Baka-Tsuki - User contributions [en]

Sword Art Online BE

2013-03-12T23:50:23Z

GlacialisD: /* Updates */

[[Image:Sword_Art_Online_Vol_01_cover.jpg|thumb|Volume 1 Cover]]
Sword Art Online (ソードアート・オンライン, ''Sōdoāto Onrain'') is een roman geschreven door Reki Kawahara geillustreerd door abec. <br> Deze serie heeft momenteel 10 volumes.
Het werd eerst geschreven als een web roman met de pennaam “Kunori Fumio” in 2002, en werd gepubliceerd in 2009 rond dezelfde tijd als [[Accel World|Accel World]], in het label Dengeki Bunko.

De Sword Art Online serie is ook beschikbaar in de volgende talen:
*[[Sword_Art_Online|English (Engels)]]
*[[Sword_Art_Online_~Deutsche_Version~|Deutsch (Duits)]]
*[[Sword_Art_Online_PL|Polski (Pools)]]
*[[Sword_Art_Online_~Russian_Version~|Русский (Russisch)]]
*[[Sword_Art_Online_Bahasa_Indonesia|Bahasa Indonesia (Indonesisch)]]
*[[Sword_Art_Online_~Italian_Version~|Italiano (Italiaans)]]
*[[Sword_Art_Online_~Brazilian_Portuguese~|Português Brasileiro (Braziliaans Portugees)]]
*[[Sword_Art_Online_~Vietnamese_Version~|Tiếng Việt (Vietnamees)]]
*[[Sword_Art_Online_~Versión_Española~|Español (Spaans)]]
*[[Sword_Art_Online_(Français)|Français (Frans)]]
*[[Sword_Art_Online_Saling Tagalog|Filipino (Filipijns)]]

==Samenvatting==
Ontsnappen was onmogelijk tot het werd beeïndigd; een game-over betekende een werkelijke «dood»―.<br>
Zonder de «waarheid» te kennen van de mysterieuze volgende generatie MMO, «Sword Art Online» (SAO), logden ongeveer tienduizend gebruikers tegelijkertijd in, wat het doek opende voor deze wrede doodstrijd.<br>
Alleen deelnemend aan SAO, heeft protagonist Kirito onmiddelijk de «waarheid» van deze MMO aanvaard.<br>
En in de gigantische spelwereld, een gigantisch zwevend kasteel genaamd «Aincrad», onderscheidde hij zichzelf als een solo speler.<br>
Met als doel om het spel te beeïndigen door de hoogste vloer te bereiken, gaat Kirito risicovol alleen verder.<br>
Vanwege een opdringerige uitnodiging van een vrouwelijke strijder en rapier experte, Asuna, werkt hij samen met haar .<br>
Die ontmoeting bracht een gelegenheid voort om uit te roepen naar de voorbestemde Kirito―.<br>

De legendarische roman die een verschijning maakte met een bezoekersaantal op de persoonlijke website van meer dan 6,5 miljoen.

== Tijdslijn ==

[[SAO_Timeline|Waarschuwing: deze pagina kan spoilers bevatten.]] (Engels)

== Vertaling ==

=== [[Sword Art Online:Registratie Pagina|Registratie]] ===

Aan diegene die mee willen bijdragen, worden gevraagd om eerst een opzichter te verwittigen.

'''Vertalers worden gevraagd om te [[Sword Art Online:Registratie Pagina|Registreren]] aan welke hoodstukken ze werken'''

===Formaat Standaard===
'''Elk hoofdstuk moet (na bewerking) overeenkomen met de algemene formaat richtlijnen.'''
*[[Format_guideline|Algemene Formaat/Stijl Richtlijn]]
*[[Sword Art Online:Names and Terminology Guideline|Project Specifieke Richtlijnen: Namen en Terminologie]] (kan spoiler bevatten)

== Updates ==
*Maart 11, 2013 - Boek 3 Nawoord '''Voltooid'''
*Maart 11, 2013 - Boek 3 Hoofdstuk 1 '''Voltooid'''
*Februari 22, 2013 - Boek 3 Voorwoord '''Voltooid'''
*December 22, 2012 - Auteurs notitie '''Voltooid'''
*December 12, 2012 - Hoofdstuk 13 '''Voltooid'''
*November 12, 2012 - Hoofdstuk 12 '''Voltooid'''
*November 10, 2012 - Hoofdstuk 1 en 11 '''Voltooid'''
*November 03, 2012 - Hoofdpagina en Registratie pagina's aangemaakt; Volume 1 - Aincrad, Voorwoord '''Voltooid'''

==De ''Sword Art Online'' serie door Reki Kawahara==

===Volume 1 - Aincrad===
[[Image:Sword_Art_Online_Vol_01_-_001.jpg|thumb|Volume 1 Cover]]
<div>
<div style="float: left; margin-right: 20px; text-align:left;">
*[[Sword Art Online:Volume 1 Illustrations|Illustraties]]
*[[Sword Art Online:Volume 1 Voorwoord|Voorwoord]]
*[[Sword Art Online:Volume 1 Hoofdstuk 1|Hoofdstuk 1]]
*[[Sword Art Online:Volume 1 Hoofdstuk 2|Hoofdstuk 2]]
*[[Sword Art Online:Volume 1 Hoofdstuk 3|Hoofdstuk 3]]
*[[Sword Art Online:Volume 1 Hoofdstuk 4|Hoofdstuk 4]]
*[[Sword Art Online:Volume 1 Hoofdstuk 5|Hoofdstuk 5]]
</div>
<div style="float: left; margin-right: 58px; text-align:left;">
*[[Sword Art Online:Volume 1 Hoofdstuk 6|Hoofdstuk 6]]
*[[Sword Art Online:Volume 1 Hoofdstuk 7|Hoofdstuk 7]]
*[[Sword Art Online:Volume 1 Hoofdstuk 8|Hoofdstuk 8]]
*[[Sword Art Online:Volume 1 Hoofdstuk 9|Hoofdstuk 9]]
*[[Sword Art Online:Volume 1 Hoofdstuk 10|Hoofdstuk 10]]
*[[Sword Art Online:Volume 1 Hoofdstuk 11|Hoofdstuk 11]]
*[[Sword Art Online:Volume 1 Hoofdstuk 12|Hoofdstuk 12]]
</div>
<div style="float: left; margin-right: 58px; text-align:left;">
*[[Sword Art Online:Volume 1 Hoofdstuk 13|Hoofdstuk 13]]
*[[Sword Art Online:Volume 1 Hoofdstuk 14|Hoofdstuk 14]]
*[[Sword Art Online:Volume 1 Hoofdstuk 15|Hoofdstuk 15]]
*[[Sword Art Online:Volume 1 Hoofdstuk 16|Hoofdstuk 16]]
*[[Sword Art Online:Volume 1 Hoofdstuk 17|Hoofdstuk 17]]
*[[Sword Art Online:Volume 1 Hoofdstuk 18|Hoofdstuk 18]]
*[[Sword Art Online:Volume 1 Hoofdstuk 19|Hoofdstuk 19]]
</div>
<div style="float: left; margin-right: 58px; text-align:left;">
*[[Sword Art Online:Volume 1 Hoofdstuk 20|Hoofdstuk 20]]
*[[Sword Art Online:Volume 1 Hoofdstuk 21|Hoofdstuk 21]]
*[[Sword Art Online:Volume 1 Hoofdstuk 22|Hoofdstuk 22]]
*[[Sword Art Online:Volume 1 Hoofdstuk 23|Hoofdstuk 23]]
*[[Sword Art Online:Volume 1 Hoofdstuk 24|Hoofdstuk 24]]
*[[Sword Art Online:Volume 1 Hoofdstuk 25|Hoofdstuk 25]]
*[[Sword Art Online:Volume 1 Auteur Notities|Auteurs Notities]]</div>
</div>
<br style="clear: both;" />
[[Image:Sword_Art_Online_Vol_02_-_001.jpg|thumb|Volume 2 Cover]]
===Volume 2 - Aincrad===
*[[Sword Art Online:Volume 2 Illustrations|Illustraties]]
*[[Sword Art Online:Volume 2 Voorwoord|Voorwoord]]
*[[Sword Art Online:Volume 2 Hoofdstuk 1|De Zwarte Zwaardvechter (Aincrad 35ste Vloer, Februari 2024)]]
*[[Sword_Art Online:Volume 2 Hoofdstuk 2|Warmte van het Hart (Aincrad 48ste Vloer, Juni 2024)]]
*[[Sword Art Online:Volume 2 Hoofdstuk 3|Meisje van de Ochtenddauw (Aincrad 22ste Vloer, Oktober 2024)]]
*[[Sword Art Online:Volume 2 Hoofdstuk 4|Roodgeneusde Rendier (Aincrad 46ste Vloer, December 2023)]]
*[[Sword_Art_Online:Volume_2 Auteurs Notities|Auteurs Notities]]
<br style="clear: both;" />
[[Image:Sword_Art_Online_Vol_03_-_001.jpg|thumb|Volume 3 Cover]]
===Volume 3 - Fairy Dance===
*[[Sword Art Online:Volume 3 Illustrations|Illustraties]]
*[[Sword Art Online:Volume 3 Voorwoord|Voorwoord]]
*[[Sword Art Online:Volume 3 Hoofdstuk 1|Hoofdstuk 1]]
*[[Sword Art Online:Volume 3 Hoofdstuk 2|Hoofdstuk 2]]
*[[Sword Art Online:Volume 3 Hoofdstuk 3|Hoofdstuk 3]]
*[[Sword Art Online:Volume 3 Hoofdstuk 4|Hoofdstuk 4]]
*[[Sword Art Online:Volume 3 Auteur Notities|Auteurs Notities]]
<br style="clear: both;" />
[[Image:Sword_Art_Online_4_-_001.jpg|thumb|Volume 4 Cover]]
===Volume 4 - Fairy Dance===
*[[Sword Art Online:Volume 4 Illustrations|Illustraties]]
*[[Sword Art Online:Volume 4 Voorwoord|Voorwoord]]
*[[Sword Art Online:Volume 4 Hoofdstuk 5|Hoofdstuk 5]]
*[[Sword Art Online:Volume 4 Hoofdstuk 6|Hoofdstuk 6]]
*[[Sword Art Online:Volume 4 Hoofdstuk 7|Hoofdstuk 7]]
*[[Sword Art Online:Volume 4 Hoofdstuk 8|Hoofdstuk 8]]
*[[Sword Art Online:Volume 4 Hoofdstuk 9|Hoofdstuk 9]]
*[[Sword Art Online:Volume 4 Auteur Notities|Auteurs Notities]]
<br style="clear: both;" />
[[Image:Sword_Art_Online_Vol_05_-001.jpg|thumb|Volume 4 Cover]]
===Volume 5 - Phantom Bullet===
*[[Sword Art Online:Volume 5 Illustrations|Illustraties]]
*[[Sword Art Online:Volume 5 Voorwoord|Voorwoord]]
*[[Sword Art Online:Volume 5 Hoofdstuk 1|Hoofdstuk 1]]
*[[Sword Art Online:Volume 5 Hoofdstuk 2|Hoofdstuk 2]]
*[[Sword Art Online:Volume 5 Hoofdstuk 3|Hoofdstuk 3]]
*[[Sword Art Online:Volume 5 Hoofdstuk 4|Hoofdstuk 4]]
*[[Sword Art Online:Volume 5 Hoofdstuk 5|Hoofdstuk 5]]
*[[Sword Art Online:Volume 5 Hoofdstuk 6|Hoofdstuk 6]]
*[[Sword Art Online:Volume 5 Hoofdstuk 7|Hoofdstuk 7]]
*[[Sword Art Online:Volume 5 Auteur Notities|Auteurs Notities]]
<br style="clear: both;" />
[[Image:Sword_Art_Online_Vol_06_-001.jpeg|thumb|Volume 5 Cover]]
===Volume 6 - Phantom Bullet===
*[[Sword Art Online:Volume 6 Illustrations|Illustraties]]
*[[Sword Art Online:Volume 6 Hoofdstuk 7|Hoofdstuk 7]]
*[[Sword Art Online:Volume 6 Hoofdstuk 8|Hoofdstuk 8]]
*[[Sword Art Online:Volume 6 Hoofdstuk 9|Hoofdstuk 9]]
*[[Sword Art Online:Volume 6 Hoofdstuk 10|Hoofdstuk 10]]
*[[Sword Art Online:Volume 6 Hoofdstuk 11|Hoofdstuk 11]]
*[[Sword Art Online:Volume 6 Hoofdstuk 12|Hoofdstuk 12]]
*[[Sword Art Online:Volume 6 Hoofdstuk 13|Hoofdstuk 13]]
*[[Sword Art Online:Volume 6 Hoofdstuk 14|Hoofdstuk 14]]
*[[Sword Art Online:Volume 6 Hoofdstuk 15|Hoofdstuk 15]]
*[[Sword Art Online:Volume 6 Hoofdstuk 16|Hoofdstuk 16]]
*[[Sword Art Online:Volume 6 Auteur Notities|Auteurs Notities]]
<br style="clear: both;" />
[[Image:Sword_Art_Online_Vol_07_-001.jpeg|thumb|Volume 6 Cover]]
===Volume 7 - Mother's Rosario===
*[[Sword Art Online:Volume 7 Illustrations|Illustraties]]
*[[Sword Art Online:Volume 7 Voorwoord|Voorwoord]]
*[[Sword Art Online:Volume 7 Hoofdstuk 1|Hoofdstuk 1]]
*[[Sword Art Online:Volume 7 Hoofdstuk 2|Hoofdstuk 2]]
*[[Sword Art Online:Volume 7 Hoofdstuk 3|Hoofdstuk 3]]
*[[Sword Art Online:Volume 7 Hoofdstuk 4|Hoofdstuk 4]]
*[[Sword Art Online:Volume 7 Hoofdstuk 5|Hoofdstuk 5]]
*[[Sword Art Online:Volume 7 Hoofdstuk 6|Hoofdstuk 6]]
*[[Sword Art Online:Volume 7 Hoofdstuk 7|Hoofdstuk 7]]
*[[Sword Art Online:Volume 7 Hoofdstuk 8|Hoofdstuk 8]]
*[[Sword Art Online:Volume 7 Hoofdstuk 9|Hoofdstuk 9]]
*[[Sword Art Online:Volume 7 Hoofdstuk 10|Hoofdstuk 10]]
*[[Sword Art Online:Volume 7 Hoofdstuk 11|Hoofdstuk 11]]
*[[Sword Art Online:Volume 7 Hoofdstuk 12|Hoofdstuk 12]]
*[[Sword Art Online:Volume 7 Auteur Notities|Auteurs Notities]]
<br style="clear: both;" />
[[Image:Sword_Art_Online_Vol_08_-_001.jpg|thumb|Volume 8 Cover]]
===Volume 8 - Early and Late===
*[[Sword Art Online:Volume 8 Illustrations|Illustraties]]
*[[Sword Art Online:Volume 8 Hoofdstuk 1|Een Moordzaak in de Omgeving (Aincrad 57ste Vloer, April 2024)]] (SAO Zijverhaal)
*[[Sword Art Online:Volume 8 Hoofdstuk 2|Kaliber (Alfheim, December 2025)]] (ALO Zijverhaal)
*[[Sword Art Online:Volume 8 Hoofdstuk 3|Eerste Dag (Aincrad 1ste Vloer, November 2022)]] (SAO Zijverhaal)
*[[Sword Art Online:Volume 8 Auteur Notities|Auteurs Notities]]
<br style="clear: both;" />
[[Image:Sword_Art_Online_Vol_09_-_001.jpg|thumb|Volume 9 Cover]]
===Volume 9 - Alicization Beginning===
*[[Sword Art Online:Volume 9 Illustrations|Illustraties]]
*[[Sword Art Online:Volume 9 Voorwoord I|Voorwoord I (7de Maand van de Mensenwereld Kalender 372)]]
*[[Sword Art Online:Volume 9 Voorwoord II|Voorwoord II (Juni 2026)]]
*[[Sword Art Online:Volume 9 Tussenstuk I|Tussenstuk I]]
*[[Sword Art Online:Volume 9 Hoofdstuk 1|Hoofdstuk 1 - Onderwereld (3rde Maand van de Mensenwereld Kalender 378)]]
*[[Sword Art Online:Volume 9 Auteur Notities|Auteurs Notities]]
<br style="clear: both;" />
[[Image:Sword_Art_Online_Vol_10_-_001.jpg|thumb|Volume 10 Cover]]
===Volume 10 - Alicization Running===
*[[Sword Art Online:Volume 10 Illustrations|Illustraties]]
*[[Sword Art Online:Volume 10 Hoofdstuk 2|Hoofdstuk 2 - Project Alicization (July 2026)]]
*[[Sword Art Online:Volume 10 Hoofdstuk 3|Hoofdstuk 3 - Zakkaria Zwaard Kunst Toernooi (8th Month of Human World Calendar 378)]]
*[[Sword Art Online:Volume 10 Hoofdstuk 4|Hoofdstuk 4 - Meester Zwaard Academie (3rd Month of Human World Calendar 380)]]
*[[Sword Art Online:Volume 10 Tussenstuk II|Tussenstuk II]]
*[[Sword Art Online:Volume 10 Auteur Notities|Auteurs Notities]]
<br style="clear: both;" />



== Project Team ==
===Project Opzichters===
* [[User:Chaotic Rage|Chaotic Rage]]

=== Vertalers ===

* [[User:Chaotic Rage|Chaotic Rage]] (on break)
* [[User:Ushiromiyanick|Ushiromiyanick]] (To busy with work till aprox 15/2/13)
* [[User:Unbeatable|Unbeatable]]
* [[User:Thommietr|Thommietr]]
* [[User:GlacialisD|GlacialisD]]

=== Bewerkers ===

==Serie Overzicht ==

'''''Sword Art Online'' serie'''
* Volume 1 - Aincrad (April 2009) - <nowiki>ISBN 978-4-04-867760-8</nowiki>
* Volume 2 - Aincrad (Augustus 2009) - <nowiki>ISBN 978-4-04-867935-0</nowiki>
* Volume 3 - Fairy Dance (December 2009) - <nowiki>ISBN 978-4-04-868193-3</nowiki>
* Volume 4 - Fairy Dance (April 2010) - <nowiki>ISBN 978-4-04-868452-1</nowiki>
* Volume 5 - Phantom Bullet (Augustus 2010) - <nowiki>ISBN 978-4-04-868763-8</nowiki>
* Volume 6 - Phantom Bullet (December 2010) - <nowiki>ISBN 978-4-04-870132-7</nowiki>
* Volume 7 - Mother's Rosario (April 2011) - <nowiki>ISBN 978-4-04-870431-1</nowiki>
* Volume 8 - Early and Late (Augustus 2011) - <nowiki>ISBN 978-4-04-870733-6</nowiki>
* Volume 9 - Alicization Beginning (Februari 2012) - <nowiki>ISBN 978-4-04-886271-4</nowiki>
* Volume 10 - Alicization Running (Juli 2012) - <nowiki>ISBN 978-4-04-886697-2</nowiki>
* Volume 11 - Alicization Turning (December 2012) - <nowiki>ISBN 978-4-04-891157-3</nowiki>

'''''Sword Art Online: Progressive'' series'''
* Volume 1 (October 2012) - <nowiki>ISBN 978-4-04-886977-5</nowiki>

==Meer Informatie==
===Wikis===
* [http://swordartonline.wikia.com/wiki/Sword_Art_Online_Wiki Sword Art Online Engelse Wiki]

===Wikipedia Artikels===
* [http://en.wikipedia.org/wiki/Sword_Art_Online Engels Sword Art Online Wikipedia Artikel]
* [http://ja.wikipedia.org/wiki/%E3%82%BD%E3%83%BC%E3%83%89%E3%82%A2%E3%83%BC%E3%83%88%E3%83%BB%E3%82%AA%E3%83%B3%E3%83%A9%E3%82%A4%E3%83%B3 Japans Sword Art Online Wikipedia Artikel]
* [http://zh.wikipedia.org/wiki/%E5%88%80%E5%8A%8D%E7%A5%9E%E5%9F%9F Chinees Sword Art Online Wikipedia Artikel]

[[Category:Dengeki Bunko]]
[[Category:Alternative Languages]]
[[Category:Dutch]]

Sword Art Online:Volume 3 Auteur Notities

2013-03-08T21:33:20Z

GlacialisD: /*Vol 3 Nawoord*/

=='''Nawoord'''==

Hoe gaat het? Het is alweer een tijdje geleden. Dit is Kawahara. Bedankt voor het lezen. Ik start met een standaard begin vanuit de verontschuldigingshoek...

Het spijt me dat het eerder gepubliceerde ''Accel World 3'' en ook deze ''Sword Art Online 3'', ''aansluitende'' delen werden.

Ook nog wil ik me verontschuldigen dat er weer een nieuwe hoofdrolspeelster bij is gekomen. Het spijt me waarlijk. Ik geloof dat iedereen ook geleidelijk de onaangename trend opmerkt... Misschien zal van nu af aan dezelfde soort ontwikkeling... Nee, echter, na er over na te hebben gedacht, is ''Accel'' ook zo. Het is niet dat het gericht mijn doel was om zo te schrijven. Zonder de bekwaamheid om een gesculpteerde groep van meerdere standpunten te schrijven is het aantal vrouwelijke personages toegenomen en onontkoombaar, zonder uitzondering, vormen ze een band met het hoofdpersonage.

...Het spijt me, misschien is het omdat rond de 40% gewoon daarvan houdt.

Deze ''Sao3'' werd het laatste boek in 2009 waarvan ik het privilege heb het uit te uitgeven. Net toen ik dit nawoord aan het schrijven was kreeg ik een melding over de beslissing van het winnende werk voor de grote prijs van de Dengeki Light Novel Award; "Op een of andere manier is er al een jaar voorbij gegaan!" dacht ik, en voor even was ik verbluft.

Nu ik er over na denk waren tijdens de 15e prijzenceremony de meer ervaren romanschrijvers gekleed in een novelistenaura dat zo overwelmend was dat het niet eens mogelijk was hun te begroeten.

Er waren geen tekenen dat ik zelf het punt van dat aura uitstralen aan het bereiken was. Desalniettemin is het feit dat ik op een of andere manier boeken kan blijven publiceren enkel te danken aan iedereen die hun steun gegeven heeft. Gedurende het volgende jaar en verder heb ik, waar ik me bij het eraan denken flauw voelde en het nog het gestadige typen van en toetsenbord is, de intentie om deze oneindig verre Dengeki helling te beklimmen.

De nieuwe personages (vooral meisjes). die alweer een grootse entree hadden waren fijntjes en fascinerend uitgetekend door de illustrator, abeo-san, wie ik ook dit boek weer dankbaar ben. En daarna is het vanwege de voorbereiding van het evenement razend druk geweest. En vanwege mijn afwerking vergetende capabiliteit (automatische actief type)heb ik mijn begeleider Miki-san erg veel problemen gegeven en daarvoor bied ik oprecht mijn spijt aan.

En nu geef ik ook jullie, die zo ver gelezen hebben, het laatste dankwoord voor dit jaar. Laten we het ook goed doen in 2010!

<div align=right>1 Oktober, 2009, Kawahara Reki.</div>

<noinclude>
{| border="1" cellpadding="5" cellspacing="0" style="margin: 1em 1em 1em 0; background: #f9f9f9; border: 1px #aaaaaa solid; padding: 0.2em; border-collapse: collapse;"
|-
| Terug naar [[Sword Art Online:Volume 3 Hoofdstuk 4|Hoofdstuk 4]]
| Naar [[Sword Art Online BE|Overzicht]]
| Verder naar [[Sword Art Online:Volume 4 Illustrations|Illustraties]]
|-
|}
</noinclude>

Sword Art Online:Registratie Pagina

2013-03-08T21:27:02Z

GlacialisD: /* Volume 3 */

Om de registratie procedure nogmaals te herhalen:

*"Op basis van eerste persoon aanwezig": Registreer alstublieft welke hoofdstukken je wilt vertalen.

*Het maximale aantal aanbevolen hoofdstukken waaraan je mag werken is niet meer dan de helft van eender welk volume

*Maximale aantal vertalers per volume is twee

*Maximale volumes waar je actief op mag zijn is één

*Dit is geen Bindend Contract “Je moet niet het werk doen dat je hier neerschrijft”. Keuzes zijn bespreekbaar tussen vertalers

==''Sword Art Online'' serie ==
__NOTOC__
===Volume 1===
*Voorwoord - [[User:Chaotic Rage|Chaotic Rage]] - '''Voltooid'''
*Hoofdstuk 1 - [[User:Chaotic Rage|Chaotic Rage]] - '''Voltooid'''
*Hoofdstuk 2 - -
*Hoofdstuk 3 - -
*Hoofdstuk 4 - -
*Hoofdstuk 5 - -
*Hoofdstuk 6 - -
*Hoofdstuk 7 - -
*Hoofdstuk 8 - -
*Hoofdstuk 9 - -
*Hoofdstuk 10 - -
*Hoofdstuk 11 - [[User:Ushiromiyanick|Ushiromiyanick]] - '''Voltooid'''
*Hoofdstuk 12 - [[User:Ushiromiyanick|Ushiromiyanick]] - '''Voltooid'''
*Hoofdstuk 13 - [[User:Ushiromiyanick|Ushiromiyanick]] - '''Voltooid'''
*Hoofdstuk 14 - [[User:Ushiromiyanick|Ushiromiyanick]] -
*Hoofdstuk 15 - [[User:Ushiromiyanick|Ushiromiyanick]] -
*Hoofdstuk 16 - [[User:Ushiromiyanick|Ushiromiyanick]] -
*Hoofdstuk 17 - [[User:Ushiromiyanick|Ushiromiyanick]] -
*Hoofdstuk 18 - [[User:Ushiromiyanick|Ushiromiyanick]] -
*Hoofdstuk 19 - [[User:Ushiromiyanick|Ushiromiyanick]] -
*Hoofdstuk 20 - [[User:Ushiromiyanick|Ushiromiyanick]] -
*Hoofdstuk 21 - -
*Hoofdstuk 22 - -
*Hoofdstuk 23 - -
*Hoofdstuk 24 - -
*Hoofdstuk 25 - -
*Auteurs Notities - -

===Volume 2===
*Voorwoord - - [[User:Hero|Hero]]
*The Black Swordsman
*Deel 1 - - [[User:Hero|Hero]]
*Deel 2 - - [[User:Hero|Hero]]
*Deel 3 - - [[User:Hero|Hero]]
*Warmth of the Heart
*Deel 1 - - [[User:Hero|Hero]]
*Deel 2 - - [[User:Hero|Hero]]
*Deel 3 - - [[User:Hero|Hero]]
*Deel 4 - - [[User:Hero|Hero]]
*Morning Dew Girl
*Deel 1 - -
*Deel 2 - -
*Deel 3 - -
*Deel 4 - -
*Red-nosed Reindeer
*Deel 1 - -
*Deel 2 - -
*Deel 3 - -
*Deel 4 - -
*Auteurs Notities - -

===Volume 3===
*Voorwoord - - [[User:GlacialisD|GlacialisD]] - '''Voltooid'''
*Hoofdstuk 1 - - [[User:GlacialisD|GlacialisD]] - '''Voltooid'''
*Hoofdstuk 2 - - [[User:GlacialisD|GlacialisD]] - '''10%'''
*Hoofdstuk 3 - - [[User:GlacialisD|GlacialisD]]
*Hoofdstuk 4 - - [[User:GlacialisD|GlacialisD]]
*Nawoord - - [[User:GlacialisD|GlacialisD]] - '''Voltooid'''

===Volume 4===
*Voorwoord - - (geen vertaler)
*Hoofdstuk 5 - -
*Hoofdstuk 6 - -
*Hoofdstuk 7 - -
*Hoofdstuk 8 - -
*Hoofdstuk 9 - -

===Volume 5===
*Voorwoord - -
*Hoofdstuk 1 - -
*Hoofdstuk 2 - -
*Hoofdstuk 3 - -
*Hoofdstuk 4 - -
*Hoofdstuk 5 - -
*Hoofdstuk 6 - -
*Hoofdstuk 7 - -
*Auteurs Notities - -

===Volume 6===
*Voorwoord - -
*Hoofdstuk 8 - -
*Hoofdstuk 9 - -
*Hoofdstuk 10 - -
*Hoofdstuk 11 - -
*Hoofdstuk 12 - -
*Hoofdstuk 13 - -
*Hoofdstuk 14 - -
*Hoofdstuk 15 - -
*Hoofdstuk 16 - -
*Auteurs Notities - -

===Volume 7===
*Voorwoord - -
*Hoofdstuk 1 - -
*Hoofdstuk 2 - -
*Hoofdstuk 3 - -
*Hoofdstuk 4 - -
*Hoofdstuk 5 - -
*Hoofdstuk 6 - -
*Hoofdstuk 7 - -
*Hoofdstuk 8 - -
*Hoofdstuk 9 - -
*Hoofdstuk 10 - -
*Hoofdstuk 11 - -
*Hoofdstuk 12 - -
*Auteurs Notities - -

===Volume 8===
*A Murder Case in the Area
**Deel 1 - -
**Deel 2 - -
**Deel 3 - -
**Deel 4 - -
**Deel 5 - -
**Deel 6 - -
**Deel 7 - -
**Deel 8 - -
**Deel 9 - -
**Deel 10 - -
**Deel 11 - -
**Deel 12 - -

*Caliber
**Deel 1 - -
**Deel 2 - -
**Deel 3 - -
**Deel 4 - -
**Deel 5 - -
**Deel 6 - -
*First Day - -
*Auteurs Notities - -

===Volume 9===
*Voorwoord I (Human World Calendar (HWC) July 372)
**Deel 1 - -
**Deel 2 - -
**Deel 3 - -
**Deel 4 - -
*Voorwoord II (AD June 2026)
**Deel 1 - -
**Deel 2 - -
**Deel 3 - -
*Tussenstuk I - -
*Hoofdstuk 1 (Underworld, HWC March 378)
**Deel 1 - -
**Deel 2 - -
**Deel 3 - -
**Deel 4 - -
**Deel 5 - -
**Deel 6 - -
*Auteurs Notities - -

===Volume 10===
*Hoofdstuk 2 - -
*Hoofdstuk 3 - -
*Hoofdstuk 4 - -
*Tussenstuk II - -
*Auteurs Notities -

<noinclude>
{| border="1" cellpadding="5" cellspacing="0" style="margin: 1em 1em 1em 0; background: #f9f9f9; border: 1px #aaaaaa solid; padding: 0.2em; border-collapse: collapse;"
|-
| Terug naar [[Sword Art Online BE|Hoofdpagina]]
|-
|}
</noinclude>

[[Category:Registration Page]]

Sword Art Online:Volume 3 Hoofdstuk 1

2013-03-08T21:24:23Z

GlacialisD:

Katon, koton.

