedną dziewczynę, to moje marzenie o zostaniu królem haremu jest coraz bardziej odległe! Cholera! Czy to powód dla którego nie jestem popularny wśród dziewczyn!? Kobiece serce! To takie skomplikowane! Jeśli nie będę w stanie tego zrozumieć, to nigdy nie wygram z przystojnymi facetami! Kiedy tak sobie myślałem, dotarliśmy do mojego domu. Kiedy próbowałem otworzyć drzwi, poczułem coś złego.

''DRŻENIE''

Co to? Poczułem, jakby coś w moim ciele ostrzegało mnie przed niebezpieczeństwem. Czułem już kiedyś coś podobnego. Jeśli dobrze pamiętam, było to wtedy, kiedy pierwszy raz spotkałem Asię i zaprowadziłem ją do kościoła. Kiedy zobaczyłem kościół, moje ciało zaczęło drżeć.

''CHWYT''

Asia chwyciła moją dłoń. Strasznie się trzęsła. Wygląda na to, że sama też poczuła coś nieprzyjemnego. A więc jest to uczucie, które może być wykryte tylko przez diabły. Coś jest w moim domu. Nie, nie możliwe…… Mama! Wyobraziłem sobie, że mama może być w niebezpieczeństwie i szybko otworzyłem drzwi. Zdjąłem buty i ruszyłem prosto do kuchni! To musi być żart! Mamo! Nie, to niemożliwe! Czy to, że jestem diabłem, wyszło na jaw? Ale kto? Upadłe anioły? Bóg? Anioły? Ludzie związani z Kościołem? Wszyscy oni są niebezpieczni! Mogę pokaleczyć i zabić kogoś, kto jest z nami powiązany! Przypomniałem sobie w jakim stanie było ciało nieszczęśnika, którego dopadł ksiądz Freed. Strasznie wtedy pokroił to ciało. Czy moją mamę też to spotkało!? Cholera! Bez takiego pieprzenia, proszę! Coś takiego jak to……! To się nie stało!

Mamy nie było w kuchni. Usłyszałem jednak śmiech dobiegający z salonu. Wszedłem tam szybko i zobaczyłem dwie nieznane dziewczyny oraz moją mamę, która śmiała się razem z nimi.

- A to jest zdjęcie Ise z czasów podstawówki. Spójrzcie. To zdjęcie zrobiliśmy, kiedy na basenie jego kąpielówki się rozpruły. To było bardzo kłopotliwe. Wszedł do basenu w rozprutych kąpielówkach.

- ......Ma.......mamo?

Mama spojrzała na mnie dopiero wtedy, kiedy zdała sobie sprawę z tego, że tu jestem.

- Och, Ise. Witaj z powrotem. Co się stało? Jesteś taki blady.

- Hauuuuu. Tak się cieszę.

Asia usiadła na podłodze, jakby poczuła ulgę. Gdy tylko przekonałem się, że moja mama jest bezpieczna, wziąłem głęboki oddech i uspokoiłem się. Nie mogłem jednak pozbyć się tego niepokoju. Oczywiście dlatego, bo były tam dwie nieznane mi dziewczyny. Były cudzoziemkami, a każda z nich miała zawieszony na piersi różaniec. Obydwie był w moim wieku. Jedna miała kasztanowe włosy, a druga niebieskie z zielonym pasemkiem, miała także straszne oczy. Obydwie były całkiem ładne. Po sposobie ich zachowania, mogłem o nich powiedzieć, że są zwykłymi ludźmi. Obydwie były ubrane w białe szaty. Czy są związane z Kościołem? Egzorcystki? Czy to źle? Nie mogę z nimi walczyć w takim miejscu jak to.

- Witaj, Hyoudou Issei-kun. - Dziewczyna z kasztanowymi włosami uśmiechnęła się do mnie.

Obok była dziewczyna z zielonym pasemkiem, która pod ubraniem ukrywała jakąś broń. To jest to. Miałem złe przeczucia z powodu tej broni. Czułem, że z moją skórą robi się coś nieprzyjemnego. To prawdopodobnie coś, co niszczy diabły.

- Miło mi cię poznać. - Przywitałem się z nimi z fałszywym uśmiechem.

Jej oczy zmieniły wyraz na zaintrygowany.

- Huh? Nie pamiętasz mnie? To ja?

………Huh? Kasztanowłosa dziewczyna wskazała na siebie. Nie, nie. Nie pamiętam cię. Mama dała mi zdjęcie, ponieważ wyglądałem na zakłopotanego. Była to fotografia świętym mieczem. Mama wskazała chłopca, z którym się przyjaźniłem.

- Ona jest tym dzieckiem. Shidou Irina-chan. Wyglądała wtedy jak chłopiec, ale dzisiaj jest prawdziwą damą, że nawet ja byłam zszokowana.

……Przepraszam? Ta dziewczyna…… jest chłopcem z sąsiedztwa, z którym bawiłem się, kiedy byłem jeszcze mały? Eeeeeeeech!? Chłopiec ze zdjęcia! Był dziewczyną!? On nie był chłopcem!?

- Dawno się nie widzieliśmy, Ise-kun. Myślałeś, że jestem chłopcem? Nie można nic na to poradzić, zawsze zachowywałam się jak chłopak. Ale wygląda na to, że obydwoje bardzo się zmieniliśmy przez ten czas. Naprawdę nie możesz nigdy wiedzieć, co się stanie przy ponownym spotkaniu.

Jej słowa brzmiały, jakby miała coś na myśli. Tak, chyba rozpoznała moją tożsamość.

- Cieszę się, że obydwoje jesteście bezpieczni. - Buchou przytuliła mnie i Asię.

Irina i ta druga dziewczyna wyszły z mojego domu po 30 minutowej rozmowie. Przyjechała do Japonii po dłuższej nieobecności. Widocznie wróciła tu, ponieważ było to miasto, w którym mieszkała jako dziecko. Powiedziała, że musiała się wyprowadzić do Anglii, z powodu pracy jej rodziców. Niezależnie od tego, co myślałem na ten temat, jej rodzice byli związani z Kościołem. Asia i ja staraliśmy się za bardzo nie rzucać im w oczy, więc zostawiliśmy rozmowę mojej mamie. Zwłaszcza Asia nie chciała nawiązywać z tymi dwiema żadnych relacji. Pod jakimś pretekstem odesłałem ją do jej pokoju. Byłem przygotowany na walkę, jeśliby do tego doszło…… Ale obyło się bez incydentów. Zaraz po tym Buchou wróciła do domu. Zupełnie jak my, przybyła tu cała blada. Jak tylko stwierdziła że ja i Asia jesteśmy bezpieczni, natychmiast nasz przytuliła.

- Jesteście ranni? Myślę że rozpoznali was jako diabły, ale nie mogli podnieść na was ręki w normalnym domu, na oczach mamy, która jest zwykłym człowiekiem.

- Obydwoje jesteśmy cali, Buchou-san.

Buchou przytuliła mnie i Asię jeszcze mocniej, jakbyśmy byli jakimiś cennymi skarbami.

- Aaach, Ise. Tak się cieszę…… Gdyby tobie, albo Asi coś się stało, ja…… Po codziennym spotkaniu klubowym spotkałam się z Souną, od której usłyszałam, że do miasta przybyli ludzie związani z Kościołem. Podobno mają ze sobą Święty Miecz.

Buchou przyszła do domu później, ponieważ miała spotkanie z Kaichou. Kiedy pojawiła się w pobliżu domu, wyczuła coś nienormalnego i natychmiast tu przybyła. Buchou wyznała nam, że spodziewała się najgorszego, kiedy weszła do domu i wyczuła silną, świętą energię. Wygląda na to, że jej serce biło szybciej.

- Myślałam, że moim kochanym sługom może się przytrafić coś złego. Byłam gotowa na najczarniejszy scenariusz…… Gdybym po naszej sprzeczce miała pożegnać się z wami na zawsze, nie wybaczyłabym sobie tego do śmierci. Wybaczcie. Powinnam dbać o was dwoje z większą troską……

[Ród Gremory i ich słudzy są istotami które darzą się wzajemnie niezwykłymi uczuciami, jak na diabły.]

Przypomniałem sobie, co Ddraig mi powiedział ostatniej nocy. Myślę, że to prawda. Buchou westchnęła z ulgą, a nawet uroniła kilka łez, kiedy przekonała się, że jesteśmy cali. Musiała się naprawdę bardzo o nas martwić. Było to po jej sporze z Asią oraz po tym, jak się na mnie pogniewała. Obydwoje myśleliśmy, że ją rozłościliśmy. Jednak Buchou wyglądała, jakby się o nas martwiła.

- Buchou-san. Przepraszam za to, co mówiłam. Myślałam że chcesz trzymać Ise-san’a jak najdalej ode mnie…… myślałam, że nie będę w stanie wygrać…… - Przeprosiła Asia.

Buchou uśmiechnęła się i pogłaskała ją po głowie.

- W porządku.

Buchou przytuliła nas z miłością. Aaach, mogłem poczuć jej miłość. Mo…może podda się moim nieprzyzwoitym żądaniom…

- Twoje piersi Buchou........

- Tak, wiem Ise. Jesteś naprawdę rozpuszczonym dzieckiem…

- Nie.

Asia rozdzieliła mnie i Buchou. Nggggh, a taka była dobra szansa. Buchou westchnęła i kontynuowała swoją opowieść, jak tylko nasza trójka się uspokoiła.

- Souna spotkała się z tą dwójką w południe, mówiła, że chcą negocjować ze mną, Rias Gremory, ponieważ to miasto jest moim terytorium.

- Ludzie Kościoła chcą negocjować z diabłami?!?

Buchou skinęła głową. To było szokujące. Diabły i chrześcijanie są wrogami. A teraz ma nagle dojść do negocjacji..

- Chcą zawrzeć pakt, czy przedstawić żądanie?

- ……Nie jestem pewna co planują, ale jutro chcą przyjść do pokoju klubowego po szkole. Przysięgały na Boga, że nie zaatakują.

- Wierzysz im?

- Musimy. Musimy uwierzyć w ich zaufanie, w końcu są wierzącymi w Boga, a dodatkowo chcą czegoś od nas, diabłów, których uważają za złe istoty. Wygląda na to, że są pod presją i to jest ich główny problem. Mam złe przeczucia co do tego… Według nich, każdy ksiądz który trafił do tego miasta, został zabity.

Spojrzenie Buchou stało się ostre, a jej twarz przybrała poważny wyraz. To było straszne…… Nawet ten cholerny klecha Freed, który przeszedł na stronę upadłych aniołów, nienawidził nas. Jeśli oni są prawdziwymi wiernymi, to będą nas nienawidzić jeszcze bardziej. Coś się wydarzy. Nawet ja, który był nowy w tym “świecie”, mógł to wyczuć.

Następny dzień po szkole.

My, słudzy Rias Gremory, zebraliśmy się w pokoju klubowym. Na sofie siedziała Buchou z Akeno-san i dwójką naszych „gości”. Reszta członków, wliczając w to mnie, siedziała w rogu pomieszczenia i słuchała rozmowy. Kiedy tylko ta dwójka pojawiła się w pokoju, nie mogliśmy się pozbyć pewnego uczucia. Nasz diabelski instynkt ostrzegał nas przed niebezpieczeństwem. Buchou i Akeno-san rozmawiały z nimi z poważnymi twarzami. Największym zagrożeniem był jednak Kiba. Patrzył na nie złym, nienawistnym spojrzeniem. Jeśli coś ma się stać…… Nie. Wyglądał, jakby je miał zaraz pociąć. Wierzyły w Boga, którego Kiba nienawidził. Jeśli znało się jego przeszłość, to wiedziało się wtedy, że chłopak był przepełniony nienawiścią. Nawet w tej atmosferze, pierwszą, która zabrała głos, była Shidou Irina.

„Niedawno, Świete miecze, Excalibury, które były przechowywane w Kwaterze Głównej Kościoła Katolickiego w Watykanie, Kościoła Protestanckiego i Kościoła Wschodniego, zostały skradzione.”

Excalibur został skradziony? Katolicki i Protestancki……? Jeśli dobrze pamiętam, to na lekcjach w szkole mówili, że wśród chrześcijan są różne odłamy. Ale jak Excalibur mógł zostać skradziony katolikom, protestantom i wschodnim chrześcijanom? Powinien być tylko w jednym miejscu, prawda?

- Excalibur nie jest jednym przedmiotem. - Osobą która mi odpowiedziała była Buchou. Arara, wygląda na to, że Buchou potrafi czytać w moich myślach.

- Przepraszam. Mój sługa od niedawna jest diabłem, więc możemy kontynuować rozmowę od wyjaśnienia, czym jest Excalibur?

Shidou Irina zgodziła się na propozycję Buchou.

- Ise-kun, Excalibur dawno temu, podczas wojny, został połamany na kawałki. - Irina powiedziała to patrząc na mnie.

Huh? Połamany? Święty miecz tak skończył? Nawet taki super, sławny I wspaniały miecz?

- Teraz to wygląda tak. - Dziewczyna z niebieskimi włosami i zielonym pasemkiem pokazała mi broń, którą dotychczas ukrywała owiniętą w tkaninę. Oręż wyglądał jak długi miecz.

- To jest Excalibur.

''DRESZCZE''

Kiedy tylko na niego spojrzałem, poczułem jak otwiera się każdy por w mojej skórze, a do mojego ciała dostaje się coś zimnego. Strach. Drżenie. Groza. Ten jeden miecz naprawdę mnie przeraził. Jest niebezpieczny. Naprawdę niebezpieczny. Nawet ja zrozumiałem, że każdy diabeł który go dotknie, natychmiast zginie! Czy to jest święty miecz? Czy to jest ostateczna broń do zniszczenia diabłów?

- Tak więc Excalibur został połamany na kawałki podczas wojny. Fragmenty zostały zebrane i zmienione sztuką alchemiczną w nową postać. Zrobiono z nich siedem mieczy. To jest jeden z nich.

Więc to nie jest prawdziwy Excalibur, ale nowy, który został zrobiony później.

- Ten który trzymam to „Excalibur Destrukcji”. Jest to jeden z siedmiu stworzonych mieczy. Kontrolę nad nim sprawuje Kościół Katolicki.

Dziewczyna z pasemkiem odłożyła miecz i owinęła go tkaniną. Jeśli dobrze zauważyłem, to na tkaninie widniał magiczny symbol. Czy ona za każdym razem musi go zapieczętować? Nie zmienia to jednak faktu, że ten przedmiot jest niebezpieczny. Irina wyciągnęła coś, co wyglądało jak długa lina. Lina ruszała się, jakby była żywa.

…! Lina zmieniła kształt i zmieniła się w katanę.

- Mój miecz to „Excalibur Mimiki”. Mogę zmienić jego kształt w cokolwiek chcę, jest to bardzo przydatne, kiedy muszę go gdzieś przenieść. Podobnie jak ten, każdy „Excalibur” ma jakieś unikatowe zdolności. Ten miecz jest własnością Kościoła Protestanckiego - Powiedziała to z dumą.

Czułem strach z powodu tych mieczy. Dla nas, diabłów, były naprawdę niebezpieczne.

- Irina…… Nie ma powodu, aby opowiadać tym diabłom o zdolnościach Excaliburów, prawda?

- Ara Xenovia. Nawet jeśli są diabłami, musimy darzyć w tej sytuacji wzajemnym zaufaniem. Dodatkowo, nawet jeśli zdolność mojego miecza wyszła na jaw, to i tak nie dam się pokonać wszystkim obecnym tu diabłom. - Irina powiedziała to z pewnością. Jest zapewne przeświadczona, że nie wygra z nami.

Dwa legendarne miecze są tutaj! Wow! Czyż to nie jest poważna sytuacja!? Nagle poczułem czyjąś obecność tuż obok mnie.

To był Kiba. Patrzył wrogo na obydwa Excalibury, a jego twarz miała tak straszny wyraz, jakiego nigdy u niego nie widziałem. Racja… Kiba żywi nienawiść do Excaliburów. Nigdy nie mogłem marzyć, że zobaczę te miecze w takim miejscu. Kiba nigdy prawdopodobnie nie myślał, że spotka tutaj Excalibury. A teraz były przed nim. Musiał pewnie szaleć. Uspokój się. Nie naskakuj na nie. Buchou profesjonalnie rozmawia z naszymi wrogami. Jeśli coś zrobisz, wszystko pójdzie na próżno! W najgorszym przypadku rozpocznie się walka. Nie ma mowy, abyśmy w walce przeciwko Excaliburom, obeszli się bez strat.

- ……Więc co robią skradzione Excalibury, w tym kraju, leżącym we wschodniej części świata? - Buchou kontynuowała rozmowę z tą samą postawą.

Jak można było oczekiwać po onee-sama, nie przejmowała się, nawet jeśli przed nią znajdowały się Excalibury! Zachowała zimną krew! Dziwna dziewczyna, w niebieskich włosach z zielonym pasemkiem, mająca straszne oczy — Myślę że nazywała się Xenovia —kontynuowała rozmowę.

- Kościół katolicki był właścicielem dwóch Excalibuów, wliczając w to mój. Kościół Protestancki miał kolejne dwa. Kościół Wschodni także dwa. Siódmy miecz zaginął w trakcie wojny pomiędzy Bogiem, diabłami i upadłymi aniołami. Każdemu Kościołowi ukradziono po jednym mieczu. Złodziej zabrał je do Japonii i przywiózł do tego miasta.

Hej, hej. Więc złodziej świętych mieczy upodobał sobie to miasto, co? Buchou przyłożyła dłoń do czoła i wzięła głęboki oddech.

- Wygląda na to, że na moim terytorium ciągle coś się dzieje. Więc kim jest złodziej, który ukradł Excalibury?

- Złodziej jest członkiem Grigori.

Buchou otworzyła szeroko oczy ze zdumienia.

- Święte miecze zostały skradzione przez stowarzyszenie upadłych aniołów? To nie kwestia błędu, ale jeśli chodzi o kradzież mieczy, to zdecydowanie były upadłe anioły. Dla pracujących na „górze” diabłów, święte miecze nie są przedmiotem zainteresowania

- Znamy głównego winowajcę, który ukradł Excalibury. To Kokabiel, jeden z szefów Grigori.

- Kokabiel… Jeden z przywódców upadłych aniołów, który przetrwał wojnę toczącą się od czasów starożytnych…… Nie przypuszczałam, że usłyszę to imię pojawiające się w Biblii. - Buchou uśmiechnęła się z samozadowoleniem.

Zaraz, Przywódca upadłych aniołów!? Nie tylko ma Excalibur, ale jeszcze szefuje upadłym aniołom? W…w takim razie dlaczego tu przyszły? Chcą współpracować……?

- Wysyłaliśmy tu w sekrecie księży i egzorcystów, ale wszyscy zostali zabici. - Powiedziała Xenovia.

Jesteś poważna? Wydarzyło się tu tyle brutalnych incydentów, a my o tym nie wiedzieliśmy……? Więc to prośba o współpracę? Więc przyszłyście prosić o pomoc wysokolasowego diabła, który rządzi na tym terenie? To co powiedziała ta dwójka, całkowicie zdradziło moje domysły.

- Nasza prośba… Nie. Naszym rozkazem jest, aby żadne diabły nie przeszkadzały nam w walce o święty miecz, którą stoczymy z upadłymi aniołami. Innymi słowy, przyszliśmy wam powiedzieć, abyście nie mieszali się do tego incydentu. - Odpowiedziała Xenovia

Kiedy Buchou to usłyszała, jej oczy zmieniły się.

- Cóż za maniery. Czy to nie umiarkowanie? Myślicie, że współpracujemy z upadłymi aniołami? A może wspólnie chcemy coś zrobić z Excaliburem?

- Według kwatery głównej, nie jest to wykluczone.

W oczach Buchou było zimno. Naprawdę była wkurzona! W końcu wrogowie weszli na jej terytorium. Teraz mówią jej jeszcze, aby się nie mieszała i nie wtrącała do niczego. Dodatkowo mówią co im się podoba i że nam nie przebaczą, jeśli zawarliśmy sojusz z upadłymi aniołami. Duma Buchou, jako wysokoklasowego diabła, nie mogła tego znieść.

- „Góra” nie ufa diabłom, ani upadłym aniołom. Rozkazano nam, że jeśli Excalibur został zabrany sługom Boga, to diabłom może to być na rękę, prawda? Upadłe anioły też mają z tego korzyści. Dlatego nie byłoby to dziwne, jeśli zawarliby ze sobą sojusz. Oto dlaczego was ostrzegamy. Jeśli zawarliście sojusz z Kokabielem, zlikwidujemy was. Nawet jeśli jesteś młodszą siostrą Maou. - Xenovia powiedziała to niedbale, nie zwracając uwagi na złe spojrzenie Buchou.

- ……Skoro wiecie że jestem siostrą Maou, to znaczy że macie znajomości wśród kościelnego szefostwa. Powiem wam więc, że nie mamy żadnego sojuszu z upadłymi aniołami. Żadnego. W imieniu Domu Gremory, nie zrobiłabym niczego, co mogłoby zhańbić imię Maou!

Była to sporna dla obu stron sytuacja, ale Xenovia roześmiała się.

- Fu. Wystarczy tego dobrego. Ostrzegam was tylko na wypadek, gdyby Kokabiel ukrywał się w tym mieście z trzema Excaliburami. Jeśli coś się stanie, ja będę tą, która zostanie znienawidzona przez bandę z kwatery głównej Kościoła. Cóż, Nie chcemy was prosić o współpracę. Jeśli tymczasowo zawiązałabyś sojusz ze sługami Boga, mogłoby to wpłynąć na równowagę panującą pomiędzy frakcjami. Zwłaszcza że jesteś młodszą siostrą Maou.

Po usłyszeniu Xenovi, Buchou wzięła głęboki oddech, a wyraz jej twarzy złagodniał. Ngggggh. To wszystko było takie skomplikowane, że nie mogłem nadążyć.

- Gdzie jest osoba którą wysłał Kościół Wschodni?

- Ją sobie trzymamy w rezerwie. Ma strzec ostatniego Excalibura, jeśli Irina i ja zawiedziemy. - Odpowiedziała Xenovia.

- Więc tylko wy dwie? Chcecie odebrać Excalibury przywódcy upadłych aniołów we dwójkę? To lekkomyślne. Naprawdę tak bardzo chcecie umrzeć? - Powiedziała Buchou zdumionym głosem.

- Tak. - Shidou Irina odparła jej prosto w oczy.

- Myślę jak Irina, ale jeśli to możliwe, to nie chcę umierać. - Dołożyła od siebie Xenovia.

- ……Przyjechałyście do Japonii gotowe na śmierć? Wiara w waszą naukę jest jak zwykle ekstremalna.

- Nie mów źle o naszej nauce, Rias Gremory. Prawda Xenovia?

- Racja. Dodatkowo Kościół podjął decyzję, że lepiej będzie zniszczyć wszystkie Excalibury, niż pozwolić upadłym aniołom skorzystać z nich. Naszym podstawowym zadaniem jest odebrać miecze upadłym aniołom. Nic się nie stanie, jeśli zginiemy wypełniając to zadanie. Najlepszym przedmiotem do walki z Excaliburem jest Excalibur.

Cóż za determinacja! Czy to jest ich wiara? Naprawdę zdumiewające. To było coś, czego nie potrafiłem zrozumieć. Czy to źle, że chciały umrzeć dla boga?

- Czy to w ogóle możliwe dla waszej dwójki?

- Cóż, nie zginiemy na próżno. - Xenovia odpowiedziała odważnie na pytanie Buchou.

- Jesteście pewne siebie. Macie jakąś sekretną broń?”

„Może, pozostawię to twojej wyobraźni.

- ......................

- .......................

Zaraz po tym ta dwójka popatrzyła na siebie nawzajem, a rozmowa została przerwana. Shidou Irina i Xenovia spojrzały na siebie jeszcze raz i wstały.

- Więc my już sobie pójdziemy. Chodźmy, Irina.

- Nie napijecie się herbaty? Mogę wam przygotować przekąski.

- Nie potrzebuję tego. - Xenovia odrzuciła ofertę Buchou.

- Przepraszam. Do zobaczenia. - Przeprosiła Shidou Irina.

Nie próbowały nawet zaakceptować oferty Buchou i próbowały wyjść. Nagle, obydwie spojrzały w tym samym kierunku. W stronę Asi.

- Kiedy zobaczyłam cię wczoraj w domu Issei’a, pomyślałam, że to może ty. Jesteś „Wiedźma” Asia Argento? Nigdy bym nie przypuszczała, że spotkam cię w takim miejscu jak to. - Powiedziała Xenovia.

Asia zatrzęsła się po tym, jak nazwano ją „Wiedźmą”. To słowo musiało się wiązać dla niej z czymś bolesnym. Irina też zauważyła Asię i zaczęła się w nią wpatrywać.

- Podobno jesteś „Wiedźmą”? Dawniej byłaś świętą dziewicą? Masz moce, które mogą leczyć diabły i upadłe anioły? Słyszałam, że odeszłaś gdzieś po tym, jak cię wyklęto, ale nigdy bym nie przypuszczała, że sama zostaniesz diabłem.

- ……Ummmmm……Ja……Ja……… - Asia nie wiedziała, jak na to zareagować.

- W porządku. Nie powiem „górze”, co tutaj zobaczyłam, więc jesteś bezpieczna. Ludzie, którzy przebywali ze “Świętą dziewicą Asią” też byliby nieźle zszokowani.

- ........................... - Asię zakłopotały słowa Iriny.

- Stać się diabłem. I to ta, którą nazywano „Świętą dziewicą”. Spadłaś najniżej jak mogłaś. Ciągle wierzysz w Boga?

- Xenovia. Niemożliwe, aby ktoś, kto stał się diabłem, dalej wierzył w Boga. - Shidou Irina powiedziała to ze zdumioną twarzą.

- Nie, dalej czuję od niej zapach „wiary”. Może to trochę abstrakcyjne, ale jestem wrażliwa na tego typu rzeczy. Są ludzie którzy zdradzili naukę Kościoła i mają z tego powodu poczucie winy, gdyż nie mogą o niej zapomnieć. Od niej wyczuwam coś podobnego. - Xenovia powiedziała to z ostrym wzrokiem, a Irina zaczęła patrzeć na Asię z większym zainteresowaniem.

- To prawda? Asia-san, dalej wierzysz w Boga, nawet jeśli stałaś się diabłem?

- ……Nie mogłam tak po prostu tego z siebie wyrzucić. Wierzyłam w to przez całe życie…… - Asia odpowiedziała na pytanie ze smutnym wyrazem twarzy,

Słysząc to, Xenovia wyciągnęła miecz z tkaniny I wycelowała go w Asię.

- Więc to tak. W takim razie powinnyśmy cię natychmiast ściąć. Mogę cię zabić w imię Boga. Nawet jeśli jesteś grzeszna, Bóg ci wybaczy.

……Nie mogłem się powstrzymać, coś we mnie się zapaliło. Xenovia zbliżyła się do Asi, a ja stanąłem przed nią, chroniąc Asię.

- Nie dotykaj jej. - Powiedziałem jasno Xenovii.

- Jeśli podejdziesz do niej bliżej, nie wybaczę ci tego. Nazwałaś Asię „Czarownicą”, prawda?

- Tak, nazwałam. Teraz jest istotą, która zasługuje na miano „Wiedźmy”.

Co…co to za suka!? Zacisnąłem zęby tak mocno, że aż zazgrzytały i ruszyłem naprzeciwko niej.

- Nie pieprz mi tutaj! Nikt jej nie pomógł, kiedy sama potrzebowała pomocy! Ci, którzy nie potrafili zrozumieć uczuć Asii, byli bandą idiotów! To bardzo źle, że nikt nawet nie próbował zostać jej przyjacielem!

- Myślisz że „Święta dziewica” potrzebuje przyjaciół? Najważniejsza dla niej jest miłość do innych. „Święta dziewica” jest skończona, kiedy szuka przyjaciół i miłości innych ludzi. Mogła dalej żyć dzięki miłości Boga. Asia Argento od samego początku nie nadawał się na „Świętą dziewicę”.. - Xenovia powiedziała to takim tonem, jakby była to oczywista rzecz.

Cholera! Co jest z tymi ludźmi! Nie potrafię ich zrozumieć! Zresztą nawet nie chcę! Jak może mówić ,ze Asi jest zła!?

- Więc byliście bardzo samolubni, robiąc z niej „Świętą dziewicę” i porzuciliście ją ponieważ nie była taka, jak chcieliście? To popieprzone……… Zdrowo popieprzone!

Nie mogłem się powstrzymać tego, co tak długo musiałem w sobie dusić. Ja zawsze... Zawsze chciałem powiedzieć to osobom, które wierzą w Boga.

- Nikt z was nie wie, przez co musiała przejść! Co za Bóg!? Co za miłość!? Bóg gówno zrobił, kiedy była w niebezpieczeństwie!

- Bóg ją kocha. Jeśli nic się nie stało, to znaczy, że albo nie wierzyła w niego dostatecznie mocno, albo jej wiara była fałszywa. - Xenovia odpowiedziała spokojnie.

Ludzie związani z Kościołem są tacy? Asia musiała z nimi żyć? Nie wykręcaj się sianem…… Nie próbuj tego ze mną.

- Kim jesteś dla Asii?

- Rodziną. Przyjacielem. Towarzyszem. Dlatego pomagam Asii. Będę jej strzegł! Jeśli spróbujesz ja tknąć, uznam cię za mojego wroga.

- Czy to deklaracja wobec nas……wszystkich w Kościele? Coś za dużo podskakujesz, pojedynczy diabełku. Gremory, chyba za mało go uczyłaś, prawda? - Xenovia spojrzała ostro na moją prowokację.

- Ise, prze……- Buchou próbowała mnie uspokoić, ale Kiba stanął po mojej stronie.

- To dobry moment, ja będę twoim przeciwnikiem.- Kiba niósł swój miecz a z jego ciała wydobywała się niesamowita aura żądzy mordu.

- Kim jesteś? - Zapytała Xenovia.

Kiba parsknął śmiechem w odpowiedzi.

- Jestem twoim senpaiem, choć nie do końca.

Nagle w pokoju pojawiła się niezliczona ilość demonicznych mieczy.

Hmmmm. Jak to się mogło tak skończyć?

Stałem w miejscu, w którym ćwiczyliśmy do Turnieju Piłki. Kiba stał niedaleko mnie. Shidou Irina i Xenovia stały naprzeciwko nas. Nas i całą okolicę okrywała bariera, zrobiona z czerwonej aury. Reszta członków przypatrywała się nam spoza bariery.

- Zaczynajmy więc.

Irina i Xenovia zdjęły białe szaty, pod którymi nosiły czarne stroje bitewne. Nie pokazywały ich skóry, ale wyglądały tak……erotycznie…… można było zobaczyć kształty ich ciała. Ummmm, obydwie miały ładne sylwetki i wąskie biodra! Xenovia ściągnęła tkaninę ze swojej broni i ujawniła Excalibur. Excalibur Iriny zmienił kształt i uformował się się w katanę.

Wyjaśnię wam, jak do tego doszło.

Kiedy kłóciłem się z dwiema posiadaczkami świętych mieczy, Kiba się przyłączył i wszystko pogorszył. Wygląda na to, że Buchou miała problemy z zachowaniem kontroli nad sytuacją, ponieważ to jej słudzy zaczęli sprzeczkę. Wtedy Xenovia złożyła propozycję.

- To może być interesujący test sprawdzający, jaką siłą dysponują słudzy Rias Gremory. Dodatkowo jestem zainteresowana siłą tego gościa, nazywającego siebie moim senpaiem.

Xenovia zaakceptowała wyzwanie Kiby. Obiecała też, że nie zaraportuje tego zdarzenia Kościołowi. Rozumiała też trochę naszą sytuację, więc nie miała nic przeciwko, aby bitwa nie toczyła się na śmierć i życie. Na miejsce walki zostało wybrany plac obok starego budynku szkoły, gdzie ćwiczyliśmy do Turnieju Piłki. Aby unikać niepotrzebnych zniszczeń, czy zauważenia przez innych, Akeno-san nałożyła na nas barierę. Dzięki temu mogliśmy walczyć bardziej brawurowo. Ja też miałem wziąć udział w bitwie…… Dlaczego? Czy ta walka miał być dogrywką do kłótni? To niedorzeczne…… Byłem wściekły, ponieważ gadały bzdury o Asi. Ale nigdy bym nie pomyślał, że skończy się to w ten sposób. Miałem już to przerwać, kiedy Buchou to zrobiła… Skończyło się to w ten sposób, ponieważ Kiba się dołączył……

- Nawet jeśli to zwykły test, Uważajcie na te święte miecze! - Dotarło do mnie ostrzeżenie Buchou.

- T....tak. - Odpowiedziałem.

Cały się trząsłem, gdyż pamiętałem film „Kolekcja zagrożeń ze strony świętych mieczy”, który obejrzeliśmy przed walką. Było to nagranie bitew wysokoklasowych diabłów, z ludźmi władającymi świętymi mieczami. Z ran diabłów, którzy zostali cięci ich ostrzami, wydobywał się dym. Wiecie, że te części ciała, które zostały zranione, znikły? Dosłownie, znikły. Diabły zostają całkowicie wyeliminowane, jeśli święty miecz ich zrani. Ich ciała po prostu znikają. Straszne. Naprawdę straszne! Zdecydowanie nie chcę zostać trafiony ostrzem takiego miecza! Kiba aktywował swój Sacred Gear, a momentalnie dookoła niego pojawiły się demoniczne miecze.

- ..............Śmiejesz się?

Kiba śmiał się tak dużo, że aż wyglądało to dziwnie. Ten śmiech sprowadził zimną atmosferę. Nie było żadnego śladu, po świeżych uśmiechu, który zazwyczaj gościł na jego ustach. Tak bardzo…… Tak bardzo nienawidzisz Sacred Gear……?

- Tak. Mam przed sobą rzecz, którą tak bardzo chcę zniszczyć. Jestem szczęśliwy. Fufufu, słyszałem, że przebywanie w pobliżu smoka i diabła przyciąga „moc”. Dla mnie jest jednak za wcześnie na takie spotkanie.

Ddraig powiedział coś podobnego. Wiele istot będzie do mnie ściągać z powodu moich smoczych mocy. Więc to przeze mnie………i przez Ddraiga? Nie, to niemożliwe……

- ……„Narodziny Miecza”, huh. Właściciel tej mocy może stworzyć każdy miecz, jaki tylko sobie wyobrazi. To unikatowe wśród demonicznych mieczy związanych z Sacred Gears……… Słyszałam że był to „przedmiot badań”, który uniknął zlikwidowania w „Projekcie Święty Miecz”……… Czy to ty? - Zapytała Xenovia, ale Kiba nie uznał ze celowe odpowiadać.

Skierował natomiast swoją rządzę mordu w jej kierunku. Hej, hej. Zabijanie jest zabronione, wiesz o tym? Kiba, Błagam cię, upewnij się, że to pozostanie zwykłym starciem. Jeśli przekroczymy tą granicę, to czy to nie wpłynie na relacje między Bogiem a diabłami? Maou Sirzechs-sama też będzie miał kłopoty.

- Hyoudou Issei-kun.

Naprzeciwko mnie stała Shidou Irina. Dziewczyna z kasztanowymi włosami. Kiedy byłem mały, myślałem, że jest chłopcem, ale teraz, nieważne ile razy bym na nią patrzył, jest dziewczyną. Ledwie pamiętałem czasy, kiedy się razem bawiliśmy. Teraz jest śliczną dziewczyną. Ma niezłe ciało i jest w moim typie.

- Kiedy spotkałam chłopca, którego nie widziałam od tak dawna i dowiedziałam się, że został się diabłem……… Byłam zszokowana.

Wyglądał na zdesperowaną. Cóż, nawet ja nie myślałem, że kiedykolwiek stanę się diabłem. Cieszę się jednak z mojego życia.

- Ummmm Shidou Irina…… Mogę cię nazywać Irina? Naprawdę musiało do tego dojść? Powiedziałem to wszystko przez to, co mówiłyście o Asii. Nie uważam, że musimy walczyć. - Takie było moje zdanie.

Powiedziałem to co myślałem o ludziach Kościoła, którzy w taki sposób traktowali Asię. Jakaś część mnie poczuła ulgę, kiedy to z siebie wyrzuciłem. Cóż, jeśli znów powiedzą coś złego na temat Asii, będę z nimi walczył. Nie zniosę innych ludzi, którzy mówią źle na temat mojej rodziny. Ale Irina patrzyła na mnie godnym pożałowania wzrokiem. Uroniła pojedynczą łzę, która stoczyła się jej po policzku.

- Żałosne, Hyoudou Issei-kun. Nie, znam cię przecież od tak dawna, więc będę cię nazywała Ise-kun. Cóż za psikusa spłatało nam przeznaczenie! Wyjechałam do Anglii, ponieważ odkryłam, że jestem w stanie władać świętymi mieczami i myślałam, że mogę reprezentować Boga! Aaach, to też musi być próba, której poddaje mnie Bóg! Ziemia na której nie byłam tak długo! Cóż za okrutne przeznaczenie, mój przyjaciel z dzieciństwa stał się diabłem! Podróże w czasie są okrutne! Ale idąc naprzód, zawrócę kogoś na prawdziwą ścieżkę wiary w Boga!! Teraz Ise-kun! Osądzę cię tym Excaliburem! Amen!

Nawet jeśli Irina roniła łzy, wyglądała na naprawdę chętną do zrobienia tego i celowała mieczem w moją stronę. Huh!? Huuuuh!? Ta…ta dziewczyna powiedział coś trudnego do zrozumienia! Oooch! Jej oczy błyszczały się jak gwiazdy! Czy ona się upiła swoją wiarą? Moze bawiła ją ta sytuacja? Wow! Czy ona jest typem dziewczyny, z którą lepiej się w nic nie angażować!?

- Właściwie to nie wiem o co ci chodzi, ale, aktywacja Boosted Gear!

[Boost!]

Błysnęło czerwone światło i na mojej lewej ręce pojawiła się rękawica. Pojawił się także dźwięk, który oznajmił, że moja moc wzrosła. Mój Sacred Gear posiada zdolność zwiększania mojej mocy co 10 sekund. Mogę również przetransferować moje moce do kogoś, lub do czegoś. Muszę jednak przedtem aktywować mój Sacred Gear. Jeśli ona zrobi coś przed tym, nic nie będę mógł zrobić. Irina i Xenovia wyglądały na zszokowane, kiedy zobaczyły mój Sacred Gear.

- ...........Longinus.

- Czy to jest „Boosted Gear”? Nigdy bym nie pomyślała, że spotkam właściciela Czerwonego Smoka, w takim wschodnim kraju jak ten……

Obydwie uniosły brwi.

- Zrobisz krzywdę sama sobie, jeśli skupisz uwagę na Ise-kunie!

''ZDERZENIE!''

Kiba pojawił się przed Xenovią i ciął ją mieczem. Święty i demoniczny miecz skrzesały iskry. Xenovia uśmiechnęła się po sparowaniu ataku Kiby.

- Sacred Gear „Narodziny Miecza” i „Boosted Gear”, a także „Twilight Healing”, którym dysponuje Asia Argento. Wszystkie te Sacred Gear są dla nas heretyckie. Może to było dla was naturalne, że zmieniliście się w diabły.

- Moja moc jest także zasilana przez nienawiści moich towarzyszy, którzy zginęli przepełnieni żalem!

Więc Kiba ślubował zemstę, za wszystkie obiekty badań, które zginęły w projekcie.

- Nadchodzę Ise-kun!

Irina ruszyła na mnie, tnąc mieczem. Niebezpieczeństwo! Naprawdę chce mnie trafić! Jeśli zostanę trafiony, to diabeł taki jak ja, może odnieść poważne obrażenia, prawda? Wygląda to źle. Bardzo źle!

- Jeszcze nie skończyłem!

Zwiększyłem moją moc, unikając ciosu katany.

[Boost!]

Przez moje ciało przepłynęła moc. Moja siła ponownie się podwoiła. Wyglądało jednak na to, że dalej mam za mało mocy, aby z nią walczyć! Ile razy mam jeszcze tego użyć? Cholera! Nie mam jeszcze za dużo doświadczenia, a to moja pierwsza walka przeciwko świętemu mieczowi! Póki co będę unikał ciosów i czekał, kiedy zwiększę moją mocna tyle, ile mogę! Jeśli ma to tak wyglądać, to muszę tego użyć! Jeśli nie, nie potrafię się uspokoić! Nie, Jeśli nie zapanuję nad sobą, to będzie to zmarnowana bitwa! Użyję „Dress Break”, jeśli będzie na to szansa. Moja ostateczna technika. Moc, dzięki której mogę pozbawić każdą dziewczynę jej ograniczenia, czyli ubrania. Używając tej magicznej mocy, wzrośnie moja siła. Wyraz twarzy Iriny zrobił się nagle podejrzliwy.

- ……Co za lubieżna mina. O czym ty myślisz?

Fufufu. Niedługo zobaczę cię nago.

- ……Proszę, bądź ostrożna. Ise-senpai ma moc zdzierania ubrań z kobiet, których dotknął.

Koneko-chan!? Dlaczego ujawniasz moje posunięcia wrogowi!? Koneko-chan po chwili spojrzała na mnie z buntowniczymi oczami.

- ……Wróg wszystkich kobiet. Jesteś najgorszy. -

- Aaach! To okrutne słowa Koneko-chan!

- Cóż za plebejska technika! Aaach Boże. Przebacz temu grzesznemu zboczeńcowi! - Irina przybrała smutny wyraz twarzy, kiedy się modliła.

- Nie patrz na mnie godnym pożałowania wzrokiem!

- ……Jesteś najgorszy.

Przepraszam Koneko-chan. Wybacz że jestem napalony!

- Ise-san! Jeśli tak bardzo pożądasz kobiecego ciała, mogłeś mi powiedzieć……! Nie mam nic przeciwko, aby poświęcić dla ciebie moje ciało.

Samo-poświęcenie! Tego mogłem się spodziewać po byłej chrześcijance, Asii-san! Ale nie mówisz czasem czegoś zbyt śmiałego.

- Rozumiem. Ogromne seksualne żądze. Myślę że to świetnie pasuje do takiego demona, z tak mocnym pożądaniem. - Xenovia powiedziała to z westchnieniem. Patrzyła jednak na mnie pogardliwym wzrokiem!

- Przepraszam.

Nie wiem dlaczego Kiba ją przeprasza. Nie ma potrzeby, żebyś ją przepraszał dupku! Dlaczego tylko ja jestem traktowany w ten sposób? Kiba stworzył demoniczny miecz i podniósł go. Miał teraz dwa miecze, z którymi ruszył w stronę Xenovii.

- Teraz wróćmy do tego gdzie jesteśmy! Ogień! Oraz mróz! „Delikatna Pochodnia” i „Mroźna Mgła”!

Jeden z demonicznych mieczy wyglądał jak wir płomienia a drugi był zrobiony z zimnego powietrza i srebrnego mrozu. Kiba jest „Skoczkiem”. Cechą „Skoczka” jest szybkość. Zaatakował z boską szybkością, ale Xenovia ledwie zauważalnymi ruchami uniknęła ataków Kiby, które uderzyły ze wszystkich stron.

- Szybkie ruchy „Skoczka”, a także dwa demoniczne miecze, ognisty i lodowy. Ale jesteś naiwny!

''KACHING!''

Pojedynczy cios Xenovi, zmienił obydwa miecze Kiby w pył.

- .............................! - Kiba Zaniemówił, ponieważ jego demoniczne miecze zostały zniszczone jednym ciosem.

Cóż za niszczycielska moc! Więc to jest święty miecz!

- Mój miecz to broń masowego zniszczenia. Nie ma nic, czego nie umiałby zniszczyć.

Xenovia zakręciła mieczem dookoła. Najpierw wycelowała go w niebo, a potem wbiła w ziemię.

''DOOOOOOOOOOOOOOOON!!''

Nagle miejsce w którym stałem zatrzęsło się, a ziemia zaczęła dudnić! Straciłem równowagę i upadłem na kolana. Nie mogłem wstać! Dookoła unosiły się chmury pyłu! Przede mną było pełno latającego brudu, które uderzyły mnie w twarz.

''TFU! TFU!''

Próbowałem oczyścić moją twarz, jednocześnie plując piachem, który dostał mi się do ust.

……! Nie mogłem uwierzyć własnym oczom, kiedy zobaczyłem grunt. Krater!? W miejscu, w które Xenovia wbiła miecz, była wielka dziura! Nie mówcie mi, że zrobiła to jednym ciosem!? Jednym cięciem miecza!? Kiedy Xenovia wbiła miecz w ziemię, nie wyglądało na to, aby zużyła dużo mocy.

- To jest mój Excalibur. Może zniszczyć wszystko, co stanie mu na drodze. Nie bez powodu nazywa się „Excalibur”.

……„Excalibur Destrukcji”. Destrukcyjna moc jest na zupełnie innym poziomie! Nawet jeśli to nie był demoniczny miecz Kiby, było to druzgoczące! Jego Wyraz twarzy zmienił się, kiedy to zobaczył.

- ……Cóż za potężna siła, nawet jeśli to nie był prawdziwy Excalibur. Zniszczenie wszystkich siedmiu mieczy to trudne zadanie.

Jego oczy nie straciły koloru nienawiści. Kiba próbował zniszczyć cała siódemkę! Jeden miecz jest silniejszy niż myślisz. Myślę, że zniszczenie ich będzie trudne nawet dla Kiby. Naprawdę, miałem już dość tego świata, w którym istnieje tylu ludzi silniejszych od nas.

[Boost!!]

To już trzeci!

- Rany! Xenovia, jestem cała brudna, przez to, że zniszczyłaś grunt!

Narzekała Irina, czyszcząc swoje ubranie.

- Ale czas wreszcie to rozstrzygnąć!

Wycelowała we mnie miecz i rzuciła się w moją stronę! Ale jest szybka! Natychmiast przebyła dzielącą nas odległość! Nawet jeśli nie była tak szybka jak Kiba, to była znacznie szybsza ode mnie! Co powinienem zrobić? Może należało przerwać moje boost'y i zaatakować? Nawet jeśli nie chce mnie zabić, stracę trochę mojej wytrzymałości, unikając jej ataków! Przynajmniej mam tyle mocy, by zareagować na jej posunięcia! Nie wiem jednak czy wystarczy mi jej na pokonanie Iriny! Nie mogę aktywować mojego Sacred Gear drugi raz! Ponieważ nie da mi na to szans! Powinienem uważać na jej Excalibur i zaatakować ją, mimo iż była człowiekiem! Nawet jeśli ma morderczą broń, ona sama taka nie jest! Może to zły sposób myślenia, ale muszę tak postąpić!

- Niezłe uniki! Robisz to całkiem nieźle! Wygląda na to, że twoja pani dobrze cię wyszkoliła!

- Tak! jeśli chodzi o trenowanie, to moja pani jest bardzo surowa! Dlatego potrafię dać sobie radę nawet z silniejszymi ode nie! Po prostu tak!

[Boost!!]

- Dalej, Boosted Gear!

[Explosion!!]

Zatrzymałem boost i zrobiłem to po to, żebym mógł walczyć z mocą, która dzięki temu wzrosła! Jeśli bym na tym nie poprzestał, moc mogłaby zostać wytrącona z równowagi, a wtedy trzeba by wszystko zaczynać od początku..

''UDERZENIE SERCA!''

Moc rosła w całym moim ciele. To był mój czwarty boost, ale prawdopodobnie mogłem się za nią z tym zabrać! Jeśli tak, to teraz zedrę z niej ubranie! Tak i nie dbam o to, że jest to plebejska technika! Nie przechodziłem tego piekielnego treningu i bitwy przeciwko Feneksowi za nic! To znaczy, ze zamierzam ją rozebrać! Myślę, że muszę użyć mojego „Dress Break”. Ruszyłem w stronę Iriny, z wystarczającą ilością mocy, by pozbawić ją ubrania.

- Wybacz że cię rozbiorę.

- Ohyda.

Irina uniknęła mojego klepnięcia, jakby się broniła przed molestującym ją zboczeńcem. Chi! Szybka jest! Ale ja się nie poddam! Nie dbam o to, nawet jeśli jestem zboczeńcem! Mam zamiar być silny!

- To jeszcze nie koniec!

Zacząłem dotrzymywać kroku ruchom Iriny. Racja! Nie ma odwrotu! Mogłem jakoś dostrzec, gdzie będzie uciekać, ponieważ moim pragnieniem było użyć na niej mojej techniki!

- Ise-kun porusza się lepiej niż zwykle.

- ……To te moce rozpustnika podwyższyły tak jego umiejętności.

Komentarze Akeno-san i Koneko-chan. Obydwie były zdumione i zszokowane moimi „mocami rozpustnika”. Wybaczcie ze jestem zboczeńcem! Ale nikt nie jest mnie w stanie powstrzymać, kiedy mam rozebrać dziewczynę! W końcu dotarłem do miejsca, gdzie uciekła Irina!

- Co! Dopadłeś mnie!?

Irina wyglądała na zaskoczoną. Fufufu. Nie lekceważ potęgi mocy rozpustnika! Mam cię! Zamierzam cię teraz rozebrać! Będę patrzył na twoje piersi! Skróciłem dystans poruszając moimi palcami i robiąc lubieżną minę. Skoczyłem w jej stronę, jakbym nurkował! Itadakimasu!

Ale… Irina schyliła się, zanim do niej dotarłem. C…co… Nie mogłem się zatrzymać, przeleciałem nad Iriną, przebiłem się przez barierę i poszybowałem w stronę Asi i Koneko-chan…

Dotknąłem ich. Złapałem je obie za ramiona, a wtedy…

''ROZEBRANIE...''

[[image: High school_dxd_v3_000d.jpg|thumb|]]

Asia i Koneko-chan zostały pozbawione mundurków. Tak, nawet bielizny. Obydwie były całkiem nagie. Atak Dress Break zakończył się sukcesem. Ciągle rosnące piersi Asii i wdzięki lolitki Koneko-chan objawiły się tuż przed moimi oczami.

''CHLUST!''

Doznałem krwotoku z nosa. Dziękuję wam bardzo! Nie, nie to miałem na myśli! To jest…!

- Nie! - Asia zakryła swoje ciało, ponieważ była zawstydzona.

Przepraszam Asia! Ale jak zwykle masz ładne proporcje. Onii-chan będzie czekał, gdyż wygląda na to, że twoje piersi dalej rosną. Z drugiej strony Koneko-chan… Dalej wyglądała na pozbawioną emocji, ale jej ciało zaczęło się trząść i wysunęła do przodu pięść. O cholera…

- Ko…Koneko-chan! Jesteś w błędzie! To pomyłka! Cóż, to działa! Ale dalej uważam, że małe piersi też są ważne! Huh? Co ja mówię? Nie o to chodziło! To przez to że Shidou Irina zrobiła unik! Nie celowałem w ciebie i Asię! A…Ale dziękuje ci bardzo! Dziękuję ci tak na wszelki wypadek……

- …Ty super lubieżniku!

''ŁUP!''

- Gufuuuu!

Otrzymałem potężny cios w brzuch, a moje ciało poczuło się dziwnie. Uwaaaaa! Ja, ja latam! Kiedy brutalnie wylądowałem na ziemi, potoczyłem się po niej……… Kaszel! Krytyczne obrażenia… Boli tak bardzo, że nie mogę wstać.
''
SZTURCH SZTURCH''

Irina szturchała mnie

- Ciągle żyjesz Ise-kun? Myślę, że to była kara boża za ten atak. To cię powinno nauczyć, że technika taka jak ta, powinna zostać zapieczętowana. Dobrze?

- ……Nie……Stworzyłem tą technikę, wkładając w nią cały mój magiczny talent…… Dalej zamierzam używać jej do rozbierania dziewczyn… Miałem naprawdę ciężką rozterkę czy wybrać tą technikę, czy może taką, która umożliwi mi widzenie przez ubrania dziewczyn…

Wstałem powoli i zająłem stanowisko naprzeciw Iriny.

- Mam zamiar walczyć dalej, dopóki nie pozbawię dziewczyny ubrania, żeby na nią patrzeć. - Podniosłem się na duchu i ruszyłem w jej kierunku.

- Chcesz walczyć z takiego powodu! Z tobą naprawdę jest coś nie tak!

- Shidou Irina! Seksualne żądze są źródłem mocy! To sprawiedliwość!!

- Amen! Boże, dodaj mi siły, abym mogła porąbać tego diabła!

Irina mocniej zacisnęła rękojeść swojego miecz i ruszyła w moja stronę. Schyliłem się, abym mógł kopnąć Irinę z dołu, kiedy będzie mnie próbowała ciąć. Zauważyła to jednak i zrobiła mały skok. Kopnąłem ziemię, dzięki czemu mogłem szybko wstać! Oto mój hak!

''OBRÓT!''

Mój hak ominął podbródek Iriny. Dziewczyna spojrzała na mnie ostro. Zamachnęła się na mnie kataną, ale uniknąłem ciosu, odskakując w tył. Przyjrzała mi się ponownie, z zszokowanym wyrazem twarzy.

- ……Przepraszam. Wygląda na to, że traktowałam cię za lekko. Naprawdę dobrze się ruszasz.

Irina miała poważną twarz. Och, mogę wygrać? Tak myślałem, ale……… Upadłem na ziemię…… Co do…… Poczułem że moc opuszcza moje ciało. Mogę się dalej ruszać, znosząc pewien ból. Ale to jest coś innego. Naprawdę nie miałem siły…… Cholera…co się stało……

Kiedy spojrzałem na mój brzuch, zobaczyłem że wydobywa się z niego dym! Czy to rana zadana przez święty miecz!? Kiedy to się stało!? Czy trafiła mnie podczas tego ataku!? Draśnięto mnie i teraz stanę się……

- To rana zadana świętym mieczem. Zranione nim diabły i upadłe anioły tracą swoją moc i zostają usunięte. Gdyby twoja rana była głębsza, mogłoby być niedobrze.

To tylko draśnięcie! Czy to zabiera aż tyle mocy, że upadłem na kolana!?

[Reset!]

Czas na aktywację Boosted Gear się skończył. Całą moc uleciała z mojego ciała i wróciła do normalnego poziomu. Jak to możliwe!

- Jeśli masz kolejne wzmacniacze, to wtedy powinieneś uniknąć ataku. Powinniśmy mieć uczciwe starcie. Przegrałeś, ponieważ użyłeś swojego Sacred Gear, nie wiedząc o różnicy mocy pomiędzy tobą, a twoim przeciwnikiem. Prosty błąd może stać się krytyczny w poważnej bitwie.

……Cholera by to. To bezużyteczne. Moje ciało nie może się ruszać…… Przegrałem? Czy zrobiłem z siebie idiotę przed Buchou i Asią? Okropność!

- Haaaaaaaaaaaa!!

Kiba wziął się w garść i próbował coś stworzyć we własnej dłoni. To coś miało kształt miecza, ale……

- Destrukcyjna potęga świętego miecza, czy destrukcyjna potęga mojego demonicznego miecza! Zobaczymy która jest silniejsza!

W dłoniach Kiby pojawił się ogromny miecz, który trzymał oburącz, a z jego ostrza emanowała złowieszcza aura. Był wielki. Większy od Kiby. Miał zdecydowanie ponad dwa metry. Kiba zamachnął się nim z siłą! Cięcie dosięgło Xenovi, ale ta tylko westchnęła, jakby była rozczarowana.

- Cóż za hańba, podjąłeś złą decyzję.

''GACHIN!''

Gwałtowny odgłos metalu! Duży kawałek miecza poszybował gdzieś w powietrze. To broń Kiby została złamana. Excalibur Xenovii łatwo zniszczył demoniczny miecz Kiby.

- Twoją bronią są najróżniejsze miecze które możesz stworzyć oraz twoja prędkość. Potrzebujesz dużej siły, aby posługiwać się tak wielkim mieczem przez co stracisz szybkość, która jest twoim atutem. Szukasz jakiejś destrukcyjnej mocy? Przy twoim stylu walki jest to niepotrzebne. Nie wiesz o tym?

''BANG!''

Głowica świętego miecza uderzyła Kibę w brzuch. To był prosty ruch, ale mimo to stworzył fale uderzeniową. Nawet pojedynczy atak głowicą miał destrukcyjną moc.

- Gacha!

Kiba upadł na ziemię i zaczął wymiotować.

- Nawet jeśli nie trafiono cie ostrzem, to powinno to wystarczyć, aby cie na moment zatrzymać. - Xenovia popatrzyła chwilę na Kibe i odwróciła się.

- ………Za……zaczekaj! - Kiba wyciągnął swoje ręce w jej stronę, ale wszyscy wiedzieli, ze to już koniec starcia.

Akeno-san usunęła barierę. Czerwona aura znikła, a bitwa była skończona.

- Senpai, sugeruję, abyś podczas naszej następnej walki postępował z większym opanowaniem. Rias Gremory, ufam ci co do wcześniejszej rozmowy. Dodatkowo powinnaś lepiej wytrenować swoje sługi. Ich błyskotliwe talenty bitewne maja swój limit.

Kiba patrzył na Xenowie z nienawiścią. Ona tymczasem spojrzała na mnie.

- Powiem ci jedną rzecz. “Smok Zguby” już się przebudził.

….....Co powiedziałaś?

- W końcu go spotkasz, ale biorąc pod uwagę twój obecny poziom, to nie wygrasz z nim.

Xenovia po powiedzeniu tego zabrała swoje rzeczy i opuściła nas.

- Zaczekaj na mnie Xenovia. Więc tak to wygląda Ise-kun. Powiedz mi, kiedy chcesz zostać osądzony. Amen. - Shidou Irina trzymając swój krzyż mrugnęła do mnie i zaraz potem się ulotniła.

Buchou zamknęła oczy. jestem pewien, że nie czuje się dobrze. Kiba i ja zdecydowanie zostaliśmy pokonani..

- Nic ci nie jest?

Asia położyła swoje dłonie na moim brzuchu i leczyła moją ranę swoim Sacred Gear. Przebrała się w zapasowy mundurek, który miała w starym budynku szkoły. Założyła go, ponieważ poprzedni rozerwałem na strzępy. Zielone, ciepłe światło, wydobywające się z jej dłoni, otoczyło mnie i leczyło moją ranę.

- Pokazałem ci moja niemiłą stronę, Asiu. - Powiedziałem to ze śmiechem, ale Asia potrząsnęła głową.

- Cieszę się, że twoje obrażenia są niewielkie. Byłam naprawdę przerażona, kiedy pomyślałam, że Ise-san mógłby zostać usunięty.

Aaach. Asia znów się o mnie martwiła? Dostarczam jej do tego zbyt dużo okazji.

- Przepraszam, że zdarłem z ciebie ubranie. - Przeprosiłem szczerze. Co by o tym nie myśleć, to była moja wina. Asia uśmiechnęła się jednak do mnie.

- Miałeś po prostu swój plan, prawda Ise-san? Nic się nie stało, jeśli zrobił mi to Ise-san.

……Chlip. Zrobiło mi się ciepło w oczach. Asio, wierzysz we mnie tak bardzo! Ale wiesz, że nie myślałem o niczym innym, niż zdzieranie ubrań. Aaaach. Uśmiech Asi jest taki jasny……

- ……Mógłbyś wygrać, gdybyś jeszcze raz wzmocnił swój Sacred Gear. - Koneko-chan powiedziała to masując moje ramię.

To boli. To boli Koneko-chan. Ona również miała na sobie swój zapasowy mundurek. Ale to pierwszy raz, kiedy powiedziała mi coś takiego! Byłem lekko poruszony!

- ………Niewiedza oznacza, że brakuje ci praktyki oraz prawdziwego doświadczenia bitewnego. - Aaau! Trafiłaś w sedno! Przepraszam za bycie takim lubieżnikiem!

- Powstrzymaj się Yuuto! - Usłyszałem głos Buchou.

Kiedy spojrzałem w tamta stronę, zobaczyłem Kibę, który próbował wyjść i złą Buchou. Co jest? Kiba gdzieś idzie?

- Nie wybaczę ci jeśli mnie zostawisz! Jesteś „Skoczkiem” grupy Gremory. Będę miała kłopoty, jeśli staniesz się „wygnańcem”. Natychmiast przestań!

- ……Uciekłem stamtąd dzięki pomocy moich towarzyszy. Dlatego muszę umieścić ich żal w moich demonicznych mieczach… - Po tych słowach Kiba zniknął.

- Yuuto....... Dlaczego?.......

Nie mogłem patrzeć na zasmucona twarz Buchou. Wzmogło to we mnie determinację.

- Aaaaa. Więc? Z jakiego powodu mnie wezwałeś?

Był następny dzień.

Wezwałem „Piona”, Saji'ego przed stację. Chłopak wyglądał apatycznie. Dzięki Buchou, udało mi się z nim jakoś skontaktować.

- …………On ma rację. Co wasza dwójka planuje?

Osobą która trzymała moją koszulę i nie zamierzała jej puszczać, była Koneko-chan. Spotkałem ja przez przypadek, kiedy byłem w drodze na spotkanie z Saji'm przed stacją. Próbowałem uciekać, ale łatwo mnie złapała. Jak zwykle, pod względem budowy fizycznej jestem w gorszej sytuacji, niż ta śliczna lolita. Cóż, nic nie można na to poradzić. Nie spodobało się jej to, ze próbowałem uciekać, jak tylko ją zobaczyłem. Nie przestawała mnie więc obserwować. Myślę, że żywi do mnie żal, ponieważ zdarłem z niej ubranie. Powód dla którego wezwałem Saji'ego. Jest nim…

- Zamierzam zapytać Shidou Irinę i Xenovię, czy pozwoliłyby mi zniszczyć święty miecz, Excalibur. - Kaszlnąłem raz i powiedziałem.

Nie tylko Saji, ale i Koneko-chan była tak zszokowana, że jej oczy stały się całkiem okrągłe.

<noinclude>
==Odnośniki tłumacza==

<references/>
</noinclude>

<noinclude>
{| border="1" cellpadding="5" cellspacing="0" style="margin: 1em 1em 1em 0; background: #f9f9f9; border: 1px #aaaaaa solid; padding: 0.2em; border-collapse: collapse;"
|-
| Cofnij do [[High_School_DxD_-_Tom_3_Zemsta_skoczka|Zemsty skoczka]]
| Powróć do [[High_School_DxD_(Polski)|strony głównej]]
| Przejdź do [[High_School_DxD_-_Tom_3_Rozdział_3 |Rozdziału III]]
|-
|}
</noinclude>

High School DxD - Tom 3 rozdzial 1

2012-07-03T08:04:10Z

195.69.81.103: /* Żywot 1: Czas na rozgrzewkę, Klubie! */

==Żywot 1: Czas na rozgrzewkę, Klubie!==
''BĘC!''

Tępo brzmiący odgłos metalu rozniósł się po błękitnym niebie.

– W porządku, mam ją! – Złapałem w rękawice piłkę bejsbolową lecącą w moim kierunku.

– Świetny chwyt, Ise! – Buchou uśmiechnęła się do mnie i podniosła kciuk w górę.

Nasz Klub trenował właśnie baseball na jałowym boisku na tyłach starego budynku szkoły. Nie, to nie należało do naszych diabelskich obowiązków.

「Za tydzień w Akademii Kuou rozegra się Turniej Piłki. To ważne starcie klubów, którego nie możemy przegrać.」

Buchou poinformowała nas o tym poważnym glosem. Tak, jedno z największych szkolnych wydarzeń, jakim był Turniej Piłki, zbliżało się. Ogólnie rzecz biorąc podczas niego graliśmy w sporty związane z piłką, takie jak koszykówka, piłka nożna, baseball i tenis. Mecze rozgrywały się pomiędzy klasami, przedstawicielami płci oraz, rzecz jasna, szkolnymi klubami. Niezależnie od tego, czy było się członkiem jakiegoś klubu sportowego czy nie, było to obowiązkowe; naturalnie dotyczyło to tez Klubu Okultystycznego.

Grę, którą grano danego dnia, ogłaszano dopiero podczas tego wydarzenia, toteż nie wiedzieliśmy co nas czekało. Jeśli kluby różniły się od siebie liczbą członków, ze względów fair play ustalano minimalną liczbę graczy. Zgodnie z zarządzeniem samorządu szkolnego, niektóre dyscypliny mogły wymagać większej ilości graczy. Musieliśmy się więc upewnić, że w razie czego mielibyśmy rezerwy. Ćwiczyliśmy więc tylko te sporty, które mogły na tym turnieju wystąpić.

Dzisiaj trafiło na baseball.

Jak na wieczór przystało, dookoła ściemniało się. Dotychczas spędzaliśmy czas rozmawiając w pokoju klubowym, jednak niedawno przywdzialiśmy stroje sportowe i rozpoczęliśmy nasz trening. Cóż, nie żebym nie lubił ruchu dla przyjemności, bo w końcu trenowałem codziennie z rana, ale za dnia moja wytrzymałość była pochłaniana w zatrważającym tempie. Trening z rana, lekcje w szkole, trenowanie sportów, a w nocy moja praca diabła… Prawdę mówiąc, nie zdziwiłbym się, gdybym umarł… Fakt, że wciąż żyłem, zawdzięczałem tylko temu, że byłem demonem…

– Odbijanie piłki idzie nam nieźle. Jeśli trafi się nam baseball, to Koneko będzie naszym czwartym pałkarzem.

– …Tak jest.

To chyba oczywiste, że tak nadludzko silna dziewczyna będzie pałkarzem, nie ma co do tego żadnych pytań. Nawet gdybyśmy nad tym głosowali, Koneko-chan i tak by wygrała.

– Teraz poćwiczymy łapanie piłki! Załóżcie wszyscy rękawice i rozstawcie się! – Buchou była w świetnym humorze. Pełna energii i wesoła, niemal gorąca jak ogień.

– Ufufufu. Buchou lubi tego typu rzeczy – powiedziała Akeno-san, cały czas chichocząc.

– Myślę, że rozumiem to – odpowiedziałem. – Moja Onee-sama nienawidzi przegrywać.

– Zgadza się. Oczywiście nie ma możliwości, żebyśmy przegrali. No chyba, że popełnimy jakiś błąd.

Przytaknąłem jej. Jako diabły byliśmy stanowczo silniejsi od ludzi, zatem podczas rozgrywek będziemy musieli się kontrolować. Oczywiście nie będziemy brać udziału w trudnych dyscyplinach. Z drugiej strony musieliśmy nauczyć się zasad i cech gry w baseball. Jednak co było powodem tego, dla którego Buchou trenowała nas?

「Mimo że wiesz, o co chodzi, twoje ciało musi być również wyćwiczone.」

Co za hart ducha. Oto teoria i praktyka w wykonaniu Buchou. Bez względu na naszą lepszą wydolność fizyczną, nie byliśmy w stanie przewidzieć, co mogło się wydarzyć.

– Asiu! Leci do ciebie!

''[RZUCA!]''

Buchou posłała piłkę w kierunku Asia.

– Haaan! Aaau-aaau-aaau…Aach! – Piłka przeleciała przez nogi Asi.

Trzeba powiedzieć, że sportowe zdolności Asi nie były zadowalające. Czasami nawet potykała się bez powodu.

– Asiu! Jeśli nie uda ci się złapać piłki, to chociaż po nią idź!

– T-tak jest!

Po incydencie z Raiserem, Buchou zaczęła okazywać dużo troski w sprawie rozgrywek. Bardzo ubolewała nad tym, że wtedy z nim przegrała. W każdym razie oczywistym było, że byliśmy wówczas w niekorzystnej sytuacji. Faktem było, że przez naszą porażkę ucierpiała duma Buchou… Powiedziała przecież, ze chce wygrać… Gdybym tylko nie był taki bezużyteczny…

– Jesteś następny, Yuuto! Leci!

''[UDERZA!]''

Buchou odbiła piłkę w kierunku Kiby. Dla Kiby powinna to być bułka z masłem, był w końcu najszybszy z nas. Mógł zrobić wszystko bez trudu.

Tak chociaż myślałem.

– …

''[PLASK!]''

Kiba stał w miejscu jak ostatni idiota i oberwał piłką. Hej, hej, hej!

– Kiba! Weź się w garść! – krzyknąłem na niego.

Wtedy spojrzał się na mnie z zakłopotaną miną!

– … Aach, przepraszam. Zamyśliłem się. – Podniósł piłkę i rzucił w stronę Buchou. Złapała ją z westchnieniem.

– Coś nie tak, Yuuto? Ostatnio zachowujesz się dziwnie. To do ciebie nie podobne.

– Przepraszam

Kiba szczerze przeprosił. Buchou miała rację – ten gość ostatnimi czasy myślał o czymś poważnym. Nawet podczas dyskusji w klubie nie brał w nich udziału i sprawiał wrażenie nieobecnego. Słyszałem nawet, że w swojej klasie, gdzie zaczęto nazywać go Zamyślonym Księciem, stał się tematem numer jeden do rozmów. Wszystkie dziewczyny były zmartwione i podekscytowane jego wyrazem twarzy. Obyś zdechł przystojniaczku! – Tak zawsze o nim myślałem… ale nawet ja zauważyłem, że ostatnio zachowywał się dziwnie. Zawsze chodził uśmiechnięty, więc zmiana ta była raczej niespodziewana…

Jeśli z moją intuicją było wszystko w porządku, to zaczął się tak zachowywać w dniu, gdy w moim domu odbyło się „spotkanie” klubowe. Czy to z powodu tamtego zdjęcia? Podczas starcia z Raiserem mówił do wrogiego Skoczka nienawistnym głosem. Kiba stał się taki najwidoczniej z powodu Świętego Miecza. I to byłoby tyle; teraz musieliśmy ciężko trenować z powodu Turnieju Piłki.

– Hmmm…

Och, Buchou wyjęła podręcznik do baseballu. Kiedy zbliżał się jakiś ważny mecz, przejawiały się u niej skłonności do czytania takich rzeczy. Naprawdę potrafiła w jednej chwili stać się molem książkowym. W domu czytała trochę bardziej skomplikowane teksty.

– Ara-ara. Tak przy okazji, wiedziałeś o tym Ise? – zapytała mnie Akeno-san.

– O czym?

– Niedawno Buchou zaczęła czytać podręcznik miłosny.

– …Podręcznik miłosny?!?!?!

Szok… Buchou czytała książkę o miłości… Czy to oznaczało, że znalazła kogoś, kogo kocha…? Moja Buchou… dotykana przez innego mężczyznę… Nieeeeeeeee! Nie chcę o tym myśleć!

Będąc w szoku, schowałem twarz w dłoniach, na co Akeno-san zareagowała śmiechem.

– Ufufufu. Ise-kun, nie musisz się tym martwić. Wszystko będzie w porządku. To niemożliwe dla Buchou, aby miała kogoś za twoimi plecami.

– J-jesteś pewna? Wierzę ci. Jeśli Buchou miałaby mieć chłopaka, to bym umarł…

– „Gdyby Buchou była tobą, byłaby głęboko wstrząśnięta. Ufufufu, to jej pierwszy raz. Będziesz miał kłopoty, Ise-kun.

– ?

Chociaż nie pojmowałem sensu jej słów, to nie widziałem żadnego problemu dopóty, dopóki Buchou nie zakochała się w innym.

– Okay, nie przerywajmy. – Buchou zamachnęła się kijem, a trening znów się rozpoczął.

''Dzień następny, pora obiadowa.''

Turniej zbliżał się wielkimi krokami. Dzisiaj będziemy pewnie trenować bardziej niż dotychczas. Poinformowano nas, żebyśmy po lunchu zebrali się w pokoju klubowym. Będzie to pewnie nasze ostatnie zebranie. Buchou była bardzo poważna.

– Dzisiaj również masz spotkanie? – Matsuda zapytał mnie, gryząc chleb curry<ref name="curry">Nazywany także pączkowym curry, popularna japońska potrawa. Jest to owalna bułka, w której znajduje się określona ilość curry.</ref>.

– Tak, trenujemy do turnieju.

– Ha… Klub Okultystyczny ćwiczy granie w piłkę. Ale… wszyscy w twoim klubie są wysportowani, racja?

– Tak.

Byliśmy w końcu diabłami. W porównaniu do ludzi byliśmy niezwykle silni.

– Ise, powinieneś być ostrożny. Krąży o tobie mnóstwo plotek. Niekoniecznie dobrych. – Powiedział nagle Motohama, poprawiając okulary.

– O czym ty mówisz?

– Dzika bestia Ise zabawia się ze wszystkimi ślicznotkami dookoła. Dorwał już w swoje łapy Rias-senpai i Himejimę-senpai. Zmusza je, wbrew ich woli, do paskudnych, zboczonych rzeczy. „Fufufu. Dostojna ojou-sama robi dla mnie taki zbereźny wyraz twarzy. Ty świnio!” Znęcasz się nad nimi słowem i czynem.

– HEEEEJJJ!!! CO TO DO KUUURWY MA ZNACZYĆ?!?! – krzyknąłem.

Nic dziwnego! Co to do diabła miało być!?

– Jest ich więcej – ciągnął dalej mimo mojego krzyku. – Ofiarą brudnych kłów bestii padła nawet szkolna maskotka o ciałku lolitki, Koneko-chan. Została podżegana do brutalnych stosunków płciowych, które z pewnością uszkodzą jej piękne ciało. Urządza sobie istną ucztę z jej niedojrzałego ciałka. „Senpai… proszę, przestań…”Ale jej słowa są daremne wobec bestii. Następnie jego żądza seksu dotarła do anioła, który przeniósł się do naszej szkoły; rzucił się na Asię już pierwszego dnia. „Nauczę cię wszystkiego o japońskiej kulturze na moich dodatkowych zajęciach.” Przez niego anioł stoczył się na samo dno… Zabrałeś ją do swojego domu. Jej nigdy niekończące się piekło ma miejsce w twoim małym pokoju. Polowanie Ise-sadysty na piękne dziewczyny nigdy się nie skończy… Właśnie coś takiego mówią.
– …Poważnie? Wszyscy mnie tak postrzegają? – Omiotłem klasę spojrzeniem.

Mogłem się mylić, ale czułem się, jakby wszyscy we mnie widzieli żądne łupu zwierzę… Uuu! To tylko moja wyobraźnia! To tylko moja wyobraźnia! Cholera! Kto do diabła rozpuszcza te wszystkie plotki?!

– Cóż, to my rozprowadzamy te plotki.

– Tak.

Matsuda i Motohama przyznali się do tego bez żadnych wyrzutów sumienia. To brzmiało jak kłamstwo, racja? Ci goście byli moimi przyjaciółmi!

''PAC! ŁUP!''

Przyłożyłem obydwóm bez słowa! Oczywiście! Ale mają nasrane w głowach!

– To bolało, sadysto!

– Tak. Nie wyładowuj na nas swoich niewyżytych emocji, bestio!

– Nie pieprzcie mi tutaj! Rozpowiadacie o mnie takie kłamstwa!? Naprawdę chcecie zginąć?!

– Hm… Oszalejemy z zazdrości, jeżeli nie będziemy mogli robić takich rzeczy.

– Hahaha! Nasze głowy i tak są już uszkodzone!

– Okażcie choć trochę skruchy! Co wy próbujecie zrobić z moim wizerunkiem w szkole?!

– Mówiąc przy okazji, krążą również plotki o tym, że razem z Kibą jesteście parą.

– Łupem żądnej seksu bestii padł również szkolny książę. My się już zajmiemy, żeby wszyscy o tym usłyszeli!

– Wśród niektórych dziewczyn temat ten nie schodzi z ich ust.

– Kyaaa! Ale kto się nadstawia, a kto wkłada?

– Zdechnijcie! Naprawdę, zdechnijcie!

Najgorsi z możliwych przyjaciół! Cholera! Gdyby nie to, że znałem ich od tak dawna, to wybiłbym z ich głów te bzdury! Naprawdę, ci goście! Hah…

Po „przyjemnie” spędzonym lunchu z moimi kumplami, musiałem udać się na spotkanie. Zostawiłem moje puste pudełko po lunchu w torbie. Gdzie była Asia? Och, jadła z jakąś dziewczyną w rogu. Cieszyło mnie to, że jakoś się zaaklimatyzowała. Mówiła mi, że znalazła przyjaciółkę.

– Matsuda, Motohama, wybaczcie, ale muszę już iść.

– Och, ciężko trenujesz, to dobrze dla ciebie.

– Tak poświęcasz się sportowi?

– Nic na to nie poradzę, rozkaz Buchou. A ponieważ tyle trenuje, to na pewno wygram.

– Jesteś pełen energii. Do niedawna w taki stan wprawiało cię tylko porno.

– Naprawdę się zmieniłeś. Zjadłeś coś złego? Czy twoje życie naprawdę tak się zmieniło po tym, jak zobaczyłeś prawdziwe cycki?

– No cóż, cycki są tak niesamowitym widokiem, że bez względu na to ile razy je widzisz, to zawsze się nimi zachwycasz.

– Umrzyj!

– Zgiń!

Pff! Nienawidźcie mnie, ile tylko chcecie. Podczas gdy wy będziecie wymyślać jakieś nowe bzdury, ja będę oglądał cycusie Buchou! Ale… naprawdę się tak zmieniłem? Naprawdę? No… Zmieniłem się w diabła.

– Hej, Asia. Skończyłaś jeść?

– Asiu, twój chłopak cię woła. – Siedząca obok Asi okularnica, Kiriyuu Aika, powiedziała to z zbereźną miną.

– Ch-chłopak!? – Asia zdenerwowała się.

Nigdy wcześniej jej takiej nie widziałem. Cóż, każda dziewczyna byłaby speszona, gdyby ktoś uznaj jej bliskiego przyjaciela za jej „chłopaka”.

– Co? Pomyliłam się? Wasza dwójka zawsze trzyma się razem, więc myślałam, ze chodzicie ze sobą.

– T-too… Au…! – Twarz Asi zaczęła pokrywać się szkarłatem.

Jeśli mówisz coś takiego przy całej klasie, wszyscy będą się na ciebie patrzeć… A ja będę czuł wstyd!

– Hmmm, naprawdę? Wyglądacie jak para. Zawsze trzymacie się razem i dobrze się ze sobą dogadujecie, zupełnie jakbyście byli połączeni. Mieszkacie razem za pozwoleniem twoich rodziców, prawda? Młody chłopak i dziewczyna pod jednym dachem. To… Mufufufu. Tak przy okazji, to ja jej opowiedziałam o wspólnej kąpieli! I jak?! Podobało się?

– To ty! – krzyknąłem. – Co masz na myśli mówiąc „połączeni”?! Nie mów tak, jakbyśmy byli jakimiś robotami, które można złączyć! To… to chamskie! Cóż.. Chcę robić tego typu rzeczy, ale nie zrobię czegoś takiego Asi!

Racja! Byłem tym, który miał chronić Asię! Nie mogłem jej niczego zrobić!

– Hmm, dziwne. Asia li…Mugaah! – Asia zakryła jej usta obiema dłońmi.

– Aaaach! Proszę, przestań Kiriyuu-san!

Asia…? Nigdy wcześniej nie widziałem u niej aż tak czerwonej twarzy… Jej oczy stały się wodniste. Czyżby Kiriyuu znała jakiś sekret, którego Asia nie chciała mi ujawnić? Hmmmm… pewnie to jakieś babskie sprawy, dla mnie zbyt trudne do zrozumienia.

– W każdym razie, Asiu, musimy iść na spotkanie.

– Okay!

Musiała się uspokoić. Cóż, rozmowy na takie tematy były dla niej zbyt ostre, zwłaszcza jeśli rozważyć to, gdzie dorastała. Nawet ja byłbym zawstydzony tym, gdybym powiedział, że Asia jest moją dziewczyną… Ale, gdyby Asia była moją dziewczyną, wtedy prowadziłbym szczęśliwe życie. W każdym razie teraz miałem silne uczucie, że muszę strzec Asi. Nie potrafiłem już sobie wyobrazić życia bez niej. Jej uśmiech stał się jego częścią.

Rozmyślając nad moim szczęśliwym życiem, zbliżaliśmy się do pokoju klubowego.

Kiedy dotarliśmy do pokoju klubowego, wszyscy już tam byli… oraz ktoś, kto był spoza klubu.

– …! – Byłem zszokowany na widok osoby, która siedziała na kanapie.

– Seito-kaichou<ref name="seito">Przewodnicząca Samorządu Szkolnego.</ref>.

Zgadza się: na kanapie siedziała przewodnicząca naszego samorządu uczniowskiego. Była ona dziewczyną piękną i szczupłą. Rozsiewała wokół siebie atmosferę surowości i chłodu. Mimo swojej urody wcale nie wyglądała na Japonkę. Nazywała się Shitori Souna i była uczennicą trzeciej klasy. Zajmowała trzecie miejsce w rankingu popularności. Oczywiście Rias-buchou i Akeno-san zajmowały kolejno pierwsze i drugie miejsce. Dodatkowo jej straszna atmosfera sprawiała, że ludzie trzymali się od niej z daleka. Samą atmosferę tworzyły zaś jej surowy wzrok oraz wspaniały wygląd. Była bardziej popularna wśród dziewczyn niż wśród chłopaków, możliwe że pod tym względem przewyższała nawet Rias-Buchou i Akeno-san.

Rozejrzałem się ostrożnie. Był z nią jeden chłopak z samorządu.

– Och więc nie mówiłaś o nas Hyoudou, Rias-senpai? – zapytał. – Dziwne, że nie zauważył, że i my jesteśmy diabłami.

Czy to nie był ten chłopak, który niedawno dołączył do samorządu jako jej sekretarz? Przewodnicząca odpowiedziała mu cichym głosem:

– Saji – odpowiedziała Przewodnicząca – nie można nic na to poradzić, ponieważ nie jesteśmy w stanie utrzymać ze sobą normalnych kontaktów. W dodatku Hyoudou-kun również jest demonem od niedługiego czasu, więc jeszcze nie reaguje tak, jak powinien.

C-co!? Z tego co mówiła, wynikałoby, że członkowie samorządu też byli…? Poza Klubem Okultystycznym, były tu jeszcze jakieś diabły!? Akeno-san zaraz udzieliła mi odpowiedzi:

– Przewodnicząca, Shitori Souna-sama, naprawdę nazywa się Sona Sitri. Jest wysokoklasowym diabłem i dziedziczką domu Sitri.

W-wysokoklasowym diabłem!? Dom Sitri!? Nie byłem pewien czym był, ale na pewno był równie ważny, jak dom Buchou oraz Feneksa! Co… Zaniemówiłem. To, że w szkole były inne diabły oprócz nas, było dla mnie szokiem!

Akeno-san wyjaśniała dalej:

– Dom Sitri jest jednym z Siedemdziesięciu Dwóch Filarów, który przetrwał wojnę, tak jak dom Gremory oraz Feneks. Szkołę kontroluje dom Gremory, ale podczas dnia rządzi nim samorząd uczniowski… czyli dom Sitri. Pory sprawowania kontroli nad szkołą są więc podzielone na dzień i noc.

Więc to tak… W takim razie członkowie rady uczniowskiej też byli…

Sekretarz samorządu zaczął mówić:

– Możecie cieszyć się spokojnym, szkolnym życiem, ponieważ przewodnicząca i pozostali słudzy domu Sitri ciężko pracują w ciągu dnia. Nic by nie bolało, jakbyście o tym pamiętali. Przy okazji, nazywam się Saji Genshirou. Uczeń klasy drugiej i Pion.

– Ochh, jesteśmy z tego samego rocznika i oboje jesteśmy Pionami – powiedziałem z uśmiechem.

Co za niespodziewane spotkanie! Byłem szczęśliwy, że spotkałem innego Piona, który na dodatek był na tym samym roku co ja! Niestety, na moją reakcję odpowiedział westchnięciem.

– Właśnie… Poważnie uraziłeś moją dumę. Ty… jeden z tria zboczeńców jest Pionem, tak jak ja…

– Coś ty powiedział?!

Co za drań! A już myślałem, że się dogadamy!

– Och? Może chcesz wyjść? Mimo, że nie na takiego nie wyglądam, zużyto na mnie aż cztery Piony. Może i jestem diabłem od niedawna, ale nie przegram z kimś takim jak ty, Hyoudou.

Saji prowokował mnie, ale przewodnicząca spojrzała na niego ostrym wzrokiem.

– Saji, natychmiast przestań – powiedziała stanowczym głosem.

– A-ale Przewodnicząco!

– Powód dla którego tu przyszliśmy jest taki, że chciałam przedstawić naszego nowego sługę… ponieważ jesteśmy zaprzyjaźnionymi wysokoklasowymi diabłami używającymi szkoły jako bazy. Innymi słowy jesteś tu, by poznać sługi Rias, Hyoudou-kun oraz Asię-san. Skoro jesteś moim sługą, to nie przynoś mi wstydu. Poza tym… – tutaj Przewodnicząca spojrzała na mnie – Saji, nie wygrałbyś teraz z Hyoudou-kun. To on pokonał trzeciego syna Domu Feneks. Nie bez powodu jest wart aż osiem figur.

– Osiem figur!? Zaraz, on pokonał feniksa!? Dla niego pokonanie Raisera… Myślałem że to Kiba, albo Himejima-senpai uratowali Rias-senpai…

Zaraz, co? O czym oni mówią? Poza tym, przestań się na mnie nie gapić takim dziwnym wzrokiem. Nie jestem jakimś zwierzakiem na wybiegu w zoo.

Przewodnicząca skłoniła się w przepraszającym geście.

– Przepraszam was bardzo, Hyoudou Issei-kun, Asiu Argento-san. Mój podwładny nie ma tyle bitewnego doświadczenia co wy, więc ma takie właśnie, a nie inne nastawienie. Jeśli to możliwe, to moglibyście się jednak ze sobą dogadać? – powiedziała z uśmiechem.

Hm, chyba tego rodzaju uśmiech można było nazwać zimnym. Nie czułem jednak od niej wrogości, więc widocznie była po prostu osobą, która uśmiechała się w ten sposób.

– Saji – wywołała go.

– Ech? Tak! Proszę, zostańmy przyjaciółmi… – Skłonił się niechętnie. Wyglądał na niezadowolonego.

– Tak, zaprzyjaźnijmy się. – Asia odpowiedziała mu z szerokim uśmiechem. Jakie z niej dobre dziecko.

– Jeśli to Asia-san, to jestem bardzo szczęśliwy! – Saji chwycił dłoń Asi z zupełnie innym nastawieniem.

C-co za drań! Odsunąłem go od Asi i ścisnąłem mu dłoń z całej sił.

– Hahaha! Saji-kun! Bardzo miło cię poznać! Wiedz, że skonasz w straszliwych męczarniach, jeśli tkniesz Asię choćby jednym paluchem. Rozumiemy się, Saji-kun!? - powiedziałem z fałszywym uśmiechem.
Odpowiedział mi identycznym grymasem i chwycił mocniej moja dłoń:

– Tak! Tak! Mi także miło cię poznać, Hyoudou-kun! Trzymasz więc tą blondwłosą ślicznotkę dla siebie! Naprawdę jest z ciebie sadysta! Rany, oby niebiosa zesłały na ciebie karę! Mam nadzieje, że podczas twojej drogi do domu trafi cię piorun!

Wymieniliśmy te „uprzejmości” na oczach wszystkich. Musiało to wyglądać dziwnie. Nie mogłem mu jednak wybaczyć! Był inny niż Kiba, ale nie mogłem go znieść! Naprawdę, chciałem mu przyłożyć! Na pewno nie pozwolę mu żyć, jeśli tknie Asię!

– Musi ci być ciężko.

– Tobie też.

Buchou i Przewodnicząca westchnęły na nasz widok.

– Członkowie samorządu szkolnego są o wiele silniejsi niż twoi towarzysze. – Powiedziała, podając mi dłoń.

Więc członkowie rady uczniowskiej byli sługami domu Przewodniczącej…

Kaichou upiła łyk zielonej herbaty i przemówiła cichym głosem:

– Kocham tę szkołę. Myślę, że praca w samorządzie jest warta trudu. Dlatego nie daruję tym, którzy spróbują zniszczyć panujący w niej spokój. Niezależnie od tego, czy są ludźmi, czy diabłami. To dotyczy wszystkich was, włącznie z Rias.

Natychmiast zrozumiałem, że jej słowa były kierowane do nowych diabłów: mnie, Asi i Saji’ego. Innymi słowy, każdy kto zakłóci porządek w tej szkole, jest już martwy. Ta osoba naprawdę bardzo kochała Akademię Kuou . Nic dziwnego, że została przewodniczącą.

– Myślę, że wystarczy już przedstawiania nowych członków. - Przewodnicząca wstała i ruszyła w stronę wyjścia. – Teraz musimy was przeprosić. Mam pewną robotę papierkową, którą muszę zrobić przed końcem przerwy obiadowej.

– Przewodnicząco… Nie, Souno Sitri-san… sama. Oddaję się pod twoją opiekę.

– Tak! Proszę, traktuj nas dobrze.

Ja i Asia skłoniliśmy się Przewodniczącej na pożegnanie.

Zostaliśmy jej przedstawieni jako nowe demony. Była wysokoklasowym diabłem i znajomą Buchou. Nawet jeśli jej sługą był ktoś „taki”, musieliśmy to zrobić, w końcu reprezentowaliśmy dom Gremory.
– Tak, bądźmy dla siebie mili. – Odpowiedziała nam uśmiechem.

Przed opuszczeniem pokoju, Kaichou zwróciła się z uśmiechem do Buchou:

– Rias, będę czekała na Turniej Piłki.

– Ja również. –Buchou uśmiechnęła się, a Przewodnicząca wyszła.

Uświadomiłem sobie, że ta dwójka była ze sobą blisko. Mogłaby nam pomóc w sporze pomiędzy dwoma starymi domami… Jednak… to nie było takie proste, ogarnąć umysłem te wszystkie problemy diabelskiej arystokracji. A może wierzyła, ze Buchou sama sobie jakoś poradzi?

– Ise, Asiu, dogadajcie się jakoś z Saji’em-kun. Poznacie też innych członków samorządu uczniowskiego, ale nie sprzeczać mi się z nimi. Cieszmy się wszyscy naszą szkołą, dobrze? – powiedział z szerokim uśmiechem.

– Dobrze!

Jeśli ona tak każe, to posłucham bez słowa skargi! Nie będę wdawał się w żadne kłótnie… nawet jeśli ten gość to zwykły gnój! Z drugiej strony… były tu jeszcze inne diabły… Ta szkoła miała więcej sekretów, niż myślałem…

''BAM! BAM!''
Strzały były znakiem rozpoczęcia Turnieju Piłki.

– Tsukmoto-kun z Klubu Mangi, Hashioka-sensei cię wzywa. Zjaw się jak najszybciej w pokoju nauczycielskim. – Przez system nagłośnieniowy bez końca płynęły jakieś komunikaty.

Członkowie naszego klubu przebrali się w stroje do WF-u i cierpliwie czekali w jednym miejscu. Mecze między klubami miały być pod koniec turnieju. Jako pierwsze miały być rozgrywki międzyklasowe. Przypomniałem sobie, że moja klasa miała grać w koszykówkę. Asia i ja także musieliśmy wziąć w nim udział. Treningi w naszym Klubie po szkole nie były bezcelowe.

Zaraz po tym miały być rozgrywki dziewczyny kontra chłopcy. Na koniec, po lunchu, mecze międzyklubowe. Robiłem sobie małą rozgrzewkę, Asia rozciągała się z pomocą Akeno-san, Koneko-chan siedziała na plastikowym materacu i czytała książkę o zasadach, a Kiba… ciągle był nad czymś zamyślony. Był całkowicie zaabsorbowany wpatrywaniem się w niebo. Buchou poszła sprawdzić w jakiej dyscyplinie będą ze sobą rywalizować kluby.
O, już wraca. Jej uśmiech wyglądał na pozbawiony strachu.

– Fufufu, Wygramy ten mecz.

– W co będziemy grać?

– W dwa ognie!

Naszły mnie z tego powodu złe przeczucia.

– Buchou!! Uda ci się! – kibicowałem spoza ogrodzenia otaczającego kort tenisowy.

Myślałem, że się rozpłaczę. Buchou w stroju do tenisa! Krótka spódniczka odsłaniała jej wspaniałe uda! Reprezentowała swoją klasę i stanęła do starcia z kimś innym z trzeciej klasy.

''PLASK!''

Poruszała się bezproblemowo, ale jej przeciwniczka też nie była najgorsza!

– Kaichou-samaaaaa! Kyaaaa! – krzyczały piskliwym głosem dziewczyny.

Tak, przeciwnikiem Buchou był nie kto inny jak Shitori Souna-senpai.

– Ufufufu. Wspaniale, że możemy oglądać starcie dwóch wysokoklasowych diabłów w takim miejscu. – Akeno-san stała obok mnie i też cieszyła się z oglądania meczu.

Było tak, jak mówiła. Nigdy bym nie przypuszczał, że dwa wysokoklasowe diabły stoczą pojedynek w szkole. I obydwie nie miały zamiaru ograniczać się. Każda z nich uderzała piłkę rakietą bardzo poważnie.

– Przyjmij to, Souna!

– A dziękuję, Rias!

Obydwie wymieniały ze sobą tego typu zdania podczas meczu. Wyglądało to jak sytuacja z jakiejś komediowej, sportowej mangi! Nawet ja byłem podniecony przez patrzenie na nie!

– Kaichouuuuu! Wygraj proszęęęęę!

Ach, Saji kibicował po przeciwnej stronie ogrodzenia. Nawet wymachiwał flagą z napisem Samorząd Uczniowski. Też się nieźle napalił!

– A masz! Styl podkręconej piłki Shitori! – Po uderzeniu Kaichou, piłka ruszyła gwałtownie w stronę Buchou.

– Jesteś taka naiwna! Poznaj kontrę Rodu Gremory! – Buchou próbowała odbić piłkę rakietą, ale ta zmieniła tor lotu i poleciała dołem! Uoooooo! Czy to magiczna piłka!?

– Trzydzieści do piętnastu.

– Nieeeeee! Kaichou zdobyła punkt!

– Nieźle ci idzie, Souna. Właśnie tego oczekiwałam po tobie.

– Ufufu. Rias, nie zapomniałaś chyba o obietnicy, że przegrany będzie musiał zapłacić za udon<ref name="udon">Rodzaj grubego japońskiego makaronu zrobionego z mąki pszennej.</ref> ze wszystkimi dodatkami u Kobashiyi, prawda?

– Nie zapomniałam. To będzie dla mnie hańba, jeśli spróbujesz go przede mną. Dlatego właśnie wygram! Wiesz, że znam sto osiem magicznych stylów uderzania piłki?

– Przyjmuję wyzwanie. Nie pozwolę, by twoja piłka dostała się do mojej Strefy Shitori.

Nie wiem dlaczego, ale ich oczy płonęły… Ale księżniczko, dlaczego to, o co się założyłyście, było takie… pospolite? No cóż, może było to dla nich coś dobrego. Może zaczynały zachowywać się jak ludzie, ponieważ mieszkały już jakiś czas w naszym świecie.

Pojedynek trwał tak długo, że obydwie całkowicie zniszczyły rakiety, więc ogłoszono remis. Cóż, to się w końcu musiało stać, po tak intensywnej grze. Teraz nadszedł czas na rozgrywki międzyklubowe…

– P-pumpy<ref name="bloomers">Damskie obszerne majtki, zwykle do kolan. ([http://www.fashionblogsite.com/images/blogs/10-2007/lacey-bloomer-things.jpg Przykład])</ref>?

Byłem w szoku, gdy zobaczyłem, że Asia je nosiła. To nie był szkolny strój do WF-u, tylko pumpy! Zanim rozgrywki klubowe zaczęły się, Asia nagle gdzieś zniknęła, a kiedy zastanawiałem się nad jej powrotem, miała na sobie pumpy. Oooo… jej białe nogi… jej uda…! Rany! Jej nogi były piękne jak zawsze!

Asia kręciła się w miejscu, a jej twarz przybierała czerwoną barwę.

– …Ummm… Słyszałam od Kiriyuu-san, że właściwym strojem do gry w dwa ognie są właśnie pumpy… i… i że Ise-san będzie szczęśliwy, jeśli je włożę…

K-kiriyuuuuuuuu! Cholerna suka! Dlaczego ona uczyła moją słodką Asie takich wspaniałych… to znaczy bezwstydnych rzeczy! Cholera! Działania Kiriyuu, znanej teraz jako Pani Umysłu, doprowadzały do palpitacji mojego serca!

– Nie podobają ci się?

Asia spytała nieśmiało, jednocześnie patrząc na mnie. !……… Poczułem, jakby moje wnętrze ogarnęły płomienie.

– Nie, nie. Są wspaniałe. Dziękuję ci! Bardzo ci dziękuję! - Uścisnąłem dłoń Asi i dziękowałem jej bardzo. Ale Asia nie wiedziała sama, co się działo.

– Hej, głowa do góry. – Buchou była pełna energii, nawet po tak zaciekłym meczu tenisa. Cóż, też byłem rozgrzany.

– Osu! Pumpy Asi mnie naprawdę rozgrzały! Skoro mam grać, to nie mam zamiaru przegrać!

– Dobra odpowiedź, Ise! Jeśli dasz z siebie wszystko, dostaniesz nagrodę!

………! C-co!! Mówisz poważnie, Buchou!? Poczułem, jak jakaś nieznana moc przepłynęła przeze mnie!

– Uooooooo! Oppai!

Zdecydowanie nie przegram! Piersi Buchou były już moje!

''[NADEPNIĘCIE]''

– GYAAA! – krzyknąłem.

Oczywiście dlatego, że Asia nadepnęła mi na stopę.

– Ise-san, czy dałeś już wszystkim „to”? – zapytała Asia niezadowolonym głosem.

Gdy na nią spojrzałem, miała wkurzona. Była w złym nastroju. Chlip… Ostatnio Asia-chan nauczyła się używać wobec mnie przemocy. Musiała być w tym buntowniczym wieku.

Jednak tak jak powiedziała, było coś, co chciałbym wszystkim dać. Fufufu, zrobiłem to ostatniej nocy.

– Słuchajcie wszyscy, załóżmy to, jako drużyna!

Rzeczami, które dla nich miałem, były opaski na głowę z wyhaftowanym napisem Klub Okultystyczny. Sam je zrobiłem.

– Ara, dobrze się przygotowałeś. – Buchou była pierwszą, która wzięła opaskę. – Tak, Ise jest bardziej uzdolniony niż myślałam. Są dobrze wykonane.

– Hehehehe, ćwiczę w tajemnicy przed wszystkimi.

Tak, zrobiłem je w swoim wolnym czasie. Nie byłem najlepszy z techniki, ale wierzyłem, że będę coraz lepszy, jeśli będę po trochu trenował każdego dnia. Dzięki temu osiągnę w tym mistrzostwo. Cóż, w porównaniu z robotą kogoś doświadczonego wypadało to dosyć blado, jednak mimo to wciąż wyglądało nieźle.

– …Są niespodziewanie dobre.

Dziękuję ci, Koneko-chan!

– Ara-ara. Inne kluby z pewnością mają na sobie coś, co symbolizuje ich drużynę. Na przykład mundurki albo czapki.

– Racja, Akeno-san! Dlatego właśnie to zrobiłem! – Wszyscy wzięli je z moich rak i obwiązali wokół głowy.

Byłem szczęśliwy. Warto było je robić przez całą noc. Dałem jedną Kibie, który wciąż dziwnie się zachowywał.

– Masz, Kiba.

– T-tak… Dzięki.

– …Skoncentrujmy się teraz na zwycięstwie.

– …Zwycięstwo, co? Tak… Zwycięstwo jest ważne.

Hm? Brzmiał, jakby coś zaprzątało mu głowę. Wyglądał jak osoba, która coś straciła.

[Proszę członków Klubu Okultystycznego i Klubu Baseballu o stawienie się na miejsce gry.]

Wzywają nas! Nasza bitwa się zaczęła!

– Rzucajcie w niego! Rzucajcie w Hyoudou!

– Uoooooo! Odpieprzcie się ludzie! – Płakałem i krzyczałem jednocześnie, kiedy musiałem unikać niezwykle szybkich piłek.

Rozgrywki międzyklubowe się zaczęły! Graliśmy w dwa ognie, a naszym pierwszym przeciwnikiem był Klub Basseballu… Ci goście nie rzucali w nikogo innego poza mną!

Buchou – jedna z Dwóch Wielki Onee-sama. Naprawdę popularna szkolna bogini. Nie wolno w nią rzucać piłką.

Akeno-san – druga, która nosiła ten tytuł. Szkolna bogini. Nie wolno w nią rzucać piłką.

Asia – numer jeden wśród pięknych dziewczyn z drugich klas. Dodatkowo blondynka! Nie wolno w nią rzucać piłką.

Koneko-chan – loli będąca nasza szkolną maskotką. Będzie ci przykro, jakbyś ją trafił.

Kiba – wróg każdego męskiego ucznia szkoły, ale jeśli go trafisz, dziewczyny cię znienawidzą. Nie wolno w niego rzucać piłką.

Ja, Ise – wszyscy myślą: „Nie rozumiem dlaczego ten gość należy do Klubu Okultystycznego”. Nic się nie stanie, jeśli go trafisz. Nie, musisz go uderzyć. Cholera. Zdychaj. Rzucajcie w niego za każdym razem! Celujcie w głowę! Zgiń, przepadnij, dzika bestio!

Czułem się tak, jakbym słyszał te wszystkie myśli. To ostateczna droga do zlikwidowania mnie! Skupiły się na mnie złe zamiary wszystkich! Wszystkich uczniów w szkole!

– Zabić Iseeiaaaaaaa!

– Asia-chaaaaaaaaan! Spodenki są wspaniałe! Iseeeeeee, zgiń!

– Proszę! Znokautujcie Hyoudou! Przez wzgląd na Rias-oneesama! Przez wzgląd na Akeno-oneesama!

– Trzeba sprowadzić Asię-san na dobrą drogę!

– Zdechnij! Teraz! Trafcie go w głowę!

– Zabić go!! Zgiń!! Powinien być tylko jeden lolicon<ref name="lolicon">Japoński skrót pochodzący od słowa lolita complex, w Japonii oznaczający pokładanie swoich uczuć w młodych dziewczynkach lub też dorosłych kobietach na takie stylizowanych.</ref>, czyli ja!

– Nie zostaniesz zabity, jeśli się nie pokażesz!

Nawet publiczność życzyła mi śmierci! Ach, pierdolcie się wszyscy! Oczy wszystkich posyłały mi śmiercionośne spojrzenia! Cholera! Dlaczego to się musiało się stać!? Moje złe przeczucia się urzeczywistniły!

– Wszystkie piłki są skoncentrowane na Iseiu! W terminologii strategii nazywa się to „ofiarą”! Ise, to nasza szansa!

– Buchouuuu!! Postaram się najlepiej jak umiem! Cholera! Nie robię tego dla zabawy!

Jeśli Buchou tak na mnie liczyła, to musiałem dać z siebie wszystko, nawet jeśli oznaczało to używanie mojego ciała w charakterze tarczy! Wymierzona we mnie piłka została zablokowana przez Koneko-chan, która teraz użyła jej do znokautowania jednym rzutem przeciwnika! Tak! W tym tempie możemy zdobyć pierwsze miejsce! Jedyna rzecz która mi pozostała, to unikanie piłki i ucieczka! Kiedy myślałem o tego typu rzeczach, jakiś nieźle zbudowany gość wziął na cel Kibę!

– Cholera! Nie dbam o to, czy zostanę znienawidzony! Giń przystojniaczku!!

Ooou! Ten gość musiał naprawdę nienawidzić przystojnych chłopaków, skoro wolał rzucić piłka w Kibę, niż we mnie! Oberwij! Tak w każdym razie pomyślałem…

– Na co ty się tak gapisz!? – Ruszyłem w stronę Kiby z krzykiem, ponieważ dalej przebywał w swoim własnym świecie. Aby go ochronić, zasłoniłem go własnym ciałem.

– … Ach, Ise-kun?

Ach, Ise-kun? Moja dupa! Co ty do cholery wyprawiasz?! Piłka leciała w moim kierunku! Nic nie można było już poradzić! Zatrzymam ją własnym ciałem! Kiedy tak sobie myślałem, piłka zmieniła tor lotu i pomknęła prosto w moje krocze…

''[UDERZENIE]''

– …!!!

Bezpośrednie trafienie… Moje jaja… zostały zmiażdżone przez… piłkę… Guhaa… Padłem na ziemię trzymając się za krocze, ponieważ ten obłąkańczy ból dawał mi… Nie potrafię wyjaśnić, jak to boli… jest to ból, który znają tylko faceci… Członkowie klubu ruszyli w moją stronę. Buchou chwyciła mnie.

– B-buchou…moje…piłk…i…

– Piłka? Mam ją! Dobrze się spisałeś, Ise! Teraz czas zapolować na tę zdobycz, która tak uszkodziła mojego słodkiego Iseia!

O-onee-sama… Twój wzrok był straszny… Ale… naprawdę moje jaja… Nie mogłem nawet oddychać… Auaa auuuuu…

– Ara-ara. Buchou. Mylisz się. Wygląda na to, że tu czyjeś „piłeczki” są w kiepskim stanie…

R-racja Akeno-san… Buchou wreszcie zorientowała się w sytuacji i zaniemówiła.

– …!Jak tak można! Asia, chodź tu zaraz. Będę w kłopocie, jeśli „to” stanie się przez coś takiego bezużyteczne!

– T-tak. Czy Ise-san jest ranny…?

– Tak, uszkodzeniu uległa najważniejsza część jego ciała. Możesz go uleczyć poza budynkiem?

– Najważniejsza część ciała? Nie rozumiem, ale zajmę się tym!

– Koneko, możesz go zabrać gdzieś, gdzie nikt się nie kręci?

– …Tak jest.

…Najwyraźniej o czymś sobie dyskutowały, podczas gdy ja konałem w męczarniach.

– B-buchou… wybacz mi, że nie mogłem być bardziej przydatny…

– W porządku, Ise. Dobrze się spisałeś. Resztę zostaw nam.

Buchou delikatnie pogłaskała mnie po policzku.

''[CHWYT]''

Ktoś złapał mnie za kołnierz.

''[CIAGNIĘCIE ]''

Teraz mnie za sobą wlókł. Oczywiście tym kimś była Koneko-chan.

– Ise-san! Wytrzymaj, proszę! – Idąca ze mną Asia próbowała mnie pocieszyć.

– Musimy pomścić Iseia! – Usłyszałem pełen energii głos Buchou, jakby dobiegał gdzieś z daleka.

Brzmiało to tak, jakbym umarł… Aaach, jeśli Buchou brała to tak na serio, to powinno im się udać, nawet bez Koneko-chan… właśnie tak wycofałem się z pierwszego meczu i zostałem zaciągnięty za salę gimnastyczną.

Dotarliśmy na tyły sali gimnastycznej, gdzie nie było nikogo w zasięgu wzroku… Moje krocze dalej bolało…

– Ise-san, zaraz cię wyleczę. Pokaż mi proszę miejsce, gdzie zostałeś ranny.

… ! Nie mogłem tego zrobić.

– … Nie… nie mogę…

– Co ty wygadujesz?! Jeśli nie pokażesz mi miejsca, gdzie cię zraniono, to nie będę go w stanie uleczyć!

Miała naprawdę szczere chęci, jednak ja wciąż… Rozchodziło się tutaj o jaja. Moje jaja. Jeśli ci je pokażę, to mój przyjaciel również będzie na widoku… Nie ma mowy, żeby Asia była w stanie to znieść…

– …Asiu… Błagam cię… Proszę, nie kłopocz mnie tak…

– N-nie! Ja tylko próbuję pomóc…

Aach. Miała naprawdę smutną twarz.

– Asiu, nie płacz… Możesz użyć swoich mocy w pobliżu moich bioder…? Myślę, że w ten sposób tez można to wyleczyć…

Sacred Gear Asi to Zmierzch Uzdrawiania, umiejętność natychmiastowego leczenia diabłów. Była ostatnią deską ratunku naszej drużyny. Jej wspaniałe zdolności były w stanie wyleczyć szybko większość ran. Byłem pewien, że była w stanie także wyleczyć „tego” typu obrażenia, ale nie mogłem jej go pokazać…

Ciepłe światło zaczęło wydobywać się z jej rąk. W tym samym momencie poczułem, jak ból zanikał. Zdumiewające… Cóż za ciepłe światło… Aaaach, ból zniknął, jakby był tylko snem… Sacred Gear leczył znakomicie także obolałe jądra…

– …Nie potrafię opisać słowami tej sytuacji. – Koneko-chan westchnęła. Rzadkie zjawisko.

– Ise-san, odpocznij chwilę.

Leżałem sobie, kiedy Asia podeszła do mnie i uniosła moja głowę… Czyżbym poczuł jakieś miękkie uczucie pod moją głowa!? To uczucie ud! Leżałem sobie z głową na udach!? Naprawdę!?
– Ise-san, wyglądałeś na naprawdę szczęśliwego, kiedy Buchou ci tak robiła… Może nie jestem do tego dość dobra…

Nieprawda! Miałaś na sobie pumpy! Udowa poduszeczka. To marzenie, leżeć z głową na udach dziewczyny, która nosi pumpy!

– Chlip… Dziękuję, naprawdę dziękuję. – Dziękowałem jej, roniąc przy tym łzy.

– Ufufufu. Ise-san, wystarczy tych podziękowań na dzisiaj.

[Klub Okultystyczny wygrywa!]

Ogłoszono dobrą wiadomość, która dotarła do moich uszu.

''[DESZCZ]''

Na zewnątrz mocno padało. Mieliśmy szczęście, że rozpadało się po turnieju.

''PLASK!''

Rozległ się ostry dźwięk, który rozniósł się echem wśród padającego deszczu. Buchou spoliczkowała kogoś. Nie mnie, tylko Kibę.

– Więc jak? Obudziłeś się już?

Buchou była zła. W turnieju zdobyliśmy pierwsze miejsce. Wraz z Asią i Koneko-chan wróciliśmy i odebraliśmy pierwszą lokatę jako drużyna… Był jednak ktoś, kto nie współpracował. Tym kimś był Kiba. Udzielił się parę razy, ale przez większość czasu nic nie robił. Buchou złościła się na niego cały czas podczas meczu, ale nie zwracał na to uwagi. Zrozumiałem, że Buchou była naprawdę zła. Nawet spoliczkowanie nie zrobiło na nim żadnego wrażenia, ani nie skłoniło go do rozmowy. Co z nim było nie tak… Czy to naprawdę Kiba? Zmienił się tak nagle, wyglądał zupełnie jak inna osoba. Zawsze był dobrze ogarniętym przystojnisiem z uspokajającym wyrazem twarzy. Jednak teraz przywdział się w zwykły uśmiech.

– Użyło ci? – odrzekł. – Jest już po turnieju. Nie będziemy więcej trenować, więc mogę poświęcić noc na odpoczynek? Jestem trochę zmęczony, więc daruję sobie nasze spotkanie klubowe. Przepraszam za moje zachowanie dzisiejszego popołudnia, ale nie najlepiej się dzisiaj czuję.

– Kiba, ostatnio zachowujesz się naprawdę dziwnie!

– Nie wtykaj nosa w nieswoje sprawy. – Na moje pytania Kiba odpowiedział chłodno i z sztucznym uśmiechem.

– Nawet ja zaczynam się martwić.

– Martwić? Kto się tutaj o kogo martwi? Myślę ze to normalne dla diabłów, żyć w taki sposób, jaki same chcą. Cóż, chyba to ja jestem winny tego, że nie słuchałem swojej pani.

Hmmm, może powinienem był powiedzieć mu coś więcej. Ale dlaczego miałbym to robić? Zwykle było na odwrót. Mówiłem coś szalonego, a Kiba mnie uspokajał.

– Wiesz, sprawiasz trochę kłopotów, w końcu tworzymy jedną grupę. O to jak się czuliśmy po tym, ja przeszliśmy przez te gorzkie doświadczenia w poprzednim meczu. Pamiętaj, nie musimy ukrywać naszych słabych punktów przed sobą nawzajem, nie? Jesteśmy towarzyszami.

– Towarzyszami… –Na twarz Kiby pojawiło się uczucie przygnębienia.

– Tak, towarzysze.

– Jesteś zawsze taki w gorącej wodzie kąpany… Ise-kun, właśnie przypomniałem sobie o podstawowych rzeczach.

– Podstawowych?

– Tak, o powodzie dla którego walczę.

– Czy nie walczysz dla Buchou?

Tak właśnie myślałem. Bardzo w to wierzyłem. W moich własnych myślach. Jednak natychmiast zaprzeczył:

– Nie, żyję, gdyż szukam zemsty. Święty Miecz Excalibur. Zniszczenie go, to powód dla którego żyję. – Twarz Kiby wyrażała silną determinację. Pomyślałem wtedy, że właśnie widziałem jego prawdziwe oblicze.

<noinclude>

==Odnośniki tłumacza==

<references/>
</noinclude>

<noinclude>
{| border="1" cellpadding="5" cellspacing="0" style="margin: 1em 1em 1em 0; background: #f9f9f9; border: 1px #aaaaaa solid; padding: 0.2em; border-collapse: collapse;"
|-
| Cofnij do [[High_School_DxD_-_Tom_3_prolog|prologu]]
| Powróć do [[High_School_DxD_(Polski)|strony głównej]]
| Przejdź do [[High_School_DxD_-_Tom_3_Zemsta_skoczka |podrozdziału Zemsta skoczka]]
|-
|}
</noinclude>

High School DxD - Tom 3 rozdzial 2

2012-07-03T07:45:55Z

195.69.81.103: /* Żywot 2: Święty Miecz przybył */

==Żywot 2: Święty Miecz przybył==

- Projekt Święty Miecz?

Buchou przytaknęła.

- Tak. Yuuto przeżył ten eksperyment.

Asia, Buchou i ja wróciliśmy do domu po zakończeniu spotkania klubowego. Zebraliśmy się w trójkę w moim pokoju, a Buchou opowiedziała nam o Kibie.

- Kilka lat temu Kościół Chrześcijański nadzorował to przedsięwzięcie. Jego celem było stworzenie osoby, która mogłaby władać świętym mieczem.

- To pierwszy raz, kiedy o tym słyszę. - Asia nie wiedziała o tym projekcie.

Cóż, był zapewne trzymany w tajemnicy przed dziewczyną, którą chwalono jako Świętą Dziewicę.

- Święty Miecz to ostateczna broń przeciwko diabłom. Jeśli my, diabły, dotkniemy Świętego miecza, natychmiast spłoniemy. Jeśli ktoś nas zrani tym orężem, znikniemy bez śladu. Można to nazwać ostateczną bronią dla tych, którzy wierzą w Boga i nienawidzą diabłów.

Święty Miecz... To ta rzecz, która tak często pojawia się w programach telewizyjnych i grach, prawda? Od kiedy jestem diabłem, jest to dla mnie najbardziej niebezpieczna broń.

- Święte Miecze pochodzą z różnych miejsc. Ale myślę, że najsłynniejszym jest Excalibur. Nawet w Japonii wyszło na ten temat wiele książek. To święta broń, którą stworzono dzięki magii i alchemii dla tych, którzy zdecydowali się kroczyć ścieżką Boga. Święty Miecz jednak sam sobie wybiera właściciela. Słyszałam że wciągu ostatnich stu lat, tylko jedna osoba była w stanie nim władać.

- Kiba dzięki swojemu Sacred Gear jest w stanie tworzyć demoniczne miecze, prawda? Więc czy może istnieć Sacred Gear, który umożliwia tworzenie świętych mieczy? - Zadałem pytanie, gdyż prosta dedukcja podpowiadała mi, że jeśli istnieje Sacred Gear, który potrafi tworzyć demoniczną broń to istnieje także Sacred Gear, który tworzy ich święte odpowiedniki.

- Nie, coś takiego nie istnieje. Jednak Demoniczny miecz, w porównaniu do Świętego Miecza, wypada bardzo nędznie. Oczywiście nie mówię, że jest słaby. Wśród nich jest święty przyrząd zaliczony do „Longinusów”, tak jak twój „Boosted Gear”. Najsłynniejszym Sacred Gear był własnością człowieka, który zabił Jezusa Chrystusa, „Prawdziwego Longinusa”. Również nazwa „Longinus” została zapożyczona od niego.”

Longinus. Sacred Gear, który jest tak potężny, że może zabić Boga. Zupełnie jak ten, który posiadam w moim lewym ramieniu. Więc istnieje święty przedmiot, który jest Sacred Gear i jest również „Longinusem”. Ale usłyszeć o tym, że Jezus został zabity włócznią, która była „Longinusem”……… Odkrywałem tajemnice historii, których nie można się było znikąd dowiedzieć. Rozmowa z wysokoklasowym diabłem, naprawdę potrafiła zszokować.

- Poza tym obecnie nie istnieje Sacred Gear, który mógłby rywalizować z Excaliburem, Durandalem, lub Amanomurakumo-no-tsurugi<ref name="Miecze">Excalibur, to jak zapewne wszyscy wiedzą, miecz legendarnego Króla Artura. Durandal był orężem rycerza Rolanda, zaś Amanomurakumo-no-tsurugi to miecz będący jednym z „trzech świętych skarbów”, japońskich regaliów symbolizujących najwyższą władzę cesarza nad państwem.</ref> ponieważ te święte miecze są zbyt potężne. Tak samo jest z demonicznymi mieczami.”

Hmmmm. Tyle informacji, ale żadnych wskazówek. Prawdopodobnie powinienem to wszystko zapamiętać, ale ostatnimi czasy jest tego wszystkiego tyle, że trudno to ogarnąć……

- Yuuto otrzymał sztuczną kurację, która miała mu umożliwić przystosowanie się do świętego miecza, a zwłaszcza do Excalibura.”

- Więc Kiba jest w stanie władać świętym mieczem?

Buchou potrząsnęła głową.

- Yuuto nie mógł się do niego przystosować. Nie tylko on, gdyż że wszyscy, którzy otrzymali podobne szkolenie co Yuto, nie byli w stanie tego osiągnąć……”

Nawet Kiba który jest ekspertem w tworzeniu mieczy i walce nimi, nie był stanie użyć tego świętego oręża.

- Człowiek Kościoła uznał że ci, którzy nie mogą dostosować się do świętych mieczy, są „produktami wadliwymi” i powinni zostać zlikwidowani.

Zlikwidowani… To słowo nie brzmiało miło, ale potrafiłem sobie wyobrazić, co mogło oznaczać. Oczy Buchou zmieniły się, ponieważ też odczuła dyskomfort.

- Większość ludzi biorących udział w eksperymencie zostało zabitych, łącznie z Yuuto. Tylko dlatego bo nie potrafili władać świętymi mieczami……”

- ……To niemożliwe. To niedopuszczalny czyn, który nie przystoi sługom Boga. - Wygląda na to, ę to duży szok dla Asi. Jej oczy pokryły się łzami. To normalne że się płacze, kiedy zdradza cię coś, w co wierzysz.

- Ludzie kościoła uważają nas, diabłów, za pomioty zła. Ja jednak uważam, że złe intencje ludzi są największym złem świata. - Buchou powiedziała to ze smutnymi oczami.

Buchou jest diabłem. Ale mimo tego jest bardzo miła. Buchou mówiła mi, że jej uczucia są podobne do ludzkich, gdyż za długo przebywa w ich świecie. Ja jednak uważam że to nieprawda. Myślę, że Buchou od początku była miłą kobietą. Inaczej nie potrafię sobie wytłumaczyć jej miłego uśmiechu. Pomiędzy diabłami też są dobrzy ludzie! Dlatego właśnie byłem taki dumny z bycia nim.

- Kiedy wskrzeszałam Yuuto do życia jako diabła, ten chłopak poprzysięgał zemstę, nawet kiedy był w ciężkim stanie. Ponieważ od dnia swoich narodzin jego talentem było władanie mieczem, chciałam wykorzystać jego talenty jako diabeł. To byłoby marnotrawstwo, jeśli umiejętności Yuuto ograniczyłyby się tylko do świętych mieczy.

Buchou chciała ocalić Kibę, zmieniając go w diabła, ponieważ miał okropne życie przez te święte miecze. Chciała mu powiedzieć, żeby nie skupiał się tylko na świętych mieczach i używał swoich mocy jako diabeł. Ale Kiba…

- Ten chłopak nie potrafił o tym zapomnieć. Święte miecze. Ludzie którzy byli zaangażowani w ten projekt oraz słudzy Kościoła……”

Powód dla którego nienawidzi księży. Powód dla którego ma taką obsesję na punkcie informacji o świętych mieczach. Ciągle nie może o nich zapomnieć. Nie, jego życie było zabawą, kiedy został zabity. Nic dziwnego, że ciągle ma żal. Kiedy zabił mnie upadły anioł, także żywiłem do niego urazę. Jemu przytrafiło się to, kiedy był jeszcze mały, więc jego nienawiść musi być ogromna. Buchou głęboko westchnęła.

- W każdym razie będę go teraz miała na oku. Obecnie jego głowa jest przepełniona myślami o świętych mieczach . Mam nadzieję, że odzyska panowanie nad sobą.

- Jeśli o to chodzi, to myślę że to przez tą fotografię się tak zachowuje.

Podałem zdjęcie Buchou. Kiba powiedział, że oręż z fotografii to święty miecz. Myślę że są jakoś powiązane… Oczy Buchou zmieniły się wkrótce po tym, jak zobaczyła fotografię.

- Ise, czy ktoś kogo znasz, jest związany z Kościołem?

- Nie, z moich krewnych nikt.

Tak mi powiedzieli rodzice. Na wszelki wypadek spytałem ich o to.

- Tylko kiedy byłem naprawdę mały, w sąsiedztwie mieszkało dziecko z chrześcijańskiej rodziny.

- Więc to tak… Święty miecz był tuż obok ciebie… Nie, święty miecz był na tym obszarze 10 lat temu. To przerażające.

- Czyli to naprawdę jest Święty Miecz?

- Tak, to jeden z świętych mieczy. Nie jest tak potężny jak legendarne święte miecze o których mówiłam, ale jest prawdziwy. W takim razie musi to znaczyć, że ten mężczyzna był jego właścicielem…… Teraz rozumiem. Słyszałam że mój poprzednik, który był odpowiedzialny za ten teren, zniknął. To miałoby sens, gdyby to było powodem. Ale jeśli pamiętam…… - Och, Buchou zaczęła mówić do siebie. Wygląda na to, że coś wiedziała. Buchou przez chwilę myślała i....

- Chodźmy już spać. Nawet jeśli tyle o tym myślimy, to zachowanie Yuuto nie wróci dzięki temu do normy. - Jak tylko Buchou skończyła to mówić, zaczęła się rozbierać!

- Bu... Buchou! dlaczego rozbierasz się tutaj!?

- Dlaczego? Ise, przecież wiesz, że nie potrafię zasnąć, jeśli nie jestem naga.

- Nie, nie, nie! Nie o to chodzi! Tylko o to, dlaczego rozbierasz się w moim pokoju!?

Z niecierpliwością patrzałem na ciało Bucho i panikowałem. Ngggggggg! Nieważne ile razy bym go nie widział, miała wspaniałe ciało! Jej piersi podskakiwały, gdy zdjęła stanik!

- Ponieważ zamierzam spać z tobą. - Buchou odpowiedziała mi, jakby to było oczywiste!

KRWOTOK Z NOSA!!

Z mojego nosa zaczęły cieknąć duże ilości krwi.

Ooooooooch! Dziewczyna mówi że chce się mną spać!

- W takim razie ja też tutaj śpię! Też zamierzam spać z Ise-san!

Hej, hej, hej, hej! Cieszę się że to słyszę, ale nie możesz! Nie możesz tego zrobić Asia! Nie powinnaś naśladować Buchou!

- Buchou! Masz zły wpływ na Asię! Proszę, ubierz się zaraz!- Z powodu moich słów, oczy Buchou przybrały nieprzyjemny wyraz.

- Zły wpływ? Mówisz okrutne rzeczy Ise. Przecież wiesz, że zawsze śpię nago, prawda? Spałeś ze mną tyle razy.

- ....Spaliście razem tyle razy.......? Nie.....Ise-san i Buchou-san.......? - Asia odpowiedziała na słowa Buchou.

Asia zaczęła się trząść, a jej oczy wypełniły się łzami. Był to zbyt duży szok dla niej. Chwi....chwileczkę! Co to wogóle za sytuacja!?

- Asia, oddaj mi Ise na dzisiejsza noc.

- Nie...... Myślę że też mam prawo do rozpieszczania Ise-san. Ja też chcę z nim spać!

Asia! Naprawdę tak mocno chcesz ze mną spać!? Czuje się trochę zakłopotany, ale jestem jednocześnie szczęśliwy! Mimo iż ma łzy w oczach, to wygląda na bardzo zdeterminowaną. Mogę tylko powiedzieć, że nie ma już odwrotu od tego, co powiedziała. Waaaaach! W moim pokoju zaczęła się kłótnia! Oby obeszło się bez walki! Obydwie gapiły się na siebie, a między nimi przelatywały iskry..... Próbowałem zaczerpnąć oddech w tej kłopotliwej sytuacji. Było to jednak bardzo trudne! Naprawdę!

- Niech więc Ise zdecyduje. - Buchou spojrzała na mnie. Jej oczy mówiły „Wybierz mnie”. Czułem, jak emanuje z nich przymus!

- Ise-san. Będziesz spał ze mną, prawda? - Spytała mnie Asia z załzawionymi oczami.

Czułem się wobec niej bezbronny, ponieważ ona nie próbowała nic robić. Ta której nie wybiorę, będzie miała do mnie żal. Opuściłem głowę, gdyż był to najtrudniejszy wybór, przed jakim kiedykolwiek stanąłem.

- ........Fuuu. - Wziąłem głęboki wdech po tym, jak wypiłem szklankę wody w kuchni.

.......Udało mi się uspokoić całą tą sytuację, wybierając opcję „śpię z obiema naraz”. Oczywiście namówiłem Buchou, żeby założyła koszulę nocną. Pod tym względem Asia też ją bowiem chciała naśladować....... Wygląda na to, że przez wpływ Buchou, Asia staję się coraz bardziej zboczona..... Cóż byłbym szczęśliwy z tego powodu, ale jednocześnie moje uczucia by się skomplikowały. Muszę chronić Asię. Dziewczyna którą starasz się chronić, staje się zboczona...... cóż za wspaniała rzecz!

Ale to w końcu to może być złe...... Nggggh. To coś, z czym mój mały mózg nie potrafi sobie dać rady. Buchou i Asia będą spały na jednym łóżku, a ja pomiędzy nimi. To sytuacja o jakiej marzyłem! Cóż za wspaniała rzecz! Będę spał otoczony przez dwie dziewczyny, wiecie? To ostateczna sytuacja dla faceta! Jak tylko pomyślę o położeniu mojej ręki na Buchou, która będzie spać po mojej lewej stronie, to Asia mogłaby się rozzłościć z tego powodu. Jeśli jednak położę moją rękę na Asi, która będzie spała po mojej prawej stronie, wtedy moja dobra wola powie mi nie.

To mnie zabija! Cholera! Miały prawo do tego, ale nie mogą położyć na nich moich rąk! Trzymałem głowę oraz ręce opuszczone w dół i jednocześnie płakałem z żalu. Oczywiście że nie mogłem iść spać, ponieważ byłem zbyt podekscytowany tym, że dwie ślicznotki spały obok mnie! Powstrzymałem moją żądze miętoszenia piersi oraz ud i zszedłem na dół, kiedy tylko natrafiła się okazja. Miałem pewność że ta dwójka śpi spokojnie.

Cholera! chcę uprawiać z nimi sex! Czy w moim życiu wreszcie nie nastał czas, kiedy jestem popularny wśród dziewczyn!? Czy nie powinienem tego wykorzystać, jako szansy do zdobycia doświadczenia w tych sprawach!? Gdyby zrobić coś zboczonego w trójkę! Czy to w ogóle możliwe!? W haremie trójkąt to normalna rzecz! Słyszałem że to podstawa! Czy to znaczy, że nie jestem w stanie odpowiednio dobrać mojego haremu? Jeśli mam talent do stworzenia haremu, to powinienem teraz umieć zaspokoić Buchou i Asię oraz podporządkować je mojej woli! Cholera! Zrozumiałem kolejną bolesną rzeczywistość! Nie jestem w stanie zrobić czegokolwiek, kiedy śpię z tymi dwiema dziewczynami! To znaczy, wygląda na to, że mogę położyć rękę na Buchou, ale nie jestem w stanie tego zrobić! Nie mogę też zbrukać Asi! Czy to dlatego, że jestem bardziej niedoświadczony, niż myślałem? Czy to dlatego, że jestem prawiczkiem!? Nonsens! w mojej symulacji, którą ułożyłem sobie w głowie, wyglądało to tak……

- Fufufu. Więc którą dziewczynę powinienem dzisiaj zaspokoić?

- Ise-sama! Proszę, weź mnie! Błagam cię!

- O czym ty mówisz!? Ja jestem dziwką, która nie potrafi żyć bez penisa swojego pana! Weź mnie!

- Nie wchodź mi w drogę! Oni-sama! Już dłużej nie wytrzymam! Błagam cię! Proszę, wejdź we mnie!”

- Ha ha ha! Dajcie mi przerwę. Mam tylko jedno ciało, wiecie? Więc po co się kłócić! Ustalmy więc kolejność w uprzejmy sposób. Ha ha ha, jakimi kłopotliwymi kociakami jesteście.

W mojej głowie wyglądało to idealnie……… Ale rzeczywistość była trudniejsza. Po moich policzkach pociekły łzy. W końcu była to tylko halucynacja, którą stworzyłem w mojej głowie. Aaaach, kiedy wreszcie będzie mój pierwszy raz? Myślę, że to dobry czas, aby uprawiać seks z jedną z dziewczyn. Huh? Nigdy? Niemożliwe…… Ponieważ widziałem już piersi tyle razy…… Następny krok jest jednak taki trudny. Chlip………dlaczego sprawy musiały przybrać taki obrót……?

[Hej partnerze, wybacz że ci przeszkadzam.]

……Nigdy bym nie przypuszczał, że zacznie rozmowę ze mną. Istota przebywająca w mojej lewej ręce, Sacred Gear „Boosted Gear”, Walijski Smog Ddraig. Zaczął ze mną rozmawiać zaraz po Rating Game przeciwko Domowi Feneks. Użyczył mi mocy, Balance Breaker, która jest najwyższą mocą mojego Sacred Gears. Dzięki temu pokonałem Raisera i uniemożliwiłem zaręczyny Buchou. Jednak moja ręka stała się przez to własnością smoka, taka jest cena użycia tej mocy. Teraz moje ręka wróciła do normalności, dzięki pomocy Buchou i Akeno-san, ale jeśli nie poddam się kuracji osłabiającej moje smocze moce, wtedy moje ramię znów stanie się własnością smoka.

- Od tamtego czasu w ogóle się nie ujawniłeś i to nawet wtedy, kiedy próbowałem z tobą rozmawiać!

[Nie mów tak. Tym razem nie zniknę. Pogadajmy chwilę.]

Usiadłem na sofie w salonie.

- Hmph. Jak zwykle wyłazisz znikąd.

[Nach, nie mów tak.]

Czy smocze moce wewnątrz mnie osiągnęły maksymalny poziom? Czy to powód dla którego ze mną rozmawia… Jutro jest dzień, w którym Akeno-san ma je rozproszyć. Gufufu, nie mogę się tego doczekać. To takie zboczone…… Nie mogę powstrzymać ślinotoku.

[Wygląda na to, że twoja głowa jest pełna tego co zwykle.]

Ddraig powiedział to z westchnieniem.

- Zamknij się, jestem w takim wieku!.... Tak w ogóle to o czym chciałeś porozmawiać?

[Nie mam nic przeciwko rozmowom o płci przeciwnej.]

- ....Ty to słyszałeś?

[Cóż, zawsze jestem z tobą, więc słyszę wszystko, czy tego chcę, czy nie.]

Więc to tak. Możesz usłyszeć wszystko. A najgorsze jest to, że możesz słyszeć moje myśli.

[Ród Gremory i ich słudzy są istotami, które darzą się wzajemnie niezwykłymi uczuciami, jak na diabły. Twoja pani i przyjaciele nie są tu wyjątkiem. Zwłaszcza miłość Rias Gremory jest głęboko skierowana w twoją stronę… Wygląda na to, że ostatnio bardzo cię adoruje.]

- …Tak. Nie wiem dlaczego, ale stałem się obiektem jej uwielbienia.

Odpowiedziałem z rumieńcem. Tak, Buchou zaczęła się mną ostatnio bardzo zajmować. Myślę, że zaczęło się to po tym jak pokonałem Raisera. Przytulała się do mnie nawet przed pozostałymi członkami klubu, którzy byli jej sługami…… Czasami dawała mi całusa w policzek… Nie wiedziałem co robić, byłem z tego powodu szczęśliwy, ale i jednocześnie zawstydzony.

[Kukuku. Jesteś w tym wieku, w którym powinieneś zdobyć więcej doświadczenia w tych sprawach. Powinieneś sobie używać, póki jeszcze możesz. Nie możesz wiedzieć, kiedy ten „biały typ” się pojawi.]

- …Hej, chciałem cię o to zapytać już wcześniej, kim jest ten „biały typ”, o którym zawsze mówisz?

[…Biały Smok, Smok Zguby.]

…Zgu…Zguby……Smok? Czy to krewny Ddraiga, Walijskiego Smoka? Jeśli dobrze pamiętam, Ddraig jest nazywany „Seki-ryu-tei”<ref name="Seki-ryu-tei">Czerwony Smok Imperatora.</ref>. W takim razie Biały Smok jest… Kiedy tak sobie myślałem, Ddraig zaczął do mnie mówić.

[Wiesz, że trzy frakcje, Bóg z Aniołami, Diabły i Upadłe Anioły, prowadziły ze sobą wielką wojnę, racja?]

- Tak.

[W tym czasie były potęgi, które udzieliły wsparcia pewnym stronom. Wróżki, duchy, europejskie potwory, azjatyckie youkai<ref name="Youkai">Youkai to ogólna nazwa mitycznych stworzeń-potworów występujących w japońskiej mitologii i tradycjach ludowych.</ref> i ludzie. Smoki były jedynymi istotami, które zachowały neutralność w tym konflikcie.]

- Dlaczego?

[Hmmm sam się nad tym zastanawiam, ale prawdziwe powody są nieznane. Cóż, smoki są istotami, które stworzyła potężna moc, przez co są bardzo samolubne i mają duże poczucie wolności. Niektóre z nich co prawda stanęły po stronie Boga, albo diabłów. Większość jednak nie interesowała wojna i żyły sobie w swobodzie.]

Smoki to naprawdę kłopotliwe stwory. Robią co chcą.

[Podczas wojny między trzema stronnictwami, pojawiły się dwa głupie smoki, które zaczęły walczyć. Ta dwójka była wysokiej klasy smokami, których moc mogła konkurować z Bogiem i z Maou<ref name="Maou">Król demonów.</ref>. Tak więc zaczęli ze sobą walczyć podczas gdy trzy frakcje toczyły swoją wojnę. Dla trzech stronnictw nie było nic bardziej kłopotliwego, niż te dwa smoki. Trzy frakcje prowadziły ze sobą poważną wojnę o władzę nad światem, a smoki zaczęły niepokoić pola bitwy bez żadnej dbałości.]

Ta dwójka była najgorsza! Cóż za kłopotliwe smoki!

- Dlaczego tak bardzo ze sobą walczyły?

[Nie mam pojęcia. To ich zresztą niezbyt interesowało. Obydwa smoki same pewnie nie pamiętały powodu, dla którego zaczęły walczyć. To był pierwszy raz, kiedy wodzowie trzech potęg zawarli sojusz. „Musimy zrobić porządek z tymi smokami, inaczej nici z prowadzenia wojny!” Coś w tym stylu.]

….....Wrogowie stworzyli więc sojusz. A powodem tego była walka smoków. Wygląda na to, że trochę się wszystko skomplikowało.

[Dwa smoki były wściekłe, że ktoś im przerywa walkę. [Nie przeszkadzajcie nam walczyć!], [Zwykły Bóg i Maou nie powinni przeszkadzać smokom!]. Zachowali się wtedy jak idioci. Zaatakowali bowiem Boga, Maou i przywódcę upadłych aniołów. Cóż, jak sądzę to był błąd.]

Te smoki były naprawdę najgorsze. Ale teraz rozumiem. Więc one……

[Po tym jak smoki zostały poćwiartowane na kawałki, ich duchy zapieczętowano wewnątrz ciał ludzi, jako Sacred Gears. Zapieczętowane smoki używały ludzi jako pojemników, spotykały się ze sobą niezliczoną ilość razy i walczyły ze sobą. Za każdym razem jeden z nich wygrywał lub ginął. Czasami któryś z nich ginął, jeszcze zanim mieli się okazje spotkać i walczyć. Jednak przez większość czasu walczyły ze sobą. Jeśli pojemnik, czyli człowiek, umarł, wtedy smok przestawał istnieć na jakiś czas. Ich duchy pozostawały na tym świecie, dopóki nie narodził się człowiek z smoczą mocą. I tak to się powtarza od niepamiętnych czasów.]

- Te dwa smoki to ty i Smok Zguby, prawda?

[Tak, masz rację. Tym razem ty zostałeś moim gospodarzem, a potem stałeś się jeszcze diabłem. To pierwszy taki przypadek dla mnie. Dlatego wypatruje tego z niecierpliwością. Więc co się stało tym razem?]

Hej hej, wziąłeś sobie moje ciało bez mojego pozwolenia, więc nie interesuj się tak bardzo moim życiem.

- Słuchaj Ddraig! Chce nareszcie zostać wysokoklasowym diabłem i królem haremu! Moim marzeniem jest stworzenie armii ślicznych dziewczyn, które będą moimi diabelskimi sługami! - Kaszlnąłem i powiedziałem głośno!

Ddraig na chwilę zaniemówił, a potem zaczął się śmiać.

[Ha ha ha! To dla mnie pierwszy raz mieć takiego gospodarza jak ty. Twoi poprzednicy byli albo dumni ze swoich mocy, albo nimi przerażeni. Jedni i drudzy mieli nędzne życie i kończyli je w marny sposób.]

- Co? Jestem nienormalny? Dziwny?

[Jesteś dziwny, ale nie nienormalny. Tak czy inaczej jesteś istotą, która została nosicielem smoka. Niezależnie od czasu, czy kraju, Smoki były symbolem siły. Wiesz jak wyglądają obrazy, czy rzeźby smoków, nawet jeśli maja inny kształt, prawda? W każdym wieku ludzie podziwiali smoki, szanowali je lub bali się ich. Smoki fascynowały wszystkich dookoła, nawet jeśli tego nie zauważali. Ci, których obdarzyła moc, sami ciągną do smoków. Jeśli pojawią się ludzie, którzy będą cię podziwiać, lub będą chcieli z tobą walczyć, to będzie to waśnie skutkiem smoczych mocy.]

…To brzmi, jakby ta moc była kłopotem. Więc wielu ludzi będzie mnie miało na celowniku?”

[Walka z silnym wrogiem przyciąga władzę. To ścieżka która musi kroczyć gospodarz smoka imperatora. Ale nie bądź pesymistą. Kobiety także cię będą oblegać.]

- Mówisz poważnie!?

[Tak. Twoi poprzednicy mieli duże powodzenie wśród kobiet. Nazywacie to chyba popularnością, prawda? Nie musieli się martwić o powodzenie wśród płci przeciwnej.]

- To znaczy że niektórzy z nich uprawiali …se……sse……sex!?

[Jeden z nich każdej nocy robił to z inną kobietą.]

Cc…Cooooooo!? Moi poprzednicy robili takie rzeczy!? Ależ to wspaniałe! Piękne! U…uhyouuuuuuuuuu! Krzyczałem z radości, ciesząc się sam z siebie! To zdumiewające! Naprawdę zdumiewające!

- Uooooooo…… Mówisz poważnie…… Ty…… Nie, wy, panie, jesteście aż tak zdumiewającym Sacred Gear!? - Skłoniłem głowę i zacząłem mówić z szacunkiem.

Nie wiedziałem, że Sacred Gear jest tak zdumiewającym przedmiotem. Ta informacja stała się dla mnie promykiem nadziei.

[……Nagle zacząłeś patrzeć i mówić do mnie z szacunkiem…… To z pewnością pierwszy raz dla mnie mieć takiego gospodarza, który tak nagle zmienia swój stosunek do mnie.]

- O czym ty mówisz Ddraig-sensei! Nie jestem w stanie traktować cię w nieuprzejmy sposób! Aaaach sensei, od teraz będę pod twoją opieką!

[……Naprawdę jesteś człowiekiem, którego trudno zrozumieć. Ale z pewnością staje się to interesujące. Cóż, w takim razie zabijmy wspólnie Smoka Zguby.]

- Tak. A właśnie, czy „Smok Zguby” jest silny?

[Jest silny. Na początku mieliśmy moc, która mogła pognębić nawet Boga i Maou. Zupełnie jakby nas przeklęto. Po zmianie w Sacred Gears, jesteśmy w zbyt ciężkiej sytuacji, aby uwolnić naszą pełną moc. Jeśli nauczysz się tego używać, to nawet wysokoklasowe diabły i anioły nie będą dla nas problemem.]

Zrozumiałem. Więc jeśli ja oraz facet, który jest gospodarzem „Smoka Zguby” opanujemy jak używać naszych Sacred Gear, wtedy możemy stać się potężni. Jednak prawdę mówiąc nie jestem zainteresowany pokonaniem Boga, albo Maou. Ale byłoby super samemu zostać Maou i zbierać dziewczyny. Mam pewną awersję wobec upadłych aniołów, ale nie chcę walczyć z ich przywódcą…… Ale co będzie, jeśli w końcu spotkam „Smoka Zguby”, niezależnie od tego, czy tego chcę, czy nie? Kto jest jego gospodarzem? Na pewno ktoś, kogo nie znam. Mam jednak nadzieję, że to dziewczyna. Mam zamiar żyć moim życiem ja najpełniej, bez jakiegoś kłopotliwego smoczego przeznaczenia! Mam zamiar się udoskonalać, więc nie przegram z tym „Smokiem Zguby”!

- W każdym razie moim obecnym celem są piersi Buchou”... Jak tylko się do nich dobiorę, to….

[To będziesz je miętosił?]

- Nie, będę je ssał! - Powiedziałem wprost.

[…..........................]

Nie wiem dlaczego, ale zamilkł. Czyżby zabrakło mu słów? Mówiłem dalej, nie przejmując się tym.

- To uczucie piersi Buchou…… Dalej je czuje w moich dłoniach. Jeśli znów będę miał szansę, to chce je miętosić przez cały dzień! Buchou zaoferuje mi to pewnego dnia, jako formę „prezentu” dla swojego sługi. Ale to za mało! Faceci celują wyżej! Ci, których macanie piersi dostatecznie już satysfakcjonuje, przechodzą na drugi poziom! Dlatego zamierzam ssać jej piersi!

[……Ja …więc to tak, co? Postaraj się najlepiej ja umiesz.]

Głos Ddraiga brzmiał, jakby moje słowa go zszokowały. Ale ja jestem poważny, smoku imperatora.

- Ddraig, będę pożyczał twoje moce!

[……Jako wsparcie do ssania kobiecych piersi, co.… Wygląd na to, że poszedłem mocno w dół. Ale to też może być zabawne. Posiadanie takiego partnera jak ty, też może być dobre.]

Wygląda na to, ze zgodził się ze mną, nawet jeśli przyprawiło go to o westchnienie. Chyba poznał mnie w dziwnym wieku.

- Dobra, pracujmy razem, partnerze.

[Racja, partnerze.]

W ten właśnie sposób, smok imperatora i ja zawarliśmy o północy obietnicę, dotyczącą naszego nowego celu.

Rozproszyć smocze moce.

Są one rozpraszane przez wysoklasowe diabły, które zabierają je ode mnie. Jest kilka sposobów na przeprowadzenie tego, ale najłatwiejsza i najbardziej pewna jest ta, którą stosuje pewna osoba . Tym razem to ona to zrobi……to zdecydowanie jest bardzo stymulujące, dla takiego rozpustnego ucznia, jak ja. Jedynymi wysoklasowymi diabłami, którą mogą to zrobić są Buchou i Akeno-san. Obie na zmianę zabierają ode mnie moje smocze moce. Dziś jest właśnie taki dzień, a ja właśnie jestem w pokoju na drugim piętrze starego budynku szkoły, który jest użytkowany przez Akeno-san. Kiedyś to była klasa, ale teraz na podłodze leżą tatami<ref name="Tatami">Tradycyjna mata japońska, używana do pokrywania podłogi.</ref>, a wszystko jest urządzone, jak w tradycyjnym pokoju japońskim. Wszędzie w pokoju były symbole, które wyglądały, jakby miały rzucać uroki, a także służącego do tego przedmioty. Czekałem na środku pokoju, rozebrany do pasa. dodatkowo, w miejscu w którym siedziałem znajdował się magiczny symbol. Słyszałem, że to niezbędne dla rytuału. To nadaje sensu temu, dlaczego mam być nagi do pasa, gdyż zapewne to też jest elementem rytuału. Drzwi się otworzyły i ktoś wszedł do pokoju. Tą osobą była Akeno-san, w białym ubraniu. Tym razem jej włosy nie były spięte w koński ogon, tylko rozwiązane. Myślałem o tym, przy każdym takim rytuale, ale Akeno-san z rozpuszczonymi włosami wyglądała równie atrakcyjnie i fascynująco! Uśmiechnęła się do mnie raz, a potem, z wielkim uświęceniem, usiadła cicho naprzeciwko mnie.

- Przygotowania skończone. Możemy zaczynać.

Um…ummmm Akeno-san……? Ubranie które okrywa jej ciało jest przemoczone……! Jej długie, czarne włosy klejące się do ubrania wyglądają tak sexy! Mogę zobaczyć jej skórę! Jeśli mogę zobaczyć coś takiego, to pewna moja „rzecz” może stanąć…! To znaczy, mogę zobaczyć to! Mogę to zobaczyć przez ubranie! Mające różowy kolor rzeczy! Jej sutki! Zaraz, nie ma na sobie stanika!?

- Ara ara. Czy coś się stało? Tak nagle ucichłeś…… Coś nie tak z moim ubraniem? Jestem cała mokra, ponieważ rytuałem wymaga, abym wylałam na siebie wodę. Czy to dziwne?

Akeno-san zaczęła z determinacją głaskać się po piersiach. Nie pozostało to bez wpływu na moje krocze……

- Nie, nie! Wyglądasz w tym naprawdę dobrze!

Nie mogłem się powstrzymać, aby się nie gabić na piersi Akeno-san. To jej przeźroczyste ubranie jest dla mnie zbyt stymulujące…… Huh? Niżej też nic nie założyła…? Widzę wszystko w pobliżu jej bioder……… Zaniemówiłem. Nic nie założyła……Myślę. Nie wygląda na to aby ją to peszyło, ani nawet nie próbuje niczego ukryć! Wygląda też na to, że moje reakcje ją bawią!

- Zaczynajmy, Ise-kun. Daj mi swoją lewą rękę.

- T……tak! Oddaję się pod twoją opiekę!

Sposób na rozproszenie moich smoczych mocy. To jest……

- Mam zamiar wyssać smocze moce przez twój palec. W ten sposób zbiorę je z twojej lewej ręki, Ise-kun .

Tak. Rytuału dopełnia bezpośrednie ssanie mojego ciała. W moim przypadku, Buchou i Akeno-san rozwiązały ten kłopotliwy problem wysysając smocze moce przez palec.

''CHUP....''

Robiąc zboczony, mokry odgłos, Akeno-san wsadziła sobie mój palec do ust.

……! ………Ku, to uczucie, którego nie potrafię opisać słowami. Myślałem o tym setki razy, ale to uczucie wewnątrz ust dziewczyny jest niesamowite! Jest ciepło i ślisko, a jej wargi są takie miękkie… Mój palec jest ssany jak lizak…… To naprawdę jest dla mnie bardzo stymulujące…! Wspaniałe uczucie! Aaaach! Wewnątrz mojej głowy zaczynało się robić różowo! Wspaniałe! To jest wspaniałe! Przytrafia mi się coś, co przewyższa wszystkie „Rzeczy”, które widziałem w pornosach!

''CHUP-CHUP-CHUPA''

[[image: High_school_dxd_v3_091.jpg|thumb|]]

Akeno-san ssała mój palec i celowo wydawała przy tym erotyczne odgłosy. Moja reakcja wyraźnie ją bawiła! Nie mogłem wykonać żadnego ruchu, poza tym, że miałem zaczerwienioną twarz i cieszyłem się jednocześnie z bycia ssanym. Aaaach, zapiszę to w mojej pamięci na wieczność. Zaraz! Jeśli się dobrze zastanowić, to czy nie będę teraz doświadczał tego regularnie!? Uoooooooooooooo! Rzeczywiście, to jest najlepsze! Nigdy nie mógłbym tego doświadczyć, gdybym nie oddał smokowi mojej lewej ręki! Ddraig! Teraz doświadczam najlepszego momentu w moim życiu! To była naprawdę erotyczna sytuacja, ale mogłem poczuć, jak fale mocy z mojej lewej ręki są ściągane w stronę palca i znikają. Waga mojej ręki też zdawała się maleć. Moja kończyna była zrelaksowana. To wygląda, jakby obecność Ddraiga przygasła. Czyli miałem rację co do faktu, że kiedy moje moce smoka stają się gęstsze, to wtedy świadomość Ddraiga też się ujawnia silniej? Kiedy tak sobie myślałem……

''LIZU''

- Ucheee. - Wymknęło mi się przez przypadek.

To przez to, że Akeno-san zaczęła nagle lizać mój palec! Zaczęła czubkiem języka obracać dookoła czubka mojego palca! Za…zaczekaj Akeno-san! Kiedy na nią spojrzałem, miała nieprzyzwoity wyraz twarzy i patrzyła na mnie, jakby przełączyła się na swoją osobowość sadystki. Mój palec, który Akeno-san wyciągnęła ze swoich ust, był pokryty jej śliną. Ucheee! Jakie to erotyczne!

- Ara ara. Jeśli to wywołuje u ciebie takie urocze reakcje, to zaserwuję ci dodatkową usługę.

- Us.....usługę?

- Tak. Według mnie, nie będzie złą rzeczą, jeśli trochę porozpieszczam mojego kohai<ref name="Kohai">uczeń z młodszej klasy.</ref>.

Akeno-san znów zaczęła ssać mój palec i przysunęła swoje ciało bliżej mnie. Eeeeeeeech!? A…Akeno-san!? Zaczekaj sekundę! Co się dzieje!? Uśmiechnęła się i przytuliła do mnie, całkowicie ignorując moje zakłopotanie! Mogę poczuć przyjemny zapach jej jedwabistych, czarnych włosów! Nie, mogę poczuć zapach ciała Akeno-san, który szalenie zatrząsł moją męskością! Ponieważ byłem goły do pasa, a Akeno-san była ubrana w naprawdę cienkie ubranie, mogłem bezpośrednio poczuć jej ciało! Czułem zimno, ponieważ jej ubranie było zimne, ale czułem też ciepło jej ciała! Gorąco bijące od jej ciała było tak erotyczne, że myślałem, że zaraz oszaleję! Ciało A…Akeno-san było takie miękkie!! Mogłem poczuć jej piersi przez ubranie!

''BUCHAA!''

Z mojego nosa pociekła krew! Oczywiście! Nawet jeśli wyleciało już dwanaście litrów, to dalej nie przestawała lecieć!

- Nawet robiąc coś takiego, żywię do ciebie głębokie uczucie, Ise-kun. - Szepnęła mi do ucha Akeno-san, kiedy byłem już sztywny jak skała.

- Do......mnie?

- Tak. Na początku myślałam, że jesteś słodkim uczniem z młodszej klasy. Później, podczas bitwy z Feneksem, zmieniłam zdanie na twój temat. Widziałam z pokoju pielęgniarki, jak za każdym razem wstajesz na nogi, niezależnie od tego, ile razy byś nie oberwał.

Aaaach, jeśli dobrze pamiętam Akeno-san podczas meczu została wycofana z bitwy i odesłana do pielęgniarki.

- Przybyłeś też na przyjęcie zaręczynowe, aby uratować Buchou. Nawet pokonałeś Feneksa, który mówił, że jest nieśmiertelny. Nawet ja byłam poruszona, kiedy zobaczyłam jak wspaniale walczysz.

- Po.....poruszona?

Akeno-san spojrzała na mnie i zachichotała.

- Ufu. Czasami kiedy o tobie myślę, w mojej piersi pojawia się takie gorące uczucie. Nic nie mogę na to poradzić. Ale kiedy robię z tobą takie rzeczy, moja żądza do znęcania się wzrasta…… Czy to miłość?

Miłość!? Czy ona się teraz nade mną znęca!? Czy ja jestem teraz napastowany seksualnie!? Świat faktycznie jest wielki!

- Ale jeśli się do ciebie dobiorę, Rias może się wściec. Ta osoba……naprawdę cię widzi… Ufufu, jesteś grzesznym mężczyzną, Ise-kun.

…Grzeszny? Ja? Przyjmę każdy rodzaj kary, więc proszę kontynuujmy to! Huh? Czy Akeno-san nazwała Buchou „Rias”? Czy one mówią do siebie po imieniu, kiedy są same? Wygląda na to, że Akeno-san i Buchou znają się dłużej, niż reszta klubu.

Akeno-san objęła mnie nagle za szyję! A zaraz potem celowo wyeksponowała swoje ciało! Mogłem zobaczyć jej prawy sutek, który był brzoskwiniowego koloru! Mogłem go wyraźnie zobaczyć! Odsłoniła nawet bardziej swoje nogi!

- Więc chcesz się ze mną wdać w romans?

- Ro....romans?!

Romans z kim!? Ale słowo romans, naprawdę na mnie działa!

- Ufufufu. Zachowam to w tajemnicy przed Buchou i Asią-chan. Ekscytujące, prawda? To będzie nasz sekret.

''KAP KAP KAP''

Krwotok z mojego nosa jeszcze się nie zakończył, ciekło z niego dalej.

- Też chcę doświadczyć tego przynajmniej raz. Zostać pożartą przez pełnego żądzy chłopca. Jestem także masochistką. Myślę, że teraz jest dobry czas, aby wreszcie poczuć w sobie mężczyznę.

Prze……przestań proszę…… Mówione przez nią rzeczy bez przerwy wy mnie uderzały…… Huh. „Teraz jest dobry czas”……? Czy to znaczy…

- Akeno-san, czy ty może jesteś jeszcze…?

- Tak, jestem dziewicą. Ufufu. Ty Ise-kun, masz pewnie więcej doświadczenia, więc byłabym szczęśliwa, gdybyś mnie poprowadził.

- N…nie. Ja też……Nie mam doświadczenia.

Akeno-san zszokowało moje wyznanie.

- Ech? Cóż za niespodzianka. Myślałam że ty i Buchou już……

- Nie, nie! Nic nie robiliśmy! Nawet nie wiem czy to w porządku, jeśli jestem jej pierwszym facetem!

- Ara ara. Buchou jest taka powolna? Więc pewnie robiłeś już to z Asią-chan?

- To jest jeszcze bardziej niemożliwe!

Nie mogę położyć moich rąk na tej dwójce. A jeśli chodzi o Asię, to jest to zupełnie inna historia. Asia jest osobą, którą mam chronić, więc gdybym ją tknął, to byłoby to niewybaczalne…… Tak sobie postanowiłem.

- Jeśli chodzi o ciebie, Ise-kun, to myślałam, że Buchou daje ci „wielką ucztę” każdej nocy........ To doprawdy zaskakujące.

Uuuu……co to za “wielka uczta”, o której mówisz!? Czy to coś, co przynosi ulgę seksualnym pragnieniom uczniów!?

- Ise-kun, nie chciałbyś zrobić tego z kimś innym niż one?

- Chcę to zrobić! Naprawdę chcę! Ciągle powstrzymuję moje żądze, aby nie rzucić jej na łóżko! Ale nie mogę przejść ostatniego kroku i każdą noc kończę płacząc! Chcę seksu z Bochou i Asią-chan!- Aaaaach, skończyłem mówiąc jej o moich prawdziwych uczuciach!

Ale to są moje szczere myśli. Nic nie można poradzić dla chłopaka takiego jak ja, który jest pełen seksualnych żądzy, z powodu dwóch ślicznotek, które z nim mieszkają!

- Biedactwo……Ara ara. A więc obydwoje jesteście powolni…… jestem pewna że możesz to zrobić, jeśli jesteś do tego gotowy…… W taki razie nie mogę sobie wziąć twojej cnoty bez jej pozwolenia.

……Cholera. Czy ona mnie podeszła? Czy powiedziałem coś niepotrzebnego? Czy byłem w stanie stracić cnotę? Zaraz! Chwilę! Czy popełniłem głupi błąd?

Nagle drzwi się otworzyły. Kiedy spojrzałem w tamtą stronę… Stała tam Buchou i gapiła się na nas złymi oczami.

- Akeno, co to ma znaczyć? - Buchou zbliżyła się do nas z nieprzyjemnym głosem……

O cholera……Jest wściekła……

- Ufufu. Rozpraszałam smocze moce.

Akeno-san odpowiedziała obojętnie. Na jej ustach gościł uśmiech.

- ……Naprawdę? Niezależnie od tego, jakby to nie wyglądało………nie próbowałaś zrobić „czegoś” ponad to?

- Ara ara. Nie myślałam o zrobieniu „tego”.

- Nawet jeśli, to są jakieś granice. Nawet ja jeszcze nie……

- Czy nie dlatego, bo jesteś za wolna w te klocki? Czytanie książek o tych sprawach jest dobrą rzeczą, ale to nie pójdzie tak łatwo, jak piszą w instrukcji.

- ...................................

- ........................................

Buchou i Akeno-san nie posyłały sobie złowrogich spojrzeń, ale patrzyły sobie prosto w oczy. Jakoś byłem w stanie wyczuć zaciekłość. U..uuummm. Nie wiem jak opisać tą sytuację. Włożyłem szybko moją koszulę i starałem się nie podchodzić zbyt blisko nich. Wtedy Buchou spojrzała na mnie złym wzrokiem i uszczypnęła w policzek. Ałć!

- Ise, wygląda na to, że dobrze się bawisz. Zbliżyłeś się do Akeno-onee-sama którą tak uwielbiasz?

- Ja..... Ja......

Nie mogłem mówić poprawnie, ponieważ szczypano mnie w policzek. Szukanie wymówek nie przystoi jednak mężczyźnie, więc przestałem mówić. Nawet jeśli miałem oberwać, czekałem na to.

- W takim razie rób co chcesz!

Buchou wyszła z pokoju ze złym wyrazem twarzy.

''TRZASK''

Nawet drzwi zamknęła brutalnie. Chlip… Zostałem skrzyczany przez Buchou. Dlaczego? Dlatego że robiłem coś nieprzyzwoitego z Akeno-san? Akeno-san szepnęła do mnie, kiedy byłem zakłopotany.

- Zazdrość, co? Ona naprawdę jest słodka. Ufufufu. Ise-kun, wygląda na to, ze robisz postępy w swoich związkach.

Co masz na myśli? Hmmmmm. Nie rozumiem, co chciała powiedzieć przez „postępy”. Czy chodziło o to, że zostanę zabrany przez Akeno-san? Jestem sługą Buchou, więc Akeno-san nie może zostać moją panią…… Ale tak sobie myślę, że Buchou wygląda naprawdę słodko, kiedy robi taką złą minę jak Asia.

Asia i ja szliśmy do domu, po codziennym spotkaniu klubowym. Buchou zwykle chodziła razem z nami, ale dzisiaj jej nie było. Wygląda na to, że powodem tego był incydent z Akeno-san.

- Buchou, nie idziesz do domu? - Zapytałem ją o to w pokoju klubowym.

- Pójdę później, idźcie dzisiaj beze mnie. - Kiedy odpowiedziała nie spojrzała mi w oczy, ani nawet w twarz, za s w jej słowach tkwiły ciernie.