De eenvoudige houten schommelstoel maakte zachte geluiden terwijl het heen en weer bewoog op de veranda.

Het zachte zonlicht van late herfst scheen door de kruin van een cypress. Een lichte bries blies teder over het oppervlakte van een ver meer.

Haar wangen lagen op mijn borst, terwijl ze zachtjes ademhaalde en in slaap viel.

De tijd, gevuld met een gouden kalmte, bleef gestaag doorstromen,

Katon, koton.

Ik schommelde de stoel en streelde teder het kastanjebruine haar van het meisje. Alhoewel ze al in slaap was, verscheen er een lichte glimlach op haar lippen.

Een groep elfjes speelden in de voortuin. De rundvleesstoofpot in de keuken simmerde verder met een hoorbaar gebubbel. Ik wenste dat deze liefelijke wereld, in een klein huis diep in het hart van het woud, voor eeuwig door zou gaan. Maar ik wist dat dit een onmogelijke wens was.

Katon, koton.

Terwijl de poten van de stoel geluid bleven maken, viel het zand des tijds weg, korrel voor korrel.

Ik probeerde het meisje dichter naar mijn borst te trekken, alsof ik weerstand bood aan het Lot.

Echter, mijn armen omhelsden enkel lucht.

Mijn geschrokken ogen sprongen snel open. Haar lichaam, wat slechts een seconde geleden tegen me aan had geleund was volledig verdwenen. Ik stond op uit de stoel en keek rond in het gebied.

Als het gevallen doek van een toneel verduisterde de kleur van de zonsondergang standvastig. De sluipende duisternis begon het gehele woud pikzwart de verven.

Ik stond rechtop in de ijzige winterwind en riep haar naam uit.

Maar er kwam geen antwoord. Niet in de voortuin waar de elfjes speelden, noch in de keuken―haar gedaante kon nergens meer gevonden worden.

Voordat ik het me realizeerde was het gehele huis omringt door duisternis. Het meubilair en de muren van het huis begonnen uit elkaar te vallen en the verdwijnen alsof het van papier gemaakt was. Enkel de schommelstoel en ikzelf bleven achter in deze duisternis. Zelfs nu er niemand op de stoel zat, bleef het zonder verandering heen en weer schommelen.

Ik sloot mijn ogen, bedekte mijn oren, en verzamelde al mijn kracht om haar naam uit te roepen.

Mijn ogen opende snel voor de duidelijke en luide stem. Ik wist niet langer of ik slechts in mijn droom geschreeuwd had, of dat ik het in werkelijkheid uitgeroepen had.

Liggend op het bed sloot ik mijn ogen en probeerde ik terug te gaan naar het begin van mijn droom. Ik gaf echter snel op, en na een tijdje opende ik traag mijn ogen weer.

Dunne houten planken kwamen in zicht, in plaats van de witte panelen van ziekenhuismuren. Ik lag op een zacht matras bovenop katoenen lakens, in plaats van een zeker gelmateriaal.

Dit is mijn ― Kirigaya Kazuto's kamer in de echte wereld.

Ik hief mijn bovenlichaam op, en keek rond in mijn omgeving. de 6-mats kamer had een ongewone vloer gemaakt van natuurlijk hout. Slechts drie meubilairstukken konden gevonden worden in de kamer: Een computer harddrive, een router, en het bed waar ik op zat.

Een oud uitziende helm was geplaatst op het midden van de verticaal rijzende routers.

De naam ervan was <<Nerve Gear>>, een fulldive model VR interface, die me twee jaar lang in een virtuele wereld gevangen had gehouden. Na een lange en moeilijke strijd was ik eindelijk vrij van het apparaat, en kon ik eindelijk de echte wereld zien, voelen en aanraken.

Ja, ik was terug.

Maar zij die haar zwaard had gehanteerd, en haar hart met mij had gedeeld was...

Pijn trof opeens mijn borst, en ik verschoof mijn blik weg van de Nerve Gear en stond op. Ik wierp mijn blikop de spiegel die aan de muur hing, het ingebedde EL paneel op de muur duidelijk de huidige datem en tijd weergevend.

Zondag, 19 januari, 2025. 7:15 AM

Twee maanden waren al voorbij gegaan sinds ik terugkeerde naar de echte wereld. Alhoewel de zwaardvechter Kirito en de huidige Kirigaya Kazuto hetzelfde uiterlijk zouden moeten hebben, was mijn verloren lichaamsgewicht nog niet volledig hersteld, waardoor het benige lichaam onder mijn T-shirt extreem zwak was.

Ik merkte opeens twee lijntjes van tranen glinsterend op mijn gezicht op in de spiegel, en veegde ze weg met mijn rechterhand.

"Ik ben in een complete huilenbalk veranderd... Asuna."

Mompelde ik, en liep naar een groot raam aan de zuidkant van de kamer. Ik opende de gordijnen met beide handen en het verblindende zonlicht van een winterochtend keurde de binnenkant van mijn kamer een licht geel.

<center><span style="font-size: 250%;">* * *</span></center>

Kirigaya Suguha was ontzettend blij, terwijl ze over het ijs op de binnen plaats liep, en toen versnelde.

De sneeuw die twee dagen geleden was gevallen was nog niet volledig gesmolten, en de mid-januari ochtendlucht was extreem koud.

Ze stopte aan de rand van een vijver, die was bedekt met een dun laag ijs, en zette de shinai<ref>Een shinai is een wapen dat word gebruikt voor training en competitie van kendo.</ref> in haar rechterhand neer tegen de stam van een dichtbijzijnde zwarte den. Om de dralende slaperigheid uit haar lichaam te verdrijven nam ze verscheidene diepe ademtuigen, plaatste beide handen op haar knieen en begon haar rek oefeningen.

Haar spieren, die nog volledig moesten ontwaken, warmden langzaam op. Eers kwamen de knieen, en daarna voelde ze de prikkelende sensatie van bloed dat begon te circuleren in haar kalven en enkels.

Suguha strekte zich om recht naar beneden te reiken met beide handen,geleidelijk haar rug buigend? totdat ze abrupt stopte. Het gladde ijs dat zich gevormd had over het meer reflecteerde haar verschijning terug naar haar.

Haar korte haar, boven haar wenkbrauwen geknipt, en in lijn met haar schouders was zwart, met lichte hinten van blauw. Haar wenkbrauwen deelde dezelfde inktzwarte kleur en waren erg dik, terwijl twee ogen gevuld vol onbuigzame wil onder hen lagen. Gecombineerd had haar weerspiegeling een schijnbaar jongensachtig uiterlijk. De traditionele witte dõgi en lange zwarte hakama<ref>Een dōgi is een uniform voor training, gebruikt bij vechtsporten. Een Hakama is een type van traditioneel japanse kleding</ref> die ze droeg accentueerde dit enkel.

――''Zoals ik dacht... Ik lijk gewoon niet op... Mijn Onii-chan... ''

Het was een gedachte die haar hoofd vaak vulde in recente dagen. Ze dacht er elke keer dat ze haar eigen gezicht bij de badkamer ingang zag. Het was niet dat ze iets tegen haar uiterlijk had; ze gaf er weinig om om mee te beginnen, maar vanaf het moment dat haar broer Kazuto was teruggekeerd naar dit huis, waren haar gedachten onbewust begonnen met vergelijkingen trekken.

――''Het maakt niet uit, hoe lang ik er ook over na denk.''

Suguha schudde haar koppige hoofd en ging verder met rekken.

Nadat ze klaar was met rekken pikte ze de shinai die nog steeds tegen de zwarte den stond op. Ze hield het vast, de vertrouwdheid in haar palm van het lange gebruik voelend. Daarna rechtte ze haar rug, en nam ze een gecentreerde houding aan.

Ze nam een diepe ademtuig terwijl ze haar houding aanhield― en haalde toen opeens, met aangescherpte kracht direct naar voren uit met haar shinai. Haarscherpe bewegingen leken de ochtendlucht te snijden, wat een aantal mussen deed schrikken, waardor ze allemaal van de tak boven haar hoofd afvlofen.

Het Kirigaya familie huis was een oude japanse woning dat zich bevond in de oudere straten van zuid Saitama. De gehele uitgestrekte familie had er gleefd, aangezien Suguha's grootvader, die vier jaar geleden overleden was, een erg strict en ouderwets persoon was.

Hij was in dienst van de politiemacht voor vele jaren en was een beroemd Kendo beoefenaar tijdens zijn jeugd. Hij had gehoopte dat zijn enige zoon, die Suguha's vader was, in zijn voetstappen zou doorgaan op het pad van kendo. Haar vader had de Shinai vast gehouden tot de middelbare school, maar gaf het daarna gemakkelijk op om in Amerika te studeren, en hij vond eventueel werk bij een buitenlandse verzekeringsmaatschappij. Nadat hij werd overgeplaatst naar de Japanse vestiging ontmoette en trouwde hij Suguha's moeder Midori, maar ging door met een leven vol routine reizen dwars langs de Stille oceaan. Rond die tijd had Suguha's grootvader zijn passie herleid naar haar en Kazuto, die één jaar ouder was.

Suguha en haar broer werden gedwongen om zich bij de buurt kendo dojo aan te sluiten tijdens de basisschool. Maar door hun moeders invloed als een redacteur voor een computersysteem-tijdschrift, had haar broer meer van een toetsenboerd dan een shinai gehouden en was binnen twee jaar bij de dojo weg gegaan. Suguha was echter niet zoals haar broer. Ze had een affiniteit met kendo gevonden en hield vol met haar shinai zelfs nadat haar grootvader was gestorven.

Suguha was nu 15 jaar oud. Verleden jaar was ze ver genoeg gekomen in de schoolskampioenschappen om als een van de beste in het land beschouwd te worden. Tegen de Lente aan was ze al door een van de beroemdste scholen in het land gewerfd.

Echter??

In het verleden was ze nooit haar weg voorwaarts verloren. Ze hield echt van kendo: Niet alleen vervulde het de verwachtingen van de mensen om haar heen, het had haar ook gelukkig gemaakt.

Maar twee jaar geleden, toen haar broer betrokken raakte in het incident dat heel Japan had geschokt, sproot beroering op in haar hart. Men kon zeggen dat ze er diepe spijt van had. Vanaf het moment dat haar broer Kendo had opgegeven toen ze zeven jaar oud was had er zich een groot gap tussen hun twee gevormd, en Suguha was extreem spijtig dat ze nooit de moeite had gedaan om deze rift the sluiten.

De broer die de shinai had verlaten bracht zich elke dag in computers verdiept door, alsof hij zijn verdere dorst wilde lessen. Hij had een machine hebouwd van onderdelen en hielp daarna zijn moeder het te programmeren sinds hij een jonge basisschoolleerling was. Voor Suguha was de stof waar hij over praatte net een buitenlandse taal.

Natuurlijk had school Suguha wat geleerd over computergebruik en ze had een kleine computer op haar kamer. Echter, haar kennis van computers was slechts gelimiteerd tot email uitwisseling en surfen op het web; Het was onmogelijk voor haar om de wereld waarin haar broer leefte te begrijpen. Dit was in het bijzonder het geval voor de genetwerkte RPG spellen waar haar broer verslaafd aan was, wat voor haar altijd verfoeilijk aangevoelt had. Sindsdien had ze een vals imago gedond, maar had het onmogelijk gevonden om intiemer met andere mensen te worden, die ook met een vals masker rondgingen.

Sinds hun jeugd hadden Suguha en haar broer een bond gehad die zo intiem als beste vrienden, maar toen haar broer haar verliet voor een andere wereld had Suguha haar eenzaamheid begraven door zich volledig aan Kendo te wijden. De afstand tussen hun was zich blijven vergroten en hun dagelijkse gesprekken werden steeds zeldzamer; Voordat Suguha het zich had gerealizeerd was hun relatie afgetakeld naar een slechts normale.

Maar om eerlijk te zijn voelde Suguha zich constant alleen. Ze wilde meer met haar broer praten. Ze wilde haar broers wereld begrijpen, wilde dat haar broer zou komen kijken naar haar competities.

Echter, net toen ze deze gevoelens uit zou drukken gebeurde dat incident.

Het verschrikkelijke incident genaamd "SWORD ART ONLINE". Tienduizend jongeren vanover heel Japan werden gevangen gehouden door een elektronische kooi en vielen in een lange slaap.

Haar broer werd opgenomen in een groot ziekenhuis in Saitama en toen, de eerste keer dat Suguha hem had bezocht...

Toen ze haar comatoze broer zag, beteugeld aan het ziekenbed met vele strengen, en verhuld door door die vreselijke helm barstte Suguha in tranen uitgebarsten. Het was de eerste keer sinds haar geboortedat ze gehuild had. Ze hield haar broer eenvoudigweg vast en weende.

Er zou misschien nooit meer een andere kans zijn om woorden met hem te wisselen. Waarom had ze niet eerder geprobeerd om de afstand tussen hun te verkleinen? Het had niet zo moeilijk hoeven zijn; het zou mogelijk voor haar moeten zijn geweest.

Het was toen dat ze serieus begong te heroverwegen of ze door zou moeten gaan met Kendo en wat haar ware gevoelens waren. Maar ze was de weg zo kwijt dat ze het antwoord nooit gevonden had. Tijdens haar veertiende en vijftiende levensjaren, toen ze haar broer niet kon zien had Suguha zich ingeschreven op een middelbare school op basis van het advies van anderen om haar heen, maar of ze verder zou moeten gaan op dit pad was een twijfel in haar hart die niet weg wilde gaan.

Als haar broer terug zou komen zou ze zeker weten veel met hem praten. Ze zou zich ontdoen van al haar verwarring en angsten, en hem botweg haar gedachten vertellen. Toen, twee maanden geleden, nadat Suguha haar besluit had genomen, deed zich een wonder voor. Haar broer had op eigen kracht de vloek verbroken en was terug gekomen.

――Maar tegen die tijd was de relatie met haar broer al zwaar veranderd. Suguha had persoonlijk van haar moeder Midori gehoord dat Kazuto niet haar echte broer, maar eigenlijk een neef was.

Haar vader Minetaka was enig kind, maar haar moeder Midori had een oudere zus die vroeg overleden was; Suguha wist dit echter niet. Als gevolg daarvan, toen Suguha leerde dat Kazuto het kind was van haar moeders zus, had ze niet zeker geweten wat voor type relatie ze zouden onderhouden. Zouden ze wat afstandelijker moeten zijn? Zouden ze hetzelfde moeten blijven? Ze had geen idee hoe ze zich over deze relatie zou moeten uitdrukken.

''...Ja, dat is een ding dat niet zou veranderen...''

Terwijl Suguha over dit alles nadacht bracht ze haar shinai scherp neer alsof om haar eigen gedachtengang af te snijden. Het was te erg om die lijn van gedachten te volgen, dus begon ze haar oefeningen met de shinai om haar aandacht ergens anders op te richten.

Toen ze klaar was met het nodige aantal sets was de hoek van de ochtendzon aanzienlijk veranderd. Ze veegde het zweet van haar voorhoofd, zette de shinai neer en keerde zich terug om naar haar huis.

"Ah..."

Het moment dat ze richting het huis keek, bevroor Suguha opeens in haar voetstappen.

Ze was zich er niet van bewust geweest dat Kazuto, die een sweater droeg en op de veranda zat, in haar richting aan het kijken was geweest. Toen hun blikken elkaar kruiste glimlachde hij en zei:

"Goedemorgen."

Terwijl hij dat zei gooide hij haar het kleine flesje water in zijn linkerhand toe. Suguha ving het in haar rechterhand en antwoordde:

"Goedemorgen... Serieus, als je me aan het bekijken was had je iets moeten zeggen."

"Maar het leek alsof je je diep concentreerde."

"Niet echt, zo ben ik altijd."

Suguha voelde zich heimelijk erg blij dat ze in staat waren om op zo een natuurlijke wijze met elkaar te praten deze laatste twee maanden. Ze koos een plek aan Kazuto's rechterkant, op delicate afstand van hem, en zat toen neer. De shinai aan de kant zettend opende ze het flesje en bracht het naar haar lippen; het koude water doordrong haar hete lichaam en voelde verfrissend aangenaam.

"Ik zie dat je er deze hele tijd mee door bent gegaan..."

Kazuto pakte de shinai van Suguha op en zwong het lichtjes met zijn rechterhand vanuit zijn zittende positie. Hij boog onmiddelijk zijn hoofd naar één kant en zij:

"Zo licht..."

"Huh?"

Suguha bewoog het flesje bij haar mond vandaan en keek naar Kazuto.

"Deze is gemaakt van echt bamboe, dus het is eigenlijk vrij zwaar. Het is zo'n 50 gram zwaarder dan degenen die van koolstof gemaakt worden."

"Ah, uh huh. Dat... is enkel wat ik voelde... maar wanneer het op vergelijking aankomt..."

Kazuto stal opeens het flesje uit Suguha's handen en drank snel al het overgebleven water op.

[[Image:Sword Art Online Vol 03 - 029.jpg |thumb]]

"Ah..."

Suguha's gezicht begon rood te worden zonder er ook maar over na te denken. Ze pruilde haar lippen en zei ongelukkig.

"W-Waar probeer je het mee te vergelijken?"

Kazuto zette het lege flesje op de veranda neer en stond toen zonder te antwoorden op.

"Hé, zou je een oefengevecht met mij willen houden?"

Verbluft keek Suguha Kazuto recht in het gezicht aan.

"Zoals in... een wedstrijd?"

"Ja."

knikte Kazuto alsof het vanzelfsprekend was, ook al had hij geen enkele interesse in kendo.

"Hoe zit het met beschermers...?"

"Hmm, het is waarschijnlijk niet erg als we ze niet dragen... maar het zou slecht zijn als Suguha verwond werd. Ik denk dat de beschermers van grootvader hier nog ergens liggen, dus laten we naar de dojo gaan."

"oooh."

Suguha vergat haar eerdere aarzeling helemaal en vroeg zich af waarom hij opeens zoiets zou zeggen; ze glimlachte en zei:

"Ben jij niet zelfverzekerd? Te proberen een gevecht met een nationale kwartfinalist ui te lokken? Daarnaast..."

Haar gezichtsuitdrukking veranderde toen.

"Is je lichaam in order...? Je zou niet zo roekeloos moeten zijn..."

"Haha, ik zal je de resultaten van de dagelijkse rehabilitatie-oefeningen bij de sportschool laten zien."

Gnuifde Kazuto en begon rap naar de achterkant van het huis toe te wandelen. Suguha haastte zich om hem te volgen.

Het Kirigaya huis was een vrij groot kavel en de dojo was ten oosten van haar moeders kamer. Ze hadden grootvaders testament gevolgd en het niet afgebroken, dus gebruikte Suguha het voor haar dagelijkse oefeningen, onderhield het grondig, en bewaarde alle uitrusting daar.

De twee betraden de dojo met blote voeten, bogen naar elkaar, en begonnen zich respectievelijk voor te bereiden. Gelukkig was Grootvaders lichaamsbouw bijna hetzelfde als die van Kazuto; de beschermers die ze te voorscijn haalden waren oud, maar pastten precies net. Terwijl ze tegelijkertijd het vastknopen van de snoeren van de helm voltooiden, liepen de twee naar het midden van de dojo en bogen weer naar elkaar.

Suguha stond langzaam op vanuit haar hurkende positie, hield haar favoriete shinai stevig vast en nam een gecenteerde houding aan. In de tussentijd was Kazuto?

"W-Wat is dat. Onii-chan?"

Blurte Suguha zonder na te denken uit toen ze Kazuto's stand zag. Vreemd was de enige manier om het te beschrijven. Zijn linkervoet was half een lichaam naar voren, zijn heup was verlaagd en de shinai in zijn rechterhand werd met de punt bijna de vloer aanrakend naar beneden gehouden. Zijn linkerhand leek alsof het het handvat enkel voor de verschijning ervan vasthield.

"Als er hier een scheidsrechter was zou hij daar belachelijk boos om zijn."

"Het is goed zo, dit is mijn zwaardstijl."

Suguha haalde diepe adem en paste haar postuur opnieuw aan. Kazuto vergrootte de afstand tussen zijn voeten nog verder en verlaagde zijn zwaartepunt.

Suguha dacht er over na om met genoeg kracht om rechtstreeks een sterke slag op haar tegenstander te landen te beginnen, maar Kazuto's ongewone houding maakte haar onzeker over wat ze moest doen. Zelfs terwijl er een opening was, voelde het niet makkelijk om er voordeel van te nemen. De houding leek wel het resultaat van vele jaren van ervaring te zijn?

Dat kon echter niet mogelijk zijn. Kazuto had slechts voor twee jaar de shinai gehanteerd, toen hij zeven en acht was. Hij kon in die tijd alleen maar de beginselen hebben geleerd.

Alsof hij Suguha's verwarring opmerkte begon Kazuto zich opeens te bewegen. Hij rende in een lage hoek naar voren, alsof hij aan het zweven was, en zijn shinai sprong vanaf zijn lage rechterkant omhoog. Het was niet verrassend snel, maar aangezien het een plotseling aanval was, moest Suguha per reflex bewegen. En met haar rechtervoet open,

"Kote!!"<ref>Kote: hand and voorarm beschermers</ref>

Suguha zwiepte neer naar Kazuto's linker voorarm. Het zou perfect getimed moeten zijn geweest, maar haar slag sneed prachtig door niets dan lucht.

Het was een ongelooflijke ontwijking. Kazuto had zijn linkerhand van het handvat afghaald, en trok het naar zijn lichaam toe. Was dat zelfs maar mogelijk? Gericht op Suguha, die door verrassing onthutst was, snelde de shinai enkel in Kazuto's rechterhand vastgehouden verder. Verbijsterd ontweek ze verwoed.

Tegen de tijd dat de twee posities verruild hadden, zich naar elkaar omgedraaid hebbend terwijl ze weer afstand hielden, was Suguha's bewustzijn volkomen veranderd. Een aangename spanning vulde haar hele lichaam, alsof haar bloed aan het koken was. Deze keer was het Suguha's beurt om toe te slaan, haar sterkste punt, een voorarm slag―

Maar ook deze keer ontweek Kazuto het netjes. Hij trok zijn armen terug, twistte zijn lichaam, en liet Suguha's shinai op haardunne afstand langs hem glijden. Suguha was verbluft. Haar hogesnelheids aanvallen waren zelfs in de club befaamd, en ze kon zich geen enkele keer voor de geest halen dat het iemand was gelukt om al haar opeenvolgende aanvallen duidelijk te ontwijken.

Serieus nu, begon Suguha een felle aanval. Ze dreef de punt van haar shinai continue voort, sneller slaant dan iemand adem kon halen. Maar Kazuto bleef doorgaan met ontwijken en ontwijken. De onhaperende beweging van zijn ogen deed het lijken also hij de beweging van Suguha's shinai al volledig bevat had.

Geïrriteerd sloot Suguha met geweld de afstand en kruiste haar shinai met die van Kazuto. Tegen Suguha's goedgetrainde benen en torso begon Kazuto te wankelen onder de overwelmende druk. Zonder hem te laten ontsnappen gebruikt Suguha dat moment om een laatste slag richting Kazuto's hoofd te lanceren.

"Men!!"<ref>Men: helm en schouder beschermer.</ref>

'Ah', realizeerde Suguha zich een moment te late eindelijk. Ze had helemaal niets teruggehouden in die aanval en het kwam krachtig neer op de metalen rooster van Kazuto's hoofdbeschermer. Bashiin! Een hoge kletter galmde door de dojo heen.

Kazuto bleef terugwankelen voor een paar stappen voordat hij eindelijk stopte.

"B-ben je in orde, Onii-chan!?"

Vroeg Suguha koortsachtig. Kazuto wuifte lichtes met zijn linkerhand om te laten zien dat het goed met hem ging.

"...Ah, ik heb verloren. Sugu is echt sterk; Heathcliff kan echt niet worden vergeleken met jou."

"...Weet je zeker dat het wel goed gaat...?"

"Ja. Gevecht beeindigd."

Nadat hij dat gezegd had nam Kazuto een paar stappen terug, en maakte een paar nog vreemdere bewegingen. Hij zwierde de shinai in zijn rechterhand links en rechts. hield het toen naar zijn rug en maakte een "hyuhyun' geluid. Daarna rechtte hij zijn rug en ktabte de achterkant van zijn hoofd achter het masker met zijn linkerhand, wat een krakend geluid maakte. Dit alles maakte Suguha echt bezorgd.

"Ah, je hoofd werd geraakt, dus..."

"N-nee!! Het is enkel een oude gewoonte..."

Nadat ze naar elkaar hadden gebogen zat Kazuto neer in een formele positie en begon de snoeren van zijn beschermers los te maken.

De twee verlieten de dojo samen, gingen naar de waskamer en spoelde het zweet van hun gezichten. Ze had oorspronkelijk slechts een beetje rond willen spelen; ze had nooit verwacht dat het opeens zo serieus zou worden en dat het haar hele lichaam oververhit achter zou laten.

"Desalniettemin was ik echt verrast. Onii-chan, wanneer heb je geoefend?"

"Eh... Dat aanvalspatroon van mij... Het lijkt erop dat zwaardvaardigheden echt niet kunnen worden gehanteerd zonder systeemshulp."

Alweer mompelde Kazuto iets dat waar geen enkele wijs uit geworden kon worden.

"Maar dat was echt leuk. Misschien zou ik kendo opnieuw kunnen oppakken..."

"Echt!? Echt!?"

Suguha werd opeens energiek, terwijl een brede glimlach zich over haar gezicht vormde en ze begon aan te dringen voor een antwoord.

"Sugu, zou je het me willen leren?"

"O, natuurlijk! We zullen zeker weten samen trainen!"

"We zullen echter moeten wachten totdat mijn spieren hersteld zijn."

Kazuto knikte, en Suguha glimlachte volhartig. Het idee om weer samen kendo te beoefenen maakte haar zo blij dat de tranen in haar ogen sprongen.

"Hé... Onii-chan... Ik..."

Alhoewel Suguha niet begreep waarom Kazuto een hernieuwde interesse in kendo had, was ze nog steeds erg blij en wilde ze hem ook vertellen over haar nieuwe interesse. Ze veranderde echter snel van gedachten en slikte de woorden die ze zou hebben gezegd terug.

"Hm?"

"Erh... Ik denk dat ik het voor nu maar geheim moet blijven."

"Wat bedoel je daarmee!?"

De twee droogden hun hoofden af en keerden door de achterdeur terug naar het hoofdgebouw. Hun moeder Midori werkten altijd in de ochtenden, dus Suguha en Kazuto maakten om de beurt ontbijt.

"Ik ga douchen, heb jij nog plannen voor vandaag Onii-chan?"

"Ah... Vandaag, Ik... Ik ga naar het ziekenhuis toe..."

"..."

Suguha's goede humeur zonk opeens toen ze zijn zachte antwoord hoorde.

"Ik begrijp het, je gaat die persoon ontmoeten."

"Ah... Dat is het enige wat ik op dit punt kon doen."

Die persoon was de allerbelangrijkste voor hem in die andere wereld, en Suguha had dit een maand geleden rechtstreeks van hem gehoord. Toendertijd was Suguha in Kazuo's kamer; de twee hadden naast elkaar gezeten, en Kazuto had een kop koffie koffie gekoesterd, terwijl hij alle details had uitgelefd. De Suguha van voorheen zou nooit hebben geloofd dat het mogelijk was voor iemand om verliefd te worden in de virtuele wereld. Maar nu kon ze het min of meer begrijpen. Daarnaast―zouden elke keer dat Kazuto over die person sprak, tranen in zijn ogen opkomen.

Kazuto had gezegd dat ze samen waren tot het allerlaatste moment. Dat hun twee zeker weten samen naar de echte wereld terug zouden keren, maar terwijl Kazuto's bewustzijn wakker werd, was die persoon enkel blijven slapen. Niets was gebeurd― Of misschien was er iets gebeurd, maar wist niemand er over. Sinds die tijd zou Kazuto zolang hij er tijd voor had het ziekenhuis bezoeken, om die persoon te zien.

Suguha kon het duidelijk vor zich zien. Kazuto die naast die slapende persoon zat, haar hand vasthoudend net als zij ooit de zijne had vastgehouden, en zonder ophouden naar haar uitroepen. Zodra ze dat beeld had opgeroepen, welde er een onbeschrijfbaar gevoel op in haar hart. Haar borst verstrakte pijnlijk, en elke ademhaling voelde moeilijk. Ze omhelsde zichzelf strak met beide handen, en zat precies waar ze was neer.

Ze wilde dat Kazuto door bleef lachen. Sinds hij teruggekeerd was uit die wereld was Kazuto een stuk opener geworden dan voorheen. Hij was meer met Suguha gaan praten. Hij was zelfs tederder gewoorden en maakte niet langer onredelijke eisen. Het was net alsof ze waren teruggekeerd naar hun jeugd. Daarom realizeerde ze hoe belangrijk die persson precies was, toen ze haar broers tranen zag. Op dat moment begon ze zichzelf te overtuigen.