Chlip……czy Buchou mnie teraz nienawidzi? Jestem smutny… Czy pies, który został skarcony przez swojego pana, też się tak czuje? To takie samotne i………takie smutne……

- Buchou nie wraca z nami do domu?

- Hm? Tak…… Wygląda na to, że zdenerwowałem ją……

- .....Czy coś zrobiłeś? - Asia spytała mnie o to ze zmartwioną twarzą, ale nie mogłem jej opowiedzieć o incydencie z Akeno-san. Miałbym przez to więcej kłopotów.

- Nie, ale to moja wina. Potem ją przeproszę. Nie musisz się o to martwić, Asiu...

- ……Rozumiem. Ale to może być moja wina. Później porozmawiam z Buchou-san…… - Powiedziała Asia przepraszającym tonem.

Asia patrzy na Buchou jak na rywalkę, ale nie sądzę, aby to było powodem. Zdecydowanie, powodem jest to, co robiłem z Akeno-san……

- W porządku. Nie sądzę że jest zła na ciebie, to moja wina.

Cóż, jestem lubieżnikiem. Ale myślałem że Buchou nie ma nic przeciwko temu. Nigdy nic nie mówiła, kiedy oznajmiałem, że moim celem jest zostanie królem haremu.

Dziwne. Buchou jest ostatnimi czasy trochę dziwna. Może jej pragnieniem jest mieć swojego sługę tylko dla siebie? Czy jest z nią tak samo jak z ludźmi, którym przeszkadza, że ktoś się bawi z ich zwierzątkami? Nawet jeśli Buchou mnie adoruje, to dalej jestem tylko jej sługą. Chlip…Jeśli wpadłem w takie kłopoty przez jedną dziewczynę, to moje marzenie o zostaniu królem haremu jest coraz bardziej odległe! Cholera! Czy to powód dla którego nie jestem popularny wśród dziewczyn!? Kobiece serce! To takie skomplikowane! Jeśli nie będę w stanie tego zrozumieć, to nigdy nie wygram z przystojnymi facetami! Kiedy tak sobie myślałem, dotarliśmy do mojego domu. Kiedy próbowałem otworzyć drzwi, poczułem coś złego.

''DRŻENIE''

Co to? Poczułem, jakby coś w moim ciele ostrzegało mnie przed niebezpieczeństwem. Czułem już kiedyś coś podobnego. Jeśli dobrze pamiętam, było to wtedy, kiedy pierwszy raz spotkałem Asię i zaprowadziłem ją do kościoła. Kiedy zobaczyłem kościół, moje ciało zaczęło drżeć.

''CHWYT''

Asia chwyciła moją dłoń. Strasznie się trzęsła. Wygląda na to, że sama też poczuła coś nieprzyjemnego. A więc jest to uczucie, które może być wykryte tylko przez diabły. Coś jest w moim domu. Nie, nie możliwe…… Mama! Wyobraziłem sobie, że mama może być w niebezpieczeństwie i szybko otworzyłem drzwi. Zdjąłem buty i ruszyłem prosto do kuchni! To musi być żart! Mamo! Nie, to niemożliwe! Czy to, że jestem diabłem, wyszło na jaw? Ale kto? Upadłe anioły? Bóg? Anioły? Ludzie związani z Kościołem? Wszyscy oni są niebezpieczni! Mogę pokaleczyć i zabić kogoś, kto jest z nami powiązany! Przypomniałem sobie w jakim stanie było ciało nieszczęśnika, którego dopadł ksiądz Freed. Strasznie wtedy pokroił to ciało. Czy moją mamę też to spotkało!? Cholera! Bez takiego pieprzenia, proszę! Coś takiego jak to……! To się nie stało!

Mamy nie było w kuchni. Usłyszałem jednak śmiech dobiegający z salonu. Wszedłem tam szybko i zobaczyłem dwie nieznane dziewczyny oraz moją mamę, która śmiała się razem z nimi.

- A to jest zdjęcie Ise z czasów podstawówki. Spójrzcie. To zdjęcie zrobiliśmy, kiedy na basenie jego kąpielówki się rozpruły. To było bardzo kłopotliwe. Wszedł do basenu w rozprutych kąpielówkach.

- ......Ma.......mamo?

Mama spojrzała na mnie dopiero wtedy, kiedy zdała sobie sprawę z tego, że tu jestem.

- Och, Ise. Witaj z powrotem. Co się stało? Jesteś taki blady.

- Hauuuuu. Tak się cieszę.

Asia usiadła na podłodze, jakby poczuła ulgę. Gdy tylko przekonałem się, że moja mama jest bezpieczna, wziąłem głęboki oddech i uspokoiłem się. Nie mogłem jednak pozbyć się tego niepokoju. Oczywiście dlatego, bo były tam dwie nieznane mi dziewczyny. Były cudzoziemkami, a każda z nich miała zawieszony na piersi różaniec. Obydwie był w moim wieku. Jedna miała kasztanowe włosy, a druga niebieskie z zielonym pasemkiem, miała także straszne oczy. Obydwie były całkiem ładne. Po sposobie ich zachowania, mogłem o nich powiedzieć, że są zwykłymi ludźmi. Obydwie były ubrane w białe szaty. Czy są związane z Kościołem? Egzorcystki? Czy to źle? Nie mogę z nimi walczyć w takim miejscu jak to.

- Witaj, Hyoudou Issei-kun. - Dziewczyna z kasztanowymi włosami uśmiechnęła się do mnie.

Obok była dziewczyna z zielonym pasemkiem, która pod ubraniem ukrywała jakąś broń. To jest to. Miałem złe przeczucia z powodu tej broni. Czułem, że z moją skórą robi się coś nieprzyjemnego. To prawdopodobnie coś, co niszczy diabły.

- Miło mi cię poznać. - Przywitałem się z nimi z fałszywym uśmiechem.

Jej oczy zmieniły wyraz na zaintrygowany.

- Huh? Nie pamiętasz mnie? To ja?

………Huh? Kasztanowłosa dziewczyna wskazała na siebie. Nie, nie. Nie pamiętam cię. Mama dała mi zdjęcie, ponieważ wyglądałem na zakłopotanego. Była to fotografia świętym mieczem. Mama wskazała chłopca, z którym się przyjaźniłem.

- Ona jest tym dzieckiem. Shidou Irina-chan. Wyglądała wtedy jak chłopiec, ale dzisiaj jest prawdziwą damą, że nawet ja byłam zszokowana.

……Przepraszam? Ta dziewczyna…… jest chłopcem z sąsiedztwa, z którym bawiłem się, kiedy byłem jeszcze mały? Eeeeeeeech!? Chłopiec ze zdjęcia! Był dziewczyną!? On nie był chłopcem!?

- Dawno się nie widzieliśmy, Ise-kun. Myślałeś, że jestem chłopcem? Nie można nic na to poradzić, zawsze zachowywałam się jak chłopak. Ale wygląda na to, że obydwoje bardzo się zmieniliśmy przez ten czas. Naprawdę nie możesz nigdy wiedzieć, co się stanie przy ponownym spotkaniu.

Jej słowa brzmiały, jakby miała coś na myśli. Tak, chyba rozpoznała moją tożsamość.

- Cieszę się, że obydwoje jesteście bezpieczni. - Buchou przytuliła mnie i Asię.

Irina i ta druga dziewczyna wyszły z mojego domu po 30 minutowej rozmowie. Przyjechała do Japonii po dłuższej nieobecności. Widocznie wróciła tu, ponieważ było to miasto, w którym mieszkała jako dziecko. Powiedziała, że musiała się wyprowadzić do Anglii, z powodu pracy jej rodziców. Niezależnie od tego, co myślałem na ten temat, jej rodzice byli związani z Kościołem. Asia i ja staraliśmy się za bardzo nie rzucać im w oczy, więc zostawiliśmy rozmowę mojej mamie. Zwłaszcza Asia nie chciała nawiązywać z tymi dwiema żadnych relacji. Pod jakimś pretekstem odesłałem ją do jej pokoju. Byłem przygotowany na walkę, jeśliby do tego doszło…… Ale obyło się bez incydentów. Zaraz po tym Buchou wróciła do domu. Zupełnie jak my, przybyła tu cała blada. Jak tylko stwierdziła że ja i Asia jesteśmy bezpieczni, natychmiast nasz przytuliła.

- Jesteście ranni? Myślę że rozpoznali was jako diabły, ale nie mogli podnieść na was ręki w normalnym domu, na oczach mamy, która jest zwykłym człowiekiem.

- Obydwoje jesteśmy cali, Buchou-san.

Buchou przytuliła mnie i Asię jeszcze mocniej, jakbyśmy byli jakimiś cennymi skarbami.

- Aaach, Ise. Tak się cieszę…… Gdyby tobie, albo Asi coś się stało, ja…… Po codziennym spotkaniu klubowym spotkałam się z Souną, od której usłyszałam, że do miasta przybyli ludzie związani z Kościołem. Podobno mają ze sobą Święty Miecz.

Buchou przyszła do domu później, ponieważ miała spotkanie z Kaichou. Kiedy pojawiła się w pobliżu domu, wyczuła coś nienormalnego i natychmiast tu przybyła. Buchou wyznała nam, że spodziewała się najgorszego, kiedy weszła do domu i wyczuła silną, świętą energię. Wygląda na to, że jej serce biło szybciej.

- Myślałam, że moim kochanym sługom może się przytrafić coś złego. Byłam gotowa na najczarniejszy scenariusz…… Gdybym po naszej sprzeczce miała pożegnać się z wami na zawsze, nie wybaczyłabym sobie tego do śmierci. Wybaczcie. Powinnam dbać o was dwoje z większą troską……

[Ród Gremory i ich słudzy są istotami które darzą się wzajemnie niezwykłymi uczuciami, jak na diabły.]

Przypomniałem sobie, co Ddraig mi powiedział ostatniej nocy. Myślę, że to prawda. Buchou westchnęła z ulgą, a nawet uroniła kilka łez, kiedy przekonała się, że jesteśmy cali. Musiała się naprawdę bardzo o nas martwić. Było to po jej sporze z Asią oraz po tym, jak się na mnie pogniewała. Obydwoje myśleliśmy, że ją rozłościliśmy. Jednak Buchou wyglądała, jakby się o nas martwiła.

- Buchou-san. Przepraszam za to, co mówiłam. Myślałam że chcesz trzymać Ise-san’a jak najdalej ode mnie…… myślałam, że nie będę w stanie wygrać…… - Przeprosiła Asia.

Buchou uśmiechnęła się i pogłaskała ją po głowie.

- W porządku.

Buchou przytuliła nas z miłością. Aaach, mogłem poczuć jej miłość. Mo…może podda się moim nieprzyzwoitym żądaniom…

- Twoje piersi Buchou........

- Tak, wiem Ise. Jesteś naprawdę rozpuszczonym dzieckiem…

- Nie.

Asia rozdzieliła mnie i Buchou. Nggggh, a taka była dobra szansa. Buchou westchnęła i kontynuowała swoją opowieść, jak tylko nasza trójka się uspokoiła.

- Souna spotkała się z tą dwójką w południe, mówiła, że chcą negocjować ze mną, Rias Gremory, ponieważ to miasto jest moim terytorium.

- Ludzie Kościoła chcą negocjować z diabłami?!?

Buchou skinęła głową. To było szokujące. Diabły i chrześcijanie są wrogami. A teraz ma nagle dojść do negocjacji..

- Chcą zawrzeć pakt, czy przedstawić żądanie?

- ……Nie jestem pewna co planują, ale jutro chcą przyjść do pokoju klubowego po szkole. Przysięgały na Boga, że nie zaatakują.

- Wierzysz im?

- Musimy. Musimy uwierzyć w ich zaufanie, w końcu są wierzącymi w Boga, a dodatkowo chcą czegoś od nas, diabłów, których uważają za złe istoty. Wygląda na to, że są pod presją i to jest ich główny problem. Mam złe przeczucia co do tego… Według nich, każdy ksiądz który trafił do tego miasta, został zabity.

Spojrzenie Buchou stało się ostre, a jej twarz przybrała poważny wyraz. To było straszne…… Nawet ten cholerny klecha Freed, który przeszedł na stronę upadłych aniołów, nienawidził nas. Jeśli oni są prawdziwymi wiernymi, to będą nas nienawidzić jeszcze bardziej. Coś się wydarzy. Nawet ja, który był nowy w tym “świecie”, mógł to wyczuć.

Następny dzień po szkole.

My, słudzy Rias Gremory, zebraliśmy się w pokoju klubowym. Na sofie siedziała Buchou z Akeno-san i dwójką naszych „gości”. Reszta członków, wliczając w to mnie, siedziała w rogu pomieszczenia i słuchała rozmowy. Kiedy tylko ta dwójka pojawiła się w pokoju, nie mogliśmy się pozbyć pewnego uczucia. Nasz diabelski instynkt ostrzegał nas przed niebezpieczeństwem. Buchou i Akeno-san rozmawiały z nimi z poważnymi twarzami. Największym zagrożeniem był jednak Kiba. Patrzył na nie złym, nienawistnym spojrzeniem. Jeśli coś ma się stać…… Nie. Wyglądał, jakby je miał zaraz pociąć. Wierzyły w Boga, którego Kiba nienawidził. Jeśli znało się jego przeszłość, to wiedziało się wtedy, że chłopak był przepełniony nienawiścią. Nawet w tej atmosferze, pierwszą, która zabrała głos, była Shidou Irina.

„Niedawno, Świete miecze, Excalibury, które były przechowywane w Kwaterze Głównej Kościoła Katolickiego w Watykanie, Kościoła Protestanckiego i Kościoła Wschodniego, zostały skradzione.”

Excalibur został skradziony? Katolicki i Protestancki……? Jeśli dobrze pamiętam, to na lekcjach w szkole mówili, że wśród chrześcijan są różne odłamy. Ale jak Excalibur mógł zostać skradziony katolikom, protestantom i wschodnim chrześcijanom? Powinien być tylko w jednym miejscu, prawda?

- Excalibur nie jest jednym przedmiotem. - Osobą która mi odpowiedziała była Buchou. Arara, wygląda na to, że Buchou potrafi czytać w moich myślach.

- Przepraszam. Mój sługa od niedawna jest diabłem, więc możemy kontynuować rozmowę od wyjaśnienia, czym jest Excalibur?

Shidou Irina zgodziła się na propozycję Buchou.

- Ise-kun, Excalibur dawno temu, podczas wojny, został połamany na kawałki. - Irina powiedziała to patrząc na mnie.

Huh? Połamany? Święty miecz tak skończył? Nawet taki super, sławny I wspaniały miecz?

- Teraz to wygląda tak. - Dziewczyna z niebieskimi włosami i zielonym pasemkiem pokazała mi broń, którą dotychczas ukrywała owiniętą w tkaninę. Oręż wyglądał jak długi miecz.

- To jest Excalibur.

''DRESZCZE''

Kiedy tylko na niego spojrzałem, poczułem jak otwiera się każdy por w mojej skórze, a do mojego ciała dostaje się coś zimnego. Strach. Drżenie. Groza. Ten jeden miecz naprawdę mnie przeraził. Jest niebezpieczny. Naprawdę niebezpieczny. Nawet ja zrozumiałem, że każdy diabeł który go dotknie, natychmiast zginie! Czy to jest święty miecz? Czy to jest ostateczna broń do zniszczenia diabłów?

- Tak więc Excalibur został połamany na kawałki podczas wojny. Fragmenty zostały zebrane i zmienione sztuką alchemiczną w nową postać. Zrobiono z nich siedem mieczy. To jest jeden z nich.

Więc to nie jest prawdziwy Excalibur, ale nowy, który został zrobiony później.

- Ten który trzymam to „Excalibur Destrukcji”. Jest to jeden z siedmiu stworzonych mieczy. Kontrolę nad nim sprawuje Kościół Katolicki.

Dziewczyna z pasemkiem odłożyła miecz i owinęła go tkaniną. Jeśli dobrze zauważyłem, to na tkaninie widniał magiczny symbol. Czy ona za każdym razem musi go zapieczętować? Nie zmienia to jednak faktu, że ten przedmiot jest niebezpieczny. Irina wyciągnęła coś, co wyglądało jak długa lina. Lina ruszała się, jakby była żywa.

…! Lina zmieniła kształt i zmieniła się w katanę.

- Mój miecz to „Excalibur Mimiki”. Mogę zmienić jego kształt w cokolwiek chcę, jest to bardzo przydatne, kiedy muszę go gdzieś przenieść. Podobnie jak ten, każdy „Excalibur” ma jakieś unikatowe zdolności. Ten miecz jest własnością Kościoła Protestanckiego - Powiedziała to z dumą.

Czułem strach z powodu tych mieczy. Dla nas, diabłów, były naprawdę niebezpieczne.

- Irina…… Nie ma powodu, aby opowiadać tym diabłom o zdolnościach Excaliburów, prawda?

- Ara Xenovia. Nawet jeśli są diabłami, musimy darzyć w tej sytuacji wzajemnym zaufaniem. Dodatkowo, nawet jeśli zdolność mojego miecza wyszła na jaw, to i tak nie dam się pokonać wszystkim obecnym tu diabłom. - Irina powiedziała to z pewnością. Jest zapewne przeświadczona, że nie wygra z nami.

Dwa legendarne miecze są tutaj! Wow! Czyż to nie jest poważna sytuacja!? Nagle poczułem czyjąś obecność tuż obok mnie.

To był Kiba. Patrzył wrogo na obydwa Excalibury, a jego twarz miała tak straszny wyraz, jakiego nigdy u niego nie widziałem. Racja… Kiba żywi nienawiść do Excaliburów. Nigdy nie mogłem marzyć, że zobaczę te miecze w takim miejscu. Kiba nigdy prawdopodobnie nie myślał, że spotka tutaj Excalibury. A teraz były przed nim. Musiał pewnie szaleć. Uspokój się. Nie naskakuj na nie. Buchou profesjonalnie rozmawia z naszymi wrogami. Jeśli coś zrobisz, wszystko pójdzie na próżno! W najgorszym przypadku rozpocznie się walka. Nie ma mowy, abyśmy w walce przeciwko Excaliburom, obeszli się bez strat.

- ……Więc co robią skradzione Excalibury, w tym kraju, leżącym we wschodniej części świata? - Buchou kontynuowała rozmowę z tą samą postawą.

Jak można było oczekiwać po onee-sama, nie przejmowała się, nawet jeśli przed nią znajdowały się Excalibury! Zachowała zimną krew! Dziwna dziewczyna, w niebieskich włosach z zielonym pasemkiem, mająca straszne oczy — Myślę że nazywała się Xenovia —kontynuowała rozmowę.

- Kościół katolicki był właścicielem dwóch Excalibuów, wliczając w to mój. Kościół Protestancki miał kolejne dwa. Kościół Wschodni także dwa. Siódmy miecz zaginął w trakcie wojny pomiędzy Bogiem, diabłami i upadłymi aniołami. Każdemu Kościołowi ukradziono po jednym mieczu. Złodziej zabrał je do Japonii i przywiózł do tego miasta.

Hej, hej. Więc złodziej świętych mieczy upodobał sobie to miasto, co? Buchou przyłożyła dłoń do czoła i wzięła głęboki oddech.

- Wygląda na to, że na moim terytorium ciągle coś się dzieje. Więc kim jest złodziej, który ukradł Excalibury?

- Złodziej jest członkiem Grigori.

Buchou otworzyła szeroko oczy ze zdumienia.

- Święte miecze zostały skradzione przez stowarzyszenie upadłych aniołów? To nie kwestia błędu, ale jeśli chodzi o kradzież mieczy, to zdecydowanie były upadłe anioły. Dla pracujących na „górze” diabłów, święte miecze nie są przedmiotem zainteresowania

- Znamy głównego winowajcę, który ukradł Excalibury. To Kokabiel, jeden z szefów Grigori.

- Kokabiel… Jeden z przywódców upadłych aniołów, który przetrwał wojnę toczącą się od czasów starożytnych…… Nie przypuszczałam, że usłyszę to imię pojawiające się w Biblii. - Buchou uśmiechnęła się z samozadowoleniem.

Zaraz, Przywódca upadłych aniołów!? Nie tylko ma Excalibur, ale jeszcze szefuje upadłym aniołom? W…w takim razie dlaczego tu przyszły? Chcą współpracować……?

- Wysyłaliśmy tu w sekrecie księży i egzorcystów, ale wszyscy zostali zabici. - Powiedziała Xenovia.

Jesteś poważna? Wydarzyło się tu tyle brutalnych incydentów, a my o tym nie wiedzieliśmy……? Więc to prośba o współpracę? Więc przyszłyście prosić o pomoc wysokolasowego diabła, który rządzi na tym terenie? To co powiedziała ta dwójka, całkowicie zdradziło moje domysły.

- Nasza prośba… Nie. Naszym rozkazem jest, aby żadne diabły nie przeszkadzały nam w walce o święty miecz, którą stoczymy z upadłymi aniołami. Innymi słowy, przyszliśmy wam powiedzieć, abyście nie mieszali się do tego incydentu. - Odpowiedziała Xenovia

Kiedy Buchou to usłyszała, jej oczy zmieniły się.

- Cóż za maniery. Czy to nie umiarkowanie? Myślicie, że współpracujemy z upadłymi aniołami? A może wspólnie chcemy coś zrobić z Excaliburem?

- Według kwatery głównej, nie jest to wykluczone.

W oczach Buchou było zimno. Naprawdę była wkurzona! W końcu wrogowie weszli na jej terytorium. Teraz mówią jej jeszcze, aby się nie mieszała i nie wtrącała do niczego. Dodatkowo mówią co im się podoba i że nam nie przebaczą, jeśli zawarliśmy sojusz z upadłymi aniołami. Duma Buchou, jako wysokoklasowego diabła, nie mogła tego znieść.

- „Góra” nie ufa diabłom, ani upadłym aniołom. Rozkazano nam, że jeśli Excalibur został zabrany sługom Boga, to diabłom może to być na rękę, prawda? Upadłe anioły też mają z tego korzyści. Dlatego nie byłoby to dziwne, jeśli zawarliby ze sobą sojusz. Oto dlaczego was ostrzegamy. Jeśli zawarliście sojusz z Kokabielem, zlikwidujemy was. Nawet jeśli jesteś młodszą siostrą Maou. - Xenovia powiedziała to niedbale, nie zwracając uwagi na złe spojrzenie Buchou.

- ……Skoro wiecie że jestem siostrą Maou, to znaczy że macie znajomości wśród kościelnego szefostwa. Powiem wam więc, że nie mamy żadnego sojuszu z upadłymi aniołami. Żadnego. W imieniu Domu Gremory, nie zrobiłabym niczego, co mogłoby zhańbić imię Maou!

Była to sporna dla obu stron sytuacja, ale Xenovia roześmiała się.

- Fu. Wystarczy tego dobrego. Ostrzegam was tylko na wypadek, gdyby Kokabiel ukrywał się w tym mieście z trzema Excaliburami. Jeśli coś się stanie, ja będę tą, która zostanie znienawidzona przez bandę z kwatery głównej Kościoła. Cóż, Nie chcemy was prosić o współpracę. Jeśli tymczasowo zawiązałabyś sojusz ze sługami Boga, mogłoby to wpłynąć na równowagę panującą pomiędzy frakcjami. Zwłaszcza że jesteś młodszą siostrą Maou.

Po usłyszeniu Xenovi, Buchou wzięła głęboki oddech, a wyraz jej twarzy złagodniał. Ngggggh. To wszystko było takie skomplikowane, że nie mogłem nadążyć.

- Gdzie jest osoba którą wysłał Kościół Wschodni?

- Ją sobie trzymamy w rezerwie. Ma strzec ostatniego Excalibura, jeśli Irina i ja zawiedziemy. - Odpowiedziała Xenovia.

- Więc tylko wy dwie? Chcecie odebrać Excalibury przywódcy upadłych aniołów we dwójkę? To lekkomyślne. Naprawdę tak bardzo chcecie umrzeć? - Powiedziała Buchou zdumionym głosem.

- Tak. - Shidou Irina odparła jej prosto w oczy.

- Myślę jak Irina, ale jeśli to możliwe, to nie chcę umierać. - Dołożyła od siebie Xenovia.

- ……Przyjechałyście do Japonii gotowe na śmierć? Wiara w waszą naukę jest jak zwykle ekstremalna.

- Nie mów źle o naszej nauce, Rias Gremory. Prawda Xenovia?

- Racja. Dodatkowo Kościół podjął decyzję, że lepiej będzie zniszczyć wszystkie Excalibury, niż pozwolić upadłym aniołom skorzystać z nich. Naszym podstawowym zadaniem jest odebrać miecze upadłym aniołom. Nic się nie stanie, jeśli zginiemy wypełniając to zadanie. Najlepszym przedmiotem do walki z Excaliburem jest Excalibur.

Cóż za determinacja! Czy to jest ich wiara? Naprawdę zdumiewające. To było coś, czego nie potrafiłem zrozumieć. Czy to źle, że chciały umrzeć dla boga?

- Czy to w ogóle możliwe dla waszej dwójki?

- Cóż, nie zginiemy na próżno. - Xenovia odpowiedziała odważnie na pytanie Buchou.

- Jesteście pewne siebie. Macie jakąś sekretną broń?”

„Może, pozostawię to twojej wyobraźni.

- ......................

- .......................

Zaraz po tym ta dwójka popatrzyła na siebie nawzajem, a rozmowa została przerwana. Shidou Irina i Xenovia spojrzały na siebie jeszcze raz i wstały.

- Więc my już sobie pójdziemy. Chodźmy, Irina.

- Nie napijecie się herbaty? Mogę wam przygotować przekąski.

- Nie potrzebuję tego. - Xenovia odrzuciła ofertę Buchou.

- Przepraszam. Do zobaczenia. - Przeprosiła Shidou Irina.

Nie próbowały nawet zaakceptować oferty Buchou i próbowały wyjść. Nagle, obydwie spojrzały w tym samym kierunku. W stronę Asi.

- Kiedy zobaczyłam cię wczoraj w domu Issei’a, pomyślałam, że to może ty. Jesteś „Wiedźma” Asia Argento? Nigdy bym nie przypuszczała, że spotkam cię w takim miejscu jak to. - Powiedziała Xenovia.

Asia zatrzęsła się po tym, jak nazwano ją „Wiedźmą”. To słowo musiało się wiązać dla niej z czymś bolesnym. Irina też zauważyła Asię i zaczęła się w nią wpatrywać.

- Podobno jesteś „Wiedźmą”? Dawniej byłaś świętą dziewicą? Masz moce, które mogą leczyć diabły i upadłe anioły? Słyszałam, że odeszłaś gdzieś po tym, jak cię wyklęto, ale nigdy bym nie przypuszczała, że sama zostaniesz diabłem.

- ……Ummmmm……Ja……Ja……… - Asia nie wiedziała, jak na to zareagować.

- W porządku. Nie powiem „górze”, co tutaj zobaczyłam, więc jesteś bezpieczna. Ludzie, którzy przebywali ze “Świętą dziewicą Asią” też byliby nieźle zszokowani.

- ........................... - Asię zakłopotały słowa Iriny.

- Stać się diabłem. I to ta, którą nazywano „Świętą dziewicą”. Spadłaś najniżej jak mogłaś. Ciągle wierzysz w Boga?

- Xenovia. Niemożliwe, aby ktoś, kto stał się diabłem, dalej wierzył w Boga. - Shidou Irina powiedziała to ze zdumioną twarzą.

- Nie, dalej czuję od niej zapach „wiary”. Może to trochę abstrakcyjne, ale jestem wrażliwa na tego typu rzeczy. Są ludzie którzy zdradzili naukę Kościoła i mają z tego powodu poczucie winy, gdyż nie mogą o niej zapomnieć. Od niej wyczuwam coś podobnego. - Xenovia powiedziała to z ostrym wzrokiem, a Irina zaczęła patrzeć na Asię z większym zainteresowaniem.

- To prawda? Asia-san, dalej wierzysz w Boga, nawet jeśli stałaś się diabłem?

- ……Nie mogłam tak po prostu tego z siebie wyrzucić. Wierzyłam w to przez całe życie…… - Asia odpowiedziała na pytanie ze smutnym wyrazem twarzy,

Słysząc to, Xenovia wyciągnęła miecz z tkaniny I wycelowała go w Asię.

- Więc to tak. W takim razie powinnyśmy cię natychmiast ściąć. Mogę cię zabić w imię Boga. Nawet jeśli jesteś grzeszna, Bóg ci wybaczy.

……Nie mogłem się powstrzymać, coś we mnie się zapaliło. Xenovia zbliżyła się do Asi, a ja stanąłem przed nią, chroniąc Asię.

- Nie dotykaj jej. - Powiedziałem jasno Xenovii.

- Jeśli podejdziesz do niej bliżej, nie wybaczę ci tego. Nazwałaś Asię „Czarownicą”, prawda?

- Tak, nazwałam. Teraz jest istotą, która zasługuje na miano „Wiedźmy”.

Co…co to za suka!? Zacisnąłem zęby tak mocno, że aż zazgrzytały i ruszyłem naprzeciwko niej.

- Nie pieprz mi tutaj! Nikt jej nie pomógł, kiedy sama potrzebowała pomocy! Ci, którzy nie potrafili zrozumieć uczuć Asii, byli bandą idiotów! To bardzo źle, że nikt nawet nie próbował zostać jej przyjacielem!

- Myślisz że „Święta dziewica” potrzebuje przyjaciół? Najważniejsza dla niej jest miłość do innych. „Święta dziewica” jest skończona, kiedy szuka przyjaciół i miłości innych ludzi. Mogła dalej żyć dzięki miłości Boga. Asia Argento od samego początku nie nadawał się na „Świętą dziewicę”.. - Xenovia powiedziała to takim tonem, jakby była to oczywista rzecz.

Cholera! Co jest z tymi ludźmi! Nie potrafię ich zrozumieć! Zresztą nawet nie chcę! Jak może mówić ,ze Asi jest zła!?

- Więc byliście bardzo samolubni, robiąc z niej „Świętą dziewicę” i porzuciliście ją ponieważ nie była taka, jak chcieliście? To popieprzone……… Zdrowo popieprzone!

Nie mogłem się powstrzymać tego, co tak długo musiałem w sobie dusić. Ja zawsze... Zawsze chciałem powiedzieć to osobom, które wierzą w Boga.

- Nikt z was nie wie, przez co musiała przejść! Co za Bóg!? Co za miłość!? Bóg gówno zrobił, kiedy była w niebezpieczeństwie!

- Bóg ją kocha. Jeśli nic się nie stało, to znaczy, że albo nie wierzyła w niego dostatecznie mocno, albo jej wiara była fałszywa. - Xenovia odpowiedziała spokojnie.

Ludzie związani z Kościołem są tacy? Asia musiała z nimi żyć? Nie wykręcaj się sianem…… Nie próbuj tego ze mną.

- Kim jesteś dla Asii?

- Rodziną. Przyjacielem. Towarzyszem. Dlatego pomagam Asii. Będę jej strzegł! Jeśli spróbujesz ja tknąć, uznam cię za mojego wroga.

- Czy to deklaracja wobec nas……wszystkich w Kościele? Coś za dużo podskakujesz, pojedynczy diabełku. Gremory, chyba za mało go uczyłaś, prawda? - Xenovia spojrzała ostro na moją prowokację.

- Ise, prze……- Buchou próbowała mnie uspokoić, ale Kiba stanął po mojej stronie.

- To dobry moment, ja będę twoim przeciwnikiem.- Kiba niósł swój miecz a z jego ciała wydobywała się niesamowita aura żądzy mordu.

- Kim jesteś? - Zapytała Xenovia.

Kiba parsknął śmiechem w odpowiedzi.

- Jestem twoim senpaiem, choć nie do końca.

Nagle w pokoju pojawiła się niezliczona ilość demonicznych mieczy.

Hmmmm. Jak to się mogło tak skończyć?

Stałem w miejscu, w którym ćwiczyliśmy do Turnieju Piłki. Kiba stał niedaleko mnie. Shidou Irina i Xenovia stały naprzeciwko nas. Nas i całą okolicę okrywała bariera, zrobiona z czerwonej aury. Reszta członków przypatrywała się nam spoza bariery.

- Zaczynajmy więc.

Irina i Xenovia zdjęły białe szaty, pod którymi nosiły czarne stroje bitewne. Nie pokazywały ich skóry, ale wyglądały tak……erotycznie…… można było zobaczyć kształty ich ciała. Ummmm, obydwie miały ładne sylwetki i wąskie biodra! Xenovia ściągnęła tkaninę ze swojej broni i ujawniła Excalibur. Excalibur Iriny zmienił kształt i uformował się się w katanę.

Wyjaśnię wam, jak do tego doszło.

Kiedy kłóciłem się z dwiema posiadaczkami świętych mieczy, Kiba się przyłączył i wszystko pogorszył. Wygląda na to, że Buchou miała problemy z zachowaniem kontroli nad sytuacją, ponieważ to jej słudzy zaczęli sprzeczkę. Wtedy Xenovia złożyła propozycję.

- To może być interesujący test sprawdzający, jaką siłą dysponują słudzy Rias Gremory. Dodatkowo jestem zainteresowana siłą tego gościa, nazywającego siebie moim senpaiem.

Xenovia zaakceptowała wyzwanie Kiby. Obiecała też, że nie zaraportuje tego zdarzenia Kościołowi. Rozumiała też trochę naszą sytuację, więc nie miała nic przeciwko, aby bitwa nie toczyła się na śmierć i życie. Na miejsce walki zostało wybrany plac obok starego budynku szkoły, gdzie ćwiczyliśmy do Turnieju Piłki. Aby unikać niepotrzebnych zniszczeń, czy zauważenia przez innych, Akeno-san nałożyła na nas barierę. Dzięki temu mogliśmy walczyć bardziej brawurowo. Ja też miałem wziąć udział w bitwie…… Dlaczego? Czy ta walka miał być dogrywką do kłótni? To niedorzeczne…… Byłem wściekły, ponieważ gadały bzdury o Asi. Ale nigdy bym nie pomyślał, że skończy się to w ten sposób. Miałem już to przerwać, kiedy Buchou to zrobiła… Skończyło się to w ten sposób, ponieważ Kiba się dołączył……

- Nawet jeśli to zwykły test, Uważajcie na te święte miecze! - Dotarło do mnie ostrzeżenie Buchou.

- T....tak. - Odpowiedziałem.

Cały się trząsłem, gdyż pamiętałem film „Kolekcja zagrożeń ze strony świętych mieczy”, który obejrzeliśmy przed walką. Było to nagranie bitew wysokoklasowych diabłów, z ludźmi władającymi świętymi mieczami. Z ran diabłów, którzy zostali cięci ich ostrzami, wydobywał się dym. Wiecie, że te części ciała, które zostały zranione, znikły? Dosłownie, znikły. Diabły zostają całkowicie wyeliminowane, jeśli święty miecz ich zrani. Ich ciała po prostu znikają. Straszne. Naprawdę straszne! Zdecydowanie nie chcę zostać trafiony ostrzem takiego miecza! Kiba aktywował swój Sacred Gear, a momentalnie dookoła niego pojawiły się demoniczne miecze.

- ..............Śmiejesz się?

Kiba śmiał się tak dużo, że aż wyglądało to dziwnie. Ten śmiech sprowadził zimną atmosferę. Nie było żadnego śladu, po świeżych uśmiechu, który zazwyczaj gościł na jego ustach. Tak bardzo…… Tak bardzo nienawidzisz Sacred Gear……?

- Tak. Mam przed sobą rzecz, którą tak bardzo chcę zniszczyć. Jestem szczęśliwy. Fufufu, słyszałem, że przebywanie w pobliżu smoka i diabła przyciąga „moc”. Dla mnie jest jednak za wcześnie na takie spotkanie.

Ddraig powiedział coś podobnego. Wiele istot będzie do mnie ściągać z powodu moich smoczych mocy. Więc to przeze mnie………i przez Ddraiga? Nie, to niemożliwe……

- ……„Narodziny Miecza”, huh. Właściciel tej mocy może stworzyć każdy miecz, jaki tylko sobie wyobrazi. To unikatowe wśród demonicznych mieczy związanych z Sacred Gears……… Słyszałam że był to „przedmiot badań”, który uniknął zlikwidowania w „Projekcie Święty Miecz”……… Czy to ty? - Zapytała Xenovia, ale Kiba nie uznał ze celowe odpowiadać.

Skierował natomiast swoją rządzę mordu w jej kierunku. Hej, hej. Zabijanie jest zabronione, wiesz o tym? Kiba, Błagam cię, upewnij się, że to pozostanie zwykłym starciem. Jeśli przekroczymy tą granicę, to czy to nie wpłynie na relacje między Bogiem a diabłami? Maou Sirzechs-sama też będzie miał kłopoty.

- Hyoudou Issei-kun.

Naprzeciwko mnie stała Shidou Irina. Dziewczyna z kasztanowymi włosami. Kiedy byłem mały, myślałem, że jest chłopcem, ale teraz, nieważne ile razy bym na nią patrzył, jest dziewczyną. Ledwie pamiętałem czasy, kiedy się razem bawiliśmy. Teraz jest śliczną dziewczyną. Ma niezłe ciało i jest w moim typie.

- Kiedy spotkałam chłopca, którego nie widziałam od tak dawna i dowiedziałam się, że został się diabłem……… Byłam zszokowana.

Wyglądał na zdesperowaną. Cóż, nawet ja nie myślałem, że kiedykolwiek stanę się diabłem. Cieszę się jednak z mojego życia.

- Ummmm Shidou Irina…… Mogę cię nazywać Irina? Naprawdę musiało do tego dojść? Powiedziałem to wszystko przez to, co mówiłyście o Asii. Nie uważam, że musimy walczyć. - Takie było moje zdanie.

Powiedziałem to co myślałem o ludziach Kościoła, którzy w taki sposób traktowali Asię. Jakaś część mnie poczuła ulgę, kiedy to z siebie wyrzuciłem. Cóż, jeśli znów powiedzą coś złego na temat Asii, będę z nimi walczył. Nie zniosę innych ludzi, którzy mówią źle na temat mojej rodziny. Ale Irina patrzyła na mnie godnym pożałowania wzrokiem. Uroniła pojedynczą łzę, która stoczyła się jej po policzku.

- Żałosne, Hyoudou Issei-kun. Nie, znam cię przecież od tak dawna, więc będę cię nazywała Ise-kun. Cóż za psikusa spłatało nam przeznaczenie! Wyjechałam do Anglii, ponieważ odkryłam, że jestem w stanie władać świętymi mieczami i myślałam, że mogę reprezentować Boga! Aaach, to też musi być próba, której poddaje mnie Bóg! Ziemia na której nie byłam tak długo! Cóż za okrutne przeznaczenie, mój przyjaciel z dzieciństwa stał się diabłem! Podróże w czasie są okrutne! Ale idąc naprzód, zawrócę kogoś na prawdziwą ścieżkę wiary w Boga!! Teraz Ise-kun! Osądzę cię tym Excaliburem! Amen!

Nawet jeśli Irina roniła łzy, wyglądała na naprawdę chętną do zrobienia tego i celowała mieczem w moją stronę. Huh!? Huuuuh!? Ta…ta dziewczyna powiedział coś trudnego do zrozumienia! Oooch! Jej oczy błyszczały się jak gwiazdy! Czy ona się upiła swoją wiarą? Moze bawiła ją ta sytuacja? Wow! Czy ona jest typem dziewczyny, z którą lepiej się w nic nie angażować!?

- Właściwie to nie wiem o co ci chodzi, ale, aktywacja Boosted Gear!

[Boost!]

Błysnęło czerwone światło i na mojej lewej ręce pojawiła się rękawica. Pojawił się także dźwięk, który oznajmił, że moja moc wzrosła. Mój Sacred Gear posiada zdolność zwiększania mojej mocy co 10 sekund. Mogę również przetransferować moje moce do kogoś, lub do czegoś. Muszę jednak przedtem aktywować mój Sacred Gear. Jeśli ona zrobi coś przed tym, nic nie będę mógł zrobić. Irina i Xenovia wyglądały na zszokowane, kiedy zobaczyły mój Sacred Gear.

- ...........Longinus.

- Czy to jest „Boosted Gear”? Nigdy bym nie pomyślała, że spotkam właściciela Czerwonego Smoka, w takim wschodnim kraju jak ten……

Obydwie uniosły brwi.

- Zrobisz krzywdę sama sobie, jeśli skupisz uwagę na Ise-kunie!

''ZDERZENIE!''

Kiba pojawił się przed Xenovią i ciął ją mieczem. Święty i demoniczny miecz skrzesały iskry. Xenovia uśmiechnęła się po sparowaniu ataku Kiby.

- Sacred Gear „Narodziny Miecza” i „Boosted Gear”, a także „Twilight Healing”, którym dysponuje Asia Argento. Wszystkie te Sacred Gear są dla nas heretyckie. Może to było dla was naturalne, że zmieniliście się w diabły.

- Moja moc jest także zasilana przez nienawiści moich towarzyszy, którzy zginęli przepełnieni żalem!

Więc Kiba ślubował zemstę, za wszystkie obiekty badań, które zginęły w projekcie.

- Nadchodzę Ise-kun!

Irina ruszyła na mnie, tnąc mieczem. Niebezpieczeństwo! Naprawdę chce mnie trafić! Jeśli zostanę trafiony, to diabeł taki jak ja, może odnieść poważne obrażenia, prawda? Wygląda to źle. Bardzo źle!

- Jeszcze nie skończyłem!

Zwiększyłem moją moc, unikając ciosu katany.

[Boost!]

Przez moje ciało przepłynęła moc. Moja siła ponownie się podwoiła. Wyglądało jednak na to, że dalej mam za mało mocy, aby z nią walczyć! Ile razy mam jeszcze tego użyć? Cholera! Nie mam jeszcze za dużo doświadczenia, a to moja pierwsza walka przeciwko świętemu mieczowi! Póki co będę unikał ciosów i czekał, kiedy zwiększę moją mocna tyle, ile mogę! Jeśli ma to tak wyglądać, to muszę tego użyć! Jeśli nie, nie potrafię się uspokoić! Nie, Jeśli nie zapanuję nad sobą, to będzie to zmarnowana bitwa! Użyję „Dress Break”, jeśli będzie na to szansa. Moja ostateczna technika. Moc, dzięki której mogę pozbawić każdą dziewczynę jej ograniczenia, czyli ubrania. Używając tej magicznej mocy, wzrośnie moja siła. Wyraz twarzy Iriny zrobił się nagle podejrzliwy.

- ……Co za lubieżna mina. O czym ty myślisz?

Fufufu. Niedługo zobaczę cię nago.

- ……Proszę, bądź ostrożna. Ise-senpai ma moc zdzierania ubrań z kobiet, których dotknął.

Koneko-chan!? Dlaczego ujawniasz moje posunięcia wrogowi!? Koneko-chan po chwili spojrzała na mnie z buntowniczymi oczami.

- ……Wróg wszystkich kobiet. Jesteś najgorszy. -

- Aaach! To okrutne słowa Koneko-chan!

- Cóż za plebejska technika! Aaach Boże. Przebacz temu grzesznemu zboczeńcowi! - Irina przybrała smutny wyraz twarzy, kiedy się modliła.

- Nie patrz na mnie godnym pożałowania wzrokiem!

- ……Jesteś najgorszy.

Przepraszam Koneko-chan. Wybacz że jestem napalony!

- Ise-san! Jeśli tak bardzo pożądasz kobiecego ciała, mogłeś mi powiedzieć……! Nie mam nic przeciwko, aby poświęcić dla ciebie moje ciało.

Samo-poświęcenie! Tego mogłem się spodziewać po byłej chrześcijance, Asii-san! Ale nie mówisz czasem czegoś zbyt śmiałego.

- Rozumiem. Ogromne seksualne żądze. Myślę że to świetnie pasuje do takiego demona, z tak mocnym pożądaniem. - Xenovia powiedziała to z westchnieniem. Patrzyła jednak na mnie pogardliwym wzrokiem!

- Przepraszam.

Nie wiem dlaczego Kiba ją przeprasza. Nie ma potrzeby, żebyś ją przepraszał dupku! Dlaczego tylko ja jestem traktowany w ten sposób? Kiba stworzył demoniczny miecz i podniósł go. Miał teraz dwa miecze, z którymi ruszył w stronę Xenovii.

- Teraz wróćmy do tego gdzie jesteśmy! Ogień! Oraz mróz! „Delikatna Pochodnia” i „Mroźna Mgła”!

Jeden z demonicznych mieczy wyglądał jak wir płomienia a drugi był zrobiony z zimnego powietrza i srebrnego mrozu. Kiba jest „Skoczkiem”. Cechą „Skoczka” jest szybkość. Zaatakował z boską szybkością, ale Xenovia ledwie zauważalnymi ruchami uniknęła ataków Kiby, które uderzyły ze wszystkich stron.

- Szybkie ruchy „Skoczka”, a także dwa demoniczne miecze, ognisty i lodowy. Ale jesteś naiwny!

''KACHING!''

Pojedynczy cios Xenovi, zmienił obydwa miecze Kiby w pył.

- .............................! - Kiba Zaniemówił, ponieważ jego demoniczne miecze zostały zniszczone jednym ciosem.

Cóż za niszczycielska moc! Więc to jest święty miecz!

- Mój miecz to broń masowego zniszczenia. Nie ma nic, czego nie umiałby zniszczyć.

Xenovia zakręciła mieczem dookoła. Najpierw wycelowała go w niebo, a potem wbiła w ziemię.

''DOOOOOOOOOOOOOOOON!!''

Nagle miejsce w którym stałem zatrzęsło się, a ziemia zaczęła dudnić! Straciłem równowagę i upadłem na kolana. Nie mogłem wstać! Dookoła unosiły się chmury pyłu! Przede mną było pełno latającego brudu, które uderzyły mnie w twarz.

''TFU! TFU!''

Próbowałem oczyścić moją twarz, jednocześnie plując piachem, który dostał mi się do ust.

……! Nie mogłem uwierzyć własnym oczom, kiedy zobaczyłem grunt. Krater!? W miejscu, w które Xenovia wbiła miecz, była wielka dziura! Nie mówcie mi, że zrobiła to jednym ciosem!? Jednym cięciem miecza!? Kiedy Xenovia wbiła miecz w ziemię, nie wyglądało na to, aby zużyła dużo mocy.

- To jest mój Excalibur. Może zniszczyć wszystko, co stanie mu na drodze. Nie bez powodu nazywa się „Excalibur”.

……„Excalibur Destrukcji”. Destrukcyjna moc jest na zupełnie innym poziomie! Nawet jeśli to nie był demoniczny miecz Kiby, było to druzgoczące! Jego Wyraz twarzy zmienił się, kiedy to zobaczył.

- ……Cóż za potężna siła, nawet jeśli to nie był prawdziwy Excalibur. Zniszczenie wszystkich siedmiu mieczy to trudne zadanie.

Jego oczy nie straciły koloru nienawiści. Kiba próbował zniszczyć cała siódemkę! Jeden miecz jest silniejszy niż myślisz. Myślę, że zniszczenie ich będzie trudne nawet dla Kiby. Naprawdę, miałem już dość tego świata, w którym istnieje tylu ludzi silniejszych od nas.

[Boost!!]

To już trzeci!

- Rany! Xenovia, jestem cała brudna, przez to, że zniszczyłaś grunt!

Narzekała Irina, czyszcząc swoje ubranie.

- Ale czas wreszcie to rozstrzygnąć!

Wycelowała we mnie miecz i rzuciła się w moją stronę! Ale jest szybka! Natychmiast przebyła dzielącą nas odległość! Nawet jeśli nie była tak szybka jak Kiba, to była znacznie szybsza ode mnie! Co powinienem zrobić? Może należało przerwać moje boost'y i zaatakować? Nawet jeśli nie chce mnie zabić, stracę trochę mojej wytrzymałości, unikając jej ataków! Przynajmniej mam tyle mocy, by zareagować na jej posunięcia! Nie wiem jednak czy wystarczy mi jej na pokonanie Iriny! Nie mogę aktywować mojego Sacred Gear drugi raz! Ponieważ nie da mi na to szans! Powinienem uważać na jej Excalibur i zaatakować ją, mimo iż była człowiekiem! Nawet jeśli ma morderczą broń, ona sama taka nie jest! Może to zły sposób myślenia, ale muszę tak postąpić!

- Niezłe uniki! Robisz to całkiem nieźle! Wygląda na to, że twoja pani dobrze cię wyszkoliła!

- Tak! jeśli chodzi o trenowanie, to moja pani jest bardzo surowa! Dlatego potrafię dać sobie radę nawet z silniejszymi ode nie! Po prostu tak!

[Boost!!]

- Dalej, Boosted Gear!

[Explosion!!]

Zatrzymałem boost i zrobiłem to po to, żebym mógł walczyć z mocą, która dzięki temu wzrosła! Jeśli bym na tym nie poprzestał, moc mogłaby zostać wytrącona z równowagi, a wtedy trzeba by wszystko zaczynać od początku..

''UDERZENIE SERCA!''

Moc rosła w całym moim ciele. To był mój czwarty boost, ale prawdopodobnie mogłem się za nią z tym zabrać! Jeśli tak, to teraz zedrę z niej ubranie! Tak i nie dbam o to, że jest to plebejska technika! Nie przechodziłem tego piekielnego treningu i bitwy przeciwko Feneksowi za nic! To znaczy, ze zamierzam ją rozebrać! Myślę, że muszę użyć mojego „Dress Break”. Ruszyłem w stronę Iriny, z wystarczającą ilością mocy, by pozbawić ją ubrania.

- Wybacz że cię rozbiorę.

- Ohyda.

Irina uniknęła mojego klepnięcia, jakby się broniła przed molestującym ją zboczeńcem. Chi! Szybka jest! Ale ja się nie poddam! Nie dbam o to, nawet jeśli jestem zboczeńcem! Mam zamiar być silny!

- To jeszcze nie koniec!

Zacząłem dotrzymywać kroku ruchom Iriny. Racja! Nie ma odwrotu! Mogłem jakoś dostrzec, gdzie będzie uciekać, ponieważ moim pragnieniem było użyć na niej mojej techniki!

- Ise-kun porusza się lepiej niż zwykle.

- ……To te moce rozpustnika podwyższyły tak jego umiejętności.

Komentarze Akeno-san i Koneko-chan. Obydwie były zdumione i zszokowane moimi „mocami rozpustnika”. Wybaczcie ze jestem zboczeńcem! Ale nikt nie jest mnie w stanie powstrzymać, kiedy mam rozebrać dziewczynę! W końcu dotarłem do miejsca, gdzie uciekła Irina!

- Co! Dopadłeś mnie!?

Irina wyglądała na zaskoczoną. Fufufu. Nie lekceważ potęgi mocy rozpustnika! Mam cię! Zamierzam cię teraz rozebrać! Będę patrzył na twoje piersi! Skróciłem dystans poruszając moimi palcami i robiąc lubieżną minę. Skoczyłem w jej stronę, jakbym nurkował! Itadakimasu!

Ale… Irina schyliła się, zanim do niej dotarłem. C…co… Nie mogłem się zatrzymać, przeleciałem nad Iriną, przebiłem się przez barierę i poszybowałem w stronę Asi i Koneko-chan…

Dotknąłem ich. Złapałem je obie za ramiona, a wtedy…

''ROZEBRANIE...''

[[image: High school_dxd_v3_000d.jpg|thumb|]]

Asia i Koneko-chan zostały pozbawione mundurków. Tak, nawet bielizny. Obydwie były całkiem nagie. Atak Dress Break zakończył się sukcesem. Ciągle rosnące piersi Asii i wdzięki lolitki Koneko-chan objawiły się tuż przed moimi oczami.

''CHLUST!''

Doznałem krwotoku z nosa. Dziękuję wam bardzo! Nie, nie to miałem na myśli! To jest…!

- Nie! - Asia zakryła swoje ciało, ponieważ była zawstydzona.

Przepraszam Asia! Ale jak zwykle masz ładne proporcje. Onii-chan będzie czekał, gdyż wygląda na to, że twoje piersi dalej rosną. Z drugiej strony Koneko-chan… Dalej wyglądała na pozbawioną emocji, ale jej ciało zaczęło się trząść i wysunęła do przodu pięść. O cholera…

- Ko…Koneko-chan! Jesteś w błędzie! To pomyłka! Cóż, to działa! Ale dalej uważam, że małe piersi też są ważne! Huh? Co ja mówię? Nie o to chodziło! To przez to że Shidou Irina zrobiła unik! Nie celowałem w ciebie i Asię! A…Ale dziękuje ci bardzo! Dziękuję ci tak na wszelki wypadek……

- …Ty super lubieżniku!

''ŁUP!''

- Gufuuuu!

Otrzymałem potężny cios w brzuch, a moje ciało poczuło się dziwnie. Uwaaaaa! Ja, ja latam! Kiedy brutalnie wylądowałem na ziemi, potoczyłem się po niej……… Kaszel! Krytyczne obrażenia… Boli tak bardzo, że nie mogę wstać.
''
SZTURCH SZTURCH''

Irina szturchała mnie

- Ciągle żyjesz Ise-kun? Myślę, że to była kara boża za ten atak. To cię powinno nauczyć, że technika taka jak ta, powinna zostać zapieczętowana. Dobrze?

- ……Nie……Stworzyłem tą technikę, wkładając w nią cały mój magiczny talent…… Dalej zamierzam używać jej do rozbierania dziewczyn… Miałem naprawdę ciężką rozterkę czy wybrać tą technikę, czy może taką, która umożliwi mi widzenie przez ubrania dziewczyn…

Wstałem powoli i zająłem stanowisko naprzeciw Iriny.

- Mam zamiar walczyć dalej, dopóki nie pozbawię dziewczyny ubrania, żeby na nią patrzeć. - Podniosłem się na duchu i ruszyłem w jej kierunku.

- Chcesz walczyć z takiego powodu! Z tobą naprawdę jest coś nie tak!

- Shidou Irina! Seksualne żądze są źródłem mocy! To sprawiedliwość!!

- Amen! Boże, dodaj mi siły, abym mogła porąbać tego diabła!

Irina mocniej zacisnęła rękojeść swojego miecz i ruszyła w moja stronę. Schyliłem się, abym mógł kopnąć Irinę z dołu, kiedy będzie mnie próbowała ciąć. Zauważyła to jednak i zrobiła mały skok. Kopnąłem ziemię, dzięki czemu mogłem szybko wstać! Oto mój hak!

''OBRÓT!''

Mój hak ominął podbródek Iriny. Dziewczyna spojrzała na mnie ostro. Zamachnęła się na mnie kataną, ale uniknąłem ciosu, odskakując w tył. Przyjrzała mi się ponownie, z zszokowanym wyrazem twarzy.

- ……Przepraszam. Wygląda na to, że traktowałam cię za lekko. Naprawdę dobrze się ruszasz.

Irina miała poważną twarz. Och, mogę wygrać? Tak myślałem, ale……… Upadłem na ziemię…… Co do…… Poczułem że moc opuszcza moje ciało. Mogę się dalej ruszać, znosząc pewien ból. Ale to jest coś innego. Naprawdę nie miałem siły…… Cholera…co się stało……

Kiedy spojrzałem na mój brzuch, zobaczyłem że wydobywa się z niego dym! Czy to rana zadana przez święty miecz!? Kiedy to się stało!? Czy trafiła mnie podczas tego ataku!? Draśnięto mnie i teraz stanę się……

- To rana zadana świętym mieczem. Zranione nim diabły i upadłe anioły tracą swoją moc i zostają usunięte. Gdyby twoja rana była głębsza, mogłoby być niedobrze.

To tylko draśnięcie! Czy to zabiera aż tyle mocy, że upadłem na kolana!?

[Reset!]

Czas na aktywację Boosted Gear się skończył. Całą moc uleciała z mojego ciała i wróciła do normalnego poziomu. Jak to możliwe!

- Jeśli masz kolejne wzmacniacze, to wtedy powinieneś uniknąć ataku. Powinniśmy mieć uczciwe starcie. Przegrałeś, ponieważ użyłeś swojego Sacred Gear, nie wiedząc o różnicy mocy pomiędzy tobą, a twoim przeciwnikiem. Prosty błąd może stać się krytyczny w poważnej bitwie.

……Cholera by to. To bezużyteczne. Moje ciało nie może się ruszać…… Przegrałem? Czy zrobiłem z siebie idiotę przed Buchou i Asią? Okropność!

- Haaaaaaaaaaaa!!

Kiba wziął się w garść i próbował coś stworzyć we własnej dłoni. To coś miało kształt miecza, ale……

- Destrukcyjna potęga świętego miecza, czy destrukcyjna potęga mojego demonicznego miecza! Zobaczymy która jest silniejsza!

W dłoniach Kiby pojawił się ogromny miecz, który trzymał oburącz, a z jego ostrza emanowała złowieszcza aura. Był wielki. Większy od Kiby. Miał zdecydowanie ponad dwa metry. Kiba zamachnął się nim z siłą! Cięcie dosięgło Xenovi, ale ta tylko westchnęła, jakby była rozczarowana.

- Cóż za hańba, podjąłeś złą decyzję.

''GACHIN!''

Gwałtowny odgłos metalu! Duży kawałek miecza poszybował gdzieś w powietrze. To broń Kiby została złamana. Excalibur Xenovii łatwo zniszczył demoniczny miecz Kiby.

- Twoją bronią są najróżniejsze miecze które możesz stworzyć oraz twoja prędkość. Potrzebujesz dużej siły, aby posługiwać się tak wielkim mieczem przez co stracisz szybkość, która jest twoim atutem. Szukasz jakiejś destrukcyjnej mocy? Przy twoim stylu walki jest to niepotrzebne. Nie wiesz o tym?

''BANG!''

Głowica świętego miecza uderzyła Kibę w brzuch. To był prosty ruch, ale mimo to stworzył fale uderzeniową. Nawet pojedynczy atak głowicą miał destrukcyjną moc.

- Gacha!

Kiba upadł na ziemię i zaczął wymiotować.

- Nawet jeśli nie trafiono cie ostrzem, to powinno to wystarczyć, aby cie na moment zatrzymać. - Xenovia popatrzyła chwilę na Kibe i odwróciła się.

- ………Za……zaczekaj! - Kiba wyciągnął swoje ręce w jej stronę, ale wszyscy wiedzieli, ze to już koniec starcia.

Akeno-san usunęła barierę. Czerwona aura znikła, a bitwa była skończona.

- Senpai, sugeruję, abyś podczas naszej następnej walki postępował z większym opanowaniem. Rias Gremory, ufam ci co do wcześniejszej rozmowy. Dodatkowo powinnaś lepiej wytrenować swoje sługi. Ich błyskotliwe talenty bitewne maja swój limit.

Kiba patrzył na Xenowie z nienawiścią. Ona tymczasem spojrzała na mnie.

- Powiem ci jedną rzecz. “Smok Zguby” już się przebudził.

….....Co powiedziałaś?

- W końcu go spotkasz, ale biorąc pod uwagę twój obecny poziom, to nie wygrasz z nim.

Xenovia po powiedzeniu tego zabrała swoje rzeczy i opuściła nas.

- Zaczekaj na mnie Xenovia. Więc tak to wygląda Ise-kun. Powiedz mi, kiedy chcesz zostać osądzony. Amen. - Shidou Irina trzymając swój krzyż mrugnęła do mnie i zaraz potem się ulotniła.

Buchou zamknęła oczy. jestem pewien, że nie czuje się dobrze. Kiba i ja zdecydowanie zostaliśmy pokonani..

- Nic ci nie jest?

Asia położyła swoje dłonie na moim brzuchu i leczyła moją ranę swoim Sacred Gear. Przebrała się w zapasowy mundurek, który miała w starym budynku szkoły. Założyła go, ponieważ poprzedni rozerwałem na strzępy. Zielone, ciepłe światło, wydobywające się z jej dłoni, otoczyło mnie i leczyło moją ranę.

- Pokazałem ci moja niemiłą stronę, Asiu. - Powiedziałem to ze śmiechem, ale Asia potrząsnęła głową.

- Cieszę się, że twoje obrażenia są niewielkie. Byłam naprawdę przerażona, kiedy pomyślałam, że Ise-san mógłby zostać usunięty.

Aaach. Asia znów się o mnie martwiła? Dostarczam jej do tego zbyt dużo okazji.

- Przepraszam, że zdarłem z ciebie ubranie. - Przeprosiłem szczerze. Co by o tym nie myśleć, to była moja wina. Asia uśmiechnęła się jednak do mnie.

- Miałeś po prostu swój plan, prawda Ise-san? Nic się nie stało, jeśli zrobił mi to Ise-san.

……Chlip. Zrobiło mi się ciepło w oczach. Asio, wierzysz we mnie tak bardzo! Ale wiesz, że nie myślałem o niczym innym, niż zdzieranie ubrań. Aaaach. Uśmiech Asi jest taki jasny……

- ……Mógłbyś wygrać, gdybyś jeszcze raz wzmocnił swój Sacred Gear. - Koneko-chan powiedziała to masując moje ramię.

To boli. To boli Koneko-chan. Ona również miała na sobie swój zapasowy mundurek. Ale to pierwszy raz, kiedy powiedziała mi coś takiego! Byłem lekko poruszony!

- ………Niewiedza oznacza, że brakuje ci praktyki oraz prawdziwego doświadczenia bitewnego. - Aaau! Trafiłaś w sedno! Przepraszam za bycie takim lubieżnikiem!

- Powstrzymaj się Yuuto! - Usłyszałem głos Buchou.

Kiedy spojrzałem w tamta stronę, zobaczyłem Kibę, który próbował wyjść i złą Buchou. Co jest? Kiba gdzieś idzie?

- Nie wybaczę ci jeśli mnie zostawisz! Jesteś „Skoczkiem” grupy Gremory. Będę miała kłopoty, jeśli staniesz się „wygnańcem”. Natychmiast przestań!

- ……Uciekłem stamtąd dzięki pomocy moich towarzyszy. Dlatego muszę umieścić ich żal w moich demonicznych mieczach… - Po tych słowach Kiba zniknął.

- Yuuto....... Dlaczego?.......

Nie mogłem patrzeć na zasmucona twarz Buchou. Wzmogło to we mnie determinację.

- Aaaaa. Więc? Z jakiego powodu mnie wezwałeś?

Był następny dzień.

Wezwałem „Piona”, Saji'ego przed stację. Chłopak wyglądał apatycznie. Dzięki Buchou, udało mi się z nim jakoś skontaktować.

- …………On ma rację. Co wasza dwójka planuje?

Osobą która trzymała moją koszulę i nie zamierzała jej puszczać, była Koneko-chan. Spotkałem ja przez przypadek, kiedy byłem w drodze na spotkanie z Saji'm przed stacją. Próbowałem uciekać, ale łatwo mnie złapała. Jak zwykle, pod względem budowy fizycznej jestem w gorszej sytuacji, niż ta śliczna lolita. Cóż, nic nie można na to poradzić. Nie spodobało się jej to, ze próbowałem uciekać, jak tylko ją zobaczyłem. Nie przestawała mnie więc obserwować. Myślę, że żywi do mnie żal, ponieważ zdarłem z niej ubranie. Powód dla którego wezwałem Saji'ego. Jest nim…

- Zamierzam zapytać Shidou Irinę i Xenovię, czy pozwoliłyby mi zniszczyć święty miecz, Excalibur. - Kaszlnąłem raz i powiedziałem.

Nie tylko Saji, ale i Koneko-chan była tak zszokowana, że jej oczy stały się całkiem okrągłe.

<noinclude>
==Odnośniki tłumacza==

<references/>
</noinclude>

<noinclude>
{| border="1" cellpadding="5" cellspacing="0" style="margin: 1em 1em 1em 0; background: #f9f9f9; border: 1px #aaaaaa solid; padding: 0.2em; border-collapse: collapse;"
|-
| Cofnij do [[High_School_DxD_-_Tom_3_Zemsta_skoczka|Zemsty skoczka]]
| Powróć do [[High_School_DxD_(Polski)|strony głównej]]
| Przejdź do [[High_School_DxD_-_Tom_3_Rozdział_3 |Rozdziału III]]
|-
|}
</noinclude>

High School DxD - Tom 3 rozdzial 2

2012-07-02T14:48:13Z

195.69.81.103: /* Żywot 2: Święty Miecz przybył */

==Żywot 2: Święty Miecz przybył==

- Projekt Święty Miecz?

Buchou przytaknęła.

- Tak. Yuuto przeżył ten eksperyment.

Asia, Buchou i ja wróciliśmy do domu po zakończeniu spotkania klubowego. Zebraliśmy się w trójkę w moim pokoju, a Buchou opowiedziała nam o Kibie.

- Kilka lat temu Kościół Chrześcijański nadzorował to przedsięwzięcie. Jego celem było stworzenie osoby, która mogłaby władać świętym mieczem.

- To pierwszy raz, kiedy o tym słyszę. - Asia nie wiedziała o tym projekcie.

Cóż, był zapewne trzymany w tajemnicy przed dziewczyną, którą chwalono jako Świętą Dziewicę.

- Święty Miecz to ostateczna broń przeciwko diabłom. Jeśli my, diabły, dotkniemy Świętego miecza, natychmiast spłoniemy. Jeśli ktoś nas zrani tym orężem, znikniemy bez śladu. Można to nazwać ostateczną bronią dla tych, którzy wierzą w Boga i nienawidzą diabłów.

Święty Miecz... To ta rzecz, która tak często pojawia się w programach telewizyjnych i grach, prawda? Od kiedy jestem diabłem, jest to dla mnie najbardziej niebezpieczna broń.

- Święte Miecze pochodzą z różnych miejsc. Ale myślę, że najsłynniejszym jest Excalibur. Nawet w Japonii wyszło na ten temat wiele książek. To święta broń, którą stworzono dzięki magii i alchemii dla tych, którzy zdecydowali się kroczyć ścieżką Boga. Święty Miecz jednak sam sobie wybiera właściciela. Słyszałam że wciągu ostatnich stu lat, tylko jedna osoba była w stanie nim władać.

- Kiba dzięki swojemu Sacred Gear jest w stanie tworzyć demoniczne miecze, prawda? Więc czy może istnieć Sacred Gear, który umożliwia tworzenie świętych mieczy? - Zadałem pytanie, gdyż prosta dedukcja podpowiadała mi, że jeśli istnieje Sacred Gear, który potrafi tworzyć demoniczną broń to istnieje także Sacred Gear, który tworzy ich święte odpowiedniki.

- Nie, coś takiego nie istnieje. Jednak Demoniczny miecz, w porównaniu do Świętego Miecza, wypada bardzo nędznie. Oczywiście nie mówię, że jest słaby. Wśród nich jest święty przyrząd zaliczony do „Longinusów”, tak jak twój „Boosted Gear”. Najsłynniejszym Sacred Gear był własnością człowieka, który zabił Jezusa Chrystusa, „Prawdziwego Longinusa”. Również nazwa „Longinus” została zapożyczona od niego.”

Longinus. Sacred Gear, który jest tak potężny, że może zabić Boga. Zupełnie jak ten, który posiadam w moim lewym ramieniu. Więc istnieje święty przedmiot, który jest Sacred Gear i jest również „Longinusem”. Ale usłyszeć o tym, że Jezus został zabity włócznią, która była „Longinusem”……… Odkrywałem tajemnice historii, których nie można się było znikąd dowiedzieć. Rozmowa z wysokoklasowym diabłem, naprawdę potrafiła zszokować.

- Poza tym obecnie nie istnieje Sacred Gear, który mógłby rywalizować z Excaliburem, Durandalem, lub Amanomurakumo-no-tsurugi<ref name="Miecze">Excalibur, to jak zapewne wszyscy wiedzą, miecz legendarnego Króla Artura. Durandal był orężem rycerza Rolanda, zaś Amanomurakumo-no-tsurugi to miecz będący jednym z „trzech świętych skarbów”, japońskich regaliów symbolizujących najwyższą władzę cesarza nad państwem.</ref> ponieważ te święte miecze są zbyt potężne. Tak samo jest z demonicznymi mieczami.”

Hmmmm. Tyle informacji, ale żadnych wskazówek. Prawdopodobnie powinienem to wszystko zapamiętać, ale ostatnimi czasy jest tego wszystkiego tyle, że trudno to ogarnąć……

- Yuuto otrzymał sztuczną kurację, która miała mu umożliwić przystosowanie się do świętego miecza, a zwłaszcza do Excalibura.”

- Więc Kiba jest w stanie władać świętym mieczem?

Buchou potrząsnęła głową.

- Yuuto nie mógł się do niego przystosować. Nie tylko on, gdyż że wszyscy, którzy otrzymali podobne szkolenie co Yuto, nie byli w stanie tego osiągnąć……”

Nawet Kiba który jest ekspertem w tworzeniu mieczy i walce nimi, nie był stanie użyć tego świętego oręża.

- Człowiek Kościoła uznał że ci, którzy nie mogą dostosować się do świętych mieczy, są „produktami wadliwymi” i powinni zostać zlikwidowani.

Zlikwidowani… To słowo nie brzmiało miło, ale potrafiłem sobie wyobrazić, co mogło oznaczać. Oczy Buchou zmieniły się, ponieważ też odczuła dyskomfort.

- Większość ludzi biorących udział w eksperymencie zostało zabitych, łącznie z Yuuto. Tylko dlatego bo nie potrafili władać świętymi mieczami……”

- ……To niemożliwe. To niedopuszczalny czyn, który nie przystoi sługom Boga. - Wygląda na to, ę to duży szok dla Asi. Jej oczy pokryły się łzami. To normalne że się płacze, kiedy zdradza cię coś, w co wierzysz.

- Ludzie kościoła uważają nas, diabłów, za pomioty zła. Ja jednak uważam, że złe intencje ludzi są największym złem świata. - Buchou powiedziała to ze smutnymi oczami.

Buchou jest diabłem. Ale mimo tego jest bardzo miła. Buchou mówiła mi, że jej uczucia są podobne do ludzkich, gdyż za długo przebywa w ich świecie. Ja jednak uważam że to nieprawda. Myślę, że Buchou od początku była miłą kobietą. Inaczej nie potrafię sobie wytłumaczyć jej miłego uśmiechu. Pomiędzy diabłami też są dobrzy ludzie! Dlatego właśnie byłem taki dumny z bycia nim.

- Kiedy wskrzeszałam Yuuto do życia jako diabła, ten chłopak poprzysięgał zemstę, nawet kiedy był w ciężkim stanie. Ponieważ od dnia swoich narodzin jego talentem było władanie mieczem, chciałam wykorzystać jego talenty jako diabeł. To byłoby marnotrawstwo, jeśli umiejętności Yuuto ograniczyłyby się tylko do świętych mieczy.

Buchou chciała ocalić Kibę, zmieniając go w diabła, ponieważ miał okropne życie przez te święte miecze. Chciała mu powiedzieć, żeby nie skupiał się tylko na świętych mieczach i używał swoich mocy jako diabeł. Ale Kiba…

- Ten chłopak nie potrafił o tym zapomnieć. Święte miecze. Ludzie którzy byli zaangażowani w ten projekt oraz słudzy Kościoła……”

Powód dla którego nienawidzi księży. Powód dla którego ma taką obsesję na punkcie informacji o świętych mieczach. Ciągle nie może o nich zapomnieć. Nie, jego życie było zabawą, kiedy został zabity. Nic dziwnego, że ciągle ma żal. Kiedy zabił mnie upadły anioł, także żywiłem do niego urazę. Jemu przytrafiło się to, kiedy był jeszcze mały, więc jego nienawiść musi być ogromna. Buchou głęboko westchnęła.

- W każdym razie będę go teraz miała na oku. Obecnie jego głowa jest przepełniona myślami o świętych mieczach . Mam nadzieję, że odzyska panowanie nad sobą.

- Jeśli o to chodzi, to myślę że to przez tą fotografię się tak zachowuje.

Podałem zdjęcie Buchou. Kiba powiedział, że oręż z fotografii to święty miecz. Myślę że są jakoś powiązane… Oczy Buchou zmieniły się wkrótce po tym, jak zobaczyła fotografię.

- Ise, czy ktoś kogo znasz, jest związany z Kościołem?

- Nie, z moich krewnych nikt.

Tak mi powiedzieli rodzice. Na wszelki wypadek spytałem ich o to.

- Tylko kiedy byłem naprawdę mały, w sąsiedztwie mieszkało dziecko z chrześcijańskiej rodziny.

- Więc to tak… Święty miecz był tuż obok ciebie… Nie, święty miecz był na tym obszarze 10 lat temu. To przerażające.

- Czyli to naprawdę jest Święty Miecz?

- Tak, to jeden z świętych mieczy. Nie jest tak potężny jak legendarne święte miecze o których mówiłam, ale jest prawdziwy. W takim razie musi to znaczyć, że ten mężczyzna był jego właścicielem…… Teraz rozumiem. Słyszałam że mój poprzednik, który był odpowiedzialny za ten teren, zniknął. To miałoby sens, gdyby to było powodem. Ale jeśli pamiętam…… - Och, Buchou zaczęła mówić do siebie. Wygląda na to, że coś wiedziała. Buchou przez chwilę myślała i....

- Chodźmy już spać. Nawet jeśli tyle o tym myślimy, to zachowanie Yuuto nie wróci dzięki temu do normy. - Jak tylko Buchou skończyła to mówić, zaczęła się rozbierać!

- Bu... Buchou! dlaczego rozbierasz się tutaj!?

- Dlaczego? Ise, przecież wiesz, że nie potrafię zasnąć, jeśli nie jestem naga.

- Nie, nie, nie! Nie o to chodzi! Tylko o to, dlaczego rozbierasz się w moim pokoju!?

Z niecierpliwością patrzałem na ciało Bucho i panikowałem. Ngggggggg! Nieważne ile razy bym go nie widział, miała wspaniałe ciało! Jej piersi podskakiwały, gdy zdjęła stanik!

- Ponieważ zamierzam spać z tobą. - Buchou odpowiedziała mi, jakby to było oczywiste!

KRWOTOK Z NOSA!!

Z mojego nosa zaczęły cieknąć duże ilości krwi.

Ooooooooch! Dziewczyna mówi że chce się mną spać!

- W takim razie ja też tutaj śpię! Też zamierzam spać z Ise-san!

Hej, hej, hej, hej! Cieszę się że to słyszę, ale nie możesz! Nie możesz tego zrobić Asia! Nie powinnaś naśladować Buchou!

- Buchou! Masz zły wpływ na Asię! Proszę, ubierz się zaraz!- Z powodu moich słów, oczy Buchou przybrały nieprzyjemny wyraz.

- Zły wpływ? Mówisz okrutne rzeczy Ise. Przecież wiesz, że śpię nago, prawda? Spałeś ze mną tyle razy.

- ....Spaliście razem tyle razy.......? Nie.....Ise-san i Buchou-san.......? - Asia odpowiedziała na słowa Buchou.

Asia zaczęła się trząść, a jej oczy wypełniły się łzami. Był to zbyt duży szok dla niej. Chwi....chwileczkę! Co to wogóle za sytuacja!?

- Asia, oddaj mi Ise na dzisiejsza noc.

- Nie...... Myślę że też mam prawo do rozpieszczania Ise-san. Ja też chcę z nim spać!

Asia! Naprawdę tak mocno chcesz ze mną spać!? Czuje się trochę zakłopotany, ale jestem jednocześnie szczęśliwy! Mimo iż ma łzy w oczach, to wygląda na bardzo zdeterminowaną. Mogę tylko powiedzieć, że nie ma już odwrotu od tego, co powiedziała. Waaaaach! W moim pokoju zaczęła się kłótnia! Oby obeszło się bez walki! Obydwie gapiły się na siebie, a między nimi przelatywały iskry..... Próbowałem zaczerpnąć oddech w tej kłopotliwej sytuacji. Było to jednak bardzo trudne! Naprawdę!

- Niech więc Ise zdecyduje. - Buchou spojrzała na mnie. Jej oczy mówiły „Wybierz mnie”. Czułem, jak emanuje z nich przymus!

- Ise-san. Będziesz spał ze mną, prawda? - Spytała mnie Asia z załzawionymi oczami.

Czułem się wobec niej bezbronny, ponieważ ona nie próbowała nic robić. Ta której nie wybiorę, będzie miała do mnie żal. Opuściłem głowę, gdyż był to najtrudniejszy wybór, przed jakim kiedykolwiek stanąłem.

- ........Fuuu. - Wziąłem głęboki wdech po tym, jak wypiłem szklankę wody w kuchni.

.......Udało mi się uspokoić całą tą sytuację, wybierając opcję „śpię z obiema naraz”. Oczywiście namówiłem Buchou, żeby założyła koszulę nocną. Pod tym względem Asia też ją bowiem chciała naśladować....... Wygląda na to, że przez wpływ Buchou, Asia staję się coraz bardziej zboczona..... Cóż byłbym szczęśliwy z tego powodu, ale jednocześnie moje uczucia by się skomplikowały. Muszę chronić Asię. Dziewczyna którą starasz się chronić, staje się zboczona...... cóż za wspaniała rzecz!

Ale to w końcu to może być złe...... Nggggh. To coś, z czym mój mały mózg nie potrafi sobie dać rady. Buchou i Asia będą spały na jednym łóżku, a ja pomiędzy nimi. To sytuacja o jakiej marzyłem! Cóż za wspaniała rzecz! Będę spał otoczony przez dwie dziewczyny, wiecie? To ostateczna sytuacja dla faceta! Jak tylko pomyślę o położeniu mojej ręki na Buchou, która będzie spać po mojej lewej stronie, to Asia mogłaby się rozzłościć z tego powodu. Jeśli jednak położę moją rękę na Asi, która będzie spała po mojej prawej stronie, wtedy moja dobra wola powie mi nie.

To mnie zabija! Cholera! Miały prawo do tego, ale nie mogą położyć na nich moich rąk! Trzymałem głowę oraz ręce opuszczone w dół i jednocześnie płakałem z żalu. Oczywiście że nie mogłem iść spać, ponieważ byłem zbyt podekscytowany tym, że dwie ślicznotki spały obok mnie! Powstrzymałem moją żądze miętoszenia piersi oraz ud i zszedłem na dół, kiedy tylko natrafiła się okazja. Miałem pewność że ta dwójka śpi spokojnie.

Cholera! chcę uprawiać z nimi sex! Czy w moim życiu wreszcie nie nastał czas, kiedy jestem popularny wśród dziewczyn!? Czy nie powinienem tego wykorzystać, jako szansy do zdobycia doświadczenia w tych sprawach!? Gdyby zrobić coś zboczonego w trójkę! Czy to w ogóle możliwe!? W haremie trójkąt to normalna rzecz! Słyszałem że to podstawa! Czy to znaczy, że nie jestem w stanie odpowiednio dobrać mojego haremu? Jeśli mam talent do stworzenia haremu, to powinienem teraz umieć zaspokoić Buchou i Asię oraz podporządkować je mojej woli! Cholera! Zrozumiałem kolejną bolesną rzeczywistość! Nie jestem w stanie zrobić czegokolwiek, kiedy śpię z tymi dwiema dziewczynami! To znaczy, wygląda na to, że mogę położyć rękę na Buchou, ale nie jestem w stanie tego zrobić! Nie mogę też zbrukać Asi! Czy to dlatego, że jestem bardziej niedoświadczony, niż myślałem? Czy to dlatego, że jestem prawiczkiem!? Nonsens! w mojej symulacji, którą ułożyłem sobie w głowie, wyglądało to tak……

- Fufufu. Więc którą dziewczynę powinienem dzisiaj zaspokoić?

- Ise-sama! Proszę, weź mnie! Błagam cię!

- O czym ty mówisz!? Ja jestem dziwką, która nie potrafi żyć bez penisa swojego pana! Weź mnie!

- Nie wchodź mi w drogę! Oni-sama! Już dłużej nie wytrzymam! Błagam cię! Proszę, wejdź we mnie!”

- Ha ha ha! Dajcie mi przerwę. Mam tylko jedno ciało, wiecie? Więc po co się kłócić! Ustalmy więc kolejność w uprzejmy sposób. Ha ha ha, jakimi kłopotliwymi kociakami jesteście.

W mojej głowie wyglądało to idealnie……… Ale rzeczywistość była trudniejsza. Po moich policzkach pociekły łzy. W końcu była to tylko halucynacja, którą stworzyłem w mojej głowie. Aaaach, kiedy wreszcie będzie mój pierwszy raz? Myślę, że to dobry czas, aby uprawiać seks z jedną z dziewczyn. Huh? Nigdy? Niemożliwe…… Ponieważ widziałem już piersi tyle razy…… Następny krok jest jednak taki trudny. Chlip………dlaczego sprawy musiały przybrać taki obrót……?

[Hej partnerze, wybacz że ci przeszkadzam.]

……Nigdy bym nie przypuszczał, że zacznie rozmowę ze mną. Istota przebywająca w mojej lewej ręce, Sacred Gear „Boosted Gear”, Walijski Smog Ddraig. Zaczął ze mną rozmawiać zaraz po Rating Game przeciwko Domowi Feneks. Użyczył mi mocy, Balance Breaker, która jest najwyższą mocą mojego Sacred Gears. Dzięki temu pokonałem Raisera i uniemożliwiłem zaręczyny Buchou. Jednak moja ręka stała się przez to własnością smoka, taka jest cena użycia tej mocy. Teraz moje ręka wróciła do normalności, dzięki pomocy Buchou i Akeno-san, ale jeśli nie poddam się kuracji osłabiającej moje smocze moce, wtedy moje ramię znów stanie się własnością smoka.

- Od tamtego czasu w ogóle się nie ujawniłeś i to nawet wtedy, kiedy próbowałem z tobą rozmawiać!

[Nie mów tak. Tym razem nie zniknę. Pogadajmy chwilę.]

Usiadłem na sofie w salonie.

- Hmph. Jak zwykle wyłazisz znikąd.

[Nach, nie mów tak.]

Czy smocze moce wewnątrz mnie osiągnęły maksymalny poziom? Czy to powód dla którego ze mną rozmawia… Jutro jest dzień, w którym Akeno-san ma je rozproszyć. Gufufu, nie mogę się tego doczekać. To takie zboczone…… Nie mogę powstrzymać ślinotoku.

[Wygląda na to, że twoja głowa jest pełna tego co zwykle.]

Ddraig powiedział to z westchnieniem.

- Zamknij się, jestem w takim wieku!.... Tak w ogóle to o czym chciałeś porozmawiać?

[Nie mam nic przeciwko rozmowom o płci przeciwnej.]

- ....Ty to słyszałeś?

[Cóż, zawsze jestem z tobą, więc słyszę wszystko, czy tego chcę, czy nie.]

Więc to tak. Możesz usłyszeć wszystko. A najgorsze jest to, że możesz słyszeć moje myśli.

[Ród Gremory i ich słudzy są istotami, które darzą się wzajemnie niezwykłymi uczuciami, jak na diabły. Twoja pani i przyjaciele nie są tu wyjątkiem. Zwłaszcza miłość Rias Gremory jest głęboko skierowana w twoją stronę… Wygląda na to, że ostatnio bardzo cię adoruje.]

- …Tak. Nie wiem dlaczego, ale stałem się obiektem jej uwielbienia.

Odpowiedziałem z rumieńcem. Tak, Buchou zaczęła się mną ostatnio bardzo zajmować. Myślę, że zaczęło się to po tym jak pokonałem Raisera. Przytulała się do mnie nawet przed pozostałymi członkami klubu, którzy byli jej sługami…… Czasami dawała mi całusa w policzek… Nie wiedziałem co robić, byłem z tego powodu szczęśliwy, ale i jednocześnie zawstydzony.

[Kukuku. Jesteś w tym wieku, w którym powinieneś zdobyć więcej doświadczenia w tych sprawach. Powinieneś sobie używać, póki jeszcze możesz. Nie możesz wiedzieć, kiedy ten „biały typ” się pojawi.]

- …Hej, chciałem cię o to zapytać już wcześniej, kim jest ten „biały typ”, o którym zawsze mówisz?

[…Biały Smok, Smok Zguby.]

…Zgu…Zguby……Smok? Czy to krewny Ddraiga, Walijskiego Smoka? Jeśli dobrze pamiętam, Ddraig jest nazywany „Seki-ryu-tei”<ref name="Seki-ryu-tei">Czerwony Smok Imperatora.</ref>. W takim razie Biały Smok jest… Kiedy tak sobie myślałem, Ddraig zaczął do mnie mówić.

[Wiesz, że trzy frakcje, Bóg z Aniołami, Diabły i Upadłe Anioły, prowadziły ze sobą wielką wojnę, racja?]

- Tak.

[W tym czasie były potęgi, które udzieliły wsparcia pewnym stronom. Wróżki, duchy, europejskie potwory, azjatyckie youkai<ref name="Youkai">Youkai to ogólna nazwa mitycznych stworzeń-potworów występujących w japońskiej mitologii i tradycjach ludowych.</ref> i ludzie. Smoki były jedynymi istotami, które zachowały neutralność w tym konflikcie.]

- Dlaczego?

[Hmmm sam się nad tym zastanawiam, ale prawdziwe powody są nieznane. Cóż, smoki są istotami, które stworzyła potężna moc, przez co są bardzo samolubne i mają duże poczucie wolności. Niektóre z nich co prawda stanęły po stronie Boga, albo diabłów. Większość jednak nie interesowała wojna i żyły sobie w swobodzie.]

Smoki to naprawdę kłopotliwe stwory. Robią co chcą.

[Podczas wojny między trzema stronnictwami, pojawiły się dwa głupie smoki, które zaczęły walczyć. Ta dwójka była wysokiej klasy smokami, których moc mogła konkurować z Bogiem i z Maou<ref name="Maou">Król demonów.</ref>. Tak więc zaczęli ze sobą walczyć podczas gdy trzy frakcje toczyły swoją wojnę. Dla trzech stronnictw nie było nic bardziej kłopotliwego, niż te dwa smoki. Trzy frakcje prowadziły ze sobą poważną wojnę o władzę nad światem, a smoki zaczęły niepokoić pola bitwy bez żadnej dbałości.]

Ta dwójka była najgorsza! Cóż za kłopotliwe smoki!

- Dlaczego tak bardzo ze sobą walczyły?

[Nie mam pojęcia. To ich zresztą niezbyt interesowało. Obydwa smoki same pewnie nie pamiętały powodu, dla którego zaczęły walczyć. To był pierwszy raz, kiedy wodzowie trzech potęg zawarli sojusz. „Musimy zrobić porządek z tymi smokami, inaczej nici z prowadzenia wojny!” Coś w tym stylu.]

….....Wrogowie stworzyli więc sojusz. A powodem tego była walka smoków. Wygląda na to, że trochę się wszystko skomplikowało.

[Dwa smoki były wściekłe, że ktoś im przerywa walkę. [Nie przeszkadzajcie nam walczyć!], [Zwykły Bóg i Maou nie powinni przeszkadzać smokom!]. Zachowali się wtedy jak idioci. Zaatakowali bowiem Boga, Maou i przywódcę upadłych aniołów. Cóż, jak sądzę to był błąd.]

Te smoki były naprawdę najgorsze. Ale teraz rozumiem. Więc one……

[Po tym jak smoki zostały poćwiartowane na kawałki, ich duchy zapieczętowano wewnątrz ciał ludzi, jako Sacred Gears. Zapieczętowane smoki używały ludzi jako pojemników, spotykały się ze sobą niezliczoną ilość razy i walczyły ze sobą. Za każdym razem jeden z nich wygrywał lub ginął. Czasami któryś z nich ginął, jeszcze zanim mieli się okazje spotkać i walczyć. Jednak przez większość czasu walczyły ze sobą. Jeśli pojemnik, czyli człowiek, umarł, wtedy smok przestawał istnieć na jakiś czas. Ich duchy pozostawały na tym świecie, dopóki nie narodził się człowiek z smoczą mocą. I tak to się powtarza od niepamiętnych czasów.]

- Te dwa smoki to ty i Smok Zguby, prawda?

[Tak, masz rację. Tym razem ty zostałeś moim gospodarzem, a potem stałeś się jeszcze diabłem. To pierwszy taki przypadek dla mnie. Dlatego wypatruje tego z niecierpliwością. Więc co się stało tym razem?]

Hej hej, wziąłeś sobie moje ciało bez mojego pozwolenia, więc nie interesuj się tak bardzo moim życiem.

- Słuchaj Ddraig! Chce nareszcie zostać wysokoklasowym diabłem i królem haremu! Moim marzeniem jest stworzenie armii ślicznych dziewczyn, które będą moimi diabelskimi sługami! - Kaszlnąłem i powiedziałem głośno!

Ddraig na chwilę zaniemówił, a potem zaczął się śmiać.

[Ha ha ha! To dla mnie pierwszy raz mieć takiego gospodarza jak ty. Twoi poprzednicy byli albo dumni ze swoich mocy, albo nimi przerażeni. Jedni i drudzy mieli nędzne życie i kończyli je w marny sposób.]

- Co? Jestem nienormalny? Dziwny?

[Jesteś dziwny, ale nie nienormalny. Tak czy inaczej jesteś istotą, która została nosicielem smoka. Niezależnie od czasu, czy kraju, Smoki były symbolem siły. Wiesz jak wyglądają obrazy, czy rzeźby smoków, nawet jeśli maja inny kształt, prawda? W każdym wieku ludzie podziwiali smoki, szanowali je lub bali się ich. Smoki fascynowały wszystkich dookoła, nawet jeśli tego nie zauważali. Ci, których obdarzyła moc, sami ciągną do smoków. Jeśli pojawią się ludzie, którzy będą cię podziwiać, lub będą chcieli z tobą walczyć, to będzie to waśnie skutkiem smoczych mocy.]

…To brzmi, jakby ta moc była kłopotem. Więc wielu ludzi będzie mnie miało na celowniku?”

[Walka z silnym wrogiem przyciąga władzę. To ścieżka która musi kroczyć gospodarz smoka imperatora. Ale nie bądź pesymistą. Kobiety także cię będą oblegać.]

- Mówisz poważnie!?

[Tak. Twoi poprzednicy mieli duże powodzenie wśród kobiet. Nazywacie to chyba popularnością, prawda? Nie musieli się martwić o powodzenie wśród płci przeciwnej.]

- To znaczy że niektórzy z nich uprawiali …se……sse……sex!?

[Jeden z nich każdej nocy robił to z inną kobietą.]

Cc…Cooooooo!? Moi poprzednicy robili takie rzeczy!? Ależ to wspaniałe! Piękne! U…uhyouuuuuuuuuu! Krzyczałem z radości, ciesząc się sam z siebie! To zdumiewające! Naprawdę zdumiewające!

- Uooooooo…… Mówisz poważnie…… Ty…… Nie, wy, panie, jesteście aż tak zdumiewającym Sacred Gear!? - Skłoniłem głowę i zacząłem mówić z szacunkiem.

Nie wiedziałem, że Sacred Gear jest tak zdumiewającym przedmiotem. Ta informacja stała się dla mnie promykiem nadziei.

[……Nagle zacząłeś patrzeć i mówić do mnie z szacunkiem…… To z pewnością pierwszy raz dla mnie mieć takiego gospodarza, który tak nagle zmienia swój stosunek do mnie.]

- O czym ty mówisz Ddraig-sensei! Nie jestem w stanie traktować cię w nieuprzejmy sposób! Aaaach sensei, od teraz będę pod twoją opieką!

[……Naprawdę jesteś człowiekiem, którego trudno zrozumieć. Ale z pewnością staje się to interesujące. Cóż, w takim razie zabijmy wspólnie Smoka Zguby.]

- Tak. A właśnie, czy „Smok Zguby” jest silny?

[Jest silny. Na początku mieliśmy moc, która mogła pognębić nawet Boga i Maou. Zupełnie jakby nas przeklęto. Po zmianie w Sacred Gears, jesteśmy w zbyt ciężkiej sytuacji, aby uwolnić naszą pełną moc. Jeśli nauczysz się tego używać, to nawet wysokoklasowe diabły i anioły nie będą dla nas problemem.]

Zrozumiałem. Więc jeśli ja oraz facet, który jest gospodarzem „Smoka Zguby” opanujemy jak używać naszych Sacred Gear, wtedy możemy stać się potężni. Jednak prawdę mówiąc nie jestem zainteresowany pokonaniem Boga, albo Maou. Ale byłoby super samemu zostać Maou i zbierać dziewczyny. Mam pewną awersję wobec upadłych aniołów, ale nie chcę walczyć z ich przywódcą…… Ale co będzie, jeśli w końcu spotkam „Smoka Zguby”, niezależnie od tego, czy tego chcę, czy nie? Kto jest jego gospodarzem? Na pewno ktoś, kogo nie znam. Mam jednak nadzieję, że to dziewczyna. Mam zamiar żyć moim życiem ja najpełniej, bez jakiegoś kłopotliwego smoczego przeznaczenia! Mam zamiar się udoskonalać, więc nie przegram z tym „Smokiem Zguby”!

- W każdym razie moim obecnym celem są piersi Buchou”... Jak tylko się do nich dobiorę, to….

[To będziesz je miętosił?]

- Nie, będę je ssał! - Powiedziałem wprost.

[…..........................]

Nie wiem dlaczego, ale zamilkł. Czyżby zabrakło mu słów? Mówiłem dalej, nie przejmując się tym.

- To uczucie piersi Buchou…… Dalej je czuje w moich dłoniach. Jeśli znów będę miał szansę, to chce je miętosić przez cały dzień! Buchou zaoferuje mi to pewnego dnia, jako formę „prezentu” dla swojego sługi. Ale to za mało! Faceci celują wyżej! Ci, których macanie piersi dostatecznie już satysfakcjonuje, przechodzą na drugi poziom! Dlatego zamierzam ssać jej piersi!

[……Ja …więc to tak, co? Postaraj się najlepiej ja umiesz.]

Głos Ddraiga brzmiał, jakby moje słowa go zszokowały. Ale ja jestem poważny, smoku imperatora.

- Ddraig, będę pożyczał twoje moce!

[……Jako wsparcie do ssania kobiecych piersi, co.… Wygląd na to, że poszedłem mocno w dół. Ale to też może być zabawne. Posiadanie takiego partnera jak ty, też może być dobre.]

Wygląda na to, ze zgodził się ze mną, nawet jeśli przyprawiło go to o westchnienie. Chyba poznał mnie w dziwnym wieku.

- Dobra, pracujmy razem, partnerze.

[Racja, partnerze.]

W ten właśnie sposób, smok imperatora i ja zawarliśmy o północy obietnicę, dotyczącą naszego nowego celu.

Rozproszyć smocze moce.

Są one rozpraszane przez wysoklasowe diabły, które zabierają je ode mnie. Jest kilka sposobów na przeprowadzenie tego, ale najłatwiejsza i najbardziej pewna jest ta, którą stosuje pewna osoba . Tym razem to ona to zrobi……to zdecydowanie jest bardzo stymulujące, dla takiego rozpustnego ucznia, jak ja. Jedynymi wysoklasowymi diabłami, którą mogą to zrobić są Buchou i Akeno-san. Obie na zmianę zabierają ode mnie moje smocze moce. Dziś jest właśnie taki dzień, a ja właśnie jestem w pokoju na drugim piętrze starego budynku szkoły, który jest użytkowany przez Akeno-san. Kiedyś to była klasa, ale teraz na podłodze leżą tatami<ref name="Tatami">Tradycyjna mata japońska, używana do pokrywania podłogi.</ref>, a wszystko jest urządzone, jak w tradycyjnym pokoju japońskim. Wszędzie w pokoju były symbole, które wyglądały, jakby miały rzucać uroki, a także służącego do tego przedmioty. Czekałem na środku pokoju, rozebrany do pasa. dodatkowo, w miejscu w którym siedziałem znajdował się magiczny symbol. Słyszałem, że to niezbędne dla rytuału. To nadaje sensu temu, dlaczego mam być nagi do pasa, gdyż zapewne to też jest elementem rytuału. Drzwi się otworzyły i ktoś wszedł do pokoju. Tą osobą była Akeno-san, w białym ubraniu. Tym razem jej włosy nie były spięte w koński ogon, tylko rozwiązane. Myślałem o tym, przy każdym takim rytuale, ale Akeno-san z rozpuszczonymi włosami wyglądała równie atrakcyjnie i fascynująco! Uśmiechnęła się do mnie raz, a potem, z wielkim uświęceniem, usiadła cicho naprzeciwko mnie.

- Przygotowania skończone. Możemy zaczynać.

Um…ummmm Akeno-san……? Ubranie które okrywa jej ciało jest przemoczone……! Jej długie, czarne włosy klejące się do ubrania wyglądają tak sexy! Mogę zobaczyć jej skórę! Jeśli mogę zobaczyć coś takiego, to pewna moja „rzecz” może stanąć…! To znaczy, mogę zobaczyć to! Mogę to zobaczyć przez ubranie! Mające różowy kolor rzeczy! Jej sutki! Zaraz, nie ma na sobie stanika!?

- Ara ara. Czy coś się stało? Tak nagle ucichłeś…… Coś nie tak z moim ubraniem? Jestem cała mokra, ponieważ rytuałem wymaga, abym wylałam na siebie wodę. Czy to dziwne?

Akeno-san zaczęła z determinacją głaskać się po piersiach. Nie pozostało to bez wpływu na moje krocze……

- Nie, nie! Wyglądasz w tym naprawdę dobrze!

Nie mogłem się powstrzymać, aby się nie gabić na piersi Akeno-san. To jej przeźroczyste ubranie jest dla mnie zbyt stymulujące…… Huh? Niżej też nic nie założyła…? Widzę wszystko w pobliżu jej bioder……… Zaniemówiłem. Nic nie założyła……Myślę. Nie wygląda na to aby ją to peszyło, ani nawet nie próbuje niczego ukryć! Wygląda też na to, że moje reakcje ją bawią!

- Zaczynajmy, Ise-kun. Daj mi swoją lewą rękę.

- T……tak! Oddaję się pod twoją opiekę!

Sposób na rozproszenie moich smoczych mocy. To jest……

- Mam zamiar wyssać smocze moce przez twój palec. W ten sposób zbiorę je z twojej lewej ręki, Ise-kun .

Tak. Rytuału dopełnia bezpośrednie ssanie mojego ciała. W moim przypadku, Buchou i Akeno-san rozwiązały ten kłopotliwy problem wysysając smocze moce przez palec.

''CHUP....''

Robiąc zboczony, mokry odgłos, Akeno-san wsadziła sobie mój palec do ust.

……! ………Ku, to uczucie, którego nie potrafię opisać słowami. Myślałem o tym setki razy, ale to uczucie wewnątrz ust dziewczyny jest niesamowite! Jest ciepło i ślisko, a jej wargi są takie miękkie… Mój palec jest ssany jak lizak…… To naprawdę jest dla mnie bardzo stymulujące…! Wspaniałe uczucie! Aaaach! Wewnątrz mojej głowy zaczynało się robić różowo! Wspaniałe! To jest wspaniałe! Przytrafia mi się coś, co przewyższa wszystkie „Rzeczy”, które widziałem w pornosach!

''CHUP-CHUP-CHUPA''

[[image: High_school_dxd_v3_091.jpg|thumb|]]

Akeno-san ssała mój palec i celowo wydawała przy tym erotyczne odgłosy. Moja reakcja wyraźnie ją bawiła! Nie mogłem wykonać żadnego ruchu, poza tym, że miałem zaczerwienioną twarz i cieszyłem się jednocześnie z bycia ssanym. Aaaach, zapiszę to w mojej pamięci na wieczność. Zaraz! Jeśli się dobrze zastanowić, to czy nie będę teraz doświadczał tego regularnie!? Uoooooooooooooo! Rzeczywiście, to jest najlepsze! Nigdy nie mógłbym tego doświadczyć, gdybym nie oddał smokowi mojej lewej ręki! Ddraig! Teraz doświadczam najlepszego momentu w moim życiu! To była naprawdę erotyczna sytuacja, ale mogłem poczuć, jak fale mocy z mojej lewej ręki są ściągane w stronę palca i znikają. Waga mojej ręki też zdawała się maleć. Moja kończyna była zrelaksowana. To wygląda, jakby obecność Ddraiga przygasła. Czyli miałem rację co do faktu, że kiedy moje moce smoka stają się gęstsze, to wtedy świadomość Ddraiga też się ujawnia silniej? Kiedy tak sobie myślałem……

''LIZU''

- Ucheee. - Wymknęło mi się przez przypadek.

To przez to, że Akeno-san zaczęła nagle lizać mój palec! Zaczęła czubkiem języka obracać dookoła czubka mojego palca! Za…zaczekaj Akeno-san! Kiedy na nią spojrzałem, miała nieprzyzwoity wyraz twarzy i patrzyła na mnie, jakby przełączyła się na swoją osobowość sadystki. Mój palec, który Akeno-san wyciągnęła ze swoich ust, był pokryty jej śliną. Ucheee! Jakie to erotyczne!

- Ara ara. Jeśli to wywołuje u ciebie takie urocze reakcje, to zaserwuję ci dodatkową usługę.

- Us.....usługę?

- Tak. Według mnie, nie będzie złą rzeczą, jeśli trochę porozpieszczam mojego kohai<ref name="Kohai">uczeń z młodszej klasy.</ref>.

Akeno-san znów zaczęła ssać mój palec i przysunęła swoje ciało bliżej mnie. Eeeeeeeech!? A…Akeno-san!? Zaczekaj sekundę! Co się dzieje!? Uśmiechnęła się i przytuliła do mnie, całkowicie ignorując moje zakłopotanie! Mogę poczuć przyjemny zapach jej jedwabistych, czarnych włosów! Nie, mogę poczuć zapach ciała Akeno-san, który szalenie zatrząsł moją męskością! Ponieważ byłem goły do pasa, a Akeno-san była ubrana w naprawdę cienkie ubranie, mogłem bezpośrednio poczuć jej ciało! Czułem zimno, ponieważ jej ubranie było zimne, ale czułem też ciepło jej ciała! Gorąco bijące od jej ciała było tak erotyczne, że myślałem, że zaraz oszaleję! Ciało A…Akeno-san było takie miękkie!! Mogłem poczuć jej piersi przez ubranie!

''BUCHAA!''

Z mojego nosa pociekła krew! Oczywiście! Nawet jeśli wyleciało już dwanaście litrów, to dalej nie przestawała lecieć!

- Nawet robiąc coś takiego, żywię do ciebie głębokie uczucie, Ise-kun. - Szepnęła mi do ucha Akeno-san, kiedy byłem już sztywny jak skała.

- Do......mnie?

- Tak. Na początku myślałam, że jesteś słodkim uczniem z młodszej klasy. Później, podczas bitwy z Feneksem, zmieniłam zdanie na twój temat. Widziałam z pokoju pielęgniarki, jak za każdym razem wstajesz na nogi, niezależnie od tego, ile razy byś nie oberwał.

Aaaach, jeśli dobrze pamiętam Akeno-san podczas meczu została wycofana z bitwy i odesłana do pielęgniarki.

- Przybyłeś też na przyjęcie zaręczynowe, aby uratować Buchou. Nawet pokonałeś Feneksa, który mówił, że jest nieśmiertelny. Nawet ja byłam poruszona, kiedy zobaczyłam jak wspaniale walczysz.

- Po.....poruszona?

Akeno-san spojrzała na mnie i zachichotała.

- Ufu. Czasami kiedy o tobie myślę, w mojej piersi pojawia się takie gorące uczucie. Nic nie mogę na to poradzić. Ale kiedy robię z tobą takie rzeczy, moja żądza do znęcania się wzrasta…… Czy to miłość?

Miłość!? Czy ona się teraz nade mną znęca!? Czy ja jestem teraz napastowany seksualnie!? Świat faktycznie jest wielki!

- Ale jeśli się do ciebie dobiorę, Rias może się wściec. Ta osoba……naprawdę cię widzi… Ufufu, jesteś grzesznym mężczyzną, Ise-kun.

…Grzeszny? Ja? Przyjmę każdy rodzaj kary, więc proszę kontynuujmy to! Huh? Czy Akeno-san nazwała Buchou „Rias”? Czy one mówią do siebie po imieniu, kiedy są same? Wygląda na to, że Akeno-san i Buchou znają się dłużej, niż reszta klubu.

Akeno-san objęła mnie nagle za szyję! A zaraz potem celowo wyeksponowała swoje ciało! Mogłem zobaczyć jej prawy sutek, który był brzoskwiniowego koloru! Mogłem go wyraźnie zobaczyć! Odsłoniła nawet bardziej swoje nogi!

- Więc chcesz się ze mną wdać w romans?

- Ro....romans?!

Romans z kim!? Ale słowo romans, naprawdę na mnie działa!

- Ufufufu. Zachowam to w tajemnicy przed Buchou i Asią-chan. Ekscytujące, prawda? To będzie nasz sekret.
''
KAP KAP KAP
''
Krwotok z mojego nosa jeszcze się nie zakończył, ciekło z niego dalej.

- Też chcę doświadczyć tego przynajmniej raz. Zostać pożartą przez pełnego żądzy chłopca. Jestem także masochistką. Myślę, że teraz jest dobry czas, aby wreszcie poczuć w sobie mężczyznę.

Prze……przestań proszę…… Mówione przez nią rzeczy bez przerwy wy mnie uderzały…… Huh. „Teraz jest dobry czas”……? Czy to znaczy…

- Akeno-san, czy ty może jesteś jeszcze…?

- Tak, jestem dziewicą. Ufufu. Ty Ise-kun, masz pewnie więcej doświadczenia, więc byłabym szczęśliwa, gdybyś mnie poprowadził.

- N…nie. Ja też……Nie mam doświadczenia.

Akeno-san zszokowało moje wyznanie.

- Ech? Cóż za niespodzianka. Myślałam że ty i Buchou już……

- Nie, nie! Nic nie robiliśmy! Nawet nie wiem czy to w porządku, jeśli jestem jej pierwszym facetem!

- Ara ara. Buchou jest taka powolna? Więc pewnie robiłeś już to z Asią-chan?

- To jest jeszcze bardziej niemożliwe!

Nie mogę położyć moich rąk na tej dwójce. A jeśli chodzi o Asię, to jest to zupełnie inna historia. Asia jest osobą, którą mam chronić, więc gdybym ją tknął, to byłoby to niewybaczalne…… Tak sobie postanowiłem.

- Jeśli chodzi o ciebie, Ise-kun, to myślałam, że Buchou daje ci „wielką ucztę” każdej nocy........ To doprawdy zaskakujące.

Uuuu……co to za “wielka uczta”, o której mówisz!? Czy to coś, co przynosi ulgę seksualnym pragnieniom uczniów!?

- Ise-kun, nie chciałbyś zrobić tego z kimś innym niż one?

- Chcę to zrobić! Naprawdę chcę! Ciągle powstrzymuję moje żądze, aby nie rzucić jej na łóżko! Ale nie mogę przejść ostatniego kroku i każdą noc kończę płacząc! Chcę seksu z Bochou i Asią-chan!- Aaaaach, skończyłem mówiąc jej o moich prawdziwych uczuciach!

Ale to są moje szczere myśli. Nic nie można poradzić dla chłopaka takiego jak ja, który jest pełen seksualnych żądzy, z powodu dwóch ślicznotek, które z nim mieszkają!

- Biedactwo……Ara ara. A więc obydwoje jesteście powolni…… jestem pewna że możesz to zrobić, jeśli jesteś do tego gotowy…… W taki razie nie mogę sobie wziąć twojej cnoty bez jej pozwolenia.

……Cholera. Czy ona mnie podeszła? Czy powiedziałem coś niepotrzebnego? Czy byłem w stanie stracić cnotę? Zaraz! Chwilę! Czy popełniłem głupi błąd?

Nagle drzwi się otworzyły. Kiedy spojrzałem w tamtą stronę… Stała tam Buchou i gapiła się na nas złymi oczami.

- Akeno, co to ma znaczyć? - Buchou zbliżyła się do nas z nieprzyjemnym głosem……

O cholera……Jest wściekła……

- Ufufu. Rozpraszałam smocze moce.

Akeno-san odpowiedziała obojętnie. Na jej ustach gościł uśmiech.

- ……Naprawdę? Niezależnie od tego, jakby to nie wyglądało………nie próbowałaś zrobić „czegoś” ponad to?

- Ara ara. Nie myślałam o zrobieniu „tego”.

- Nawet jeśli, to są jakieś granice. Nawet ja jeszcze nie……

- Czy nie dlatego, bo jesteś za wolna w te klocki? Czytanie książek o tych sprawach jest dobrą rzeczą, ale to nie pójdzie tak łatwo, jak piszą w instrukcji.

- ...................................

- ........................................

Buchou i Akeno-san nie posyłały sobie złowrogich spojrzeń, ale patrzyły sobie prosto w oczy. Jakoś byłem w stanie wyczuć zaciekłość. U..uuummm. Nie wiem jak opisać tą sytuację. Włożyłem szybko moją koszulę i starałem się nie podchodzić zbyt blisko nich. Wtedy Buchou spojrzała na mnie złym wzrokiem i uszczypnęła w policzek. Ałć!

- Ise, wygląda na to, że dobrze się bawisz. Zbliżyłeś się do Akeno-onee-sama którą tak uwielbiasz?

- Ja..... Ja......

Nie mogłem mówić poprawnie, ponieważ szczypano mnie w policzek. Szukanie wymówek nie przystoi jednak mężczyźnie, więc przestałem mówić. Nawet jeśli miałem oberwać, czekałem na to.

- W takim razie rób co chcesz!

Buchou wyszła z pokoju ze złym wyrazem twarzy.

''TRZASK
''
Nawet drzwi zamknęła brutalnie. Chlip… Zostałem skrzyczany przez Buchou. Dlaczego? Dlatego że robiłem coś nieprzyzwoitego z Akeno-san? Akeno-san szepnęła do mnie, kiedy byłem zakłopotany.

- Zazdrość, co? Ona naprawdę jest słodka. Ufufufu. Ise-kun, wygląda na to, ze robisz postępy w swoich związkach.

Co masz na myśli? Hmmmmm. Nie rozumiem, co chciała powiedzieć przez „postępy”. Czy chodziło o to, że zostanę zabrany przez Akeno-san? Jestem sługą Buchou, więc Akeno-san nie może zostać moją panią…… Ale tak sobie myślę, że Buchou wygląda naprawdę słodko, kiedy robi taką złą minę jak Asia.

Asia i ja szliśmy do domu, po codziennym spotkaniu klubowym. Buchou zwykle chodziła razem z nami, ale dzisiaj jej nie było. Wygląda na to, że powodem tego był incydent z Akeno-san.

- Buchou, nie idziesz do domu? - Zapytałem ją o to w pokoju klubowym.

- Pójdę później, idźcie dzisiaj beze mnie. - Kiedy odpowiedziała nie spojrzała mi w oczy, ani nawet w twarz, za s w jej słowach tkwiły ciernie.

Chlip……czy Buchou mnie teraz nienawidzi? Jestem smutny… Czy pies, który został skarcony przez swojego pana, też się tak czuje? To takie samotne i………takie smutne……

- Buchou nie wraca z nami do domu?

- Hm? Tak…… Wygląda na to, że zdenerwowałem ją……

- .....Czy coś zrobiłeś? - Asia spytała mnie o to ze zmartwioną twarzą, ale nie mogłem jej opowiedzieć o incydencie z Akeno-san. Miałbym przez to więcej kłopotów.

- Nie, ale to moja wina. Potem ją przeproszę. Nie musisz się o to martwić, Asiu...

- ……Rozumiem. Ale to może być moja wina. Później porozmawiam z Buchou-san…… - Powiedziała Asia przepraszającym tonem.

Asia patrzy na Buchou jak na rywalkę, ale nie sądzę, aby to było powodem. Zdecydowanie, powodem jest to, co robiłem z Akeno-san……

- W porządku. Nie sądzę że jest zła na ciebie, to moja wina.

Cóż, jestem lubieżnikiem. Ale myślałem że Buchou nie ma nic przeciwko temu. Nigdy nic nie mówiła, kiedy oznajmiałem, że moim celem jest zostanie królem haremu.

Dziwne. Buchou jest ostatnimi czasy trochę dziwna. Może jej pragnieniem jest mieć swojego sługę tylko dla siebie? Czy jest z nią tak samo jak z ludźmi, którym przeszkadza, że ktoś się bawi z ich zwierzątkami? Nawet jeśli Buchou mnie adoruje, to dalej jestem tylko jej sługą. Chlip…Jeśli wpadłem w takie kłopoty przez jedną dziewczynę, to moje marzenie o zostaniu królem haremu jest coraz bardziej odległe! Cholera! Czy to powód dla którego nie jestem popularny wśród dziewczyn!? Kobiece serce! To takie skomplikowane! Jeśli nie będę w stanie tego zrozumieć, to nigdy nie wygram z przystojnymi facetami! Kiedy tak sobie myślałem, dotarliśmy do mojego domu. Kiedy próbowałem otworzyć drzwi, poczułem coś złego.

''DRŻENIE''

Co to? Poczułem, jakby coś w moim ciele ostrzegało mnie przed niebezpieczeństwem. Czułem już kiedyś coś podobnego. Jeśli dobrze pamiętam, było to wtedy, kiedy pierwszy raz spotkałem Asię i zaprowadziłem ją do kościoła. Kiedy zobaczyłem kościół, moje ciało zaczęło drżeć.

''CHWYT''

Asia chwyciła moją dłoń. Strasznie się trzęsła. Wygląda na to, że sama też poczuła coś nieprzyjemnego. A więc jest to uczucie, które może być wykryte tylko przez diabły. Coś jest w moim domu. Nie, nie możliwe…… Mama! Wyobraziłem sobie, że mama może być w niebezpieczeństwie i szybko otworzyłem drzwi. Zdjąłem buty i ruszyłem prosto do kuchni! To musi być żart! Mamo! Nie, to niemożliwe! Czy to, że jestem diabłem, wyszło na jaw? Ale kto? Upadłe anioły? Bóg? Anioły? Ludzie związani z Kościołem? Wszyscy oni są niebezpieczni! Mogę pokaleczyć i zabić kogoś, kto jest z nami powiązany! Przypomniałem sobie w jakim stanie było ciało nieszczęśnika, którego dopadł ksiądz Freed. Strasznie wtedy pokroił to ciało. Czy moją mamę też to spotkało!? Cholera! Bez takiego pieprzenia, proszę! Coś takiego jak to……! To się nie stało!

Mamy nie było w kuchni. Usłyszałem jednak śmiech dobiegający z salonu. Wszedłem tam szybko i zobaczyłem dwie nieznane dziewczyny oraz moją mamę, która śmiała się razem z nimi.

- A to jest zdjęcie Ise z czasów podstawówki. Spójrzcie. To zdjęcie zrobiliśmy, kiedy na basenie jego kąpielówki się rozpruły. To było bardzo kłopotliwe. Wszedł do basenu w rozprutych kąpielówkach.

- ......Ma.......mamo?

Mama spojrzała na mnie dopiero wtedy, kiedy zdała sobie sprawę z tego, że tu jestem.

- Och, Ise. Witaj z powrotem. Co się stało? Jesteś taki blady.

- Hauuuuu. Tak się cieszę.

Asia usiadła na podłodze, jakby poczuła ulgę. Gdy tylko przekonałem się, że moja mama jest bezpieczna, wziąłem głęboki oddech i uspokoiłem się. Nie mogłem jednak pozbyć się tego niepokoju. Oczywiście dlatego, bo były tam dwie nieznane mi dziewczyny. Były cudzoziemkami, a każda z nich miała zawieszony na piersi różaniec. Obydwie był w moim wieku. Jedna miała kasztanowe włosy, a druga niebieskie z zielonym pasemkiem, miała także straszne oczy. Obydwie były całkiem ładne. Po sposobie ich zachowania, mogłem o nich powiedzieć, że są zwykłymi ludźmi. Obydwie były ubrane w białe szaty. Czy są związane z Kościołem? Egzorcystki? Czy to źle? Nie mogę z nimi walczyć w takim miejscu jak to.

- Witaj, Hyoudou Issei-kun. - Dziewczyna z kasztanowymi włosami uśmiechnęła się do mnie.

Obok była dziewczyna z zielonym pasemkiem, która pod ubraniem ukrywała jakąś broń. To jest to. Miałem złe przeczucia z powodu tej broni. Czułem, że z moją skórą robi się coś nieprzyjemnego. To prawdopodobnie coś, co niszczy diabły.

- Miło mi cię poznać. - Przywitałem się z nimi z fałszywym uśmiechem.

Jej oczy zmieniły wyraz na zaintrygowany.

- Huh? Nie pamiętasz mnie? To ja?

………Huh? Kasztanowłosa dziewczyna wskazała na siebie. Nie, nie. Nie pamiętam cię. Mama dała mi zdjęcie, ponieważ wyglądałem na zakłopotanego. Była to fotografia świętym mieczem. Mama wskazała chłopca, z którym się przyjaźniłem.

- Ona jest tym dzieckiem. Shidou Irina-chan. Wyglądała wtedy jak chłopiec, ale dzisiaj jest prawdziwą damą, że nawet ja byłam zszokowana.

……Przepraszam? Ta dziewczyna…… jest chłopcem z sąsiedztwa, z którym bawiłem się, kiedy byłem jeszcze mały? Eeeeeeeech!? Chłopiec ze zdjęcia! Był dziewczyną!? On nie był chłopcem!?

- Dawno się nie widzieliśmy, Ise-kun. Myślałeś, że jestem chłopcem? Nie można nic na to poradzić, zawsze zachowywałam się jak chłopak. Ale wygląda na to, że obydwoje bardzo się zmieniliśmy przez ten czas. Naprawdę nie możesz nigdy wiedzieć, co się stanie przy ponownym spotkaniu.

Jej słowa brzmiały, jakby miała coś na myśli. Tak, chyba rozpoznała moją tożsamość.

- Cieszę się, że obydwoje jesteście bezpieczni. - Buchou przytuliła mnie i Asię.

Irina i ta druga dziewczyna wyszły z mojego domu po 30 minutowej rozmowie. Przyjechała do Japonii po dłuższej nieobecności. Widocznie wróciła tu, ponieważ było to miasto, w którym mieszkała jako dziecko. Powiedziała, że musiała się wyprowadzić do Anglii, z powodu pracy jej rodziców. Niezależnie od tego, co myślałem na ten temat, jej rodzice byli związani z Kościołem. Asia i ja staraliśmy się za bardzo nie rzucać im w oczy, więc zostawiliśmy rozmowę mojej mamie. Zwłaszcza Asia nie chciała nawiązywać z tymi dwiema żadnych relacji. Pod jakimś pretekstem odesłałem ją do jej pokoju. Byłem przygotowany na walkę, jeśliby do tego doszło…… Ale obyło się bez incydentów. Zaraz po tym Buchou wróciła do domu. Zupełnie jak my, przybyła tu cała blada. Jak tylko stwierdziła że ja i Asia jesteśmy bezpieczni, natychmiast nasz przytuliła.

- Jesteście ranni? Myślę że rozpoznali was jako diabły, ale nie mogli podnieść na was ręki w normalnym domu, na oczach mamy, która jest zwykłym człowiekiem.

- Obydwoje jesteśmy cali, Buchou-san.

Buchou przytuliła mnie i Asię jeszcze mocniej, jakbyśmy byli jakimiś cennymi skarbami.

- Aaach, Ise. Tak się cieszę…… Gdyby tobie, albo Asi coś się stało, ja…… Po codziennym spotkaniu klubowym spotkałam się z Souną, od której usłyszałam, że do miasta przybyli ludzie związani z Kościołem. Podobno mają ze sobą Święty Miecz.

Buchou przyszła do domu później, ponieważ miała spotkanie z Kaichou. Kiedy pojawiła się w pobliżu domu, wyczuła coś nienormalnego i natychmiast tu przybyła. Buchou wyznała nam, że spodziewała się najgorszego, kiedy weszła do domu i wyczuła silną, świętą energię. Wygląda na to, że jej serce biło szybciej.

- Myślałam, że moim kochanym sługom może się przytrafić coś złego. Byłam gotowa na najczarniejszy scenariusz…… Gdybym po naszej sprzeczce miała pożegnać się z wami na zawsze, nie wybaczyłabym sobie tego do śmierci. Wybaczcie. Powinnam dbać o was dwoje z większą troską……

[Ród Gremory i ich słudzy są istotami które darzą się wzajemnie niezwykłymi uczuciami, jak na diabły.]

Przypomniałem sobie, co Ddraig mi powiedział ostatniej nocy. Myślę, że to prawda. Buchou westchnęła z ulgą, a nawet uroniła kilka łez, kiedy przekonała się, że jesteśmy cali. Musiała się naprawdę bardzo o nas martwić. Było to po jej sporze z Asią oraz po tym, jak się na mnie pogniewała. Obydwoje myśleliśmy, że ją rozłościliśmy. Jednak Buchou wyglądała, jakby się o nas martwiła.

- Buchou-san. Przepraszam za to, co mówiłam. Myślałam że chcesz trzymać Ise-san’a jak najdalej ode mnie…… myślałam, że nie będę w stanie wygrać…… - Przeprosiła Asia.

Buchou uśmiechnęła się i pogłaskała ją po głowie.

- W porządku.

Buchou przytuliła nas z miłością. Aaach, mogłem poczuć jej miłość. Mo…może podda się moim nieprzyzwoitym żądaniom…

- Twoje piersi Buchou........

- Tak, wiem Ise. Jesteś naprawdę rozpuszczonym dzieckiem…

- Nie.

Asia rozdzieliła mnie i Buchou. Nggggh, a taka była dobra szansa. Buchou westchnęła i kontynuowała swoją opowieść, jak tylko nasza trójka się uspokoiła.

- Souna spotkała się z tą dwójką w południe, mówiła, że chcą negocjować ze mną, Rias Gremory, ponieważ to miasto jest moim terytorium.

- Ludzie Kościoła chcą negocjować z diabłami?!?

Buchou skinęła głową. To było szokujące. Diabły i chrześcijanie są wrogami. A teraz ma nagle dojść do negocjacji..

- Chcą zawrzeć pakt, czy przedstawić żądanie?

- ……Nie jestem pewna co planują, ale jutro chcą przyjść do pokoju klubowego po szkole. Przysięgały na Boga, że nie zaatakują.

- Wierzysz im?

- Musimy. Musimy uwierzyć w ich zaufanie, w końcu są wierzącymi w Boga, a dodatkowo chcą czegoś od nas, diabłów, których uważają za złe istoty. Wygląda na to, że są pod presją i to jest ich główny problem. Mam złe przeczucia co do tego… Według nich, każdy ksiądz który trafił do tego miasta, został zabity.

Spojrzenie Buchou stało się ostre, a jej twarz przybrała poważny wyraz. To było straszne…… Nawet ten cholerny klecha Freed, który przeszedł na stronę upadłych aniołów, nienawidził nas. Jeśli oni są prawdziwymi wiernymi, to będą nas nienawidzić jeszcze bardziej. Coś się wydarzy. Nawet ja, który był nowy w tym “świecie”, mógł to wyczuć.

Następny dzień po szkole.

My, słudzy Rias Gremory, zebraliśmy się w pokoju klubowym. Na sofie siedziała Buchou z Akeno-san i dwójką naszych „gości”. Reszta członków, wliczając w to mnie, siedziała w rogu pomieszczenia i słuchała rozmowy. Kiedy tylko ta dwójka pojawiła się w pokoju, nie mogliśmy się pozbyć pewnego uczucia. Nasz diabelski instynkt ostrzegał nas przed niebezpieczeństwem. Buchou i Akeno-san rozmawiały z nimi z poważnymi twarzami. Największym zagrożeniem był jednak Kiba. Patrzył na nie złym, nienawistnym spojrzeniem. Jeśli coś ma się stać…… Nie. Wyglądał, jakby je miał zaraz pociąć. Wierzyły w Boga, którego Kiba nienawidził. Jeśli znało się jego przeszłość, to wiedziało się wtedy, że chłopak był przepełniony nienawiścią. Nawet w tej atmosferze, pierwszą, która zabrała głos, była Shidou Irina.

„Niedawno, Świete miecze, Excalibury, które były przechowywane w Kwaterze Głównej Kościoła Katolickiego w Watykanie, Kościoła Protestanckiego i Kościoła Wschodniego, zostały skradzione.”

Excalibur został skradziony? Katolicki i Protestancki……? Jeśli dobrze pamiętam, to na lekcjach w szkole mówili, że wśród chrześcijan są różne odłamy. Ale jak Excalibur mógł zostać skradziony katolikom, protestantom i wschodnim chrześcijanom? Powinien być tylko w jednym miejscu, prawda?

- Excalibur nie jest jednym przedmiotem. - Osobą która mi odpowiedziała była Buchou. Arara, wygląda na to, że Buchou potrafi czytać w moich myślach.

- Przepraszam. Mój sługa od niedawna jest diabłem, więc możemy kontynuować rozmowę od wyjaśnienia, czym jest Excalibur?

Shidou Irina zgodziła się na propozycję Buchou.

- Ise-kun, Excalibur dawno temu, podczas wojny, został połamany na kawałki. - Irina powiedziała to patrząc na mnie.

Huh? Połamany? Święty miecz tak skończył? Nawet taki super, sławny I wspaniały miecz?

- Teraz to wygląda tak. - Dziewczyna z niebieskimi włosami i zielonym pasemkiem pokazała mi broń, którą dotychczas ukrywała owiniętą w tkaninę. Oręż wyglądał jak długi miecz.

- To jest Excalibur.

''DRESZCZE''

Kiedy tylko na niego spojrzałem, poczułem jak otwiera się każdy por w mojej skórze, a do mojego ciała dostaje się coś zimnego. Strach. Drżenie. Groza. Ten jeden miecz naprawdę mnie przeraził. Jest niebezpieczny. Naprawdę niebezpieczny. Nawet ja zrozumiałem, że każdy diabeł który go dotknie, natychmiast zginie! Czy to jest święty miecz? Czy to jest ostateczna broń do zniszczenia diabłów?

- Tak więc Excalibur został połamany na kawałki podczas wojny. Fragmenty zostały zebrane i zmienione sztuką alchemiczną w nową postać. Zrobiono z nich siedem mieczy. To jest jeden z nich.

Więc to nie jest prawdziwy Excalibur, ale nowy, który został zrobiony później.

- Ten który trzymam to „Excalibur Destrukcji”. Jest to jeden z siedmiu stworzonych mieczy. Kontrolę nad nim sprawuje Kościół Katolicki.

Dziewczyna z pasemkiem odłożyła miecz i owinęła go tkaniną. Jeśli dobrze zauważyłem, to na tkaninie widniał magiczny symbol. Czy ona za każdym razem musi go zapieczętować? Nie zmienia to jednak faktu, że ten przedmiot jest niebezpieczny. Irina wyciągnęła coś, co wyglądało jak długa lina. Lina ruszała się, jakby była żywa.

…! Lina zmieniła kształt i zmieniła się w katanę.

- Mój miecz to „Excalibur Mimiki”. Mogę zmienić jego kształt w cokolwiek chcę, jest to bardzo przydatne, kiedy muszę go gdzieś przenieść. Podobnie jak ten, każdy „Excalibur” ma jakieś unikatowe zdolności. Ten miecz jest własnością Kościoła Protestanckiego - Powiedziała to z dumą.

Czułem strach z powodu tych mieczy. Dla nas, diabłów, były naprawdę niebezpieczne.

- Irina…… Nie ma powodu, aby opowiadać tym diabłom o zdolnościach Excaliburów, prawda?

- Ara Xenovia. Nawet jeśli są diabłami, musimy darzyć w tej sytuacji wzajemnym zaufaniem. Dodatkowo, nawet jeśli zdolność mojego miecza wyszła na jaw, to i tak nie dam się pokonać wszystkim obecnym tu diabłom. - Irina powiedziała to z pewnością. Jest zapewne przeświadczona, że nie wygra z nami.

Dwa legendarne miecze są tutaj! Wow! Czyż to nie jest poważna sytuacja!? Nagle poczułem czyjąś obecność tuż obok mnie.

To był Kiba. Patrzył wrogo na obydwa Excalibury, a jego twarz miała tak straszny wyraz, jakiego nigdy u niego nie widziałem. Racja… Kiba żywi nienawiść do Excaliburów. Nigdy nie mogłem marzyć, że zobaczę te miecze w takim miejscu. Kiba nigdy prawdopodobnie nie myślał, że spotka tutaj Excalibury. A teraz były przed nim. Musiał pewnie szaleć. Uspokój się. Nie naskakuj na nie. Buchou profesjonalnie rozmawia z naszymi wrogami. Jeśli coś zrobisz, wszystko pójdzie na próżno! W najgorszym przypadku rozpocznie się walka. Nie ma mowy, abyśmy w walce przeciwko Excaliburom, obeszli się bez strat.

- ……Więc co robią skradzione Excalibury, w tym kraju, leżącym we wschodniej części świata? - Buchou kontynuowała rozmowę z tą samą postawą.

Jak można było oczekiwać po onee-sama, nie przejmowała się, nawet jeśli przed nią znajdowały się Excalibury! Zachowała zimną krew! Dziwna dziewczyna, w niebieskich włosach z zielonym pasemkiem, mająca straszne oczy — Myślę że nazywała się Xenovia —kontynuowała rozmowę.

- Kościół katolicki był właścicielem dwóch Excalibuów, wliczając w to mój. Kościół Protestancki miał kolejne dwa. Kościół Wschodni także dwa. Siódmy miecz zaginął w trakcie wojny pomiędzy Bogiem, diabłami i upadłymi aniołami. Każdemu Kościołowi ukradziono po jednym mieczu. Złodziej zabrał je do Japonii i przywiózł do tego miasta.

Hej, hej. Więc złodziej świętych mieczy upodobał sobie to miasto, co? Buchou przyłożyła dłoń do czoła i wzięła głęboki oddech.

- Wygląda na to, że na moim terytorium ciągle coś się dzieje. Więc kim jest złodziej, który ukradł Excalibury?

- Złodziej jest członkiem Grigori.

Buchou otworzyła szeroko oczy ze zdumienia.

- Święte miecze zostały skradzione przez stowarzyszenie upadłych aniołów? To nie kwestia błędu, ale jeśli chodzi o kradzież mieczy, to zdecydowanie były upadłe anioły. Dla pracujących na „górze” diabłów, święte miecze nie są przedmiotem zainteresowania

- Znamy głównego winowajcę, który ukradł Excalibury. To Kokabiel, jeden z szefów Grigori.

- Kokabiel… Jeden z przywódców upadłych aniołów, który przetrwał wojnę toczącą się od czasów starożytnych…… Nie przypuszczałam, że usłyszę to imię pojawiające się w Biblii. - Buchou uśmiechnęła się z samozadowoleniem.

Zaraz, Przywódca upadłych aniołów!? Nie tylko ma Excalibur, ale jeszcze szefuje upadłym aniołom? W…w takim razie dlaczego tu przyszły? Chcą współpracować……?

- Wysyłaliśmy tu w sekrecie księży i egzorcystów, ale wszyscy zostali zabici. - Powiedziała Xenovia.

Jesteś poważna? Wydarzyło się tu tyle brutalnych incydentów, a my o tym nie wiedzieliśmy……? Więc to prośba o współpracę? Więc przyszłyście prosić o pomoc wysokolasowego diabła, który rządzi na tym terenie? To co powiedziała ta dwójka, całkowicie zdradziło moje domysły.

- Nasza prośba… Nie. Naszym rozkazem jest, aby żadne diabły nie przeszkadzały nam w walce o święty miecz, którą stoczymy z upadłymi aniołami. Innymi słowy, przyszliśmy wam powiedzieć, abyście nie mieszali się do tego incydentu. - Odpowiedziała Xenovia

Kiedy Buchou to usłyszała, jej oczy zmieniły się.

- Cóż za maniery. Czy to nie umiarkowanie? Myślicie, że współpracujemy z upadłymi aniołami? A może wspólnie chcemy coś zrobić z Excaliburem?

- Według kwatery głównej, nie jest to wykluczone.

W oczach Buchou było zimno. Naprawdę była wkurzona! W końcu wrogowie weszli na jej terytorium. Teraz mówią jej jeszcze, aby się nie mieszała i nie wtrącała do niczego. Dodatkowo mówią co im się podoba i że nam nie przebaczą, jeśli zawarliśmy sojusz z upadłymi aniołami. Duma Buchou, jako wysokoklasowego diabła, nie mogła tego znieść.

- „Góra” nie ufa diabłom, ani upadłym aniołom. Rozkazano nam, że jeśli Excalibur został zabrany sługom Boga, to diabłom może to być na rękę, prawda? Upadłe anioły też mają z tego korzyści. Dlatego nie byłoby to dziwne, jeśli zawarliby ze sobą sojusz. Oto dlaczego was ostrzegamy. Jeśli zawarliście sojusz z Kokabielem, zlikwidujemy was. Nawet jeśli jesteś młodszą siostrą Maou. - Xenovia powiedziała to niedbale, nie zwracając uwagi na złe spojrzenie Buchou.

- ……Skoro wiecie że jestem siostrą Maou, to znaczy że macie znajomości wśród kościelnego szefostwa. Powiem wam więc, że nie mamy żadnego sojuszu z upadłymi aniołami. Żadnego. W imieniu Domu Gremory, nie zrobiłabym niczego, co mogłoby zhańbić imię Maou!

Była to sporna dla obu stron sytuacja, ale Xenovia roześmiała się.

- Fu. Wystarczy tego dobrego. Ostrzegam was tylko na wypadek, gdyby Kokabiel ukrywał się w tym mieście z trzema Excaliburami. Jeśli coś się stanie, ja będę tą, która zostanie znienawidzona przez bandę z kwatery głównej Kościoła. Cóż, Nie chcemy was prosić o współpracę. Jeśli tymczasowo zawiązałabyś sojusz ze sługami Boga, mogłoby to wpłynąć na równowagę panującą pomiędzy frakcjami. Zwłaszcza że jesteś młodszą siostrą Maou.

Po usłyszeniu Xenovi, Buchou wzięła głęboki oddech, a wyraz jej twarzy złagodniał. Ngggggh. To wszystko było takie skomplikowane, że nie mogłem nadążyć.

- Gdzie jest osoba którą wysłał Kościół Wschodni?

- Ją sobie trzymamy w rezerwie. Ma strzec ostatniego Excalibura, jeśli Irina i ja zawiedziemy. - Odpowiedziała Xenovia.

- Więc tylko wy dwie? Chcecie odebrać Excalibury przywódcy upadłych aniołów we dwójkę? To lekkomyślne. Naprawdę tak bardzo chcecie umrzeć? - Powiedziała Buchou zdumionym głosem.

- Tak. - Shidou Irina odparła jej prosto w oczy.

- Myślę jak Irina, ale jeśli to możliwe, to nie chcę umierać. - Dołożyła od siebie Xenovia.

- ……Przyjechałyście do Japonii gotowe na śmierć? Wiara w waszą naukę jest jak zwykle ekstremalna.

- Nie mów źle o naszej nauce, Rias Gremory. Prawda Xenovia?

- Racja. Dodatkowo Kościół podjął decyzję, że lepiej będzie zniszczyć wszystkie Excalibury, niż pozwolić upadłym aniołom skorzystać z nich. Naszym podstawowym zadaniem jest odebrać miecze upadłym aniołom. Nic się nie stanie, jeśli zginiemy wypełniając to zadanie. Najlepszym przedmiotem do walki z Excaliburem jest Excalibur.

Cóż za determinacja! Czy to jest ich wiara? Naprawdę zdumiewające. To było coś, czego nie potrafiłem zrozumieć. Czy to źle, że chciały umrzeć dla boga?

- Czy to w ogóle możliwe dla waszej dwójki?

- Cóż, nie zginiemy na próżno. - Xenovia odpowiedziała odważnie na pytanie Buchou.

- Jesteście pewne siebie. Macie jakąś sekretną broń?”

„Może, pozostawię to twojej wyobraźni.

- ......................

- .......................

Zaraz po tym ta dwójka popatrzyła na siebie nawzajem, a rozmowa została przerwana. Shidou Irina i Xenovia spojrzały na siebie jeszcze raz i wstały.

- Więc my już sobie pójdziemy. Chodźmy, Irina.

- Nie napijecie się herbaty? Mogę wam przygotować przekąski.

- Nie potrzebuję tego. - Xenovia odrzuciła ofertę Buchou.

- Przepraszam. Do zobaczenia. - Przeprosiła Shidou Irina.

Nie próbowały nawet zaakceptować oferty Buchou i próbowały wyjść. Nagle, obydwie spojrzały w tym samym kierunku. W stronę Asi.

- Kiedy zobaczyłam cię wczoraj w domu Issei’a, pomyślałam, że to może ty. Jesteś „Wiedźma” Asia Argento? Nigdy bym nie przypuszczała, że spotkam cię w takim miejscu jak to. - Powiedziała Xenovia.

Asia zatrzęsła się po tym, jak nazwano ją „Wiedźmą”. To słowo musiało się wiązać dla niej z czymś bolesnym. Irina też zauważyła Asię i zaczęła się w nią wpatrywać.

- Podobno jesteś „Wiedźmą”? Dawniej byłaś świętą dziewicą? Masz moce, które mogą leczyć diabły i upadłe anioły? Słyszałam, że odeszłaś gdzieś po tym, jak cię wyklęto, ale nigdy bym nie przypuszczała, że sama zostaniesz diabłem.

- ……Ummmmm……Ja……Ja……… - Asia nie wiedziała, jak na to zareagować.

- W porządku. Nie powiem „górze”, co tutaj zobaczyłam, więc jesteś bezpieczna. Ludzie, którzy przebywali ze “Świętą dziewicą Asią” też byliby nieźle zszokowani.

- ........................... - Asię zakłopotały słowa Iriny.

- Stać się diabłem. I to ta, którą nazywano „Świętą dziewicą”. Spadłaś najniżej jak mogłaś. Ciągle wierzysz w Boga?

- Xenovia. Niemożliwe, aby ktoś, kto stał się diabłem, dalej wierzył w Boga. - Shidou Irina powiedziała to ze zdumioną twarzą.

- Nie, dalej czuję od niej zapach „wiary”. Może to trochę abstrakcyjne, ale jestem wrażliwa na tego typu rzeczy. Są ludzie którzy zdradzili naukę Kościoła i mają z tego powodu poczucie winy, gdyż nie mogą o niej zapomnieć. Od niej wyczuwam coś podobnego. - Xenovia powiedziała to z ostrym wzrokiem, a Irina zaczęła patrzeć na Asię z większym zainteresowaniem.

- To prawda? Asia-san, dalej wierzysz w Boga, nawet jeśli stałaś się diabłem?

- ……Nie mogłam tak po prostu tego z siebie wyrzucić. Wierzyłam w to przez całe życie…… - Asia odpowiedziała na pytanie ze smutnym wyrazem twarzy,

Słysząc to, Xenovia wyciągnęła miecz z tkaniny I wycelowała go w Asię.

- Więc to tak. W takim razie powinnyśmy cię natychmiast ściąć. Mogę cię zabić w imię Boga. Nawet jeśli jesteś grzeszna, Bóg ci wybaczy.

……Nie mogłem się powstrzymać, coś we mnie się zapaliło. Xenovia zbliżyła się do Asi, a ja stanąłem przed nią, chroniąc Asię.

- Nie dotykaj jej. - Powiedziałem jasno Xenovii.

- Jeśli podejdziesz do niej bliżej, nie wybaczę ci tego. Nazwałaś Asię „Czarownicą”, prawda?

- Tak, nazwałam. Teraz jest istotą, która zasługuje na miano „Wiedźmy”.

Co…co to za suka!? Zacisnąłem zęby tak mocno, że aż zazgrzytały i ruszyłem naprzeciwko niej.

- Nie pieprz mi tutaj! Nikt jej nie pomógł, kiedy sama potrzebowała pomocy! Ci, którzy nie potrafili zrozumieć uczuć Asii, byli bandą idiotów! To bardzo źle, że nikt nawet nie próbował zostać jej przyjacielem!

- Myślisz że „Święta dziewica” potrzebuje przyjaciół? Najważniejsza dla niej jest miłość do innych. „Święta dziewica” jest skończona, kiedy szuka przyjaciół i miłości innych ludzi. Mogła dalej żyć dzięki miłości Boga. Asia Argento od samego początku nie nadawał się na „Świętą dziewicę”.. - Xenovia powiedziała to takim tonem, jakby była to oczywista rzecz.

Cholera! Co jest z tymi ludźmi! Nie potrafię ich zrozumieć! Zresztą nawet nie chcę! Jak może mówić ,ze Asi jest zła!?

- Więc byliście bardzo samolubni, robiąc z niej „Świętą dziewicę” i porzuciliście ją ponieważ nie była taka, jak chcieliście? To popieprzone……… Zdrowo popieprzone!

Nie mogłem się powstrzymać tego, co tak długo musiałem w sobie dusić. Ja zawsze... Zawsze chciałem powiedzieć to osobom, które wierzą w Boga.

- Nikt z was nie wie, przez co musiała przejść! Co za Bóg!? Co za miłość!? Bóg gówno zrobił, kiedy była w niebezpieczeństwie!

- Bóg ją kocha. Jeśli nic się nie stało, to znaczy, że albo nie wierzyła w niego dostatecznie mocno, albo jej wiara była fałszywa. - Xenovia odpowiedziała spokojnie.

Ludzie związani z Kościołem są tacy? Asia musiała z nimi żyć? Nie wykręcaj się sianem…… Nie próbuj tego ze mną.

- Kim jesteś dla Asii?

- Rodziną. Przyjacielem. Towarzyszem. Dlatego pomagam Asii. Będę jej strzegł! Jeśli spróbujesz ja tknąć, uznam cię za mojego wroga.

- Czy to deklaracja wobec nas……wszystkich w Kościele? Coś za dużo podskakujesz, pojedynczy diabełku. Gremory, chyba za mało go uczyłaś, prawda? - Xenovia spojrzała ostro na moją prowokację.

- Ise, prze……- Buchou próbowała mnie uspokoić, ale Kiba stanął po mojej stronie.

- To dobry moment, ja będę twoim przeciwnikiem.- Kiba niósł swój miecz a z jego ciała wydobywała się niesamowita aura żądzy mordu.

- Kim jesteś? - Zapytała Xenovia.

Kiba parsknął śmiechem w odpowiedzi.

- Jestem twoim senpaiem, choć nie do końca.

Nagle w pokoju pojawiła się niezliczona ilość demonicznych mieczy.

Hmmmm. Jak to się mogło tak skończyć?

Stałem w miejscu, w którym ćwiczyliśmy do Turnieju Piłki. Kiba stał niedaleko mnie. Shidou Irina i Xenovia stały naprzeciwko nas. Nas i całą okolicę okrywała bariera, zrobiona z czerwonej aury. Reszta członków przypatrywała się nam spoza bariery.

- Zaczynajmy więc.

Irina i Xenovia zdjęły białe szaty, pod którymi nosiły czarne stroje bitewne. Nie pokazywały ich skóry, ale wyglądały tak……erotycznie…… można było zobaczyć kształty ich ciała. Ummmm, obydwie miały ładne sylwetki i wąskie biodra! Xenovia ściągnęła tkaninę ze swojej broni i ujawniła Excalibur. Excalibur Iriny zmienił kształt i uformował się się w katanę.

Wyjaśnię wam, jak do tego doszło.

Kiedy kłóciłem się z dwiema posiadaczkami świętych mieczy, Kiba się przyłączył i wszystko pogorszył. Wygląda na to, że Buchou miała problemy z zachowaniem kontroli nad sytuacją, ponieważ to jej słudzy zaczęli sprzeczkę. Wtedy Xenovia złożyła propozycję.

- To może być interesujący test sprawdzający, jaką siłą dysponują słudzy Rias Gremory. Dodatkowo jestem zainteresowana siłą tego gościa, nazywającego siebie moim senpaiem.

Xenovia zaakceptowała wyzwanie Kiby. Obiecała też, że nie zaraportuje tego zdarzenia Kościołowi. Rozumiała też trochę naszą sytuację, więc nie miała nic przeciwko, aby bitwa nie toczyła się na śmierć i życie. Na miejsce walki zostało wybrany plac obok starego budynku szkoły, gdzie ćwiczyliśmy do Turnieju Piłki. Aby unikać niepotrzebnych zniszczeń, czy zauważenia przez innych, Akeno-san nałożyła na nas barierę. Dzięki temu mogliśmy walczyć bardziej brawurowo. Ja też miałem wziąć udział w bitwie…… Dlaczego? Czy ta walka miał być dogrywką do kłótni? To niedorzeczne…… Byłem wściekły, ponieważ gadały bzdury o Asi. Ale nigdy bym nie pomyślał, że skończy się to w ten sposób. Miałem już to przerwać, kiedy Buchou to zrobiła… Skończyło się to w ten sposób, ponieważ Kiba się dołączył……

- Nawet jeśli to zwykły test, Uważajcie na te święte miecze! - Dotarło do mnie ostrzeżenie Buchou.

- T....tak. - Odpowiedziałem.

Cały się trząsłem, gdyż pamiętałem film „Kolekcja zagrożeń ze strony świętych mieczy”, który obejrzeliśmy przed walką. Było to nagranie bitew wysokoklasowych diabłów, z ludźmi władającymi świętymi mieczami. Z ran diabłów, którzy zostali cięci ich ostrzami, wydobywał się dym. Wiecie, że te części ciała, które zostały zranione, znikły? Dosłownie, znikły. Diabły zostają całkowicie wyeliminowane, jeśli święty miecz ich zrani. Ich ciała po prostu znikają. Straszne. Naprawdę straszne! Zdecydowanie nie chcę zostać trafiony ostrzem takiego miecza! Kiba aktywował swój Sacred Gear, a momentalnie dookoła niego pojawiły się demoniczne miecze.

- ..............Śmiejesz się?

Kiba śmiał się tak dużo, że aż wyglądało to dziwnie. Ten śmiech sprowadził zimną atmosferę. Nie było żadnego śladu, po świeżych uśmiechu, który zazwyczaj gościł na jego ustach. Tak bardzo…… Tak bardzo nienawidzisz Sacred Gear……?

- Tak. Mam przed sobą rzecz, którą tak bardzo chcę zniszczyć. Jestem szczęśliwy. Fufufu, słyszałem, że przebywanie w pobliżu smoka i diabła przyciąga „moc”. Dla mnie jest jednak za wcześnie na takie spotkanie.

Ddraig powiedział coś podobnego. Wiele istot będzie do mnie ściągać z powodu moich smoczych mocy. Więc to przeze mnie………i przez Ddraiga? Nie, to niemożliwe……

- ……„Narodziny Miecza”, huh. Właściciel tej mocy może stworzyć każdy miecz, jaki tylko sobie wyobrazi. To unikatowe wśród demonicznych mieczy związanych z Sacred Gears……… Słyszałam że był to „przedmiot badań”, który uniknął zlikwidowania w „Projekcie Święty Miecz”……… Czy to ty? - Zapytała Xenovia, ale Kiba nie uznał ze celowe odpowiadać.

Skierował natomiast swoją rządzę mordu w jej kierunku. Hej, hej. Zabijanie jest zabronione, wiesz o tym? Kiba, Błagam cię, upewnij się, że to pozostanie zwykłym starciem. Jeśli przekroczymy tą granicę, to czy to nie wpłynie na relacje między Bogiem a diabłami? Maou Sirzechs-sama też będzie miał kłopoty.

- Hyoudou Issei-kun.

Naprzeciwko mnie stała Shidou Irina. Dziewczyna z kasztanowymi włosami. Kiedy byłem mały, myślałem, że jest chłopcem, ale teraz, nieważne ile razy bym na nią patrzył, jest dziewczyną. Ledwie pamiętałem czasy, kiedy się razem bawiliśmy. Teraz jest śliczną dziewczyną. Ma niezłe ciało i jest w moim typie.

- Kiedy spotkałam chłopca, którego nie widziałam od tak dawna i dowiedziałam się, że został się diabłem……… Byłam zszokowana.

Wyglądał na zdesperowaną. Cóż, nawet ja nie myślałem, że kiedykolwiek stanę się diabłem. Cieszę się jednak z mojego życia.

- Ummmm Shidou Irina…… Mogę cię nazywać Irina? Naprawdę musiało do tego dojść? Powiedziałem to wszystko przez to, co mówiłyście o Asii. Nie uważam, że musimy walczyć. - Takie było moje zdanie.

Powiedziałem to co myślałem o ludziach Kościoła, którzy w taki sposób traktowali Asię. Jakaś część mnie poczuła ulgę, kiedy to z siebie wyrzuciłem. Cóż, jeśli znów powiedzą coś złego na temat Asii, będę z nimi walczył. Nie zniosę innych ludzi, którzy mówią źle na temat mojej rodziny. Ale Irina patrzyła na mnie godnym pożałowania wzrokiem. Uroniła pojedynczą łzę, która stoczyła się jej po policzku.

- Żałosne, Hyoudou Issei-kun. Nie, znam cię przecież od tak dawna, więc będę cię nazywała Ise-kun. Cóż za psikusa spłatało nam przeznaczenie! Wyjechałam do Anglii, ponieważ odkryłam, że jestem w stanie władać świętymi mieczami i myślałam, że mogę reprezentować Boga! Aaach, to też musi być próba, której poddaje mnie Bóg! Ziemia na której nie byłam tak długo! Cóż za okrutne przeznaczenie, mój przyjaciel z dzieciństwa stał się diabłem! Podróże w czasie są okrutne! Ale idąc naprzód, zawrócę kogoś na prawdziwą ścieżkę wiary w Boga!! Teraz Ise-kun! Osądzę cię tym Excaliburem! Amen!

Nawet jeśli Irina roniła łzy, wyglądała na naprawdę chętną do zrobienia tego i celowała mieczem w moją stronę. Huh!? Huuuuh!? Ta…ta dziewczyna powiedział coś trudnego do zrozumienia! Oooch! Jej oczy błyszczały się jak gwiazdy! Czy ona się upiła swoją wiarą? Moze bawiła ją ta sytuacja? Wow! Czy ona jest typem dziewczyny, z którą lepiej się w nic nie angażować!?

- Właściwie to nie wiem o co ci chodzi, ale, aktywacja Boosted Gear!

[Boost!]

Błysnęło czerwone światło i na mojej lewej ręce pojawiła się rękawica. Pojawił się także dźwięk, który oznajmił, że moja moc wzrosła. Mój Sacred Gear posiada zdolność zwiększania mojej mocy co 10 sekund. Mogę również przetransferować moje moce do kogoś, lub do czegoś. Muszę jednak przedtem aktywować mój Sacred Gear. Jeśli ona zrobi coś przed tym, nic nie będę mógł zrobić. Irina i Xenovia wyglądały na zszokowane, kiedy zobaczyły mój Sacred Gear.

- ...........Longinus.

- Czy to jest „Boosted Gear”? Nigdy bym nie pomyślała, że spotkam właściciela Czerwonego Smoka, w takim wschodnim kraju jak ten……

Obydwie uniosły brwi.

- Zrobisz krzywdę sama sobie, jeśli skupisz uwagę na Ise-kunie!

''ZDERZENIE!''

Kiba pojawił się przed Xenovią i ciął ją mieczem. Święty i demoniczny miecz skrzesały iskry. Xenovia uśmiechnęła się po sparowaniu ataku Kiby.

- Sacred Gear „Narodziny Miecza” i „Boosted Gear”, a także „Twilight Healing”, którym dysponuje Asia Argento. Wszystkie te Sacred Gear są dla nas heretyckie. Może to było dla was naturalne, że zmieniliście się w diabły.

- Moja moc jest także zasilana przez nienawiści moich towarzyszy, którzy zginęli przepełnieni żalem!

Więc Kiba ślubował zemstę, za wszystkie obiekty badań, które zginęły w projekcie.

- Nadchodzę Ise-kun!

Irina ruszyła na mnie, tnąc mieczem. Niebezpieczeństwo! Naprawdę chce mnie trafić! Jeśli zostanę trafiony, to diabeł taki jak ja, może odnieść poważne obrażenia, prawda? Wygląda to źle. Bardzo źle!

- Jeszcze nie skończyłem!

Zwiększyłem moją moc, unikając ciosu katany.

[Boost!]

Przez moje ciało przepłynęła moc. Moja siła ponownie się podwoiła. Wyglądało jednak na to, że dalej mam za mało mocy, aby z nią walczyć! Ile razy mam jeszcze tego użyć? Cholera! Nie mam jeszcze za dużo doświadczenia, a to moja pierwsza walka przeciwko świętemu mieczowi! Póki co będę unikał ciosów i czekał, kiedy zwiększę moją mocna tyle, ile mogę! Jeśli ma to tak wyglądać, to muszę tego użyć! Jeśli nie, nie potrafię się uspokoić! Nie, Jeśli nie zapanuję nad sobą, to będzie to zmarnowana bitwa! Użyję „Dress Break”, jeśli będzie na to szansa. Moja ostateczna technika. Moc, dzięki której mogę pozbawić każdą dziewczynę jej ograniczenia, czyli ubrania. Używając tej magicznej mocy, wzrośnie moja siła. Wyraz twarzy Iriny zrobił się nagle podejrzliwy.

- ……Co za lubieżna mina. O czym ty myślisz?

Fufufu. Niedługo zobaczę cię nago.

- ……Proszę, bądź ostrożna. Ise-senpai ma moc zdzierania ubrań z kobiet, których dotknął.

Koneko-chan!? Dlaczego ujawniasz moje posunięcia wrogowi!? Koneko-chan po chwili spojrzała na mnie z buntowniczymi oczami.

- ……Wróg wszystkich kobiet. Jesteś najgorszy. -

- Aaach! To okrutne słowa Koneko-chan!

- Cóż za plebejska technika! Aaach Boże. Przebacz temu grzesznemu zboczeńcowi! - Irina przybrała smutny wyraz twarzy, kiedy się modliła.

- Nie patrz na mnie godnym pożałowania wzrokiem!

- ……Jesteś najgorszy.

Przepraszam Koneko-chan. Wybacz że jestem napalony!

- Ise-san! Jeśli tak bardzo pożądasz kobiecego ciała, mogłeś mi powiedzieć……! Nie mam nic przeciwko, aby poświęcić dla ciebie moje ciało.

Samo-poświęcenie! Tego mogłem się spodziewać po byłej chrześcijance, Asii-san! Ale nie mówisz czasem czegoś zbyt śmiałego.

- Rozumiem. Ogromne seksualne żądze. Myślę że to świetnie pasuje do takiego demona, z tak mocnym pożądaniem. - Xenovia powiedziała to z westchnieniem. Patrzyła jednak na mnie pogardliwym wzrokiem!

- Przepraszam.

Nie wiem dlaczego Kiba ją przeprasza. Nie ma potrzeby, żebyś ją przepraszał dupku! Dlaczego tylko ja jestem traktowany w ten sposób? Kiba stworzył demoniczny miecz i podniósł go. Miał teraz dwa miecze, z którymi ruszył w stronę Xenovii.

- Teraz wróćmy do tego gdzie jesteśmy! Ogień! Oraz mróz! „Delikatna Pochodnia” i „Mroźna Mgła”!

Jeden z demonicznych mieczy wyglądał jak wir płomienia a drugi był zrobiony z zimnego powietrza i srebrnego mrozu. Kiba jest „Skoczkiem”. Cechą „Skoczka” jest szybkość. Zaatakował z boską szybkością, ale Xenovia ledwie zauważalnymi ruchami uniknęła ataków Kiby, które uderzyły ze wszystkich stron.

- Szybkie ruchy „Skoczka”, a także dwa demoniczne miecze, ognisty i lodowy. Ale jesteś naiwny!

KACHING!

Pojedynczy cios Xenovi, zmienił obydwa miecze Kiby w pył.

- .............................! - Kiba Zaniemówił, ponieważ jego demoniczne miecze zostały zniszczone jednym ciosem.

Cóż za niszczycielska moc! Więc to jest święty miecz!

- Mój miecz to broń masowego zniszczenia. Nie ma nic, czego nie umiałby zniszczyć.

Xenovia zakręciła mieczem dookoła. Najpierw wycelowała go w niebo, a potem wbiła w ziemię.

DOOOOOOOOOOOOOOOON!!

Nagle miejsce w którym stałem zatrzęsło się, a ziemia zaczęła dudnić! Straciłem równowagę i upadłem na kolana. Nie mogłem wstać! Dookoła unosiły się chmury pyłu! Przede mną było pełno latającego brudu, które uderzyły mnie w twarz.

''TFU! TFU!''

Próbowałem oczyścić moją twarz, jednocześnie plując piachem, który dostał mi się do ust.

……! Nie mogłem uwierzyć własnym oczom, kiedy zobaczyłem grunt. Krater!? W miejscu, w które Xenovia wbiła miecz, była wielka dziura! Nie mówcie mi, że zrobiła to jednym ciosem!? Jednym cięciem miecza!? Kiedy Xenovia wbiła miecz w ziemię, nie wyglądało na to, aby zużyła dużo mocy.

- To jest mój Excalibur. Może zniszczyć wszystko, co stanie mu na drodze. Nie bez powodu nazywa się „Excalibur”.

……„Excalibur Destrukcji”. Destrukcyjna moc jest na zupełnie innym poziomie! Nawet jeśli to nie był demoniczny miecz Kiby, było to druzgoczące! Jego Wyraz twarzy zmienił się, kiedy to zobaczył.

- ……Cóż za potężna siła, nawet jeśli to nie był prawdziwy Excalibur. Zniszczenie wszystkich siedmiu mieczy to trudne zadanie.

Jego oczy nie straciły koloru nienawiści. Kiba próbował zniszczyć cała siódemkę! Jeden miecz jest silniejszy niż myślisz. Myślę, że zniszczenie ich będzie trudne nawet dla Kiby. Naprawdę, miałem już dość tego świata, w którym istnieje tylu ludzi silniejszych od nas.

[Boost!!]

To już trzeci!

- Rany! Xenovia, jestem cała brudna, przez to, że zniszczyłaś grunt!

Narzekała Irina, czyszcząc swoje ubranie.

- Ale czas wreszcie to rozstrzygnąć!

Wycelowała we mnie miecz i rzuciła się w moją stronę! Ale jest szybka! Natychmiast przebyła dzielącą nas odległość! Nawet jeśli nie była tak szybka jak Kiba, to była znacznie szybsza ode mnie! Co powinienem zrobić? Może należało przerwać moje boost'y i zaatakować? Nawet jeśli nie chce mnie zabić, stracę trochę mojej wytrzymałości, unikając jej ataków! Przynajmniej mam tyle mocy, by zareagować na jej posunięcia! Nie wiem jednak czy wystarczy mi jej na pokonanie Iriny! Nie mogę aktywować mojego Sacred Gear drugi raz! Ponieważ nie da mi na to szans! Powinienem uważać na jej Excalibur i zaatakować ją, mimo iż była człowiekiem! Nawet jeśli ma morderczą broń, ona sama taka nie jest! Może to zły sposób myślenia, ale muszę tak postąpić!

- Niezłe uniki! Robisz to całkiem nieźle! Wygląda na to, że twoja pani dobrze cię wyszkoliła!

- Tak! jeśli chodzi o trenowanie, to moja pani jest bardzo surowa! Dlatego potrafię dać sobie radę nawet z silniejszymi ode nie! Po prostu tak!

[Boost!!]

- Dalej, Boosted Gear!

[Explosion!!]

Zatrzymałem boost i zrobiłem to po to, żebym mógł walczyć z mocą, która dzięki temu wzrosła! Jeśli bym na tym nie poprzestał, moc mogłaby zostać wytrącona z równowagi, a wtedy trzeba by wszystko zaczynać od początku..

''UDERZENIE SERCA!''

Moc rosła w całym moim ciele. To był mój czwarty boost, ale prawdopodobnie mogłem się za nią z tym zabrać! Jeśli tak, to teraz zedrę z niej ubranie! Tak i nie dbam o to, że jest to plebejska technika! Nie przechodziłem tego piekielnego treningu i bitwy przeciwko Feneksowi za nic! To znaczy, ze zamierzam ją rozebrać! Myślę, że muszę użyć mojego „Dress Break”. Ruszyłem w stronę Iriny, z wystarczającą ilością mocy, by pozbawić ją ubrania.

- Wybacz że cię rozbiorę.