――''Maar ik, ik heb het me al gerealizeerd...''

Terwijl Kazuto zijn ogen sloot om terug te denken aan die persoon voelde Suguha zich alsof haar hart niet kon stoppen met pijn doen. Alsof ze wanhopig een andere emotie probeerde te verbergen.

――''Hé, Onii-chan, ik, ik denk dat ik het al weet.''

De broer en zus van eerder waren neef en nicht geworden; maar zelfs Suguha kon niet begrijpen hoe het zo was afgelopen.

Maar iets was veranderd. Alhoewel ze er niet echt over na had gedacht tot dit moment, bleef er een klein geheim flikkeren in haar hart.

Misschien was het mogelijk dat ze van Onii-chan liefhad. Maar als het zoals dit was, dan was dat vast goed.

<center><span style="font-size: 250%;">* * *</span></center>

Na mijn bad, trok ik nieuwe kleren aan en vertrok op de fiets die ik net ongeveer een maand geleden gekocht had. Met de fiets waren de 15 kilometer tot mijn bestemming vrij ver weg, maar de last was precies goed voor de nog herstellende mij.

Mijn reis nam me naar een recent gebouwd ziekenhuis in de buitenwijken van Tokorozawa City, in het Saitama prefectuur.

De topafdeling van het ziekenhuis, was waar zij stilletjes lag.

Twee maanden geleden, bovenaan de 75e verdieping van <<Aincrad>> had ik de laatste baas <<Holy Sword>> Heathcliff verslagen, en door dat te doen het dodenspel voltooid. Daarna ontwaakte ik in een ziekenhuiskamer. Wakker geworden vond ik dat ik teruggekeerd was naar de echte wereld.

Maar zij, mijn partner, mijn belangrijkste persoon, Asuna de <<Flash>>, was dat niet.

Het kostte vrij weinig moeite om navraag over haar te doen. Direct nadat ik weer bij bewustzijn was in een Ziekenhuis in Tokyo had ik de ziekenhuiskamer verlaten, met wankele stappen ronddwalend, en was spoedig ontdekt door de zusters die me terugbrachten. tientallen minuten later haastte een enkele man in een pak zich om mij een bezoek te maken, terwijl hij naar adem hapte. Hij verklaarde dat hij een vertegenwoordiger van het <<Ministerie van Binnenlandse zaken―SAO Tegenmaatregel Divisie>> was.

De organisatie met die grootse naam bleek direct na de uitbraak van het SAO incident gevormd te zijn, maar in die twee jaar was er niets dat ze konden doen. Echter, dat was ook onvermijdelijk. als ze achteloos met de server geknoeid hadden, zonder het beschermingsprogramma gemaakt door de programmeur Kayaba Akihiko, het meesterbrein achter dit voorval, te annuleren zouden tienduizend mensen hun hersenen vernietigd krijgen. Niemand wilde daar verantwoordelijk voor zijn.

Geregroepeerd hadden ze voorbereidingen getroffen om de status van de slachtoffers in het ziekenhuis beter te kunnen observeren. Hun enige hoop― een klein lichtje, maar een immense taak― was om de speler informatie door server data te overzien.

Zo kwamen ze mijn voortgang op de frontlinies te volgen. Rekening houdend met mijn level, positie en rol als vitale speler in de <<Grondveroveringsgroep>>, terwijl ik probeerde Sword Art Online uit te spelen. Daarom kwamen, toen SAO spelers dor het gehele land heen begonnen te ontwaken, Ministerie agenten naar mijn kamer gehaast, in de hoop beter te begrijpen wat er net gebeurd was.

Ik vertelde mijn condities aan de regeringsbeambte met de zwartgerimde glazen, die mijn gezichtsveld binnen kwam. Ik zou hun alles vertellen wat ik wist. In ruil daarvoor zouden zij mij vertellen wat ik wilde weten.

Hetgene wat ik wilde weten was, natuurlijk, Asuna's locatie. Na een paar minuten aan de telefoon had de bebrilde man zich omgedraaid en sprak, verwarring op zijn gezicht geëtst.

"Yuuki Asuna was opgenomen door een ander medisch instituut in Tokorozawa. Ze is echter nog niet ontwaakt... en niet alleen zij, maar 300 anderen verspreid over het land moeten ook nog wakker worden.

In het begin dachten ze dat dit eenvoudigweg het resultaat was van een vertraging van de server. Echter, uren waren dagen geworden en Asuna en de anderen werden nog steeds niet wakker.

Of dit het plot was van de vermiste Kayaba Akihiko dat nog steeds doorging of niet bracht over de hele wereld een grote opschudding te weeg. Maar mijn mening sprak dat tegen. Ik herinner me de vernietiging van Aincrad no, gehuld in de rode zonsondergang.

Hij had het zeker gezegd. Hij zou alle overlevende spelers vrijlaten. Bovendien had hij rond die tijd geen reden meer om te liegen. Hij had zich beslist laten verdwijnen met de rest van die wereld, hier geloof ik met heel mijn hart in.

Echter, of het nu een onvoorzien incident was, of in overstemming met iemands wil was de SAO server, die compleet geformateerd/gereset had moeten worden, blijven opereren. Asuna's Nerve Gear was geen uitzondering, haar ziel in de diepten ervan bindend. Wat diep daarbinnen gebeurde wist ik niet, maar als...als...als ik nog één keer terug kon keren naar die wereld―

Als Suguha wist wat ik toen gedaan had zou ze woedend zijn geweest. Een briefje achterlatend was ik mijn kamer in gegaan, had ik mijn Nerve Gear opgezet en startte de SAO Client op. Natuurlijk, echter, was er kil een foutmelding voor mijn ogen verschenen. <<Error: kan geen verbinding met de server maken>>.

Zodra mijn rehabilitatie was voltooid, mijn bewegingsvrijheid hersteld was, had ik van toen af aan tot het heden Asuna geregeld bezocht.

Dat was een extreem zware tijd. Het gevoel dat iets dat belangrijker voor me was dan wat dan ook onredelijk van me weggenomen was was pijnlijker dan welke physiek of mentaal letsel dan ook. Dit was nog verder het geval voor de huidige mij, machteloos als een kind.

De trip van 40 minuten doorzettend, aan het trappen op een lage snelheid, verliet ik de hoofdweg en keerde naar een windende, heuvelachtige weg. Al snel kwm er een enorm gebouw in zicht. Het was een hypermodern medisch privé-instituut.

De beveiligingsmedewerker bij de entree, op dit punt een bekend gezicht, deed de moeite niet om te vragen waarom ik daar was. Bij de receptie op de begane grond, die op een eersteklas hotel-lobby leek werd me een bezoekerspas gegeven. Ik spelde het op mijn borst en ging de lift in.

Binnen een paar seconden bereikte ik de hoogste etage, de 18e, en de deur ging langzaam open. Ik liep in zuidelijke richting door de lege gang. Deze etage had vele langetermijns patienten maar het was een zeldzame geberurentis om anderen hier te zien. Eindelijk kwam er aan het einde van de gang een lichtgroene deur in zicht. Er hing een dof naambordje op de muur naast de deur.

<<Yuuki Asuna>>, onder die weergave was een dunne gleuf, waar ik naartoe liep. Ik klikte de pas los van mijn borst en schoof de onderkant in de gleuf. De deur gleed open met een zwak elektronisch geluid.

Toen ik de kamer binnenkwam werd ik omringd door de verfrissende geur van bloemen. Verse bloemen die tegenstrijdig waren met het winterseizoen decoreerde de kamer. Het interieur van de ruime ziekenhuiskamer werd afgescheiden door gordijnen, wat ik langzaam binnenliep.

"Laat haar alstublieft wakker worden―". Ik raakte de stof aan, biddend voor een wonder, en trok het gordijn langzaam opzij.

De hoogwaardige intensive care unit was vergelijkbaar met degene waar ik in had gelegen ― Zelfs het matraswas hetzelfde. Zonlicht glanste van de witte lakens en viel teder op Asuna's gezicht. Als ik niet beter wist zou ik gedacht hebben dat ze sliep.

Toen ik haar voor het eerst bezocht, had ik deze gedachte: Zou ze het afkeuren dat ik haar zo zag? Zulke twijfels waren sindsdien verdwenen. Ze was gewoonweg te mooi.

[[Image:Sword Art Online Vol 03 - 043.jpg |thumb]]

Haar prachtig diep-kastanjebruin haar op het witte matras als water om haar heen; haar heldere witte huid met een zweem rose op haar wangen.

Van haar nek tot haarsleutelbeen leken haar gelaatstrekken precies zoals ze deden in die wereld. Lichte kersenrode lippen, lange wimpers, trillend alsof ze elk moment open zouden gaan. Als het niet aan die helm lag tenminste.

Nerve Gear. De drie bleke, knipperende LED lampjes waren als sterren aan het twinkelen, bewijs van de voortdurende werking ervan. Zelfs nu zat haar ziel nog gevangen in een of andere wereld. Ik nam haar kleine rechterhand beet met allebei de mijne en voelde haar warmte. De sensatie van haar ferme greep voelde precies zoals voorheen. Ik hield mijn adem in en probeerde wanhopig mijn tranen terug te dwingen terwijl ik uitriep...

"Asuna..."

Het gerinkel van haar wekker bracht me terug naar de werkelijkheid. Zonder dat ik het me realizeerde was het al middag geworden.

"Ik moet gaan Asuna. Ik zal snel weer komen."

Ik werd toen geattendeerd op het geluid van deuren die opengleden, en ik richtte mijn aandacht op de twee mannen die de ziekenzaal binnenkwamen.

"Oh, Kirigaya-kun, ik verontschuldig me voor deze verstooring."

Een oudere man stond voor hem met een kalme gezichtsuitdrukking, en deed de kaart in zijn hand terug in zijn zak. Uit zijn lichaamsbouw en verschijning kon je opmaken dat hij levendig en zelfverzekerd was, maar hij had grijs haar dat het resultaat was van zich voor twee jaar zorgen maken over zijn dochter. Dit was de vader van Asuna, Yuuki Shouzou. Ik had al eerder van Asuna gehoord dat haar vader ondernemer was maar dat deed niets om mijn verrassing te beperken toen ik er achter kwam dat hij de CEO van het elektronica bedrijf <<RECTO>> was.

Ik boog mijn hoofd licht en sprak.

"Hallo, sorry voor de onderbreking Yuuki-san."

"Maakt niet uit, maakt niet uit. Om je altijd hier zo te hebben komen zou ik degene moeten zijn om me te verontschuldigen. Ik weet zeker dat dat kind ook erg blij zou zijn."

Hij liep naar Asuna's kussen en streelde afwezig haar haar, terwijl hij bedroefd naar Asuna's gezicht keek. Een moment later introduceerde hij me de man die achter hem stond.

"Dit is een nieuw iemand. Hij is de directeur van ons onderzoeksinstituut, Sugou-kun."

Mijn eerste indruk van hem was een positieve. Hij was lang, droeg een donkergrijs pak en een geelgerimde bril balanceerde op de brug van zijn neus. Zijn ogen verschuilden zich achter dunne lenzen en zijn eeuwige glimlach maakte het plaatje af. Ik besloot dat hij nauwelijks voorbij de 30 was.

Hij reikte zijn hand uit en zei:

"Het is fijn je te ontmoeten. Ik ben Sugou Nobuyuki. Jij bent zeker die held, Kirigaya-kun."

"Kirigaya Kazuto, fijn je te ontmoeten."

Ik schudde Sugou's hand en draaide mijn hoofd in de richting van Yuuki Shouzou te kijken. Zijn hand ondersteunde zijn licht naar beneden gedraaide hoofd.

"Daarover, het spijt me. SAO's servers zijn al stilgelegd. Dit incident is bijna iets dat je op televisie zou zien. Hij is mijn meest vertrouwde zoon. Voor enkele tijd nu, heeft hij geen contact met de familie gehad.

"Directeur, deze zaak is―"

Sugou bevrijdde zijn hand en keerde zich naar Shouzou om te spreken.

"Volgende maand. Ik wil het iedereen duidelijk vertellen."

"Is dat zo? Maar is het echt in orde? Je bent nog vrij jong, en je leven is nauwelijks begonnen..."

"Mijn besluit staat vast. Ik wil voordeel nemen van deze periode dat Asuna nog mooi is... en haar een bruidsjurk te laten dragen."

"Het lijkt erop dat je dit doorgedacht hebt."

"Met dat neem ik afscheid. Tot weerziens Kirigaya-kun."

Hij knikte zijn hoofd, keerde zich om en liep de deur uit, en deed hem achter zich dicht. De enige mannen over in de kamer waren Sugou en mij.

Sugou Noboyuki bewoog zich langzaam naar de bedkant toe, tot hij tegenover mij stond. Hij streelde Asuna's kastanjebruine haar, geluidend maken terwijl zijn hand door haar haar bewoog. Het vulde me met een gevoel van walging.

"Toen je in het spel was leefde je met Asuna, is het niet?", zei Nobuyuki-san.

"...Uhm..."

"In dat geval kan onze omgang wat vermoeilijkt worden."

Sugou keek op, en we maakten oogcontact. Op dat moment realizeerde ik dat mijn indruk van deze man niet verder van de waarheid had kunnen zijn.

Achter zijn dunne glazen gaven zijn smalle pupillen men de indruk van sanpaku<ref>De term sanpaku refereert naar een iris die dermate klein is dat het slecht twee/derde of minder van de verticale as van het oog bedekt.</ref>, lippen in een lach gekruld. Dit samen gaf een gevoel van koude gevoelloosheid ad. Koud zweet liep over mijn rug,

"Over wat ik net zei..."

Sugou gaf me een verveelde glimlacht.

"Dat is, Asuna's huwelijk met mij."

"Ik kon geen woord uitbrengen. Wat had hij net gezegt? Sugou's opmerking omhulde mijn lichaam als een uitbarsting van kou. Na een paar ogenblikken van doodstilte lukte het me om uit te spatten, "Denk je dat ik je daar mogelijk mee weg zou laten komen?"

"Oh, zeer zeker. Om haar goedkeuring te krijgen in deze omstandigheden zou nogal onmogelijk zijn. Op papier ben ik de geadopteerde zoon van de Yuuki familie. In werkelijkheid echter heeft ze me al een tijdje gehaat."

Sugou's vingers naderden de lippen van Asina.

"Stop!"

Onbewust greep ik Sugou's hand en trok het weg van Asuna's gezicht.

Schreeuwend nu, riep ik uit, "Schoft... Hoe durf je Asuna's conditie uit te buiten?!"

"Uitbuiten? Nee nee, dit is ruim binnen de grenzen. Waarlijk, Kirigaya-kun. Wee the wat er gebeurd is met SAO's firma, <<Argus>>?"

Ik hoorde dat het opgebroken was."

"Correct. Ontwikkelingskosten, in combinatie met de schade heeft hun allen in de schulden gezet, en het bedrijf ging uiteindelijk bankroet. Als gevolg is het SAO server onderhoud nu de verantwoordelijkheid van de FullDive technologie afdeling van RECTO. Om specifieker te zijn, mijn afdeling."

Van de andere kant van het bed keerde Sugou zich om naar mij te kijken. Een kwaadaardige glimlach onthullened, bewoog hij beetje bij beetje dichter naar Asuna's wang.

"Dat is te zeggen. ze is nog in leven omdat ik haar dat toesta. Denk je niet dat ik als gevolg daarvan gecompenseerd zou moeten worden voor mijn problemen? Of heb ik het mis?"

Het horen hiervan versterkte enkel mijn overtuiging.

Deze man wilde Asuna's situatie uitbuiten, haar leven te gebruiken om zijn ambities te vervullen.

Hij draaide zich om en stond daar, en keek minachtend naar me. De glimlach verdeen van zijn gezicht. In een kille toon sprook hij verder.

"Ik weet niet wat er tussen hou en Asuna in het spel is gebeurd, maar ik wil je van nu af aan uit haar leven. Ik hoop dat je geen enkel toekomstig contact maakt met Yuuki en haar familie."

"Ik balde mijn vuisten, Boos op mijn onvermogen om iets te doen. Ik voelde me zo hulpeloos.

Verscheidene momenten van stilte passeerden. Toen zijn Sugou met een spottende toon:

"De huwelijksceremonie zal zich volgende week in deze zelfde afdeling plaatsvinden. Ik hoop dat je komt. Koester deze laatste ontmoeting, '' Hero-kun''"

Ik wilde een zwaard. Ik zou zijn hart doorsteken en zijn keel doorsnijden. Ik weet niet of hij zich van mijn innerlijke beroering bewust was, maar hij klopte me op mijn schouder, keerde zich om, en verliet beknopt de kamer.

Toen ik thuiskwam, brandde de herinnering aan ons treffen nog steeds vers in mijn gedachten. Ik lag op mijn bed en staarde in verbijstering naar de muur.

"Dat is, Asuna's huwelijk met mij."

"Ze is nog in leven omdat ik dat toesta."

Mijn ontmoeting met Sugou herhaalde zich keer en keer in mijn hoofd, als een film die vastzat in herhaling. Mijn hart voelde als een roodhete klomp van verwrongen metaal.

Maar―― Dit zou allemaal kunnen zijn geweest omdat ik een sterk gevoel van zelbewustzijn had.

Sugou is de persoon die altijd het dichtst bij de Yuuki familie was geweest. Dit was de reden dat hij in staat was om Asuna's verloofde te worden. Diep vertrouwd door Yuuki Shouzou, hield hij ook grote verantwoordelijkheid in RECTO. Asuna was waarschijnlijk al aan de man beloofd lang voordat we elkaar in Aincrad ontmoetten. Vergeleken met hem was onze tijd samen waarschijnlijk niet meer dan een illusie. De vernedering van het moeten overgeven van Asuna aan de kuren van die man, welke op hun best, als de grillen van een kleind kind waren.

Voor ons was de zwevende stad Aincrad de echte wereld. De beloftes die we daar uitgewisseled hadden, de woorden, schenen allen met de glans van een edelsteen.

"Ik wil voor eeuwig aan Kirito's zijde blijven――"

Asuna's woorden en glimlach slipten langzaam weg.

"Het spijt me... Het spijt me, Asuna...Ik...kan niets doen..."

Tranen van verdriet gleden van mijn gezicht. ''potsu, potsu'', bovenop mijn gebalde vuist.

<center><span style="font-size: 250%;">* * *</span></center>

"Onii-chan, de badkamer is vrij!"

Riep Suguha naar Kazuro's kamer, die op de eerste verdieping waren, maar er was geen antwoord.

Die avond, nadat hij terugkomen was van het ziekenhuis, had Kazuto zich in zijn kamer opgesloten, en kwam zelfs voor het eten niet naar beneden.

Suguha plaatste haar hand op de deurknop, maar aarzelde. Als hij niet meteen in slaap was gevallen had hij misschien kou gevat, beredeneerde ze, en zette kracht bij het draaien van het handel.

Kacha.~ De deur opende en toonde een verduisterde kamer.

Hij slaapt vast, dacht ze, en ze draaide zich om om haar kamer te verlaten toen een vlaag koude wind binnenblies, en haar deed rillen. Het raam scheen open te zijn. Er lijkt geen andere manier te zijn, dacht ze, haar hoofd schuddend.

Op haar tenen ging ze sachtjes door de kamer, op weg naar het raam... Enkel om haar broer op het bed gekruld te vinden, klaar wakker.

"Ah, Onii-chan, het spijt me, ik dacht dat je sliep", was Suguha's verbijsterde antwoord.

Na een paar momenten can stilte antwoordde Kazuto in een emotieloze stem, "Sorry, maar zou je me alleen kunnen laten?"

"Maar, maar, de kamer was zo koud..."

Suguha reikte uit en naam Kazuto's handen in die van haarzelf. Ze voelden ijskoud.

"Dit is niet goed. Je handen zijn bevroren; Je gaat kou vatten op deze manier. Haast je en ga douchen."

Wat licht van een straatlantaarn filterde naar binnen door de gordijnen, Kazuto's gezicht belichtend. Op dat moment begreep Suguha dat er iets met haar broer gebeurd was.

"Wat is er gebeurd?"

"Niets."

Zijn antwoord was niet meer dan een gesmoord gefluister.

"Maar..."

Zonder op haar antwoord te wachten begroef hij zijn gezicht in zijn handen. Zich voor Suguha verhullend zei hij met een tang van zelfhaat "Ik ben echt nutteloos. Het was niet lang geleden dat ik zwoor om nooit meer zulke moedeloze woorden te zeggen..."

Halverwege zijn woorden had Suguha al begrepen wat er geburd was. In een trillende, stille stem vroeg ze, "Zij... Asuna-san... was is er precies gebeurd?"

Kazuto's lichaam spande zich. In een lage stem, met pijn gevuld, antwoordde hij, "Asuna... is ergens heen gegaan... ergens ver weg. Een plaats... waar mijn handen haar niet kunnen bereiken..."

Dit keer was het haar duidelijk gemaakt. Om Kazuto te zien, terwijl hij tegenover haar huilde als een kind, het raakte Suguha's hart.

Ze sloot het raam, deed de gordijnen dicht, zette de air conditioner aan en zat neer aan zijn zijde. Ze aarzelde voor een ogenblik, voordat ze zijn houde handen weer in de hare naam. Kazuto's opgekrulde lichaam verslapte onmiddelijk.

Suguha fluisterde in zijn oor.

"Vrolijk op. Als ze echt de persoon is waar je van houdt zou je niet zo makkelijk moeten opgeven."

Deze woorden kwamen niet makkelijk, en het spreken ervan deed haar hart aanvoelen alsof het door een zwaard gesneden was. Een gevoel uit de diepte van haar hart gaf aanleiding to deze pijn. Ik hou van Kazuto-onii-chan, was het gevoel dat op dit moment sterk bij Suguha opkwam.

―― ''Ik ook, ik kan mezelf niet meer voorliegen.''

Suguha ondersteunde haar broer, hem zachtjes op zijn bed neerleggend. Zijn bedlakens vastpakken trok ze ze teder over zijn lichaam heen.

Ze wist niet hoe lang ze hem had vastgehouden, maar Kazuto's gedempt gehuil was het vredige geluid van slaap geworden. Suguha sloot haar ogen, en haar haart fluisterde stil naar hetzelf.

―''Mijn enige keuze is om op te geven. Het enige wat ik kan doen is dit gevoel diep, diep van binnen te begraven.''

Want in Kazuto's hart. daar was Zij al.

Tranen gleden stilletjes over Suguha's wangen, en daarna op de lakens, voordat ze snel volledig verdwenen.

<center><span style="font-size: 250%;">* * *</span></center>

Mijn zoete, vredige slaap werd onderbroken door een plotselinge golf van warmte.

Ik was nog niet volledig wakker, maar er zweefde een vreemde warmte over me, als zonlicht door boomtakken, en streelde mijn wang.

Ik hield mijn ogen dicht en omarmde het meisje dat naast me sliep. We waren dichtbij genoeg dat ik haar adem kon voelen, dus opende ik mijn ogen een beetje om te―

"Uwwah?!"

Ik slaakte een kreet, en sprong zo'n vijftig centimeter terug. Mijn lichaam sprong op in een zittende positie en ik keek snl om me heen.

Dit is wat ik altijd in mijn dromen gezien had. Aincrad, het boshuis op de tweeëntwintigste verdieping - onmogelijk. Delen van de werkelijkheid zijn hier, mijn kamer en mijn bed. Maar, op mij na, was er een ander persoon.

Ik was sprakeloos. Volledig wakker, klom ik snel mijn bed uit en lag de deken terug op zijn plaats. Met haar korte zwarte haar en dikke wenkbrauwen lag Suguha in haar pyjama slapen op mijn kussen.

"Hoe... hoe is dit..."

Na wat zorgvuldig nadenken herinnerde ik me wat er gisteravond gebeurd was. Dat is juist, het lijkt erop dat ik gisteravond nadat ik teruggekomen was van het ziekenhuis met Suguha gesproken had. Middenin in de wanhoop en pijn die me tot tranen gebracht hadden, had ze me getroost, en uiteindelijk was ik in slapen gevallen.

"Eerlijk nu, net een kind."

Nadat ik me een beetje beschaamd voelde, keek ik naar Suguha, die nog diep in slaap was. Ze zou dit niet moeten doen.

Ik herinnerde me plotseling dat er iets soortgelijks was gebeurd in 'die' wereld. Suguha is erg vergelijkbaar met dat beesttemmersmeisje dat ik ergens rond de 40e verdieping ontmoet had. Ook zij kroop im mijn bed, wat me soortgelijke problemen gaf.

Ik glimlachte toen ik me dat herinnerde. Mijn ontmoeting met Asuna en Sugou Nobuyuki bleef me met zorg vullen, maar de stekende pijn in mijn hart was gisteravond langzaam verdwenen.

Mijn herinneringen in die wereld - De zwevende stad van Aincrad - zijn belangrijke schatten voor mij. Blije herinneringen, trieste herinneringen ― te veel om te tellen ― maar al die herinneringen zijn echt, en ik zal ze ook niet anders behandelen, wat ook de overeenkomst tussen mij en Asuna om elkaar in deze wereld weer te moeten includeert. Er moest iets zijn wat ik kan doen.

Net toen ik dat aan het denken was, kwam van voor me Suguha's gemompelde slaapgepraat mijn oren binnen.

"Opgeven... is niet toegestaan..."

"Wat je zei is absoluut waar", fluisterde ik terug. Toen, opzittend, porde ik Suguha's gezicht met een vinger.

"Hé, word wakker, het is al ochtend."

"Hmmph."

Ze liet een ontevreden kreun uit. Ik reikte onder de dekens en kneep in haar wangen.

"Sta op, het is alweer best laat."

Suguha opende eindelijk haar ogen.

"Ah. Goedemorgen Onii-chan", mompelde ze, terwijl ze lui uit de deken uitkroop.

Toen keek ze naar verrast naar me, en ze wierp snel een blik rond de kamer. Haar halfgesloten, slaperige ogen schoten opeens wijd open en haar wangen werden rood.

"Ah! Uhm, ik..."

Haar oren werden rood, haar lichaam stijf, en ze sprong opeens op en rende zo snel als ze kon de kamer uit.

"Echt nou."

Ik schudde mijn hoofd en stond op om het raam te openen en nam een diepe adem van koude lucht om de vermoeidheid weg te drijven.

<<News>> kwam aan terwijl ik een nieuwe set kleding pakte om een bad te nemen.

Er was een elektronisch klinkend geluid en ik kon de emailwaarschuwing zien knipperen, dus zat ik neer en speelde wat rond met de EL aansluiting.

Sinds de afgelopen twee jaar dat ik geslapen had, had de computerstructuur vele veranderingen ondergaan. De goede oude HDD (Hard Disk Drive) was spoorloos verdwenen en verplaatst met een modernere SSD (Solid Storage Drive), die de nieuwe standaard was geworden en niet de ultrahoge volatiele MRAM voortbracht. Er was geen vertraging tijdens de overdracht, het gebeurde onmiddelijk. De email die gestuurde email was geupdate en de naam van de 'zender' is <<Agil>>.

Op de 50e verdieping van het hoofdblok van Aincrad woonde Agil, de eigenaar van de winkel in 'Algade.' We hadden elkaar voor het eerst ontmoet op de twintigste in Tokyo en hadden emailadressen uitgewisseld, maar dit zou onze eerste keer zijn dat we elkaar daadwerkelijk contacteerden. De berichtnaam las, "KIJK HIERNAAR". Toen ik het opende was er geen tekst, maar slecht een enkele bijgevoegde afbeelding.

Ik scrolde naar beneden en opende de foto op de monitor, en staarde nauw naar de afbeelding die werd getoond.

De compositie was ongelooflijk. Je kon van de karakteristieke kleur en het licht zien dat het duidelijk niet de echte wereld was, maar eerder een computer-gegenereerde wereld van illusie. Op de voorgrond van de afbeelding stond een gouden kooi met een witte tafel en een witte stoel. Een meisje, gekleed in een wit japon zat er in. Toen ik nauwkeurig door de kooi heen haar gezicht bekeek―

"Asuna!?"

De afbeelding was erg grof, maar dat meisje, met haar lange kastanjebruine haar was zonder twijfel Asuna, haar gezicht troosteloos en haar handen gevouwen op de tagel. Een nadere blik lieten transparante vleugels die achter haar uitstrekte zien.

Ik greep de telefoon van de tafel, en toetste snel het nummer dat ik in het telefoonboek gevonden had in. Het rinkelen moest slechts een paar seconden geduurt hebben, maar het voelde als uren. Eindelijk werd de lijn opgenomen en een diepe stem antwoordde de telefoon.

"Hallo―"

"Hé!! Waar gaat die foto in hemelsnaam over!?"

"Kijk, Kirito, stel jezelf op zijn minst eerst voor."

"Ik heb de tijd niet! Schiet op en vertel het me!!"

"Het is een lang verhaal, zou je hier kunnen komen?"

"Direct, ik zal gelijk daarheen komen."

Ik nam de moeite niet om op een antwoord te wachten, hing de telefoon op en greep een schoon set kleren. Ik heb nooit in mijn leven zo snel gedoucht, mijn haren afgedroogd en mijn schoenen aangetrokken. In een mum van tijd zat ik op mijn fiets en vertrok. Noch had deze weg ooit zo lang geleken, ook al had ik hem al ontelbare keren gebruikt.

Agil's café en barzaak bevind zich in Taito Okachimachi. Ik zag snel het zwarte schutbord en het metalen uithangbord met twee dobbelstenen, vandaar de naam, <<Dicey Café>>.

Ik opende de deur en werd verwelkomt met het rinkelende geluid van de bel op de deur. De kale man achter de bar keek naar me op en lachte. Er was geen klant in zicht.

"Oh, je bent erg snel."

"De zaken zijn slecht als gewoonlijk. Hoe op deze aardbol heeft het deze twee jaren precies overleeft?"

"Natuurlijk, het is nu langzaam, maar het neemt toe tijdens de avond."