- Ohyda.

Irina uniknęła mojego klepnięcia, jakby się broniła przed molestującym ją zboczeńcem. Chi! Szybka jest! Ale ja się nie poddam! Nie dbam o to, nawet jeśli jestem zboczeńcem! Mam zamiar być silny!

- To jeszcze nie koniec!

Zacząłem dotrzymywać kroku ruchom Iriny. Racja! Nie ma odwrotu! Mogłem jakoś dostrzec, gdzie będzie uciekać, ponieważ moim pragnieniem było użyć na niej mojej techniki!

- Ise-kun porusza się lepiej niż zwykle.

- ……To te moce rozpustnika podwyższyły tak jego umiejętności.

Komentarze Akeno-san i Koneko-chan. Obydwie były zdumione i zszokowane moimi „mocami rozpustnika”. Wybaczcie ze jestem zboczeńcem! Ale nikt nie jest mnie w stanie powstrzymać, kiedy mam rozebrać dziewczynę! W końcu dotarłem do miejsca, gdzie uciekła Irina!

- Co! Dopadłeś mnie!?

Irina wyglądała na zaskoczoną. Fufufu. Nie lekceważ potęgi mocy rozpustnika! Mam cię! Zamierzam cię teraz rozebrać! Będę patrzył na twoje piersi! Skróciłem dystans poruszając moimi palcami i robiąc lubieżną minę. Skoczyłem w jej stronę, jakbym nurkował! Itadakimasu!

Ale… Irina schyliła się, zanim do niej dotarłem. C…co… Nie mogłem się zatrzymać, przeleciałem nad Iriną, przebiłem się przez barierę i poszybowałem w stronę Asi i Koneko-chan…

Dotknąłem ich. Złapałem je obie za ramiona, a wtedy…
''
ROZEBRANIE...''

[[image: High school_dxd_v3_000d.jpg|thumb|]]

Asia i Koneko-chan zostały pozbawione mundurków. Tak, nawet bielizny. Obydwie były całkiem nagie. Atak Dress Break zakończył się sukcesem. Ciągle rosnące piersi Asii i wdzięki lolitki Koneko-chan objawiły się tuż przed moimi oczami.

CHLUST!

Doznałem krwotoku z nosa. Dziękuję wam bardzo! Nie, nie to miałem na myśli! To jest…!

- Nie! - Asia zakryła swoje ciało, ponieważ była zawstydzona.

Przepraszam Asia! Ale jak zwykle masz ładne proporcje. Onii-chan będzie czekał, gdyż wygląda na to, że twoje piersi dalej rosną. Z drugiej strony Koneko-chan… Dalej wyglądała na pozbawioną emocji, ale jej ciało zaczęło się trząść i wysunęła do przodu pięść. O cholera…

- Ko…Koneko-chan! Jesteś w błędzie! To pomyłka! Cóż, to działa! Ale dalej uważam, że małe piersi też są ważne! Huh? Co ja mówię? Nie o to chodziło! To przez to że Shidou Irina zrobiła unik! Nie celowałem w ciebie i Asię! A…Ale dziękuje ci bardzo! Dziękuję ci tak na wszelki wypadek……

- …Ty super lubieżniku!

''ŁUP!''

- Gufuuuu!

Otrzymałem potężny cios w brzuch, a moje ciało poczuło się dziwnie. Uwaaaaa! Ja, ja latam! Kiedy brutalnie wylądowałem na ziemi, potoczyłem się po niej……… Kaszel! Krytyczne obrażenia… Boli tak bardzo, że nie mogę wstać.
''
SZTURCH SZTURCH''

Irina szturchała mnie

- Ciągle żyjesz Ise-kun? Myślę, że to była kara boża za ten atak. To cię powinno nauczyć, że technika taka jak ta, powinna zostać zapieczętowana. Dobrze?

- ……Nie……Stworzyłem tą technikę, wkładając w nią cały mój magiczny talent…… Dalej zamierzam używać jej do rozbierania dziewczyn… Miałem naprawdę ciężką rozterkę czy wybrać tą technikę, czy może taką, która umożliwi mi widzenie przez ubrania dziewczyn…

Wstałem powoli i zająłem stanowisko naprzeciw Iriny.

- Mam zamiar walczyć dalej, dopóki nie pozbawię dziewczyny ubrania, żeby na nią patrzeć. - Podniosłem się na duchu i ruszyłem w jej kierunku.

- Chcesz walczyć z takiego powodu! Z tobą naprawdę jest coś nie tak!

- Shidou Irina! Seksualne żądze są źródłem mocy! To sprawiedliwość!!

- Amen! Boże, dodaj mi siły, abym mogła porąbać tego diabła!

Irina mocniej zacisnęła rękojeść swojego miecz i ruszyła w moja stronę. Schyliłem się, abym mógł kopnąć Irinę z dołu, kiedy będzie mnie próbowała ciąć. Zauważyła to jednak i zrobiła mały skok. Kopnąłem ziemię, dzięki czemu mogłem szybko wstać! Oto mój hak!

''OBRÓT!''

Mój hak ominął podbródek Iriny. Dziewczyna spojrzała na mnie ostro. Zamachnęła się na mnie kataną, ale uniknąłem ciosu, odskakując w tył. Przyjrzała mi się ponownie, z zszokowanym wyrazem twarzy.

- ……Przepraszam. Wygląda na to, że traktowałam cię za lekko. Naprawdę dobrze się ruszasz.

Irina miała poważną twarz. Och, mogę wygrać? Tak myślałem, ale……… Upadłem na ziemię…… Co do…… Poczułem że moc opuszcza moje ciało. Mogę się dalej ruszać, znosząc pewien ból. Ale to jest coś innego. Naprawdę nie miałem siły…… Cholera…co się stało……

Kiedy spojrzałem na mój brzuch, zobaczyłem że wydobywa się z niego dym! Czy to rana zadana przez święty miecz!? Kiedy to się stało!? Czy trafiła mnie podczas tego ataku!? Draśnięto mnie i teraz stanę się……

- To rana zadana świętym mieczem. Zranione nim diabły i upadłe anioły tracą swoją moc i zostają usunięte. Gdyby twoja rana była głębsza, mogłoby być niedobrze.

To tylko draśnięcie! Czy to zabiera aż tyle mocy, że upadłem na kolana!?

[Reset!]

Czas na aktywację Boosted Gear się skończył. Całą moc uleciała z mojego ciała i wróciła do normalnego poziomu. Jak to możliwe!

- Jeśli masz kolejne wzmacniacze, to wtedy powinieneś uniknąć ataku. Powinniśmy mieć uczciwe starcie. Przegrałeś, ponieważ użyłeś swojego Sacred Gear, nie wiedząc o różnicy mocy pomiędzy tobą, a twoim przeciwnikiem. Prosty błąd może stać się krytyczny w poważnej bitwie.

……Cholera by to. To bezużyteczne. Moje ciało nie może się ruszać…… Przegrałem? Czy zrobiłem z siebie idiotę przed Buchou i Asią? Okropność!

- Haaaaaaaaaaaa!!

Kiba wziął się w garść i próbował coś stworzyć we własnej dłoni. To coś miało kształt miecza, ale……

- Destrukcyjna potęga świętego miecza, czy destrukcyjna potęga mojego demonicznego miecza! Zobaczymy która jest silniejsza!

W dłoniach Kiby pojawił się ogromny miecz, który trzymał oburącz, a z jego ostrza emanowała złowieszcza aura. Był wielki. Większy od Kiby. Miał zdecydowanie ponad dwa metry. Kiba zamachnął się nim z siłą! Cięcie dosięgło Xenovi, ale ta tylko westchnęła, jakby była rozczarowana.

- Cóż za hańba, podjąłeś złą decyzję.
''
GACHIN!''

Gwałtowny odgłos metalu! Duży kawałek miecza poszybował gdzieś w powietrze. To broń Kiby została złamana. Excalibur Xenovii łatwo zniszczył demoniczny miecz Kiby.

- Twoją bronią są najróżniejsze miecze które możesz stworzyć oraz twoja prędkość. Potrzebujesz dużej siły, aby posługiwać się tak wielkim mieczem przez co stracisz szybkość, która jest twoim atutem. Szukasz jakiejś destrukcyjnej mocy? Przy twoim stylu walki jest to niepotrzebne. Nie wiesz o tym?
''
BANG!''

Głowica świętego miecza uderzyła Kibę w brzuch. To był prosty ruch, ale mimo to stworzył fale uderzeniową. Nawet pojedynczy atak głowicą miał destrukcyjną moc.

- Gacha!

Kiba upadł na ziemię i zaczął wymiotować.

- Nawet jeśli nie trafiono cie ostrzem, to powinno to wystarczyć, aby cie na moment zatrzymać. - Xenovia popatrzyła chwilę na Kibe i odwróciła się.

- ………Za……zaczekaj! - Kiba wyciągnął swoje ręce w jej stronę, ale wszyscy wiedzieli, ze to już koniec starcia.

Akeno-san usunęła barierę. Czerwona aura znikła, a bitwa była skończona.

- Senpai, sugeruję, abyś podczas naszej następnej walki postępował z większym opanowaniem. Rias Gremory, ufam ci co do wcześniejszej rozmowy. Dodatkowo powinnaś lepiej wytrenować swoje sługi. Ich błyskotliwe talenty bitewne maja swój limit.

Kiba patrzył na Xenowie z nienawiścią. Ona tymczasem spojrzała na mnie.

- Powiem ci jedną rzecz. “Smok Zguby” już się przebudził.

….....Co powiedziałaś?

- W końcu go spotkasz, ale biorąc pod uwagę twój obecny poziom, to nie wygrasz z nim.

Xenovia po powiedzeniu tego zabrała swoje rzeczy i opuściła nas.

- Zaczekaj na mnie Xenovia. Więc tak to wygląda Ise-kun. Powiedz mi, kiedy chcesz zostać osądzony. Amen. - Shidou Irina trzymając swój krzyż mrugnęła do mnie i zaraz potem się ulotniła.

Buchou zamknęła oczy. jestem pewien, że nie czuje się dobrze. Kiba i ja zdecydowanie zostaliśmy pokonani..

- Nic ci nie jest?

Asia położyła swoje dłonie na moim brzuchu i leczyła moją ranę swoim Sacred Gear. Przebrała się w zapasowy mundurek, który miała w starym budynku szkoły. Założyła go, ponieważ poprzedni rozerwałem na strzępy. Zielone, ciepłe światło, wydobywające się z jej dłoni, otoczyło mnie i leczyło moją ranę.

- Pokazałem ci moja niemiłą stronę, Asiu. - Powiedziałem to ze śmiechem, ale Asia potrząsnęła głową.

- Cieszę się, że twoje obrażenia są niewielkie. Byłam naprawdę przerażona, kiedy pomyślałam, że Ise-san mógłby zostać usunięty.

Aaach. Asia znów się o mnie martwiła? Dostarczam jej do tego zbyt dużo okazji.

- Przepraszam, że zdarłem z ciebie ubranie. - Przeprosiłem szczerze. Co by o tym nie myśleć, to była moja wina. Asia uśmiechnęła się jednak do mnie.

- Miałeś po prostu swój plan, prawda Ise-san? Nic się nie stało, jeśli zrobił mi to Ise-san.

……Chlip. Zrobiło mi się ciepło w oczach. Asio, wierzysz we mnie tak bardzo! Ale wiesz, że nie myślałem o niczym innym, niż zdzieranie ubrań. Aaaach. Uśmiech Asi jest taki jasny……

- ……Mógłbyś wygrać, gdybyś jeszcze raz wzmocnił swój Sacred Gear. - Koneko-chan powiedziała to masując moje ramię.

To boli. To boli Koneko-chan. Ona również miała na sobie swój zapasowy mundurek. Ale to pierwszy raz, kiedy powiedziała mi coś takiego! Byłem lekko poruszony!

- ………Niewiedza oznacza, że brakuje ci praktyki oraz prawdziwego doświadczenia bitewnego. - Aaau! Trafiłaś w sedno! Przepraszam za bycie takim lubieżnikiem!

- Powstrzymaj się Yuuto! - Usłyszałem głos Buchou.

Kiedy spojrzałem w tamta stronę, zobaczyłem Kibę, który próbował wyjść i złą Buchou. Co jest? Kiba gdzieś idzie?

- Nie wybaczę ci jeśli mnie zostawisz! Jesteś „Skoczkiem” grupy Gremory. Będę miała kłopoty, jeśli staniesz się „wygnańcem”. Natychmiast przestań!

- ……Uciekłem stamtąd dzięki pomocy moich towarzyszy. Dlatego muszę umieścić ich żal w moich demonicznych mieczach… - Po tych słowach Kiba zniknął.

- Yuuto....... Dlaczego?.......

Nie mogłem patrzeć na zasmucona twarz Buchou. Wzmogło to we mnie determinację.

- Aaaaa. Więc? Z jakiego powodu mnie wezwałeś?

Był następny dzień.

Wezwałem „Piona”, Saji'ego przed stację. Chłopak wyglądał apatycznie. Dzięki Buchou, udało mi się z nim jakoś skontaktować.

- …………On ma rację. Co wasza dwójka planuje?

Osobą która trzymała moją koszulę i nie zamierzała jej puszczać, była Koneko-chan. Spotkałem ja przez przypadek, kiedy byłem w drodze na spotkanie z Saji'm przed stacją. Próbowałem uciekać, ale łatwo mnie złapała. Jak zwykle, pod względem budowy fizycznej jestem w gorszej sytuacji, niż ta śliczna lolita. Cóż, nic nie można na to poradzić. Nie spodobało się jej to, ze próbowałem uciekać, jak tylko ją zobaczyłem. Nie przestawała mnie więc obserwować. Myślę, że żywi do mnie żal, ponieważ zdarłem z niej ubranie. Powód dla którego wezwałem Saji'ego. Jest nim…

- Zamierzam zapytać Shidou Irinę i Xenovię, czy pozwoliłyby mi zniszczyć święty miecz, Excalibur. - Kaszlnąłem raz i powiedziałem.

Nie tylko Saji, ale i Koneko-chan była tak zszokowana, że jej oczy stały się całkiem okrągłe.

<noinclude>
==Odnośniki tłumacza==

<references/>
</noinclude>

<noinclude>
{| border="1" cellpadding="5" cellspacing="0" style="margin: 1em 1em 1em 0; background: #f9f9f9; border: 1px #aaaaaa solid; padding: 0.2em; border-collapse: collapse;"
|-
| Cofnij do [[High_School_DxD_-_Tom_3_Zemsta_skoczka|Zemsty skoczka]]
| Powróć do [[High_School_DxD_(Polski)|strony głównej]]
| Przejdź do [[High_School_DxD_-_Tom_3_Rozdział_3 |Rozdziału III]]
|-
|}
</noinclude>

High School DxD - Tom 3 rozdzial 3

2012-06-28T19:23:46Z

195.69.81.103:

==Żywot 3: Planujemy zniszczenie Świętego Miecza!==

- Nieeeeeeeeee! Idę do domu! - Saji krzyczał i próbował uciec. Koneko-chan trzymała go jednak mocno.

Kiedy powiedziałem o moim planie zniszczenia Excalibura, Koneko-chan przemyślała go i zgodziła się.

[Chętnie pomogę. Chodzi o Yuuto-senpaia prawda?]

I tego po tobie oczekiwałem Koneko-chan! Ręka Saji'ego zaczęła sinieć, kiedy próbował się wyrwać i uciec. Koneko-chan trzymała go jednak mocno.

- Hyoudou! Dlaczego ja!? To problem waszej grupy, prawda!? Należę do Domu Sitri! Nie powinienem brać w tym udziału! W ogóle!! - Saji wynajdywał kolejne argumenty płacząc.

- Nie mów tak Saji. Jesteś jedynym diabłem, który wie że nam pomagasz.

- Gówno prawda! Nie ma takiej możliwości, żebym ci pomógł! Zabiją mnie! Zostanę zabity przez Kaichouuuuu!!

Oooch, na twojej twarzy pojawił się strach przed Kaichou. Musi być naprawdę przerażająca, huh.

- Twoja pani, Rias-senpai, jest surowa i miła! Ale wiesz o tym! Znasz jednak Kaichou!? Ona jest surowa ORAZ surowa!

Tak. Buchou jest surową, ale za to miłą osobą, prawca? Więc Kaichou jest surowa, huh. To dobrze dla ciebie. Po tym jak podjąłem decyzję, ruszyłem razem z Koneko-chan i Saji'm poszukać Shidou Iriny i Xenovii w mieście.

- Hej, Koneko-chan, wiesz że Kiba jest ofiarą „Projektu Święty Miecz” i żywi nienawiść w stronę Excaliburów, prawda?

Koneko-chan skinęła głową w odpowiedzi.

- Kiedy Irina i Xenovia do na przyszły, powiedziały coś takiego.

[Kościół podjął decyzję, że lepiej będzie zniszczyć wszystkie Excalibury, niż pozwolić upadłym aniołom skorzystać z nich. Naszym podstawowym zadaniem jest odebrać miecze upadłym aniołom.]

- Innymi słowy, mają rozkaz aby zniszczyć skradzione Excalibury, albo je odzyskać, prawda?

- ……Tak.

- Dlatego myślę, że moglibyśmy im pomóc w odzyskaniu mieczy, robiąc z Kiby główną osobę. Skradziono trzy miecze, więc nie będą miały nic przeciwko, jeśli odzyskamy lub zniszczymy jeden.

- ……Chcesz żeby Yuuto-senpai zniszczył jeden Excalibur i spełnił swoje życzenie, racja?

Zgadza się. Skinąłem głową i uśmiechnąłem się. W ten sposób Kiba dopełni swojej zemsty i wszystko wróci do normy. Dalej będzie mógł wykonywać swoje diabelskie obowiązki, z tym swoim uśmiechem. Tak właśnie myślałem.

- Kiba chce zwyciężyć przeciwko Excaliburowi i dopełnić zemsty za swoich dawnych towarzyszy. Xenovia i Irina muszą odebrać Excalibury upadłym aniołom, nawet jeśli będą je musiały zniszczyć. Mamy te same cele. Jedyne co nam pozostało to sprawdzić, czy te dwie będą chciały wysłuchać nas, diabłów.

- ……Trudno to wygląda.

- Hmmmm tak.

Było tak jak mówiła Koneko-chan. Prawdę mówiąc, możliwość aby się to stało, była nieduża. I jeszcze……

- ……Trzymamy to w tajemnicy przed Buchou i pozostałymi członkami.

Tak. Było tak jak mówiła. Nie mogliśmy dopuścić, aby Buchou i Akeno-san dowiedziały się o tym. Buchou zdecydowanie by tego nie pochwaliła.

[Nawet jeśli chodzi o Yuuto, nie możemy się mieszać do spraw aniołów.]

Na pewno by tak powiedziała. Jest wysokoklasowym diabłem, więc w tych sprawach jest surowa. Kiedy miałem zamiar ocalić Asię, sprzeciwiała się temu. Trzymałem to zresztą w sekrecie przed Asią. Ona jest typem, który nie potrafiłby tego ukrywać. Kłamanie też jej nie idzie.

- ……Kiedy już pogadamy z tą dwójką, może dojść do walki między nami i zwiększenia napięcia, które tylko wszystko pogorszy.

Może to się i tak skończyć. Chciałbym jeszcze coś zrobić, nawet jeśli mam narażać moje życie. Uoooo. Mogę przecież zginąć……

- Dlatego możesz odejść, Koneko-chan. Saji, jeśli będzie zbyt niebezpiecznie, możesz uciec.

- Pozwólcie mi uciec terazzzzzzzz!! To okropne! Kaichou mnie zabije, jeśli bez jej pozwolenia zrobię coś, co zniszczy Excalibur! Będzie mnie torturować!

Spokojnie, nie mazgaj mi się tutaj i trzymaj ze mną. Jeśli zrobi się niebezpiecznie, możesz uciec.

- Może negocjacje zakończą się sukcesem. Jeśli tak, będę potrzebował twojej pomocy.

- Uwaaaaaa! To lekkomyślne! Zginę! Zdecydowanie zginę!!

Masz rację. Ale nie znam zbyt dużo mężczyzn-diabłów, z którymi mogę porozmawiać. Jestem zdany na ciebie, Saji.

- Jeśli to dla naszego towarzysza, to nie odejdę. - Koneko-chan powiedziała to z oczami pełnymi siły.

Ta dziewczyna… Nie ważne co mówi, w jej wnętrzu płonie ogień. W bitwie przeciwko Feneksowi też była pełna animuszu. Myślę, że jej uczucia wobec towarzyszy także są bardzo silne.

Dwadzieścia minut szukaliśmy tych dziewczyn w mieście. Nie będzie łatwo odnaleźć dwójkę ubranych w białe szaty dziewczyny, wykonujących tajną misję……

- Proszę, udziel błogosławieństwa zagubionym owieczkom

- Proszę, okaz nam litość w imieniu naszego ojca w niebie!

Łatwo je znaleźliśmy. Dwie dziewczyny w białych szatach, które modliły się na chodniku. Wow. Stały po prostu od tak. Naprawdę łatwo było je znaleźć. Wygląda na to, że maja małe kłopoty. Przechodzący obok ludzie zerkali na nie.

- Jak to się mogło stać? Japonia naprawdę jest krajem rozwiniętym? Dlatego nie lubię państw, które nie maja zapachu naszej wiary.

- Nie mów tak Xenovia. Zgubiłyśmy wszystkie pieniądze, które miałyśmy. Musimy więc polegać na łasce tych heretyków, bo inaczej nie zdobędziemy jedzenia? Aaach, nie możemy kupić nawet jednego bochenka chleba!

- Hmph. A to wszystko dlatego, bo kupiłaś ten fałszywie wyglądający obraz.

Xenovia Wskazała obraz jakiegoś świętego, który był namalowany naprawdę źle. Co to u diabła jest? Oszukano je na jakiejś fałszywej wystawie?

- O czym ty mówisz? Osoba na tym obrazie wygląda jak święty! Sprzedawca na wystawie też to powiedziała!

- W takim razie pewnie wiesz, jaki to święty, prawda? Ja nie mam pojęcia.

Osoba z obrazu wyglądała na biednie ubranego cudzoziemca, z czymś nad głową. W tle obrazu był aniołek z trąbą, który unosił się w powietrzu.

- …Myślę że to……Święty……Piotr……?

- Nie gadaj bzdur. Święty Piotr tak nie wygląda.

- Nie, musi tak wyglądać! Jestem tego pewna!

- Aaach, dlaczego moim partnerem został ktoś taki jak ty……Czy Bóg poddaje mnie próbie?

- Hej, nie trzymaj głowy tak nisko. Wyglądasz wtedy na naprawdę przygnębioną.

- Zamknij się! Oto dlaczego nazywamy protestantów heretykami! Wierzycie w zupełnie inne rzeczy niż katolicy! Okaż więcej szacunku świętemu!

- Co! To z wami jest coś nie tak. Wy, w waszym katolicyzmie, dalej żyjecie według starych reguł!

- Coś ty powiedziała heretyczko?

- Kogo nazywasz heretyczką?!

Zaczęły się kłócić, potrząsając przy tym głowami……
''
BURCZENIE''

Usłyszeliśmy jak im burczy w brzuchach, mimo iż staliśmy w sporej odległości od nich. Obydwie upadły na ziemię, razem z hałasem dobiegającym z ich wnętrza.

- ……Po pierwsze napełnijmy czymś żołądki. Inaczej nie mamy szans na odzyskanie Excaliburów.

- ……Masz rację. Może zdobędziemy pieniądze zastraszając heretyków? Myślę, że napadanie na heretyków Bóg nam to wybaczy.

- Planujesz napaść na świątynie? A może chcesz ukraść skrzynię z datkami? Nie rób ani jednego, ani tym bardziej drugiego. Użyjmy naszych mieczy do odegrania jakiegoś przedstawienia. To międzynarodowa rozrywka, która działa w każdym kraju.

- Wspaniały pomysł! Możemy pociąć owoce naszymi Excaliburami, w ten sposób zdobędziemy pieniądze!

- Nie mamy owoców. To się nie uda. Potnijmy więc ten obraz.

- Nie! Nie możesz go pociąć!

Znów się zaczęły kłócić. Ruszyłem w ich stronę, mimo iż zaczynała mnie boleć głowa. Doprawdy, w ogóle nie przypominają dziewczyn, z którymi kilka dni temu kłóciłem się w pokoju klubowym.

- Pyszne! Japońska kuchnia jest wspaniała!

- Tak, tak! To jest to! To smak jedzenia z mojej ojczyzny!

Irina i Xenovia zaczęły objadać się jedzeniem zamówionym w rodzinnej restauracji. Rany, ile one jedzą. Czy one są naprawdę zabójczyniami wysłanymi przez Kościół Chrześcijański?

Gdy spostrzegły nas wcześniej, patrzyły na nas głodnymi oczami.

- Ummm…idziemy teraz coś zjeść, więc może chcecie się do nas przyłączyć?

Kiedy zadałem im pytanie, natychmiast się zgodziły.

[Zaprzedałyśmy nasze dusze diabłom.]

[To także realizacja naszej misji.]

Przez cały czas, kiedy tu szliśmy, mówiły coś takiego. Martwiłem się o moje pieniądze, ale Koneko-chan powiedziała, że też zapłaci. To nie męskie, jeśli pozwolę dziewczynie zapłacić! Tym bardziej, jeśli jest to moja kouhai! Chciałem to powiedzieć, ale kiedy zobaczyłem jak ta dwójka je, uznałem że byłbym w niezłym gównie, gdybyśmy nie zapłacili razem. To…to także dla klubu. To dla naszej grupy. A niech cię cholera Kiba! Przechodzę przez to całe gówno dla ciebie! Zażądam od Kiby, żeby mnie przedstawił jednej ze swoich gorących klientek!

- Ufff. Teraz jestem spokojna. To koniec świata, żeby diabły nam pomagały. - Powiedział Xenovia.

- Hej. Ufundowaliśmy wam jedzenie, a wy mówicie coś takiego? - Powiedziałem to powstrzymując moje emocje. Nie mogłem rozmawiać z nimi używając mocnych słów. Inaczej nie moglibyśmy negocjować.

- Uffffff! Dziękujemy wam za posiłek. Aaaach proszę cię Boże, obdarz te diabły swoim miłosierdziem. - Irina powiedział to, robiąc znak swoim krzyżem.

[Auuuuu]

Od razu rozbolała mnie głowa. Koneko-chan i Saji też tego doznali, gdyż każde z nich chwyciło się za głowę. Wygląda na to, że przez ten krzyż doznaliśmy obrażeń.

- Ach, przepraszam. Zrobiłam to bezmyślnie. - Na słodkiej twarzy Iriny pojawił się uśmiech.

Ta dwójka była wcale ładnymi dziewczynami, jeśli patrzyło się na nie normalnie. Xenovia wypiła kubek wody i odetchnęła głęboko.

- Więc, dlaczego do nas przyszliście? - Zapytała.

!Nigdy nie myślałem, że do tego przejdzie. Cóż, spotkanie z nimi nie wyglądało na przypadek.

- Przybyłyście tu obydwie, żeby odzyskać Excalibury, prawda?

- Zgadza się, mówiłyśmy już wam o tym przedtem.

Obydwie dziewczyny skończyły posiłek i nie wygląda na to, żeby miały wobec nas wrogie intencje. Nie było powodu, abyśmy wszczynali walkę w rodzinnej restauracji a nawet jeśliby do niej doszło, to z pewnością pokonałyby nas bez trudu.

- Chcę wam pomóc w zniszczeniu Excaliburów.

Obydwie wyglądały na zaskoczone, kiedy to powiedziałem. Popatrzyły na siebie.
''
GULP''

Przełknąłem ślinę i czekałem na ich decyzję. Wow, to straszne. Straszne! Jeśli odrzucą naszą ofertę, będziemy w niezłym gównie. To się może zmienić w bitwę między aniołami, upadłymi aniołami i diabłami! Jeśli o tym pomyśleć, to Excalibur jest bardzo ważną rzeczą. Zniszczenie go razem z diabłami jest może obrazą?

- Tak. Może to w porządku, zostawić wam jeden miecz, o ile potraficie go zniszczyć. Ale dla pewności wasza tożsamość nie zostanie ujawniona. Nie chcemy żeby „góra”, albo upadłe anioły pomyślały, że coś nas z wami łączy. - Powiedziała Xenovia, rozpraszając moje zmartwienia.

……Otworzyłem usta ponieważ nie oczekiwałem, że da nam pozwolenie od tak. Czy to w porządku? Jesteś poważna? Naprawdę?

- Hej Xenovia, jesteś pewna? Nawet jeśli to Ise-kun, to wiesz chyba, że jest diabłem? - Irina wzniosła sprzeciw. Cóż, to normalna reakcja

- Irina. Prawdę mówiąc dla naszej dwójki byłoby to naprawdę trudne, odzyskać Excalibury i stoczyć bitwę z Kokabielem.

- Wiem o tym, ale...

- Podstawowy cel jaki musimy osiągnąć, to zniszczyć trzy Excalibury, albo odzyskać je z powrotem. Jeśli nasze Excalibury też mają zostać skradzione, powinnyśmy je zniszczyć, zanim się to stanie. Nawet jeśli użyjemy naszej ostatniej deski ratunku, to dalej mamy tylko 30% szans na zakończenie misji z powodzeniem i powrót do domu.

- Myślałyśmy, że wskaźnik sukcesu był wystarczająco wysoki, aby przybyć do tego kraju i postawić nasze życie na szali.

- Tak. „Góra” też nam powiedziała, żebyśmy kontynuowały nasza misję i wysłała nas do tego kraju. To prawie jak samopoświęcenie.

- Czyż nie jest to, czego my, wyznawcy, pragniemy?”

- Zmieniłam zdanie. Moja wiara jest elastyczna. Mogę więc działać w najlepszy sposób.

- Ach ty! Myślałam o tym już od dawna, ale twoja wiara jest dziwna!

- Nie zaprzeczam. Ale myślę, że naszym obowiązkiem jest wypełnić misję i wrócić bezpiecznie. Zamierzam żyć i dalej walczyć dla Boga. Mylę się?

- ……Nie, ale...

- Oto dlaczego nie będziemy prosić diabłów o pomoc. Zamiast tego, możemy poprosić o pomoc smoka. „Góra” nam tego nie zabroniła. - Xenovia spojrzała na mnie.

Smok…… Mówiła o mnie. Istota która mieszka w moim lewym ramieniu……… Sekiryutei.

- Nigdy nie myślałam, że spotkam Sekiryutei w tak odległym kraju. Nawet jeśli zostałeś diabłem, widzę, że smocza moc dalej jest w tobie obecna. Jeśli legendy są prawdziwe, to możesz podwyższyć swoją moc do takiej, którą ma Maou, Prawda? Jeśli możesz zyskać taką moc jak Maou, to możesz zniszczyć Excaliburs bez wysiłku. Myślę, że spotkaliśmy się za sprawą Boga. - Powiedziała Xenovia radośnie.

- Do…dokładnie, nie zabronili nam pożyczać moc od smoka……… Ale mówisz straszne bzdury! Twoja wiara jest zdecydowanie dziwna!

- Wszystko co dziwne pasuje do mnie. Ale Irina, on jest twoim przyjacielem z dzieciństwa, racja? Zaufajmy mu. Smocza moc.

Irina zamilkła po słowach Xenovii, ale wyraz jej twarzy mówił, że pasuje jej to. Och! Czyli w porządku? Jesteście poważne? Ale ja, abym mógł zwiększyć moc do tej, którą ma Maou, muszę dalej podnosić moje umiejętności. Jeśli jednak przetransferuje moją zwiększoną na maksa moc do Kiby, to może on przewyższyć Excalibur, lub stać mu się równym. Jestem pewien, że prawdopodobieństwo jest bardzo wysokie.

- Dobrze. Negocjacje zakończone sukcesem. Użyczę wam moich smoczych mocy. Mogę więc zadzwonić po mojego partnera, który będzie z nami współpracował?

Wyjąłem telefon i zadzwoniłem do Kiby.

- ……Rozumiem sytuację. - Kiba westchnął i zamoczył usta w kawie.

Wezwaliśmy go do rodzinnej restauracji.

[Jestem tu z tymi dziewczynami od Excaliburów. Chcę, żebyś tu przyjechał, Kiba.]

Kiedy to powiedziałem, przyjechał tu bez słowa skargi.

- Prawdę mówiąc, czuje się trochę niezadowolony z tego, że posiadaczki Excaliburów dają mi pozwolenie na zniszczenie ich.

- Mówienie w taki sposób jest bardzo grubiańskie. Jeśli jesteś „wygnanym diabłem”, powinnam cie zlikwidować bez tracenia czasu.

Kiba i Xenovia patrzyli na siebie z wrogością w oczach. Hej, hej. Nie walczmy przed strategiczną współpracą.

- Więc z powodu „Projektu Święty Miecz”, żywisz nienawiść w stronę kościoła i Excaliburów.

Kiba zaostrzył swoje spojrzenie z powodu słów Iriny.

Oczywiście. - Odpowiedział cichym, zimnym głosem.

- Ale Kiba-kun, poszukiwanie użytkowników świętych mieczy przyniosło rezultaty. Dlatego stworzono takich ludzi jak Xenovia oraz mnie, którzy potrafili się dostosować do świętych mieczy.

- Myślicie że to usprawiedliwia mordowanie obiektów eksperymentu, ponieważ projekt uznano za nieudany?

Kiba spojrzał na Irinę oczami pełnymi nienawiści. Zdecydowanie, zabicie ich jest okrutne. Zbyt okrutne. Myślę, że taki czyn jest nieludzki dla tych, którzy wierzą w Boga. Nawet Irina nie wiedziała ci odpowiedzieć.

- Ten incydent stał się najgorszą sprawą wśród z nas, a ludzie czuli odrazę do tej zbrodni. O osobie, która była wówczas odpowiedzialna za projekt, mówiono że ma problemy ze swoją wiarą. Został więc oskarżony o herezję. Teraz przeszedł na stronę upadłych aniołów. - Powiedziała Xenovia.

- Na stronę upadłych aniołów? Jak on się nazywa? - Kibę zainteresowała wypowiedź Xenovii.

- ……Balba Galilei. Nazywany również „Arcybiskupem Ludobójcą”.

Balba. Więc takie jest imię wroga Kiby.

- ………Jeśli podążę za upadłymi aniołami, wtedy dopadnę i jego…… - W oczach Kiby pojawiła się determinacja.

Poznanie celu było dla niego dużym krokiem naprzód.

- Jeśli tak to wygląda, to podzielę się z wami pewną informacją. Pewnego dnia zostałem zaatakowany przez kogoś, kto miał Excalibur. Zabił wtedy księdza. Zabity był prawdopodobnie z waszej organizacji.

[!]

Wszyscy byli zaskoczeni. Oczywiście! Nigdy nie myślałem, że Kiba był w coś wplątany przed nami! Dlatego był taki cichy przez cały ten czas? Byłem pewien, że coś mu zaprząta myśli.

„Ten ktoś to Freed Zelzan. Czy to imię brzmi znajomo?”

Freed! Ten cholerny klecha! Bardzo dobrze go pamiętam. Szalony ksiądz z poprzedniej historii! To on dalej jest w mieście!? Xenovia i Irina po usłyszeniu słów Kiby, spojrzały na niego przenikliwym głosem.

- Rozumiem, więc to on.

- Freed Zelzan. Były egzorcysta z Watykanu. Geniusz, który został egzorcystą już w wieku trzynastu lat. Ma na swoim koncie dużo wielkich dokonań, ponieważ likwidował diabły i mistyczne bestie.

- Przesadził jednak. Zaczął nawet zabijać własnych sojuszników. Freed od samego początku nie wierzył w Boga. Jedyne co nim kierowało to pociąg do walki, mordercze intencje wobec potworów oraz nienormalna obsesja na punkcie bitew. Było kwestią czasu, kiedy popadnie w herezję.

Aaach. Więc wy też mieliście z nim problemy. Rozumiem wasze uczucia.

- Więc to tak? Freed używa ukradzionego przez siebie Excalibura do zabijania naszych wyznawców. Ponieważ grupa likwidacyjna nie mogła się nim wcześniej zająć to teraz musimy za to płacić. - Xenovia powiedziała to z nienawiścią.

Freed z pewnością jest znienawidzony przez wielu ludzi. Cóż, to chyba oczywiste.

- W każdym razie ustalmy wspólną strategię.

Xenovia wyjęła długopis i napisała coś w notatniku. Dała nam swoje dane kontaktowe.

- Jeśli coś się stanie, zadzwońcie na ten numer.

- Dziękuję. Też wam damy……

- Twoja mama dała już nam twój numer.

- Mówisz poważnie!? Mama!? Dała wam go bez mojego pozwolenia!?-

Powiedziała im jaki jest numer telefonu jej syna i to bez mojego pozwolenia.

[Dlaczego do niego nie zadzwonisz?]

Prawdopodobnie dała go jej, ponieważ jesteśmy przyjaciółmi z dzieciństwa!

- Więc to by było na tyle. Następnym razem zrewanżuję ci się za ten posiłek, „Sekiryutei” Hyoudou Issei. - Xenovia po powiedzeniu tego wstała.

- Dziękuję za posiłek, Ise-kun! Następnym razem też traktuj mnie równie dobrze! Nawet jeśli jesteś teraz diabłem, Bóg pozwoli na to, jeśli to będzie Ise-kun, który poczęstował mnie posiłkiem! Jeśli chodzi o jedzenie, to jest to w porządku! - Irina podziękowała mi i mrugnęła.

Czy to jest zgodne z twoją wiarą? Odesłaliśmy tą dwójkę i wzięliśmy głęboki oddech.

Fuuuu. Gładko poszło. Myślałem że to lekkomyślny plan, ale poszło łatwiej niż myślałem. Drżałem z przerażenia na myśl, że mogę zostać pocięty przez Excalibury, jeśli negocjacje się nie powiodą. Mogło to wywołać wojnę pomiędzy diabłami, a ludźmi stojącymi po stronie Boga…… To był śmiały krok z mojej strony.

- ……Ise-kun. Dlaczego to zrobiłeś? - Zapytał Kiba cicho.

Był zapewne zdumiony, dlaczego pomagam mu w jego zemście.

- Cóż, jesteśmy towarzyszami. Należymy do tej samej grupy. Pomogłeś mi też wcześniej. To nie tak, że chcę ci się za to odwdzięczyć, ale pomyślałem, że tym razem to ja ci podam pomocną dłoń.”

- Jeśli będę działał sam, to wtedy mógłbym przysporzyć kłopotów Buchou. To jest powodem, racja?

- Oczywiście. Buchou będzie smutna, jeśli będziesz się tak miotał dookoła. Cóż, prawdą jest, że ułożyłem tEn plan sam, bez wciągania Buchou w kłopoty. To na pewno lepsze, niż gdybyś miał stać się „wygnańcem”, prawda? Teraz są szanse na pomyślne zakończenie wszystkiego, kiedy weszliśmy w spółkę z tymi dziewczynami od Kościoła.

Kiba ciągle wyglądał na niezadowolonego. Ummm, ciężko mu się ze mną zgodzić. Wtedy Koneko-chan przemówiła.

- ……Yuuto-senpai. Będę samotna… jeśli znikniesz. - Nagle Koneko-chan przemówiła.

[[Image:High_school_dxd_v3_171.jpg|thumb|''……Yuuto-senpai. Będę samotna… jeśli znikniesz.'']]

Koneko-chan przybrała smutny wyraz twarzy. Zwykle jest taka wyprana z emocji, ale ta nagła zmiana miała duży wpływ na wszystkich facetów tutaj.

- ……Pomogę ci……więc proszę, nie odchodź.

…Urok Koneko-chan. Cholera. Nawet jeśli nie powiedział tego do mnie, poczułem jak moje serce bije mocniej. Aaach, zdecydowanie nie mógłbym porzucić tej grupy. Jeśli kohai powiedziałaby mi coś takiego, to nie mógłbym się zbuntować! Kiba wyglądał na zakłopotanego, ale uśmiechnął się.

- Ha ha ha. Poddaje się. Jeśli Koneko-chan mówi mi coś takiego, to nie jestem w stanie zrobić czegoś nierozważnego. Dobrze. Będę z wami współpracował. Dziękuję Ise-kun, wiem już kto jest moim prawdziwym wrogiem. Ale teraz kiedy robimy to wszyscy razem, to na pewno pokonamy Excalibur.

Och! Kiba był chętny do zrobienia tego! Koneko-chan uśmiechnęła się z ulgą. Cholera! Wyglądasz tak słodko Koneko-chan! Poczułem, że moje serce przyśpieszyło, chociaż nie jestem lolikonem!

- Dobra! Teraz mamy grupę, która zniszczy Excalibur! Pozbądźmy się tych skradzionych mieczy i tego cholernego Freeda!

Byłem podładowany! Dobra! Zrobimy to! Możemy to zrobić, ja, Kiba i Koneko-chan! Nie, my to zrobimy! Czekaj na nas Excalibur, Freed! Był jednak wśród nas ktoś niezbyt chętny do czynu.

- ……Ummm, więc ja też muszę to robić? - Zapytał Saji podnosząc rękę do góry.

- To znaczy, jestem w to niezaangażowany……Właściwie to w jaki związek maja ze sobą Kiba i Excalibur?

Och, racja. ten gość nie ma pojęcia o Kibie i Excaliburze. Saji prawdopodobnie nie zrozumiał nawet, o co chodziło we wcześniejszej rozmowie.

- ……Pogadajmy przez chwilę.

Kiba, gdy skończył pić kawę, zaczął opowiadać o swojej przeszłości. O Projekcie Święty Miecz, będącym tajnym eksperymentem Kościoła Katolickiego, o badaniu wielu ludzi, którzy umieli używać świętych mieczy, w pewnym instytucie. Było tam wiele dziewczyn i chłopaków, którzy potrafili władać mieczem i byli posiadaczami Sacred Gear. Dzień po dniu, byli poddawani nieludzkim eksperymentom. Odebrano im ich wolność i eksperymentowano z nimi. Nie traktowano ich jak ludzi, a ich życia były lekceważone. Ale wszyscy mieli marzenie. Żyć. Zmuszano ich do wierzenia w to, że są kochani przez Boga i czekali kiedy „ten dzień” nadejdzie. Wierzyli, ze staną się kimś wyjątkowym. Wierzyli że staną się ludźmi, którzy są w stanie władać świętymi mieczami. Skończyło się jednak na „likwidacji”. Kiba i jego towarzysze nie mogli używać świętych mieczy.

„……Wszyscy zginęli. Zostali zabici. Zabici przez sługi Boże. Nikt z nas nie przeżył. A wszystko tylko dlatego, bo nie mogliśmy władać świętymi mieczami. Na innych chłopców i dziewczyny wypuszczono trujący gaz. Wypuścili go na nas mówiąc “amen”. Wymiotowaliśmy krwią i cierpieliśmy, leżąc na podłodze. Nawet wtedy szukaliśmy pomocy u Boga.”

Kiba opowiadał nam swoją historię. Słuchaliśmy go w ciszy. Kiba jakoś uciekł z laboratorium, ale trujący gaz już go zaraził. Niezależnie od pewnych ludzi, obiekty testów których zdolności były poniżej średniej, zostały usunięte, ponieważ nie były potrzebne. Kiba któremu udało się uciec, spotkał Buchou, która przyjechała zwiedzić Włochy i umarł. A teraz był tutaj.

- Chcę dopełnić żalu po moich towarzyszach. Nie, nie chcę, aby ich śmierć poszła na marne. Muszę żyć w tym miejscu i udowodnić, ze jestem silniejszy niż Excalibur.

…Cóż za gwałtowną przeszłość miał. Przeszłość Asii także była smutna. Ale Kiba w swoim życiu musiał przejść rzeczy, które trudno sobie wyobrazić… Prawdę mówiąc nie potrafię sobie wyobrazić bólu, przez który musiał przejść Kiba. Myślę jednak, że trudno jest żyć tylko dla zemsty. Buchou powiedziała, że zrobiła z niego swojego sługę, żeby wykorzystać jego talenty do czegoś więcej, niż pokonanie Świętego Miecza.

- Uuuuuuu…chlip………

Słuchaliśmy o przeszłości Kiby z poważnymi twarzami, ale usłyszeliśmy czyjś płacz. To był Saji. Płakał głośno. Z jego oczu toczyło się dużo łez i ciekło mu też z nosa………

- Kiba! To musiało być okropne! To musiało być bolesne! Cholera by to! Nie ma żadnego Boga ani nadziei dla tego świata! Czuję teraz dla ciebie mnóstwo sympatii! Tak, cóż za straszna historia! Już rozumiem, dlaczego tak nienawidzisz ludzi Kościoła i Excaliburów! - Saji powiedział to, biorąc do ręki dłoń Kiby.

Oooch. Patrzcie tylko, co mówi.

- Prawdę mówiąc, nie lubiłem cię wcześniej, ponieważ tak dobrze wyglądasz…… Ale teraz wszystko jest inaczej! Ja też pomogę! Jestem nawet gotowy na karę od Kaichou! Ale najpierw musimy zniszczyć Excalibur! Też będę ciężko pracował! Powinieneś żyć! Nie porzucaj Rias-senpai, która cię ocaliła!

To co mówił było dziwne… ale był taki jak ja, pełny pasji! Może i był dobrym facetem. Tak, nie był złą osobą. Źle się czułem z powodu targania go aż tutaj, ale ostatecznie spodobało mu się tutaj.

- Dobra! Nadszedł czas! Chcę, żebyście posłuchali teraz mojej historii! Powinniście coś o mnie wiedzieć, jeśli mamy współpracować!

Saji wyglądał na trochę nieśmiałego, zaczął więc mówić z lśniącymi oczami:

- Moim marzeniem jest……zrobić mojej Kaichou dziecko i poślubić ją! Ale wiesz…… coś takiego jest trudne dla takiego niepopularnego chłopaka jak ja. Nie ma żadnej dziewczyny, z którą mógłbym to zrobić… Ale pewnego dnia osiągnę moje cele……

………Po wysłuchaniu tego wyznania, coś wewnątrz mnie wyszło na zewnątrz. Wtedy cały ładunek łez wypłynął z moich oczu. Oczywiście. Oczywiście idioto! Ten gość! Saji! On jest taki sam jak ja! Ma takie same uczucia jak ja! Miałem sam sposób rozumienia świata co ja…… Byłem tak poruszony, że prawie się popłakałem. Ale przycisnąłem dłonie do ust i powstrzymałem to. Złapałem Saji’ego za rękę i powiedziałem mu wprost:

- Saji! Posłuchaj mnie! Moim celem jest miętoszenie piersi mojej Buchou……i ssanie ich!

- ........!

''WYLEW''

Po chwili przerwy, z oczu Saji’ego wylało się jeszcze więcej łez.

- Hyoudouuuu! Czy ty wiesz, co ty mówisz? Czy wiesz jakie to trudne marzenie do zrealizowania, dotykanie piersi wysokoklasowego diabła…… Dotykać piersi swojej pani?

- Saji. Możesz ich dotykać. Możesz dotykać piersi wysokoklasowego diabła…… Możesz dotykać piersi swojej pani! Dotykałem piersi Buchou tą ręką. - Powiedziałem to pokazując moją dłoń. Saji spojrzał na nią z zszokowaną twarzą.

- Niemożliwe!? Coś takiego jest możliwe!? Nie kłamiesz, prawda!?

- To nie kłamstwo. Piersi twojej pani są daleko, ale to nie jest tak, że nie możesz ich dosięgnąć.-

- Ssać je…!? Ssać pie…Piersi Kaichou… mówisz o sutkach, prawda…? Miejsce które chcesz ssać to sutki, racja…?

- Idiota! Jeśli masz zamiar ssać piersi, to chyba rozumie się samo przez się, że chodzi o sutki! Tak! Zamierzam ssać sutki!

- ...........!

Nie ma rzeczy niemożliwych dla dwóch facetów, którzy zakochali się w piersiach swoich pań! Uścisnęliśmy sobie dłonie. Towarzysze. Wojenni kumple. Nawet jeśli użyłem zbyt wielu słów, to nie potrafię wyjaśnić łączących nas relacji. W tym momencie Saji i ja poczuliśmy, że nasze dusze są nawzajem połączone.

- ………Achacha.

- ………Jesteś najgorszy.

Kiba i Koneko-chan, którzy siedzieli obok nas westchnęli. Jeśli się rozejrzeć po restauracji, to wszyscy się na nas gapili dziwnymi oczami. Cóż, nie mam nic przeciwko. W ten właśnie sposób została sformowana „Drużyna likwidacyjna Excalibura”.

Kilka dni później...

Siedziałem przy mojej ławce w klasie i ciężko wzdychałem. Codziennie nasza czwórka; ja, Kiba, Koneko-chan i Saji, poszukiwała Excalibura. Naszym przeciwnikiem był ten cholerny klecha Freed, który służy upadłym aniołom. Podobno polował na księży, wysłanych przez Kościół. Wędrowaliśmy więc po mieście przebrani za duchownych, ale dalej nie mogliśmy go znaleźć. Cóż, tak naprawdę to nie życzyłem sobie go kiedykolwiek oglądać. Nosiliśmy stroje księży, które dała nam Xenovia. Miały one niwelować naszą moc, ale dalej nie mogliśmy go spotkać. Gdzie ten klecha się ukrywa? Chciałem go znaleźć, żeby Kiba mógł zniszczyć Excalibur… W tym tempie złapie nas w końcu Buchou, a wtedy dopiero znajdziemy się w niezłym gównie. Zaczęła się ostatnio robić podejrzliwa wobec nas…… Przepraszam Buchou, że robię coś takiego, nie mówiąc ci o tym. Będę cię musiał potem dużo przepraszać. Będę pracował tak ciężko, jak się da. Dlatego pozwól nam to zrobić. W ten właśnie sposób przepraszam ją w moim sercu.

- Ostatnio masz bardzo poważną twarz, Ise. - Powiedział Motohama poprawiając okulary.

- ch? Aaach, tak, trochę. Nawet ja muszę czasem pomyśleć o czymś poważnym.

- Doprawdy? Myślisz o miętoszeniu piersi Rias-senpai, czy Himejimy-senpai?

- Codziennie mam ciężki wybór, Motohama. Tak przy okazji, jeśli chodzi o określenie rozmiaru, Buchou wygrywa. Buchou wygrywa też, jeśli chodzi o określenie obfitości. Ale jeśli chodzi o miękkość, wygrywa Akeno-san…… Nie, Buchou ma więcej ciała, ale Akeno-san ma dobrą równowagę pomiędzy piersiami a otoczkami. Przypomina mi trochę Yamato Nadeshiko! Jeśli chodzi o frajdę, to pieszczenie piersi Buchou jest lepsze. Ale piersi Akeno-san też są wielkie.

- Jeśli dalej będziesz tak robił, to pewnego dnia zginiesz z rąk fanów tej dwójki, wiesz o tym? Jest ich naprawdę wielu w tej szkole.

- Motohama…… Piersi są ważniejsze od życia.

- …Ależ to głębokie. Czuję się zszokowany w moim sercu.
''
SZCZYP
''
Ktoś uszczypnął mnie w policzek. To Asia-chan. Wygląda jakby była w naprawdę złym nastroju.

- Ahia-khan czo ty robysz?

- .........................

Asia szczypała mnie w policzek nie mówiąc ani słowa. Ale to typowe dla niej, ponieważ nie robiła tego mocno. Musiała słyszeć wszystko, co mówiłem……

- A niech cię cholera! Ise, ty Ero-daiou<ref name="Ero-daiou">Wielki Zboczony Król.</ref>! Pogwałciłeś Klub Okultystyczny! I to nie tylko jego, bo Asia-chan traktuje cię też tak miło! Nieeeeee! - Matsuda ze spuszczoną głową, wylewał na mnie swój gniew.

- …My wiemy, Ise. Podobno po zajęciach klubowych idziesz z Rias-senpai i Asią-chan, trzymając je obie za ręce, czy to prawda? Próbujesz wracać do domu, trzymając dwa kwiatuszki w ramionach? Powinieneś trafić do innego wymiaru i zostać stopiony przez jakiegoś obślizgłego potwora.

Nie, nie Motohama. To nie takie proste jak mówisz. To dlatego że Asia i Buchou rywalizują ze sobą z nieznanego powodu. Dlatego czuję się niezręcznie, kiedy jestem w środku…… Nie mogę między nimi nawet swobodnie oddychać! Zawsze kiedy to się dzieje, prześladują mnie złe myśli w stylu „Czy mogę zostać królem haremu?” Jestem bezużytecznym facetem, ponieważ nie potrafię nawet kontrolować pojedynczej dziewczyny.

- Tak przy okazji, Ise. Co z naszymi planami, żeby iść na kręgle i karaoke? - Zapytał Motohama, kiedy powrócił do swojego normalnego ja.

Tak. Nasza trójka oraz Asia i Kiryuu, planowała bawić się pół dnia, podczas następnego weekendu. Zaprosiliśmy też Koneko-chan i Kibę. Co dziwne, Koneko-chan chętnie zgodziła się przyjść. Myślałem, że ona pewnie odmówi……… Problemem był Kiba. Miałem z nim o tym porozmawiać, ale w obecnej sytuacji……

- Asia i Kiryuu przyjdą. Koneko-chan też.

- Uooooooooo! Asia-chan i Toujou Koneko-chan! Mogę na tym skupić moje napięcie! - Krzyknął Matsuda.

Och, zaczęły mu cieknąć łzy… Wygląda na to, że pragnął rozmowy z dziewczynami. Przepraszam Matsuda. Radzę sobie lepiej od was, ponieważ każdy mój dzień spędzam z ślicznymi dziewczynami. Ma to jednak i swoje wady.

''PLASK!''

Ktoś walnął Matsudę w głowę. To ta okularnica, Kiryuu.

- Przepraszam za to.

Miała niemiły wyraz twarzy.

- Fu. Ty jesteś dodatkiem do Asii-chan. Mamy już osobę noszącą okulary i jest nią Motohama. Wszystko więc w porządku.

- Cóż to za postawa, Matsuda? Nie wypchaj mnie do tego samego przedziału, co ten zboczony okularnik. Jest skazą naszej grupy.

- Co za kobieta! Okulary Motohamy są specjalne, ponieważ potrafią oszacować wymiary każdej dziewczyny! Jest inny niż ty!

Ale Kiryuu uśmiechnęła się głupio, słysząc wypowiedź Matsudy.

- Myślisz, że jest jedynym, który potrafi to robić?

[!]

Poczuliśmy się niepewnie! Kiryuu spojrzała w dół na nasze krocza!

- Hmm rozumiem, rozumiem.

Poczułem coś niebezpiecznego, więc zakryłem moje krocze obiema dłońmi! Kiedy spojrzałem, to zobaczyłem, że Motohama i Matsuda też to zrobili! Po zobaczeniu naszej reakcji, okulary Kiryuu zaczęły świecić.

- Fufufu. Moje okulary mają zdolność oceniania wielkości męskiej “rzeczy”. Od długości do obwodu.

Co…Co za okropna umiejętność! Kiryuu zna rozmiary wszystkich facetów w klasie!? Byłem przerażony. Ale Kiryuu położyła mi dłoń na ramieniu i uśmiechnęła się.

- W porządku. Twój jest całkiem wielki. Jeśli „to” byłoby zbyt duże, mogłoby wywierać presję na kobietę, ale nadal potrzebujesz pewnego rozmiaru. Tak, Rias-senpai i Asia zdecydowanie będą zadowolone.

Uoooooooo! To molestowanie seksualne! Jestem molestowany seksualnie przez dziewczynę!

- To dobrze dla ciebie, Asia.

- ?

Asię zakłopotały słowa Kiryuu. Nie musisz jej mówić takich rzeczy!

- Rany, nic nie można poradzić. Mówię, że „rzecz’ Hyoudou…… - Kiryuu szeptała do ucha Asii.

- Hej, hej, nie mów Asii dziwnych rzeczy!

Pociągnąłem Asię w moja stronę, chroniąc ją. Rany, nie mogę osłabiać mojej gardy przed tą dziewczyną. Có…cóż, Asia widziała już moją „rzecz’ wcześniej……

- W każdym razie, idą wszyscy oprócz Kiby, prawda? - Kiryuu szybko zmieniła swoją postawę, kiedy zauważyła, że nie może kontynuować tej rozmowy.

- Nie, spróbuję jakoś przekonać Kibę, żeby z nami poszedł. Wcześniej powiedział, że chętnie się z nami wybierze.

Tak. Jakoś go ze sobą zabiorę. Powinniśmy się cieszyć naszym życiem!

Tego samego dnia po szkole.

Po zakończeniu zebrania klubowego, zebraliśmy się wszyscy w parku i przebraliśmy w stroje księży oraz zakonnic. Krzyże które mieliśmy, były fałszywe. Gdyby były prawdziwe, moglibyśmy odnieść obrażenia. Chodziliśmy w tych strojach po całym mieście. Przebywaliśmy głównie w miejscach, gdzie nie było wielu ludzi. Naprawdę chciałem, żeby dzisiaj do czegoś doszło.

Myślałem o tego typu rzeczach, a tymczasem czas pędził szybko i był już wieczór…… będziemy mieli kłopoty, jeśli nie wrócimy wkrótce. Robimy to wszystko w sekrecie przed Buchou i pozostałymi. Byłoby kłopotliwe, gdyby przyłapał nas samorząd uczniowski.

- Fuu. Dzisiaj znowu żadnych postępów. - Saji powiedział to, jakby stracił zainteresowanie.

Był przecież tym, który wyraził najwięcej chęci do zrobienia tego. To naprawdę miły facet. Nasze pierwsze spotkanie było okropne, ale wygląda na to, że możemy znaleźć wspólny język. Jest zboczeńcem, na takim samym poziomie jak ja. Można powiedzieć, że to mój odpowiednik w grupie Sitri. Tak sobie myślałem, kiedy idący na początku Kiba, nagle się zatrzymał.

- ……Yuuto-senpai.

Wygląda na to, że Koneko-chan też coś poczuła.

UDERZENIE SERCA

Nagle poczułem zimno w moim ciele. Czy to mordercze skłonności? Czy my byliśmy ich celem?

- Patrzcie! - Krzyknął Saji.

Kiedy wszyscy tam spojrzeliśmy, zobaczyliśmy spadającego w dół księdza z białymi włosami i długim mieczem!

- Boża opieka dla grupy kapłanów!

BRZDĘK!

Kiba dobył szybko swojego demonicznego miecza i sparował cięcie Freeda.

- Freed!

- …! Czy to twój głos, Ise-kun? Heeee. Czyż to nie dziwne spotkanie!? Jak tam? Czy twoja smocza moc wzrosła? Czy to w porządku zabić cię teraz?

- Boosted Gear!

[Boost!!]

Moja moc wzrosła. Tym razem moim zadaniem jest wsparcie. Przetransferowałem moją moc do Kiby. Chciałem, żeby Kiba walczył ze wszystkich sił, ale chciałem mu pomóc, gdyby był w niebezpieczeństwie.

- Rozciągnij moją linę!

''SWISH!
''
Coś, co wyglądało na chudą, czarną rękę, opuściło dłoń Saji’ego i pomknęło w stronę Freeda. Jego dłoń była wyposażona w słodko wyglądającą, zdeformowaną twarz jaszczurki. Lina wychodziła z jej ust. Więc ta chuda, czarna ręka, to język jaszczurki!

- Cóż za ból!

Freed próbował ją odpędzić swoim świętym mieczem, ale język jaszczurki zmienił kierunek i podążył ku dołowi. Utkwił na prawej stopie Freeda i zaczął okręcać się dookoła jego nogi. Freed próbował przeciąć go swoim mieczem, ale ten przechodził przez niego, jakby język nie miał żadnej fizycznej postaci.

- Nie przetniesz tego łatwo. Kiba! Dzięki temu nie ucieknie! Pozbądź się go!

Dobra robota Saji! Rozumiem, Uniemożliwił mu poruszanie się! Freed ma szybkie nogi. To dobry pomysł powstrzymać go przed ucieczką. Jesteś bystry, Saji!

- Dziękuję.

Kiba poruszał się szybko! Pędził w stronę Freeda z dwoma demonicznymi mieczami.

- Chi! Więc to nie tylko „Wymazywacz Świętości”, rozumiem! Mieć tyle demonicznych mieczy. Nie masz czasem zdolności „Narodzin Miecza”? Wow. Jesteś winny posiadania rzadkiego Sacred Gear!

Wygląda na to, że Freeda naprawdę bawiło to, co ma naprzeciwko siebie i o czym mówił. Więc podczas bitwy, ciągle jest takim samym dziwakiem co zwykle!

- Ale normalny demoniczny miecz, nie sprosta wyzwaniu, rzuconemu przez mój…

''BRZDĘK!''

Obydwa demoniczne miecze Kiby pękły, wydając przy tym charakterystyczny głos!

- ……mój Excalibur-chan.

- Ku!

Kiba ponownie stworzył demoniczny miecz. Ale wygląda na to, że Excalibur był zbyt potężny. Mógł zniszczyć demoniczny miecz jednym ciosem!

- Kiba! Chcesz dostać moją moc?

- Poradzę sobie! - Kiba odrzucił moje wsparcie.

Wygląda na to, że jest nieźle wkurzony. Cóż, tego należało się spodziewać. Kiba już raz przegrał z Excaliburem Xenovii. Jego duma by prawdopodobnie nie wytrzymała, gdyby przegrał drugi raz.

- Ha ha ha! Sposób w jaki patrzysz na mój Excalibur jest straszny. Czyżbyś z jakiegoś powodu go nie lubił? Cóż, nie wiem co ci się stało! Czy wiesz, że jeśli cię nim trafię, to zostaniesz zlikwidowany bez śladu? Wiesz, że zginiesz! Zginiesz! Tak po prostu!

Freed skoczył! Kiba próbował go zablokować, tworząc dookoła demoniczne miecze. Ale…

''BRZDĘK!''

Święty miecz, który był spowity biało-niebieskim światłem, złamał miecze Kiby jednym dmuchnięciem! Freed zaatakował drugi raz, bez tracenia czasu! Niedobrze! Zaraz zabije Kibę! Wtedy poczułem coś dziwnego……… Huh? Ktoś mnie podnosi? Spojrzałem z przerażeniem w dół, to była Koneko-chan. Koneko-chan podnosiła mnie!!

- ……Ise-senpai, proszę, uratuj Yuuto-senpaia.

''RZUT!''

Zostałem rzucony z dużą mocą! Dziewczynka o nadludzkiej sile rzuciła mną w powietrze! Uwaaach! Koneko-chan, nie jestem przedmiotem! Nie możesz mną rzucać!

- Uooooooooo! Koneko-chaaaaaaaan!!

Zbliżałem się do Kiby krzycząc. Cholera! Tu nie można nic pomóc!

- Kibaaaaaaaa! Prześlę ci moją moooooooooc!

- Uwach! Ise-kun!

Uaktywniłem mój Sacred Gear, gdy zbliżyłem się do Kiby.

[Transfer!!]

Rozległ się dźwięk, a smocze moce ruszyły w stronę Kiby! Z jego ciała wydostała się aura. Było jej tyle, że pokryła całe jego ciało.

- ……Skoro już to mam, to użyję teraz tego! „Narodziny Miecza”!

ZAN!

Na całym obszarze pojawiły się nagle ostrza! Wyrastały z ziemi! Z bieguna światła! Ostrza wyrastające z różnych miejsc, miały inne kształty.

- Chiii!

Freed narobił hałasu swoim językiem, wtedy zaczął niszczyć kolejne demoniczne miecze.
''
SWISH!''

Kiba zniknął ze swoim demonicznym orężem i wkrótce znalazł się w jednym z wyłomów. Używał demonicznych mieczy, jako podestów, by poruszać się swobodnie dookoła! Wow! Z moimi oczami mogłem tylko dostrzec, jak coś porusza się z lewej i z prawej! Tego można był oczekiwać po szybkości „Skoczka”! Freed podążał swoimi oczami za ruchami Kiby!

''SWISH!''

Z odgłosem wiatru, demoniczny miecz pędził w stronę Freeda! Kiba rzucił jednym z demonicznych mieczy, kiedy używał ich jako ścieżki! Nie! To nie był tylko jeden demoniczny miecz! Było kilka demonicznych mieczy, które nadlatywały z różnych kierunków!

- Uchaa! Cóż za wspaniała cyrkowa sztuczka! Ty parszywy diable!

''BRZDĘK! BRZDĘK! BRZDĘK!''

Freed odbił demoniczne miecze jeden po drugim, z wyrazem podniecenia na twarzy!

- Mój Excalibur to „Excalibur Szybkości”! Pod względem prędkości, nie przegra z niczym!

Głowica Świętego Miecza, który dzierżył Freed zaczął wibrować i zniknął! To znaczy, że Święty Miecz poruszał się tak szybko! Freed zniszczył wszystkie demoniczne miecze i ruszył w stronę Kiby!

''BRZDĘK!''

- To nie działa!

Demoniczne miecze, które Kiba trzymał w obydwu dłoniach, rozleciały się.

- GIŃ!

Miecz Freeda pomknął ku Kibie od dołu……

''POCIAGNIĘCIE.''

Ciało Freeda zostało pociągnięte w tył, przez co stracił równowagę.

- Niech no ja cię!

To był Saji! Jaszczurka pociągnęła język w tył, przez co Freedd stracił równowagę! W tym samym momencie, język jaszczurki błysną płytkim światłem. Wyglądało, jakby wychodziło z Freeda i zmierzało do Saji’ego.

-……To jest!? Cholera! Pochłaniasz moje moce!?

Pochłania!? Czy ten wychodzący z Saji’ego język, ma jakieś specjalne właściwości?

Hech! Jak ci się to podoba! To mój Sacred Gear „Lina Absorpcji”! Tak długo, jak ta lina łączy się z tobą, twoje moce są pochłaniane przez mój Sacred Gear! Tak! Dopóki nie stracisz przytomności!

Sacred Gear! Rozumiem! Więc Saji też jest posiadaczem Sacred Gear! Więc jeśli jest podłączony do ciebie, możesz absorbować jego moc! I nie można tego przeciąć nawet Świętym Mieczem! Czuję, że nie chciałbym walczyć przeciwko niemu………

- ……Ten Sacred Gear jest smoczego rodzaju!? Najbardziej kłopotliwa grupa. Początkowa zdolność nie jest zbyt groźna. Ale kiedy wzrośnie, niszczycielska moc przewyższy pozostałe Sacred Gears, które są na innych poziomach. Straszne. Człowieku, ależ to kłopotliwe!

Freed próbował to ponownie zdjąć, przy pomocy swojego świętego miecza, ale nawet nie zadrapał Sacred Gear Saji’ego. Czy to typ, którego nie można uszkodzić fizycznym mieczem? Czy powiedział też smoczy rodzaj? Ta jaszczurka to smok!? Nie rozumiem tego, ale to bardzo fajny Sacred Gear!

- Kiba! To nie czas na komplementy! Rozwal tego gościa! Problem z Excaliburem może jeszcze nadejść! Ten osobnik jest naprawdę niebezpieczny! Stanie przed nim przyprawia mnie o ciarki! Może zrobić krzywdę mnie, albo Kaichou, jeśli go zostawimy! Osłabię go absorbującą mocą mojego Sacred Gear, więc pozbądź się go! - Saji posunał nam plan i to całkiem niezły.

Też pomyślałem, że to najlepsza metoda. Ten facet był naprawdę niebezpieczny. Lepiej byłoby wykończyć go tutaj. Ale Kiba miał skomplikowany wyraz twarzy. Znałem przyczynę. Ubolewał, że nie zwyciężył swoją własną mocą. Ale Kiba powinien zrozumieć, że najlepiej byłoby wykończyć go teraz i tutaj. Kiba stworzył demoniczny miecz w swojej dłoni z wyrazem determinacji.

- ……Nie jestem zbyt chętny do tego, ale zgadzam się skończyć z nim tutaj. Ciągle są jeszcze dwa skradzione Excalibury. Mam nadzieję, ze pozostałe dwa są równie silne.

- Ha! Wiecie, że jestem silniejszy niż tamta dwójka? Więc kiedy wasza czwórka mnie wykończy, nie będzie już nikogo, kto walczyłby przeciwko wam równie skutecznie! Jesteście pewni? Jeśli mnie zabijecie, nie stoczycie żadnej bitwy przeciwko świętemu mieczowi, która by was zadowoliła. - Freed powiedział to z obrzydliwym uśmiechem.

Oczy Kiby również się zmieniły, kiedy to usłyszał. Nggggg. Jakim utrapieniem on był! Zdecydowanie, Freed już taki był!

- Hmmm. „Narodziny Miecza” huh? To Sacred Gear, który w zależności od właściciela, może mieć nieskończoną liczbę mocy. - To był głos innej osoby.

Kiedy spojrzałem w tym kierunku, zobaczyłem starego człowieka, w stroju księdza.

- ……Czy to ty, staruszku Balba?

Wszystkich zszokowały słowa Freeda. Balba!? Ten, o którym mówiła Xenovia? Ten który zlikwidował Kibę i jego towarzyszy podczas „Projektu Święty Miecz”…… Zupełnie jak Excalibury, Cóż za fatalne spotkanie!

- ……Balba Galilei!

Kiba wpatrywał się w tego staruch oczami pełnymi nienawiści.

- To zdecydowanie ja. - Staruszek przyznał się do tego normalnie. Więc on jest wrogiem Kibay.

- Freed. Co ty wyprawiasz?

- Staruszku! Nie mogę uciec z powodu dziwnego, jaszczurczego języka tego gościa!

- Hmph. Dalej nie potrafisz perfekcyjnie władać świętym mieczem. Użyj „pierwiastka”, dam ci do tego więcej mądrości. Prowadzę nad tym badania. Zbierz święty pierwiastek, który płynie przez twoje ciało do ostrza świętego miecza. Z tym powinieneś to przeciąć.

- Tak, tak!

Święty miecz Freeda zaczął gromadzić aurę i świecić się!

- Właśnie tak! Hroyah!
''
CIĘCIE.''

Sacred Gear Saji’ego został łatwo przecięty i jedyna trzymająca Freeda rzecz znikła! Niedobrze! Ucieknie nam!

- Teraz uciekam! Kiedy spotkamy się następnym razem, będzie to nasza decydująca bitwa! - Powiedział Freed, ale......

- Nie pozwolę ci uciec!

Był ktoś, kto minął mnie bardzo szybko.
''
BRZDĘK!
''
Ze świętymi mieczem Freeda zderzyło się ostrze, wskrzeszając przy tym iskry! To była Xenovia!

- Yaho! Ise-kun.

- Irina!

Irina też tu była. Ooooch! Nasze partnerki!

- Freed Zelzan, Balba Galilei. Buntownicy. Zetnę was w imieniu Boga!

- Ha! Nie wymawiaj znienawidzonego imienia Boga, którego nie cierpię! Ty suko!

Freed i Xenovia zmienili miecze. Freed dodatkowo wyjął coś z zanadrza. Tym czymś była kula światła. Czy to!? To przyrząd służący do ucieczki!

- Staruszku Balba! Uciekamy! Musimy złożyć raport u naszego szefa, Kokabiela!

- Nie ma innej możliwości.

- Na razie! Sojuszu diabłów i Kościoła!

Freed rzucił kulę światła na ziemię.

''BŁYSK''

Nic nie mogłem zobaczyć! Światło pokryło cały teren, a ja oślepłem! Gdy odzyskaliśmy wzrok Freeda i Balbay już nie było. Cholera! Przeszliśmy przez to wszystko, a teraz zgubiliśmy jego ślad!

- Irina, idziemy za nimi!

- Dobra!

Xenovia i Irina skinęły sobie głowami i ruszyły biegiem z miejsca.

- Ja też idę za nimi! Nie pozwolę ci uciec, Balbo Galilei!

- He…hej! Kiba! Rany! Co tu się dzieje!

Wszyscy robili co chcieli! Jedynymi osobami które zostały, byłem ja, Koneko-chan i Saji. Rozluźniliśmy nasze bojowe postawy i zaczerpnęliśmy oddech. Wtedy poczułem za moimi plecami czyjąś obecność.

- Kiedy pomyślałam, że ten przepływ mocy jest nieregularny……

- To zdecydowanie jest kłopotliwe.

Słysząc znajome głosy, odwróciłem się i……

- Ise, wyjaśnij co to wszystko ma znaczyć?

Buchou i Kaichou stały tam z poważnymi twarzami. Zbladłem.

- ……Zniszczyć Excalibur. Wasza dwójka…… - Buchou nie miał przyjaznej twarzy i przyłożyła dłoń do czoła.

Po tym wypadku z Freedem, Buchou i Kaichou zabrały nasza trójkę, Saji’ego, Koneko-chan i mnie, do pobliskiego parku. Zmusiły nas, abyśmy usiedli naprzeciwko fontanny w tradycyjny sposób.

- Saji. Robisz coś takiego za moimi plecami? Naprawdę jesteś kłopotliwym dzieckiem.

- Auuu…Ja…ja przepraszam Kaichou……

Kaichou miała zimny wyraz twarzy, gdy rozmawiała z Sajim. Twarz Saji’ego była blada, jakby był w niebezpieczeństwie. Musiał być naprawdę przerażony.

- Więc Yuuto popędził za tą osobą, która nazywa się Balba?

- Tak. Myślę, że jest z Iriną i Xenovią…… Zadzwonią do nas, jeśli coś się stanie……

- Myślisz że Yuuto, który stanie się mścicielem, zadzwoni do nas normalnie?

Masz całkowitą rację. Buchou spojrzała na Koneko-chan.

- Koneko.

- .....Tak.

- Dlaczego to zrobiłaś?

- ...Nie chcę, żeby Yuuto-senpai odszedł...

Koneko-chan powiedziała swoje prawdziwe uczucia. Buchou, kiedy to usłyszała wyglądała bardziej na zakłopotaną, niż złą.

- ……Myślę, że mówienie tego typu rzeczy, kiedy już się coś stało, niczego nie zmieni. Ale to co zrobiliście, mogło dotknąć swoimi skutkami świat diabłów. Rozumiecie to, prawda?

- Tak.

- ...Tak.

Ja i Koneko-chan skinęliśmy głowami w tym samym momencie. Rozumieliśmy to bardzo dobrze. Nie, nie wiedzieliśmy, jak poważną rzeczą to było. Robiłem to myśląc, że niebezpieczeństwo jest niewielkie. Więc Buchou i ja mieliśmy odrębne zdanie co do poziomu niebezpieczeństwa. Wygląda na to, że potraktowałem to zbyt lekko.

- Przepraszam Buchou.

- .........Przepraszam Buchou.

Ja i Koneko-chan pochyliliśmy głowy. Nie myślałem, że nam to wybaczy, ale musiałem. Naprawdę przepraszam Buchou.

''PLASK! PLASK!''

Kiedy spojrzałem w kierunku, z którego dochodziły te odgłosy, zobaczyłem Saji’ego, który dostawał lanie w tyłek! Oooou, Saji! Co za smutny widok!

- Widocznie powinieneś zastanowić się nad swoim postępowaniem.

- Uwaaaaaaan! Przepraszam! Przepraszam! Proszę, wybacz mi Kaichouuu!

- Nie. 1000 klapsów.
''
PLASK! PLASK!''

Kaichou okryła swoje dłonie demoniczną siłą. Dostawał lanie tymi dłońmi! Wyglądało to trochę boleśnie! Człowieku, obrywać tak, kiedy jest się uczniem szkoły średniej, musi być naprawdę bolesne!

- Hej Ise. Nie patrz tam.

- Wysłałam mojego chowańca, żeby poszukał Yuuto. Kiedy go już znajdzie, pójdziemy do niego z resztą członków klubu. Wtedy zdecydujemy co zrobić. Dobrze?”

- Tak.

- ....Tak.

Ja i Koneko-chan odpowiedzieliśmy na słowa Buchou.

''UŚCISK''

Buchou przyciągnęła nas do siebie i przytuliła. Mogłem poczuć jej ciepło.

- ……Wasza dwójka jest naprawdę głupimi dziećmi. Tak bardzo się o was martwiłam……… - Buchou powiedziała to delikatnym głosem i pogłaskała mnie oraz Koneko-chan po głowie.

Buchou… Przepraszam. Martwiłaś się przez nas…… Aaaach, mogę poczuć jej dobroć. Cieszę się, że jestem jej sługą. Mam taką miła panią jak ona.

- Uwaaaaaaan! Kaichouuu! Oni skończyli w takiej dobrej atmosferze!

- Oni to oni, a my to my.

''PLASK! PLASK!''

Chłosta Saji’ego nie skończy się szybko. Wygląda na to, że jeszcze daleko jest od zrobienia Kaichou dziecka i poślubienia jej.

- Teraz Ise, pokaż mi swój tyłek.

…………Huh? Bu…Buchou……nie przebaczyłaś mi………? Buchou uśmiechnęła się, a jej dłonie pokryła szkarłatna aura.

- Obowiązkiem pani, jest utrzymywanie dyscypliny wśród jej służących. Ty też dostaniesz 1000 klapsów.

Tego dnia moja dupa umarła.

Kiedy ja i Buchou przyszliśmy do domu, słońce już zaszło i była prawie noc. Rozstaliśmy się z Koneko-chan, podczas naszej drogi do domu. Przepraszała Buchou, dopóki nie odeszła. Nie wyglądała jednak, jakby tego żałowała. Tak samo jak ja. Więc Kiba…… Ruszył za tą dwójką, ale powinien być bezpieczny, prawda? …… A co najważniejsze, mój tyłek bolał. Mogłem przez niego wyczuć miłość, którą Buchou darzy swoje sługi.

- Wróciliśmy!

Kiedy ja i Buchou zdjęliśmy buty i weszliśmy do holu, mama wyjrzała z kuchni. Dała nam znak dłońmi, żebyśmy cicho podeszli. Mamo, masz lubieżną twarz. Buchou i ja spojrzeliśmy na siebie i ruszyliśmy w stronę kuchni.

- Chodź tu, Asia-chan.

- Hauu!

Asia skoczyła naprzód, jakby została wypchnięta przez mamę. Miała na sobie fartuch. Tak w każdym razie myślałem, ale to było coś innego. Myślę, że jej skóra jest wyeksponowana bardziej, niż powinna…… N…nie, to jest…!?

Asiaaaaaaaaa!! Cóż za cudowny……! Nie, cóż za nieprzyzwoity wygląd!

- ……Przyjaciółka z naszej klasy powiedziała mi…… Że kiedy pracujesz w japońskiej kuchni, nie możesz mieć nic pod fartuchem…… To z…zawstydzające…ale muszę się przyzwyczaić do japońskiej kultury………… - Asia powiedziała to z zaczerwienioną twarzą.

''KRWOTOK''

Z mojego nosa pociekła krew. Asia próbuje mnie zabić……! Staje się zboczona przez zły wpływ Buchou. Kto jej powiedział coś takiego?

- Asia........ Kto ci to powiedział?

- Moja przyjaciółka Kiryuu-san. Oczywiście nie mam też na sobie bielizny…… Trochę mi zimno…… Aauu…

Nie ma na sobie bielizny… Powiedziała mi to, mimo iż nawet nie zapytałem. Naprawdę staje się głupią, zboczoną dziewczyną! Właściwie to pomyślałem, że mógłbym zobaczyć jej „najważniejsze miejsce”, gdybym patrzył ostrożnie…… Nie! Nie! Nie mogę gapić się na Asie zboczonymi oczami!

- Więc to ona, ta zboczona okularnica!

Cholerna Kiryuu! Więc to ona ponosi winę za to wszystko! ……czułem się trochę patetycznie, gdyż jakaś część mnie powiedziała „dobra robota pani umysłu!”. Powinienem ją jednak ostrzec. Cholera! Ach ta Kiryuu! Jej plan pani umysłu, zaczyna odnosić rezultaty! Odwaliła dobrą robotę!

„Ufufufu. Wygląda słodko, prawda? Naprawdę podobają mi się takie rzeczy. Aaach, pamiętam, kiedy sama byłam młoda……

Mamo!? O czym ty mówisz!? Robiłaś coś takiego z tatą!? Tak, wy dwoje zdecydowanie jesteście moimi rodzicami! To zboczone! A ja nie chce wysłuchiwać tego typu historii o moich rodzicach!

- ……Rozumiem, przyjęła więc taką taktykę.

Powiedziała Buchou z żalem w głosie. Bu…Buchou-sama……? O…o czym ty myślisz?

- Asia możesz się stać prawdziwym diabłem. Naprawdę jesteś rozpustną dziewczyną.

- Ech!? Nie chcę się stać zboczonym diabłem!

Buchou usmiechnęła się, a Asia odpowiedziała zakłopotaną twarzą i załzawionymi oczami. Co tu się dzieje…?

- Zaczekaj chwilę, ja też to zrobię. Asia, dobrze zrobiłaś, robiąc pierwszy krok.

Buchou odwróciła się i szybko wyszła.

- Zaczekaj Rias-san! Pomogę ci!

Mama pobiegła za Buchou. Hej! Co wy tu robicie!?

Ummm, co się dzieje? Nie rozumiem tej sytuacji……

Położyłem dłoń na ramieniu Asii, wraz z stale cieknącą z mojego nosa krwią.

- Asiu. Tak, dobrze w tym wyglądasz. Muszę to powiedzieć. Dziękuję. Dziękuję ci bardzo.”

Dziękowałem jej kilka razy. Asia wyglądała trochę nieśmiało. Hmmmm, jesteśmy tu teraz we dwoje, więc powinienem powiedzieć to, co chcę.

- Asia.

- T....tak.

- Nawet jeśli ci ludzie Kościoła przyjdą, ochronię cię. Odpędzę wszystko, co tylko cię przeraża. - Wyznałem Asii moje uczucia.

Nie wybaczę nikomu, kto chce zacisnąć swoje kły na Asii. Nie chcę przegrać ponownie z tamtym dzieciakiem… Asia objęła mnie cicho. Uooooo, przytuliła się do mnie, kiedy nie ma nic pod fartuchem.

- ……Ise-san. Nie żałuję tego, że zmieniłam się w diabła. Nie zapomniałam też o mojej wierze w Boga. Ale zyskałam coś ważniejszego, niż moja wiara.

- Coś ważniejszego?

- Ise-san. Buchou-san. Wszyscy z klubu. Szkolni przyjaciele. Twoi rodzice. Wszyscy oni są dla mnie ważni. Nie chce ich stracić. Chcę z nimi być na zawsze. Nie chce już więcej być sama.

Asia powiedziała to do mojego ramienia cichym, drżącym głosem. To dziecko zawsze było same. Bóg jej nie pomógł. Inni także. Nie zostawię Asii samej. Nigdy!

- Asia, nie jesteś sama. Nigdy nie pozwolę ci być samej! Wszyscy z tobą będziemy. Ha ha ha. Może to nie dobrze, ale zawsze będę z Asią. Dlatego nie możesz płakać. Uśmiechnij się. Uśmiech do ciebie lepiej pasuje!

- ……Cieszę się, że przyjechałam do tego kraju. Spotkałam ciebie, Ise-san. Ise-san……… Ise-san……

Asia wtuliła swoją twarz w moją pierś z słodkim głosem. Objąłem ją więc i…

-....!!!

Moje ręce zatrzymały się. Plecy Asii były całkowicie wyeksponowane…! Oczywiście. Nosiła fartuch, który okrywał tylko jej przód, więc tył był odkryty. Asia-chan, twój śliczny tyłeczek jest na widoku! Haaa… Biała skóra Asii wygląda na taką jedwabistą. Chciałem pogładzić jej skórę, ale moje „Dobre Serce” powstrzymało mnie przed tym! Co powinienem zrobić!? Co mogę zrobić!? Moje dłonie się trzęsły, ponieważ straciłem moją pozycję. Jej tyłeczek!? Czy powinienem go złapać, albo pomiętosić!? Nie mogę zrobić czegoś takie…… Właściwie chcę to zrobić! Czuję, że Asia pozwoliłaby mi na to, nawet gdyby była zszokowana…… Nie, nie. Nie mogę wykorzystać Asii, jest przecież osobą, którą mam strzec przed moimi żądzami…… Aaach, moje dłonie same ruszają w stronę jej tyłeczka…

- Zostałam wyrzucona. Rias-san potrafi się zawstydzić.

Mama wróciła i spojrzała na mnie i Asie z uśmieszkiem.

- M...Mamo!

- O jejku. Wygląda na to, że stara babunia weszła ci w drogę. W porządku, wiesz? Kuchnia też jest polem bitwy. To nic złego, jeśli posprzątasz po sobie bałagan, dobrze? Aaaach, naprawdę chcę zobaczyć wkrótce mojego małego wnuka.

Uwaaaaaaaach! Nie mogłem tu zostać dłużej, więc zostawiłem Asię i wyszedłem! Nigdy nie myślałem, że będę się czuł tak…! Tak……! Zawstydzony tym, że rodzic przyłapał mnie w takiej sytuacji!

- Ise, ja też to noszę! - Usłyszałem głos Buchou, więc odwróciłem się……
''
KRWOTON Z NOSA''

Polało się jeszcze więcej mojej krwi! Buchou pojawiła się w jeszcze bardziej erotycznym fartuchu niż Asia! Fartuch, który zakrywał TYLKO najważniejsze części. Coś, co można zrozumieć, TYLKO jako fartuch!

- Teraz Asia, zaczynamy gotować.

- T...tak.

Obydwoje stały w kuchni… Ale z tyłu były całkiem nagie…… Krew…… Nie mam wystarczająco dużo krwi!

Zaraz po tym, tata wrócił z pracy i też ucierpiał z powodu krwotoków. Ojciec i syn usiedli więc razem i powkładali chusteczki do dziurek od nosa.

- Tata jest pobłogosławiony. Cały mój stres z powodu pracy zniknął.

- Ze mną jest tak samo, tato. Jakoś zapomniałem o wszystkich smutnych rzeczach.

- Synu, musisz z obydwu uczynić swoje żony. Wtedy obydwie będą mogły być moimi córkami.

- Hahaha. Postaram się najlepiej jak mogę, ojcze.

Ucięliśmy sobie rozmowę jak ojciec z synem i obydwaj mieliśmy przy tym naprawdę szczęśliwe twarze.

Tej nocy, ja, Buchou i Asia spaliśmy razem. Ja i Buchou obudziliśmy się jednak, ponieważ poczuliśmy ogromne ciśnienie, jakiego nigdy wcześniej nie odczuliśmy. Buchou wyskoczyła z łóżka i stanęła naprzeciw okna. Asia też się obudziła, gdy coś odczuła. Gdy spojrzałem z okna w dół, zobaczyłem kogoś……

- ........Cholerny klecha!

Białowłosy ksiądz, Freed, o chorym, wyzywającym uśmiechu. Ten drań! Co tu się stało? Co się stało z Kibą? Cholera! Czy staję się ciekawy!? Pomachał do nas rękami.

- ........Upadły anioł.

Powiedziała Buchou głosem pełnym nienawiści i pstryknęła palcami. Ubrała się błyskawicznie w mundurek i otworzyła drzwi pokoju.

- Yaho! Ise-kun. Asia-tan. Wygląda na to, że jesteście w złym nastroju. Dobrze się wam wiedzie? Ara ara, uprawialiście sex? W takim razie przepraszam. Nie odczytanie atmosfery, jest moją czarującą cechą. - Kiedy wyszliśmy z domu, cholerny klecha mówił nam dziwne rzeczy.

- Czego chcesz? - Zadałem mu pytanie, ale on potrząsnął tylko ręką ze śmiechem.

Czy to ciśnienie, pochodziło od tego gościa? Nie. Mogłem od niego wyczuć coś dziwnego, ale to nie było to. To ciężkie ciśnienie, przewyższyło nawet wysokoklasowego diabła.

Wygląda na to, że Buchou coś zauważyła i spojrzała w górę. Coś unosiło się na niebie, mając za sobą księżyc. To był………upadły anioł, który miał czarne skrzydła wyrastające mu z pleców. Raz, dwa, trzy……… Miał 10 skrzydeł!? To był młody mężczyzna, który nosił czarną szatę z szczegółowymi dodatkami. Parsknął śmiechem, gdy zobaczył Buchou.

- To pierwszy raz, gdy mam okazje poznać córkę Domu Gremory. Te szkarłatne włosy są piękne. Przypominają mi twojego brata, którego nienawidzę tak bardzo, że aż przyprawia mnie to o mdłości.

Uoooo! Powiedział coś prowokującego! Czuło się nienawiść w jego słowach. Buchou zachowała zimną twarz. S…straszne……

- Miło mi cię poznać, jeden z przywódców upadłych aniołów, Kokabielu. Nazywam się Rias Gremory. Powiem ci coś jeszcze. My oraz Dom Gremory jesteśmy istotami, które są blisko Maou, a zarazem daleko od niego. Jeśli jesteś tu, aby rozmawiać o polityce, to nie potrzebnie się trudziłeś.

Kokabiel!? Kokabiel!? Przywódca upadłych aniołów!? Czy to on pojawia się w „Biblii”!? Jest sławny! Cholera! To naprawdę niedobrze! Można było zauważyć, że Kokabiel coś trzymał. Spojrzałem ostrożnie…… Jakaś osoba? Czy on kogoś niósł?

- To prezent.

Rzucił nagle osobą, którą trzymał nade mną.

- Och!

Zareagowałem natychmiast i próbowałem ją złapać.

''ZŁAPANIE''

Osobą która złapałem, była……Shidou Irina! Cała we krwi! Oddychała ciężko! Jej ciało było pokryte ranami! Czy to się stało po tym, jak ruszyła w pościg za Freedem!? A co z Kibą i Xenovią!?

- H...hej, Irina.

Nawet kiedy do nie mówiłem, jej reakcja była przepełniona bólem i nie odpowiedziała. Źle to wygląda!

- Weszła do mojej bazy, więc powitałem ją serdecznie. Cóż, nie zdołałem schwytać pozostałej dwójki. - Kokabiel powiedział to ze śmiechem.

Według jego historii, Kiba i Xenovia uciekli.

- Asia!

Położyłem Irinę na ziemi, a Asia zaczęła ją leczyć. Z ciała Asii wyłoniło się zielone światło, które pokryło Irinę. Wyraz twarzy Iriny zaczął łagodnieć, zaczęła też delikatniej oddychać. Nie miała swojego Excalibura. Co się z nim stało? Kokabiel zaczął mówić dalej, nie interesując się moimi wątpliwościami,

- Nie chcę zrobić czegoś głupiego, rozmawiając z Maou. Cóż, jeśli zgwałcę i zabiję jego młodszą siostrę, wtedy gniew Sirzechs'a byłby skierowany na mnie. To nie byłoby złe.

Buchou patrzyła na Kokabiela z pogardą w oczach.

- ...............Więc dlaczego kontaktujesz się ze mną?

Kokabiel udzielił odpowiedzi z radością.

- Będę szalał po tym mieście, używając twojej bazy, Akademii Kuou, jako punktu startowego. Wtedy Sirzechs też się tam pojawi, prawda?

C...Co!?

- Jeśli zrobisz coś takiego, wtedy wojna pomiędzy Bogiem, upadłymi aniołami i diabłami ponownie się zacznie, wiesz o tym?

- O to mi właśnie chodzi. Myślałem, że Michał rozpocznie wojnę, jeśli ukradnę Excalibur......... Ale on wysyłał tylko jakichś mrukliwych egzorcystów i dwie posiadaczki świętych mieczy. To nudne. Naprawdę jestem znudzony! Dlatego zamierzam sobie zaszaleć w bazie siostry Sirzechs'a. Rozumiesz? Wygląda zabawnie, prawda?

Buchou zrobiła dźwięk swoim językiem. To dowód, że naprawdę jest wkurzona. Ale, co za obłąkańczy plan on ma zamiar zrealizować!? Czy Michał, to czasem nie anioł, który jest najważniejszy zaraz po Bogu? Nawet ktoś taki jak ja, który jest nowy w tym świecie, zna to imię z książek. Chce wszcząć wojnę z kimś tak wielkim jak on!? Tego można było się spodziewać po przywódcy upadłych aniołów!

- ........Ty bitewny dziwaku! - Buchou powiedziała to z nienawiścią, ale Kokabiel roześmiał się z rozbawieniem.

- Tak. Zgadza się! Nudziłem się i nudziłem, po tym, jak wojna się skończyła! Azazel i Shamza nie mają ochoty na następną wojnę. Zaczęli kolekcjonować jakieś nudne Sacred Gear oraz robić jakieś dziwne badania. Jakieś bezużyteczne rzeczy, które nie przynoszą nam pożytku! …… Co innego, jeśli chodzi o „Boosted Gear” który ma tamten dzieciak… Ale to nie jest coś, co można łatwo znaleźć.”

Kokabiel spojrzał na mnie. Co za niesamowite ciśnienie…… Moje ciało niesamowicie się trzęsło…… Powiedziałem więc silnym głosem.

- ……Chcecie mój Sacred Gear?

- Właściwie to nie interesuje mnie on. Ale Azazela pewnie tak. Jego kolekcjonerska pasja to szaleństwo.

Azazel? Myślę, ze on jest wicekrólem upadłych aniołów. Kolekcjonuje Sacred Gears?

- Tak czy siak, Rias Gremory, zamierzam rozpocząć bitwę z udziałem świętych mieczy. Jako rozpoczęcie wojny! Szkoła, do której chodzą młodsze siostry Sirzechs'a i Lewiatana<ref name="Lewiatan">Morski potwór, będący często wyobrażeniem Szatana, zagrażający istotom stworzonym przez Boga i próbujący je pożreć.</ref>. Musi tam być pełno demonicznych mocy, którymi mogę wspomagać chaos! To wspaniałe miejsce, aby w pełni uwolnić potęgę Excaliburów! to wspaniałe miejsce na pole bitwy. - Mówił jakieś nonsensy, czy on naprawdę zwariował?!

- Hya ha ha ha! Czyż mój szef nie jest najlepszy? Jego szaleństwo jest wspaniałe. Też jestem chętny do zrobienia tego. Spójrzcie co mi dał.

To co trzymał Freed, było Excaliburem! Miał po jednym w każdej ręce! Kolejne dwa miał przytroczone do bioder!

- W prawej ręce mam „Excalibur Szybkości”. W lewej „Excalibur Koszmaru”. Na jednym biodrze „Excalibur Przejrzystości”. Od tej dziewczyny zdobyłem „Excalibur Mimiki”! Czuję się, jakbym już zdobył „Excalibur Destrukcji” od tej ostatniej dziewczyny. Hyaa! Jestem pierwszą osoba na świecie, która ma aż tyle Excaliburów? Otrzymałem też pierwiastek od tego starowiny Balby, który pozwolił mi dzierżyć święte miecze. Teraz jestem w hiper nastroju, który pozwala mi korzystać z tego wszystkiego? Jestem niezwyciężony! Jestem wspaniały! Jestem najsilniejszy! Hya ha ha ha ha ha ha ha ha! - Freed śmiał się, jakby to było coś zabawnego.

- Badania nad świętymi mieczami Balby. Było warto wejść z nim w spółkę, jeśli ma to mieć takie efekty. Prawdę mówiąc, dotąd było to trochę podejrzane, żę dołączył do mojego planu.

Więc Kokabiel i Balba współpracują.

- Co masz zamiar zrobić z Excaliburami? - Spytała Buchou.

Kokabiel poruszył swoimi skrzydłami i skierował się w stronę szkoły.

- Hahaha! Zaczynamy wojnę, Rias Gremory, młodsza siostro Sirzechs'a Lucyfera!

''BŁYSK!''

Freed wziął przedmiot, którym nas oślepił! Znowu!? Wzrok wrócił nam po chwili, ale zanim się to stało Kokabiela i Freeda już nie było!

- Ise, idziemy do szkoły!

- Tak!

Wielka bitwa przeciwko przywódcy upadłych aniołów właśnie się zaczęła!

<noinclude>

==Odnośniki tłumacza==

<references/>
</noinclude>

<noinclude>
{| border="1" cellpadding="5" cellspacing="0" style="margin: 1em 1em 1em 0; background: #f9f9f9; border: 1px #aaaaaa solid; padding: 0.2em; border-collapse: collapse;"
|-
| Cofnij do [[High_School_DxD - Tom 3 rozdzial 2|rozdziału III]]
| Wróć do [[High_School_DxD_(Polski)|strony głównej]]
| Przejdź do [[High_School_DxD_-_Tom_3_rozdzial_4|rozdziału IV]]
|-
|}
</noinclude>

High School DxD - Tom 3 rozdzial 3

2012-06-28T19:13:18Z

195.69.81.103:

==Żywot 3: Planujemy zniszczenie Świętego Miecza!==

- Nieeeeeeeeee! Idę do domu! - Saji krzyczał i próbował uciec. Koneko-chan trzymała go jednak mocno.

Kiedy powiedziałem o moim planie zniszczenia Excalibura, Koneko-chan przemyślała go i zgodziła się.

[Chętnie pomogę. Chodzi o Yuuto-senpaia prawda?]

I tego po tobie oczekiwałem Koneko-chan! Ręka Saji'ego zaczęła sinieć, kiedy próbował się wyrwać i uciec. Koneko-chan trzymała go jednak mocno.

- Hyoudou! Dlaczego ja!? To problem waszej grupy, prawda!? Należę do Domu Sitri! Nie powinienem brać w tym udziału! W ogóle!! - Saji wynajdywał kolejne argumenty płacząc.

- Nie mów tak Saji. Jesteś jedynym diabłem, który wie że nam pomagasz.

- Gówno prawda! Nie ma takiej możliwości, żebym ci pomógł! Zabiją mnie! Zostanę zabity przez Kaichouuuuu!!

Oooch, na twojej twarzy pojawił się strach przed Kaichou. Musi być naprawdę przerażająca, huh.

- Twoja pani, Rias-senpai, jest surowa i miła! Ale wiesz o tym! Znasz jednak Kaichou!? Ona jest surowa ORAZ surowa!

Tak. Buchou jest surową, ale za to miłą osobą, prawca? Więc Kaichou jest surowa, huh. To dobrze dla ciebie. Po tym jak podjąłem decyzję, ruszyłem razem z Koneko-chan i Saji'm poszukać Shidou Iriny i Xenovii w mieście.

- Hej, Koneko-chan, wiesz że Kiba jest ofiarą „Projektu Święty Miecz” i żywi nienawiść w stronę Excaliburów, prawda?

Koneko-chan skinęła głową w odpowiedzi.

- Kiedy Irina i Xenovia do na przyszły, powiedziały coś takiego.

[Kościół podjął decyzję, że lepiej będzie zniszczyć wszystkie Excalibury, niż pozwolić upadłym aniołom skorzystać z nich. Naszym podstawowym zadaniem jest odebrać miecze upadłym aniołom.]

- Innymi słowy, mają rozkaz aby zniszczyć skradzione Excalibury, albo je odzyskać, prawda?

- ……Tak.

- Dlatego myślę, że moglibyśmy im pomóc w odzyskaniu mieczy, robiąc z Kiby główną osobę. Skradziono trzy miecze, więc nie będą miały nic przeciwko, jeśli odzyskamy lub zniszczymy jeden.

- ……Chcesz żeby Yuuto-senpai zniszczył jeden Excalibur i spełnił swoje życzenie, racja?

Zgadza się. Skinąłem głową i uśmiechnąłem się. W ten sposób Kiba dopełni swojej zemsty i wszystko wróci do normy. Dalej będzie mógł wykonywać swoje diabelskie obowiązki, z tym swoim uśmiechem. Tak właśnie myślałem.

- Kiba chce zwyciężyć przeciwko Excaliburowi i dopełnić zemsty za swoich dawnych towarzyszy. Xenovia i Irina muszą odebrać Excalibury upadłym aniołom, nawet jeśli będą je musiały zniszczyć. Mamy te same cele. Jedyne co nam pozostało to sprawdzić, czy te dwie będą chciały wysłuchać nas, diabłów.

- ……Trudno to wygląda.

- Hmmmm tak.

Było tak jak mówiła Koneko-chan. Prawdę mówiąc, możliwość aby się to stało, była nieduża. I jeszcze……

- ……Trzymamy to w tajemnicy przed Buchou i pozostałymi członkami.

Tak. Było tak jak mówiła. Nie mogliśmy dopuścić, aby Buchou i Akeno-san dowiedziały się o tym. Buchou zdecydowanie by tego nie pochwaliła.

[Nawet jeśli chodzi o Yuuto, nie możemy się mieszać do spraw aniołów.]

Na pewno by tak powiedziała. Jest wysokoklasowym diabłem, więc w tych sprawach jest surowa. Kiedy miałem zamiar ocalić Asię, sprzeciwiała się temu. Trzymałem to zresztą w sekrecie przed Asią. Ona jest typem, który nie potrafiłby tego ukrywać. Kłamanie też jej nie idzie.

- ……Kiedy już pogadamy z tą dwójką, może dojść do walki między nami i zwiększenia napięcia, które tylko wszystko pogorszy.

Może to się i tak skończyć. Chciałbym jeszcze coś zrobić, nawet jeśli mam narażać moje życie. Uoooo. Mogę przecież zginąć……

- Dlatego możesz odejść, Koneko-chan. Saji, jeśli będzie zbyt niebezpiecznie, możesz uciec.

- Pozwólcie mi uciec terazzzzzzzz!! To okropne! Kaichou mnie zabije, jeśli bez jej pozwolenia zrobię coś, co zniszczy Excalibur! Będzie mnie torturować!

Spokojnie, nie mazgaj mi się tutaj i trzymaj ze mną. Jeśli zrobi się niebezpiecznie, możesz uciec.

- Może negocjacje zakończą się sukcesem. Jeśli tak, będę potrzebował twojej pomocy.

- Uwaaaaaa! To lekkomyślne! Zginę! Zdecydowanie zginę!!

Masz rację. Ale nie znam zbyt dużo mężczyzn-diabłów, z którymi mogę porozmawiać. Jestem zdany na ciebie, Saji.

- Jeśli to dla naszego towarzysza, to nie odejdę. - Koneko-chan powiedziała to z oczami pełnymi siły.

Ta dziewczyna… Nie ważne co mówi, w jej wnętrzu płonie ogień. W bitwie przeciwko Feneksowi też była pełna animuszu. Myślę, że jej uczucia wobec towarzyszy także są bardzo silne.

Dwadzieścia minut szukaliśmy tych dziewczyn w mieście. Nie będzie łatwo odnaleźć dwójkę ubranych w białe szaty dziewczyny, wykonujących tajną misję……

- Proszę, udziel błogosławieństwa zagubionym owieczkom

- Proszę, okaz nam litość w imieniu naszego ojca w niebie!

Łatwo je znaleźliśmy. Dwie dziewczyny w białych szatach, które modliły się na chodniku. Wow. Stały po prostu od tak. Naprawdę łatwo było je znaleźć. Wygląda na to, że maja małe kłopoty. Przechodzący obok ludzie zerkali na nie.

- Jak to się mogło stać? Japonia naprawdę jest krajem rozwiniętym? Dlatego nie lubię państw, które nie maja zapachu naszej wiary.

- Nie mów tak Xenovia. Zgubiłyśmy wszystkie pieniądze, które miałyśmy. Musimy więc polegać na łasce tych heretyków, bo inaczej nie zdobędziemy jedzenia? Aaach, nie możemy kupić nawet jednego bochenka chleba!

- Hmph. A to wszystko dlatego, bo kupiłaś ten fałszywie wyglądający obraz.

Xenovia Wskazała obraz jakiegoś świętego, który był namalowany naprawdę źle. Co to u diabła jest? Oszukano je na jakiejś fałszywej wystawie?

- O czym ty mówisz? Osoba na tym obrazie wygląda jak święty! Sprzedawca na wystawie też to powiedziała!

- W takim razie pewnie wiesz, jaki to święty, prawda? Ja nie mam pojęcia.

Osoba z obrazu wyglądała na biednie ubranego cudzoziemca, z czymś nad głową. W tle obrazu był aniołek z trąbą, który unosił się w powietrzu.

- …Myślę że to……Święty……Piotr……?

- Nie gadaj bzdur. Święty Piotr tak nie wygląda.

- Nie, musi tak wyglądać! Jestem tego pewna!

- Aaach, dlaczego moim partnerem został ktoś taki jak ty……Czy Bóg poddaje mnie próbie?

- Hej, nie trzymaj głowy tak nisko. Wyglądasz wtedy na naprawdę przygnębioną.

- Zamknij się! Oto dlaczego nazywamy protestantów heretykami! Wierzycie w zupełnie inne rzeczy niż katolicy! Okaż więcej szacunku świętemu!

- Co! To z wami jest coś nie tak. Wy, w waszym katolicyzmie, dalej żyjecie według starych reguł!

- Coś ty powiedziała heretyczko?

- Kogo nazywasz heretyczką?!

Zaczęły się kłócić, potrząsając przy tym głowami……

BURCZENIE

Usłyszeliśmy jak im burczy w brzuchach, mimo iż staliśmy w sporej odległości od nich. Obydwie upadły na ziemię, razem z hałasem dobiegającym z ich wnętrza.

- ……Po pierwsze napełnijmy czymś żołądki. Inaczej nie mamy szans na odzyskanie Excaliburów.

- ……Masz rację. Może zdobędziemy pieniądze zastraszając heretyków? Myślę, że napadanie na heretyków Bóg nam to wybaczy.

- Planujesz napaść na świątynie? A może chcesz ukraść skrzynię z datkami? Nie rób ani jednego, ani tym bardziej drugiego. Użyjmy naszych mieczy do odegrania jakiegoś przedstawienia. To międzynarodowa rozrywka, która działa w każdym kraju.

- Wspaniały pomysł! Możemy pociąć owoce naszymi Excaliburami, w ten sposób zdobędziemy pieniądze!

- Nie mamy owoców. To się nie uda. Potnijmy więc ten obraz.

- Nie! Nie możesz go pociąć!

Znów się zaczęły kłócić. Ruszyłem w ich stronę, mimo iż zaczynała mnie boleć głowa. Doprawdy, w ogóle nie przypominają dziewczyn, z którymi kilka dni temu kłóciłem się w pokoju klubowym.

- Pyszne! Japońska kuchnia jest wspaniała!

- Tak, tak! To jest to! To smak jedzenia z mojej ojczyzny!

Irina i Xenovia zaczęły objadać się jedzeniem zamówionym w rodzinnej restauracji. Rany, ile one jedzą. Czy one są naprawdę zabójczyniami wysłanymi przez Kościół Chrześcijański?

Gdy spostrzegły nas wcześniej, patrzyły na nas głodnymi oczami.

- Ummm…idziemy teraz coś zjeść, więc może chcecie się do nas przyłączyć?

Kiedy zadałem im pytanie, natychmiast się zgodziły.

[Zaprzedałyśmy nasze dusze diabłom.]

[To także realizacja naszej misji.]

Przez cały czas, kiedy tu szliśmy, mówiły coś takiego. Martwiłem się o moje pieniądze, ale Koneko-chan powiedziała, że też zapłaci. To nie męskie, jeśli pozwolę dziewczynie zapłacić! Tym bardziej, jeśli jest to moja kouhai! Chciałem to powiedzieć, ale kiedy zobaczyłem jak ta dwójka je, uznałem że byłbym w niezłym gównie, gdybyśmy nie zapłacili razem. To…to także dla klubu. To dla naszej grupy. A niech cię cholera Kiba! Przechodzę przez to całe gówno dla ciebie! Zażądam od Kiby, żeby mnie przedstawił jednej ze swoich gorących klientek!

- Ufff. Teraz jestem spokojna. To koniec świata, żeby diabły nam pomagały. - Powiedział Xenovia.

- Hej. Ufundowaliśmy wam jedzenie, a wy mówicie coś takiego? - Powiedziałem to powstrzymując moje emocje. Nie mogłem rozmawiać z nimi używając mocnych słów. Inaczej nie moglibyśmy negocjować.

- Uffffff! Dziękujemy wam za posiłek. Aaaach proszę cię Boże, obdarz te diabły swoim miłosierdziem. - Irina powiedział to, robiąc znak swoim krzyżem.

[Auuuuu]

Od razu rozbolała mnie głowa. Koneko-chan i Saji też tego doznali, gdyż każde z nich chwyciło się za głowę. Wygląda na to, że przez ten krzyż doznaliśmy obrażeń.

- Ach, przepraszam. Zrobiłam to bezmyślnie. - Na słodkiej twarzy Iriny pojawił się uśmiech.

Ta dwójka była wcale ładnymi dziewczynami, jeśli patrzyło się na nie normalnie. Xenovia wypiła kubek wody i odetchnęła głęboko.

- Więc, dlaczego do nas przyszliście? - Zapytała.

!Nigdy nie myślałem, że do tego przejdzie. Cóż, spotkanie z nimi nie wyglądało na przypadek.

- Przybyłyście tu obydwie, żeby odzyskać Excalibury, prawda?

- Zgadza się, mówiłyśmy już wam o tym przedtem.

Obydwie dziewczyny skończyły posiłek i nie wygląda na to, żeby miały wobec nas wrogie intencje. Nie było powodu, abyśmy wszczynali walkę w rodzinnej restauracji a nawet jeśliby do niej doszło, to z pewnością pokonałyby nas bez trudu.

- Chcę wam pomóc w zniszczeniu Excaliburów.

Obydwie wyglądały na zaskoczone, kiedy to powiedziałem. Popatrzyły na siebie.

GULP

Przełknąłem ślinę i czekałem na ich decyzję. Wow, to straszne. Straszne! Jeśli odrzucą naszą ofertę, będziemy w niezłym gównie. To się może zmienić w bitwę między aniołami, upadłymi aniołami i diabłami! Jeśli o tym pomyśleć, to Excalibur jest bardzo ważną rzeczą. Zniszczenie go razem z diabłami jest może obrazą?

- Tak. Może to w porządku, zostawić wam jeden miecz, o ile potraficie go zniszczyć. Ale dla pewności wasza tożsamość nie zostanie ujawniona. Nie chcemy żeby „góra”, albo upadłe anioły pomyślały, że coś nas z wami łączy. - Powiedziała Xenovia, rozpraszając moje zmartwienia.

……Otworzyłem usta ponieważ nie oczekiwałem, że da nam pozwolenie od tak. Czy to w porządku? Jesteś poważna? Naprawdę?

- Hej Xenovia, jesteś pewna? Nawet jeśli to Ise-kun, to wiesz chyba, że jest diabłem? - Irina wzniosła sprzeciw. Cóż, to normalna reakcja

- Irina. Prawdę mówiąc dla naszej dwójki byłoby to naprawdę trudne, odzyskać Excalibury i stoczyć bitwę z Kokabielem.

- Wiem o tym, ale...

- Podstawowy cel jaki musimy osiągnąć, to zniszczyć trzy Excalibury, albo odzyskać je z powrotem. Jeśli nasze Excalibury też mają zostać skradzione, powinnyśmy je zniszczyć, zanim się to stanie. Nawet jeśli użyjemy naszej ostatniej deski ratunku, to dalej mamy tylko 30% szans na zakończenie misji z powodzeniem i powrót do domu.

- Myślałyśmy, że wskaźnik sukcesu był wystarczająco wysoki, aby przybyć do tego kraju i postawić nasze życie na szali.

- Tak. „Góra” też nam powiedziała, żebyśmy kontynuowały nasza misję i wysłała nas do tego kraju. To prawie jak samopoświęcenie.

- Czyż nie jest to, czego my, wyznawcy, pragniemy?”

- Zmieniłam zdanie. Moja wiara jest elastyczna. Mogę więc działać w najlepszy sposób.

- Ach ty! Myślałam o tym już od dawna, ale twoja wiara jest dziwna!

- Nie zaprzeczam. Ale myślę, że naszym obowiązkiem jest wypełnić misję i wrócić bezpiecznie. Zamierzam żyć i dalej walczyć dla Boga. Mylę się?

- ……Nie, ale...

- Oto dlaczego nie będziemy prosić diabłów o pomoc. Zamiast tego, możemy poprosić o pomoc smoka. „Góra” nam tego nie zabroniła. - Xenovia spojrzała na mnie.

Smok…… Mówiła o mnie. Istota która mieszka w moim lewym ramieniu……… Sekiryutei.

- Nigdy nie myślałam, że spotkam Sekiryutei w tak odległym kraju. Nawet jeśli zostałeś diabłem, widzę, że smocza moc dalej jest w tobie obecna. Jeśli legendy są prawdziwe, to możesz podwyższyć swoją moc do takiej, którą ma Maou, Prawda? Jeśli możesz zyskać taką moc jak Maou, to możesz zniszczyć Excaliburs bez wysiłku. Myślę, że spotkaliśmy się za sprawą Boga. - Powiedziała Xenovia radośnie.

- Do…dokładnie, nie zabronili nam pożyczać moc od smoka……… Ale mówisz straszne bzdury! Twoja wiara jest zdecydowanie dziwna!

- Wszystko co dziwne pasuje do mnie. Ale Irina, on jest twoim przyjacielem z dzieciństwa, racja? Zaufajmy mu. Smocza moc.

Irina zamilkła po słowach Xenovii, ale wyraz jej twarzy mówił, że pasuje jej to. Och! Czyli w porządku? Jesteście poważne? Ale ja, abym mógł zwiększyć moc do tej, którą ma Maou, muszę dalej podnosić moje umiejętności. Jeśli jednak przetransferuje moją zwiększoną na maksa moc do Kiby, to może on przewyższyć Excalibur, lub stać mu się równym. Jestem pewien, że prawdopodobieństwo jest bardzo wysokie.

- Dobrze. Negocjacje zakończone sukcesem. Użyczę wam moich smoczych mocy. Mogę więc zadzwonić po mojego partnera, który będzie z nami współpracował?

Wyjąłem telefon i zadzwoniłem do Kiby.

- ……Rozumiem sytuację. - Kiba westchnął i zamoczył usta w kawie.

Wezwaliśmy go do rodzinnej restauracji.

[Jestem tu z tymi dziewczynami od Excaliburów. Chcę, żebyś tu przyjechał, Kiba.]

Kiedy to powiedziałem, przyjechał tu bez słowa skargi.

- Prawdę mówiąc, czuje się trochę niezadowolony z tego, że posiadaczki Excaliburów dają mi pozwolenie na zniszczenie ich.

- Mówienie w taki sposób jest bardzo grubiańskie. Jeśli jesteś „wygnanym diabłem”, powinnam cie zlikwidować bez tracenia czasu.

Kiba i Xenovia patrzyli na siebie z wrogością w oczach. Hej, hej. Nie walczmy przed strategiczną współpracą.

- Więc z powodu „Projektu Święty Miecz”, żywisz nienawiść w stronę kościoła i Excaliburów.

Kiba zaostrzył swoje spojrzenie z powodu słów Iriny.

Oczywiście. - Odpowiedział cichym, zimnym głosem.

- Ale Kiba-kun, poszukiwanie użytkowników świętych mieczy przyniosło rezultaty. Dlatego stworzono takich ludzi jak Xenovia oraz mnie, którzy potrafili się dostosować do świętych mieczy.

- Myślicie że to usprawiedliwia mordowanie obiektów eksperymentu, ponieważ projekt uznano za nieudany?

Kiba spojrzał na Irinę oczami pełnymi nienawiści. Zdecydowanie, zabicie ich jest okrutne. Zbyt okrutne. Myślę, że taki czyn jest nieludzki dla tych, którzy wierzą w Boga. Nawet Irina nie wiedziała ci odpowiedzieć.

- Ten incydent stał się najgorszą sprawą wśród z nas, a ludzie czuli odrazę do tej zbrodni. O osobie, która była wówczas odpowiedzialna za projekt, mówiono że ma problemy ze swoją wiarą. Został więc oskarżony o herezję. Teraz przeszedł na stronę upadłych aniołów. - Powiedziała Xenovia.

- Na stronę upadłych aniołów? Jak on się nazywa? - Kibę zainteresowała wypowiedź Xenovii.

- ……Balba Galilei. Nazywany również „Arcybiskupem Ludobójcą”.

Balba. Więc takie jest imię wroga Kiby.

- ………Jeśli podążę za upadłymi aniołami, wtedy dopadnę i jego…… - W oczach Kiby pojawiła się determinacja.

Poznanie celu było dla niego dużym krokiem naprzód.

- Jeśli tak to wygląda, to podzielę się z wami pewną informacją. Pewnego dnia zostałem zaatakowany przez kogoś, kto miał Excalibur. Zabił wtedy księdza. Zabity był prawdopodobnie z waszej organizacji.

[!]

Wszyscy byli zaskoczeni. Oczywiście! Nigdy nie myślałem, że Kiba był w coś wplątany przed nami! Dlatego był taki cichy przez cały ten czas? Byłem pewien, że coś mu zaprząta myśli.

„Ten ktoś to Freed Zelzan. Czy to imię brzmi znajomo?”

Freed! Ten cholerny klecha! Bardzo dobrze go pamiętam. Szalony ksiądz z poprzedniej historii! To on dalej jest w mieście!? Xenovia i Irina po usłyszeniu słów Kiby, spojrzały na niego przenikliwym głosem.

- Rozumiem, więc to on.

- Freed Zelzan. Były egzorcysta z Watykanu. Geniusz, który został egzorcystą już w wieku trzynastu lat. Ma na swoim koncie dużo wielkich dokonań, ponieważ likwidował diabły i mistyczne bestie.

- Przesadził jednak. Zaczął nawet zabijać własnych sojuszników. Freed od samego początku nie wierzył w Boga. Jedyne co nim kierowało to pociąg do walki, mordercze intencje wobec potworów oraz nienormalna obsesja na punkcie bitew. Było kwestią czasu, kiedy popadnie w herezję.

Aaach. Więc wy też mieliście z nim problemy. Rozumiem wasze uczucia.

- Więc to tak? Freed używa ukradzionego przez siebie Excalibura do zabijania naszych wyznawców. Ponieważ grupa likwidacyjna nie mogła się nim wcześniej zająć to teraz musimy za to płacić. - Xenovia powiedziała to z nienawiścią.

Freed z pewnością jest znienawidzony przez wielu ludzi. Cóż, to chyba oczywiste.

- W każdym razie ustalmy wspólną strategię.

Xenovia wyjęła długopis i napisała coś w notatniku. Dała nam swoje dane kontaktowe.

- Jeśli coś się stanie, zadzwońcie na ten numer.

- Dziękuję. Też wam damy……

- Twoja mama dała już nam twój numer.

- Mówisz poważnie!? Mama!? Dała wam go bez mojego pozwolenia!?-

Powiedziała im jaki jest numer telefonu jej syna i to bez mojego pozwolenia.

[Dlaczego do niego nie zadzwonisz?]

Prawdopodobnie dała go jej, ponieważ jesteśmy przyjaciółmi z dzieciństwa!

- Więc to by było na tyle. Następnym razem zrewanżuję ci się za ten posiłek, „Sekiryutei” Hyoudou Issei. - Xenovia po powiedzeniu tego wstała.

- Dziękuję za posiłek, Ise-kun! Następnym razem też traktuj mnie równie dobrze! Nawet jeśli jesteś teraz diabłem, Bóg pozwoli na to, jeśli to będzie Ise-kun, który poczęstował mnie posiłkiem! Jeśli chodzi o jedzenie, to jest to w porządku! - Irina podziękowała mi i mrugnęła.

Czy to jest zgodne z twoją wiarą? Odesłaliśmy tą dwójkę i wzięliśmy głęboki oddech.

Fuuuu. Gładko poszło. Myślałem że to lekkomyślny plan, ale poszło łatwiej niż myślałem. Drżałem z przerażenia na myśl, że mogę zostać pocięty przez Excalibury, jeśli negocjacje się nie powiodą. Mogło to wywołać wojnę pomiędzy diabłami, a ludźmi stojącymi po stronie Boga…… To był śmiały krok z mojej strony.

- ……Ise-kun. Dlaczego to zrobiłeś? - Zapytał Kiba cicho.

Był zapewne zdumiony, dlaczego pomagam mu w jego zemście.

- Cóż, jesteśmy towarzyszami. Należymy do tej samej grupy. Pomogłeś mi też wcześniej. To nie tak, że chcę ci się za to odwdzięczyć, ale pomyślałem, że tym razem to ja ci podam pomocną dłoń.”

- Jeśli będę działał sam, to wtedy mógłbym przysporzyć kłopotów Buchou. To jest powodem, racja?

- Oczywiście. Buchou będzie smutna, jeśli będziesz się tak miotał dookoła. Cóż, prawdą jest, że ułożyłem tEn plan sam, bez wciągania Buchou w kłopoty. To na pewno lepsze, niż gdybyś miał stać się „wygnańcem”, prawda? Teraz są szanse na pomyślne zakończenie wszystkiego, kiedy weszliśmy w spółkę z tymi dziewczynami od Kościoła.

Kiba ciągle wyglądał na niezadowolonego. Ummm, ciężko mu się ze mną zgodzić. Wtedy Koneko-chan przemówiła.

- ……Yuuto-senpai. Będę samotna… jeśli znikniesz. - Nagle Koneko-chan przemówiła.

[[Image:High_school_dxd_v3_171.jpg|thumb|''……Yuuto-senpai. Będę samotna… jeśli znikniesz.'']]

Koneko-chan przybrała smutny wyraz twarzy. Zwykle jest taka wyprana z emocji, ale ta nagła zmiana miała duży wpływ na wszystkich facetów tutaj.

- ……Pomogę ci……więc proszę, nie odchodź.

…Urok Koneko-chan. Cholera. Nawet jeśli nie powiedział tego do mnie, poczułem jak moje serce bije mocniej. Aaach, zdecydowanie nie mógłbym porzucić tej grupy. Jeśli kohai powiedziałaby mi coś takiego, to nie mógłbym się zbuntować! Kiba wyglądał na zakłopotanego, ale uśmiechnął się.

- Ha ha ha. Poddaje się. Jeśli Koneko-chan mówi mi coś takiego, to nie jestem w stanie zrobić czegoś nierozważnego. Dobrze. Będę z wami współpracował. Dziękuję Ise-kun, wiem już kto jest moim prawdziwym wrogiem. Ale teraz kiedy robimy to wszyscy razem, to na pewno pokonamy Excalibur.

Och! Kiba był chętny do zrobienia tego! Koneko-chan uśmiechnęła się z ulgą. Cholera! Wyglądasz tak słodko Koneko-chan! Poczułem, że moje serce przyśpieszyło, chociaż nie jestem lolikonem!

- Dobra! Teraz mamy grupę, która zniszczy Excalibur! Pozbądźmy się tych skradzionych mieczy i tego cholernego Freeda!

Byłem podładowany! Dobra! Zrobimy to! Możemy to zrobić, ja, Kiba i Koneko-chan! Nie, my to zrobimy! Czekaj na nas Excalibur, Freed! Był jednak wśród nas ktoś niezbyt chętny do czynu.

- ……Ummm, więc ja też muszę to robić? - Zapytał Saji podnosząc rękę do góry.

- To znaczy, jestem w to niezaangażowany……Właściwie to w jaki związek maja ze sobą Kiba i Excalibur?

Och, racja. ten gość nie ma pojęcia o Kibie i Excaliburze. Saji prawdopodobnie nie zrozumiał nawet, o co chodziło we wcześniejszej rozmowie.

- ……Pogadajmy przez chwilę.

Kiba, gdy skończył pić kawę, zaczął opowiadać o swojej przeszłości. O Projekcie Święty Miecz, będącym tajnym eksperymentem Kościoła Katolickiego, o badaniu wielu ludzi, którzy umieli używać świętych mieczy, w pewnym instytucie. Było tam wiele dziewczyn i chłopaków, którzy potrafili władać mieczem i byli posiadaczami Sacred Gear. Dzień po dniu, byli poddawani nieludzkim eksperymentom. Odebrano im ich wolność i eksperymentowano z nimi. Nie traktowano ich jak ludzi, a ich życia były lekceważone. Ale wszyscy mieli marzenie. Żyć. Zmuszano ich do wierzenia w to, że są kochani przez Boga i czekali kiedy „ten dzień” nadejdzie. Wierzyli, ze staną się kimś wyjątkowym. Wierzyli że staną się ludźmi, którzy są w stanie władać świętymi mieczami. Skończyło się jednak na „likwidacji”. Kiba i jego towarzysze nie mogli używać świętych mieczy.

„……Wszyscy zginęli. Zostali zabici. Zabici przez sługi Boże. Nikt z nas nie przeżył. A wszystko tylko dlatego, bo nie mogliśmy władać świętymi mieczami. Na innych chłopców i dziewczyny wypuszczono trujący gaz. Wypuścili go na nas mówiąc “amen”. Wymiotowaliśmy krwią i cierpieliśmy, leżąc na podłodze. Nawet wtedy szukaliśmy pomocy u Boga.”

Kiba opowiadał nam swoją historię. Słuchaliśmy go w ciszy. Kiba jakoś uciekł z laboratorium, ale trujący gaz już go zaraził. Niezależnie od pewnych ludzi, obiekty testów których zdolności były poniżej średniej, zostały usunięte, ponieważ nie były potrzebne. Kiba któremu udało się uciec, spotkał Buchou, która przyjechała zwiedzić Włochy i umarł. A teraz był tutaj.

- Chcę dopełnić żalu po moich towarzyszach. Nie, nie chcę, aby ich śmierć poszła na marne. Muszę żyć w tym miejscu i udowodnić, ze jestem silniejszy niż Excalibur.

…Cóż za gwałtowną przeszłość miał. Przeszłość Asii także była smutna. Ale Kiba w swoim życiu musiał przejść rzeczy, które trudno sobie wyobrazić… Prawdę mówiąc nie potrafię sobie wyobrazić bólu, przez który musiał przejść Kiba. Myślę jednak, że trudno jest żyć tylko dla zemsty. Buchou powiedziała, że zrobiła z niego swojego sługę, żeby wykorzystać jego talenty do czegoś więcej, niż pokonanie Świętego Miecza.

- Uuuuuuu…chlip………

Słuchaliśmy o przeszłości Kiby z poważnymi twarzami, ale usłyszeliśmy czyjś płacz. To był Saji. Płakał głośno. Z jego oczu toczyło się dużo łez i ciekło mu też z nosa………

- Kiba! To musiało być okropne! To musiało być bolesne! Cholera by to! Nie ma żadnego Boga ani nadziei dla tego świata! Czuję teraz dla ciebie mnóstwo sympatii! Tak, cóż za straszna historia! Już rozumiem, dlaczego tak nienawidzisz ludzi Kościoła i Excaliburów! - Saji powiedział to, biorąc do ręki dłoń Kiby.

Oooch. Patrzcie tylko, co mówi.

- Prawdę mówiąc, nie lubiłem cię wcześniej, ponieważ tak dobrze wyglądasz…… Ale teraz wszystko jest inaczej! Ja też pomogę! Jestem nawet gotowy na karę od Kaichou! Ale najpierw musimy zniszczyć Excalibur! Też będę ciężko pracował! Powinieneś żyć! Nie porzucaj Rias-senpai, która cię ocaliła!

To co mówił było dziwne… ale był taki jak ja, pełny pasji! Może i był dobrym facetem. Tak, nie był złą osobą. Źle się czułem z powodu targania go aż tutaj, ale ostatecznie spodobało mu się tutaj.

- Dobra! Nadszedł czas! Chcę, żebyście posłuchali teraz mojej historii! Powinniście coś o mnie wiedzieć, jeśli mamy współpracować!

Saji wyglądał na trochę nieśmiałego, zaczął więc mówić z lśniącymi oczami:

- Moim marzeniem jest……zrobić mojej Kaichou dziecko i poślubić ją! Ale wiesz…… coś takiego jest trudne dla takiego niepopularnego chłopaka jak ja. Nie ma żadnej dziewczyny, z którą mógłbym to zrobić… Ale pewnego dnia osiągnę moje cele……

………Po wysłuchaniu tego wyznania, coś wewnątrz mnie wyszło na zewnątrz. Wtedy cały ładunek łez wypłynął z moich oczu. Oczywiście. Oczywiście idioto! Ten gość! Saji! On jest taki sam jak ja! Ma takie same uczucia jak ja! Miałem sam sposób rozumienia świata co ja…… Byłem tak poruszony, że prawie się popłakałem. Ale przycisnąłem dłonie do ust i powstrzymałem to. Złapałem Saji’ego za rękę i powiedziałem mu wprost:

- Saji! Posłuchaj mnie! Moim celem jest miętoszenie piersi mojej Buchou……i ssanie ich!

- ........!

WYLEW

Po chwili przerwy, z oczu Saji’ego wylało się jeszcze więcej łez.

- Hyoudouuuu! Czy ty wiesz, co ty mówisz? Czy wiesz jakie to trudne marzenie do zrealizowania, dotykanie piersi wysokoklasowego diabła…… Dotykać piersi swojej pani?

- Saji. Możesz ich dotykać. Możesz dotykać piersi wysokoklasowego diabła…… Możesz dotykać piersi swojej pani! Dotykałem piersi Buchou tą ręką. - Powiedziałem to pokazując moją dłoń. Saji spojrzał na nią z zszokowaną twarzą.

- Niemożliwe!? Coś takiego jest możliwe!? Nie kłamiesz, prawda!?

- To nie kłamstwo. Piersi twojej pani są daleko, ale to nie jest tak, że nie możesz ich dosięgnąć.-

- Ssać je…!? Ssać pie…Piersi Kaichou… mówisz o sutkach, prawda…? Miejsce które chcesz ssać to sutki, racja…?

- Idiota! Jeśli masz zamiar ssać piersi, to chyba rozumie się samo przez się, że chodzi o sutki! Tak! Zamierzam ssać sutki!

- ...........!

Nie ma rzeczy niemożliwych dla dwóch facetów, którzy zakochali się w piersiach swoich pań! Uścisnęliśmy sobie dłonie. Towarzysze. Wojenni kumple. Nawet jeśli użyłem zbyt wielu słów, to nie potrafię wyjaśnić łączących nas relacji. W tym momencie Saji i ja poczuliśmy, że nasze dusze są nawzajem połączone.

- ………Achacha.

- ………Jesteś najgorszy.

Kiba i Koneko-chan, którzy siedzieli obok nas westchnęli. Jeśli się rozejrzeć po restauracji, to wszyscy się na nas gapili dziwnymi oczami. Cóż, nie mam nic przeciwko. W ten właśnie sposób została sformowana „Drużyna likwidacyjna Excalibura”.

Kilka dni później...

Siedziałem przy mojej ławce w klasie i ciężko wzdychałem. Codziennie nasza czwórka; ja, Kiba, Koneko-chan i Saji, poszukiwała Excalibura. Naszym przeciwnikiem był ten cholerny klecha Freed, który służy upadłym aniołom. Podobno polował na księży, wysłanych przez Kościół. Wędrowaliśmy więc po mieście przebrani za duchownych, ale dalej nie mogliśmy go znaleźć. Cóż, tak naprawdę to nie życzyłem sobie go kiedykolwiek oglądać. Nosiliśmy stroje księży, które dała nam Xenovia. Miały one niwelować naszą moc, ale dalej nie mogliśmy go spotkać. Gdzie ten klecha się ukrywa? Chciałem go znaleźć, żeby Kiba mógł zniszczyć Excalibur… W tym tempie złapie nas w końcu Buchou, a wtedy dopiero znajdziemy się w niezłym gównie. Zaczęła się ostatnio robić podejrzliwa wobec nas…… Przepraszam Buchou, że robię coś takiego, nie mówiąc ci o tym. Będę cię musiał potem dużo przepraszać. Będę pracował tak ciężko, jak się da. Dlatego pozwól nam to zrobić. W ten właśnie sposób przepraszam ją w moim sercu.

- Ostatnio masz bardzo poważną twarz, Ise. - Powiedział Motohama poprawiając okulary.

- ch? Aaach, tak, trochę. Nawet ja muszę czasem pomyśleć o czymś poważnym.

- Doprawdy? Myślisz o miętoszeniu piersi Rias-senpai, czy Himejimy-senpai?

- Codziennie mam ciężki wybór, Motohama. Tak przy okazji, jeśli chodzi o określenie rozmiaru, Buchou wygrywa. Buchou wygrywa też, jeśli chodzi o określenie obfitości. Ale jeśli chodzi o miękkość, wygrywa Akeno-san…… Nie, Buchou ma więcej ciała, ale Akeno-san ma dobrą równowagę pomiędzy piersiami a otoczkami. Przypomina mi trochę Yamato Nadeshiko! Jeśli chodzi o frajdę, to pieszczenie piersi Buchou jest lepsze. Ale piersi Akeno-san też są wielkie.

- Jeśli dalej będziesz tak robił, to pewnego dnia zginiesz z rąk fanów tej dwójki, wiesz o tym? Jest ich naprawdę wielu w tej szkole.

- Motohama…… Piersi są ważniejsze od życia.

- …Ależ to głębokie. Czuję się zszokowany w moim sercu.

SZCZYP

Ktoś uszczypnął mnie w policzek. To Asia-chan. Wygląda jakby była w naprawdę złym nastroju.

- Ahia-khan czo ty robysz?

- .........................

Asia szczypała mnie w policzek nie mówiąc ani słowa. Ale to typowe dla niej, ponieważ nie robiła tego mocno. Musiała słyszeć wszystko, co mówiłem……

- A niech cię cholera! Ise, ty Ero-daiou<ref name="Ero-daiou">Wielki Zboczony Król.</ref>! Pogwałciłeś Klub Okultystyczny! I to nie tylko jego, bo Asia-chan traktuje cię też tak miło! Nieeeeee! - Matsuda ze spuszczoną głową, wylewał na mnie swój gniew.

- …My wiemy, Ise. Podobno po zajęciach klubowych idziesz z Rias-senpai i Asią-chan, trzymając je obie za ręce, czy to prawda? Próbujesz wracać do domu, trzymając dwa kwiatuszki w ramionach? Powinieneś trafić do innego wymiaru i zostać stopiony przez jakiegoś obślizgłego potwora.

Nie, nie Motohama. To nie takie proste jak mówisz. To dlatego że Asia i Buchou rywalizują ze sobą z nieznanego powodu. Dlatego czuję się niezręcznie, kiedy jestem w środku…… Nie mogę między nimi nawet swobodnie oddychać! Zawsze kiedy to się dzieje, prześladują mnie złe myśli w stylu „Czy mogę zostać królem haremu?” Jestem bezużytecznym facetem, ponieważ nie potrafię nawet kontrolować pojedynczej dziewczyny.

- Tak przy okazji, Ise. Co z naszymi planami, żeby iść na kręgle i karaoke? - Zapytał Motohama, kiedy powrócił do swojego normalnego ja.

Tak. Nasza trójka oraz Asia i Kiryuu, planowała bawić się pół dnia, podczas następnego weekendu. Zaprosiliśmy też Koneko-chan i Kibę. Co dziwne, Koneko-chan chętnie zgodziła się przyjść. Myślałem, że ona pewnie odmówi……… Problemem był Kiba. Miałem z nim o tym porozmawiać, ale w obecnej sytuacji……

- Asia i Kiryuu przyjdą. Koneko-chan też.

- Uooooooooo! Asia-chan i Toujou Koneko-chan! Mogę na tym skupić moje napięcie! - Krzyknął Matsuda.

Och, zaczęły mu cieknąć łzy… Wygląda na to, że pragnął rozmowy z dziewczynami. Przepraszam Matsuda. Radzę sobie lepiej od was, ponieważ każdy mój dzień spędzam z ślicznymi dziewczynami. Ma to jednak i swoje wady.

PLASK!

Ktoś walnął Matsudę w głowę. To ta okularnica, Kiryuu.

- Przepraszam za to.

Miała niemiły wyraz twarzy.

- Fu. Ty jesteś dodatkiem do Asii-chan. Mamy już osobę noszącą okulary i jest nią Motohama. Wszystko więc w porządku.

- Cóż to za postawa, Matsuda? Nie wypchaj mnie do tego samego przedziału, co ten zboczony okularnik. Jest skazą naszej grupy.

- Co za kobieta! Okulary Motohamy są specjalne, ponieważ potrafią oszacować wymiary każdej dziewczyny! Jest inny niż ty!

Ale Kiryuu uśmiechnęła się głupio, słysząc wypowiedź Matsudy.

- Myślisz, że jest jedynym, który potrafi to robić?

[!]

Poczuliśmy się niepewnie! Kiryuu spojrzała w dół na nasze krocza!

- Hmm rozumiem, rozumiem.

Poczułem coś niebezpiecznego, więc zakryłem moje krocze obiema dłońmi! Kiedy spojrzałem, to zobaczyłem, że Motohama i Matsuda też to zrobili! Po zobaczeniu naszej reakcji, okulary Kiryuu zaczęły świecić.

- Fufufu. Moje okulary mają zdolność oceniania wielkości męskiej “rzeczy”. Od długości do obwodu.

Co…Co za okropna umiejętność! Kiryuu zna rozmiary wszystkich facetów w klasie!? Byłem przerażony. Ale Kiryuu położyła mi dłoń na ramieniu i uśmiechnęła się.

- W porządku. Twój jest całkiem wielki. Jeśli „to” byłoby zbyt duże, mogłoby wywierać presję na kobietę, ale nadal potrzebujesz pewnego rozmiaru. Tak, Rias-senpai i Asia zdecydowanie będą zadowolone.

Uoooooooo! To molestowanie seksualne! Jestem molestowany seksualnie przez dziewczynę!

- To dobrze dla ciebie, Asia.

- ?

Asię zakłopotały słowa Kiryuu. Nie musisz jej mówić takich rzeczy!

- Rany, nic nie można poradzić. Mówię, że „rzecz’ Hyoudou…… - Kiryuu szeptała do ucha Asii.

- Hej, hej, nie mów Asii dziwnych rzeczy!

Pociągnąłem Asię w moja stronę, chroniąc ją. Rany, nie mogę osłabiać mojej gardy przed tą dziewczyną. Có…cóż, Asia widziała już moją „rzecz’ wcześniej……

- W każdym razie, idą wszyscy oprócz Kiby, prawda? - Kiryuu szybko zmieniła swoją postawę, kiedy zauważyła, że nie może kontynuować tej rozmowy.

- Nie, spróbuję jakoś przekonać Kibę, żeby z nami poszedł. Wcześniej powiedział, że chętnie się z nami wybierze.

Tak. Jakoś go ze sobą zabiorę. Powinniśmy się cieszyć naszym życiem!

Tego samego dnia po szkole.

Po zakończeniu zebrania klubowego, zebraliśmy się wszyscy w parku i przebraliśmy w stroje księży oraz zakonnic. Krzyże które mieliśmy, były fałszywe. Gdyby były prawdziwe, moglibyśmy odnieść obrażenia. Chodziliśmy w tych strojach po całym mieście. Przebywaliśmy głównie w miejscach, gdzie nie było wielu ludzi. Naprawdę chciałem, żeby dzisiaj do czegoś doszło.

Myślałem o tego typu rzeczach, a tymczasem czas pędził szybko i był już wieczór…… będziemy mieli kłopoty, jeśli nie wrócimy wkrótce. Robimy to wszystko w sekrecie przed Buchou i pozostałymi. Byłoby kłopotliwe, gdyby przyłapał nas samorząd uczniowski.

- Fuu. Dzisiaj znowu żadnych postępów. - Saji powiedział to, jakby stracił zainteresowanie.

Był przecież tym, który wyraził najwięcej chęci do zrobienia tego. To naprawdę miły facet. Nasze pierwsze spotkanie było okropne, ale wygląda na to, że możemy znaleźć wspólny język. Jest zboczeńcem, na takim samym poziomie jak ja. Można powiedzieć, że to mój odpowiednik w grupie Sitri. Tak sobie myślałem, kiedy idący na początku Kiba, nagle się zatrzymał.

- ……Yuuto-senpai.

Wygląda na to, że Koneko-chan też coś poczuła.

UDERZENIE SERCA

Nagle poczułem zimno w moim ciele. Czy to mordercze skłonności? Czy my byliśmy ich celem?

- Patrzcie! - Krzyknął Saji.

Kiedy wszyscy tam spojrzeliśmy, zobaczyliśmy spadającego w dół księdza z białymi włosami i długim mieczem!

- Boża opieka dla grupy kapłanów!

BRZDĘK!

Kiba dobył szybko swojego demonicznego miecza i sparował cięcie Freeda.

- Freed!

- …! Czy to twój głos, Ise-kun? Heeee. Czyż to nie dziwne spotkanie!? Jak tam? Czy twoja smocza moc wzrosła? Czy to w porządku zabić cię teraz?

- Boosted Gear!

[Boost!!]

Moja moc wzrosła. Tym razem moim zadaniem jest wsparcie. Przetransferowałem moją moc do Kiby. Chciałem, żeby Kiba walczył ze wszystkich sił, ale chciałem mu pomóc, gdyby był w niebezpieczeństwie.

- Rozciągnij moją linę!

SWISH!

Coś, co wyglądało na chudą, czarną rękę, opuściło dłoń Saji’ego i pomknęło w stronę Freeda. Jego dłoń była wyposażona w słodko wyglądającą, zdeformowaną twarz jaszczurki. Lina wychodziła z jej ust. Więc ta chuda, czarna ręka, to język jaszczurki!

- Cóż za ból!

Freed próbował ją odpędzić swoim świętym mieczem, ale język jaszczurki zmienił kierunek i podążył ku dołowi. Utkwił na prawej stopie Freeda i zaczął okręcać się dookoła jego nogi. Freed próbował przeciąć go swoim mieczem, ale ten przechodził przez niego, jakby język nie miał żadnej fizycznej postaci.

- Nie przetniesz tego łatwo. Kiba! Dzięki temu nie ucieknie! Pozbądź się go!

Dobra robota Saji! Rozumiem, Uniemożliwił mu poruszanie się! Freed ma szybkie nogi. To dobry pomysł powstrzymać go przed ucieczką. Jesteś bystry, Saji!

- Dziękuję.

Kiba poruszał się szybko! Pędził w stronę Freeda z dwoma demonicznymi mieczami.

- Chi! Więc to nie tylko „Wymazywacz Świętości”, rozumiem! Mieć tyle demonicznych mieczy. Nie masz czasem zdolności „Narodzin Miecza”? Wow. Jesteś winny posiadania rzadkiego Sacred Gear!

Wygląda na to, że Freeda naprawdę bawiło to, co ma naprzeciwko siebie i o czym mówił. Więc podczas bitwy, ciągle jest takim samym dziwakiem co zwykle!

- Ale normalny demoniczny miecz, nie sprosta wyzwaniu, rzuconemu przez mój…

BRZDĘK!

Obydwa demoniczne miecze Kiby pękły, wydając przy tym charakterystyczny głos!

- ……mój Excalibur-chan.

- Ku!

Kiba ponownie stworzył demoniczny miecz. Ale wygląda na to, że Excalibur był zbyt potężny. Mógł zniszczyć demoniczny miecz jednym ciosem!

- Kiba! Chcesz dostać moją moc?

- Poradzę sobie! - Kiba odrzucił moje wsparcie.

Wygląda na to, że jest nieźle wkurzony. Cóż, tego należało się spodziewać. Kiba już raz przegrał z Excaliburem Xenovii. Jego duma by prawdopodobnie nie wytrzymała, gdyby przegrał drugi raz.

- Ha ha ha! Sposób w jaki patrzysz na mój Excalibur jest straszny. Czyżbyś z jakiegoś powodu go nie lubił? Cóż, nie wiem co ci się stało! Czy wiesz, że jeśli cię nim trafię, to zostaniesz zlikwidowany bez śladu? Wiesz, że zginiesz! Zginiesz! Tak po prostu!

Freed skoczył! Kiba próbował go zablokować, tworząc dookoła demoniczne miecze. Ale…

BRZDĘK!

Święty miecz, który był spowity biało-niebieskim światłem, złamał miecze Kiby jednym dmuchnięciem! Freed zaatakował drugi raz, bez tracenia czasu! Niedobrze! Zaraz zabije Kibę! Wtedy poczułem coś dziwnego……… Huh? Ktoś mnie podnosi? Spojrzałem z przerażeniem w dół, to była Koneko-chan. Koneko-chan podnosiła mnie!!

- ……Ise-senpai, proszę, uratuj Yuuto-senpaia.

RZUT!

Zostałem rzucony z dużą mocą! Dziewczynka o nadludzkiej sile rzuciła mną w powietrze! Uwaaach! Koneko-chan, nie jestem przedmiotem! Nie możesz mną rzucać!

- Uooooooooo! Koneko-chaaaaaaaan!!

Zbliżałem się do Kiby krzycząc. Cholera! Tu nie można nic pomóc!

- Kibaaaaaaaa! Prześlę ci moją moooooooooc!

- Uwach! Ise-kun!

Uaktywniłem mój Sacred Gear, gdy zbliżyłem się do Kiby.

[Transfer!!]

Rozległ się dźwięk, a smocze moce ruszyły w stronę Kiby! Z jego ciała wydostała się aura. Było jej tyle, że pokryła całe jego ciało.

- ……Skoro już to mam, to użyję teraz tego! „Narodziny Miecza”!

ZAN!

Na całym obszarze pojawiły się nagle ostrza! Wyrastały z ziemi! Z bieguna światła! Ostrza wyrastające z różnych miejsc, miały inne kształty.

- Chiii!

Freed narobił hałasu swoim językiem, wtedy zaczął niszczyć kolejne demoniczne miecze.

SWISH!

Kiba zniknął ze swoim demonicznym orężem i wkrótce znalazł się w jednym z wyłomów. Używał demonicznych mieczy, jako podestów, by poruszać się swobodnie dookoła! Wow! Z moimi oczami mogłem tylko dostrzec, jak coś porusza się z lewej i z prawej! Tego można był oczekiwać po szybkości „Skoczka”! Freed podążał swoimi oczami za ruchami Kiby!

SWISH!

Z odgłosem wiatru, demoniczny miecz pędził w stronę Freeda! Kiba rzucił jednym z demonicznych mieczy, kiedy używał ich jako ścieżki! Nie! To nie był tylko jeden demoniczny miecz! Było kilka demonicznych mieczy, które nadlatywały z różnych kierunków!

- Uchaa! Cóż za wspaniała cyrkowa sztuczka! Ty parszywy diable!

BRZDĘK! BRZDĘK! BRZDĘK!

Freed odbił demoniczne miecze jeden po drugim, z wyrazem podniecenia na twarzy!

- Mój Excalibur to „Excalibur Szybkości”! Pod względem prędkości, nie przegra z niczym!

Głowica Świętego Miecza, który dzierżył Freed zaczął wibrować i zniknął! To znaczy, że Święty Miecz poruszał się tak szybko! Freed zniszczył wszystkie demoniczne miecze i ruszył w stronę Kiby!

BRZDĘK!

- To nie działa!

Demoniczne miecze, które Kiba trzymał w obydwu dłoniach, rozleciały się.

- GIŃ!

Miecz Freeda pomknął ku Kibie od dołu……

POCIAGNIĘCIE.

Ciało Freeda zostało pociągnięte w tył, przez co stracił równowagę.

- Niech no ja cię!

To był Saji! Jaszczurka pociągnęła język w tył, przez co Freedd stracił równowagę! W tym samym momencie, język jaszczurki błysną płytkim światłem. Wyglądało, jakby wychodziło z Freeda i zmierzało do Saji’ego.

-……To jest!? Cholera! Pochłaniasz moje moce!?

Pochłania!? Czy ten wychodzący z Saji’ego język, ma jakieś specjalne właściwości?

Hech! Jak ci się to podoba! To mój Sacred Gear „Lina Absorpcji”! Tak długo, jak ta lina łączy się z tobą, twoje moce są pochłaniane przez mój Sacred Gear! Tak! Dopóki nie stracisz przytomności!

Sacred Gear! Rozumiem! Więc Saji też jest posiadaczem Sacred Gear! Więc jeśli jest podłączony do ciebie, możesz absorbować jego moc! I nie można tego przeciąć nawet Świętym Mieczem! Czuję, że nie chciałbym walczyć przeciwko niemu………

- ……Ten Sacred Gear jest smoczego rodzaju!? Najbardziej kłopotliwa grupa. Początkowa zdolność nie jest zbyt groźna. Ale kiedy wzrośnie, niszczycielska moc przewyższy pozostałe Sacred Gears, które są na innych poziomach. Straszne. Człowieku, ależ to kłopotliwe!

Freed próbował to ponownie zdjąć, przy pomocy swojego świętego miecza, ale nawet nie zadrapał Sacred Gear Saji’ego. Czy to typ, którego nie można uszkodzić fizycznym mieczem? Czy powiedział też smoczy rodzaj? Ta jaszczurka to smok!? Nie rozumiem tego, ale to bardzo fajny Sacred Gear!

- Kiba! To nie czas na komplementy! Rozwal tego gościa! Problem z Excaliburem może jeszcze nadejść! Ten osobnik jest naprawdę niebezpieczny! Stanie przed nim przyprawia mnie o ciarki! Może zrobić krzywdę mnie, albo Kaichou, jeśli go zostawimy! Osłabię go absorbującą mocą mojego Sacred Gear, więc pozbądź się go! - Saji posunał nam plan i to całkiem niezły.

Też pomyślałem, że to najlepsza metoda. Ten facet był naprawdę niebezpieczny. Lepiej byłoby wykończyć go tutaj. Ale Kiba miał skomplikowany wyraz twarzy. Znałem przyczynę. Ubolewał, że nie zwyciężył swoją własną mocą. Ale Kiba powinien zrozumieć, że najlepiej byłoby wykończyć go teraz i tutaj. Kiba stworzył demoniczny miecz w swojej dłoni z wyrazem determinacji.

- ……Nie jestem zbyt chętny do tego, ale zgadzam się skończyć z nim tutaj. Ciągle są jeszcze dwa skradzione Excalibury. Mam nadzieję, ze pozostałe dwa są równie silne.

- Ha! Wiecie, że jestem silniejszy niż tamta dwójka? Więc kiedy wasza czwórka mnie wykończy, nie będzie już nikogo, kto walczyłby przeciwko wam równie skutecznie! Jesteście pewni? Jeśli mnie zabijecie, nie stoczycie żadnej bitwy przeciwko świętemu mieczowi, która by was zadowoliła. - Freed powiedział to z obrzydliwym uśmiechem.

Oczy Kiby również się zmieniły, kiedy to usłyszał. Nggggg. Jakim utrapieniem on był! Zdecydowanie, Freed już taki był!

- Hmmm. „Narodziny Miecza” huh? To Sacred Gear, który w zależności od właściciela, może mieć nieskończoną liczbę mocy. - To był głos innej osoby.

Kiedy spojrzałem w tym kierunku, zobaczyłem starego człowieka, w stroju księdza.

- ……Czy to ty, staruszku Balba?

Wszystkich zszokowały słowa Freeda. Balba!? Ten, o którym mówiła Xenovia? Ten który zlikwidował Kibę i jego towarzyszy podczas „Projektu Święty Miecz”…… Zupełnie jak Excalibury, Cóż za fatalne spotkanie!

- ……Balba Galilei!

Kiba wpatrywał się w tego staruch oczami pełnymi nienawiści.

- To zdecydowanie ja. - Staruszek przyznał się do tego normalnie. Więc on jest wrogiem Kibay.

- Freed. Co ty wyprawiasz?

- Staruszku! Nie mogę uciec z powodu dziwnego, jaszczurczego języka tego gościa!

- Hmph. Dalej nie potrafisz perfekcyjnie władać świętym mieczem. Użyj „pierwiastka”, dam ci do tego więcej mądrości. Prowadzę nad tym badania. Zbierz święty pierwiastek, który płynie przez twoje ciało do ostrza świętego miecza. Z tym powinieneś to przeciąć.

- Tak, tak!

Święty miecz Freeda zaczął gromadzić aurę i świecić się!

- Właśnie tak! Hroyah!

CIĘCIE.

Sacred Gear Saji’ego został łatwo przecięty i jedyna trzymająca Freeda rzecz znikła! Niedobrze! Ucieknie nam!

- Teraz uciekam! Kiedy spotkamy się następnym razem, będzie to nasza decydująca bitwa! - Powiedział Freed, ale......

- Nie pozwolę ci uciec!

Był ktoś, kto minął mnie bardzo szybko.

BRZDĘK!

Ze świętymi mieczem Freeda zderzyło się ostrze, wskrzeszając przy tym iskry! To była Xenovia!

- Yaho! Ise-kun.

- Irina!

Irina też tu była. Ooooch! Nasze partnerki!

- Freed Zelzan, Balba Galilei. Buntownicy. Zetnę was w imieniu Boga!

- Ha! Nie wymawiaj znienawidzonego imienia Boga, którego nie cierpię! Ty suko!

Freed i Xenovia zmienili miecze. Freed dodatkowo wyjął coś z zanadrza. Tym czymś była kula światła. Czy to!? To przyrząd służący do ucieczki!

- Staruszku Balba! Uciekamy! Musimy złożyć raport u naszego szefa, Kokabiela!

- Nie ma innej możliwości.

- Na razie! Sojuszu diabłów i Kościoła!

Freed rzucił kulę światła na ziemię.

BŁYSK.

Nic nie mogłem zobaczyć! Światło pokryło cały teren, a ja oślepłem! Gdy odzyskaliśmy wzrok Freeda i Balbay już nie było. Cholera! Przeszliśmy przez to wszystko, a teraz zgubiliśmy jego ślad!

- Irina, idziemy za nimi!

- Dobra!

Xenovia i Irina skinęły sobie głowami i ruszyły biegiem z miejsca.

- Ja też idę za nimi! Nie pozwolę ci uciec, Balbo Galilei!

- He…hej! Kiba! Rany! Co tu się dzieje!

Wszyscy robili co chcieli! Jedynymi osobami które zostały, byłem ja, Koneko-chan i Saji. Rozluźniliśmy nasze bojowe postawy i zaczerpnęliśmy oddech. Wtedy poczułem za moimi plecami czyjąś obecność.

- Kiedy pomyślałam, że ten przepływ mocy jest nieregularny……

- To zdecydowanie jest kłopotliwe.

Słysząc znajome głosy, odwróciłem się i……

- Ise, wyjaśnij co to wszystko ma znaczyć?

Buchou i Kaichou stały tam z poważnymi twarzami. Zbladłem.

- ……Zniszczyć Excalibur. Wasza dwójka…… - Buchou nie miał przyjaznej twarzy i przyłożyła dłoń do czoła.

Po tym wypadku z Freedem, Buchou i Kaichou zabrały nasza trójkę, Saji’ego, Koneko-chan i mnie, do pobliskiego parku. Zmusiły nas, abyśmy usiedli naprzeciwko fontanny w tradycyjny sposób.

- Saji. Robisz coś takiego za moimi plecami? Naprawdę jesteś kłopotliwym dzieckiem.

- Auuu…Ja…ja przepraszam Kaichou……

Kaichou miała zimny wyraz twarzy, gdy rozmawiała z Sajim. Twarz Saji’ego była blada, jakby był w niebezpieczeństwie. Musiał być naprawdę przerażony.

- Więc Yuuto popędził za tą osobą, która nazywa się Balba?

- Tak. Myślę, że jest z Iriną i Xenovią…… Zadzwonią do nas, jeśli coś się stanie……

- Myślisz że Yuuto, który stanie się mścicielem, zadzwoni do nas normalnie?

Masz całkowitą rację. Buchou spojrzała na Koneko-chan.

- Koneko.

- .....Tak.

- Dlaczego to zrobiłaś?

- ...Nie chcę, żeby Yuuto-senpai odszedł...

Koneko-chan powiedziała swoje prawdziwe uczucia. Buchou, kiedy to usłyszała wyglądała bardziej na zakłopotaną, niż złą.

- ……Myślę, że mówienie tego typu rzeczy, kiedy już się coś stało, niczego nie zmieni. Ale to co zrobiliście, mogło dotknąć swoimi skutkami świat diabłów. Rozumiecie to, prawda?

- Tak.

- ...Tak.

Ja i Koneko-chan skinęliśmy głowami w tym samym momencie. Rozumieliśmy to bardzo dobrze. Nie, nie wiedzieliśmy, jak poważną rzeczą to było. Robiłem to myśląc, że niebezpieczeństwo jest niewielkie. Więc Buchou i ja mieliśmy odrębne zdanie co do poziomu niebezpieczeństwa. Wygląda na to, że potraktowałem to zbyt lekko.

- Przepraszam Buchou.

- .........Przepraszam Buchou.

Ja i Koneko-chan pochyliliśmy głowy. Nie myślałem, że nam to wybaczy, ale musiałem. Naprawdę przepraszam Buchou.

[PLASK!] [PLASK!]

Kiedy spojrzałem w kierunku, z którego dochodziły te odgłosy, zobaczyłem Saji’ego, który dostawał lanie w tyłek! Oooou, Saji! Co za smutny widok!

- Widocznie powinieneś zastanowić się nad swoim postępowaniem.

- Uwaaaaaaan! Przepraszam! Przepraszam! Proszę, wybacz mi Kaichouuu!

- Nie. 1000 klapsów.

[PLASK!] [PLASK!]

Kaichou okryła swoje dłonie demoniczną siłą. Dostawał lanie tymi dłońmi! Wyglądało to trochę boleśnie! Człowieku, obrywać tak, kiedy jest się uczniem szkoły średniej, musi być naprawdę bolesne!

- Hej Ise. Nie patrz tam.

- Wysłałam mojego chowańca, żeby poszukał Yuuto. Kiedy go już znajdzie, pójdziemy do niego z resztą członków klubu. Wtedy zdecydujemy co zrobić. Dobrze?”

- Tak.

- ....Tak.

Ja i Koneko-chan odpowiedzieliśmy na słowa Buchou.

UŚCISK.

Buchou przyciągnęła nas do siebie i przytuliła. Mogłem poczuć jej ciepło.

- ……Wasza dwójka jest naprawdę głupimi dziećmi. Tak bardzo się o was martwiłam……… - Buchou powiedziała to delikatnym głosem i pogłaskała mnie oraz Koneko-chan po głowie.

Buchou… Przepraszam. Martwiłaś się przez nas…… Aaaach, mogę poczuć jej dobroć. Cieszę się, że jestem jej sługą. Mam taką miła panią jak ona.

- Uwaaaaaaan! Kaichouuu! Oni skończyli w takiej dobrej atmosferze!

- Oni to oni, a my to my.

[PLASK!] [PLASK!]

Chłosta Saji’ego nie skończy się szybko. Wygląda na to, że jeszcze daleko jest od zrobienia Kaichou dziecka i poślubienia jej.

- Teraz Ise, pokaż mi swój tyłek.

…………Huh? Bu…Buchou……nie przebaczyłaś mi………? Buchou uśmiechnęła się, a jej dłonie pokryła szkarłatna aura.

- Obowiązkiem pani, jest utrzymywanie dyscypliny wśród jej służących. Ty też dostaniesz 1000 klapsów.

Tego dnia moja dupa umarła.

Kiedy ja i Buchou przyszliśmy do domu, słońce już zaszło i była prawie noc. Rozstaliśmy się z Koneko-chan, podczas naszej drogi do domu. Przepraszała Buchou, dopóki nie odeszła. Nie wyglądała jednak, jakby tego żałowała. Tak samo jak ja. Więc Kiba…… Ruszył za tą dwójką, ale powinien być bezpieczny, prawda? …… A co najważniejsze, mój tyłek bolał. Mogłem przez niego wyczuć miłość, którą Buchou darzy swoje sługi.

- Wróciliśmy!

Kiedy ja i Buchou zdjęliśmy buty i weszliśmy do holu, mama wyjrzała z kuchni. Dała nam znak dłońmi, żebyśmy cicho podeszli. Mamo, masz lubieżną twarz. Buchou i ja spojrzeliśmy na siebie i ruszyliśmy w stronę kuchni.

- Chodź tu, Asia-chan.

- Hauu!

Asia skoczyła naprzód, jakby została wypchnięta przez mamę. Miała na sobie fartuch. Tak w każdym razie myślałem, ale to było coś innego. Myślę, że jej skóra jest wyeksponowana bardziej, niż powinna…… N…nie, to jest…!?

Asiaaaaaaaaa!! Cóż za cudowny……! Nie, cóż za nieprzyzwoity wygląd!