Het lichthartige gesprek kalmeerde me een beetje, alsof ik terug was in die wereld.

Onze ontmoeting was iets dat eind verleden maand gebeurd was. Toendertijd had ik de echte namen ven adressen van zekere spelers van leden van het Ministerie van Binnenlandse Zaken ontvangen. Klein, Nishida, Silica en Lisbeth onder andere. Alhoewel er veel spelers waren die ik weer wilde zien, waren ze allemaal naar de echte wereld teruggekeerd, en in contact blijven was moeilijk. De eerste plaats die ik bezocht zou deze winkel zijn.

"Dus, wat is het dat je me wilde vertellen?"

De winkeleigenaar leek een beetje ontevreden.

Zijn echte naam is Andrew Gilbert Mills. Ik vind het geweldig dat hij ook in de echte wereld een winkel runt.

Hoewel hij Afrikaans-Amerikaans was van geboorte, hadden zijn ouders Japan aardig gevonden, en hij had zijn café-bar hier in Okachimachi op 25 jarige leeftijd geopend. Daar bovenop had hij, onder zijn klanten, mooie, virtueuze vrouw gevonden. Daarna had, ook hij, voor twee jaar in de wereld van SAO had vastgezeten. Toen hij terugkeerde was de winkel waarvan hij volledig verwacht had dat hij allang gesloten gered door de inspanningen van zijn vrouw. Waarlijk een aangrijpend verhaal.

Om eerlijk te zijn was het vreemd dat er niet veel klanten waren. De winkel had een compacte layout, met slecht vier stoelen en een bar. Een lichte en kleurvolle plaats die zowel aantrekkelijk als relaxend was.

Ik zat op een leren kruk, bestelde een kop koffie en begon Agil te ondervragen over de afbeelding.

"Dus, waar gaat die afbeelding over?"

De winkelmanager antwoordde niet gelijk. In plaats daarvan keek ik toe terwijl hij een rechthoekige pakje van onder de bar voortbracht, en het naar me toe duwde.

De verpakking was duidelijk dat van spel-software. Ik nam in het bijzonder aandacht van het duidelijke merk <<AmuSphere>> op de rechterbovenhoek.

"Ik heb niet eerder van dit merk hardware gehoord."

"<<AmuSphere>>. Het is uitgekomen toen we nog in die wereld waren. Het is de volgende generatie van FullDive technologie, de opvolger van Nerve Gear.

Terwijl ik het logo bekeek met gemixte gevoelens gaf Agil me een simpele uitleg.

Na het incident kwam Nerve Gear bekend te staan als 'een duivelsmachine', en geen enkele fabrikant waagde het om zich in het FullDive genre van spel-technologie te betrekken. Echter, 6 maanden na het SAO incident werd er een nieuw bedrijf opgericht met de slogan "Absolute beveliging." Het bracht de Nerve Gear opvolgmodellen uit, en omdat we toendertijd in Aincrad gevangen zaten, wisten we hier niets vanaf.

Dat hielp me om de situatie beter te begrijpen, maar omdat ik niet al te veel aandacht besteden aan spellen na wat er gebeurd was, had ik er nog geen helder begrip voor.

"Dus, dit is ook een VRMMO?"

Ik hield het in mijn handen een inspecteerde het zorgvuldig. De afbeelding gaf een diep woud met een overhangende volle maan weer, recht voor een meisje gekleed in fantasy-uitrusting. Met een zwaard in de hand vloog ze door de lucht met een set transparante vleugels. Onder de illustratie een titel ― <<ALfheim Online>>.

"ALfheim... Online? Wat betekend dat?"

"Precies zoals de naam klinkt. Het betekend 'Elventhuis.'"

"Elf? Het is me nog steeds wat onduidelijk. Dit spel is niet erg serieus, is het niet?"

"Dat, huh, misschien. Ik heb echter gehoord dat het vrij moeilijk is."

Agil plaatste lachend een stomende kop koffie voor me neer. Ik pakte de kop op, genietend van de geur, terwijl ik hem blijf ondervragen.

"Wat is de moeilijkheidsgraad?"

"Het SKILL systeem staat op Extreem, en het spel focust zich ontzettend op de vaardigheden can de speler. PK-en wordt aangemoedigd.

"Extreem...?"

<<Levels>> bestaan niet meer in dit spel. Alle vaardigheden zullen enkel toenemen in level door herhaling. Het gevechtssysteem hangt vast aan de athletische bekwaamheid van de speler, in plaats van Zwaardsvaardigheden zoals in SAO, Maar onafhankelijk van deze kleine verschillen is de technologie vrijwel hetzelfde als SAO."

"Ah. Dat klinkt inderdaad indrukwekkend."

Ik fluitte waarderend, De creatie van de Zwevende Stad Aincrad had de volledige inspanningen van het krankzinnige genie Akihiko Kayaba gekost. Dat iemand anders een VR wereld van dezelfde graad kon creëren was ietwat moeilijk te geloven.

"PK-en wordt aangemoedigd?"

"Tijdens het creatie-proces kunnen spelers kiezen uit diverse rassen, en het is enkel tussen tegenstandige rassen dat dit mogelijk is."

"Dat is belachelijk moeilijk. Losstaand van de hoge standaard van technologie voelt het meer alsof het voor fanatieke spelers gemaakt was. Ik betwijfel of het erg populair zal zijn", zei ik met een frons."

Terwijl Agil naar me luisterde, liet hij zijn serieuze uitdrukking los en glimlachte.

"Ik dacht er ook op die manier over, maar nu denk ik dat het erg populair zal zijn met het huidige publiek, de voornaamste reden daarvoor zijnde dat je in dit spel in staat bent tot <<Vlucht>>."

"Vlucht...?"

"Met feeënvleugels. In tegenstelling tot eerdere spellen is de controller uitgerust met een vluchtmotor. Wat spelers tot vrije vlucht in staat stelt."

Ik had nooit eerder nagedacht over de mogelijkheid voor vlucht. Nadat de Nerve Gear was ontwikkeld waren er veel VR vliegspellen ontwikkeld, maar die werden allemaal door mechanische besturing bestuurd. Vlucht door menselijke middelen werd simpelweg niet geintroduceerd omdat de speler geen ervaring had met vliegen en daarom niet in staat was om het vluchtvermogen te beheersen.

In deze denkbeeldige werelden zijn de dingen die een speler kan doen hetzelfde als degene die je in de echte wereld kan doen. Daarentegen kunnen die dingen die mensen in de echte wereld niet kunnen doen, daar ook niet gedaan worden. Het ontspruiten van vleugels is niet moeilijk, maar de spierbewegingen die geassocieerd zijn met het bewegen van voorgenoemde vleugels is lang niet zo eenvoudig.

In SAO hadden Asuna en ik een ongelooflijk sprongsvermogen, waarmee we vlucht konden imiteren, maar dat en vrije vlucht waren nog steeds werelden van elkaar verwijderd.

"Dit hele concept van vliegen is geweldig en alles, maar hoe werkt het precies?"

"Wie weet, maar het zal vast erg problematisch zijn. Voor beginners kun je het besturen met een eenhands joystick besturing."

"..."

Opeens had ik het verlangen om dit spel uit te dagen, maar het verliet me onmiddelijk en ik ging verder met het nippen van mijn koffie.

"Oké. Ik heb nu een ruig idee hoe het spel is nu. Maar terug naar de hoofdvraag. Wat is de zaak met deze foto?"

Agil bracht een blad papier uit van onder de toonbank en plaatste het voor me. Het was speciaal voor foto's.

"Wat zie je?"

Na het horen van deze vraag staarde ik kort naar de foto voordat ik eindelijk antwoordde.

"Het lijkt zo... op Asuna..."

"Natuurlijk zou je hetzelfde denken. Dit is een spelscreenshot, de resolutie is erg slecht."

"Schiet op en leg uit."

"Dat is een screenshot van dit spel, ALfheim Online."

Agil gaf me het spel en de afbeeldingen aan. Er was een screenshot can het spel, met een overzicht van zowel de wereldmap als de territoria en in het centrale gebied stond een gigantische boom.

"Dit is de Wereldboom, ofwel Yggdrasil."

Agil wees de boom aan.

"Het doel van de spelers is om als eerste ras de stad bovenin deze boom te bereiken."

"Kun je dan niet gewoon omhoog vliegen dan?"

"Het maakt niet uit hoeveel uithoudingsvermogen en stamina men heeft voor vlucht, het is niet grenzeloos. Om zelfs maar de laagste van deze takken te bereiken is onmogelijk. Echter, er zijn nog steeds mensen die opkomen met gekke ideeën, zoals een groep van vijf mensen die hun vluchtvermogen als een meertrapsraket die zichzelf omhoog bracht gebruikten."

"Hahaha, is dat waar. Zelfs als je het een gek idee noemt, is het nog steeds erg creatief."

"Ah. Het was blijkbaar een succes. De takken waren echter erg zwak, dus hun prestatie kan niet als veel meer gezien worden. Om te bewijzen dat het ze gelukt is om te doen hebben ze een groot aantal foto's als bewijs genomen. Een daarvan was van een kooi hangend van een enorme boomtak.

"Vogelkooi..."

Mijn woorden droegen een onbeschrijfbaar gevoel met zich mee, wat me deed fronzen. Om gevangen te zijn... Deze gedachte schoot onmiddelijk op in mijn hoofd.

"Deze foto werd genomen net toen ze het bereikten."

"Maar waarom is Asuna daar?"

Ik pakte het spel opniew op en staarde ernaar.

Ik focuste me op het merk op de onderkant van de doos. <<RECTO Progress>>.

"Wat is er aan de hand Kirito? Je gezicht is wat bleek."

"Niets... Geen andere afbeeldingen? Bijvoorbeeld <<Anderen uit SAO>> naast Asuna die nog niet teruggekeerd zijn?"

Op mijn vraag fronste de manager diep en schudde zijn hoofd.

"Nee, al heb ik dingen in die trant gehoord. Maar deze afbeeldingen uit <<ALfheim Online>> kunnen niet gebruikt worden om ook maar iets uit te leggen. Ga enkel hierom geen wolf roepen."

"Ja, ik weet het."

Ik keek omlaag, denkend aan wat die man ― Sugou Nobuyuki ― tegen mij gezegd had.

Hij was nu de manager van SAO's servers, was wat hij zeker weten gezegd had. Nu hij daar toch over dacht, had hij vermeld dat de servers als een zwarte doos waren, en niet van buiten af gemanipuleerd konden worden. Toendertijd had het me logisch geleken.

Echter, als Asuna bleef slapen, zou dit erg bevordelijk voor hem zijn. Daar bovenop was er een meisje dat precies op Asuna leek gevangen in de VRMMO ontworpen door niemand minder dan een RECTO dochteronderneming. Er was geen enkele manier waarop dit slechts toeval was.

Ik overwoog om contact op te nemen met het Ministerie van Binnenlandse Zaken, maar veranderde onmiddelijk can gedachten. Mijn zorgen zouden te vaag zijn, en ik had geen concreet bewijs.

Ik keek richting hem.

"Agil, zou ik dit kunnen hebben?"

"Geen probleem... Wil je een kijkje gaan nemen?"

"Ja, ik wil dit voor mezelf bevestigen."

Voor de eerste keer stond Agil zichzelf toe een twijfelende gezichtsuitdrukking uit te drukken. We begrepen beiden de gevaren van VR.

Ik haalde mijn armen op en lachte.

"Ik denk dat als ik dit uit wil proberen ik maar een nieuw console moet kopen."

"Het kan ook lopen op Nerve Gear, AmuSphere is enkel een versie met verbeterde prestaties.

"Dat is echt geweldig."

Ik haalde mijn schouders op. Agil glimlachte licht.

"Wel, dit is niet de eerste keer dat je iemand die in hun eigen hoofd gevangen zit hebt gered."

"Het maakte niet uit hoe vaak ze vast of gevangen zit, of hoe vaak ik dit moet doen."

En dat was het. Asuna en ik hebben geen enkel ander contact gehad, behalve via internet via Nerve Gear. Ik had noch stem, noch brief ontvangen.

Maar die dagen van wachten waren over. Mijn koffie in een tuig opdrinkend stond ik op. Agil's toonbank was ouderwets, vergelijkbaar met zijn winkel in SAO, en compleet zonder elektronische kassa's en dergelijke. Ik viste enkele munten op en plaatste ze op de toonbank.

"Dan zal ik nu teruggaan. Bedankt voor de gastvrijheid, en voor de informatie."

Je kunt me op andere manieren terugbetalen voor de informatie. Je moet Asuna redden, zodat we hier eindelijk een punt achter kunnen zetten.

"Dat is waar. Op een dag zal dit over zijn."

Ik sloeg op mijn palm met mijn vuist, opende de deur en vertrok.

<center><span style="font-size: 250%;">* * *</span></center>

Suguha lag op haar bed, voordat ze omrolde om haar gezicht in haar kussen te begraven, haar bed trappend voor een paar minuten.

Het was al middag, maar ze droeg nog steeds haar pyjama. Vandaag was Maandag, 20 Januari, en de wintervakantie was al over, maar Suguha, in haar derde semester van haar derde jaar van de middelschool kon naar eigen zin komen opdagen. Om die reden ging ze enkel naar school om haar gezicht op de kendo club te vertonen.

Op dit moment waren haar gedachten opnieuw en opnieuw de herinnering aan het spelen, en ze was al de tel kwijt hoe vaak het zich het herhaald had. Gisteravond ― om een ijskoude Kazuto op te warmen, had ze zich met hem onder de dekens begraven, hun lichamen onafscheidelijk dichtbij voordat ze samen in slapen vielen. Het had slechts tien seconden gekost voordat de slaap kwam, en haar zwakke weerstand was nu een reden voor spijt.

"...Ik ben een idioot! Idioot! Idioot!", schreeuwde ze vanbinnen, terwijl ze mt haar vuisten op haar kussen sloeg.

Ik had op z'n minst wakker voor hem wakker kunnen worden, en kunnen wegglippen, maar hij werd eerst wakker, hoe kan ik nu zelfs maar naar hem kijken?

Haar gevoelens van schaamte en beschaamdheid vermengden zich met haar verborgen liefdesgevoelens en de stekende pijn in haar borst maakten het haar onmogelijk te ademen. Ze bedekte haar gezicht met haar handen en realizeerde zich opeens dat haar pyjama's nog steeds naar haar broer roken, wat een andere diepe klopping in haar hart veroorzaakte.

Hoe dan ook, het zwaaien met een shinai zal dat allemaal wegvlagen, nam ze zich voor, zich op voeten heffend. In haar nerveusheid wist ze neit zeker of het beter was om haar dogi of haar normale kleding te dragen, maar ze kleedde zich snel om en ging de binnenplaats op om te oegenen.

Kazuto was ergens naar toe vandaag ― ze wist niet precies waar, en haar moeder, Midori, ging altijd voor de lunch naar werk weg. Haar vader, Minetaka was net na het nieuwe jaar naar Amerika teruggegaan, waardoor Suguha alleen thuis achterbleef. Van de opstelling op de ontbijttafel op de begane grond plakte ze een kaasmuffin af, en propte het in haar mond met een nogal ondamesachtig gebaar, terwijl haar andere hand een pakje appelsap pakte, voordat ze kort in de gang zat.

Net toen ze een grote hap had genomen verscheen Kazuto in de foyer, zijn fiets voortduwend, en ving haar blik.

"Guu!!"

Een stuk van de muffin zat vast in haar keel, en ze bewoog koortsachtig haar rechterhand om van haar sap te drinken ― enkel om te realizeren dat het rietje weg was.

"Uahh, guu~~!"

"Oi oi"

Kazuto rende naar Suguha's zijde, pakte de sap en stak snel het rietje erin voordat hij het bij haar mond hield. Wanhopig zoog ze de koude vloeistof naar binnen, en ze was eindelijk in staat om het vastzittende stuk voedsel door te slikken.

"Uah! Dood... Ik dacht dat ik dit keer echt dood zou gaan."

"Wat een ongeduldige meid! Weet je niet dat je een beetje langzamer moet eten?"

"Mmm~"

Beschaamd hing ze haar hoofd en keek naar haar voeten. Kazuto zat neer naast haar, boog naar beneden en begon zijn schoenveters los te maken. In Suguha's zijblik keek ze naar Kazuto's zijkant, en beet opnieuw in haar muffin. Precies op dat moment sprak hij opeens,

"Juist, Sugu, over gisteravond..."

Suguha stikte plotseling, en drank gehaast een mondvol sap.

"J-Ja?"

"Dus um... Dat is... Dank je!"

"Eh...?"

Bij het horen van deze onverwachte woorden kon Suguha slechts naar Kazuto staren.

"Dankzij jou is mijn vechtlust weer teruggebracht. Ik zal niet opgeven. Ik zal haar zeker weten redden, en haar brengen om je te ontmoeten."

Suguha verdroeg de pijn in haar hart, glimlachte en antwoordde, "Mm. Doe je best! Ook ik zou Asuna-san graag willen ontmoeten."

"Jullie zouden goed met elkaar overweg kunnen."

Kazuto klopte Suguha op het hoofd en stond toen op.

"Zie je later dan."

Met dat begon Kirito naar de volgende verdieping te rennen, en hem langs zien gaand popte Suguha het laatste beetje van haar muffin in haar mond.

――''Doe je best... ook voor mij...?''

De vijver in de binnenplaats bereikend begon Suguha met suburi<ref>Suburi is een japans woord dat word gebruikt om oefenzwaaien te beschrijven.</ref>. Haar shinai vasthoudend begon ze te bewegen in wat bijna een dans genoemd kon worden, en begon haar lichaam langzaam op te warhmen.

In het verleden was het zwaaien van haar shinai het enige wat ze nodig had om haar hoofd leeg te maken, maar vandaag was beslist anders. Wat in haar gedachten was leek onmogelijk te wissen te zijn en was nu stevig in plaats verankerd.

――''Dat ik van Onii-chan hou... is dat echt wel goed?''

Gisteravond, vanwege zulke gedachten, was ze al vastbesloten geweest op te geven. Diep in Onii-chan's hart was enkel die persoon; dit begreep ze duidelijk, maar dat deed niets tegen de pijn.

――''Maar misschien is het beter deze manier.''

Ze was verdeeld, in zelfstrijd zelfs, onzeker waarom ze precies zo vewust was geworden van Kazuto. Ze was echter erg zeker ''wanneer'' het begonnen was.

Twee maanden eerder werd haar moeder werd haar moeder gecontacteerd door het ziekenhuis en zonder een moment aarzeling was ze naar het ziekenhuis gevlogen, om aan Kazuto's zijde te leunen met tranende ogen en een glimlach stralend met blijdschap. Kazuto reikte zijn hand uit, en antwoordde met een nostalgische toon. Beginnend op dat moment, begon een emotie in Suguha's hart op te komen. Ik wil dichter tot hem komen. Ik wil meer met hem praten, ik wil mezelf op hem gooien, maar dit, natuurlijk, kon niet zo zijn.

Slechts bij zijn zijde blijven en naar hem kijken is ook goed, verzekerde Suguha zichzelf, terwijl ze de shinai opnieuw begon te zwaaien. Ze verloor haarzelf in het oegenen en realizeerde zich niet hoeveel tijd al gepasseerd was totdat ze stopte om op de klok te kijken, enkel om te zien dat de middag al gekomen was.

"Ah, ik kan niet zo door gaan. Ik heb een afspraak met iemand."

Haar lege slagen beeidigent plaatste ze haar shinai tegen de kant van een dichtbijzijnde dennenboom aan en pakte haar handdoek op om haar zweet af te vegen. Toen ze haar hoofd hief om naar de lucht te kijken, gluurde de blauwe lucht tussen de wolken door.

<center><span style="font-size: 250%;">* * *</span></center>

Ik ging terug naar mijn kamer, kleedde me om en zette mijn telefoon op vibratiestand. Ik zat op het bed en opende mijn rugtas, en nam het spel dat Agil me gegeven had eruit.

<<ALfheim Online>>.

Ik had niet veel gehoord, dus las ik het informatieboekje, Oorspronkelijk zou ik voordat ik een MMORPG speelde informatie verzamelen door een aantal tijdschriften en forums maar deze keer twijfelde ik niet eens. Ik opende de spelverpakking en nam de ROM die erin zat eruit. Ik plugde de Nerve Gear router in en deed de ROM in de gleuf. Na een paar seconden stopte het hoofindicator lichtje met knipperen, en werd in plaats daarvan vast.

Zittend op mijn bedkant plaatste ik de Nerve Gear over mijn ogen met beide handen.

De voormalig glanzende Nerve Gear was nu licht beschadigd en verf was af aan het pellen op verscheidene plaatsen. Voor twee jaar was het gelijktijdig zowel mijn vanger als mijn altijd betrouwbare strijdmakker geweest.

――"Opnieuw, leen me alsjeblieft kracht.''

Met dat in gedachten plaatste ik de Nerve Gear op mijn hoofd en gespte de kinriem vast. Met het frame op zijn plaats en de beschermende bril naar beneden sloot ik mijn ogen.

Onrust en opwinding deden mijn hart sneller kloppen, en terwijl ik mijn razende hartslag probeerde te vertragen zei ik, "LINK START!"

Het licht dat door mijn gesloten oogleden passeerde verdween plotseling. De overdracht van mijn optische zenuwen werd opeens verbroken en mijn ogen waren omhuld met duisternis.

Onmiddelijk verscheen er een regenboogkleurig licht en een vormeloze <<Nerve Gear>> vormde zich geleidelijk aan in logo. De afbeeldingen, die eerst wazig waren, waren er voor het doel om de verbinding met mijn visuele cortex te bevestigen. Tenslotte verscheen er een regel tekst onder het logo om te bevestigen dat de visuele connectie OK was.

Daarna kwam de geluidstest, en meerdere vreemde geluiden resoneerden. De geluiden die oorspronkelijk vervormd waren werden langzaam mooi, en veranderden in toonhoogte en harmonie voordat het geleidelijk zachter werd, en uiteindelijk wegstierf. Toen dit gedaan was verscheen er een regel tekst om te bevestigen dat ook de geluidszenuw connectie OK was.

De aanvankelijke verbindingsprocedure ging verder. Zich nu verplaatsend naar het gevoel van aanraking en zwaartekracht, verdween het gevoel van mijn bed en gewicht langzaam. Terwijl de verbindingstest doorging met verscheidene zintuigen gaf het aantal OKs de succesvolle verbinding weer. Als FULLDIVE technologie verbeterd was dan zou dit proces dramatisch ingekort moeten zijn, en het enige wat ik kon doen was wachten tot het eindigde.

Uiteindelijk verscheen de laatste OK en het volgende moment bracht me vallende door de duisternis de kleuren van een regenboog in, een illusie van de wereld. Na door deze serie van ringen gepasseerd te zijn, was ik aangekomen in een andere wereld.

――Eigenlijk was het nog een beetje te vroeg om dat te zeggen. Uit te duisternis verscheen een account registratie interface. Het hoofd ALfheim Online LOGO verscheen geleidelijk, vergezeld door een zachte vrouwelijke stem.

De gegeven instructies volgen begon ik mijn account en personage te creëren. Op bortshoogte bevond zich een bleek en glanzend virtueel toetsenbord en ik voerde een gebruikers ID en wachtwoord in zoals werd gevraagd. Ik had vele jaren ervaring voordat ik SAO begon, dus dit proces was me een beetje vertrouwd. Sinds dit een downloadbaar MMO spel was zou ik normaal een betalingsmethode moeten kiezen, maar ik had dit spel gekocht en het kwam met een gratis proefperiode van een maand.

Als volgende koos ik een schermnaam voor mijn personage. Ik dacht er niet veel over, en vulde de naam <<Kirito>> in.

De naam was een ingekorte vorm van mijn echte naam '''Kiri'''gaya Kazu'''to''', en er waren niet veel mensen die dat wisten. Degene die het begrepen omvatte enkel het reddingsteam van het Ministerie van Binnenlandse Zaken, en zij die een nauw verband hielden, zoals bijvoorbeeld RECTO's president Yuuki Shouzou en die Sugou. Natuurlijk werden ook Agil en Asuna, die nog wakker moest worden, geincludeerd. Zelfs Suguha en onze ouders zouden er niet vanaf moeten weten.

In het SAO incident was geen enkel deel van deze informatie publiek gemaakt, zeker de schermnamen niet. Dit was omdat er in die wereld vaak gevechten waren tussen spelers en het resultaat en verschrikkelijk dood was in de echte wereld. Als onbelemmerde publicatie van deze informatie toegestaan was, zou het me niet moeilijk zijn om je het grote aantal rechtzaken dat zou worden aangespannen in te beelden.

Op dit moment werd de schuld voor het aantal doden in SAO volledig op de schouders can Kayaba Akihiko geplaatst, wiens verblijfplaats huidig onbekend is. Familieleden van spelers zijn nog steeds Argus voor schade aan aanklagen, en de gevolgen daarvan hebben voorgenoemd bedrijf om zeep geholpen, Dat is te zeggen dat terwijl het bedrijf dat volledig door Kayaba ondersteund werd vrijwillig het doek deed vallen was de nog steeds onvermijdbare stroom van rechtzaken compleet in lijn met de intenties van het land.

Met een lichte huivering realizeerde ik me dat de naam bekend was aan Sugou Nobuyuki, en omdat het een een nogal bekende naam is veranderde ik het van geromanizeerde vorm naar kana. Mijn geselecteerde geslacht was, natuurlijk, mannelijk.

Daarna adviseerde de stem me om mijn personage te creëren. Dit is waar een speler kan kiezen hoe hun personage eruit gaat zien. De vele parameters worden random geselecteerd en het systeem legt niet uit hoe ze veranderd konden worden. Wat me vooral lastig viel was het feit dat er een aanvullend bedrag betaald zou moeten worden om mijn uiterlijk te veranderen. Het maakt niet uit echter, alles is goed.

Er zijn negen verschillende rassen om uit te kiezen tijdens het besluiten van de rol can mijn personage. Elk ras had hun eigen krachten en zwaktes welke uitgelegd kunnen worden voordat ik moet kiezen. Salamanders, Sylphs en Gnomen zijn vrij normaal in RPG's maar Caith Sith en Kabouters niet zo zeer.

Ik was niet can plan om dit spel te serieus te spelen, dus was alles goed voor me. Omdat ik het aanvankelijke zwarte thema van de kleding leuk vond selecteerde ik de <<Spriggan>> en drukte ik op OK.

Nadat ik de aanvankelijke setup afgemaakt had klonk de kunstmatige stem en zei "Veel geluk". Ik werd opnieuw de vortex van licht ingestuurd. Volgens de stem werd ik naar de geboorteplaats van mijn ras, de Spriggans toegestuurd, als beginpunt voor het spel. De sensatie van de grond onder mijn voeten verdween, om verplaatst te worden door een zwevend gevoel, en daarna bij het gevoel van het vallen naar een nieuwe wereld. Helder licht markeerde de transitie en de nieuwe wereld verscheen gelijdelijk en kreeg diepte. Ik was van hoog boven uit de duisternis naar het dorp aan het vallen.

Na twee maanden weg van FullDive prikkelde de stimulatie opnieuw mijn zenuwen. Op deze manier kwam ik langzaam dichterbij het slanke kasteel in het midden van de stad――

Op dat moment.

Het landschap voor mijn ogen bevroor opeens. Defecten verschenen hier en daar terwijl sommige van de polygonen verdwenen, en een geluid als bliksem kon door de wereld heen gehoord worden. De resolutie van alle objecten verminderde drastisch, mozaiek-achtig en de wereld loste op en stortte volledig in.

"W―what op deze aardbol!?"

Niet eens het geluid van mijn kreet kon gehoord worden―― Ik begon opnieuw te vallen. Met geen einde aan de wijd uitgestrekte duisternis viel ik naar de grond in continuee vrije val.

"Wat moet ik nu doen?! AHHHHHHHH!"

Mijn geschreeuw werd geabsorbeerd door de duisternis van de leegte voordat het geleidelijk verdween.

===Referenties===
<references />

<noinclude>
{| border="1" cellpadding="5" cellspacing="0" style="margin: 1em 1em 1em 0; background: #f9f9f9; border: 1px #aaaaaa solid; padding: 0.2em; border-collapse: collapse;"
|-
| Terug naar [[Sword Art Online:Volume 3 Voorwoord|Voorwoord]]
| Naar [[Sword Art Online BE|Overzicht]]
| Verder naar [[Sword Art Online:Volume 3 Hoofdstuk 2|Hoofdstuk 2]]
|-
|}
</noinclude>

Sword Art Online:Volume 3 Hoofdstuk 1

2013-03-08T21:23:50Z

GlacialisD: /*Vol 3 Hoofdstuk 1*/

Katon, koton.

De eenvoudige houten schommelstoel maakte zachte geluiden terwijl het heen en weer bewoog op de veranda.

Het zachte zonlicht van late herfst scheen door de kruin van een cypress. Een lichte bries blies teder over het oppervlakte van een ver meer.

Haar wangen lagen op mijn borst, terwijl ze zachtjes ademhaalde en in slaap viel.

De tijd, gevuld met een gouden kalmte, bleef gestaag doorstromen,

Katon, koton.

Ik schommelde de stoel en streelde teder het kastanjebruine haar van het meisje. Alhoewel ze al in slaap was, verscheen er een lichte glimlach op haar lippen.

Een groep elfjes speelden in de voortuin. De rundvleesstoofpot in de keuken simmerde verder met een hoorbaar gebubbel. Ik wenste dat deze liefelijke wereld, in een klein huis diep in het hart van het woud, voor eeuwig door zou gaan. Maar ik wist dat dit een onmogelijke wens was.

Katon, koton.

Terwijl de poten van de stoel geluid bleven maken, viel het zand des tijds weg, korrel voor korrel.

Ik probeerde het meisje dichter naar mijn borst te trekken, alsof ik weerstand bood aan het Lot.

Echter, mijn armen omhelsden enkel lucht.

Mijn geschrokken ogen sprongen snel open. Haar lichaam, wat slechts een seconde geleden tegen me aan had geleund was volledig verdwenen. Ik stond op uit de stoel en keek rond in het gebied.

Als het gevallen doek van een toneel verduisterde de kleur van de zonsondergang standvastig. De sluipende duisternis begon het gehele woud pikzwart de verven.

Ik stond rechtop in de ijzige winterwind en riep haar naam uit.

Maar er kwam geen antwoord. Niet in de voortuin waar de elfjes speelden, noch in de keuken―haar gedaante kon nergens meer gevonden worden.

Voordat ik het me realizeerde was het gehele huis omringt door duisternis. Het meubilair en de muren van het huis begonnen uit elkaar te vallen en the verdwijnen alsof het van papier gemaakt was. Enkel de schommelstoel en ikzelf bleven achter in deze duisternis. Zelfs nu er niemand op de stoel zat, bleef het zonder verandering heen en weer schommelen.

Ik sloot mijn ogen, bedekte mijn oren, en verzamelde al mijn kracht om haar naam uit te roepen.

Mijn ogen opende snel voor de duidelijke en luide stem. Ik wist niet langer of ik slechts in mijn droom geschreeuwd had, of dat ik het in werkelijkheid uitgeroepen had.

Liggend op het bed sloot ik mijn ogen en probeerde ik terug te gaan naar het begin van mijn droom. Ik gaf echter snel op, en na een tijdje opende ik traag mijn ogen weer.

Dunne houten planken kwamen in zicht, in plaats van de witte panelen van ziekenhuismuren. Ik lag op een zacht matras bovenop katoenen lakens, in plaats van een zeker gelmateriaal.

Dit is mijn ― Kirigaya Kazuto's kamer in de echte wereld.

Ik hief mijn bovenlichaam op, en keek rond in mijn omgeving. de 6-mats kamer had een ongewone vloer gemaakt van natuurlijk hout. Slechts drie meubilairstukken konden gevonden worden in de kamer: Een computer harddrive, een router, en het bed waar ik op zat.

Een oud uitziende helm was geplaatst op het midden van de verticaal rijzende routers.

De naam ervan was <<Nerve Gear>>, een fulldive model VR interface, die me twee jaar lang in een virtuele wereld gevangen had gehouden. Na een lange en moeilijke strijd was ik eindelijk vrij van het apparaat, en kon ik eindelijk de echte wereld zien, voelen en aanraken.

Ja, ik was terug.

Maar zij die haar zwaard had gehanteerd, en haar hart met mij had gedeeld was...

Pijn trof opeens mijn borst, en ik verschoof mijn blik weg van de Nerve Gear en stond op. Ik wierp mijn blikop de spiegel die aan de muur hing, het ingebedde EL paneel op de muur duidelijk de huidige datem en tijd weergevend.

Zondag, 19 januari, 2025. 7:15 AM

Twee maanden waren al voorbij gegaan sinds ik terugkeerde naar de echte wereld. Alhoewel de zwaardvechter Kirito en de huidige Kirigaya Kazuto hetzelfde uiterlijk zouden moeten hebben, was mijn verloren lichaamsgewicht nog niet volledig hersteld, waardoor het benige lichaam onder mijn T-shirt extreem zwak was.

Ik merkte opeens twee lijntjes van tranen glinsterend op mijn gezicht op in de spiegel, en veegde ze weg met mijn rechterhand.

"Ik ben in een complete huilenbalk veranderd... Asuna."

Mompelde ik, en liep naar een groot raam aan de zuidkant van de kamer. Ik opende de gordijnen met beide handen en het verblindende zonlicht van een winterochtend keurde de binnenkant van mijn kamer een licht geel.

<center><span style="font-size: 250%;">* * *</span></center>

Kirigaya Suguha was ontzettend blij, terwijl ze over het ijs op de binnen plaats liep, en toen versnelde.

De sneeuw die twee dagen geleden was gevallen was nog niet volledig gesmolten, en de mid-januari ochtendlucht was extreem koud.

Ze stopte aan de rand van een vijver, die was bedekt met een dun laag ijs, en zette de shinai<ref>Een shinai is een wapen dat word gebruikt voor training en competitie van kendo.</ref> in haar rechterhand neer tegen de stam van een dichtbijzijnde zwarte den. Om de dralende slaperigheid uit haar lichaam te verdrijven nam ze verscheidene diepe ademtuigen, plaatste beide handen op haar knieen en begon haar rek oefeningen.

Haar spieren, die nog volledig moesten ontwaken, warmden langzaam op. Eers kwamen de knieen, en daarna voelde ze de prikkelende sensatie van bloed dat begon te circuleren in haar kalven en enkels.

Suguha strekte zich om recht naar beneden te reiken met beide handen,geleidelijk haar rug buigend? totdat ze abrupt stopte. Het gladde ijs dat zich gevormd had over het meer reflecteerde haar verschijning terug naar haar.

Haar korte haar, boven haar wenkbrauwen geknipt, en in lijn met haar schouders was zwart, met lichte hinten van blauw. Haar wenkbrauwen deelde dezelfde inktzwarte kleur en waren erg dik, terwijl twee ogen gevuld vol onbuigzame wil onder hen lagen. Gecombineerd had haar weerspiegeling een schijnbaar jongensachtig uiterlijk. De traditionele witte dõgi en lange zwarte hakama<ref>Een dōgi is een uniform voor training, gebruikt bij vechtsporten. Een Hakama is een type van traditioneel japanse kleding</ref> die ze droeg accentueerde dit enkel.

――''Zoals ik dacht... Ik lijk gewoon niet op... Mijn Onii-chan... ''

Het was een gedachte die haar hoofd vaak vulde in recente dagen. Ze dacht er elke keer dat ze haar eigen gezicht bij de badkamer ingang zag. Het was niet dat ze iets tegen haar uiterlijk had; ze gaf er weinig om om mee te beginnen, maar vanaf het moment dat haar broer Kazuto was teruggekeerd naar dit huis, waren haar gedachten onbewust begonnen met vergelijkingen trekken.

――''Het maakt niet uit, hoe lang ik er ook over na denk.''

Suguha schudde haar koppige hoofd en ging verder met rekken.

Nadat ze klaar was met rekken pikte ze de shinai die nog steeds tegen de zwarte den stond op. Ze hield het vast, de vertrouwdheid in haar palm van het lange gebruik voelend. Daarna rechtte ze haar rug, en nam ze een gecentreerde houding aan.

Ze nam een diepe ademtuig terwijl ze haar houding aanhield― en haalde toen opeens, met aangescherpte kracht direct naar voren uit met haar shinai. Haarscherpe bewegingen leken de ochtendlucht te snijden, wat een aantal mussen deed schrikken, waardor ze allemaal van de tak boven haar hoofd afvlofen.

Het Kirigaya familie huis was een oude japanse woning dat zich bevond in de oudere straten van zuid Saitama. De gehele uitgestrekte familie had er gleefd, aangezien Suguha's grootvader, die vier jaar geleden overleden was, een erg strict en ouderwets persoon was.

Hij was in dienst van de politiemacht voor vele jaren en was een beroemd Kendo beoefenaar tijdens zijn jeugd. Hij had gehoopte dat zijn enige zoon, die Suguha's vader was, in zijn voetstappen zou doorgaan op het pad van kendo. Haar vader had de Shinai vast gehouden tot de middelbare school, maar gaf het daarna gemakkelijk op om in Amerika te studeren, en hij vond eventueel werk bij een buitenlandse verzekeringsmaatschappij. Nadat hij werd overgeplaatst naar de Japanse vestiging ontmoette en trouwde hij Suguha's moeder Midori, maar ging door met een leven vol routine reizen dwars langs de Stille oceaan. Rond die tijd had Suguha's grootvader zijn passie herleid naar haar en Kazuto, die één jaar ouder was.

Suguha en haar broer werden gedwongen om zich bij de buurt kendo dojo aan te sluiten tijdens de basisschool. Maar door hun moeders invloed als een redacteur voor een computersysteem-tijdschrift, had haar broer meer van een toetsenboerd dan een shinai gehouden en was binnen twee jaar bij de dojo weg gegaan. Suguha was echter niet zoals haar broer. Ze had een affiniteit met kendo gevonden en hield vol met haar shinai zelfs nadat haar grootvader was gestorven.

Suguha was nu 15 jaar oud. Verleden jaar was ze ver genoeg gekomen in de schoolskampioenschappen om als een van de beste in het land beschouwd te worden. Tegen de Lente aan was ze al door een van de beroemdste scholen in het land gewerfd.

Echter??

In het verleden was ze nooit haar weg voorwaarts verloren. Ze hield echt van kendo: Niet alleen vervulde het de verwachtingen van de mensen om haar heen, het had haar ook gelukkig gemaakt.

Maar twee jaar geleden, toen haar broer betrokken raakte in het incident dat heel Japan had geschokt, sproot beroering op in haar hart. Men kon zeggen dat ze er diepe spijt van had. Vanaf het moment dat haar broer Kendo had opgegeven toen ze zeven jaar oud was had er zich een groot gap tussen hun twee gevormd, en Suguha was extreem spijtig dat ze nooit de moeite had gedaan om deze rift the sluiten.

De broer die de shinai had verlaten bracht zich elke dag in computers verdiept door, alsof hij zijn verdere dorst wilde lessen. Hij had een machine hebouwd van onderdelen en hielp daarna zijn moeder het te programmeren sinds hij een jonge basisschoolleerling was. Voor Suguha was de stof waar hij over praatte net een buitenlandse taal.

Natuurlijk had school Suguha wat geleerd over computergebruik en ze had een kleine computer op haar kamer. Echter, haar kennis van computers was slechts gelimiteerd tot email uitwisseling en surfen op het web; Het was onmogelijk voor haar om de wereld waarin haar broer leefte te begrijpen. Dit was in het bijzonder het geval voor de genetwerkte RPG spellen waar haar broer verslaafd aan was, wat voor haar altijd verfoeilijk aangevoelt had. Sindsdien had ze een vals imago gedond, maar had het onmogelijk gevonden om intiemer met andere mensen te worden, die ook met een vals masker rondgingen.

Sinds hun jeugd hadden Suguha en haar broer een bond gehad die zo intiem als beste vrienden, maar toen haar broer haar verliet voor een andere wereld had Suguha haar eenzaamheid begraven door zich volledig aan Kendo te wijden. De afstand tussen hun was zich blijven vergroten en hun dagelijkse gesprekken werden steeds zeldzamer; Voordat Suguha het zich had gerealizeerd was hun relatie afgetakeld naar een slechts normale.

Maar om eerlijk te zijn voelde Suguha zich constant alleen. Ze wilde meer met haar broer praten. Ze wilde haar broers wereld begrijpen, wilde dat haar broer zou komen kijken naar haar competities.

Echter, net toen ze deze gevoelens uit zou drukken gebeurde dat incident.

Het verschrikkelijke incident genaamd "SWORD ART ONLINE". Tienduizend jongeren vanover heel Japan werden gevangen gehouden door een elektronische kooi en vielen in een lange slaap.

Haar broer werd opgenomen in een groot ziekenhuis in Saitama en toen, de eerste keer dat Suguha hem had bezocht...

Toen ze haar comatoze broer zag, beteugeld aan het ziekenbed met vele strengen, en verhuld door door die vreselijke helm barstte Suguha in tranen uitgebarsten. Het was de eerste keer sinds haar geboortedat ze gehuild had. Ze hield haar broer eenvoudigweg vast en weende.

Er zou misschien nooit meer een andere kans zijn om woorden met hem te wisselen. Waarom had ze niet eerder geprobeerd om de afstand tussen hun te verkleinen? Het had niet zo moeilijk hoeven zijn; het zou mogelijk voor haar moeten zijn geweest.

Het was toen dat ze serieus begong te heroverwegen of ze door zou moeten gaan met Kendo en wat haar ware gevoelens waren. Maar ze was de weg zo kwijt dat ze het antwoord nooit gevonden had. Tijdens haar veertiende en vijftiende levensjaren, toen ze haar broer niet kon zien had Suguha zich ingeschreven op een middelbare school op basis van het advies van anderen om haar heen, maar of ze verder zou moeten gaan op dit pad was een twijfel in haar hart die niet weg wilde gaan.

Als haar broer terug zou komen zou ze zeker weten veel met hem praten. Ze zou zich ontdoen van al haar verwarring en angsten, en hem botweg haar gedachten vertellen. Toen, twee maanden geleden, nadat Suguha haar besluit had genomen, deed zich een wonder voor. Haar broer had op eigen kracht de vloek verbroken en was terug gekomen.

――Maar tegen die tijd was de relatie met haar broer al zwaar veranderd. Suguha had persoonlijk van haar moeder Midori gehoord dat Kazuto niet haar echte broer, maar eigenlijk een neef was.

Haar vader Minetaka was enig kind, maar haar moeder Midori had een oudere zus die vroeg overleden was; Suguha wist dit echter niet. Als gevolg daarvan, toen Suguha leerde dat Kazuto het kind was van haar moeders zus, had ze niet zeker geweten wat voor type relatie ze zouden onderhouden. Zouden ze wat afstandelijker moeten zijn? Zouden ze hetzelfde moeten blijven? Ze had geen idee hoe ze zich over deze relatie zou moeten uitdrukken.

''...Ja, dat is een ding dat niet zou veranderen...''

Terwijl Suguha over dit alles nadacht bracht ze haar shinai scherp neer alsof om haar eigen gedachtengang af te snijden. Het was te erg om die lijn van gedachten te volgen, dus begon ze haar oefeningen met de shinai om haar aandacht ergens anders op te richten.

Toen ze klaar was met het nodige aantal sets was de hoek van de ochtendzon aanzienlijk veranderd. Ze veegde het zweet van haar voorhoofd, zette de shinai neer en keerde zich terug om naar haar huis.

"Ah..."

Het moment dat ze richting het huis keek, bevroor Suguha opeens in haar voetstappen.

Ze was zich er niet van bewust geweest dat Kazuto, die een sweater droeg en op de veranda zat, in haar richting aan het kijken was geweest. Toen hun blikken elkaar kruiste glimlachde hij en zei:

"Goedemorgen."

Terwijl hij dat zei gooide hij haar het kleine flesje water in zijn linkerhand toe. Suguha ving het in haar rechterhand en antwoordde:

"Goedemorgen... Serieus, als je me aan het bekijken was had je iets moeten zeggen."

"Maar het leek alsof je je diep concentreerde."

"Niet echt, zo ben ik altijd."

Suguha voelde zich heimelijk erg blij dat ze in staat waren om op zo een natuurlijke wijze met elkaar te praten deze laatste twee maanden. Ze koos een plek aan Kazuto's rechterkant, op delicate afstand van hem, en zat toen neer. De shinai aan de kant zettend opende ze het flesje en bracht het naar haar lippen; het koude water doordrong haar hete lichaam en voelde verfrissend aangenaam.

"Ik zie dat je er deze hele tijd mee door bent gegaan..."

Kazuto pakte de shinai van Suguha op en zwong het lichtjes met zijn rechterhand vanuit zijn zittende positie. Hij boog onmiddelijk zijn hoofd naar één kant en zij:

"Zo licht..."

"Huh?"

Suguha bewoog het flesje bij haar mond vandaan en keek naar Kazuto.

"Deze is gemaakt van echt bamboe, dus het is eigenlijk vrij zwaar. Het is zo'n 50 gram zwaarder dan degenen die van koolstof gemaakt worden."

"Ah, uh huh. Dat... is enkel wat ik voelde... maar wanneer het op vergelijking aankomt..."

Kazuto stal opeens het flesje uit Suguha's handen en drank snel al het overgebleven water op.

[[Image:Sword Art Online Vol 03 - 029.jpg |thumb]]

"Ah..."

Suguha's gezicht begon rood te worden zonder er ook maar over na te denken. Ze pruilde haar lippen en zei ongelukkig.

"W-Waar probeer je het mee te vergelijken?"

Kazuto zette het lege flesje op de veranda neer en stond toen zonder te antwoorden op.

"Hé, zou je een oefengevecht met mij willen houden?"

Verbluft keek Suguha Kazuto recht in het gezicht aan.

"Zoals in... een wedstrijd?"

"Ja."

knikte Kazuto alsof het vanzelfsprekend was, ook al had hij geen enkele interesse in kendo.

"Hoe zit het met beschermers...?"

"Hmm, het is waarschijnlijk niet erg als we ze niet dragen... maar het zou slecht zijn als Suguha verwond werd. Ik denk dat de beschermers van grootvader hier nog ergens liggen, dus laten we naar de dojo gaan."

"oooh."

Suguha vergat haar eerdere aarzeling helemaal en vroeg zich af waarom hij opeens zoiets zou zeggen; ze glimlachte en zei:

"Ben jij niet zelfverzekerd? Te proberen een gevecht met een nationale kwartfinalist ui te lokken? Daarnaast..."

Haar gezichtsuitdrukking veranderde toen.

"Is je lichaam in order...? Je zou niet zo roekeloos moeten zijn..."

"Haha, ik zal je de resultaten van de dagelijkse rehabilitatie-oefeningen bij de sportschool laten zien."

Gnuifde Kazuto en begon rap naar de achterkant van het huis toe te wandelen. Suguha haastte zich om hem te volgen.

Het Kirigaya huis was een vrij groot kavel en de dojo was ten oosten van haar moeders kamer. Ze hadden grootvaders testament gevolgd en het niet afgebroken, dus gebruikte Suguha het voor haar dagelijkse oefeningen, onderhield het grondig, en bewaarde alle uitrusting daar.

De twee betraden de dojo met blote voeten, bogen naar elkaar, en begonnen zich respectievelijk voor te bereiden. Gelukkig was Grootvaders lichaamsbouw bijna hetzelfde als die van Kazuto; de beschermers die ze te voorscijn haalden waren oud, maar pastten precies net. Terwijl ze tegelijkertijd het vastknopen van de snoeren van de helm voltooiden, liepen de twee naar het midden van de dojo en bogen weer naar elkaar.

Suguha stond langzaam op vanuit haar hurkende positie, hield haar favoriete shinai stevig vast en nam een gecenteerde houding aan. In de tussentijd was Kazuto?

"W-Wat is dat. Onii-chan?"

Blurte Suguha zonder na te denken uit toen ze Kazuto's stand zag. Vreemd was de enige manier om het te beschrijven. Zijn linkervoet was half een lichaam naar voren, zijn heup was verlaagd en de shinai in zijn rechterhand werd met de punt bijna de vloer aanrakend naar beneden gehouden. Zijn linkerhand leek alsof het het handvat enkel voor de verschijning ervan vasthield.

"Als er hier een scheidsrechter was zou hij daar belachelijk boos om zijn."

"Het is goed zo, dit is mijn zwaardstijl."

Suguha haalde diepe adem en paste haar postuur opnieuw aan. Kazuto vergrootte de afstand tussen zijn voeten nog verder en verlaagde zijn zwaartepunt.

Suguha dacht er over na om met genoeg kracht om rechtstreeks een sterke slag op haar tegenstander te landen te beginnen, maar Kazuto's ongewone houding maakte haar onzeker over wat ze moest doen. Zelfs terwijl er een opening was, voelde het niet makkelijk om er voordeel van te nemen. De houding leek wel het resultaat van vele jaren van ervaring te zijn?

Dat kon echter niet mogelijk zijn. Kazuto had slechts voor twee jaar de shinai gehanteerd, toen hij zeven en acht was. Hij kon in die tijd alleen maar de beginselen hebben geleerd.

Alsof hij Suguha's verwarring opmerkte begon Kazuto zich opeens te bewegen. Hij rende in een lage hoek naar voren, alsof hij aan het zweven was, en zijn shinai sprong vanaf zijn lage rechterkant omhoog. Het was niet verrassend snel, maar aangezien het een plotseling aanval was, moest Suguha per reflex bewegen. En met haar rechtervoet open,

"Kote!!"<ref>Kote: hand and voorarm beschermers</ref>

Suguha zwiepte neer naar Kazuto's linker voorarm. Het zou perfect getimed moeten zijn geweest, maar haar slag sneed prachtig door niets dan lucht.

Het was een ongelooflijke ontwijking. Kazuto had zijn linkerhand van het handvat afghaald, en trok het naar zijn lichaam toe. Was dat zelfs maar mogelijk? Gericht op Suguha, die door verrassing onthutst was, snelde de shinai enkel in Kazuto's rechterhand vastgehouden verder. Verbijsterd ontweek ze verwoed.

Tegen de tijd dat de twee posities verruild hadden, zich naar elkaar omgedraaid hebbend terwijl ze weer afstand hielden, was Suguha's bewustzijn volkomen veranderd. Een aangename spanning vulde haar hele lichaam, alsof haar bloed aan het koken was. Deze keer was het Suguha's beurt om toe te slaan, haar sterkste punt, een voorarm slag―

Maar ook deze keer ontweek Kazuto het netjes. Hij trok zijn armen terug, twistte zijn lichaam, en liet Suguha's shinai op haardunne afstand langs hem glijden. Suguha was verbluft. Haar hogesnelheids aanvallen waren zelfs in de club befaamd, en ze kon zich geen enkele keer voor de geest halen dat het iemand was gelukt om al haar opeenvolgende aanvallen duidelijk te ontwijken.

Serieus nu, begon Suguha een felle aanval. Ze dreef de punt van haar shinai continue voort, sneller slaant dan iemand adem kon halen. Maar Kazuto bleef doorgaan met ontwijken en ontwijken. De onhaperende beweging van zijn ogen deed het lijken also hij de beweging van Suguha's shinai al volledig bevat had.

Geïrriteerd sloot Suguha met geweld de afstand en kruiste haar shinai met die van Kazuto. Tegen Suguha's goedgetrainde benen en torso begon Kazuto te wankelen onder de overwelmende druk. Zonder hem te laten ontsnappen gebruikt Suguha dat moment om een laatste slag richting Kazuto's hoofd te lanceren.

"Men!!"<ref>Men: helm en schouder beschermer.</ref>

'Ah', realizeerde Suguha zich een moment te late eindelijk. Ze had helemaal niets teruggehouden in die aanval en het kwam krachtig neer op de metalen rooster van Kazuto's hoofdbeschermer. Bashiin! Een hoge kletter galmde door de dojo heen.

Kazuto bleef terugwankelen voor een paar stappen voordat hij eindelijk stopte.

"B-ben je in orde, Onii-chan!?"

Vroeg Suguha koortsachtig. Kazuto wuifte lichtes met zijn linkerhand om te laten zien dat het goed met hem ging.

"...Ah, ik heb verloren. Sugu is echt sterk; Heathcliff kan echt niet worden vergeleken met jou."

"...Weet je zeker dat het wel goed gaat...?"

"Ja. Gevecht beeindigd."

Nadat hij dat gezegd had nam Kazuto een paar stappen terug, en maakte een paar nog vreemdere bewegingen. Hij zwierde de shinai in zijn rechterhand links en rechts. hield het toen naar zijn rug en maakte een "hyuhyun' geluid. Daarna rechtte hij zijn rug en ktabte de achterkant van zijn hoofd achter het masker met zijn linkerhand, wat een krakend geluid maakte. Dit alles maakte Suguha echt bezorgd.

"Ah, je hoofd werd geraakt, dus..."

"N-nee!! Het is enkel een oude gewoonte..."

Nadat ze naar elkaar hadden gebogen zat Kazuto neer in een formele positie en begon de snoeren van zijn beschermers los te maken.

De twee verlieten de dojo samen, gingen naar de waskamer en spoelde het zweet van hun gezichten. Ze had oorspronkelijk slechts een beetje rond willen spelen; ze had nooit verwacht dat het opeens zo serieus zou worden en dat het haar hele lichaam oververhit achter zou laten.

"Desalniettemin was ik echt verrast. Onii-chan, wanneer heb je geoefend?"

"Eh... Dat aanvalspatroon van mij... Het lijkt erop dat zwaardvaardigheden echt niet kunnen worden gehanteerd zonder systeemshulp."

Alweer mompelde Kazuto iets dat waar geen enkele wijs uit geworden kon worden.

"Maar dat was echt leuk. Misschien zou ik kendo opnieuw kunnen oppakken..."

"Echt!? Echt!?"

Suguha werd opeens energiek, terwijl een brede glimlach zich over haar gezicht vormde en ze begon aan te dringen voor een antwoord.

"Sugu, zou je het me willen leren?"

"O, natuurlijk! We zullen zeker weten samen trainen!"

"We zullen echter moeten wachten totdat mijn spieren hersteld zijn."

Kazuto knikte, en Suguha glimlachte volhartig. Het idee om weer samen kendo te beoefenen maakte haar zo blij dat de tranen in haar ogen sprongen.

"Hé... Onii-chan... Ik..."

Alhoewel Suguha niet begreep waarom Kazuto een hernieuwde interesse in kendo had, was ze nog steeds erg blij en wilde ze hem ook vertellen over haar nieuwe interesse. Ze veranderde echter snel van gedachten en slikte de woorden die ze zou hebben gezegd terug.

"Hm?"

"Erh... Ik denk dat ik het voor nu maar geheim moet blijven."

"Wat bedoel je daarmee!?"

De twee droogden hun hoofden af en keerden door de achterdeur terug naar het hoofdgebouw. Hun moeder Midori werkten altijd in de ochtenden, dus Suguha en Kazuto maakten om de beurt ontbijt.

"Ik ga douchen, heb jij nog plannen voor vandaag Onii-chan?"

"Ah... Vandaag, Ik... Ik ga naar het ziekenhuis toe..."

"..."

Suguha's goede humeur zonk opeens toen ze zijn zachte antwoord hoorde.

"Ik begrijp het, je gaat die persoon ontmoeten."

"Ah... Dat is het enige wat ik op dit punt kon doen."

Die persoon was de allerbelangrijkste voor hem in die andere wereld, en Suguha had dit een maand geleden rechtstreeks van hem gehoord. Toendertijd was Suguha in Kazuo's kamer; de twee hadden naast elkaar gezeten, en Kazuto had een kop koffie koffie gekoesterd, terwijl hij alle details had uitgelefd. De Suguha van voorheen zou nooit hebben geloofd dat het mogelijk was voor iemand om verliefd te worden in de virtuele wereld. Maar nu kon ze het min of meer begrijpen. Daarnaast―zouden elke keer dat Kazuto over die person sprak, tranen in zijn ogen opkomen.

Kazuto had gezegd dat ze samen waren tot het allerlaatste moment. Dat hun twee zeker weten samen naar de echte wereld terug zouden keren, maar terwijl Kazuto's bewustzijn wakker werd, was die persoon enkel blijven slapen. Niets was gebeurd― Of misschien was er iets gebeurd, maar wist niemand er over. Sinds die tijd zou Kazuto zolang hij er tijd voor had het ziekenhuis bezoeken, om die persoon te zien.

Suguha kon het duidelijk vor zich zien. Kazuto die naast die slapende persoon zat, haar hand vasthoudend net als zij ooit de zijne had vastgehouden, en zonder ophouden naar haar uitroepen. Zodra ze dat beeld had opgeroepen, welde er een onbeschrijfbaar gevoel op in haar hart. Haar borst verstrakte pijnlijk, en elke ademhaling voelde moeilijk. Ze omhelsde zichzelf strak met beide handen, en zat precies waar ze was neer.

Ze wilde dat Kazuto door bleef lachen. Sinds hij teruggekeerd was uit die wereld was Kazuto een stuk opener geworden dan voorheen. Hij was meer met Suguha gaan praten. Hij was zelfs tederder gewoorden en maakte niet langer onredelijke eisen. Het was net alsof ze waren teruggekeerd naar hun jeugd. Daarom realizeerde ze hoe belangrijk die persson precies was, toen ze haar broers tranen zag. Op dat moment begon ze zichzelf te overtuigen.

――''Maar ik, ik heb het me al gerealizeerd...''

Terwijl Kazuto zijn ogen sloot om terug te denken aan die persoon voelde Suguha zich alsof haar hart niet kon stoppen met pijn doen. Alsof ze wanhopig een andere emotie probeerde te verbergen.

――''Hé, Onii-chan, ik, ik denk dat ik het al weet.''

De broer en zus van eerder waren neef en nicht geworden; maar zelfs Suguha kon niet begrijpen hoe het zo was afgelopen.

Maar iets was veranderd. Alhoewel ze er niet echt over na had gedacht tot dit moment, bleef er een klein geheim flikkeren in haar hart.

Misschien was het mogelijk dat ze van Onii-chan liefhad. Maar als het zoals dit was, dan was dat vast goed.

<center><span style="font-size: 250%;">* * *</span></center>

Na mijn bad, trok ik nieuwe kleren aan en vertrok op de fiets die ik net ongeveer een maand geleden gekocht had. Met de fiets waren de 15 kilometer tot mijn bestemming vrij ver weg, maar de last was precies goed voor de nog herstellende mij.

Mijn reis nam me naar een recent gebouwd ziekenhuis in de buitenwijken van Tokorozawa City, in het Saitama prefectuur.

De topafdeling van het ziekenhuis, was waar zij stilletjes lag.

Twee maanden geleden, bovenaan de 75e verdieping van <<Aincrad>> had ik de laatste baas <<Holy Sword>> Heathcliff verslagen, en door dat te doen het dodenspel voltooid. Daarna ontwaakte ik in een ziekenhuiskamer. Wakker geworden vond ik dat ik teruggekeerd was naar de echte wereld.

Maar zij, mijn partner, mijn belangrijkste persoon, Asuna de <<Flash>>, was dat niet.

Het kostte vrij weinig moeite om navraag over haar te doen. Direct nadat ik weer bij bewustzijn was in een Ziekenhuis in Tokyo had ik de ziekenhuiskamer verlaten, met wankele stappen ronddwalend, en was spoedig ontdekt door de zusters die me terugbrachten. tientallen minuten later haastte een enkele man in een pak zich om mij een bezoek te maken, terwijl hij naar adem hapte. Hij verklaarde dat hij een vertegenwoordiger van het <<Ministerie van Binnenlandse zaken―SAO Tegenmaatregel Divisie>> was.