- ……Przyjaciółka z naszej klasy powiedziała mi…… Że kiedy pracujesz w japońskiej kuchni, nie możesz mieć nic pod fartuchem…… To z…zawstydzające…ale muszę się przyzwyczaić do japońskiej kultury………… - Asia powiedziała to z zaczerwienioną twarzą.

[KRWOTOK]

Z mojego nosa pociekła krew. Asia próbuje mnie zabić……! Staje się zboczona przez zły wpływ Buchou. Kto jej powiedział coś takiego?

- Asia........ Kto ci to powiedział?

- Moja przyjaciółka Kiryuu-san. Oczywiście nie mam też na sobie bielizny…… Trochę mi zimno…… Aauu…

Nie ma na sobie bielizny… Powiedziała mi to, mimo iż nawet nie zapytałem. Naprawdę staje się głupią, zboczoną dziewczyną! Właściwie to pomyślałem, że mógłbym zobaczyć jej „najważniejsze miejsce”, gdybym patrzył ostrożnie…… Nie! Nie! Nie mogę gapić się na Asie zboczonymi oczami!

- Więc to ona, ta zboczona okularnica!

Cholerna Kiryuu! Więc to ona ponosi winę za to wszystko! ……czułem się trochę patetycznie, gdyż jakaś część mnie powiedziała „dobra robota pani umysłu!”. Powinienem ją jednak ostrzec. Cholera! Ach ta Kiryuu! Jej plan pani umysłu, zaczyna odnosić rezultaty! Odwaliła dobrą robotę!

„Ufufufu. Wygląda słodko, prawda? Naprawdę podobają mi się takie rzeczy. Aaach, pamiętam, kiedy sama byłam młoda……

Mamo!? O czym ty mówisz!? Robiłaś coś takiego z tatą!? Tak, wy dwoje zdecydowanie jesteście moimi rodzicami! To zboczone! A ja nie chce wysłuchiwać tego typu historii o moich rodzicach!

- ……Rozumiem, przyjęła więc taką taktykę.

Powiedziała Buchou z żalem w głosie. Bu…Buchou-sama……? O…o czym ty myślisz?

- Asia możesz się stać prawdziwym diabłem. Naprawdę jesteś rozpustną dziewczyną.

- Ech!? Nie chcę się stać zboczonym diabłem!

Buchou usmiechnęła się, a Asia odpowiedziała zakłopotaną twarzą i załzawionymi oczami. Co tu się dzieje…?

- Zaczekaj chwilę, ja też to zrobię. Asia, dobrze zrobiłaś, robiąc pierwszy krok.

Buchou odwróciła się i szybko wyszła.

- Zaczekaj Rias-san! Pomogę ci!

Mama pobiegła za Buchou. Hej! Co wy tu robicie!?

Ummm, co się dzieje? Nie rozumiem tej sytuacji……

Położyłem dłoń na ramieniu Asii, wraz z stale cieknącą z mojego nosa krwią.

- Asiu. Tak, dobrze w tym wyglądasz. Muszę to powiedzieć. Dziękuję. Dziękuję ci bardzo.”

Dziękowałem jej kilka razy. Asia wyglądała trochę nieśmiało. Hmmmm, jesteśmy tu teraz we dwoje, więc powinienem powiedzieć to, co chcę.

- Asia.

- T....tak.

- Nawet jeśli ci ludzie Kościoła przyjdą, ochronię cię. Odpędzę wszystko, co tylko cię przeraża. - Wyznałem Asii moje uczucia.

Nie wybaczę nikomu, kto chce zacisnąć swoje kły na Asii. Nie chcę przegrać ponownie z tamtym dzieciakiem… Asia objęła mnie cicho. Uooooo, przytuliła się do mnie, kiedy nie ma nic pod fartuchem.

- ……Ise-san. Nie żałuję tego, że zmieniłam się w diabła. Nie zapomniałam też o mojej wierze w Boga. Ale zyskałam coś ważniejszego, niż moja wiara.

- Coś ważniejszego?

- Ise-san. Buchou-san. Wszyscy z klubu. Szkolni przyjaciele. Twoi rodzice. Wszyscy oni są dla mnie ważni. Nie chce ich stracić. Chcę z nimi być na zawsze. Nie chce już więcej być sama.

Asia powiedziała to do mojego ramienia cichym, drżącym głosem. To dziecko zawsze było same. Bóg jej nie pomógł. Inni także. Nie zostawię Asii samej. Nigdy!

- Asia, nie jesteś sama. Nigdy nie pozwolę ci być samej! Wszyscy z tobą będziemy. Ha ha ha. Może to nie dobrze, ale zawsze będę z Asią. Dlatego nie możesz płakać. Uśmiechnij się. Uśmiech do ciebie lepiej pasuje!

- ……Cieszę się, że przyjechałam do tego kraju. Spotkałam ciebie, Ise-san. Ise-san……… Ise-san……

Asia wtuliła swoją twarz w moją pierś z słodkim głosem. Objąłem ją więc i…

-....!!!

Moje ręce zatrzymały się. Plecy Asii były całkowicie wyeksponowane…! Oczywiście. Nosiła fartuch, który okrywał tylko jej przód, więc tył był odkryty. Asia-chan, twój śliczny tyłeczek jest na widoku! Haaa… Biała skóra Asii wygląda na taką jedwabistą. Chciałem pogładzić jej skórę, ale moje „Dobre Serce” powstrzymało mnie przed tym! Co powinienem zrobić!? Co mogę zrobić!? Moje dłonie się trzęsły, ponieważ straciłem moją pozycję. Jej tyłeczek!? Czy powinienem go złapać, albo pomiętosić!? Nie mogę zrobić czegoś takie…… Właściwie chcę to zrobić! Czuję, że Asia pozwoliłaby mi na to, nawet gdyby była zszokowana…… Nie, nie. Nie mogę wykorzystać Asii, jest przecież osobą, którą mam strzec przed moimi żądzami…… Aaach, moje dłonie same ruszają w stronę jej tyłeczka…

- Zostałam wyrzucona. Rias-san potrafi się zawstydzić.

Mama wróciła i spojrzała na mnie i Asie z uśmieszkiem.

- M...Mamo!

- O jejku. Wygląda na to, że stara babunia weszła ci w drogę. W porządku, wiesz? Kuchnia też jest polem bitwy. To nic złego, jeśli posprzątasz po sobie bałagan, dobrze? Aaaach, naprawdę chcę zobaczyć wkrótce mojego małego wnuka.

Uwaaaaaaaach! Nie mogłem tu zostać dłużej, więc zostawiłem Asię i wyszedłem! Nigdy nie myślałem, że będę się czuł tak…! Tak……! Zawstydzony tym, że rodzic przyłapał mnie w takiej sytuacji!

- Ise, ja też to noszę! - Usłyszałem głos Buchou, więc odwróciłem się……

[KRWOTON Z NOSA]

Polało się jeszcze więcej mojej krwi! Buchou pojawiła się w jeszcze bardziej erotycznym fartuchu niż Asia! Fartuch, który zakrywał TYLKO najważniejsze części. Coś, co można zrozumieć, TYLKO jako fartuch!

- Teraz Asia, zaczynamy gotować.

- T...tak.

Obydwoje stały w kuchni… Ale z tyłu były całkiem nagie…… Krew…… Nie mam wystarczająco dużo krwi!

Zaraz po tym, tata wrócił z pracy i też ucierpiał z powodu krwotoków. Ojciec i syn usiedli więc razem i powkładali chusteczki do dziurek od nosa.

- Tata jest pobłogosławiony. Cały mój stres z powodu pracy zniknął.

- Ze mną jest tak samo, tato. Jakoś zapomniałem o wszystkich smutnych rzeczach.

- Synu, musisz z obydwu uczynić swoje żony. Wtedy obydwie będą mogły być moimi córkami.

- Hahaha. Postaram się najlepiej jak mogę, ojcze.

Ucięliśmy sobie rozmowę jak ojciec z synem i obydwaj mieliśmy przy tym naprawdę szczęśliwe twarze.

Tej nocy, ja, Buchou i Asia spaliśmy razem. Ja i Buchou obudziliśmy się jednak, ponieważ poczuliśmy ogromne ciśnienie, jakiego nigdy wcześniej nie odczuliśmy. Buchou wyskoczyła z łóżka i stanęła naprzeciw okna. Asia też się obudziła, gdy coś odczuła. Gdy spojrzałem z okna w dół, zobaczyłem kogoś……

- ........Cholerny klecha!

Białowłosy ksiądz, Freed, o chorym, wyzywającym uśmiechu. Ten drań! Co tu się stało? Co się stało z Kibą? Cholera! Czy staję się ciekawy!? Pomachał do nas rękami.

- ........Upadły anioł.

Powiedziała Buchou głosem pełnym nienawiści i pstryknęła palcami. Ubrała się błyskawicznie w mundurek i otworzyła drzwi pokoju.

- Yaho! Ise-kun. Asia-tan. Wygląda na to, że jesteście w złym nastroju. Dobrze się wam wiedzie? Ara ara, uprawialiście sex? W takim razie przepraszam. Nie odczytanie atmosfery, jest moją czarującą cechą. - Kiedy wyszliśmy z domu, cholerny klecha mówił nam dziwne rzeczy.

- Czego chcesz? - Zadałem mu pytanie, ale on potrząsnął tylko ręką ze śmiechem.

Czy to ciśnienie, pochodziło od tego gościa? Nie. Mogłem od niego wyczuć coś dziwnego, ale to nie było to. To ciężkie ciśnienie, przewyższyło nawet wysokoklasowego diabła.

Wygląda na to, że Buchou coś zauważyła i spojrzała w górę. Coś unosiło się na niebie, mając za sobą księżyc. To był………upadły anioł, który miał czarne skrzydła wyrastające mu z pleców. Raz, dwa, trzy……… Miał 10 skrzydeł!? To był młody mężczyzna, który nosił czarną szatę z szczegółowymi dodatkami. Parsknął śmiechem, gdy zobaczył Buchou.

- To pierwszy raz, gdy mam okazje poznać córkę Domu Gremory. Te szkarłatne włosy są piękne. Przypominają mi twojego brata, którego nienawidzę tak bardzo, że aż przyprawia mnie to o mdłości.

Uoooo! Powiedział coś prowokującego! Czuło się nienawiść w jego słowach. Buchou zachowała zimną twarz. S…straszne……

- Miło mi cię poznać, jeden z przywódców upadłych aniołów, Kokabielu. Nazywam się Rias Gremory. Powiem ci coś jeszcze. My oraz Dom Gremory jesteśmy istotami, które są blisko Maou, a zarazem daleko od niego. Jeśli jesteś tu, aby rozmawiać o polityce, to nie potrzebnie się trudziłeś.

Kokabiel!? Kokabiel!? Przywódca upadłych aniołów!? Czy to on pojawia się w „Biblii”!? Jest sławny! Cholera! To naprawdę niedobrze! Można było zauważyć, że Kokabiel coś trzymał. Spojrzałem ostrożnie…… Jakaś osoba? Czy on kogoś niósł?

- To prezent.

Rzucił nagle osobą, którą trzymał nade mną.

- Och!

Zareagowałem natychmiast i próbowałem ją złapać.

ZŁAPANIE.

Osobą która złapałem, była……Shidou Irina! Cała we krwi! Oddychała ciężko! Jej ciało było pokryte ranami! Czy to się stało po tym, jak ruszyła w pościg za Freedem!? A co z Kibą i Xenovią!?

- H...hej, Irina.

Nawet kiedy do nie mówiłem, jej reakcja była przepełniona bólem i nie odpowiedziała. Źle to wygląda!

- Weszła do mojej bazy, więc powitałem ją serdecznie. Cóż, nie zdołałem schwytać pozostałej dwójki. - Kokabiel powiedział to ze śmiechem.

Według jego historii, Kiba i Xenovia uciekli.

- Asia!

Położyłem Irinę na ziemi, a Asia zaczęła ją leczyć. Z ciała Asii wyłoniło się zielone światło, które pokryło Irinę. Wyraz twarzy Iriny zaczął łagodnieć, zaczęła też delikatniej oddychać. Nie miała swojego Excalibura. Co się z nim stało? Kokabiel zaczął mówić dalej, nie interesując się moimi wątpliwościami,

- Nie chcę zrobić czegoś głupiego, rozmawiając z Maou. Cóż, jeśli zgwałcę i zabiję jego młodszą siostrę, wtedy gniew Sirzechs'a byłby skierowany na mnie. To nie byłoby złe.

Buchou patrzyła na Kokabiela z pogardą w oczach.

- ...............Więc dlaczego kontaktujesz się ze mną?

Kokabiel udzielił odpowiedzi z radością.

- Będę szalał po tym mieście, używając twojej bazy, Akademii Kuou, jako punktu startowego. Wtedy Sirzechs też się tam pojawi, prawda?

C...Co!?

- Jeśli zrobisz coś takiego, wtedy wojna pomiędzy Bogiem, upadłymi aniołami i diabłami ponownie się zacznie, wiesz o tym?

- O to mi właśnie chodzi. Myślałem, że Michał rozpocznie wojnę, jeśli ukradnę Excalibur......... Ale on wysyłał tylko jakichś mrukliwych egzorcystów i dwie posiadaczki świętych mieczy. To nudne. Naprawdę jestem znudzony! Dlatego zamierzam sobie zaszaleć w bazie siostry Sirzechs'a. Rozumiesz? Wygląda zabawnie, prawda?

Buchou zrobiła dźwięk swoim językiem. To dowód, że naprawdę jest wkurzona. Ale, co za obłąkańczy plan on ma zamiar zrealizować!? Czy Michał, to czasem nie anioł, który jest najważniejszy zaraz po Bogu? Nawet ktoś taki jak ja, który jest nowy w tym świecie, zna to imię z książek. Chce wszcząć wojnę z kimś tak wielkim jak on!? Tego można było się spodziewać po przywódcy upadłych aniołów!

- ........Ty bitewny dziwaku! - Buchou powiedziała to z nienawiścią, ale Kokabiel roześmiał się z rozbawieniem.

- Tak. Zgadza się! Nudziłem się i nudziłem, po tym, jak wojna się skończyła! Azazel i Shamza nie mają ochoty na następną wojnę. Zaczęli kolekcjonować jakieś nudne Sacred Gear oraz robić jakieś dziwne badania. Jakieś bezużyteczne rzeczy, które nie przynoszą nam pożytku! …… Co innego, jeśli chodzi o „Boosted Gear” który ma tamten dzieciak… Ale to nie jest coś, co można łatwo znaleźć.”

Kokabiel spojrzał na mnie. Co za niesamowite ciśnienie…… Moje ciało niesamowicie się trzęsło…… Powiedziałem więc silnym głosem.

- ……Chcecie mój Sacred Gear?

- Właściwie to nie interesuje mnie on. Ale Azazela pewnie tak. Jego kolekcjonerska pasja to szaleństwo.

Azazel? Myślę, ze on jest wicekrólem upadłych aniołów. Kolekcjonuje Sacred Gears?

- Tak czy siak, Rias Gremory, zamierzam rozpocząć bitwę z udziałem świętych mieczy. Jako rozpoczęcie wojny! Szkoła, do której chodzą młodsze siostry Sirzechs'a i Lewiatana<ref name="Lewiatan">Morski potwór, będący często wyobrażeniem Szatana, zagrażający istotom stworzonym przez Boga i próbujący je pożreć.</ref>. Musi tam być pełno demonicznych mocy, którymi mogę wspomagać chaos! To wspaniałe miejsce, aby w pełni uwolnić potęgę Excaliburów! to wspaniałe miejsce na pole bitwy. - Mówił jakieś nonsensy, czy on naprawdę zwariował?!

- Hya ha ha ha! Czyż mój szef nie jest najlepszy? Jego szaleństwo jest wspaniałe. Też jestem chętny do zrobienia tego. Spójrzcie co mi dał.

To co trzymał Freed, było Excaliburem! Miał po jednym w każdej ręce! Kolejne dwa miał przytroczone do bioder!

- W prawej ręce mam „Excalibur Szybkości”. W lewej „Excalibur Koszmaru”. Na jednym biodrze „Excalibur Przejrzystości”. Od tej dziewczyny zdobyłem „Excalibur Mimiki”! Czuję się, jakbym już zdobył „Excalibur Destrukcji” od tej ostatniej dziewczyny. Hyaa! Jestem pierwszą osoba na świecie, która ma aż tyle Excaliburów? Otrzymałem też pierwiastek od tego starowiny Balby, który pozwolił mi dzierżyć święte miecze. Teraz jestem w hiper nastroju, który pozwala mi korzystać z tego wszystkiego? Jestem niezwyciężony! Jestem wspaniały! Jestem najsilniejszy! Hya ha ha ha ha ha ha ha ha! - Freed śmiał się, jakby to było coś zabawnego.

- Badania nad świętymi mieczami Balby. Było warto wejść z nim w spółkę, jeśli ma to mieć takie efekty. Prawdę mówiąc, dotąd było to trochę podejrzane, żę dołączył do mojego planu.

Więc Kokabiel i Balba współpracują.

- Co masz zamiar zrobić z Excaliburami? - Spytała Buchou.

Kokabiel poruszył swoimi skrzydłami i skierował się w stronę szkoły.

- Hahaha! Zaczynamy wojnę, Rias Gremory, młodsza siostro Sirzechs'a Lucyfera!

BŁYSK!

Freed wziął przedmiot, którym nas oślepił! Znowu!? Wzrok wrócił nam po chwili, ale zanim się to stało Kokabiela i Freeda już nie było!

- Ise, idziemy do szkoły!

- Tak!

Wielka bitwa przeciwko przywódcy upadłych aniołów właśnie się zaczęła!

<noinclude>

==Odnośniki tłumacza==

<references/>
</noinclude>

<noinclude>
{| border="1" cellpadding="5" cellspacing="0" style="margin: 1em 1em 1em 0; background: #f9f9f9; border: 1px #aaaaaa solid; padding: 0.2em; border-collapse: collapse;"
|-
| Cofnij do [[High_School_DxD - Tom 3 rozdzial 2|rozdziału III]]
| Wróć do [[High_School_DxD_(Polski)|strony głównej]]
| Przejdź do [[High_School_DxD_-_Tom_3_rozdzial_4|rozdziału IV]]
|-
|}
</noinclude>

High School DxD - Tom 3 rozdzial 2

2012-06-28T13:23:14Z

195.69.81.103: /* Żywot 2: Święty Miecz przybył */

==Żywot 2: Święty Miecz przybył==

- Projekt Święty Miecz?

Buchou przytaknęła.

- Tak. Yuuto przeżył ten eksperyment.

Asia, Buchou i ja wróciliśmy do domu po zakończeniu spotkania klubowego. Zebraliśmy się w trójkę w moim pokoju, a Buchou opowiedziała nam o Kibie.

- Kilka lat temu Kościół Chrześcijański nadzorował to przedsięwzięcie. Jego celem było stworzenie osoby, która mogłaby władać świętym mieczem.

- To pierwszy raz, kiedy o tym słyszę. - Asia nie wiedziała o tym projekcie.

Cóż, był zapewne trzymany w tajemnicy przed dziewczyną, którą chwalono jako Świętą Dziewicę.

- Święty Miecz to ostateczna broń przeciwko diabłom. Jeśli my, diabły, dotkniemy Świętego miecza, natychmiast spłoniemy. Jeśli ktoś nas zrani tym orężem, znikniemy bez śladu. Można to nazwać ostateczną bronią dla tych, którzy wierzą w Boga i nienawidzą diabłów.

Święty Miecz... To ta rzecz, która tak często pojawia się w programach telewizyjnych i grach, prawda? Od kiedy jestem diabłem, jest to dla mnie najbardziej niebezpieczna broń.

- Święte Miecze pochodzą z różnych miejsc. Ale myślę, że najsłynniejszym jest Excalibur. Nawet w Japonii wyszło na ten temat wiele książek. To święta broń, którą stworzono dzięki magii i alchemii dla tych, którzy zdecydowali się kroczyć ścieżką Boga. Święty Miecz jednak sam sobie wybiera właściciela. Słyszałam że wciągu ostatnich stu lat, tylko jedna osoba była w stanie nim władać.

- Kiba dzięki swojemu Sacred Gear jest w stanie tworzyć demoniczne miecze, prawda? Więc czy może istnieć Sacred Gear, który umożliwia tworzenie świętych mieczy? - Zadałem pytanie, gdyż prosta dedukcja podpowiadała mi, że jeśli istnieje Sacred Gear, który potrafi tworzyć demoniczną broń to istnieje także Sacred Gear, który tworzy ich święte odpowiedniki.

- Nie, coś takiego nie istnieje. Jednak Demoniczny miecz, w porównaniu do Świętego Miecza, wypada bardzo nędznie. Oczywiście nie mówię, że jest słaby. Wśród nich jest święty przyrząd zaliczony do „Longinusów”, tak jak twój „Boosted Gear”. Najsłynniejszym Sacred Gear był własnością człowieka, który zabił Jezusa Chrystusa, „Prawdziwego Longinusa”. Również nazwa „Longinus” została zapożyczona od niego.”

Longinus. Sacred Gear, który jest tak potężny, że może zabić Boga. Zupełnie jak ten, który posiadam w moim lewym ramieniu. Więc istnieje święty przedmiot, który jest Sacred Gear i jest również „Longinusem”. Ale usłyszeć o tym, że Jezus został zabity włócznią, która była „Longinusem”……… Odkrywałem tajemnice historii, których nie można się było znikąd dowiedzieć. Rozmowa z wysokoklasowym diabłem, naprawdę potrafiła zszokować.

- Poza tym obecnie nie istnieje Sacred Gear, który mógłby rywalizować z Excaliburem, Durandalem, lub Amanomurakumo-no-tsurugi<ref name="Miecze">Excalibur, to jak zapewne wszyscy wiedzą, miecz legendarnego Króla Artura. Durandal był orężem rycerza Rolanda, zaś Amanomurakumo-no-tsurugi to miecz będący jednym z „trzech świętych skarbów”, japońskich regaliów symbolizujących najwyższą władzę cesarza nad państwem.</ref> ponieważ te święte miecze są zbyt potężne. Tak samo jest z demonicznymi mieczami.”

Hmmmm. Tyle informacji, ale żadnych wskazówek. Prawdopodobnie powinienem to wszystko zapamiętać, ale ostatnimi czasy jest tego wszystkiego tyle, że trudno to ogarnąć……

- Yuuto otrzymał sztuczną kurację, która miała mu umożliwić przystosowanie się do świętego miecza, a zwłaszcza do Excalibura.”

- Więc Kiba jest w stanie władać świętym mieczem?

Buchou potrząsnęła głową.

- Yuuto nie mógł się do niego przystosować. Nie tylko on, gdyż że wszyscy, którzy otrzymali podobne szkolenie co Yuto, nie byli w stanie tego osiągnąć……”

Nawet Kiba który jest ekspertem w tworzeniu mieczy i walce nimi, nie był stanie użyć tego świętego oręża.

- Człowiek Kościoła uznał że ci, którzy nie mogą dostosować się do świętych mieczy, są „produktami wadliwymi” i powinni zostać zlikwidowani.

Zlikwidowani… To słowo nie brzmiało miło, ale potrafiłem sobie wyobrazić, co mogło oznaczać. Oczy Buchou zmieniły się, ponieważ też odczuła dyskomfort.

- Większość ludzi biorących udział w eksperymencie zostało zabitych, łącznie z Yuuto. Tylko dlatego bo nie potrafili władać świętymi mieczami……”

- ……To niemożliwe. To niedopuszczalny czyn, który nie przystoi sługom Boga. - Wygląda na to, ę to duży szok dla Asi. Jej oczy pokryły się łzami. To normalne że się płacze, kiedy zdradza cię coś, w co wierzysz.

- Ludzie kościoła uważają nas, diabłów, za pomioty zła. Ja jednak uważam, że złe intencje ludzi są największym złem świata. - Buchou powiedziała to ze smutnymi oczami.

Buchou jest diabłem. Ale mimo tego jest bardzo miła. Buchou mówiła mi, że jej uczucia są podobne do ludzkich, gdyż za długo przebywa w ich świecie. Ja jednak uważam że to nieprawda. Myślę, że Buchou od początku była miłą kobietą. Inaczej nie potrafię sobie wytłumaczyć jej miłego uśmiechu. Pomiędzy diabłami też są dobrzy ludzie! Dlatego właśnie byłem taki dumny z bycia nim.

- Kiedy wskrzeszałam Yuuto do życia jako diabła, ten chłopak poprzysięgał zemstę, nawet kiedy był w ciężkim stanie. Ponieważ od dnia swoich narodzin jego talentem było władanie mieczem, chciałam wykorzystać jego talenty jako diabeł. To byłoby marnotrawstwo, jeśli umiejętności Yuuto ograniczyłyby się tylko do świętych mieczy.

Buchou chciała ocalić Kibę, zmieniając go w diabła, ponieważ miał okropne życie przez te święte miecze. Chciała mu powiedzieć, żeby nie skupiał się tylko na świętych mieczach i używał swoich mocy jako diabeł. Ale Kiba…

- Ten chłopak nie potrafił o tym zapomnieć. Święte miecze. Ludzie którzy byli zaangażowani w ten projekt oraz słudzy Kościoła……”

Powód dla którego nienawidzi księży. Powód dla którego ma taką obsesję na punkcie informacji o świętych mieczach. Ciągle nie może o nich zapomnieć. Nie, jego życie było zabawą, kiedy został zabity. Nic dziwnego, że ciągle ma żal. Kiedy zabił mnie upadły anioł, także żywiłem do niego urazę. Jemu przytrafiło się to, kiedy był jeszcze mały, więc jego nienawiść musi być ogromna. Buchou głęboko westchnęła.

- W każdym razie będę go teraz miała na oku. Obecnie jego głowa jest przepełniona myślami o świętych mieczach . Mam nadzieję, że odzyska panowanie nad sobą.

- Jeśli o to chodzi, to myślę że to przez tą fotografię się tak zachowuje.

Podałem zdjęcie Buchou. Kiba powiedział, że oręż z fotografii to święty miecz. Myślę że są jakoś powiązane… Oczy Buchou zmieniły się wkrótce po tym, jak zobaczyła fotografię.

- Ise, czy ktoś kogo znasz, jest związany z Kościołem?

- Nie, z moich krewnych nikt.

Tak mi powiedzieli rodzice. Na wszelki wypadek spytałem ich o to.

- Tylko kiedy byłem naprawdę mały, w sąsiedztwie mieszkało dziecko z chrześcijańskiej rodziny.

- Więc to tak… Święty miecz był tuż obok ciebie… Nie, święty miecz był na tym obszarze 10 lat temu. To przerażające.

- Czyli to naprawdę jest Święty Miecz?

- Tak, to jeden z świętych mieczy. Nie jest tak potężny jak legendarne święte miecze o których mówiłam, ale jest prawdziwy. W takim razie musi to znaczyć, że ten mężczyzna był jego właścicielem…… Teraz rozumiem. Słyszałam że mój poprzednik, który był odpowiedzialny za ten teren, zniknął. To miałoby sens, gdyby to było powodem. Ale jeśli pamiętam…… - Och, Buchou zaczęła mówić do siebie. Wygląda na to, że coś wiedziała. Buchou przez chwilę myślała i....

- Chodźmy już spać. Nawet jeśli tyle o tym myślimy, to zachowanie Yuuto nie wróci dzięki temu do normy. - Jak tylko Buchou skończyła to mówić, zaczęła się rozbierać!

- Bu... Buchou! dlaczego rozbierasz się tutaj!?

- Dlaczego? Ise, przecież wiesz, że nie potrafię zasnąć, jeśli nie jestem naga.

- Nie, nie, nie! Nie o to chodzi! Tylko o to, dlaczego rozbierasz się w moim pokoju!?

Z niecierpliwością patrzałem na ciało Bucho i panikowałem. Ngggggggg! Nieważne ile razy bym go nie widział, miała wspaniałe ciało! Jej piersi podskakiwały, gdy zdjęła stanik!

- Ponieważ zamierzam spać z tobą. - Buchou odpowiedziała mi, jakby to było oczywiste!

KRWOTOK Z NOSA!!

Z mojego nosa zaczęły cieknąć duże ilości krwi.

Ooooooooch! Dziewczyna mówi że chce się mną spać!

- W takim razie ja też tutaj śpię! Też zamierzam spać z Ise-san!

Hej, hej, hej, hej! Cieszę się że to słyszę, ale nie możesz! Nie możesz tego zrobić Asia! Nie powinnaś naśladować Buchou!

- Buchou! Masz zły wpływ na Asię! Proszę, ubierz się zaraz!- Z powodu moich słów, oczy Buchou przybrały nieprzyjemny wyraz.

- Zły wpływ? Mówisz okrutne rzeczy Ise. Przecież wiesz, że śpię nago, prawda? Spałeś ze mną tyle razy.

- ....Spaliście razem tyle razy.......? Nie.....Ise-san i Buchou-san.......? - Asia odpowiedziała na słowa Buchou.

Asia zaczęła się trząść, a jej oczy wypełniły się łzami. Był to zbyt duży szok dla niej. Chwi....chwileczkę! Co to wogóle za sytuacja!?

„Asia, oddaj mi Ise na dzisiejsza noc.

- Nie...... Myślę że też mam prawo do rozpieszczania Ise-san. Ja też chcę z nim spać!

Asia! Naprawdę tak mocno chcesz ze mną spać!? Czuje się trochę zakłopotany, ale jestem jednocześnie szczęśliwy! Mimo iż ma łzy w oczach, to wygląda na bardzo zdeterminowaną. Mogę tylko powiedzieć, że nie ma już odwrotu od tego, co powiedziała. Waaaaach! W moim pokoju zaczęła się kłótnia! Oby obeszło się bez walki! Obydwie gapiły się na siebie, a między nimi przelatywały iskry..... Próbowałem zaczerpnąć oddech w tej kłopotliwej sytuacji. Było to jednak bardzo trudne! Naprawdę!

- Niech więc Ise zdecyduje. - Buchou spojrzała na mnie. Jej oczy mówiły „Wybierz mnie”. Czułem, jak emanuje z nich przymus!

- Ise-san. Będziesz spał ze mną, prawda? - Spytała mnie Asia z załzawionymi oczami.

Czułem się wobec niej bezbronny, ponieważ ona nie próbowała nic robić. Ta której nie wybiorę, będzie miała do mnie żal. Opuściłem głowę, gdyż był to najtrudniejszy wybór, przed jakim kiedykolwiek stanąłem.

- ........Fuuu. - Wziąłem głęboki wdech po tym, jak wypiłem szklankę wody w kuchni.

.......Udało mi się uspokoić całą tą sytuację, wybierając opcję „śpię z obiema naraz”. Oczywiście namówiłem Buchou, żeby założyła koszulę nocną. Pod tym względem Asia też ją bowiem chciała naśladować....... Wygląda na to, że przez wpływ Buchou, Asia staję się coraz bardziej zboczona..... Cóż byłbym szczęśliwy z tego powodu, ale jednocześnie moje uczucia by się skomplikowały. Muszę chronić Asię. Dziewczyna którą starasz się chronić, staje się zboczona...... cóż za wspaniała rzecz!

Ale to w końcu to może być złe...... Nggggh. To coś, z czym mój mały mózg nie potrafi sobie dać rady. Buchou i Asia będą spały na jednym łóżku, a ja pomiędzy nimi. To sytuacja o jakiej marzyłem! Cóż za wspaniała rzecz! Będę spał otoczony przez dwie dziewczyny, wiecie? To ostateczna sytuacja dla faceta! Jak tylko pomyślę o położeniu mojej ręki na Buchou, która będzie spać po mojej lewej stronie, to Asia mogłaby się rozzłościć z tego powodu. Jeśli jednak położę moją rękę na Asi, która będzie spała po mojej prawej stronie, wtedy moja dobra wola powie mi nie.

To mnie zabija! Cholera! Miały prawo do tego, ale nie mogą położyć na nich moich rąk! Trzymałem głowę oraz ręce opuszczone w dół i jednocześnie płakałem z żalu. Oczywiście że nie mogłem iść spać, ponieważ byłem zbyt podekscytowany tym, że dwie ślicznotki spały obok mnie! Powstrzymałem moją żądze miętoszenia piersi oraz ud i zszedłem na dół, kiedy tylko natrafiła się okazja. Miałem pewność że ta dwójka śpi spokojnie.

Cholera! chcę uprawiać z nimi sex! Czy w moim życiu wreszcie nie nastał czas, kiedy jestem popularny wśród dziewczyn!? Czy nie powinienem tego wykorzystać, jako szansy do zdobycia doświadczenia w tych sprawach!? Gdyby zrobić coś zboczonego w trójkę! Czy to w ogóle możliwe!? W haremie trójkąt to normalna rzecz! Słyszałem że to podstawa! Czy to znaczy, że nie jestem w stanie odpowiednio dobrać mojego haremu? Jeśli mam talent do stworzenia haremu, to powinienem teraz umieć zaspokoić Buchou i Asię oraz podporządkować je mojej woli! Cholera! Zrozumiałem kolejną bolesną rzeczywistość! Nie jestem w stanie zrobić czegokolwiek, kiedy śpię z tymi dwiema dziewczynami! To znaczy, wygląda na to, że mogę położyć rękę na Buchou, ale nie jestem w stanie tego zrobić! Nie mogę też zbrukać Asi! Czy to dlatego, że jestem bardziej niedoświadczony, niż myślałem? Czy to dlatego, że jestem prawiczkiem!? Nonsens! w mojej symulacji, którą ułożyłem sobie w głowie, wyglądało to tak……

- Fufufu. Więc którą dziewczynę powinienem dzisiaj zaspokoić?

- Ise-sama! Proszę, weź mnie! Błagam cię!

- O czym ty mówisz!? Ja jestem dziwką, która nie potrafi żyć bez penisa swojego pana! Weź mnie!

- Nie wchodź mi w drogę! Oni-sama! Już dłużej nie wytrzymam! Błagam cię! Proszę, wejdź we mnie!”

- Ha ha ha! Dajcie mi przerwę. Mam tylko jedno ciało, wiecie? Więc po co się kłócić! Ustalmy więc kolejność w uprzejmy sposób. Ha ha ha, jakimi kłopotliwymi kociakami jesteście.

W mojej głowie wyglądało to idealnie……… Ale rzeczywistość była trudniejsza. Po moich policzkach pociekły łzy. W końcu była to tylko halucynacja, którą stworzyłem w mojej głowie. Aaaach, kiedy wreszcie będzie mój pierwszy raz? Myślę, że to dobry czas, aby uprawiać seks z jedną z dziewczyn. Huh? Nigdy? Niemożliwe…… Ponieważ widziałem już piersi tyle razy…… Następny krok jest jednak taki trudny. Chlip………dlaczego sprawy musiały przybrać taki obrót……?

[Hej partnerze, wybacz że ci przeszkadzam.]

……Nigdy bym nie przypuszczał, że zacznie rozmowę ze mną. Istota przebywająca w mojej lewej ręce, Sacred Gear „Boosted Gear”, Walijski Smog Ddraig. Zaczął ze mną rozmawiać zaraz po Rating Game przeciwko Domowi Feneks. Użyczył mi mocy, Balance Breaker, która jest najwyższą mocą mojego Sacred Gears. Dzięki temu pokonałem Raisera i uniemożliwiłem zaręczyny Buchou. Jednak moja ręka stała się przez to własnością smoka, taka jest cena użycia tej mocy. Teraz moje ręka wróciła do normalności, dzięki pomocy Buchou i Akeno-san, ale jeśli nie poddam się kuracji osłabiającej moje smocze moce, wtedy moje ramię znów stanie się własnością smoka.

- Od tamtego czasu w ogóle się nie ujawniłeś i to nawet wtedy, kiedy próbowałem z tobą rozmawiać!

[Nie mów tak. Tym razem nie zniknę. Pogadajmy chwilę.]

Usiadłem na sofie w salonie.

- Hmph. Jak zwykle wyłazisz znikąd.

[Nach, nie mów tak.]

Czy smocze moce wewnątrz mnie osiągnęły maksymalny poziom? Czy to powód dla którego ze mną rozmawia… Jutro jest dzień, w którym Akeno-san ma je rozproszyć. Gufufu, nie mogę się tego doczekać. To takie zboczone…… Nie mogę powstrzymać ślinotoku.

[Wygląda na to, że twoja głowa jest pełna tego co zwykle.]

Ddraig powiedział to z westchnieniem.

- Zamknij się, jestem w takim wieku!.... Tak w ogóle to o czym chciałeś porozmawiać?

[Nie mam nic przeciwko rozmowom o płci przeciwnej.]

- ....Ty to słyszałeś?

[Cóż, zawsze jestem z tobą, więc słyszę wszystko, czy tego chcę, czy nie.]

Więc to tak. Możesz usłyszeć wszystko. A najgorsze jest to, że możesz słyszeć moje myśli.

[Ród Gremory i ich słudzy są istotami, które darzą się wzajemnie niezwykłymi uczuciami, jak na diabły. Twoja pani i przyjaciele nie są tu wyjątkiem. Zwłaszcza miłość Rias Gremory jest głęboko skierowana w twoją stronę… Wygląda na to, że ostatnio bardzo cię adoruje.]

- …Tak. Nie wiem dlaczego, ale stałem się obiektem jej uwielbienia.

Odpowiedziałem z rumieńcem. Tak, Buchou zaczęła się mną ostatnio bardzo zajmować. Myślę, że zaczęło się to po tym jak pokonałem Raisera. Przytulała się do mnie nawet przed pozostałymi członkami klubu, którzy byli jej sługami…… Czasami dawała mi całusa w policzek… Nie wiedziałem co robić, byłem z tego powodu szczęśliwy, ale i jednocześnie zawstydzony.

[Kukuku. Jesteś w tym wieku, w którym powinieneś zdobyć więcej doświadczenia w tych sprawach. Powinieneś sobie używać, póki jeszcze możesz. Nie możesz wiedzieć, kiedy ten „biały typ” się pojawi.]

- …Hej, chciałem cię o to zapytać już wcześniej, kim jest ten „biały typ”, o którym zawsze mówisz?

[…Biały Smok, Smok Zguby.]

…Zgu…Zguby……Smok? Czy to krewny Ddraiga, Walijskiego Smoka? Jeśli dobrze pamiętam, Ddraig jest nazywany „Seki-ryu-tei”<ref name="Seki-ryu-tei">Czerwony Smok Imperatora.</ref>. W takim razie Biały Smok jest… Kiedy tak sobie myślałem, Ddraig zaczął do mnie mówić.

[Wiesz, że trzy frakcje, Bóg z Aniołami, Diabły i Upadłe Anioły, prowadziły ze sobą wielką wojnę, racja?]

- Tak.

[W tym czasie były potęgi, które udzieliły wsparcia pewnym stronom. Wróżki, duchy, europejskie potwory, azjatyckie youkai<ref name="Youkai">Youkai to ogólna nazwa mitycznych stworzeń-potworów występujących w japońskiej mitologii i tradycjach ludowych.</ref> i ludzie. Smoki były jedynymi istotami, które zachowały neutralność w tym konflikcie.]

- Dlaczego?

[Hmmm sam się nad tym zastanawiam, ale prawdziwe powody są nieznane. Cóż, smoki są istotami, które stworzyła potężna moc, przez co są bardzo samolubne i mają duże poczucie wolności. Niektóre z nich co prawda stanęły po stronie Boga, albo diabłów. Większość jednak nie interesowała wojna i żyły sobie w swobodzie.]

Smoki to naprawdę kłopotliwe stwory. Robią co chcą.

[Podczas wojny między trzema stronnictwami, pojawiły się dwa głupie smoki, które zaczęły walczyć. Ta dwójka była wysokiej klasy smokami, których moc mogła konkurować z Bogiem i z Maou<ref name="Maou">Król demonów.</ref>. Tak więc zaczęli ze sobą walczyć podczas gdy trzy frakcje toczyły swoją wojnę. Dla trzech stronnictw nie było nic bardziej kłopotliwego, niż te dwa smoki. Trzy frakcje prowadziły ze sobą poważną wojnę o władzę nad światem, a smoki zaczęły niepokoić pola bitwy bez żadnej dbałości.]

Ta dwójka była najgorsza! Cóż za kłopotliwe smoki!

- Dlaczego tak bardzo ze sobą walczyły?

[Nie mam pojęcia. To ich zresztą niezbyt interesowało. Obydwa smoki same pewnie nie pamiętały powodu, dla którego zaczęły walczyć. To był pierwszy raz, kiedy wodzowie trzech potęg Zawarli sojusz. „Musimy zrobić porządek z tymi smokami, inaczej nici z prowadzenia wojny!” Coś w tym stylu.]

….....Wrogowie stworzyli więc sojusz. A powodem tego była walka smoków. Wygląda na to, że trochę się wszystko skomplikowało.

[Dwa smoki były wściekłe, że ktoś im przerywa walkę. [Nie przeszkadzajcie nam walczyć!], [Zwykły Bóg i Maou nie powinni przeszkadzać smokom!]. Zachowali się wtedy jak idioci. Zaatakowali bowiem Boga, Maou i przywódcę upadłych aniołów. Cóż, jak sądzę to był błąd.]

Te smoki były naprawdę najgorsze. Ale teraz rozumiem. Więc one……

[Po tym jak smoki zostały poćwiartowane na kawałki, ich duchy zapieczętowano wewnątrz ciał ludzi, jako Sacred Gears. Zapieczętowane smoki używały ludzi jako pojemników, spotykały się ze sobą niezliczoną ilość razy i walczyły ze sobą. Za każdym razem jeden z nich wygrywał lub ginął. Czasami któryś z nich ginął, jeszcze zanim mieli się okazje spotkać i walczyć. Jednak przez większość czasu walczyły ze sobą. Jeśli pojemnik, czyli człowiek, umarł, wtedy smok przestawał istnieć na jakiś czas. Ich duchy pozostawały na tym świecie, dopóki nie narodził się człowiek z smoczą mocą. I tak to się powtarza od niepamiętnych czasów.]

- Te dwa smoki to ty i Smok Zguby, prawda?

[Tak, masz rację. Tym razem ty zostałeś moim gospodarzem, a potem stałeś się jeszcze diabłem. To pierwszy taki przypadek dla mnie. Dlatego wypatruje tego z niecierpliwością. Więc co się stało tym razem?]

Hej hej, wziąłeś sobie moje ciało bez mojego pozwolenia, więc nie interesuj się tak bardzo moim życiem.

- Słuchaj Ddraig! Chce nareszcie zostać wysokoklasowym diabłem i królem haremu! Moim marzeniem jest stworzenie armii ślicznych dziewczyn, które będą moimi diabelskimi sługami! - Kaszlnąłem i powiedziałem głośno!

Ddraig na chwilę zaniemówił, a potem zaczął się śmiać.

[Ha ha ha! To dla mnie pierwszy raz mieć takiego gospodarza jak ty. Twoi poprzednicy byli albo dumni ze swoich mocy, albo nimi przerażeni. Jedni i drudzy mieli nędzne życie i kończyli je w marny sposób.]

- Co? Jestem nienormalny? Dziwny?

[Jesteś dziwny, ale nie nienormalny. Tak czy inaczej jesteś istotą, która została nosicielem smoka. Niezależnie od czasu, czy kraju, Smoki były symbolem siły. Wiesz jak wyglądają obrazy, czy rzeźby smoków, nawet jeśli maja inny kształt, prawda? W każdym wieku ludzie podziwiali smoki, szanowali je lub bali się ich. Smoki fascynowały wszystkich dookoła, nawet jeśli tego nie zauważali. Ci, których obdarzyła moc, sami ciągną do smoków. Jeśli pojawią się ludzie, którzy będą cię podziwiać, lub będą chcieli z tobą walczyć, to będzie to waśnie skutkiem smoczych mocy.]

…To brzmi, jakby ta moc była kłopotem. Więc wielu ludzi będzie mnie miało na celowniku?”

[Walka z silnym wrogiem przyciąga władzę. To ścieżka która musi kroczyć gospodarz smoka imperatora. Ale nie bądź pesymistą. Kobiety także cię będą oblegać.]

- Mówisz poważnie!?

[Tak. Twoi poprzednicy mieli duże powodzenie wśród kobiet. Nazywacie to chyba popularnością, prawda? Nie musieli się martwić o powodzenie wśród płci przeciwnej.]

- To znaczy że niektórzy z nich uprawiali …se……sse……sex!?

[Jeden z nich co noc miał inną kobietę.]

Cc…Cooooooo!? Moi poprzednicy robili takie rzeczy!? Ależ to wspaniałe! Piękne! U…uhyouuuuuuuuuu! Krzyczałem z radości, ciesząc się sam z siebie! To zdumiewające! Naprawdę zdumiewające!

- Uooooooo…… Mówisz poważnie…… Ty…… Nie, wy, panie, jesteście aż tak zdumiewającym Sacred Gear!? - Skłoniłem głowę i zacząłem mówić z szacunkiem.

Nie wiedziałem, że Sacred Gear jest tak zdumiewającym przedmiotem. Ta informacja stała się dla mnie promykiem nadziei.

[……Nagle zacząłeś patrzeć i mówić do mnie z szacunkiem…… To z pewnością pierwszy raz dla mnie mieć takiego gospodarza, który tak nagle zmienia swój stosunek do mnie.]

- O czym ty mówisz Ddraig-sensei! Nie jestem w stanie traktować cię w nieuprzejmy sposób! Aaaach sensei, od teraz będę pod twoją opieką!

[……Naprawdę jesteś człowiekiem, którego trudno zrozumieć. Ale z pewnością staje się to interesujące. Cóż, w takim razie zabijmy wspólnie Smoka Zguby.]

- Tak. A właśnie, czy „Smok Zguby” jest silny?

[Jest silny. Na początku mieliśmy moc, która mogła pognębić nawet Boga i Maou. Zupełnie jakby nas przeklęto. Po zmianie w Sacred Gears, jesteśmy w zbyt ciężkiej sytuacji, aby uwolnić naszą pełną moc. Jeśli nauczysz się tego używać, to nawet wysokoklasowe diabły i anioły nie będą dla nas problemem.]

Zrozumiałem. Więc jeśli ja oraz facet, który jest gospodarzem „Smoka Zguby” opanujemy jak używać naszych Sacred Gear, wtedy możemy stać się potężni. Jednak prawdę mówiąc nie jestem zainteresowany pokonaniem Boga, albo Maou. Ale byłoby super samemu zostać Maou i zbierać dziewczyny. Mam pewną awersję wobec upadłych aniołów, ale nie chcę walczyć z ich przywódcą…… Ale co będzie, jeśli w końcu spotkam „Smoka Zguby”, niezależnie od tego, czy tego chcę, czy nie? Kto jest jego gospodarzem? Na pewno ktoś, kogo nie znam. Mam jednak nadzieję, że to dziewczyna. Mam zamiar żyć moim życiem ja najpełniej, bez jakiegoś kłopotliwego smoczego przeznaczenia! Mam zamiar się udoskonalać, więc nie przegram z tym „Smokiem Zguby”!

- W każdym razie moim obecnym celem są piersi Buchou”... Jak tylko się do nich dobiorę, to….

[To będziesz je miętosił?]

- Nie, będę je ssał! - Powiedziałem wprost.

[…..........................]

Nie wiem dlaczego, ale zamilkł. Czyżby zabrakło mu słów? Mówiłem dalej, nie przejmując się tym.

- To uczucie piersi Buchou…… Dalej je czuje w moich dłoniach. Jeśli znów będę miał szansę, to chce je miętosić przez cały dzień! Buchou zaoferuje mi to pewnego dnia, jako formę „prezentu” dla swojego sługi. Ale to za mało! Faceci celują wyżej! Ci, których macanie piersi dostatecznie już satysfakcjonuje, przechodzą na drugi poziom! Dlatego zamierzam ssać jej piersi!

[……Ja …więc to tak, co? Postaraj się najlepiej ja umiesz.]

Głos Ddraiga brzmiał, jakby moje słowa go zszokowały. Ale ja jestem poważny, smoku imperatora.

- Ddraig, będę pożyczał twoje moce!

[……Jako wsparcie do ssania kobiecych piersi, co.… Wygląd na to, że poszedłem mocno w dół. Ale to też może być zabawne. Posiadanie takiego partnera jak ty, też może być dobre.]

Wygląda na to, ze zgodził się ze mną, nawet jeśli przyprawiło go to o westchnienie. Chyba poznał mnie w dziwnym wieku.

- Dobra, pracujmy razem, partnerze.

[Racja, partnerze.]

W ten właśnie sposób, smok imperatora i ja zawarliśmy o północy obietnicę, dotyczącą naszego nowego celu.

Rozproszyć smocze moce.

Są one rozpraszane przez wysoklasowe diabły, które zabierają je ode mnie. Jest kilka sposobów na przeprowadzenie tego, ale najłatwiejsza i najbardziej pewna jest ta, którą stosuje pewna osoba . Tym razem to ona to zrobi……to zdecydowanie jest bardzo stymulujące, dla takiego rozpustnego ucznia, jak ja. Jedynymi wysoklasowymi diabłami, którą mogą to zrobić są Buchou i Akeno-san. Obie na zmianę zabierają ode mnie moje smocze moce. Dziś jest właśnie taki dzień, a ja właśnie jestem w pokoju na drugim piętrze starego budynku szkoły, który jest użytkowany przez Akeno-san. Kiedyś to była klasa, ale teraz na podłodze leżą tatami<ref name="Tatami">Tradycyjna mata japońska, używana do pokrywania podłogi.</ref>, a wszystko jest urządzone, jak w tradycyjnym pokoju japońskim. Wszędzie w pokoju były symbole, które wyglądały, jakby miały rzucać uroki, a także służącego do tego przedmioty. Czekałem na środku pokoju, rozebrany do pasa. dodatkowo, w miejscu w którym siedziałem znajdował się magiczny symbol. Słyszałem, że to niezbędne dla rytuału. To nadaje sensu temu, dlaczego mam być nagi do pasa, gdyż zapewne to też jest elementem rytuału. Drzwi się otworzyły i ktoś wszedł do pokoju. Tą osobą była Akeno-san, w białym ubraniu. Tym razem jej włosy nie były spięte w koński ogon, tylko rozwiązane. Myślałem o tym, przy każdym takim rytuale, ale Akeno-san z rozpuszczonymi włosami wyglądała równie atrakcyjnie i fascynująco! Uśmiechnęła się do mnie raz, a potem, z wielkim uświęceniem, usiadła cicho naprzeciwko mnie.

- Przygotowania skończone. Możemy zaczynać.

Um…ummmm Akeno-san……? Ubranie które okrywa jej ciało jest przemoczone……! Jej długie, czarne włosy klejące się do ubrania wyglądają tak sexy! Mogę zobaczyć jej skórę! Jeśli mogę zobaczyć coś takiego, to pewna moja „rzecz” może stanąć…! To znaczy, mogę zobaczyć to! Mogę to zobaczyć przez ubranie! Mające różowy kolor rzeczy! Jej sutki! Zaraz, nie ma na sobie stanika!?

- Ara ara. Czy coś się stało? Tak nagle ucichłeś…… Coś nie tak z moim ubraniem? Jestem cała mokra, ponieważ rytuałem wymaga, abym wylałam na siebie wodę. Czy to dziwne?

Akeno-san zaczęła z determinacją głaskać się po piersiach. Nie pozostało to bez wpływu na moje krocze……

- Nie, nie! Wyglądasz w tym naprawdę dobrze!

Nie mogłem się powstrzymać, aby się nie gabić na piersi Akeno-san. To jej przeźroczyste ubranie jest dla mnie zbyt stymulujące…… Huh? Niżej też nic nie założyła…? Widzę wszystko w pobliżu jej bioder……… Zaniemówiłem. Nic nie założyła……Myślę. Nie wygląda na to aby ją to peszyło, ani nawet nie próbuje niczego ukryć! Wygląda też na to, że moje reakcje ją bawią!

- Zaczynajmy, Ise-kun. Daj mi swoją lewą rękę.

- T……tak! Oddaję się pod twoją opiekę!

Sposób na rozproszenie moich smoczych mocy. To jest……

„Mam zamiar wyssać smocze moce przez twój palec. W ten sposób zbiorę je z twojej lewej ręki, Ise-kun’s .”

Tak. Rytuału dopełnia bezpośrednie ssanie mojego ciała. W moim przypadku, Buchou i Akeno-san rozwiązały ten kłopotliwy problem wysysając smocze moce przez palec.
''
CHUP....''

Robiąc zboczony, mokry odgłos, Akeno-san wsadziła sobie mój palec do ust.

……! ………Ku, to uczucie, którego nie potrafię opisać słowami. Myślałem o tym setki razy, ale to uczucie wewnątrz ust dziewczyny jest niesamowite! Jest ciepło i ślisko, a jej wargi są takie miękkie… Mój palec jest ssany jak lizak…… To naprawdę jest dla mnie bardzo stymulujące…! Wspaniałe uczucie! Aaaach! Wewnątrz mojej głowy zaczynało się robić różowo! Wspaniałe! To jest wspaniałe! Przytrafia mi się coś, co przewyższa wszystkie „Rzeczy”, które widziałem w pornosach!
''
CHUP-CHUP-CHUPA''

[[image: High_school_dxd_v3_091.jpg|thumb|]]

Akeno-san ssała mój palec i celowo wydawała przy tym erotyczne odgłosy. Moja reakcja wyraźnie ją bawiła! Nie mogłem wykonać żadnego ruchu, poza tym, że miałem zaczerwienioną twarz i cieszyłem się jednocześnie z bycia ssanym. Aaaach, zapiszę to w mojej pamięci na wieczność. Zaraz! Jeśli się dobrze zastanowić, to czy nie będę teraz doświadczał tego regularnie!? Uoooooooooooooo! Rzeczywiście, to jest najlepsze! Nigdy nie mógłbym tego doświadczyć, gdybym nie oddał smokowi mojej lewej ręki! Ddraig! Teraz doświadczam najlepszego momentu w moim życiu! To była naprawdę erotyczna sytuacja, ale mogłem poczuć, jak fale mocy z mojej lewej ręki są ściągane w stronę palca i znikają. Waga mojej ręki też zdawała się maleć. Moja kończyna była zrelaksowana. To wygląda, jakby obecność Ddraiga przygasła. Czyli miałem rację co do faktu, że kiedy moje moce smoka stają się gęstsze, to wtedy świadomość Ddraiga też się ujawnia silniej? Kiedy tak sobie myślałem……

''LIZU''

- Ucheee. - Wymknęło mi się przez przypadek.

To przez to, że Akeno-san zaczęła nagle lizać mój palec! Zaczęła czubkiem języka obracać dookoła czubka mojego palca! Za…zaczekaj Akeno-san! Kiedy na nią spojrzałem, miała nieprzyzwoity wyraz twarzy i patrzyła na mnie, jakby przełączyła się na swoją osobowość sadystki. Mój palec, który Akeno-san wyciągnęła ze swoich ust, był pokryty jej śliną. Ucheee! Jakie to erotyczne!

- Ara ara. Jeśli to wywołuje u ciebie takie urocze reakcje, to zaserwuję ci dodatkową usługę.

- Us.....usługę?

- Tak. Według mnie, nie będzie złą rzeczą, jeśli trochę porozpieszczam mojego kohai<ref name="Kohai">uczeń z młodszej klasy.</ref>.

Akeno-san znów zaczęła ssać mój palec i przysunęła swoje ciało bliżej mnie. Eeeeeeeech!? A…Akeno-san!? Zaczekaj sekundę! Co się dzieje!? Uśmiechnęła się i przytuliła do mnie, całkowicie ignorując moje zakłopotanie! Mogę poczuć przyjemny zapach jej jedwabistych, czarnych włosów! Nie, mogę poczuć zapach ciała Akeno-san, który szalenie zatrząsł moją męskością! Ponieważ byłem goły do pasa, a Akeno-san była ubrana w naprawdę cienkie ubranie, mogłem bezpośrednio poczuć jej ciało! Czułem zimno, ponieważ jej ubranie było zimne, ale czułem też ciepło jej ciała! Gorąco bijące od jej ciała było tak erotyczne, że myślałem, że zaraz oszaleję! Ciało A…Akeno-san było takie miękkie!! Mogłem poczuć jej piersi przez ubranie!

''BUCHAA!''

Z mojego nosa pociekła krew! Oczywiście! Nawet jeśli wyleciało już dwanaście litrów, to dalej nie przestawała lecieć!

- Nawet robiąc coś takiego, żywię do ciebie głębokie uczucie, Ise-kun. - Szepnęła mi do ucha Akeno-san, kiedy byłem już sztywny jak skała.

- Do......mnie?

- Tak. Na początku myślałam, że jesteś słodkim uczniem z młodszej klasy. Później, podczas bitwy z Feneksem, zmieniłam zdanie na twój temat. Widziałam z pokoju pielęgniarki, jak za każdym razem wstajesz na nogi, niezależnie od tego, ile razy byś nie oberwał.

Aaaach, jeśli dobrze pamiętam Akeno-san podczas meczu została wycofana z bitwy i odesłana do pielęgniarki.

- Przybyłeś też na przyjęcie zaręczynowe, aby uratować Buchou. Nawet pokonałeś Feneksa, który mówił, że jest nieśmiertelny. Nawet ja byłam poruszona, kiedy zobaczyłam jak wspaniale walczysz.

- Po.....poruszona?

Akeno-san spojrzała na mnie i zachichotała.

- Ufu. Czasami kiedy o tobie myślę, w mojej piersi pojawia się takie gorące uczucie. Nic nie mogę na to poradzić. Ale kiedy robię z tobą takie rzeczy, moja żądza do znęcania się wzrasta…… Czy to miłość?

Miłość!? Czy ona się teraz nade mną znęca!? Czy ja jestem teraz napastowany seksualnie!? Świat faktycznie jest wielki!

- Ale jeśli się do ciebie dobiorę, Rias może się wściec. Ta osoba……naprawdę cię widzi… Ufufu, jesteś grzesznym mężczyzną, Ise-kun.

…Grzeszny? Ja? Przyjmę każdy rodzaj kary, więc proszę kontynuujmy to! Huh? Czy Akeno-san nazwała Buchou „Rias”? Czy one mówią do siebie po imieniu, kiedy są same? Wygląda na to, że Akeno-san i Buchou znają się dłużej, niż reszta klubu.

Akeno-san objęła mnie nagle za szyję! A zaraz potem celowo wyeksponowała swoje ciało! Mogłem zobaczyć jej prawy sutek, który był brzoskwiniowego koloru! Mogłem go wyraźnie zobaczyć! Odsłoniła nawet bardziej swoje nogi!

- Więc chcesz się ze mną wdać w romans?

- Ro....romans?!

Romans z kim!? Ale słowo romans, naprawdę na mnie działa!

- Ufufufu. Zachowam to w tajemnicy przed Buchou i Asią-chan. Ekscytujące, prawda? To będzie nasz sekret.
''
KAP KAP KAP
''
Krwotok z mojego nosa jeszcze się nie zakończył, ciekło z niego dalej.

- Też chcę doświadczyć tego przynajmniej raz. Zostać pożartą przez pełnego żądzy chłopca. Jestem także masochistką. Myślę, że teraz jest dobry czas, aby wreszcie poczuć w sobie mężczyznę.

Prze……przestań proszę…… Mówione przez nią rzeczy bez przerwy wy mnie uderzały…… Huh. „Teraz jest dobry czas”……? Czy to znaczy…

- Akeno-san, czy ty może jesteś jeszcze…?

- Tak, jestem dziewicą. Ufufu. Ty Ise-kun, masz pewnie więcej doświadczenia, więc byłabym szczęśliwa, gdybyś mnie poprowadził.

- N…nie. Ja też……Nie mam doświadczenia.

Akeno-san zszokowało moje wyznanie.

- Ech? Cóż za niespodzianka. Myślałam że ty i Buchou już……

- Nie, nie! Nic nie robiliśmy! Nawet nie wiem czy to w porządku, jeśli jestem jej pierwszym facetem!

- Ara ara. Buchou jest taka powolna? Więc pewnie robiłeś już to z Asią-chan?

- To jest jeszcze bardziej niemożliwe!

Nie mogę położyć moich rąk na tej dwójce. A jeśli chodzi o Asię, to jest to zupełnie inna historia. Asia jest osobą, którą mam chronić, więc gdybym ją tknął, to byłoby to niewybaczalne…… Tak sobie postanowiłem.

- Jeśli chodzi o ciebie, Ise-kun, to myślałam, że Buchou daje ci „wielką ucztę” każdej nocy........ To doprawdy zaskakujące.

Uuuu……co to za “wielka uczta”, o której mówisz!? Czy to coś, co przynosi ulgę seksualnym pragnieniom uczniów!?

- Ise-kun, nie chciałbyś zrobić tego z kimś innym niż one?

- Chcę to zrobić! Naprawdę chcę! Ciągle powstrzymuję moje żądze, aby nie rzucić jej na łóżko! Ale nie mogę przejść ostatniego kroku i każdą noc kończę płacząc! Chcę seksu z Bochou i Asią-chan!- Aaaaach, skończyłem mówiąc jej o moich prawdziwych uczuciach!

Ale to są moje szczere myśli. Nic nie można poradzić dla chłopaka takiego jak ja, który jest pełen seksualnych żądzy, z powodu dwóch ślicznotek, które z nim mieszkają!

- Biedactwo……Ara ara. A więc obydwoje jesteście powolni…… jestem pewna że możesz to zrobić, jeśli jesteś do tego gotowy…… W taki razie nie mogę sobie wziąć twojej cnoty bez jej pozwolenia.

……Cholera. Czy ona mnie podeszła? Czy powiedziałem coś niepotrzebnego? Czy byłem w stanie stracić cnotę? Zaraz! Chwilę! Czy popełniłem głupi błąd?

Nagle drzwi się otworzyły. Kiedy spojrzałem w tamtą stronę… Stała tam Buchou i gapiła się na nas złymi oczami.

- Akeno, co to ma znaczyć? - Buchou zbliżyła się do nas z nieprzyjemnym głosem……

O cholera……Jest wściekła……

- Ufufu. Rozpraszałam smocze moce.

Akeno-san odpowiedziała obojętnie. Na jej ustach gościł uśmiech.

- ……Naprawdę? Niezależnie od tego, jakby to nie wyglądało………nie próbowałaś zrobić „czegoś” ponad to?

- Ara ara. Nie myślałam o zrobieniu „tego”.

- Nawet jeśli, to są jakieś granice. Nawet ja jeszcze nie……

- Czy nie dlatego, bo jesteś za wolna w te klocki? Czytanie książek o tych sprawach jest dobrą rzeczą, ale to nie pójdzie tak łatwo, jak piszą w instrukcji.

- ...................................

- ........................................

Buchou i Akeno-san nie posyłały sobie złowrogich spojrzeń, ale patrzyły sobie prosto w oczy. Jakoś byłem w stanie wyczuć zaciekłość. U..uuummm. Nie wiem jak opisać tą sytuację. Włożyłem szybko moją koszulę i starałem się nie podchodzić zbyt blisko nich. Wtedy Buchou spojrzała na mnie złym wzrokiem i uszczypnęła w policzek. Ałć!

- Ise, wygląda na to, że dobrze się bawisz. Zbliżyłeś się do Akeno-onee-sama którą tak uwielbiasz?

- Ja..... Ja......

Nie mogłem mówić poprawnie, ponieważ szczypano mnie w policzek. Szukanie wymówek nie przystoi jednak mężczyźnie, więc przestałem mówić. Nawet jeśli miałem oberwać, czekałem na to.

- W takim razie rób co chcesz!

Buchou wyszła z pokoju ze złym wyrazem twarzy.

''TRZASK
''
Nawet drzwi zamknęła brutalnie. Chlip… Zostałem skrzyczany przez Buchou. Dlaczego? Dlatego że robiłem coś nieprzyzwoitego z Akeno-san? Akeno-san szepnęła do mnie, kiedy byłem zakłopotany.

- Zazdrość, co? Ona naprawdę jest słodka. Ufufufu. Ise-kun, wygląda na to, ze robisz postępy w swoich związkach.

Co masz na myśli? Hmmmmm. Nie rozumiem, co chciała powiedzieć przez „postępy”. Czy chodziło o to, że zostanę zabrany przez Akeno-san? Jestem sługą Buchou, więc Akeno-san nie może zostać moją panią…… Ale tak sobie myślę, że Buchou wygląda naprawdę słodko, kiedy robi taką złą minę jak Asia.

Asia i ja szliśmy do domu, po codziennym spotkaniu klubowym. Buchou zwykle chodziła razem z nami, ale dzisiaj jej nie było. Wygląda na to, że powodem tego był incydent z Akeno-san.

- Buchou, nie idziesz do domu? - Zapytałem ją o to w pokoju klubowym.

- Pójdę później, idźcie dzisiaj beze mnie. - Kiedy odpowiedziała nie spojrzała mi w oczy, ani nawet w twarz, za s w jej słowach tkwiły ciernie.

Chlip……czy Buchou mnie teraz nienawidzi? Jestem smutny… Czy pies, który został skarcony przez swojego pana, też się tak czuje? To takie samotne i………takie smutne……

- Buchou nie wraca z nami do domu?

- Hm? Tak…… Wygląda na to, że zdenerwowałem ją……

- .....Czy coś zrobiłeś? - Asia spytała mnie o to ze zmartwioną twarzą, ale nie mogłem jej opowiedzieć o incydencie z Akeno-san. Miałbym przez to więcej kłopotów.

- Nie, ale to moja wina. Potem ją przeproszę. Nie musisz się o to martwić, Asiu...

- ……Rozumiem. Ale to może być moja wina. Później porozmawiam z Buchou-san…… - Powiedziała Asia przepraszającym tonem.

Asia patrzy na Buchou jak na rywalkę, ale nie sądzę, aby to było powodem. Zdecydowanie, powodem jest to, co robiłem z Akeno-san……

- W porządku. Nie sądzę że jest zła na ciebie, to moja wina.

Cóż, jestem lubieżnikiem. Ale myślałem że Buchou nie ma nic przeciwko temu. Nigdy nic nie mówiła, kiedy oznajmiałem, że moim celem jest zostanie królem haremu.

Dziwne. Buchou jest ostatnimi czasy trochę dziwna. Może jej pragnieniem jest mieć swojego sługę tylko dla siebie? Czy jest z nią tak samo jak z ludźmi, którym przeszkadza, że ktoś się bawi z ich zwierzątkami? Nawet jeśli Buchou mnie adoruje, to dalej jestem tylko jej sługą. Chlip…Jeśli wpadłem w takie kłopoty przez jedną dziewczynę, to moje marzenie o zostaniu królem haremu jest coraz bardziej odległe! Cholera! Czy to powód dla którego nie jestem popularny wśród dziewczyn!? Kobiece serce! To takie skomplikowane! Jeśli nie będę w stanie tego zrozumieć, to nigdy nie wygram z przystojnymi facetami! Kiedy tak sobie myślałem, dotarliśmy do mojego domu. Kiedy próbowałem otworzyć drzwi, poczułem coś złego.

''DRŻENIE''

Co to? Poczułem, jakby coś w moim ciele ostrzegało mnie przed niebezpieczeństwem. Czułem już kiedyś coś podobnego. Jeśli dobrze pamiętam, było to wtedy, kiedy pierwszy raz spotkałem Asię i zaprowadziłem ją do kościoła. Kiedy zobaczyłem kościół, moje ciało zaczęło drżeć.

''CHWYT''

Asia chwyciła moją dłoń. Strasznie się trzęsła. Wygląda na to, że sama też poczuła coś nieprzyjemnego. A więc jest to uczucie, które może być wykryte tylko przez diabły. Coś jest w moim domu. Nie, nie możliwe…… Mama! Wyobraziłem sobie, że mama może być w niebezpieczeństwie i szybko otworzyłem drzwi. Zdjąłem buty i ruszyłem prosto do kuchni! To musi być żart! Mamo! Nie, to niemożliwe! Czy to, że jestem diabłem, wyszło na jaw? Ale kto? Upadłe anioły? Bóg? Anioły? Ludzie związani z Kościołem? Wszyscy oni są niebezpieczni! Mogę pokaleczyć i zabić kogoś, kto jest z nami powiązany! Przypomniałem sobie w jakim stanie było ciało nieszczęśnika, którego dopadł ksiądz Freed. Strasznie wtedy pokroił to ciało. Czy moją mamę też to spotkało!? Cholera! Bez takiego pieprzenia, proszę! Coś takiego jak to……! To się nie stało!

Mamy nie było w kuchni. Usłyszałem jednak śmiech dobiegający z salonu. Wszedłem tam szybko i zobaczyłem dwie nieznane dziewczyny oraz moją mamę, która śmiała się razem z nimi.

- A to jest zdjęcie Ise z czasów podstawówki. Spójrzcie. To zdjęcie zrobiliśmy, kiedy na basenie jego kąpielówki się rozpruły. To było bardzo kłopotliwe. Wszedł do basenu w rozprutych kąpielówkach.

- ......Ma.......mamo?

Mama spojrzała na mnie dopiero wtedy, kiedy zdała sobie sprawę z tego, że tu jestem.

- Och, Ise. Witaj z powrotem. Co się stało? Jesteś taki blady.

- Hauuuuu. Tak się cieszę.

Asia usiadła na podłodze, jakby poczuła ulgę. Gdy tylko przekonałem się, że moja mama jest bezpieczna, wziąłem głęboki oddech i uspokoiłem się. Nie mogłem jednak pozbyć się tego niepokoju. Oczywiście dlatego, bo były tam dwie nieznane mi dziewczyny. Były cudzoziemkami, a każda z nich miała zawieszony na piersi różaniec. Obydwie był w moim wieku. Jedna miała kasztanowe włosy, a druga niebieskie z zielonym pasemkiem, miała także straszne oczy. Obydwie były całkiem ładne. Po sposobie ich zachowania, mogłem o nich powiedzieć, że są zwykłymi ludźmi. Obydwie były ubrane w białe szaty. Czy są związane z Kościołem? Egzorcystki? Czy to źle? Nie mogę z nimi walczyć w takim miejscu jak to.

- Witaj, Hyoudou Issei-kun. - Dziewczyna z kasztanowymi włosami uśmiechnęła się do mnie.

Obok była dziewczyna z zielonym pasemkiem, która pod ubraniem ukrywała jakąś broń. To jest to. Miałem złe przeczucia z powodu tej broni. Czułem, że z moją skórą robi się coś nieprzyjemnego. To prawdopodobnie coś, co niszczy diabły.

- Miło mi cię poznać. - Przywitałem się z nimi z fałszywym uśmiechem.

Jej oczy zmieniły wyraz na zaintrygowany.

- Huh? Nie pamiętasz mnie? To ja?

………Huh? Kasztanowłosa dziewczyna wskazała na siebie. Nie, nie. Nie pamiętam cię. Mama dała mi zdjęcie, ponieważ wyglądałem na zakłopotanego. Była to fotografia świętym mieczem. Mama wskazała chłopca, z którym się przyjaźniłem.

- Ona jest tym dzieckiem. Shidou Irina-chan. Wyglądała wtedy jak chłopiec, ale dzisiaj jest prawdziwą damą, że nawet ja byłam zszokowana.

……Przepraszam? Ta dziewczyna…… jest chłopcem z sąsiedztwa, z którym bawiłem się, kiedy byłem jeszcze mały? Eeeeeeeech!? Chłopiec ze zdjęcia! Był dziewczyną!? On nie był chłopcem!?

- Dawno się nie widzieliśmy, Ise-kun. Myślałeś, że jestem chłopcem? Nie można nic na to poradzić, zawsze zachowywałam się jak chłopak. Ale wygląda na to, że obydwoje bardzo się zmieniliśmy przez ten czas. Naprawdę nie możesz nigdy wiedzieć, co się stanie przy ponownym spotkaniu.

Jej słowa brzmiały, jakby miała coś na myśli. Tak, chyba rozpoznała moją tożsamość.

- Cieszę się, że obydwoje jesteście bezpieczni. - Buchou przytuliła mnie i Asię.

Irina i ta druga dziewczyna wyszły z mojego domu po 30 minutowej rozmowie. Przyjechała do Japonii po dłuższej nieobecności. Widocznie wróciła tu, ponieważ było to miasto, w którym mieszkała jako dziecko. Powiedziała, że musiała się wyprowadzić do Anglii, z powodu pracy jej rodziców. Niezależnie od tego, co myślałem na ten temat, jej rodzice byli związani z Kościołem. Asia i ja staraliśmy się za bardzo nie rzucać im w oczy, więc zostawiliśmy rozmowę mojej mamie. Zwłaszcza Asia nie chciała nawiązywać z tymi dwiema żadnych relacji. Pod jakimś pretekstem odesłałem ją do jej pokoju. Byłem przygotowany na walkę, jeśliby do tego doszło…… Ale obyło się bez incydentów. Zaraz po tym Buchou wróciła do domu. Zupełnie jak my, przybyła tu cała blada. Jak tylko stwierdziła że ja i Asia jesteśmy bezpieczni, natychmiast nasz przytuliła.

- Jesteście ranni? Myślę że rozpoznali was jako diabły, ale nie mogli podnieść na was ręki w normalnym domu, na oczach mamy, która jest zwykłym człowiekiem.

- Obydwoje jesteśmy cali, Buchou-san.

Buchou przytuliła mnie i Asię jeszcze mocniej, jakbyśmy byli jakimiś cennymi skarbami.

- Aaach, Ise. Tak się cieszę…… Gdyby tobie, albo Asi coś się stało, ja…… Po codziennym spotkaniu klubowym spotkałam się z Souną, od której usłyszałam, że do miasta przybyli ludzie związani z Kościołem. Podobno mają ze sobą Święty Miecz.

Buchou przyszła do domu później, ponieważ miała spotkanie z Kaichou. Kiedy pojawiła się w pobliżu domu, wyczuła coś nienormalnego i natychmiast tu przybyła. Buchou wyznała nam, że spodziewała się najgorszego, kiedy weszła do domu i wyczuła silną, świętą energię. Wygląda na to, że jej serce biło szybciej.

- Myślałam, że moich kochanym sługom może się przytrafić coś złego. Byłam gotowa na najczarniejszy scenariusz…… Gdybym po naszej sprzeczce miała pożegnać się z wami na zawsze, nie wybaczyłabym sobie tego do śmierci. Wybaczcie. Powinnam dbać o was dwoje z większą troską……

[Ród Gremory i ich słudzy są istotami które darzą się wzajemnie niezwykłymi uczuciami, jak na diabły.]

Przypomniałem sobie, co Ddraig mi powiedział ostatniej nocy. Myślę, że to prawda. Buchou westchnęła z ulgą, a nawet uroniła kilka łez, kiedy przekonała się, że jesteśmy cali. Musiała się naprawdę bardzo o nas martwić. Było to po jej sporze z Asią oraz po tym, jak się na mnie pogniewała. Obydwoje myśleliśmy, że ją rozłościliśmy. Jednak Buchou wyglądała, jakby się o nas martwiła.

- Buchou-san. Przepraszam za to, co mówiłam. Myślałam że chcesz trzymać Ise-san’a jak najdalej ode mnie…… myślałam, że nie będę w stanie wygrać…… - Przeprosiła Asia.

Buchou uśmiechnęła się i pogłaskała ją po głowie.

- W porządku.

Buchou przytuliła nas z miłością. Aaach, mogłem poczuć jej miłość. Mo…może podda się moim nieprzyzwoitym żądaniom…

- Twoje piersi Buchou........

- Tak, wiem Ise. Jesteś naprawdę rozpuszczonym dzieckiem…

- Nie.

Asia rozdzieliła mnie i Buchou. Nggggh, a taka była dobra szansa. Buchou westchnęła i kontynuowała swoją opowieść, jak tylko nasza trójka się uspokoiła.

- Souna spotkała się z tą dwójką w południe, mówiła, że chcą negocjować ze mną, Rias Gremory, ponieważ to miasto jest moim terytorium.

- Ludzie Kościoła chcą negocjować z diabłami?!?

Buchou skinęła głową. To było szokujące. Diabły i chrześcijanie są wrogami. A teraz ma nagle dojść do negocjacji..

- Chcą zawrzeć pakt, czy przedstawić żądanie?

- ……Nie jestem pewna co planują, ale jutro chcą przyjść do pokoju klubowego po szkole. Przysięgały na Boga, że nie zaatakują.

- Wierzysz im?

- Musimy. Musimy uwierzyć w ich zaufanie, w końcu są wierzącymi w Boga, a dodatkowo chcą czegoś od nas, diabłów, których uważają za złe istoty. Wygląda na to, że są pod presją i to jest ich główny problem. Mam złe przeczucia co do tego… Według nich, każdy ksiądz który trafił do tego miasta, został zabity.

Spojrzenie Buchou stało się ostre, a jej twarz przybrała poważny wyraz. To było straszne…… Nawet ten cholerny klecha Freed, który przeszedł na stronę upadłych aniołów, nienawidził nas. Jeśli oni są prawdziwymi wiernymi, to będą nas nienawidzić jeszcze bardziej. Coś się wydarzy. Nawet ja, który był nowy w tym “świecie”, mógł to wyczuć.

Następny dzień po szkole.

My, słudzy Rias Gremory, zebraliśmy się w pokoju klubowym. Na sofie siedziała Buchou z Akeno-san i dwójką naszych „gości”. Reszta członków, wliczając w to mnie, siedziała w rogu pomieszczenia i słuchała rozmowy. Kiedy tylko ta dwójka pojawiła się w pokoju, nie mogliśmy się pozbyć pewnego uczucia. Nasz diabelski instynkt ostrzegał nas przed niebezpieczeństwem. Buchou i Akeno-san rozmawiały z nimi z poważnymi twarzami. Największym zagrożeniem był jednak Kiba. Patrzył na nie złym, nienawistnym spojrzeniem. Jeśli coś ma się stać…… Nie. Wyglądał, jakby je miał zaraz pociąć. Wierzyły w Boga, którego Kiba nienawidził. Jeśli znało się jego przeszłość, to wiedziało się wtedy, że chłopak był przepełniony nienawiścią. Nawet w tej atmosferze, pierwszą, która zabrała głos, była Shidou Irina.

„Niedawno, Świete miecze, Excalibury, które były przechowywane w Kwaterze Głównej Kościoła Katolickiego w Watykanie, Kościoła Protestanckiego i Kościoła Wschodniego, zostały skradzione.”

Excalibur został skradziony? Katolicki i Protestancki……? Jeśli dobrze pamiętam, to na lekcjach w szkole mówili, że wśród chrześcijan są różne odłamy. Ale jak Excalibur mógł zostać skradziony katolikom, protestantom i wschodnim chrześcijanom? Powinien być tylko w jednym miejscu, prawda?

- Excalibur nie jest jednym przedmiotem. - Osobą która mi odpowiedziała była Buchou. Arara, wygląda na to, że Buchou potrafi czytać w moich myślach.

- Przepraszam. Mój sługa od niedawna jest diabłem, więc możemy kontynuować rozmowę od wyjaśnienia, czym jest Excalibur?

Shidou Irina zgodziła się na propozycję Buchou.

- Ise-kun, Excalibur dawno temu, podczas wojny, został połamany na kawałki. - Irina powiedziała to patrząc na mnie.

Huh? Połamany? Święty miecz tak skończył? Nawet taki super, sławny I wspaniały miecz?

- Teraz to wygląda tak. - Dziewczyna z niebieskimi włosami i zielonym pasemkiem pokazała mi broń, którą dotychczas ukrywała owiniętą w tkaninę. Oręż wyglądał jak długi miecz.

- To jest Excalibur.

''DRESZCZE''

Kiedy tylko na niego spojrzałem, poczułem jak otwiera się każdy por w mojej skórze, a do mojego ciała dostaje się coś zimnego. Strach. Drżenie. Groza. Ten jeden miecz naprawdę mnie przeraził. Jest niebezpieczny. Naprawdę niebezpieczny. Nawet ja zrozumiałem, że każdy diabeł który go dotknie, natychmiast zginie! Czy to jest święty miecz? Czy to jest ostateczna broń do zniszczenia diabłów?

- Tak więc Excalibur został połamany na kawałki podczas wojny. Fragmenty zostały zebrane i zmienione sztuką alchemiczną w nową postać. Zrobiono z nich siedem mieczy. To jest jeden z nich.

Więc to nie jest prawdziwy Excalibur, ale nowy, który został zrobiony później.