De organisatie met die grootse naam bleek direct na de uitbraak van het SAO incident gevormd te zijn, maar in die twee jaar was er niets dat ze konden doen. Echter, dat was ook onvermijdelijk. als ze achteloos met de server geknoeid hadden, zonder het beschermingsprogramma gemaakt door de programmeur Kayaba Akihiko, het meesterbrein achter dit voorval, te annuleren zouden tienduizend mensen hun hersenen vernietigd krijgen. Niemand wilde daar verantwoordelijk voor zijn.

Geregroepeerd hadden ze voorbereidingen getroffen om de status van de slachtoffers in het ziekenhuis beter te kunnen observeren. Hun enige hoop― een klein lichtje, maar een immense taak― was om de speler informatie door server data te overzien.

Zo kwamen ze mijn voortgang op de frontlinies te volgen. Rekening houdend met mijn level, positie en rol als vitale speler in de <<Grondveroveringsgroep>>, terwijl ik probeerde Sword Art Online uit te spelen. Daarom kwamen, toen SAO spelers dor het gehele land heen begonnen te ontwaken, Ministerie agenten naar mijn kamer gehaast, in de hoop beter te begrijpen wat er net gebeurd was.

Ik vertelde mijn condities aan de regeringsbeambte met de zwartgerimde glazen, die mijn gezichtsveld binnen kwam. Ik zou hun alles vertellen wat ik wist. In ruil daarvoor zouden zij mij vertellen wat ik wilde weten.

Hetgene wat ik wilde weten was, natuurlijk, Asuna's locatie. Na een paar minuten aan de telefoon had de bebrilde man zich omgedraaid en sprak, verwarring op zijn gezicht geëtst.

"Yuuki Asuna was opgenomen door een ander medisch instituut in Tokorozawa. Ze is echter nog niet ontwaakt... en niet alleen zij, maar 300 anderen verspreid over het land moeten ook nog wakker worden.

In het begin dachten ze dat dit eenvoudigweg het resultaat was van een vertraging van de server. Echter, uren waren dagen geworden en Asuna en de anderen werden nog steeds niet wakker.

Of dit het plot was van de vermiste Kayaba Akihiko dat nog steeds doorging of niet bracht over de hele wereld een grote opschudding te weeg. Maar mijn mening sprak dat tegen. Ik herinner me de vernietiging van Aincrad no, gehuld in de rode zonsondergang.

Hij had het zeker gezegd. Hij zou alle overlevende spelers vrijlaten. Bovendien had hij rond die tijd geen reden meer om te liegen. Hij had zich beslist laten verdwijnen met de rest van die wereld, hier geloof ik met heel mijn hart in.

Echter, of het nu een onvoorzien incident was, of in overstemming met iemands wil was de SAO server, die compleet geformateerd/gereset had moeten worden, blijven opereren. Asuna's Nerve Gear was geen uitzondering, haar ziel in de diepten ervan bindend. Wat diep daarbinnen gebeurde wist ik niet, maar als...als...als ik nog één keer terug kon keren naar die wereld―

Als Suguha wist wat ik toen gedaan had zou ze woedend zijn geweest. Een briefje achterlatend was ik mijn kamer in gegaan, had ik mijn Nerve Gear opgezet en startte de SAO Client op. Natuurlijk, echter, was er kil een foutmelding voor mijn ogen verschenen. <<Error: kan geen verbinding met de server maken>>.

Zodra mijn rehabilitatie was voltooid, mijn bewegingsvrijheid hersteld was, had ik van toen af aan tot het heden Asuna geregeld bezocht.

Dat was een extreem zware tijd. Het gevoel dat iets dat belangrijker voor me was dan wat dan ook onredelijk van me weggenomen was was pijnlijker dan welke physiek of mentaal letsel dan ook. Dit was nog verder het geval voor de huidige mij, machteloos als een kind.

De trip van 40 minuten doorzettend, aan het trappen op een lage snelheid, verliet ik de hoofdweg en keerde naar een windende, heuvelachtige weg. Al snel kwm er een enorm gebouw in zicht. Het was een hypermodern medisch privé-instituut.

De beveiligingsmedewerker bij de entree, op dit punt een bekend gezicht, deed de moeite niet om te vragen waarom ik daar was. Bij de receptie op de begane grond, die op een eersteklas hotel-lobby leek werd me een bezoekerspas gegeven. Ik spelde het op mijn borst en ging de lift in.

Binnen een paar seconden bereikte ik de hoogste etage, de 18e, en de deur ging langzaam open. Ik liep in zuidelijke richting door de lege gang. Deze etage had vele langetermijns patienten maar het was een zeldzame geberurentis om anderen hier te zien. Eindelijk kwam er aan het einde van de gang een lichtgroene deur in zicht. Er hing een dof naambordje op de muur naast de deur.

<<Yuuki Asuna>>, onder die weergave was een dunne gleuf, waar ik naartoe liep. Ik klikte de pas los van mijn borst en schoof de onderkant in de gleuf. De deur gleed open met een zwak elektronisch geluid.

Toen ik de kamer binnenkwam werd ik omringd door de verfrissende geur van bloemen. Verse bloemen die tegenstrijdig waren met het winterseizoen decoreerde de kamer. Het interieur van de ruime ziekenhuiskamer werd afgescheiden door gordijnen, wat ik langzaam binnenliep.

"Laat haar alstublieft wakker worden―". Ik raakte de stof aan, biddend voor een wonder, en trok het gordijn langzaam opzij.

De hoogwaardige intensive care unit was vergelijkbaar met degene waar ik in had gelegen ― Zelfs het matraswas hetzelfde. Zonlicht glanste van de witte lakens en viel teder op Asuna's gezicht. Als ik niet beter wist zou ik gedacht hebben dat ze sliep.

Toen ik haar voor het eerst bezocht, had ik deze gedachte: Zou ze het afkeuren dat ik haar zo zag? Zulke twijfels waren sindsdien verdwenen. Ze was gewoonweg te mooi.

[[Image:Sword Art Online Vol 03 - 043.jpg |thumb]]

Haar prachtig diep-kastanjebruin haar op het witte matras als water om haar heen; haar heldere witte huid met een zweem rose op haar wangen.

Van haar nek tot haarsleutelbeen leken haar gelaatstrekken precies zoals ze deden in die wereld. Lichte kersenrode lippen, lange wimpers, trillend alsof ze elk moment open zouden gaan. Als het niet aan die helm lag tenminste.

Nerve Gear. De drie bleke, knipperende LED lampjes waren als sterren aan het twinkelen, bewijs van de voortdurende werking ervan. Zelfs nu zat haar ziel nog gevangen in een of andere wereld. Ik nam haar kleine rechterhand beet met allebei de mijne en voelde haar warmte. De sensatie van haar ferme greep voelde precies zoals voorheen. Ik hield mijn adem in en probeerde wanhopig mijn tranen terug te dwingen terwijl ik uitriep...

"Asuna..."

Het gerinkel van haar wekker bracht me terug naar de werkelijkheid. Zonder dat ik het me realizeerde was het al middag geworden.

"Ik moet gaan Asuna. Ik zal snel weer komen."

Ik werd toen geattendeerd op het geluid van deuren die opengleden, en ik richtte mijn aandacht op de twee mannen die de ziekenzaal binnenkwamen.

"Oh, Kirigaya-kun, ik verontschuldig me voor deze verstooring."

Een oudere man stond voor hem met een kalme gezichtsuitdrukking, en deed de kaart in zijn hand terug in zijn zak. Uit zijn lichaamsbouw en verschijning kon je opmaken dat hij levendig en zelfverzekerd was, maar hij had grijs haar dat het resultaat was van zich voor twee jaar zorgen maken over zijn dochter. Dit was de vader van Asuna, Yuuki Shouzou. Ik had al eerder van Asuna gehoord dat haar vader ondernemer was maar dat deed niets om mijn verrassing te beperken toen ik er achter kwam dat hij de CEO van het elektronica bedrijf <<RECTO>> was.

Ik boog mijn hoofd licht en sprak.

"Hallo, sorry voor de onderbreking Yuuki-san."

"Maakt niet uit, maakt niet uit. Om je altijd hier zo te hebben komen zou ik degene moeten zijn om me te verontschuldigen. Ik weet zeker dat dat kind ook erg blij zou zijn."

Hij liep naar Asuna's kussen en streelde afwezig haar haar, terwijl hij bedroefd naar Asuna's gezicht keek. Een moment later introduceerde hij me de man die achter hem stond.

"Dit is een nieuw iemand. Hij is de directeur van ons onderzoeksinstituut, Sugou-kun."

Mijn eerste indruk van hem was een positieve. Hij was lang, droeg een donkergrijs pak en een geelgerimde bril balanceerde op de brug van zijn neus. Zijn ogen verschuilden zich achter dunne lenzen en zijn eeuwige glimlach maakte het plaatje af. Ik besloot dat hij nauwelijks voorbij de 30 was.

Hij reikte zijn hand uit en zei:

"Het is fijn je te ontmoeten. Ik ben Sugou Nobuyuki. Jij bent zeker die held, Kirigaya-kun."

"Kirigaya Kazuto, fijn je te ontmoeten."

Ik schudde Sugou's hand en draaide mijn hoofd in de richting van Yuuki Shouzou te kijken. Zijn hand ondersteunde zijn licht naar beneden gedraaide hoofd.

"Daarover, het spijt me. SAO's servers zijn al stilgelegd. Dit incident is bijna iets dat je op televisie zou zien. Hij is mijn meest vertrouwde zoon. Voor enkele tijd nu, heeft hij geen contact met de familie gehad.

"Directeur, deze zaak is―"

Sugou bevrijdde zijn hand en keerde zich naar Shouzou om te spreken.

"Volgende maand. Ik wil het iedereen duidelijk vertellen."

"Is dat zo? Maar is het echt in orde? Je bent nog vrij jong, en je leven is nauwelijks begonnen..."

"Mijn besluit staat vast. Ik wil voordeel nemen van deze periode dat Asuna nog mooi is... en haar een bruidsjurk te laten dragen."

"Het lijkt erop dat je dit doorgedacht hebt."

"Met dat neem ik afscheid. Tot weerziens Kirigaya-kun."

Hij knikte zijn hoofd, keerde zich om en liep de deur uit, en deed hem achter zich dicht. De enige mannen over in de kamer waren Sugou en mij.

Sugou Noboyuki bewoog zich langzaam naar de bedkant toe, tot hij tegenover mij stond. Hij streelde Asuna's kastanjebruine haar, geluidend maken terwijl zijn hand door haar haar bewoog. Het vulde me met een gevoel van walging.

"Toen je in het spel was leefde je met Asuna, is het niet?", zei Nobuyuki-san.

"...Uhm..."

"In dat geval kan onze omgang wat vermoeilijkt worden."

Sugou keek op, en we maakten oogcontact. Op dat moment realizeerde ik dat mijn indruk van deze man niet verder van de waarheid had kunnen zijn.

Achter zijn dunne glazen gaven zijn smalle pupillen men de indruk van sanpaku<ref>De term sanpaku refereert naar een iris die dermate klein is dat het slecht twee/derde of minder van de verticale as van het oog bedekt.</ref>, lippen in een lach gekruld. Dit samen gaf een gevoel van koude gevoelloosheid ad. Koud zweet liep over mijn rug,

"Over wat ik net zei..."

Sugou gaf me een verveelde glimlacht.

"Dat is, Asuna's huwelijk met mij."

"Ik kon geen woord uitbrengen. Wat had hij net gezegt? Sugou's opmerking omhulde mijn lichaam als een uitbarsting van kou. Na een paar ogenblikken van doodstilte lukte het me om uit te spatten, "Denk je dat ik je daar mogelijk mee weg zou laten komen?"

"Oh, zeer zeker. Om haar goedkeuring te krijgen in deze omstandigheden zou nogal onmogelijk zijn. Op papier ben ik de geadopteerde zoon van de Yuuki familie. In werkelijkheid echter heeft ze me al een tijdje gehaat."

Sugou's vingers naderden de lippen van Asina.

"Stop!"

Onbewust greep ik Sugou's hand en trok het weg van Asuna's gezicht.

Schreeuwend nu, riep ik uit, "Schoft... Hoe durf je Asuna's conditie uit te buiten?!"

"Uitbuiten? Nee nee, dit is ruim binnen de grenzen. Waarlijk, Kirigaya-kun. Wee the wat er gebeurd is met SAO's firma, <<Argus>>?"

Ik hoorde dat het opgebroken was."

"Correct. Ontwikkelingskosten, in combinatie met de schade heeft hun allen in de schulden gezet, en het bedrijf ging uiteindelijk bankroet. Als gevolg is het SAO server onderhoud nu de verantwoordelijkheid van de FullDive technologie afdeling van RECTO. Om specifieker te zijn, mijn afdeling."

Van de andere kant van het bed keerde Sugou zich om naar mij te kijken. Een kwaadaardige glimlach onthullened, bewoog hij beetje bij beetje dichter naar Asuna's wang.

"Dat is te zeggen. ze is nog in leven omdat ik haar dat toesta. Denk je niet dat ik als gevolg daarvan gecompenseerd zou moeten worden voor mijn problemen? Of heb ik het mis?"

Het horen hiervan versterkte enkel mijn overtuiging.

Deze man wilde Asuna's situatie uitbuiten, haar leven te gebruiken om zijn ambities te vervullen.

Hij draaide zich om en stond daar, en keek minachtend naar me. De glimlach verdeen van zijn gezicht. In een kille toon sprook hij verder.

"Ik weet niet wat er tussen hou en Asuna in het spel is gebeurd, maar ik wil je van nu af aan uit haar leven. Ik hoop dat je geen enkel toekomstig contact maakt met Yuuki en haar familie."

"Ik balde mijn vuisten, Boos op mijn onvermogen om iets te doen. Ik voelde me zo hulpeloos.

Verscheidene momenten van stilte passeerden. Toen zijn Sugou met een spottende toon:

"De huwelijksceremonie zal zich volgende week in deze zelfde afdeling plaatsvinden. Ik hoop dat je komt. Koester deze laatste ontmoeting, '' Hero-kun''"

Ik wilde een zwaard. Ik zou zijn hart doorsteken en zijn keel doorsnijden. Ik weet niet of hij zich van mijn innerlijke beroering bewust was, maar hij klopte me op mijn schouder, keerde zich om, en verliet beknopt de kamer.

Toen ik thuiskwam, brandde de herinnering aan ons treffen nog steeds vers in mijn gedachten. Ik lag op mijn bed en staarde in verbijstering naar de muur.

"Dat is, Asuna's huwelijk met mij."

"Ze is nog in leven omdat ik dat toesta."

Mijn ontmoeting met Sugou herhaalde zich keer en keer in mijn hoofd, als een film die vastzat in herhaling. Mijn hart voelde als een roodhete klomp van verwrongen metaal.

Maar―― Dit zou allemaal kunnen zijn geweest omdat ik een sterk gevoel van zelbewustzijn had.

Sugou is de persoon die altijd het dichtst bij de Yuuki familie was geweest. Dit was de reden dat hij in staat was om Asuna's verloofde te worden. Diep vertrouwd door Yuuki Shouzou, hield hij ook grote verantwoordelijkheid in RECTO. Asuna was waarschijnlijk al aan de man beloofd lang voordat we elkaar in Aincrad ontmoetten. Vergeleken met hem was onze tijd samen waarschijnlijk niet meer dan een illusie. De vernedering van het moeten overgeven van Asuna aan de kuren van die man, welke op hun best, als de grillen van een kleind kind waren.

Voor ons was de zwevende stad Aincrad de echte wereld. De beloftes die we daar uitgewisseled hadden, de woorden, schenen allen met de glans van een edelsteen.

"Ik wil voor eeuwig aan Kirito's zijde blijven――"

Asuna's woorden en glimlach slipten langzaam weg.

"Het spijt me... Het spijt me, Asuna...Ik...kan niets doen..."

Tranen van verdriet gleden van mijn gezicht. ''potsu, potsu'', bovenop mijn gebalde vuist.

<center><span style="font-size: 250%;">* * *</span></center>

"Onii-chan, de badkamer is vrij!"

Riep Suguha naar Kazuro's kamer, die op de eerste verdieping waren, maar er was geen antwoord.

Die avond, nadat hij terugkomen was van het ziekenhuis, had Kazuto zich in zijn kamer opgesloten, en kwam zelfs voor het eten niet naar beneden.

Suguha plaatste haar hand op de deurknop, maar aarzelde. Als hij niet meteen in slaap was gevallen had hij misschien kou gevat, beredeneerde ze, en zette kracht bij het draaien van het handel.

Kacha.~ De deur opende en toonde een verduisterde kamer.

Hij slaapt vast, dacht ze, en ze draaide zich om om haar kamer te verlaten toen een vlaag koude wind binnenblies, en haar deed rillen. Het raam scheen open te zijn. Er lijkt geen andere manier te zijn, dacht ze, haar hoofd schuddend.

Op haar tenen ging ze sachtjes door de kamer, op weg naar het raam... Enkel om haar broer op het bed gekruld te vinden, klaar wakker.

"Ah, Onii-chan, het spijt me, ik dacht dat je sliep", was Suguha's verbijsterde antwoord.

Na een paar momenten can stilte antwoordde Kazuto in een emotieloze stem, "Sorry, maar zou je me alleen kunnen laten?"

"Maar, maar, de kamer was zo koud..."

Suguha reikte uit en naam Kazuto's handen in die van haarzelf. Ze voelden ijskoud.

"Dit is niet goed. Je handen zijn bevroren; Je gaat kou vatten op deze manier. Haast je en ga douchen."

Wat licht van een straatlantaarn filterde naar binnen door de gordijnen, Kazuto's gezicht belichtend. Op dat moment begreep Suguha dat er iets met haar broer gebeurd was.

"Wat is er gebeurd?"

"Niets."

Zijn antwoord was niet meer dan een gesmoord gefluister.

"Maar..."

Zonder op haar antwoord te wachten begroef hij zijn gezicht in zijn handen. Zich voor Suguha verhullend zei hij met een tang van zelfhaat "Ik ben echt nutteloos. Het was niet lang geleden dat ik zwoor om nooit meer zulke moedeloze woorden te zeggen..."

Halverwege zijn woorden had Suguha al begrepen wat er geburd was. In een trillende, stille stem vroeg ze, "Zij... Asuna-san... was is er precies gebeurd?"

Kazuto's lichaam spande zich. In een lage stem, met pijn gevuld, antwoordde hij, "Asuna... is ergens heen gegaan... ergens ver weg. Een plaats... waar mijn handen haar niet kunnen bereiken..."

Dit keer was het haar duidelijk gemaakt. Om Kazuto te zien, terwijl hij tegenover haar huilde als een kind, het raakte Suguha's hart.

Ze sloot het raam, deed de gordijnen dicht, zette de air conditioner aan en zat neer aan zijn zijde. Ze aarzelde voor een ogenblik, voordat ze zijn houde handen weer in de hare naam. Kazuto's opgekrulde lichaam verslapte onmiddelijk.

Suguha fluisterde in zijn oor.

"Vrolijk op. Als ze echt de persoon is waar je van houdt zou je niet zo makkelijk moeten opgeven."

Deze woorden kwamen niet makkelijk, en het spreken ervan deed haar hart aanvoelen alsof het door een zwaard gesneden was. Een gevoel uit de diepte van haar hart gaf aanleiding to deze pijn. Ik hou van Kazuto-onii-chan, was het gevoel dat op dit moment sterk bij Suguha opkwam.

―― ''Ik ook, ik kan mezelf niet meer voorliegen.''

Suguha ondersteunde haar broer, hem zachtjes op zijn bed neerleggend. Zijn bedlakens vastpakken trok ze ze teder over zijn lichaam heen.

Ze wist niet hoe lang ze hem had vastgehouden, maar Kazuto's gedempt gehuil was het vredige geluid van slaap geworden. Suguha sloot haar ogen, en haar haart fluisterde stil naar hetzelf.

―''Mijn enige keuze is om op te geven. Het enige wat ik kan doen is dit gevoel diep, diep van binnen te begraven.''

Want in Kazuto's hart. daar was Zij al.

Tranen gleden stilletjes over Suguha's wangen, en daarna op de lakens, voordat ze snel volledig verdwenen.

<center><span style="font-size: 250%;">* * *</span></center>

Mijn zoete, vredige slaap werd onderbroken door een plotselinge golf van warmte.

Ik was nog niet volledig wakker, maar er zweefde een vreemde warmte over me, als zonlicht door boomtakken, en streelde mijn wang.

Ik hield mijn ogen dicht en omarmde het meisje dat naast me sliep. We waren dichtbij genoeg dat ik haar adem kon voelen, dus opende ik mijn ogen een beetje om te―

"Uwwah?!"

Ik slaakte een kreet, en sprong zo'n vijftig centimeter terug. Mijn lichaam sprong op in een zittende positie en ik keek snl om me heen.

Dit is wat ik altijd in mijn dromen gezien had. Aincrad, het boshuis op de tweeëntwintigste verdieping - onmogelijk. Delen van de werkelijkheid zijn hier, mijn kamer en mijn bed. Maar, op mij na, was er een ander persoon.

Ik was sprakeloos. Volledig wakker, klom ik snel mijn bed uit en lag de deken terug op zijn plaats. Met haar korte zwarte haar en dikke wenkbrauwen lag Suguha in haar pyjama slapen op mijn kussen.

"Hoe... hoe is dit..."

Na wat zorgvuldig nadenken herinnerde ik me wat er gisteravond gebeurd was. Dat is juist, het lijkt erop dat ik gisteravond nadat ik teruggekomen was van het ziekenhuis met Suguha gesproken had. Middenin in de wanhoop en pijn die me tot tranen gebracht hadden, had ze me getroost, en uiteindelijk was ik in slapen gevallen.

"Eerlijk nu, net een kind."

Nadat ik me een beetje beschaamd voelde, keek ik naar Suguha, die nog diep in slaap was. Ze zou dit niet moeten doen.

Ik herinnerde me plotseling dat er iets soortgelijks was gebeurd in 'die' wereld. Suguha is erg vergelijkbaar met dat beesttemmersmeisje dat ik ergens rond de 40e verdieping ontmoet had. Ook zij kroop im mijn bed, wat me soortgelijke problemen gaf.

Ik glimlachte toen ik me dat herinnerde. Mijn ontmoeting met Asuna en Sugou Nobuyuki bleef me met zorg vullen, maar de stekende pijn in mijn hart was gisteravond langzaam verdwenen.

Mijn herinneringen in die wereld - De zwevende stad van Aincrad - zijn belangrijke schatten voor mij. Blije herinneringen, trieste herinneringen ― te veel om te tellen ― maar al die herinneringen zijn echt, en ik zal ze ook niet anders behandelen, wat ook de overeenkomst tussen mij en Asuna om elkaar in deze wereld weer te moeten includeert. Er moest iets zijn wat ik kan doen.

Net toen ik dat aan het denken was, kwam van voor me Suguha's gemompelde slaapgepraat mijn oren binnen.

"Opgeven... is niet toegestaan..."

"Wat je zei is absoluut waar", fluisterde ik terug. Toen, opzittend, porde ik Suguha's gezicht met een vinger.

"Hé, word wakker, het is al ochtend."

"Hmmph."

Ze liet een ontevreden kreun uit. Ik reikte onder de dekens en kneep in haar wangen.

"Sta op, het is alweer best laat."

Suguha opende eindelijk haar ogen.

"Ah. Goedemorgen Onii-chan", mompelde ze, terwijl ze lui uit de deken uitkroop.

Toen keek ze naar verrast naar me, en ze wierp snel een blik rond de kamer. Haar halfgesloten, slaperige ogen schoten opeens wijd open en haar wangen werden rood.

"Ah! Uhm, ik..."

Haar oren werden rood, haar lichaam stijf, en ze sprong opeens op en rende zo snel als ze kon de kamer uit.

"Echt nou."

Ik schudde mijn hoofd en stond op om het raam te openen en nam een diepe adem van koude lucht om de vermoeidheid weg te drijven.

<<News>> kwam aan terwijl ik een nieuwe set kleding pakte om een bad te nemen.

Er was een elektronisch klinkend geluid en ik kon de emailwaarschuwing zien knipperen, dus zat ik neer en speelde wat rond met de EL aansluiting.

Sinds de afgelopen twee jaar dat ik geslapen had, had de computerstructuur vele veranderingen ondergaan. De goede oude HDD (Hard Disk Drive) was spoorloos verdwenen en verplaatst met een modernere SSD (Solid Storage Drive), die de nieuwe standaard was geworden en niet de ultrahoge volatiele MRAM voortbracht. Er was geen vertraging tijdens de overdracht, het gebeurde onmiddelijk. De email die gestuurde email was geupdate en de naam van de 'zender' is <<Agil>>.

Op de 50e verdieping van het hoofdblok van Aincrad woonde Agil, de eigenaar van de winkel in 'Algade.' We hadden elkaar voor het eerst ontmoet op de twintigste in Tokyo en hadden emailadressen uitgewisseld, maar dit zou onze eerste keer zijn dat we elkaar daadwerkelijk contacteerden. De berichtnaam las, "KIJK HIERNAAR". Toen ik het opende was er geen tekst, maar slecht een enkele bijgevoegde afbeelding.

Ik scrolde naar beneden en opende de foto op de monitor, en staarde nauw naar de afbeelding die werd getoond.

De compositie was ongelooflijk. Je kon van de karakteristieke kleur en het licht zien dat het duidelijk niet de echte wereld was, maar eerder een computer-gegenereerde wereld van illusie. Op de voorgrond van de afbeelding stond een gouden kooi met een witte tafel en een witte stoel. Een meisje, gekleed in een wit japon zat er in. Toen ik nauwkeurig door de kooi heen haar gezicht bekeek―

"Asuna!?"

De afbeelding was erg grof, maar dat meisje, met haar lange kastanjebruine haar was zonder twijfel Asuna, haar gezicht troosteloos en haar handen gevouwen op de tagel. Een nadere blik lieten transparante vleugels die achter haar uitstrekte zien.

Ik greep de telefoon van de tafel, en toetste snel het nummer dat ik in het telefoonboek gevonden had in. Het rinkelen moest slechts een paar seconden geduurt hebben, maar het voelde als uren. Eindelijk werd de lijn opgenomen en een diepe stem antwoordde de telefoon.

"Hallo―"

"Hé!! Waar gaat die foto in hemelsnaam over!?"

"Kijk, Kirito, stel jezelf op zijn minst eerst voor."

"Ik heb de tijd niet! Schiet op en vertel het me!!"

"Het is een lang verhaal, zou je hier kunnen komen?"

"Direct, ik zal gelijk daarheen komen."

Ik nam de moeite niet om op een antwoord te wachten, hing de telefoon op en greep een schoon set kleren. Ik heb nooit in mijn leven zo snel gedoucht, mijn haren afgedroogd en mijn schoenen aangetrokken. In een mum van tijd zat ik op mijn fiets en vertrok. Noch had deze weg ooit zo lang geleken, ook al had ik hem al ontelbare keren gebruikt.

Agil's café en barzaak bevind zich in Taito Okachimachi. Ik zag snel het zwarte schutbord en het metalen uithangbord met twee dobbelstenen, vandaar de naam, <<Dicey Café>>.

Ik opende de deur en werd verwelkomt met het rinkelende geluid van de bel op de deur. De kale man achter de bar keek naar me op en lachte. Er was geen klant in zicht.

"Oh, je bent erg snel."

"De zaken zijn slecht als gewoonlijk. Hoe op deze aardbol heeft het deze twee jaren precies overleeft?"

"Natuurlijk, het is nu langzaam, maar het neemt toe tijdens de avond."

Het lichthartige gesprek kalmeerde me een beetje, alsof ik terug was in die wereld.

Onze ontmoeting was iets dat eind verleden maand gebeurd was. Toendertijd had ik de echte namen ven adressen van zekere spelers van leden van het Ministerie van Binnenlandse Zaken ontvangen. Klein, Nishida, Silica en Lisbeth onder andere. Alhoewel er veel spelers waren die ik weer wilde zien, waren ze allemaal naar de echte wereld teruggekeerd, en in contact blijven was moeilijk. De eerste plaats die ik bezocht zou deze winkel zijn.

"Dus, wat is het dat je me wilde vertellen?"

De winkeleigenaar leek een beetje ontevreden.

Zijn echte naam is Andrew Gilbert Mills. Ik vind het geweldig dat hij ook in de echte wereld een winkel runt.

Hoewel hij Afrikaans-Amerikaans was van geboorte, hadden zijn ouders Japan aardig gevonden, en hij had zijn café-bar hier in Okachimachi op 25 jarige leeftijd geopend. Daar bovenop had hij, onder zijn klanten, mooie, virtueuze vrouw gevonden. Daarna had, ook hij, voor twee jaar in de wereld van SAO had vastgezeten. Toen hij terugkeerde was de winkel waarvan hij volledig verwacht had dat hij allang gesloten gered door de inspanningen van zijn vrouw. Waarlijk een aangrijpend verhaal.

Om eerlijk te zijn was het vreemd dat er niet veel klanten waren. De winkel had een compacte layout, met slecht vier stoelen en een bar. Een lichte en kleurvolle plaats die zowel aantrekkelijk als relaxend was.

Ik zat op een leren kruk, bestelde een kop koffie en begon Agil te ondervragen over de afbeelding.

"Dus, waar gaat die afbeelding over?"

De winkelmanager antwoordde niet gelijk. In plaats daarvan keek ik toe terwijl hij een rechthoekige pakje van onder de bar voortbracht, en het naar me toe duwde.

De verpakking was duidelijk dat van spel-software. Ik nam in het bijzonder aandacht van het duidelijke merk <<AmuSphere>> op de rechterbovenhoek.

"Ik heb niet eerder van dit merk hardware gehoord."

"<<AmuSphere>>. Het is uitgekomen toen we nog in die wereld waren. Het is de volgende generatie van FullDive technologie, de opvolger van Nerve Gear.

Terwijl ik het logo bekeek met gemixte gevoelens gaf Agil me een simpele uitleg.

Na het incident kwam Nerve Gear bekend te staan als 'een duivelsmachine', en geen enkele fabrikant waagde het om zich in het FullDive genre van spel-technologie te betrekken. Echter, 6 maanden na het SAO incident werd er een nieuw bedrijf opgericht met de slogan "Absolute beveliging." Het bracht de Nerve Gear opvolgmodellen uit, en omdat we toendertijd in Aincrad gevangen zaten, wisten we hier niets vanaf.

Dat hielp me om de situatie beter te begrijpen, maar omdat ik niet al te veel aandacht besteden aan spellen na wat er gebeurd was, had ik er nog geen helder begrip voor.

"Dus, dit is ook een VRMMO?"

Ik hield het in mijn handen een inspecteerde het zorgvuldig. De afbeelding gaf een diep woud met een overhangende volle maan weer, recht voor een meisje gekleed in fantasy-uitrusting. Met een zwaard in de hand vloog ze door de lucht met een set transparante vleugels. Onder de illustratie een titel ― <<ALfheim Online>>.

"ALfheim... Online? Wat betekend dat?"

"Precies zoals de naam klinkt. Het betekend 'Elventhuis.'"

"Elf? Het is me nog steeds wat onduidelijk. Dit spel is niet erg serieus, is het niet?"

"Dat, huh, misschien. Ik heb echter gehoord dat het vrij moeilijk is."

Agil plaatste lachend een stomende kop koffie voor me neer. Ik pakte de kop op, genietend van de geur, terwijl ik hem blijf ondervragen.

"Wat is de moeilijkheidsgraad?"

"Het SKILL systeem staat op Extreem, en het spel focust zich ontzettend op de vaardigheden can de speler. PK-en wordt aangemoedigd.

"Extreem...?"

<<Levels>> bestaan niet meer in dit spel. Alle vaardigheden zullen enkel toenemen in level door herhaling. Het gevechtssysteem hangt vast aan de athletische bekwaamheid van de speler, in plaats van Zwaardsvaardigheden zoals in SAO, Maar onafhankelijk van deze kleine verschillen is de technologie vrijwel hetzelfde als SAO."

"Ah. Dat klinkt inderdaad indrukwekkend."

Ik fluitte waarderend, De creatie van de Zwevende Stad Aincrad had de volledige inspanningen van het krankzinnige genie Akihiko Kayaba gekost. Dat iemand anders een VR wereld van dezelfde graad kon creëren was ietwat moeilijk te geloven.

"PK-en wordt aangemoedigd?"

"Tijdens het creatie-proces kunnen spelers kiezen uit diverse rassen, en het is enkel tussen tegenstandige rassen dat dit mogelijk is."

"Dat is belachelijk moeilijk. Losstaand van de hoge standaard van technologie voelt het meer alsof het voor fanatieke spelers gemaakt was. Ik betwijfel of het erg populair zal zijn", zei ik met een frons."

Terwijl Agil naar me luisterde, liet hij zijn serieuze uitdrukking los en glimlachte.

"Ik dacht er ook op die manier over, maar nu denk ik dat het erg populair zal zijn met het huidige publiek, de voornaamste reden daarvoor zijnde dat je in dit spel in staat bent tot <<Vlucht>>."

"Vlucht...?"

"Met feeënvleugels. In tegenstelling tot eerdere spellen is de controller uitgerust met een vluchtmotor. Wat spelers tot vrije vlucht in staat stelt."

Ik had nooit eerder nagedacht over de mogelijkheid voor vlucht. Nadat de Nerve Gear was ontwikkeld waren er veel VR vliegspellen ontwikkeld, maar die werden allemaal door mechanische besturing bestuurd. Vlucht door menselijke middelen werd simpelweg niet geintroduceerd omdat de speler geen ervaring had met vliegen en daarom niet in staat was om het vluchtvermogen te beheersen.

In deze denkbeeldige werelden zijn de dingen die een speler kan doen hetzelfde als degene die je in de echte wereld kan doen. Daarentegen kunnen die dingen die mensen in de echte wereld niet kunnen doen, daar ook niet gedaan worden. Het ontspruiten van vleugels is niet moeilijk, maar de spierbewegingen die geassocieerd zijn met het bewegen van voorgenoemde vleugels is lang niet zo eenvoudig.

In SAO hadden Asuna en ik een ongelooflijk sprongsvermogen, waarmee we vlucht konden imiteren, maar dat en vrije vlucht waren nog steeds werelden van elkaar verwijderd.

"Dit hele concept van vliegen is geweldig en alles, maar hoe werkt het precies?"

"Wie weet, maar het zal vast erg problematisch zijn. Voor beginners kun je het besturen met een eenhands joystick besturing."

"..."

Opeens had ik het verlangen om dit spel uit te dagen, maar het verliet me onmiddelijk en ik ging verder met het nippen van mijn koffie.

"Oké. Ik heb nu een ruig idee hoe het spel is nu. Maar terug naar de hoofdvraag. Wat is de zaak met deze foto?"

Agil bracht een blad papier uit van onder de toonbank en plaatste het voor me. Het was speciaal voor foto's.

"Wat zie je?"

Na het horen van deze vraag staarde ik kort naar de foto voordat ik eindelijk antwoordde.

"Het lijkt zo... op Asuna..."

"Natuurlijk zou je hetzelfde denken. Dit is een spelscreenshot, de resolutie is erg slecht."

"Schiet op en leg uit."

"Dat is een screenshot van dit spel, ALfheim Online."

Agil gaf me het spel en de afbeeldingen aan. Er was een screenshot can het spel, met een overzicht van zowel de wereldmap als de territoria en in het centrale gebied stond een gigantische boom.

"Dit is de Wereldboom, ofwel Yggdrasil."

Agil wees de boom aan.

"Het doel van de spelers is om als eerste ras de stad bovenin deze boom te bereiken."

"Kun je dan niet gewoon omhoog vliegen dan?"

"Het maakt niet uit hoeveel uithoudingsvermogen en stamina men heeft voor vlucht, het is niet grenzeloos. Om zelfs maar de laagste van deze takken te bereiken is onmogelijk. Echter, er zijn nog steeds mensen die opkomen met gekke ideeën, zoals een groep van vijf mensen die hun vluchtvermogen als een meertrapsraket die zichzelf omhoog bracht gebruikten."

"Hahaha, is dat waar. Zelfs als je het een gek idee noemt, is het nog steeds erg creatief."

"Ah. Het was blijkbaar een succes. De takken waren echter erg zwak, dus hun prestatie kan niet als veel meer gezien worden. Om te bewijzen dat het ze gelukt is om te doen hebben ze een groot aantal foto's als bewijs genomen. Een daarvan was van een kooi hangend van een enorme boomtak.

"Vogelkooi..."

Mijn woorden droegen een onbeschrijfbaar gevoel met zich mee, wat me deed fronzen. Om gevangen te zijn... Deze gedachte schoot onmiddelijk op in mijn hoofd.

"Deze foto werd genomen net toen ze het bereikten."

"Maar waarom is Asuna daar?"

Ik pakte het spel opniew op en staarde ernaar.

Ik focuste me op het merk op de onderkant van de doos. <<RECTO Progress>>.

"Wat is er aan de hand Kirito? Je gezicht is wat bleek."

"Niets... Geen andere afbeeldingen? Bijvoorbeeld <<Anderen uit SAO>> naast Asuna die nog niet teruggekeerd zijn?"

Op mijn vraag fronste de manager diep en schudde zijn hoofd.

"Nee, al heb ik dingen in die trant gehoord. Maar deze afbeeldingen uit <<ALfheim Online>> kunnen niet gebruikt worden om ook maar iets uit te leggen. Ga enkel hierom geen wolf roepen."

"Ja, ik weet het."

Ik keek omlaag, denkend aan wat die man ― Sugou Nobuyuki ― tegen mij gezegd had.

Hij was nu de manager van SAO's servers, was wat hij zeker weten gezegd had. Nu hij daar toch over dacht, had hij vermeld dat de servers als een zwarte doos waren, en niet van buiten af gemanipuleerd konden worden. Toendertijd had het me logisch geleken.

Echter, als Asuna bleef slapen, zou dit erg bevordelijk voor hem zijn. Daar bovenop was er een meisje dat precies op Asuna leek gevangen in de VRMMO ontworpen door niemand minder dan een RECTO dochteronderneming. Er was geen enkele manier waarop dit slechts toeval was.

Ik overwoog om contact op te nemen met het Ministerie van Binnenlandse Zaken, maar veranderde onmiddelijk can gedachten. Mijn zorgen zouden te vaag zijn, en ik had geen concreet bewijs.

Ik keek richting hem.

"Agil, zou ik dit kunnen hebben?"

"Geen probleem... Wil je een kijkje gaan nemen?"

"Ja, ik wil dit voor mezelf bevestigen."

Voor de eerste keer stond Agil zichzelf toe een twijfelende gezichtsuitdrukking uit te drukken. We begrepen beiden de gevaren van VR.

Ik haalde mijn armen op en lachte.

"Ik denk dat als ik dit uit wil proberen ik maar een nieuw console moet kopen."

"Het kan ook lopen op Nerve Gear, AmuSphere is enkel een versie met verbeterde prestaties.

"Dat is echt geweldig."

Ik haalde mijn schouders op. Agil glimlachte licht.

"Wel, dit is niet de eerste keer dat je iemand die in hun eigen hoofd gevangen zit hebt gered."

"Het maakte niet uit hoe vaak ze vast of gevangen zit, of hoe vaak ik dit moet doen."

En dat was het. Asuna en ik hebben geen enkel ander contact gehad, behalve via internet via Nerve Gear. Ik had noch stem, noch brief ontvangen.

Maar die dagen van wachten waren over. Mijn koffie in een tuig opdrinkend stond ik op. Agil's toonbank was ouderwets, vergelijkbaar met zijn winkel in SAO, en compleet zonder elektronische kassa's en dergelijke. Ik viste enkele munten op en plaatste ze op de toonbank.

"Dan zal ik nu teruggaan. Bedankt voor de gastvrijheid, en voor de informatie."

Je kunt me op andere manieren terugbetalen voor de informatie. Je moet Asuna redden, zodat we hier eindelijk een punt achter kunnen zetten.

"Dat is waar. Op een dag zal dit over zijn."

Ik sloeg op mijn palm met mijn vuist, opende de deur en vertrok.

<center><span style="font-size: 250%;">* * *</span></center>

Suguha lag op haar bed, voordat ze omrolde om haar gezicht in haar kussen te begraven, haar bed trappend voor een paar minuten.

Het was al middag, maar ze droeg nog steeds haar pyjama. Vandaag was Maandag, 20 Januari, en de wintervakantie was al over, maar Suguha, in haar derde semester van haar derde jaar van de middelschool kon naar eigen zin komen opdagen. Om die reden ging ze enkel naar school om haar gezicht op de kendo club te vertonen.

Op dit moment waren haar gedachten opnieuw en opnieuw de herinnering aan het spelen, en ze was al de tel kwijt hoe vaak het zich het herhaald had. Gisteravond ― om een ijskoude Kazuto op te warmen, had ze zich met hem onder de dekens begraven, hun lichamen onafscheidelijk dichtbij voordat ze samen in slapen vielen. Het had slechts tien seconden gekost voordat de slaap kwam, en haar zwakke weerstand was nu een reden voor spijt.

"...Ik ben een idioot! Idioot! Idioot!", schreeuwde ze vanbinnen, terwijl ze mt haar vuisten op haar kussen sloeg.

Ik had op z'n minst wakker voor hem wakker kunnen worden, en kunnen wegglippen, maar hij werd eerst wakker, hoe kan ik nu zelfs maar naar hem kijken?

Haar gevoelens van schaamte en beschaamdheid vermengden zich met haar verborgen liefdesgevoelens en de stekende pijn in haar borst maakten het haar onmogelijk te ademen. Ze bedekte haar gezicht met haar handen en realizeerde zich opeens dat haar pyjama's nog steeds naar haar broer roken, wat een andere diepe klopping in haar hart veroorzaakte.

Hoe dan ook, het zwaaien met een shinai zal dat allemaal wegvlagen, nam ze zich voor, zich op voeten heffend. In haar nerveusheid wist ze neit zeker of het beter was om haar dogi of haar normale kleding te dragen, maar ze kleedde zich snel om en ging de binnenplaats op om te oegenen.

Kazuto was ergens naar toe vandaag ― ze wist niet precies waar, en haar moeder, Midori, ging altijd voor de lunch naar werk weg. Haar vader, Minetaka was net na het nieuwe jaar naar Amerika teruggegaan, waardoor Suguha alleen thuis achterbleef. Van de opstelling op de ontbijttafel op de begane grond plakte ze een kaasmuffin af, en propte het in haar mond met een nogal ondamesachtig gebaar, terwijl haar andere hand een pakje appelsap pakte, voordat ze kort in de gang zat.

Net toen ze een grote hap had genomen verscheen Kazuto in de foyer, zijn fiets voortduwend, en ving haar blik.

"Guu!!"

Een stuk van de muffin zat vast in haar keel, en ze bewoog koortsachtig haar rechterhand om van haar sap te drinken ― enkel om te realizeren dat het rietje weg was.

"Uahh, guu~~!"

"Oi oi"

Kazuto rende naar Suguha's zijde, pakte de sap en stak snel het rietje erin voordat hij het bij haar mond hield. Wanhopig zoog ze de koude vloeistof naar binnen, en ze was eindelijk in staat om het vastzittende stuk voedsel door te slikken.

"Uah! Dood... Ik dacht dat ik dit keer echt dood zou gaan."

"Wat een ongeduldige meid! Weet je niet dat je een beetje langzamer moet eten?"

"Mmm~"

Beschaamd hing ze haar hoofd en keek naar haar voeten. Kazuto zat neer naast haar, boog naar beneden en begon zijn schoenveters los te maken. In Suguha's zijblik keek ze naar Kazuto's zijkant, en beet opnieuw in haar muffin. Precies op dat moment sprak hij opeens,

"Juist, Sugu, over gisteravond..."

Suguha stikte plotseling, en drank gehaast een mondvol sap.

"J-Ja?"

"Dus um... Dat is... Dank je!"

"Eh...?"

Bij het horen van deze onverwachte woorden kon Suguha slechts naar Kazuto staren.

"Dankzij jou is mijn vechtlust weer teruggebracht. Ik zal niet opgeven. Ik zal haar zeker weten redden, en haar brengen om je te ontmoeten."

Suguha verdroeg de pijn in haar hart, glimlachte en antwoordde, "Mm. Doe je best! Ook ik zou Asuna-san graag willen ontmoeten."

"Jullie zouden goed met elkaar overweg kunnen."

Kazuto klopte Suguha op het hoofd en stond toen op.

"Zie je later dan."

Met dat begon Kirito naar de volgende verdieping te rennen, en hem langs zien gaand popte Suguha het laatste beetje van haar muffin in haar mond.

――''Doe je best... ook voor mij...?''

De vijver in de binnenplaats bereikend begon Suguha met suburi<ref>Suburi is een japans woord dat word gebruikt om oefenzwaaien te beschrijven.</ref>. Haar shinai vasthoudend begon ze te bewegen in wat bijna een dans genoemd kon worden, en begon haar lichaam langzaam op te warhmen.

In het verleden was het zwaaien van haar shinai het enige wat ze nodig had om haar hoofd leeg te maken, maar vandaag was beslist anders. Wat in haar gedachten was leek onmogelijk te wissen te zijn en was nu stevig in plaats verankerd.

――''Dat ik van Onii-chan hou... is dat echt wel goed?''

Gisteravond, vanwege zulke gedachten, was ze al vastbesloten geweest op te geven. Diep in Onii-chan's hart was enkel die persoon; dit begreep ze duidelijk, maar dat deed niets tegen de pijn.

――''Maar misschien is het beter deze manier.''

Ze was verdeeld, in zelfstrijd zelfs, onzeker waarom ze precies zo vewust was geworden van Kazuto. Ze was echter erg zeker ''wanneer'' het begonnen was.

Twee maanden eerder werd haar moeder werd haar moeder gecontacteerd door het ziekenhuis en zonder een moment aarzeling was ze naar het ziekenhuis gevlogen, om aan Kazuto's zijde te leunen met tranende ogen en een glimlach stralend met blijdschap. Kazuto reikte zijn hand uit, en antwoordde met een nostalgische toon. Beginnend op dat moment, begon een emotie in Suguha's hart op te komen. Ik wil dichter tot hem komen. Ik wil meer met hem praten, ik wil mezelf op hem gooien, maar dit, natuurlijk, kon niet zo zijn.

Slechts bij zijn zijde blijven en naar hem kijken is ook goed, verzekerde Suguha zichzelf, terwijl ze de shinai opnieuw begon te zwaaien. Ze verloor haarzelf in het oegenen en realizeerde zich niet hoeveel tijd al gepasseerd was totdat ze stopte om op de klok te kijken, enkel om te zien dat de middag al gekomen was.

"Ah, ik kan niet zo door gaan. Ik heb een afspraak met iemand."

Haar lege slagen beeidigent plaatste ze haar shinai tegen de kant van een dichtbijzijnde dennenboom aan en pakte haar handdoek op om haar zweet af te vegen. Toen ze haar hoofd hief om naar de lucht te kijken, gluurde de blauwe lucht tussen de wolken door.

<center><span style="font-size: 250%;">* * *</span></center>

Ik ging terug naar mijn kamer, kleedde me om en zette mijn telefoon op vibratiestand. Ik zat op het bed en opende mijn rugtas, en nam het spel dat Agil me gegeven had eruit.

<<ALfheim Online>>.

Ik had niet veel gehoord, dus las ik het informatieboekje, Oorspronkelijk zou ik voordat ik een MMORPG speelde informatie verzamelen door een aantal tijdschriften en forums maar deze keer twijfelde ik niet eens. Ik opende de spelverpakking en nam de ROM die erin zat eruit. Ik plugde de Nerve Gear router in en deed de ROM in de gleuf. Na een paar seconden stopte het hoofindicator lichtje met knipperen, en werd in plaats daarvan vast.

Zittend op mijn bedkant plaatste ik de Nerve Gear over mijn ogen met beide handen.

De voormalig glanzende Nerve Gear was nu licht beschadigd en verf was af aan het pellen op verscheidene plaatsen. Voor twee jaar was het gelijktijdig zowel mijn vanger als mijn altijd betrouwbare strijdmakker geweest.

――"Opnieuw, leen me alsjeblieft kracht.''

Met dat in gedachten plaatste ik de Nerve Gear op mijn hoofd en gespte de kinriem vast. Met het frame op zijn plaats en de beschermende bril naar beneden sloot ik mijn ogen.

Onrust en opwinding deden mijn hart sneller kloppen, en terwijl ik mijn razende hartslag probeerde te vertragen zei ik, "LINK START!"

Het licht dat door mijn gesloten oogleden passeerde verdween plotseling. De overdracht van mijn optische zenuwen werd opeens verbroken en mijn ogen waren omhuld met duisternis.

Onmiddelijk verscheen er een regenboogkleurig licht en een vormeloze <<Nerve Gear>> vormde zich geleidelijk aan in logo. De afbeeldingen, die eerst wazig waren, waren er voor het doel om de verbinding met mijn visuele cortex te bevestigen. Tenslotte verscheen er een regel tekst onder het logo om te bevestigen dat de visuele connectie OK was.

Daarna kwam de geluidstest, en meerdere vreemde geluiden resoneerden. De geluiden die oorspronkelijk vervormd waren werden langzaam mooi, en veranderden in toonhoogte en harmonie voordat het geleidelijk zachter werd, en uiteindelijk wegstierf. Toen dit gedaan was verscheen er een regel tekst om te bevestigen dat ook de geluidszenuw connectie OK was.

De aanvankelijke verbindingsprocedure ging verder. Zich nu verplaatsend naar het gevoel van aanraking en zwaartekracht, verdween het gevoel van mijn bed en gewicht langzaam. Terwijl de verbindingstest doorging met verscheidene zintuigen gaf het aantal OKs de succesvolle verbinding weer. Als FULLDIVE technologie verbeterd was dan zou dit proces dramatisch ingekort moeten zijn, en het enige wat ik kon doen was wachten tot het eindigde.

Uiteindelijk verscheen de laatste OK en het volgende moment bracht me vallende door de duisternis de kleuren van een regenboog in, een illusie van de wereld. Na door deze serie van ringen gepasseerd te zijn, was ik aangekomen in een andere wereld.

――Eigenlijk was het nog een beetje te vroeg om dat te zeggen. Uit te duisternis verscheen een account registratie interface. Het hoofd ALfheim Online LOGO verscheen geleidelijk, vergezeld door een zachte vrouwelijke stem.

De gegeven instructies volgen begon ik mijn account en personage te creëren. Op bortshoogte bevond zich een bleek en glanzend virtueel toetsenbord en ik voerde een gebruikers ID en wachtwoord in zoals werd gevraagd. Ik had vele jaren ervaring voordat ik SAO begon, dus dit proces was me een beetje vertrouwd. Sinds dit een downloadbaar MMO spel was zou ik normaal een betalingsmethode moeten kiezen, maar ik had dit spel gekocht en het kwam met een gratis proefperiode van een maand.

Als volgende koos ik een schermnaam voor mijn personage. Ik dacht er niet veel over, en vulde de naam <<Kirito>> in.

De naam was een ingekorte vorm van mijn echte naam '''Kiri'''gaya Kazu'''to''', en er waren niet veel mensen die dat wisten. Degene die het begrepen omvatte enkel het reddingsteam van het Ministerie van Binnenlandse Zaken, en zij die een nauw verband hielden, zoals bijvoorbeeld RECTO's president Yuuki Shouzou en die Sugou. Natuurlijk werden ook Agil en Asuna, die nog wakker moest worden, geincludeerd. Zelfs Suguha en onze ouders zouden er niet vanaf moeten weten.

In het SAO incident was geen enkel deel van deze informatie publiek gemaakt, zeker de schermnamen niet. Dit was omdat er in die wereld vaak gevechten waren tussen spelers en het resultaat en verschrikkelijk dood was in de echte wereld. Als onbelemmerde publicatie van deze informatie toegestaan was, zou het me niet moeilijk zijn om je het grote aantal rechtzaken dat zou worden aangespannen in te beelden.

Op dit moment werd de schuld voor het aantal doden in SAO volledig op de schouders can Kayaba Akihiko geplaatst, wiens verblijfplaats huidig onbekend is. Familieleden van spelers zijn nog steeds Argus voor schade aan aanklagen, en de gevolgen daarvan hebben voorgenoemd bedrijf om zeep geholpen, Dat is te zeggen dat terwijl het bedrijf dat volledig door Kayaba ondersteund werd vrijwillig het doek deed vallen was de nog steeds onvermijdbare stroom van rechtzaken compleet in lijn met de intenties van het land.

Met een lichte huivering realizeerde ik me dat de naam bekend was aan Sugou Nobuyuki, en omdat het een een nogal bekende naam is veranderde ik het van geromanizeerde vorm naar kana. Mijn geselecteerde geslacht was, natuurlijk, mannelijk.

Daarna adviseerde de stem me om mijn personage te creëren. Dit is waar een speler kan kiezen hoe hun personage eruit gaat zien. De vele parameters worden random geselecteerd en het systeem legt niet uit hoe ze veranderd konden worden. Wat me vooral lastig viel was het feit dat er een aanvullend bedrag betaald zou moeten worden om mijn uiterlijk te veranderen. Het maakt niet uit echter, alles is goed.

Er zijn negen verschillende rassen om uit te kiezen tijdens het besluiten van de rol can mijn personage. Elk ras had hun eigen krachten en zwaktes welke uitgelegd kunnen worden voordat ik moet kiezen. Salamanders, Sylphs en Gnomen zijn vrij normaal in RPG's maar Caith Sith en Kabouters niet zo zeer.

Ik was niet can plan om dit spel te serieus te spelen, dus was alles goed voor me. Omdat ik het aanvankelijke zwarte thema van de kleding leuk vond selecteerde ik de <<Spriggan>> en drukte ik op OK.

Nadat ik de aanvankelijke setup afgemaakt had klonk de kunstmatige stem en zei "Veel geluk". Ik werd opnieuw de vortex van licht ingestuurd. Volgens de stem werd ik naar de geboorteplaats van mijn ras, de Spriggans toegestuurd, als beginpunt voor het spel. De sensatie van de grond onder mijn voeten verdween, om verplaatst te worden door een zwevend gevoel, en daarna bij het gevoel van het vallen naar een nieuwe wereld. Helder licht markeerde de transitie en de nieuwe wereld verscheen gelijdelijk en kreeg diepte. Ik was van hoog boven uit de duisternis naar het dorp aan het vallen.

Na twee maanden weg van FullDive prikkelde de stimulatie opnieuw mijn zenuwen. Op deze manier kwam ik langzaam dichterbij het slanke kasteel in het midden van de stad――

Op dat moment.

Het landschap voor mijn ogen bevroor opeens. Defecten verschenen hier en daar terwijl sommige van de polygonen verdwenen, en een geluid als bliksem kon door de wereld heen gehoord worden. De resolutie van alle objecten verminderde drastisch, mozaiek-achtig en de wereld loste op en stortte volledig in.

"W―what op deze aardbol!?"

Niet eens het geluid van mijn kreet kon gehoord worden―― Ik begon opnieuw te vallen. Met geen einde aan de wijd uitgestrekte duisternis viel ik naar de grond in continuee vrije val.

"Wat moet ik nu doen?! AHHHHHHHH!"

Mijn geschreeuw werden geabsorbeerd door de duisternis van de leegte voordat het geleidelijk verdween.

===Referenties===
<references />

<noinclude>
{| border="1" cellpadding="5" cellspacing="0" style="margin: 1em 1em 1em 0; background: #f9f9f9; border: 1px #aaaaaa solid; padding: 0.2em; border-collapse: collapse;"
|-
| Terug naar [[Sword Art Online:Volume 3 Voorwoord|Voorwoord]]
| Naar [[Sword Art Online BE|Overzicht]]
| Verder naar [[Sword Art Online:Volume 3 Hoofdstuk 2|Hoofdstuk 2]]
|-
|}
</noinclude>

Sword Art Online:Volume 1 Auteur Notities

2013-02-22T22:31:41Z

GlacialisD: /* Author's Notes */

===Author's Notes===

Ik heb Swort Art Online geschreven voor de Dengeki Light Novel Award[http://en.wikipedia.org/wiki/Dengeki_Novel_Prize]zeven jaar geleden in 2002, en het was de eerste novel die ik ooit heb geschreven.

Maar toen ik het op wonderbaarlijke manier wist af te maken, was het manuscript veel langer dan 120 pagina's, wat de limiet was in die tijd. Omdat ik de vaardigheid en de wil er niet voor had om het verhaal korter te maken dan de limiet, knielde ik tegen de muur en mompelde:" Het maakt me niet meer uit..."

Maar door mijn zwakke persoonlijkheid, kon ik het manuscript niet wissen en dacht simpel:" waarom zal ik dit niet op het internet neerzetten?" Ik heb een website gemaakt in die herfst. Gelukkig kreeg ik goede commentaar van veel mensen. Met dit als mijn motivatie ben ik door gegaan met de series; Ik heb een vervolg geschreven, een bijverhaal, en nog een vervolg. Ik ging hiermee door en voordat ik het wist, zes jaar waren alweer voorbijgegaan.

Het was 2008 toen ik besloot om het nog eens te proberen. Ik schreef een ander verhaal (dat ook dit keer langer was dan de limiet, maar ik kon het net verkorten tot 120 pagina's) en trad toe in de Dengeki Light Novel Award. Dankzij sommige overweldigende succeswensingen, lukte het me om de grote prijs binnen te halen. Maar mijn geluk eindigde hier nog niet. Ik kan het gevoel van de blijheid en de opwinding niet vergeten die ik voelde toen mijn redacteur de «SAO» las die ik gedachteloos opstapelde.

Het is waar dat ik me een beetje angstig voelde. Dat was omdat er zoveel problemen waren in dit verhaal dat ik hier niet eens kan beginnen met ze op te noemen. De grootste reden was mijn aarzeling over:"is dit wel goed om alles wat ik geschreven heb zal worden gepubliceerd?"

Maar de reden dat ik de beslissing heb genomen om het te publiceren, was omdat de timing zo goed was: Ik was net klaar met schrijven, de maatschappij begon net bekend te raken met online games, en het meest bedankt aan Miki «hij houd van zijn werk» Kazuma-san (ik was geschokt hoe hij het voor elkaar heeft gekregen om door mijn manuscript te komen, ook al heeft hij een druk schema). Ik zou het nooit voor elkaar hebben gekregen om dit verhaal gepubliceerd te krijgen als het niet waren voor deze redenen. Maar als ik deze kans van gebeurtenissen niet greep, zou ik nooit een gamer zijn...Ik bedoel een schrijver! Dat was de conclusie die ik trok, en ik was eindelijk in staat om «Sword Art Online 1: Aincrad» gepubliceerd op papier te krijgen.

Dit verhaal was het beginpunt voor mij, die bleef schrijven met het thema " is online gamen niet een ander soort realiteit?" Ik hoop dat ik in staat was het einde te bereiken van deze reis met al jullie lezers.

Ik bied mijn oprechte dank uit naar Abec-san, die het voor elkaar kreeg om het verhaal kleur te geven met ontelbaar goede ontwerpen en de karakters kon tekenen die hier zo levendig vochten, ondanks de moeilijke omgeving van 'een nabije-toekomst virtuele realiteit fantasie game', en ook aan mijn redacteur Miki-san, die grondig mijn probleem geteisterde ontwerp las, en het lukte om nieuw leven aan het verhaal te geven.