- Ten który trzymam to „Excalibur Destrukcji”. Jest to jeden z siedmiu stworzonych mieczy. Kontrolę nad nim sprawuje Kościół Katolicki.

Dziewczyna z pasemkiem odłożyła miecz i owinęła go tkaniną. Jeśli dobrze zauważyłem, to na tkaninie widniał magiczny symbol. Czy ona za każdym razem musi go zapieczętować? Nie zmienia to jednak faktu, że ten przedmiot jest niebezpieczny. Irina wyciągnęła coś, co wyglądało jak długa lina. Lina ruszała się, jakby była żywa.

…! Lina zmieniła kształt i zmieniła się w katanę.

- Mój miecz to „Excalibur Mimiki”. Mogę zmienić jego kształt w cokolwiek chcę, jest to bardzo przydatne, kiedy muszę go gdzieś przenieść. Podobnie jak ten, każdy „Excalibur” ma jakieś unikatowe zdolności. Ten miecz jest własnością Kościoła Protestanckiego - Powiedziała to z dumą.

Czułem strach z powodu tych mieczy. Dla nas, diabłów, były naprawdę niebezpieczne.

- Irina…… Nie ma powodu, aby opowiadać tym diabłom o zdolnościach Excaliburów, prawda?

- Ara Xenovia. Nawet jeśli są diabłami, musimy darzyć w tej sytuacji wzajemnym zaufaniem. Dodatkowo, nawet jeśli zdolność mojego miecza wyszła na jaw, to i tak nie dam się pokonać wszystkim obecnym tu diabłom. - Irina powiedziała to z pewnością. Jest zapewne przeświadczona, że nie wygra z nami.

Dwa legendarne miecze są tutaj! Wow! Czyż to nie jest poważna sytuacja!? Nagle poczułem czyjąś obecność tuż obok mnie.

To był Kiba. Patrzył wrogo na obydwa Excalibury, a jego twarz miała tak straszny wyraz, jakiego nigdy u niego nie widziałem. Racja… Kiba żywi nienawiść do Excaliburów. Nigdy nie mogłem marzyć, że zobaczę te miecze w takim miejscu. Kiba nigdy prawdopodobnie nie myślał, że spotka tutaj Excalibury. A teraz były przed nim. Musiał pewnie szaleć. Uspokój się. Nie naskakuj na nie. Buchou profesjonalnie rozmawia z naszymi wrogami. Jeśli coś zrobisz, wszystko pójdzie na próżno! W najgorszym przypadku rozpocznie się walka. Nie ma mowy, abyśmy w walce przeciwko Excaliburom, obeszli się bez strat.

- ……Więc co robią skradzione Excalibury, w tym kraju, leżącym we wschodniej części świata? - Buchou kontynuowała rozmowę z tą samą postawą.

Jak można było oczekiwać po onee-sama, nie przejmowała się, nawet jeśli przed nią znajdowały się Excalibury! Zachowała zimną krew! Dziwna dziewczyna, w niebieskich włosach z zielonym pasemkiem, mająca straszne oczy — Myślę że nazywała się Xenovia —kontynuowała rozmowę.

- Kościół katolicki był właścicielem dwóch Excalibuów, wliczając w to mój. Kościół Protestancki miał kolejne dwa. Kościół Wschodni także dwa. Siódmy miecz zaginął w trakcie wojny pomiędzy Bogiem, diabłami i upadłymi aniołami. Każdemu Kościołowi ukradziono po jednym mieczu. Złodziej zabrał je do Japonii i przywiózł do tego miasta.

Hej, hej. Więc złodziej świętych mieczy upodobał sobie to miasto, co? Buchou przyłożyła dłoń do czoła i wzięła głęboki oddech.

- Wygląda na to, że na moim terytorium ciągle coś się dzieje. Więc kim jest złodziej, który ukradł Excalibury?

- Złodziej jest członkiem Grigori.

Buchou otworzyła szeroko oczy ze zdumienia.

- Święte miecze zostały skradzione przez stowarzyszenie upadłych aniołów? To nie kwestia błędu, ale jeśli chodzi o kradzież mieczy, to zdecydowanie były upadłe anioły. Dla pracujących na „górze” diabłów, święte miecze nie są przedmiotem zainteresowania

- Znamy głównego winowajcę, który ukradł Excalibury. To Kokabiel, jeden z szefów Grigori.

- Kokabiel… Jeden z przywódców upadłych aniołów, który przetrwał wojnę toczącą się od czasów starożytnych…… Nie przypuszczałam, że usłyszę to imię pojawiające się w Biblii. - Buchou uśmiechnęła się z samozadowoleniem.

Zaraz, Przywódca upadłych aniołów!? Nie tylko ma Excalibur, ale jeszcze szefuje upadłym aniołom? W…w takim razie dlaczego tu przyszły? Chcą współpracować……?

- Wysyłaliśmy tu w sekrecie księży i egzorcystów, ale wszyscy zostali zabici. - Powiedziała Xenovia.

Jesteś poważna? Wydarzyło się tu tyle brutalnych incydentów, a my o tym nie wiedzieliśmy……? Więc to prośba o współpracę? Więc przyszłyście prosić o pomoc wysokolasowego diabła, który rządzi na tym terenie? To co powiedziała ta dwójka, całkowicie zdradziło moje domysły.

- Nasza prośba… Nie. Naszym rozkazem jest, aby żadne diabły nie przeszkadzały nam w walce o święty miecz, którą stoczymy z upadłymi aniołami. Innymi słowy, przyszliśmy wam powiedzieć, abyście nie mieszali się do tego incydentu. - Odpowiedziała Xenovia

Kiedy Buchou to usłyszała, jej oczy zmieniły się.

- Cóż za maniery. Czy to nie umiarkowanie? Myślicie, że współpracujemy z upadłymi aniołami? A może wspólnie chcemy coś zrobić z Excaliburem?

- Według kwatery głównej, nie jest to wykluczone.

W oczach Buchou było zimno. Naprawdę była wkurzona! W końcu wrogowie weszli na jej terytorium. Teraz mówią jej jeszcze, aby się nie mieszała i nie wtrącała do niczego. Dodatkowo mówią co im się podoba i że nam nie przebaczą, jeśli zawarliśmy sojusz z upadłymi aniołami. Duma Buchou, jako wysokoklasowego diabła, nie mogła tego znieść.

- „Góra” nie ufa diabłom, ani upadłym aniołom. Rozkazano nam, że jeśli Excalibur został zabrany sługom Boga, to diabłom może to być na rękę, prawda? Upadłe anioły też mają z tego korzyści. Dlatego nie byłoby to dziwne, jeśli zawarliby ze sobą sojusz. Oto dlaczego was ostrzegamy. Jeśli zawarliście sojusz z Kokabielem, zlikwidujemy was. Nawet jeśli jesteś młodszą siostrą Maou. - Xenovia powiedziała to niedbale, nie zwracając uwagi na złe spojrzenie Buchou.

- ……Skoro wiecie że jestem siostrą Maou, to znaczy że macie znajomości wśród kościelnego szefostwa. Powiem wam więc, że nie mamy żadnego sojuszu z upadłymi aniołami. Żadnego. W imieniu Domu Gremory, nie zrobiłabym niczego, co mogłoby zhańbić imię Maou!

Była to sporna dla obu stron sytuacja, ale Xenovia roześmiała się.

- Fu. Wystarczy tego dobrego. Ostrzegam was tylko na wypadek, gdyby Kokabiel ukrywał się w tym mieście z trzema Excaliburami. Jeśli coś się stanie, ja będę tą, która zostanie znienawidzona przez bandę z kwatery głównej Kościoła. Cóż, Nie chcemy was prosić o współpracę. Jeśli tymczasowo zawiązałabyś sojusz ze sługami Boga, mogłoby to wpłynąć na równowagę panującą pomiędzy frakcjami. Zwłaszcza że jesteś młodszą siostrą Maou.

Po usłyszeniu Xenovi, Buchou wzięła głęboki oddech, a wyraz jej twarzy złagodniał. Ngggggh. To wszystko było takie skomplikowane, że nie mogłem nadążyć.

- Gdzie jest osoba którą wysłał Kościół Wschodni?

- Ją sobie trzymamy w rezerwie. Ma strzec ostatniego Excalibura, jeśli Irina i ja zawiedziemy. - Odpowiedziała Xenovia.

- Więc tylko wy dwie? Chcecie odebrać Excalibury przywódcy upadłych aniołów we dwójkę? To lekkomyślne. Naprawdę tak bardzo chcecie umrzeć? - Powiedziała Buchou zdumionym głosem.

- Tak. - Shidou Irina odparła jej prosto w oczy.

- Myślę jak Irina, ale jeśli to możliwe, to nie chcę umierać. - Dołożyła od siebie Xenovia.

- ……Przyjechałyście do Japonii gotowe na śmierć? Wiara w waszą naukę jest jak zwykle ekstremalna.

- Nie mów źle o naszej nauce, Rias Gremory. Prawda Xenovia?

- Racja. Dodatkowo Kościół podjął decyzję, że lepiej będzie zniszczyć wszystkie Excalibury, niż pozwolić upadłym aniołom skorzystać z nich. Naszym podstawowym zadaniem jest odebrać miecze upadłym aniołom. Nic się nie stanie, jeśli zginiemy wypełniając to zadanie. Najlepszym przedmiotem do walki z Excaliburem jest Excalibur.

Cóż za determinacja! Czy to jest ich wiara? Naprawdę zdumiewające. To było coś, czego nie potrafiłem zrozumieć. Czy to źle, że chciały umrzeć dla boga?

- Czy to w ogóle możliwe dla waszej dwójki?

- Cóż, nie zginiemy na próżno. - Xenovia odpowiedziała odważnie na pytanie Buchou.

- Jesteście pewne siebie. Macie jakąś sekretną broń?”

„Może, pozostawię to twojej wyobraźni.

- ......................

- .......................

Zaraz po tym ta dwójka popatrzyła na siebie nawzajem, a rozmowa została przerwana. Shidou Irina i Xenovia spojrzały na siebie jeszcze raz i wstały.

- Więc my już sobie pójdziemy. Chodźmy, Irina.

- Nie napijecie się herbaty? Mogę wam przygotować przekąski.

- Nie potrzebuję tego. - Xenovia odrzuciła ofertę Buchou.

- Przepraszam. Do zobaczenia. - Przeprosiła Shidou Irina.

Nie próbowały nawet zaakceptować oferty Buchou i próbowały wyjść. Nagle, obydwie spojrzały w tym samym kierunku. W stronę Asi.

- Kiedy zobaczyłam cię wczoraj w domu Issei’a, pomyślałam, że to może ty. Jesteś „Wiedźma” Asia Argento? Nigdy bym nie przypuszczała, że spotkam cię w takim miejscu jak to. - Powiedziała Xenovia.

Asia zatrzęsła się po tym, jak nazwano ją „Wiedźmą”. To słowo musiało się wiązać dla niej z czymś bolesnym. Irina też zauważyła Asię i zaczęła się w nią wpatrywać.

- Podobno jesteś „Wiedźmą”? Dawniej byłaś świętą dziewicą? Masz moce, które mogą leczyć diabły i upadłe anioły? Słyszałam, że odeszłaś gdzieś po tym, jak cię wyklęto, ale nigdy bym nie przypuszczała, że sama zostaniesz diabłem.

- ……Ummmmm……Ja……Ja……… - Asia nie wiedziała, jak na to zareagować.

- W porządku. Nie powiem „górze”, co tutaj zobaczyłam, więc jesteś bezpieczna. Ludzie, którzy przebywali ze “Świętą dziewicą Asią” też byliby nieźle zszokowani.

- ........................... - Asię zakłopotały słowa Iriny.

- Stać się diabłem. I to ta, którą nazywano „Świętą dziewicą”. Spadłaś najniżej jak mogłaś. Ciągle wierzysz w Boga?

- Xenovia. Niemożliwe, aby ktoś, kto stał się diabłem, dalej wierzył w Boga. - Shidou Irina powiedziała to ze zdumioną twarzą.

- Nie, dalej czuję od niej zapach „wiary”. Może to trochę abstrakcyjne, ale jestem wrażliwa na tego typu rzeczy. Są ludzie którzy zdradzili naukę Kościoła i mają z tego powodu poczucie winy, gdyż nie mogą o niej zapomnieć. Od niej wyczuwam coś podobnego. - Xenovia powiedziała to z ostrym wzrokiem, a Irina zaczęła patrzeć na Asię z większym zainteresowaniem.

- To prawda? Asia-san, dalej wierzysz w Boga, nawet jeśli stałaś się diabłem?

- ……Nie mogłam tak po prostu tego z siebie wyrzucić. Wierzyłam w to przez całe życie…… - Asia odpowiedziała na pytanie ze smutnym wyrazem twarzy,

Słysząc to, Xenovia wyciągnęła miecz z tkaniny I wycelowała go w Asię.

- Więc to tak. W takim razie powinnyśmy cię natychmiast ściąć. Mogę cię zabić w imię Boga. Nawet jeśli jesteś grzeszna, Bóg ci wybaczy.

……Nie mogłem się powstrzymać, coś we mnie się zapaliło. Xenovia zbliżyła się do Asi, a ja stanąłem przed nią, chroniąc Asię.

- Nie dotykaj jej. - Powiedziałem jasno Xenovii.

- Jeśli podejdziesz do niej bliżej, nie wybaczę ci tego. Nazwałaś Asię „Czarownicą”, prawda?

- Tak, nazwałam. Teraz jest istotą, która zasługuje na miano „Wiedźmy”.

Co…co to za suka!? Zacisnąłem zęby tak mocno, że aż zazgrzytały i ruszyłem naprzeciwko niej.

- Nie pieprz mi tutaj! Nikt jej nie pomógł, kiedy sama potrzebowała pomocy! Ci, którzy nie potrafili zrozumieć uczuć Asii, byli bandą idiotów! To bardzo źle, że nikt nawet nie próbował zostać jej przyjacielem!

- Myślisz że „Święta dziewica” potrzebuje przyjaciół? Najważniejsza dla niej jest miłość do innych. „Święta dziewica” jest skończona, kiedy szuka przyjaciół i miłości innych ludzi. Mogła dalej żyć dzięki miłości Boga. Asia Argento od samego początku nie nadawał się na „Świętą dziewicę”.. - Xenovia powiedziała to takim tonem, jakby była to oczywista rzecz.

Cholera! Co jest z tymi ludźmi! Nie potrafię ich zrozumieć! Zresztą nawet nie chcę! Jak może mówić ,ze Asi jest zła!?

- Więc byliście bardzo samolubni, robiąc z niej „Świętą dziewicę” i porzuciliście ją ponieważ nie była taka, jak chcieliście? To popieprzone……… Zdrowo popieprzone!

Nie mogłem się powstrzymać tego, co tak długo musiałem w sobie dusić. Ja zawsze... Zawsze chciałem powiedzieć to osobom, które wierzą w Boga.

- Nikt z was nie wie, przez co musiała przejść! Co za Bóg!? Co za miłość!? Bóg gówno zrobił, kiedy była w niebezpieczeństwie!

- Bóg ją kocha. Jeśli nic się nie stało, to znaczy, że albo nie wierzyła w niego dostatecznie mocno, albo jej wiara była fałszywa. - Xenovia odpowiedziała spokojnie.

Ludzie związani z Kościołem są tacy? Asia musiała z nimi żyć? Nie wykręcaj się sianem…… Nie próbuj tego ze mną.

- Kim jesteś dla Asii?

- Rodziną. Przyjacielem. Towarzyszem. Dlatego pomagam Asii. Będę jej strzegł! Jeśli spróbujesz ja tknąć, uznam cię za mojego wroga.

- Czy to deklaracja wobec nas……wszystkich w Kościele? Coś za dużo podskakujesz, pojedynczy diabełku. Gremory, chyba za mało go uczyłaś, prawda? - Xenovia spojrzała ostro na moją prowokację.

- Ise, prze……- Buchou próbowała mnie uspokoić, ale Kiba stanął po mojej stronie.

- To dobry moment, ja będę twoim przeciwnikiem.- Kiba niósł swój miecz a z jego ciała wydobywała się niesamowita aura żądzy mordu.

- Kim jesteś? - Zapytała Xenovia.

Kiba parsknął śmiechem w odpowiedzi.

- Jestem twoim senpaiem, choć nie do końca.

Nagle w pokoju pojawiła się niezliczona ilość demonicznych mieczy.

Hmmmm. Jak to się mogło tak skończyć?

Stałem w miejscu, w którym ćwiczyliśmy do Turnieju Piłki. Kiba stał niedaleko mnie. Shidou Irina i Xenovia stały naprzeciwko nas. Nas i całą okolicę okrywała bariera, zrobiona z czerwonej aury. Reszta członków przypatrywała się nam spoza bariery.

- Zaczynajmy więc.

Irina i Xenovia zdjęły białe szaty, pod którymi nosiły czarne stroje bitewne. Nie pokazywały ich skóry, ale wyglądały tak……erotycznie…… można było zobaczyć kształty ich ciała. Ummmm, obydwie miały ładne sylwetki i wąskie biodra! Xenovia ściągnęła tkaninę ze swojej broni i ujawniła Excalibur. Excalibur Iriny zmienił kształt i uformował się się w katanę.

Wyjaśnię wam, jak do tego doszło.

Kiedy kłóciłem się z dwiema posiadaczkami świętych mieczy, Kiba się przyłączył i wszystko pogorszył. Wygląda na to, że Buchou miała problemy z zachowaniem kontroli nad sytuacją, ponieważ to jej słudzy zaczęli sprzeczkę. Wtedy Xenovia złożyła propozycję.

- To może być interesujący test sprawdzający, jaką siłą dysponują słudzy Rias Gremory. Dodatkowo jestem zainteresowana siłą tego gościa, nazywającego siebie moim senpaiem.

Xenovia zaakceptowała wyzwanie Kiby. Obiecała też, że nie zaraportuje tego zdarzenia Kościołowi. Rozumiała też trochę naszą sytuację, więc nie miała nic przeciwko, aby bitwa nie toczyła się na śmierć i życie. Na miejsce walki zostało wybrany plac obok starego budynku szkoły, gdzie ćwiczyliśmy do Turnieju Piłki. Aby unikać niepotrzebnych zniszczeń, czy zauważenia przez innych, Akeno-san nałożyła na nas barierę. Dzięki temu mogliśmy walczyć bardziej brawurowo. Ja też miałem wziąć udział w bitwie…… Dlaczego? Czy ta walka miał być dogrywką do kłótni? To niedorzeczne…… Byłem wściekły, ponieważ gadały bzdury o Asi. Ale nigdy bym nie pomyślał, że skończy się to w ten sposób. Miałem już to przerwać, kiedy Buchou to zrobiła… Skończyło się to w ten sposób, ponieważ Kiba się dołączył……

- Nawet jeśli to zwykły test, Uważajcie na te święte miecze! - Dotarło do mnie ostrzeżenie Buchou.

- T....tak. - Odpowiedziałem.

Cały się trząsłem, gdyż pamiętałem film „Kolekcja zagrożeń ze strony świętych mieczy”, który obejrzeliśmy przed walką. Było to nagranie bitew wysokoklasowych diabłów, z ludźmi władającymi świętymi mieczami. Z ran diabłów, którzy zostali cięci ich ostrzami, wydobywał się dym. Wiecie, że te części ciała, które zostały zranione, znikły? Dosłownie, znikły. Diabły zostają całkowicie wyeliminowane, jeśli święty miecz ich zrani. Ich ciała po prostu znikają. Straszne. Naprawdę straszne! Zdecydowanie nie chcę zostać trafiony ostrzem takiego miecza! Kiba aktywował swój Sacred Gear, a momentalnie dookoła niego pojawiły się demoniczne miecze.

- ..............Śmiejesz się?

Kiba śmiał się tak dużo, że aż wyglądało to dziwnie. Ten śmiech sprowadził zimną atmosferę. Nie było żadnego śladu, po świeżych uśmiechu, który zazwyczaj gościł na jego ustach. Tak bardzo…… Tak bardzo nienawidzisz Sacred Gear……?

- Tak. Mam przed sobą rzecz, którą tak bardzo chcę zniszczyć. Jestem szczęśliwy. Fufufu, słyszałem, że przebywanie w pobliżu smoka i diabła przyciąga „moc”. Dla mnie jest jednak za wcześnie na takie spotkanie.

Ddraig powiedział coś podobnego. Wiele istot będzie do mnie ściągać z powodu moich smoczych mocy. Więc to przeze mnie………i przez Ddraiga? Nie, to niemożliwe……

- ……„Narodziny Miecza”, huh. Właściciel tej mocy może stworzyć każdy miecz, jaki tylko sobie wyobrazi. To unikatowe wśród demonicznych mieczy związanych z Sacred Gears……… Słyszałam że był to „przedmiot badań”, który uniknął zlikwidowania w „Projekcie Święty Miecz”……… Czy to ty? - Zapytała Xenovia, ale Kiba nie uznał ze celowe odpowiadać.

Skierował natomiast swoją rządzę mordu w jej kierunku. Hej, hej. Zabijanie jest zabronione, wiesz o tym? Kiba, Błagam cię, upewnij się, że to pozostanie zwykłym starciem. Jeśli przekroczymy tą granicę, to czy to nie wpłynie na relacje między Bogiem a diabłami? Maou Sirzechs-sama też będzie miał kłopoty.

- Hyoudou Issei-kun.

Naprzeciwko mnie stała Shidou Irina. Dziewczyna z kasztanowymi włosami. Kiedy byłem mały, myślałem, że jest chłopcem, ale teraz, nieważne ile razy bym na nią patrzył, jest dziewczyną. Ledwie pamiętałem czasy, kiedy się razem bawiliśmy. Teraz jest śliczną dziewczyną. Ma niezłe ciało i jest w moim typie.

- Kiedy spotkałam chłopca, którego nie widziałam od tak dawna i dowiedziałam się, że został się diabłem……… Byłam zszokowana.

Wyglądał na zdesperowaną. Cóż, nawet ja nie myślałem, że kiedykolwiek stanę się diabłem. Cieszę się jednak z mojego życia.

- Ummmm Shidou Irina…… Mogę cię nazywać Irina? Naprawdę musiało do tego dojść? Powiedziałem to wszystko przez to, co mówiłyście o Asii. Nie uważam, że musimy walczyć. - Takie było moje zdanie.

Powiedziałem to co myślałem o ludziach Kościoła, którzy w taki sposób traktowali Asię. Jakaś część mnie poczuła ulgę, kiedy to z siebie wyrzuciłem. Cóż, jeśli znów powiedzą coś złego na temat Asii, będę z nimi walczył. Nie zniosę innych ludzi, którzy mówią źle na temat mojej rodziny. Ale Irina patrzyła na mnie godnym pożałowania wzrokiem. Uroniła pojedynczą łzę, która stoczyła się jej po policzku.

- Żałosne, Hyoudou Issei-kun. Nie, znam cię przecież od tak dawna, więc będę cię nazywała Ise-kun. Cóż za psikusa spłatało nam przeznaczenie! Wyjechałam do Anglii, ponieważ odkryłam, że jestem w stanie władać świętymi mieczami i myślałam, że mogę reprezentować Boga! Aaach, to też musi być próba, której poddaje mnie Bóg! Ziemia na której nie byłam tak długo! Cóż za okrutne przeznaczenie, mój przyjaciel z dzieciństwa stał się diabłem! Podróże w czasie są okrutne! Ale idąc naprzód, zawrócę kogoś na prawdziwą ścieżkę wiary w Boga!! Teraz Ise-kun! Osądzę cię tym Excaliburem! Amen!

Nawet jeśli Irina roniła łzy, wyglądała na naprawdę chętną do zrobienia tego i celowała mieczem w moją stronę. Huh!? Huuuuh!? Ta…ta dziewczyna powiedział coś trudnego do zrozumienia! Oooch! Jej oczy błyszczały się jak gwiazdy! Czy ona się upiła swoją wiarą? Moze bawiła ją ta sytuacja? Wow! Czy ona jest typem dziewczyny, z którą lepiej się w nic nie angażować!?

- Właściwie to nie wiem o co ci chodzi, ale, aktywacja Boosted Gear!

[Boost!]

Błysnęło czerwone światło i na mojej lewej ręce pojawiła się rękawica. Pojawił się także dźwięk, który oznajmił, że moja moc wzrosła. Mój Sacred Gear posiada zdolność zwiększania mojej mocy co 10 sekund. Mogę również przetransferować moje moce do kogoś, lub do czegoś. Muszę jednak przedtem aktywować mój Sacred Gear. Jeśli ona zrobi coś przed tym, nic nie będę mógł zrobić. Irina i Xenovia wyglądały na zszokowane, kiedy zobaczyły mój Sacred Gear.

- ...........Longinus.

- Czy to jest „Boosted Gear”? Nigdy bym nie pomyślała, że spotkam właściciela Czerwonego Smoka, w takim wschodnim kraju jak ten……

Obydwie uniosły brwi.

- Zrobisz krzywdę sama sobie, jeśli skupisz uwagę na Ise-kunie!

''ZDERZENIE!''

Kiba pojawił się przed Xenovią i ciął ją mieczem. Święty i demoniczny miecz skrzesały iskry. Xenovia uśmiechnęła się po sparowaniu ataku Kiby.

- Sacred Gear „Narodziny Miecza” i „Boosted Gear”, a także „Twilight Healing”, którym dysponuje Asia Argento. Wszystkie te Sacred Gear są dla nas heretyckie. Może to było dla was naturalne, że zmieniliście się w diabły.

- Moja moc jest także zasilana przez nienawiści moich towarzyszy, którzy zginęli przepełnieni żalem!

Więc Kiba ślubował zemstę, za wszystkie obiekty badań, które zginęły w projekcie.

- Nadchodzę Ise-kun!

Irina ruszyła na mnie, tnąc mieczem. Niebezpieczeństwo! Naprawdę chce mnie trafić! Jeśli zostanę trafiony, to diabeł taki jak ja, może odnieść poważne obrażenia, prawda? Wygląda to źle. Bardzo źle!

- Jeszcze nie skończyłem!

Zwiększyłem moją moc, unikając ciosu katany.

[Boost!]

Przez moje ciało przepłynęła moc. Moja siła ponownie się podwoiła. Wyglądało jednak na to, że dalej mam za mało mocy, aby z nią walczyć! Ile razy mam jeszcze tego użyć? Cholera! Nie mam jeszcze za dużo doświadczenia, a to moja pierwsza walka przeciwko świętemu mieczowi! Póki co będę unikał ciosów i czekał, kiedy zwiększę moją mocna tyle, ile mogę! Jeśli ma to tak wyglądać, to muszę tego użyć! Jeśli nie, nie potrafię się uspokoić! Nie, Jeśli nie zapanuję nad sobą, to będzie to zmarnowana bitwa! Użyję „Dress Break”, jeśli będzie na to szansa. Moja ostateczna technika. Moc, dzięki której mogę pozbawić każdą dziewczynę jej ograniczenia, czyli ubrania. Używając tej magicznej mocy, wzrośnie moja siła. Wyraz twarzy Iriny zrobił się nagle podejrzliwy.

- ……Co za lubieżna mina. O czym ty myślisz?

Fufufu. Niedługo zobaczę cię nago.

- ……Proszę, bądź ostrożna. Ise-senpai ma moc zdzierania ubrań z kobiet, których dotknął.

Koneko-chan!? Dlaczego ujawniasz moje posunięcia wrogowi!? Koneko-chan po chwili spojrzała na mnie z buntowniczymi oczami.

- ……Wróg wszystkich kobiet. Jesteś najgorszy. -

- Aaach! To okrutne słowa Koneko-chan!

- Cóż za plebejska technika! Aaach Boże. Przebacz temu grzesznemu zboczeńcowi! - Irina przybrała smutny wyraz twarzy, kiedy się modliła.

- Nie patrz na mnie godnym pożałowania wzrokiem!

- ……Jesteś najgorszy.

Przepraszam Koneko-chan. Wybacz że jestem napalony!

- Ise-san! Jeśli tak bardzo pożądasz kobiecego ciała, mogłeś mi powiedzieć……! Nie mam nic przeciwko, aby poświęcić dla ciebie moje ciało.

Samo-poświęcenie! Tego mogłem się spodziewać po byłej chrześcijance, Asii-san! Ale nie mówisz czasem czegoś zbyt śmiałego.

- Rozumiem. Ogromne seksualne żądze. Myślę że to świetnie pasuje do takiego demona, z tak mocnym pożądaniem. - Xenovia powiedziała to z westchnieniem. Patrzyła jednak na mnie pogardliwym wzrokiem!

- Przepraszam.

Nie wiem dlaczego Kiba ją przeprasza. Nie ma potrzeby, żebyś ją przepraszał dupku! Dlaczego tylko ja jestem traktowany w ten sposób? Kiba stworzył demoniczny miecz i podniósł go. Miał teraz dwa miecze, z którymi ruszył w stronę Xenovii.

- Teraz wróćmy do tego gdzie jesteśmy! Ogień! Oraz mróz! „Delikatna Pochodnia” i „Mroźna Mgła”!

Jeden z demonicznych mieczy wyglądał jak wir płomienia a drugi był zrobiony z zimnego powietrza i srebrnego mrozu. Kiba jest „Skoczkiem”. Cechą „Skoczka” jest szybkość. Zaatakował z boską szybkością, ale Xenovia ledwie zauważalnymi ruchami uniknęła ataków Kiby, które uderzyły ze wszystkich stron.

- Szybkie ruchy „Skoczka”, a także dwa demoniczne miecze, ognisty i lodowy. Ale jesteś naiwny!

KACHING!

Pojedynczy cios Xenovi, zmienił obydwa miecze Kiby w pył.

- .............................! - Kiba Zaniemówił, ponieważ jego demoniczne miecze zostały zniszczone jednym ciosem.

Cóż za niszczycielska moc! Więc to jest święty miecz!

- Mój miecz to broń masowego zniszczenia. Nie ma nic, czego nie umiałby zniszczyć.

Xenovia zakręciła mieczem dookoła. Najpierw wycelowała go w niebo, a potem wbiła w ziemię.

DOOOOOOOOOOOOOOOON!!

Nagle miejsce w którym stałem zatrzęsło się, a ziemia zaczęła dudnić! Straciłem równowagę i upadłem na kolana. Nie mogłem wstać! Dookoła unosiły się chmury pyłu! Przede mną było pełno latającego brudu, które uderzyły mnie w twarz.

''TFU! TFU!''

Próbowałem oczyścić moją twarz, jednocześnie plując piachem, który dostał mi się do ust.

……! Nie mogłem uwierzyć własnym oczom, kiedy zobaczyłem grunt. Krater!? W miejscu, w które Xenovia wbiła miecz, była wielka dziura! Nie mówcie mi, że zrobiła to jednym ciosem!? Jednym cięciem miecza!? Kiedy Xenovia wbiła miecz w ziemię, nie wyglądało na to, aby zużyła dużo mocy.

- To jest mój Excalibur. Może zniszczyć wszystko, co stanie mu na drodze. Nie bez powodu nazywa się „Excalibur”.

……„Excalibur Destrukcji”. Destrukcyjna moc jest na zupełnie innym poziomie! Nawet jeśli to nie był demoniczny miecz Kiby, było to druzgoczące! Jego Wyraz twarzy zmienił się, kiedy to zobaczył.

- ……Cóż za potężna siła, nawet jeśli to nie był prawdziwy Excalibur. Zniszczenie wszystkich siedmiu mieczy to trudne zadanie.

Jego oczy nie straciły koloru nienawiści. Kiba próbował zniszczyć cała siódemkę! Jeden miecz jest silniejszy niż myślisz. Myślę, że zniszczenie ich będzie trudne nawet dla Kiby. Naprawdę, miałem już dość tego świata, w którym istnieje tylu ludzi silniejszych od nas.

[Boost!!]

To już trzeci!

- Rany! Xenovia, jestem cała brudna, przez to, że zniszczyłaś grunt!

Narzekała Irina, czyszcząc swoje ubranie.

- Ale czas wreszcie to rozstrzygnąć!

Wycelowała we mnie miecz i rzuciła się w moją stronę! Ale jest szybka! Natychmiast przebyła dzielącą nas odległość! Nawet jeśli nie była tak szybka jak Kiba, to była znacznie szybsza ode mnie! Co powinienem zrobić? Może należało przerwać moje boost'y i zaatakować? Nawet jeśli nie chce mnie zabić, stracę trochę mojej wytrzymałości, unikając jej ataków! Przynajmniej mam tyle mocy, by zareagować na jej posunięcia! Nie wiem jednak czy wystarczy mi jej na pokonanie Iriny! Nie mogę aktywować mojego Sacred Gear drugi raz! Ponieważ nie da mi na to szans! Powinienem uważać na jej Excalibur i zaatakować ją, mimo iż była człowiekiem! Nawet jeśli ma morderczą broń, ona sama taka nie jest! Może to zły sposób myślenia, ale muszę tak postąpić!

- Niezłe uniki! Robisz to całkiem nieźle! Wygląda na to, że twoja pani dobrze cię wyszkoliła!

- Tak! jeśli chodzi o trenowanie, to moja pani jest bardzo surowa! Dlatego potrafię dać sobie radę nawet z silniejszymi ode nie! Po prostu tak!

[Boost!!]

- Dalej, Boosted Gear!

[Explosion!!]

Zatrzymałem boost i zrobiłem to po to, żebym mógł walczyć z mocą, która dzięki temu wzrosła! Jeśli bym na tym nie poprzestał, moc mogłaby zostać wytrącona z równowagi, a wtedy trzeba by wszystko zaczynać od początku..

''UDERZENIE SERCA!''

Moc rosła w całym moim ciele. To był mój czwarty boost, ale prawdopodobnie mogłem się za nią z tym zabrać! Jeśli tak, to teraz zedrę z niej ubranie! Tak i nie dbam o to, że jest to plebejska technika! Nie przechodziłem tego piekielnego treningu i bitwy przeciwko Feneksowi za nic! To znaczy, ze zamierzam ją rozebrać! Myślę, że muszę użyć mojego „Dress Break”. Ruszyłem w stronę Iriny, z wystarczającą ilością mocy, by pozbawić ją ubrania.

- Wybacz że cię rozbiorę.

- Ohyda.

Irina uniknęła mojego klepnięcia, jakby się broniła przed molestującym ją zboczeńcem. Chi! Szybka jest! Ale ja się nie poddam! Nie dbam o to, nawet jeśli jestem zboczeńcem! Mam zamiar być silny!

- To jeszcze nie koniec!

Zacząłem dotrzymywać kroku ruchom Iriny. Racja! Nie ma odwrotu! Mogłem jakoś dostrzec, gdzie będzie uciekać, ponieważ moim pragnieniem było użyć na niej mojej techniki!

- Ise-kun porusza się lepiej niż zwykle.

- ……To te moce rozpustnika podwyższyły tak jego umiejętności.

Komentarze Akeno-san i Koneko-chan. Obydwie były zdumione i zszokowane moimi „mocami rozpustnika”. Wybaczcie ze jestem zboczeńcem! Ale nikt nie jest mnie w stanie powstrzymać, kiedy mam rozebrać dziewczynę! W końcu dotarłem do miejsca, gdzie uciekła Irina!

- Co! Dopadłeś mnie!?

Irina wyglądała na zaskoczoną. Fufufu. Nie lekceważ potęgi mocy rozpustnika! Mam cię! Zamierzam cię teraz rozebrać! Będę patrzył na twoje piersi! Skróciłem dystans poruszając moimi palcami i robiąc lubieżną minę. Skoczyłem w jej stronę, jakbym nurkował! Itadakimasu!

Ale… Irina schyliła się, zanim do niej dotarłem. C…co… Nie mogłem się zatrzymać, przeleciałem nad Iriną, przebiłem się przez barierę i poszybowałem w stronę Asi i Koneko-chan…

Dotknąłem ich. Złapałem je obie za ramiona, a wtedy…
''
ROZEBRANIE...''

[[image: High school_dxd_v3_000d.jpg|thumb|]]

Asia i Koneko-chan zostały pozbawione mundurków. Tak, nawet bielizny. Obydwie były całkiem nagie. Atak Dress Break zakończył się sukcesem. Ciągle rosnące piersi Asii i wdzięki lolitki Koneko-chan objawiły się tuż przed moimi oczami.

CHLUST!

Doznałem krwotoku z nosa. Dziękuję wam bardzo! Nie, nie to miałem na myśli! To jest…!

- Nie! - Asia zakryła swoje ciało, ponieważ była zawstydzona.

Przepraszam Asia! Ale jak zwykle masz ładne proporcje. Onii-chan będzie czekał, gdyż wygląda na to, że twoje piersi dalej rosną. Z drugiej strony Koneko-chan… Dalej wyglądała na pozbawioną emocji, ale jej ciało zaczęło się trząść i wysunęła do przodu pięść. O cholera…

- Ko…Koneko-chan! Jesteś w błędzie! To pomyłka! Cóż, to działa! Ale dalej uważam, że małe piersi też są ważne! Huh? Co ja mówię? Nie o to chodziło! To przez to że Shidou Irina zrobiła unik! Nie celowałem w ciebie i Asię! A…Ale dziękuje ci bardzo! Dziękuję ci tak na wszelki wypadek……

- …Ty super lubieżniku!

''ŁUP!''

- Gufuuuu!

Otrzymałem potężny cios w brzuch, a moje ciało poczuło się dziwnie. Uwaaaaa! Ja, ja latam! Kiedy brutalnie wylądowałem na ziemi, potoczyłem się po niej……… Kaszel! Krytyczne obrażenia… Boli tak bardzo, że nie mogę wstać.
''
SZTURCH SZTURCH''

Irina szturchała mnie

- Ciągle żyjesz Ise-kun? Myślę, że to była kara boża za ten atak. To cię powinno nauczyć, że technika taka jak ta, powinna zostać zapieczętowana. Dobrze?

- ……Nie……Stworzyłem tą technikę, wkładając w nią cały mój magiczny talent…… Dalej zamierzam używać jej do rozbierania dziewczyn… Miałem naprawdę ciężką rozterkę czy wybrać tą technikę, czy może taką, która umożliwi mi widzenie przez ubrania dziewczyn…

Wstałem powoli i zająłem stanowisko naprzeciw Iriny.

- Mam zamiar walczyć dalej, dopóki nie pozbawię dziewczyny ubrania, żeby na nią patrzeć. - Podniosłem się na duchu i ruszyłem w jej kierunku.

- Chcesz walczyć z takiego powodu! Z tobą naprawdę jest coś nie tak!

- Shidou Irina! Seksualne żądze są źródłem mocy! To sprawiedliwość!!

- Amen! Boże, dodaj mi siły, abym mogła porąbać tego diabła!

Irina mocniej zacisnęła rękojeść swojego miecz i ruszyła w moja stronę. Schyliłem się, abym mógł kopnąć Irinę z dołu, kiedy będzie mnie próbowała ciąć. Zauważyła to jednak i zrobiła mały skok. Kopnąłem ziemię, dzięki czemu mogłem szybko wstać! Oto mój hak!

''OBRÓT!''

Mój hak ominął podbródek Iriny. Dziewczyna spojrzała na mnie ostro. Zamachnęła się na mnie kataną, ale uniknąłem ciosu, odskakując w tył. Przyjrzała mi się ponownie, z zszokowanym wyrazem twarzy.

- ……Przepraszam. Wygląda na to, że traktowałam cię za lekko. Naprawdę dobrze się ruszasz.

Irina miała poważną twarz. Och, mogę wygrać? Tak myślałem, ale……… Upadłem na ziemię…… Co do…… Poczułem że moc opuszcza moje ciało. Mogę się dalej ruszać, znosząc pewien ból. Ale to jest coś innego. Naprawdę nie miałem siły…… Cholera…co się stało……

Kiedy spojrzałem na mój brzuch, zobaczyłem że wydobywa się z niego dym! Czy to rana zadana przez święty miecz!? Kiedy to się stało!? Czy trafiła mnie podczas tego ataku!? Draśnięto mnie i teraz stanę się……

- To rana zadana świętym mieczem. Zranione nim diabły i upadłe anioły tracą swoją moc i zostają usunięte. Gdyby twoja rana była głębsza, mogłoby być niedobrze.

To tylko draśnięcie! Czy to zabiera aż tyle mocy, że upadłem na kolana!?

[Reset!]

Czas na aktywację Boosted Gear się skończył. Całą moc uleciała z mojego ciała i wróciła do normalnego poziomu. Jak to możliwe!

- Jeśli masz kolejne wzmacniacze, to wtedy powinieneś uniknąć ataku. Powinniśmy mieć uczciwe starcie. Przegrałeś, ponieważ użyłeś swojego Sacred Gear, nie wiedząc o różnicy mocy pomiędzy tobą, a twoim przeciwnikiem. Prosty błąd może stać się krytyczny w poważnej bitwie.

……Cholera by to. To bezużyteczne. Moje ciało nie może się ruszać…… Przegrałem? Czy zrobiłem z siebie idiotę przed Buchou i Asią? Okropność!

- Haaaaaaaaaaaa!!

Kiba wziął się w garść i próbował coś stworzyć we własnej dłoni. To coś miało kształt miecza, ale……

- Destrukcyjna potęga świętego miecza, czy destrukcyjna potęga mojego demonicznego miecza! Zobaczymy która jest silniejsza!

W dłoniach Kiby pojawił się ogromny miecz, który trzymał oburącz, a z jego ostrza emanowała złowieszcza aura. Był wielki. Większy od Kiby. Miał zdecydowanie ponad dwa metry. Kiba zamachnął się nim z siłą! Cięcie dosięgło Xenovi, ale ta tylko westchnęła, jakby była rozczarowana.

- Cóż za hańba, podjąłeś złą decyzję.
''
GACHIN!''

Gwałtowny odgłos metalu! Duży kawałek miecza poszybował gdzieś w powietrze. To broń Kiby została złamana. Excalibur Xenovii łatwo zniszczył demoniczny miecz Kiby.

- Twoją bronią są najróżniejsze miecze które możesz stworzyć oraz twoja prędkość. Potrzebujesz dużej siły, aby posługiwać się tak wielkim mieczem przez co stracisz szybkość, która jest twoim atutem. Szukasz jakiejś destrukcyjnej mocy? Przy twoim stylu walki jest to niepotrzebne. Nie wiesz o tym?
''
BANG!''

Głowica świętego miecza uderzyła Kibę w brzuch. To był prosty ruch, ale mimo to stworzył fale uderzeniową. Nawet pojedynczy atak głowicą miał destrukcyjną moc.

- Gacha!

Kiba upadł na ziemię i zaczął wymiotować.

- Nawet jeśli nie trafiono cie ostrzem, to powinno to wystarczyć, aby cie na moment zatrzymać. - Xenovia popatrzyła chwilę na Kibe i odwróciła się.

- ………Za……zaczekaj! - Kiba wyciągnął swoje ręce w jej stronę, ale wszyscy wiedzieli, ze to już koniec starcia.

Akeno-san usunęła barierę. Czerwona aura znikła, a bitwa była skończona.

- Senpai, sugeruję, abyś podczas naszej następnej walki postępował z większym opanowaniem. Rias Gremory, ufam ci co do wcześniejszej rozmowy. Dodatkowo powinnaś lepiej wytrenować swoje sługi. Ich błyskotliwe talenty bitewne maja swój limit.

Kiba patrzył na Xenowie z nienawiścią. Ona tymczasem spojrzała na mnie.

- Powiem ci jedną rzecz. “Smok Zguby” już się przebudził.

….....Co powiedziałaś?

- W końcu go spotkasz, ale biorąc pod uwagę twój obecny poziom, to nie wygrasz z nim.

Xenovia po powiedzeniu tego zabrała swoje rzeczy i opuściła nas.

- Zaczekaj na mnie Xenovia. Więc tak to wygląda Ise-kun. Powiedz mi, kiedy chcesz zostać osądzony. Amen. - Shidou Irina trzymając swój krzyż mrugnęła do mnie i zaraz potem się ulotniła.

Buchou zamknęła oczy. jestem pewien, że nie czuje się dobrze. Kiba i ja zdecydowanie zostaliśmy pokonani..

- Nic ci nie jest?

Asia położyła swoje dłonie na moim brzuchu i leczyła moją ranę swoim Sacred Gear. Przebrała się w zapasowy mundurek, który miała w starym budynku szkoły. Założyła go, ponieważ poprzedni rozerwałem na strzępy. Zielone, ciepłe światło, wydobywające się z jej dłoni, otoczyło mnie i leczyło moją ranę.

- Pokazałem ci moja niemiłą stronę, Asiu. - Powiedziałem to ze śmiechem, ale Asia potrząsnęła głową.

- Cieszę się, że twoje obrażenia są niewielkie. Byłam naprawdę przerażona, kiedy pomyślałam, że Ise-san mógłby zostać usunięty.

Aaach. Asia znów się o mnie martwiła? Dostarczam jej do tego zbyt dużo okazji.

- Przepraszam, że zdarłem z ciebie ubranie. - Przeprosiłem szczerze. Co by o tym nie myśleć, to była moja wina. Asia uśmiechnęła się jednak do mnie.

- Miałeś po prostu swój plan, prawda Ise-san? Nic się nie stało, jeśli zrobił mi to Ise-san.

……Chlip. Zrobiło mi się ciepło w oczach. Asio, wierzysz we mnie tak bardzo! Ale wiesz, że nie myślałem o niczym innym, niż zdzieranie ubrań. Aaaach. Uśmiech Asi jest taki jasny……

- ……Mógłbyś wygrać, gdybyś jeszcze raz wzmocnił swój Sacred Gear. - Koneko-chan powiedziała to masując moje ramię.

To boli. To boli Koneko-chan. Ona również miała na sobie swój zapasowy mundurek. Ale to pierwszy raz, kiedy powiedziała mi coś takiego! Byłem lekko poruszony!

- ………Niewiedza oznacza, że brakuje ci praktyki oraz prawdziwego doświadczenia bitewnego. - Aaau! Trafiłaś w sedno! Przepraszam za bycie takim lubieżnikiem!

- Powstrzymaj się Yuuto! - Usłyszałem głos Buchou.

Kiedy spojrzałem w tamta stronę, zobaczyłem Kibę, który próbował wyjść i złą Buchou. Co jest? Kiba gdzieś idzie?

- Nie wybaczę ci jeśli mnie zostawisz! Jesteś „Skoczkiem” grupy Gremory. Będę miała kłopoty, jeśli staniesz się „wygnańcem”. Natychmiast przestań!

- ……Uciekłem stamtąd dzięki pomocy moich towarzyszy. Dlatego muszę umieścić ich żal w moich demonicznych mieczach… - Po tych słowach Kiba zniknął.

- Yuuto....... Dlaczego?.......

Nie mogłem patrzeć na zasmucona twarz Buchou. Wzmogło to we mnie determinację.

- Aaaaa. Więc? Z jakiego powodu mnie wezwałeś?

Był następny dzień.

Wezwałem „Piona”, Saji'ego przed stację. Chłopak wyglądał apatycznie. Dzięki Buchou, udało mi się z nim jakoś skontaktować.

- …………On ma rację. Co wasza dwójka planuje?

Osobą która trzymała moją koszulę i nie zamierzała jej puszczać, była Koneko-chan. Spotkałem ja przez przypadek, kiedy byłem w drodze na spotkanie z Saji'm przed stacją. Próbowałem uciekać, ale łatwo mnie złapała. Jak zwykle, pod względem budowy fizycznej jestem w gorszej sytuacji, niż ta śliczna lolita. Cóż, nic nie można na to poradzić. Nie spodobało się jej to, ze próbowałem uciekać, jak tylko ją zobaczyłem. Nie przestawała mnie więc obserwować. Myślę, że żywi do mnie żal, ponieważ zdarłem z niej ubranie. Powód dla którego wezwałem Saji'ego. Jest nim…

- Zamierzam zapytać Shidou Irinę i Xenovię, czy pozwoliłyby mi zniszczyć święty miecz, Excalibur. - Kaszlnąłem raz i powiedziałem.

Nie tylko Saji, ale i Koneko-chan była tak zszokowana, że jej oczy stały się całkiem okrągłe.

<noinclude>
==Odnośniki tłumacza==

<references/>
</noinclude>

<noinclude>
{| border="1" cellpadding="5" cellspacing="0" style="margin: 1em 1em 1em 0; background: #f9f9f9; border: 1px #aaaaaa solid; padding: 0.2em; border-collapse: collapse;"
|-
| Cofnij do [[High_School_DxD_-_Tom_3_Zemsta_skoczka|Zemsty skoczka]]
| Powróć do [[High_School_DxD_(Polski)|strony głównej]]
| Przejdź do [[High_School_DxD_-_Tom_3_Rozdział_3 |Rozdziału III]]
|-
|}
</noinclude>

High School DxD (Polski)

2012-06-21T10:30:14Z

195.69.81.103: /* Tom 8 - Diabelska robota */

[[Image:DxDV1Cover.png|300px|thumb|Okładka pierwszego tomu High School DxD]]

'''High School DxD''' (ハイスクールD×D) to japońska light novel autorstwa Ichieia Ishibumia, ilustrowana przez Miyama-Zero. Publikuje ją Fujimi Shobo pod banderą Fujimi Fantasia Bunko.

Serię High School DxD można znaleźć również w następujących językach:
*[[High School DxD|English (angielski)]]
*[[High School DxD (Bahasa Indonesia)|Bahasa Indonesia (indonezyjski)]]
*[[High School DxD (Français)|Français (francuski)]]
*[[High School DxD (Български)|Български (bułgarski)]]
*[[High School DxD (Español)|Español (hiszpański)]]
<br />

==Streszczenie fabuły==
Historia opowiada o Isseiu Hyōdō - dość zboczonym uczniu drugiej klasy liceum. Został zabity przez dziewczynę na swojej pierwszej randce. Z pomocą przyszła mu Rias, wysokoklasowy diabeł oraz najpiękniejsza dziewczyna w szkole. Issei odrodził się jako demon i jej sługa.

==Występujące postaci==
{| class="collapsible collapsed" style="text-align:left; margin:5px 20px clear:both; font-size:100%; background:transparent; width:100%;"
! style="background:#cee0f2;" align="center"| '''UWAGA: PONIŻSZE TREŚCI MOGĄ ZAWIERAĆ SZCZEGÓŁY DOTYCZĄCE FABUŁY TEKSTU.'''
|-
|
===Akademia Kuou===
====Klub Okultystyczny====
<div>
<div style="float: left; width:42%; margin: 5px 20px;">
'''Issei Hyoudou''' (兵藤一誠, ''Hyōdō Issei'')

[[File:Pawn-Ise.jpg|left|]]

Ranga/Rola: Niskoklasowy demon (wcześniej człowiek)/Pion

Sacred Gear: Boosted Gear (Longinus)- zwiększa dwukrotnie moc użytkownika co dziesięć sekund -> Boosted Gear Scale-mail (Balance-Breaker)

Umiejętności: Dress-Break - rozdziera ubrania na ciałach kobiet, 'poligoctwo' - rozumienie wszelkich języków.

Uczeń drugiej klasy liceum. Głupek i zboczeniec. Typowy uczeń żyjący w typowej rodzinie, ale jest posiadaczem Sacred Gear "Boosted Gear", który jest zaliczany do jednych z najpotężniejszych. Został zabity przez swoją pierwszą dziewczynę, która była w rzeczywistości upadłym aniołem, i został przywrócony do życia jako demon oraz podwładny Rias Gremory, jego nowej pani. Teraz jego celem jest zostanie królem Haremu poprzez zdobycie parostwa, choć sam nieświadomie przyciąga dziewczyny wokół siebie.

</div>
<div style="float: left; width:42%; margin: 5px 20px;">
'''Rias Gremory''' (リアス・グレモリー, ''Guremori Riasu'')

[[File:King-Rias.jpg|left|]]

Ranga/Rola: Wysokoklasowy demon (Diabeł czystej krwi)/Król

Umiejętności: Moc zniszczenia (Power of destruction)

Uczennica trzeciej klasy liceum i jednocześnie najpiękniejsza w całej szkole. Pochodzi ze starego rodu diabłów czystej krwi, domu Gremory. Wysokoklasowy demon nazywany "Szkarłatną Księżniczką Zniszczenia". Jej brat jest jednym z Szatańskiej Czwórki (Youndai-Maou), Lucyferem. Oboje posiadają moc zniszczenia. Wskrzesza Ise jako swojego służącego po tym, jak znajduje go po spotkaniu z upadłym aniołem i stwierdzeniu, że jest w posiadaniu rzadkiego Sacred Gear. Uprzejma i delikatna dla swoich podwładnych, a podczas walki lub treningu staje się zupełnie inną osobą.

</div>
<br style="clear: both;" />
<div style="float: left; width:42%; margin: 5px 20px;">
'''Asia Argento''' (アーシア・アルジェント, ''Arujennto Aashia'')

[[File:Bishop-Asia.jpg|left|]]

Ranga/Rola: Niskoklasowy demon (wcześniej człowiek)/Goniec

Sacred Gear: Twilight Healing - moc uzdrawiania.

Uczennica drugiej klasy liceum. Początkowo siostra zakonna znana jako Święta Dziewica, sławna przez swoją moc uzdrawiania. Chowała się w sierocińcu, ale została zabrana przez Kościół, kiedy ten odkrył jej moc. Następnie wyrzucona z niego za uzdrowienie diabła, została przygarnięta przez ludzi powiązanych z upadłymi aniołami. Zaczęła mieszkać wraz z Iseiem po tym, jak została uwolniona z rąk upadłych aniołów. Jako osoba, która dorastała w Kościele, brak jej zdrowego rozsądku.

</div>
<div style="float: left; width:42%; margin: 5px 20px;">
'''Akeno Himejima''' (姫島朱乃, ''Himejima Akeno'')

[[File:Queen-Akeno.jpg|left|]]

Ranga/Rola: Niskoklasowy demon (wcześniejszy człowiek/upadły anioł)/Królowa

Umiejętności: Moc Świętych Błyskawic (Power of Holy-Lighting)

Uczęszcza do klasy trzeciej liceum i wspólnie z Rias należy do "Dwóch wielkich onee-sama" szkoły. Nazywana najpotężniejszą Królową przez innych. Przyszła na świat jako owoc miłości ludzkiej matki i ojca, który był upadłym aniołem. Po śmierci rodzicielki została podwładną Rias. Jest wystarczająco bliską przyjaciółką Rias, aby nazywać ją prywatnie po imieniu, ale przy obecności innych zwraca się do niej Buchou i zachowuje stosunku sługa-mistrz. Uparcie odmawia wykorzystania swojej mocy światła, którą odziedziczyła po ojcu, i używa jej dopiero po namowie Iseia.

</div>
<br style="clear: both;" />
<div style="float: left; width:42%; margin: 5px 20px;">
'''Yuuto Kiba''' (木場祐斗, ''Kiba Yuuto'')

[[File:Knight-Kiba.jpg|left|]]

Ranga/Rola: Niskoklasowy demon (wcześniej człowiek)/Skoczek

Sacred Gear: Narodziny miecza (Sword Birth) - pozwala użytkownikowi na stworzenie dowolnego oręża -> Miecz zdrajcy (Sword of Betrayer) (Balance-Breaker)

Jest w drugiej klasie liceum. Sam ogłosił się najlepszym przyjacielem Iseia, a także szkolnym księciem przystojniaków. Był ofiarą "Projekt: Święty Miecz", z którego jako jedyny wyszedł żywy. Stał się podwładnym Rias, kiedy ta ocaliła go od śmierci, ale poprzysiągł zemstę na tych, którzy potraktowali go jako królika doświadczalnego i przyczynili się do śmierci jego przyjaciół. Żywi także wielką nienawiść w stronę posiadaczy Świętych Mieczy.

</div>
<div style="float: left; width:42%; margin: 5px 20px;">
'''Koneko Toujou''' (塔城小猫, ''Tōjō Koneko'')

[[File:Tank-Koneko.jpg|left|]]

Ranga/Rola: Niskoklasowy demon (wcześniej nekomata (stworzenie z mitologii japońskiej))/Wieża

Umiejętności: Sen-jutsu

Uczennica pierwszej klasy liceum. Pierowtnie była wykorzystywana przez inne demony po tym jak jej siostra, Kuroka, zabiła swojego pana. Maou, Lucyfer, ochronił ją i zostawił pod opieką swojej siostry, Rias, i tym samym Koneko stała się jej podwładną. Odmawiała użycia mocy sen-jutsu, ponieważ nie chciała upodabniać się do swojej siostry. Przezwyciężyła swoją moc wraz z Akeno po tym, jak Ise pokonał ją swoją własną mocą. Nie okazuje żadnych emocji i wciąż dogryza Iseiowi, gdy ten tylko pomyśli o czymś nieprzyzwoitym. Największą troską obdarza swoich towarzyszy, gdy ci wpakują się w jakieś tarapty.

</div>
<br style="clear: both;" />
<div style="float: left; width:42%; margin: 5px 20px;">
'''Zenovia''' (ゼノヴィア, ''Zenovia'')

[[File:Knight-Zenovia.jpg|left|]]

Ranga/Rola: Niskoklasowy demon (wcześniej człowiek)/Skoczek

Oręż: Excalibur Zniszczenia, Durrandal (Święty Miecz)

Jest użytownikiem Świętego Miecza i została wysłana przez Kościół wraz z Iriną w celu odzyskania lub zniszczenia skradzionych Excaliburów. Po dowiedzeniu się, że bibiljny Bóg umarł dawno temu, postanawia dołączyć do Klubu okultystycznego jako służąca Rias. Kiedy tylko może, próbuje uwieść Iseia, ponieważ chce narodzić zdrowe i silne dziecko.

</div>
<div style="float: left; width:42%; margin: 5px 20px;">
'''Gasper Vladi''' (ギャスパー・ヴラディ, ''Bulade Gyasupa'')

[[File:Bishop-Gasper.jpg|left|]]

Ranga/Rola: Niskoklasowy demon (Wcześniejszy człowiek/wampir)/Goniec

Sacred Gear: Zabroniony Widok Balor (Forbidden Balor View)

Pół-wampir, mężczyzna-transwestyta. Jest powiązany z Rias przez rozkaz starszych, aż do momentu, w którym dorośnie wystarczająco, aby móc sprawować nad nim kontrolę. Wciąż nie jest w stanie całkowicie zapanować nad swoimi mocami, ale może zwiększyć kontrolę poprzez wypicie dużej ilości krwi Iseia.

</div>
<br style="clear: both;" />
<div style="float: left; width:42%; margin: 5px 20px;">
'''Rossweisse''' (ロスヴァイセ, ''Rosuvaise'')

[[File:Tank-Rossweisse.jpg|left|]]

Ranga/Rola: Niskoklasowy demon (wcześniej walkiria)/Wieża

Umiejętności: Norwerska magia

Pierwotnie strażnik Odyna. Po walce z Lokim i Fenrirem, Odyn pozostawił ją w rodzimym miasteczku Iseia. Została przekonana przez Rias do zostania jej sługą. W Akademii Kuou pełni rolę nauczycielki.

</div>
<div style="float: left; width:42%; margin: 5px 20px;">
'''Irina Shidou''' (紫藤イリナ, ''Shidō Irina'')

[[File:Ace-Irina.jpg|left|]]

Ranga/Rola: Anioł (wcześniejszy człowiek)

Oręż: Excalibur Naśladowania

Jest partnerem zawodowym Zenovii i koleżanką Iseia z dzieciństwa. Po odkryciu faktu, że biblijny Bóg jest martwy, nadal podąża za nauczaniem Kościoła i pozostaje pod bezpośrednią kontrolą Michała. Zakochała się w Iseiu i wielkim zaskoczeniem było dla niej to, że został diabłem. Pomimo tej skazy, są nadal przyjaciółmi.

</div>
<br style="clear: both;" />
<div style="float: left; width:42%; margin: 5px 20px;">

</div>
<br style="clear: both;" />
</div>

|}

==Tłumaczenie==

=== [[High School DxD:Registration Page|Rezerwacja]] ===

'''Osoby chętne do tłumaczenia tej serii na język polski są proszone o wpis na [[High School DxD: Rezerwacja|tej]] stronie.'''

===Standardy===
'''Każdy rozdział (już po naniesieniu poprawek) musi spełniać ogólne wytyczne.'''
*[[Format_guideline|General Format/Style Guideline]]
*[[High School DxD: Names and Terminology Guidelines]]
'''Wszystkie redakcje tłumaczenia mają być w języku polskim.'''

'''''Jeżeli podczas czytania tekstu zauważysz jakiś błąd - popraw go. Mimo redakcji nie można wyłapać wszystkiego.'''''

==Aktualizacje==
*'''17 czerwca 2012''' - został dodany rozdział szósty, siódmy i posłowie tomu drugiego; tłumaczenie drugiego woluminu dobiegło końca
*'''14 czerwca 2012''' - został dodany rozdział piąty tomu drugiego
*'''11 czerwca 2012''' - zostały dodane ostatnie dwa rozdziały i posłowie tomu trzeciego; tłumaczenie trzeciego woluminu dobiegło końca
*'''10 czerwca 2012''' - został dodany prolog i cztery rozdziały tomu trzeciego
*'''6 czerwca 2012''' - został dodany rozdział czwarty tomu drugiego
*'''31 maja 2012''' - został dodany prolog tomu piątego
*'''30 maja 2012''' - został dodany rozdział trzeci tomu drugiego
*'''15 maja 2012''' - został dodany rozdział drugi tomu drugiego
*'''26 kwietnia 2012''' - został dodany rozdział pierwszy tomu drugiego
*'''15 kwietnia 2012''' - został dodany prolog tomu drugiego

Wcześniejsze aktualizacje można zobaczyć na [[High School DxD PL aktualizacje|tej]] stronie.

==Seria ''High School DxD'' autorstwa Ichieia Ishibumia==

{| style="width: 100%"
===Tom 1 - Diabły starej szkoły ([[High School DxD - Tom 1|Cały tekst]] - [http://www.mediafire.com/?654ii45ni97jr4h Wersja PDF]) ===
[[Image:High School DxD Vol 1 Med.jpg|thumb|right||130px]]
::*[[High School DxD - Tom 1 Ilustracje|Ilustracje]]
::*[[High School DxD - Tom 1 prolog|Żywot 0]]
::*[[High School DxD - Tom 1 rozdzial 1|Żywot 1: Koniec bycia człowiekiem]]
::*[[High School DxD - Tom 1 rozdzial 2|Żywot 2: Początki diabłostwa]]
::*[[High School DxD - Tom 1 rozdzial 3|Żywot 3: Mam przyjaciela]]
::*[[High School DxD - Tom 1 rozdzial 4|Żywot 4: Ocalę cię, przyjacielu!]]
::*[[High School DxD - Tom 1 rozdzial 5|Nowy żywot]]
::*[[High School DxD - Tom 1 poslowie|Posłowie]]

{| style="width: 100%"

===Tom 2 - Szkoła Bojowa Feniksa ([[High School DxD - Tom 2|Cały tekst]] - [http://www.mediafire.com/?rgen8w887yqfion Wersja PDF])===
[[Image:High School DxD Vol 2 Med.jpg|thumb|right||130px]]
::*[[High School DxD - Tom 2 Ilustracje|Ilustracje]]
::*[[High School DxD - Tom 2 prolog|Żywot 0]]
::*[[High School DxD - Tom 2 rozdzial 1|Żywot 1: Moja praca jako demon]]
::*[[High School DxD - Tom 2 rozdzial 2|Żywot 2: Stawaj do walki!]]
::*[[High School DxD - Tom 2 rozdzial 3|Żywot 3: Trening czas zacząć]]
::*[[High School DxD - Tom 2 rozdzial 4|Żywot 4: Początek bitwy]]
::*[[High School DxD - Tom 2 rozdzial 5|Żywot 5: Zasługi na polu bitwy]]
::**[[High School DxD - Tom 2 Szach mat|Szach mat]]
::**[[High School DxD - Tom 2 Koniec gry|Koniec gry]]
::*[[High School DxD - Tom 2 rozdzial 6|Żywot ∞ vs Moc ∞: Przybyłem, aby spełnić obietnicę!]]
::**[[High School DxD - Tom 2 Ojciec x Ojciec|Ojciec x Ojciec]]
::**[[High School DxD - Tom 2 Ostatni pocałunek|Ostatni pocałunek]]
::*[[High School DxD - Tom 2 rozdzial 7|Nowy żywot]]
::*[[High School DxD - Tom 2 poslowie|Posłowie]]

{| style="width: 100%"

===Tom 3 - Excalibur z księżycowego boiska ([[High School DxD - Tom 3|Cały tekst]])===
[[Image:High School DxD Vol 3 Med.jpg|thumb|right||130px]]
::*[[High School DxD - Tom 3 Ilustracje|Ilustracje]]
::*[[High School DxD - Tom 3 prolog|Żywot 0]]
::*[[High School DxD - Tom 3 rozdzial 1|Żywot 1: Czas na rozgrzewkę, Klubie!]]
::**[[High School DxD - Tom 3 Zemsta skoczka|Zemsta skoczka]]
::*[[High School DxD - Tom 3 rozdzial 2|Żywot 2: Święty Miecz przybył]]
::*[[High School DxD - Tom 3 rozdzial 3|Żywot 3: Planujemy zniszczenie Świętego miecza!]]
::*[[High School DxD - Tom 3 rozdzial 4|Żywot 4: Naprzód Klubie Okultystyczny!]]
::**[[High School DxD - Tom 3 Nowy skoczek & nowy rywal|Nowy skoczek & nowy rywal]]
::*[[High School DxD - Tom 3 Nowy żywot|Nowy żywot]]
::**[[High School DxD - Tom 3 Przyjaciele|Przyjaciele]]
::*[[High School DxD - Tom 3 poslowie|Posłowie]]

{| style="width: 100%"

===Tom 4 - Zawieszenie klasowego wampira===
[[Image:High School DxD Vol 4 Med.jpg|thumb|right||130px]]
::*Ilustracje
::*Żywot 0
::*Żywot 1: Wakacje! Kostiumy kąpielowe! Jestem w tarapatach!?
::*Żywot 2: Klasowe obserwacje czas zacząć
::*Żywot 3: Mam kouhai (chłopaka)
::*Żywot 4: Spotkanie VIPów rozpoczęło się!
::*Żywot 5: Walijski Smok i Smok Zguby
::*Nowy żywot
::*Specjalny żywot
::*Posłowie

{| style="width: 100%"
===Tom 5 - Koci demon zaświatowego kampusu===
[[Image:High School DxD Vol 5 Med.jpg|thumb|right||130px]]
::*[[High School DxD - Tom 5 Ilustracje|Ilustracje]]
::*[[High school DxD Tom 5 - prolog|Żywot 0]]
::*[[High School DxD - Tom 5 - rozdzial 1|Żywot 1: Są wakacje, jedźmy do Zaświatów!]]
::*[[High School DxD - Tom 5 - rozdzial 2|Żywot 2: Spotkanie młodych diabłów!]]
::*[[High School DxD - Tom 5 - rozdzial 3|Żywot 3: Smok i kot!]]
::**[[High School DxD - Tom 5 - Odyn|Odyn]]
::*[[High School DxD - Tom 5 - rozdzial 4|Żywot 4: Buchou vs Kaichou: Pierwsza połowa]]
::**[[High School DxD - Tom 5 - Walc|Walc]]
::*[[High School DxD - Tom 5 - rozdzial 5|Żywot 5: Buchou vs Kaichou: Druga połowa]]
::**[[High School DxD - Tom 5 - VIP|VIP]]
::**[[High School DxD - Tom 5 - Koniec gry|Koniec gry]]
::**[[High School DxD - Tom 5 - ZWYCIĘŻYNI|ZWYCIĘŻYNI]]
::*[[High School DxD - Tom 5 - rozdzial 6|Ponowne zjednoczenie]]
::*[[High School DxD - Tom 5 - poslowie|Posłowie]]

{| style="width: 100%"
===Tom 6 - Świętość za salą gimnastyczną===
[[Image:High School DxD Vol 6 Med.jpg|thumb|right||130px]]
::*Ilustracje
::*Żywot 0
::*Żywot 1: Drugi semestr zaczął się!
::*Żywot 2: Zmartwienia Asi-chan
::*Żywot 3: Wielka Bitwa!
::*Żywot 4: Kocham Cię
::*Żywot 5: Wspaniała Czerwień
::*Nowy żywot
::*Posłowie

{| style="width: 100%"
===Tom 7 - A po szkole... Ragnarok===
[[Image:High School DxD Vol 7 Med.jpg|thumb|right||130px]]
::*Ilustracje
::*Żywot 0
::*Żywot 1: Spokój jest najlepszy
::*Żywot 2: Przybycie gównianego gościa z północy
::*Żywot 3: Wspólna armia!
::*Żywot 4: Dwa Niebiańskie Smoki vs bóg zła, Loki!
::*Nowy żywot
::*Posłowie

{| style="width: 100%"
===Tom 8 - Diabelska robota===
[[Image:High School DxD Vol 8 Med.jpg|thumb|right||130px]]
::*[[Ilustracje]]
::*[[Żywot 1: Diabelska robota]]
::*[[Żywot 2: Wymagania chowańców]]
::*[[Żywot 3: Wspomnienia cycków]]
::*[[Żywot 4: Cycki tenisa]]
::*[[Żywot 5: Piekielny nauczyciel Azazel]]
::*[[Żywot 6: Trzystu Ise]]
::*[[Dodatkowy żywot: Zabawa rodziny Gremory]]
::*[[Posłowie]]

{| style="width: 100%"

===Tom 9 - Pandemonium na wycieczce szkolnej===
[[Image:High School DxD Vol 9 Med.jpg|thumb|right||130px]]
::*Ilustracje
::*Żywot 0
::*Żywot 1: Tak, jeźdźmy do Kyoto!
::*Żywot 2: Przybycie do Kyoto
::*Żywot 3: Bohaterowie przybyli
::*Żywot 4: Rozstrzygająca bitwa
::**Maven
::*Nowy żywot
::**Boss z Bossem
::**Vali Lucyfer
::**Bohaterowie
::*Posłowie

{| style="width: 100%"
===Tom 10 - Lwie serce szkolnego festiwalu===
[[Image:High School DxD Vol 10 Med.jpg|thumb|right||130px]]
::*Ilustracje
::*Żywot 0
::*Żywot 1: Przygotowania na szkolny festiwal!
::*Żywot 2: Uczucia dziewicy są skomplikowane
::*Żywot 3: Początek rozstrzygającej bitwy młodych diabłów!
::*Żywot 4: Bycie podwładnym Rias Gremory
::**Pion
::*Żywot MAX vs Człowiek Mocy (Sekiryutei) vs Człowiek (Shishiou)
::*Żywot MAXIMUM VS Szkarłat Mocy i Czerwień
::**Cesarz
::**Lwie serce
::**Indra
::*Nowy żywot
::**Dodatkowy żywot: Marzenie, które się nie spełniło i marzenie, które się spełnilo
::*Posłowie

{| style="width: 100%"
===Tom 11 - Uroboros i Test końcowy===
[[Image:High School DxD Vol 11 Med.jpg|thumb|right||130px]]
::*Ilustracje
::*Żywot 0
::*Żywot 1
::*Żywot 2
::*Żywot 3
::*Żywot 4
::*Życie...
::*Stracone życie
::*Posłowie

{| style="width: 100%"
===Tom 12 - Bohaterowie tutoringu===
[[Image:High School DxD Vol 12 Med.jpg|thumb|right||130px]]
::*Ilustracje
::*Żywot 3
::*Żywot 2
::**Granica międzywymiarowa
::**Szatan
::*Żywot -1
::*Żywot 0
::*Żywot 1
::**Azazel
::**Bohater...?
::*Nowy żywot
::*Posłowie

===Dragon Magazine===
{| style="width: 100%"
::*Listopad 2008
::*Styczeń 2009
::*Marzec 2009
::*Maj 2009
::*Lipiec 2009
::*Wrzesień 2009
::*Listopad 2009
::*Styczeń 2010
::*Marzec 2010
::*Maj 2010
::*Lipiec 2010
::*Wrzesień 2010
::*Listopad 2010
::*Styczeń 2011
::*Marzec 2011
::*Maj 2011
::*Lipiec 2011
::**EROKOME
::*Wrzesień 2011
::*Listopad 2011
::*Styczeń 2012
::*Marzec 2012
::*Maj 2012

==Przy projekcie pracują==
*Administrator oryginalnej (anglojęzycznej) wersji projektu: [[user:Code-Zero|Code-Zero]]
*Nadzorujący projekt: [[user:Code-Zero|Code-Zero]]

===Tłumacze===
*[[user:reddocksw|reddocksw]]
*Nightwing
*[[user:BananowyJE|BananowyJE]]

===Edytorzy===
*[[user:reddocksw|reddocksw]]

''Osoby, które są zainteresowane tłumaczeniem na polski, bądź zajmowaniem się korektą tekstu, są proszone o kontakt z '''reddocksw'''.''

==Dotychczas wydano==
*ハイスクールD×D1 旧校舎のディアボロス (20 września, 2008 ISBN 978-4829133262)
*ハイスクールD×D2 戦闘校舎のフェニックス (20 grudnia, 2008 ISBN 978-4829133583)
*ハイスクールD×D3 月光校庭のエクスカリバー (20 kwietnia, 2009 ISBN 978-4829133910)
*ハイスクールD×D4 停止教室のヴァンパイア (20 września, 2009 ISBN 978-4829134276)
*ハイスクールD×D5 冥界合宿のヘルキャット (19 grudnia, 2009 ISBN 978-4829134702)
*ハイスクールD×D6 体育館裏のホーリー (20 marca, 2010 ISBN 978-4829135006)
*ハイスクールD×D7 放課後のラグナロク (17 lipca, 2010 ISBN 978-4829135402)
*ハイスクールD×D8 アクマのおしごと (17 grudnia, 2010 ISBN 978-4829135938)
*ハイスクールD×D9 修学旅行はパンデモニウム (20 kwietnia, 2011 ISBN 978-4829136287)
*ハイスクールD×D10 学園祭のライオンハート (17 września, 2011 ISBN 978-4829136775)
*ハイスクールD×D11 進級試験とウロボロス (20 stycznia, 2012 ISBN 978-4829137208)
*ハイスクールD×D12 補習授業のヒーローズ (20 kwietnia, 2012 ISBN 978-4829137499)
*ハイスクールD×D13 イッセーＳＯＳ (20 września, 2012)
**ハイスクールD×D13 イッセーＳＯＳ (Wydanie Limitowane - 20 września, 2012)
*ハイスクールD×D14 ??? (Zima 2012-2013)

[[Category:Fujimi Fantasia Bunko]]

High School DxD - Tom 3 poslowie

2012-06-12T20:40:42Z

195.69.81.103: /* Posłowie. */

==Posłowie.==

„Tak…..Zupełnie jak ten napój, mój “Excalibur”(x7)……..”
Minęło trochę czasu. To Ishibumi. Nareszcie tom trzeci. To było naprawdę szybkie. Na początku brzmiało to jak jakiś gejowski związek, ale z powodu całej historii i ostatniej sceny pomiędzy Ise i Kibą, nadałem temu tomowi taki „tytuł”. Chciałem tu odsłonić całą intrygę dotyczącą Kiby. Teraz Buchou zdobyła nowa figurę oraz członkinię klubu. Nowo narodzony „Skoczek”, Xenovia! Skoczek-kobieta! Posiadaczka świętego miecza, który pierwotnie należał do Watykanu. Posiadaczka potężnego świętego miecza, Durandala. Jest kłopotliwą dziewczyną, ponieważ mówi często rzeczy, których potem żałuje. Ise powiedział to podczas całej historii, ale ona jest dziewczyną która nie potrafi się „powstrzymywać”. Tak przy okazji, dalej może dzierżyć święty miecz po tym, jak stała się diabłem. Nie jest niepokonana. Teraz przedstawię wam nowe postacie. Sona Sitri-Kaichou. Kolejna spadkobierczyni Domu Sitri, która jest wysokoklasowymdiabłem. Saji Genshirou. Członek grupy Sitri. Jest sługą Sony-kaichou i jednocześnie „Pionkiem”, jak Ise. Shidou Irina. Przyjaciółka Ise z dzieciństwa. Stworzyłem ją, ponieważ chciałem, żeby pojawiły się postacie reprezentujące stronę Nieba/Kościoła. Jeśli znów będę miał ku temu okazję, to Irina wróci, ponieważ jest osobą związaną z aniołami.

W następnym tomie będzie wreszcie lato! Jeśli mówimy lato, to myślimy kostiumy kapielowe! Basen! Nawet jeśli to ostatnia część historii, dwie Onee-sama kupujące erotyczne kostiumy dla Ise musiały się pojawić. Tak to już jest. Rywalizacja pomiędzy Rias i Asią dla Ise. Oraz Akeno, która będzie go próbowała podebrać, jeśli zobaczy ku temu możliwość. Użyje swojej kobiecości, jako broni do podebrania Ise. Ise zaś umrze, z powodu utraty dużej ilości krwi. Do tego dodajmy jeszcze Xenovię która też dołączy się do zabawy! A co z Koneko!? Ostatnimi czasy nawet ja, autor, zaczynam zazdrościć Ise. „Cholera! Dlaczego jako jedyny jest popularny!? Może sobie miętosić tyle cycków, ile chce!”. Nawet ja opisuję to z łzawiącymi oczami.

Tym razem powstrzymałem Ise przed uczestnictwem w bitwie. Nawet jeśli było to niekompletne, zdobył moc Balance Breaker w drugim tomie, więc tym razem ograniczyłem jego rolę do wsparcia. Sprawiłem, że w tomie trzecim to pozostali członkowei klubu ciężko pracowali. Cóż, w następnym tomie, Ise spotka coś niesamowitego. W czwartym tomie, przywódcy trzech potęg pojawią się osobiście. Dzięki nim, historia poczyni postepy. O czym będą romawiać, kiedy się spotkają? Nawet jesli ten tom wyjawił wiele rzeczy, to następny także ujawni wiele rzeczy, które okryte są tajemnicą. Może. Oraz „Smok Zguby” i Albion, którzy wreszcie się pojawili. Pojawili się, niszcząc równowagę sił z świetnością. Jak potoczy się historia, kiedy spotka się z Ise….. W następnym tomie pojawi sie drugi „Goniec” Buchou! Zrobiłem wszystko, co na was czeka! Tom czwarty będzie naprawdę głęboki!

Teraz podziękowania. Miyama-zero-sama, dziękuje ci za piękne ilustracje! Sprawiam ci kłopoty, przedstawiając wiecej postaci, ale współpracujmy ze sobą nadal! Główny edytor H-sama, dzięuje ci za te wszystkie erotyczne rady, które mi dawałeś! Zaczynam stawać się autorem porno, który myśli o tych wszystkich zboczonych rzeczach! Gdyby nie kazano poprawić mi kilku fragmentów, do dla tego dzieła wprowadzono by ograniczenia wiekowe!

Obraek przedstawiający Akeno został poprawiony, gdyż wcześniej był trochę przesadzony.

Do czytelników, dziękuję, że mnie tak wspieracie i piszecie fanowskie listy. Byłem tak szczęśliwy, że aż się popłakałem, kiedy dostałem listy od fanów, z ich ilustracjami! Jeśli dacie mi ich więcej, ja, autor mógłby pisać bardziej erotyczne……… Nie. Chciałem powiedzieć, że mogę pisać DxD z wiekszą pasją! Wypatrujcie proszę tomu czawartego oraz niesfornego tańca piersi Buchou i pozostałych dziewczyn z klubu.

<noinclude>

<references/>
</noinclude>

<noinclude>
{| border="1" cellpadding="5" cellspacing="0" style="margin: 1em 1em 1em 0; background: #f9f9f9; border: 1px #aaaaaa solid; padding: 0.2em; border-collapse: collapse;"
|-
| Cofnij do [[High_School_DxD - Przyjaciele|Przyjaciół]]
| Wróć do [[High_School_DxD_(Polski)|strony głównej]]
| Rozpocznij czytanie [[High School DxD - Tom 4 Ilustracje|Tomu czwartego]]
|-
|}
</noinclude>

High School DxD: Rezerwacja

2012-05-09T19:36:46Z

195.69.81.103: /* Tom 3 */