Ook wil ik alle mensen bedanken die mij hebben aangespoord voor zolang, terwijl ze «Sword Art Online» van mijn site lazen. Als het niet aan julle aanmoedigingen was, «Kawahara Reki» had ik nooit doorgebroken kunnen raken in deze wereld, laat staan dit boek.

En als laatst, gaat mijn grootste dank uit naar iedereen die dit boek tot het einde hebben gelezen.

<div align=right>January 28th 2009, Kawahara Reki.</div>

<noinclude>
{| border="1" cellpadding="5" cellspacing="0" style="margin: 1em 1em 1em 0; background: #f9f9f9; border: 1px #aaaaaa solid; padding: 0.2em; border-collapse: collapse;"
|-
| Terug naar [[Sword Art Online:Volume 1 hoofdstuk 25|hoofdstuk 25]]
| Naar [[Sword Art Online BE|Overzicht]]
| Verder naar [[Sword Art Online:Volume 2 Illustrations|Illustraties]]
|-
|}
</noinclude>

Sword Art Online:Registratie Pagina

2013-02-22T22:19:34Z

GlacialisD: /* Volume 3 */

Om de registratie procedure nogmaals te herhalen:

*"Op basis van eerste persoon aanwezig": Registreer alstublieft welke hoofdstukken je wilt vertalen.

*Het maximale aantal aanbevolen hoofdstukken waaraan je mag werken is niet meer dan de helft van eender welk volume

*Maximale aantal vertalers per volume is twee

*Maximale volumes waar je actief op mag zijn is één

*Dit is geen Bindend Contract “Je moet niet het werk doen dat je hier neerschrijft”. Keuzes zijn bespreekbaar tussen vertalers

==''Sword Art Online'' serie ==
__NOTOC__
===Volume 1===
*Voorwoord - [[User:Chaotic Rage|Chaotic Rage]] - '''Voltooid'''
*Hoofdstuk 1 - [[User:Chaotic Rage|Chaotic Rage]] - '''Voltooid'''
*Hoofdstuk 2 - -
*Hoofdstuk 3 - -
*Hoofdstuk 4 - -
*Hoofdstuk 5 - -
*Hoofdstuk 6 - -
*Hoofdstuk 7 - -
*Hoofdstuk 8 - -
*Hoofdstuk 9 - -
*Hoofdstuk 10 - -
*Hoofdstuk 11 - [[User:Ushiromiyanick|Ushiromiyanick]] - '''Voltooid'''
*Hoofdstuk 12 - [[User:Ushiromiyanick|Ushiromiyanick]] - '''Voltooid'''
*Hoofdstuk 13 - [[User:Ushiromiyanick|Ushiromiyanick]] - '''Voltooid'''
*Hoofdstuk 14 - [[User:Ushiromiyanick|Ushiromiyanick]] -
*Hoofdstuk 15 - [[User:Ushiromiyanick|Ushiromiyanick]] -
*Hoofdstuk 16 - [[User:Ushiromiyanick|Ushiromiyanick]] -
*Hoofdstuk 17 - [[User:Ushiromiyanick|Ushiromiyanick]] -
*Hoofdstuk 18 - [[User:Ushiromiyanick|Ushiromiyanick]] -
*Hoofdstuk 19 - [[User:Ushiromiyanick|Ushiromiyanick]] -
*Hoofdstuk 20 - [[User:Ushiromiyanick|Ushiromiyanick]] -
*Hoofdstuk 21 - -
*Hoofdstuk 22 - -
*Hoofdstuk 23 - -
*Hoofdstuk 24 - -
*Hoofdstuk 25 - -
*Auteurs Notities - -

===Volume 2===
*Voorwoord - - [[User:Hero|Hero]]
*The Black Swordsman
*Deel 1 - - [[User:Hero|Hero]]
*Deel 2 - - [[User:Hero|Hero]]
*Deel 3 - - [[User:Hero|Hero]]
*Warmth of the Heart
*Deel 1 - - [[User:Hero|Hero]]
*Deel 2 - - [[User:Hero|Hero]]
*Deel 3 - - [[User:Hero|Hero]]
*Deel 4 - - [[User:Hero|Hero]]
*Morning Dew Girl
*Deel 1 - -
*Deel 2 - -
*Deel 3 - -
*Deel 4 - -
*Red-nosed Reindeer
*Deel 1 - -
*Deel 2 - -
*Deel 3 - -
*Deel 4 - -
*Auteurs Notities - -

===Volume 3===
*Voorwoord - - [[User:GlacialisD|GlacialisD]] - '''Voltooid'''
*Hoofdstuk 1 - - [[User:GlacialisD|GlacialisD]] - '''40%'''
*Hoofdstuk 2 - - [[User:GlacialisD|GlacialisD]]
*Hoofdstuk 3 - -
*Hoofdstuk 4 - -
*Nawoord - -

===Volume 4===
*Voorwoord - -
*Hoofdstuk 5 - -
*Hoofdstuk 6 - -
*Hoofdstuk 7 - -
*Hoofdstuk 8 - -
*Hoofdstuk 9 - -

===Volume 5===
*Voorwoord - -
*Hoofdstuk 1 - -
*Hoofdstuk 2 - -
*Hoofdstuk 3 - -
*Hoofdstuk 4 - -
*Hoofdstuk 5 - -
*Hoofdstuk 6 - -
*Hoofdstuk 7 - -
*Auteurs Notities - -

===Volume 6===
*Voorwoord - -
*Hoofdstuk 8 - -
*Hoofdstuk 9 - -
*Hoofdstuk 10 - -
*Hoofdstuk 11 - -
*Hoofdstuk 12 - -
*Hoofdstuk 13 - -
*Hoofdstuk 14 - -
*Hoofdstuk 15 - -
*Hoofdstuk 16 - -
*Auteurs Notities - -

===Volume 7===
*Voorwoord - -
*Hoofdstuk 1 - -
*Hoofdstuk 2 - -
*Hoofdstuk 3 - -
*Hoofdstuk 4 - -
*Hoofdstuk 5 - -
*Hoofdstuk 6 - -
*Hoofdstuk 7 - -
*Hoofdstuk 8 - -
*Hoofdstuk 9 - -
*Hoofdstuk 10 - -
*Hoofdstuk 11 - -
*Hoofdstuk 12 - -
*Auteurs Notities - -

===Volume 8===
*A Murder Case in the Area
**Deel 1 - -
**Deel 2 - -
**Deel 3 - -
**Deel 4 - -
**Deel 5 - -
**Deel 6 - -
**Deel 7 - -
**Deel 8 - -
**Deel 9 - -
**Deel 10 - -
**Deel 11 - -
**Deel 12 - -

*Caliber
**Deel 1 - -
**Deel 2 - -
**Deel 3 - -
**Deel 4 - -
**Deel 5 - -
**Deel 6 - -
*First Day - -
*Auteurs Notities - -

===Volume 9===
*Voorwoord I (Human World Calendar (HWC) July 372)
**Deel 1 - -
**Deel 2 - -
**Deel 3 - -
**Deel 4 - -
*Voorwoord II (AD June 2026)
**Deel 1 - -
**Deel 2 - -
**Deel 3 - -
*Tussenstuk I - -
*Hoofdstuk 1 (Underworld, HWC March 378)
**Deel 1 - -
**Deel 2 - -
**Deel 3 - -
**Deel 4 - -
**Deel 5 - -
**Deel 6 - -
*Auteurs Notities - -

===Volume 10===
*Hoofdstuk 2 - -
*Hoofdstuk 3 - -
*Hoofdstuk 4 - -
*Tussenstuk II - -
*Auteurs Notities -

<noinclude>
{| border="1" cellpadding="5" cellspacing="0" style="margin: 1em 1em 1em 0; background: #f9f9f9; border: 1px #aaaaaa solid; padding: 0.2em; border-collapse: collapse;"
|-
| Terug naar [[Sword Art Online BE|Hoofdpagina]]
|-
|}
</noinclude>

[[Category:Registration Page]]

Sword Art Online BE

2013-02-22T21:21:05Z

GlacialisD: /* Updates */

[[Image:Sword_Art_Online_Vol_01_cover.jpg|thumb|Volume 1 Cover]]
Sword Art Online (ソードアート・オンライン, ''Sōdoāto Onrain'') is een roman geschreven door Reki Kawahara geillustreerd door abec. <br> Deze serie heeft momenteel 10 volumes.
Het werd eerst geschreven als een web roman met de pennaam “Kunori Fumio” in 2002, en werd gepubliceerd in 2009 rond dezelfde tijd als [[Accel World|Accel World]], in het label Dengeki Bunko.

De Sword Art Online serie is ook beschikbaar in de volgende talen:
*[[Sword_Art_Online|English (Engels)]]
*[[Sword_Art_Online_~Deutsche_Version~|Deutsch (Duits)]]
*[[Sword_Art_Online_PL|Polski (Pools)]]
*[[Sword_Art_Online_~Russian_Version~|Русский (Russisch)]]
*[[Sword_Art_Online_Bahasa_Indonesia|Bahasa Indonesia (Indonesisch)]]
*[[Sword_Art_Online_~Italian_Version~|Italiano (Italiaans)]]
*[[Sword_Art_Online_~Brazilian_Portuguese~|Português Brasileiro (Braziliaans Portugees)]]
*[[Sword_Art_Online_~Vietnamese_Version~|Tiếng Việt (Vietnamees)]]
*[[Sword_Art_Online_~Versión_Española~|Español (Spaans)]]
*[[Sword_Art_Online_(Français)|Français (Frans)]]
*[[Sword_Art_Online_Saling Tagalog|Filipino (Filipijns)]]

==Samenvatting==
Ontsnappen was onmogelijk tot het werd beeïndigd; een game-over betekende een werkelijke «dood»―.<br>
Zonder de «waarheid» te kennen van de mysterieuze volgende generatie MMO, «Sword Art Online» (SAO), logden ongeveer tienduizend gebruikers tegelijkertijd in, wat het doek opende voor deze wrede doodstrijd.<br>
Alleen deelnemend aan SAO, heeft protagonist Kirito onmiddelijk de «waarheid» van deze MMO aanvaard.<br>
En in de gigantische spelwereld, een gigantisch zwevend kasteel genaamd «Aincrad», onderscheidde hij zichzelf als een solo speler.<br>
Met als doel om het spel te beeïndigen door de hoogste vloer te bereiken, gaat Kirito risicovol alleen verder.<br>
Vanwege een opdringerige uitnodiging van een vrouwelijke strijder en rapier experte, Asuna, werkt hij samen met haar .<br>
Die ontmoeting bracht een gelegenheid voort om uit te roepen naar de voorbestemde Kirito―.<br>

De legendarische roman die een verschijning maakte met een bezoekersaantal op de persoonlijke website van meer dan 6,5 miljoen.

== Tijdslijn ==

[[SAO_Timeline|Waarschuwing: deze pagina kan spoilers bevatten.]] (Engels)

== Vertaling ==

=== [[Sword Art Online:Registratie Pagina|Registratie]] ===

Aan diegene die mee willen bijdragen, worden gevraagd om eerst een opzichter te verwittigen.

'''Vertalers worden gevraagd om te [[Sword Art Online:Registratie Pagina|Registreren]] aan welke hoodstukken ze werken'''

===Formaat Standaard===
'''Elk hoofdstuk moet (na bewerking) overeenkomen met de algemene formaat richtlijnen.'''
*[[Format_guideline|Algemene Formaat/Stijl Richtlijn]]
*[[Sword Art Online:Names and Terminology Guideline|Project Specifieke Richtlijnen: Namen en Terminologie]] (kan spoiler bevatten)

== Updates ==
*Februari 22, 2013 - Boek 3 Voorwoord '''Voltooid'''
*December 22, 2012 - Auteurs notitie '''Voltooid'''
*December 12, 2012 - Hoofdstuk 13 '''Voltooid'''
*November 12, 2012 - Hoofdstuk 12 '''Voltooid'''
*November 10, 2012 - Hoofdstuk 1 en 11 '''Voltooid'''
*November 03, 2012 - Hoofdpagina en Registratie pagina's aangemaakt; Volume 1 - Aincrad, Voorwoord '''Voltooid'''

==De ''Sword Art Online'' serie door Reki Kawahara==

===Volume 1 - Aincrad===
[[Image:Sword_Art_Online_Vol_01_-_001.jpg|thumb|Volume 1 Cover]]
<div>
<div style="float: left; margin-right: 20px; text-align:left;">
*[[Sword Art Online:Volume 1 Illustrations|Illustraties]]
*[[Sword Art Online:Volume 1 Voorwoord|Voorwoord]]
*[[Sword Art Online:Volume 1 Hoofdstuk 1|Hoofdstuk 1]]
*[[Sword Art Online:Volume 1 Hoofdstuk 2|Hoofdstuk 2]]
*[[Sword Art Online:Volume 1 Hoofdstuk 3|Hoofdstuk 3]]
*[[Sword Art Online:Volume 1 Hoofdstuk 4|Hoofdstuk 4]]
*[[Sword Art Online:Volume 1 Hoofdstuk 5|Hoofdstuk 5]]
</div>
<div style="float: left; margin-right: 58px; text-align:left;">
*[[Sword Art Online:Volume 1 Hoofdstuk 6|Hoofdstuk 6]]
*[[Sword Art Online:Volume 1 Hoofdstuk 7|Hoofdstuk 7]]
*[[Sword Art Online:Volume 1 Hoofdstuk 8|Hoofdstuk 8]]
*[[Sword Art Online:Volume 1 Hoofdstuk 9|Hoofdstuk 9]]
*[[Sword Art Online:Volume 1 Hoofdstuk 10|Hoofdstuk 10]]
*[[Sword Art Online:Volume 1 Hoofdstuk 11|Hoofdstuk 11]]
*[[Sword Art Online:Volume 1 Hoofdstuk 12|Hoofdstuk 12]]
</div>
<div style="float: left; margin-right: 58px; text-align:left;">
*[[Sword Art Online:Volume 1 Hoofdstuk 13|Hoofdstuk 13]]
*[[Sword Art Online:Volume 1 Hoofdstuk 14|Hoofdstuk 14]]
*[[Sword Art Online:Volume 1 Hoofdstuk 15|Hoofdstuk 15]]
*[[Sword Art Online:Volume 1 Hoofdstuk 16|Hoofdstuk 16]]
*[[Sword Art Online:Volume 1 Hoofdstuk 17|Hoofdstuk 17]]
*[[Sword Art Online:Volume 1 Hoofdstuk 18|Hoofdstuk 18]]
*[[Sword Art Online:Volume 1 Hoofdstuk 19|Hoofdstuk 19]]
</div>
<div style="float: left; margin-right: 58px; text-align:left;">
*[[Sword Art Online:Volume 1 Hoofdstuk 20|Hoofdstuk 20]]
*[[Sword Art Online:Volume 1 Hoofdstuk 21|Hoofdstuk 21]]
*[[Sword Art Online:Volume 1 Hoofdstuk 22|Hoofdstuk 22]]
*[[Sword Art Online:Volume 1 Hoofdstuk 23|Hoofdstuk 23]]
*[[Sword Art Online:Volume 1 Hoofdstuk 24|Hoofdstuk 24]]
*[[Sword Art Online:Volume 1 Hoofdstuk 25|Hoofdstuk 25]]
*[[Sword Art Online:Volume 1 Auteur Notities|Auteurs Notities]]</div>
</div>
<br style="clear: both;" />
[[Image:Sword_Art_Online_Vol_02_-_001.jpg|thumb|Volume 2 Cover]]
===Volume 2 - Aincrad===
*[[Sword Art Online:Volume 2 Illustrations|Illustraties]]
*[[Sword Art Online:Volume 2 Voorwoord|Voorwoord]]
*[[Sword Art Online:Volume 2 Hoofdstuk 1|De Zwarte Zwaardvechter (Aincrad 35ste Vloer, Februari 2024)]]
*[[Sword_Art Online:Volume 2 Hoofdstuk 2|Warmte van het Hart (Aincrad 48ste Vloer, Juni 2024)]]
*[[Sword Art Online:Volume 2 Hoofdstuk 3|Meisje van de Ochtenddauw (Aincrad 22ste Vloer, Oktober 2024)]]
*[[Sword Art Online:Volume 2 Hoofdstuk 4|Roodgeneusde Rendier (Aincrad 46ste Vloer, December 2023)]]
*[[Sword_Art_Online:Volume_2 Auteurs Notities|Auteurs Notities]]
<br style="clear: both;" />
[[Image:Sword_Art_Online_Vol_03_-_001.jpg|thumb|Volume 3 Cover]]
===Volume 3 - Fairy Dance===
*[[Sword Art Online:Volume 3 Illustrations|Illustraties]]
*[[Sword Art Online:Volume 3 Voorwoord|Voorwoord]]
*[[Sword Art Online:Volume 3 Hoofdstuk 1|Hoofdstuk 1]]
*[[Sword Art Online:Volume 3 Hoofdstuk 2|Hoofdstuk 2]]
*[[Sword Art Online:Volume 3 Hoofdstuk 3|Hoofdstuk 3]]
*[[Sword Art Online:Volume 3 Hoofdstuk 4|Hoofdstuk 4]]
*[[Sword Art Online:Volume 3 Auteur Notities|Auteurs Notities]]
<br style="clear: both;" />
[[Image:Sword_Art_Online_4_-_001.jpg|thumb|Volume 4 Cover]]
===Volume 4 - Fairy Dance===
*[[Sword Art Online:Volume 4 Illustrations|Illustraties]]
*[[Sword Art Online:Volume 4 Voorwoord|Voorwoord]]
*[[Sword Art Online:Volume 4 Hoofdstuk 5|Hoofdstuk 5]]
*[[Sword Art Online:Volume 4 Hoofdstuk 6|Hoofdstuk 6]]
*[[Sword Art Online:Volume 4 Hoofdstuk 7|Hoofdstuk 7]]
*[[Sword Art Online:Volume 4 Hoofdstuk 8|Hoofdstuk 8]]
*[[Sword Art Online:Volume 4 Hoofdstuk 9|Hoofdstuk 9]]
*[[Sword Art Online:Volume 4 Auteur Notities|Auteurs Notities]]
<br style="clear: both;" />
[[Image:Sword_Art_Online_Vol_05_-001.jpg|thumb|Volume 4 Cover]]
===Volume 5 - Phantom Bullet===
*[[Sword Art Online:Volume 5 Illustrations|Illustraties]]
*[[Sword Art Online:Volume 5 Voorwoord|Voorwoord]]
*[[Sword Art Online:Volume 5 Hoofdstuk 1|Hoofdstuk 1]]
*[[Sword Art Online:Volume 5 Hoofdstuk 2|Hoofdstuk 2]]
*[[Sword Art Online:Volume 5 Hoofdstuk 3|Hoofdstuk 3]]
*[[Sword Art Online:Volume 5 Hoofdstuk 4|Hoofdstuk 4]]
*[[Sword Art Online:Volume 5 Hoofdstuk 5|Hoofdstuk 5]]
*[[Sword Art Online:Volume 5 Hoofdstuk 6|Hoofdstuk 6]]
*[[Sword Art Online:Volume 5 Hoofdstuk 7|Hoofdstuk 7]]
*[[Sword Art Online:Volume 5 Auteur Notities|Auteurs Notities]]
<br style="clear: both;" />
[[Image:Sword_Art_Online_Vol_06_-001.jpeg|thumb|Volume 5 Cover]]
===Volume 6 - Phantom Bullet===
*[[Sword Art Online:Volume 6 Illustrations|Illustraties]]
*[[Sword Art Online:Volume 6 Hoofdstuk 7|Hoofdstuk 7]]
*[[Sword Art Online:Volume 6 Hoofdstuk 8|Hoofdstuk 8]]
*[[Sword Art Online:Volume 6 Hoofdstuk 9|Hoofdstuk 9]]
*[[Sword Art Online:Volume 6 Hoofdstuk 10|Hoofdstuk 10]]
*[[Sword Art Online:Volume 6 Hoofdstuk 11|Hoofdstuk 11]]
*[[Sword Art Online:Volume 6 Hoofdstuk 12|Hoofdstuk 12]]
*[[Sword Art Online:Volume 6 Hoofdstuk 13|Hoofdstuk 13]]
*[[Sword Art Online:Volume 6 Hoofdstuk 14|Hoofdstuk 14]]
*[[Sword Art Online:Volume 6 Hoofdstuk 15|Hoofdstuk 15]]
*[[Sword Art Online:Volume 6 Hoofdstuk 16|Hoofdstuk 16]]
*[[Sword Art Online:Volume 6 Auteur Notities|Auteurs Notities]]
<br style="clear: both;" />
[[Image:Sword_Art_Online_Vol_07_-001.jpeg|thumb|Volume 6 Cover]]
===Volume 7 - Mother's Rosario===
*[[Sword Art Online:Volume 7 Illustrations|Illustraties]]
*[[Sword Art Online:Volume 7 Voorwoord|Voorwoord]]
*[[Sword Art Online:Volume 7 Hoofdstuk 1|Hoofdstuk 1]]
*[[Sword Art Online:Volume 7 Hoofdstuk 2|Hoofdstuk 2]]
*[[Sword Art Online:Volume 7 Hoofdstuk 3|Hoofdstuk 3]]
*[[Sword Art Online:Volume 7 Hoofdstuk 4|Hoofdstuk 4]]
*[[Sword Art Online:Volume 7 Hoofdstuk 5|Hoofdstuk 5]]
*[[Sword Art Online:Volume 7 Hoofdstuk 6|Hoofdstuk 6]]
*[[Sword Art Online:Volume 7 Hoofdstuk 7|Hoofdstuk 7]]
*[[Sword Art Online:Volume 7 Hoofdstuk 8|Hoofdstuk 8]]
*[[Sword Art Online:Volume 7 Hoofdstuk 9|Hoofdstuk 9]]
*[[Sword Art Online:Volume 7 Hoofdstuk 10|Hoofdstuk 10]]
*[[Sword Art Online:Volume 7 Hoofdstuk 11|Hoofdstuk 11]]
*[[Sword Art Online:Volume 7 Hoofdstuk 12|Hoofdstuk 12]]
*[[Sword Art Online:Volume 7 Auteur Notities|Auteurs Notities]]
<br style="clear: both;" />
[[Image:Sword_Art_Online_Vol_08_-_001.jpg|thumb|Volume 8 Cover]]
===Volume 8 - Early and Late===
*[[Sword Art Online:Volume 8 Illustrations|Illustraties]]
*[[Sword Art Online:Volume 8 Hoofdstuk 1|Een Moordzaak in de Omgeving (Aincrad 57ste Vloer, April 2024)]] (SAO Zijverhaal)
*[[Sword Art Online:Volume 8 Hoofdstuk 2|Kaliber (Alfheim, December 2025)]] (ALO Zijverhaal)
*[[Sword Art Online:Volume 8 Hoofdstuk 3|Eerste Dag (Aincrad 1ste Vloer, November 2022)]] (SAO Zijverhaal)
*[[Sword Art Online:Volume 8 Auteur Notities|Auteurs Notities]]
<br style="clear: both;" />
[[Image:Sword_Art_Online_Vol_09_-_001.jpg|thumb|Volume 9 Cover]]
===Volume 9 - Alicization Beginning===
*[[Sword Art Online:Volume 9 Illustrations|Illustraties]]
*[[Sword Art Online:Volume 9 Voorwoord I|Voorwoord I (7de Maand van de Mensenwereld Kalender 372)]]
*[[Sword Art Online:Volume 9 Voorwoord II|Voorwoord II (Juni 2026)]]
*[[Sword Art Online:Volume 9 Tussenstuk I|Tussenstuk I]]
*[[Sword Art Online:Volume 9 Hoofdstuk 1|Hoofdstuk 1 - Onderwereld (3rde Maand van de Mensenwereld Kalender 378)]]
*[[Sword Art Online:Volume 9 Auteur Notities|Auteurs Notities]]
<br style="clear: both;" />
[[Image:Sword_Art_Online_Vol_10_-_001.jpg|thumb|Volume 10 Cover]]
===Volume 10 - Alicization Running===
*[[Sword Art Online:Volume 10 Illustrations|Illustraties]]
*[[Sword Art Online:Volume 10 Hoofdstuk 2|Hoofdstuk 2 - Project Alicization (July 2026)]]
*[[Sword Art Online:Volume 10 Hoofdstuk 3|Hoofdstuk 3 - Zakkaria Zwaard Kunst Toernooi (8th Month of Human World Calendar 378)]]
*[[Sword Art Online:Volume 10 Hoofdstuk 4|Hoofdstuk 4 - Meester Zwaard Academie (3rd Month of Human World Calendar 380)]]
*[[Sword Art Online:Volume 10 Tussenstuk II|Tussenstuk II]]
*[[Sword Art Online:Volume 10 Auteur Notities|Auteurs Notities]]
<br style="clear: both;" />



== Project Team ==
===Project Opzichters===
* [[User:Chaotic Rage|Chaotic Rage]]

=== Vertalers ===

* [[User:Chaotic Rage|Chaotic Rage]] (on break)
* [[User:Ushiromiyanick|Ushiromiyanick]] (To busy with work till aprox 15/2/13)
* [[User:Unbeatable|Unbeatable]]
* [[User:Thommietr|Thommietr]]

=== Bewerkers ===

==Serie Overzicht ==

'''''Sword Art Online'' serie'''
* Volume 1 - Aincrad (April 2009) - <nowiki>ISBN 978-4-04-867760-8</nowiki>
* Volume 2 - Aincrad (Augustus 2009) - <nowiki>ISBN 978-4-04-867935-0</nowiki>
* Volume 3 - Fairy Dance (December 2009) - <nowiki>ISBN 978-4-04-868193-3</nowiki>
* Volume 4 - Fairy Dance (April 2010) - <nowiki>ISBN 978-4-04-868452-1</nowiki>
* Volume 5 - Phantom Bullet (Augustus 2010) - <nowiki>ISBN 978-4-04-868763-8</nowiki>
* Volume 6 - Phantom Bullet (December 2010) - <nowiki>ISBN 978-4-04-870132-7</nowiki>
* Volume 7 - Mother's Rosario (April 2011) - <nowiki>ISBN 978-4-04-870431-1</nowiki>
* Volume 8 - Early and Late (Augustus 2011) - <nowiki>ISBN 978-4-04-870733-6</nowiki>
* Volume 9 - Alicization Beginning (Februari 2012) - <nowiki>ISBN 978-4-04-886271-4</nowiki>
* Volume 10 - Alicization Running (Juli 2012) - <nowiki>ISBN 978-4-04-886697-2</nowiki>
* Volume 11 - Alicization Turning (December 2012) - <nowiki>ISBN 978-4-04-891157-3</nowiki>

'''''Sword Art Online: Progressive'' series'''
* Volume 1 (October 2012) - <nowiki>ISBN 978-4-04-886977-5</nowiki>

==Meer Informatie==
===Wikis===
* [http://swordartonline.wikia.com/wiki/Sword_Art_Online_Wiki Sword Art Online Engelse Wiki]

===Wikipedia Artikels===
* [http://en.wikipedia.org/wiki/Sword_Art_Online Engels Sword Art Online Wikipedia Artikel]
* [http://ja.wikipedia.org/wiki/%E3%82%BD%E3%83%BC%E3%83%89%E3%82%A2%E3%83%BC%E3%83%88%E3%83%BB%E3%82%AA%E3%83%B3%E3%83%A9%E3%82%A4%E3%83%B3 Japans Sword Art Online Wikipedia Artikel]
* [http://zh.wikipedia.org/wiki/%E5%88%80%E5%8A%8D%E7%A5%9E%E5%9F%9F Chinees Sword Art Online Wikipedia Artikel]

[[Category:Dengeki Bunko]]
[[Category:Alternative Languages]]
[[Category:Dutch]]

Sword Art Online:Volume 3 Voorwoord

2013-02-22T21:15:25Z

GlacialisD: Deel 3 hoofdstuk 1

==Voorwoord==

Er waren drie diepgroen verlichte stippen, die uitgelijnd waren als een bescheiden gesternte.

Kirigaya Suguha stak de vinger van haar rechterhand uit, de lichtjes bestuderend.

The LED indicatoren gaven de huidige operatiestatus van het FullDive model VR machine, <<Nerve Gear>> aan. Geplaatst op het voorste deel van de helm, controleerden deze indicatoren -van rechts naar links- de basis stroomtoevoer, netwerk aansluiting en connectie tot de hersenen. Op het moment dat het licht aan de linksterkant rood zou worden, zou dat de vernietiging van het brein van de gebruiker van het apparaat betekenen.

De eigenaar van de machine lag op een ruim gelbed in het midden van een volledig gebroken wit gekleurde ziekenhuiskamer, in een niet ontwakende slaap. Nee, dat waren niet de juiste woorden. In werkelijkheid was zijn ziel op dit moment dag en nacht aan het vechten in een parallel universum ver weg—Zijn bevrijding riskerend samen met de duizenden andere mensen die gevangen spelers waren.

"Onii-chan..."

Riep Suguha uit naar haar stil slapende broer, Kazuto.

"Al twee jaar zijn voor bijgegaan, huh... Ik, volgende keer zal ik een scholier zijn, weet je... Als je niet snel terugkomt, zal ik uiteindelijk voorop raken..."

Haar vinger ging omlaag van het LED, een lijn tracerend over haar broers wang. Tijdens de lange coma waren Kazuto's spieren begonnen af te takelen, en de flinterdunne lijn gaf zijn profiel een zeer vrouwelijke droefgeestigheid, ondanks zijn voormalig geslachtsloze indruk. Zelfs zijn moeder maakte er grappen over, en noemde hem de families <<Doornroosje>>.

Zijn gezicht was niet het enige deel dat verdunde. Zijn hele lichaam was dunner en versleten geworden— Hij was in een erbarmelijke in vergelijking met Suguha, die vanaf een jonge leeftijd had getraind in Kendo— Zijn lichaamsgewicht was nu overduidelijk te laag. She vroeg zich af, als dit zo door ging, zou hij tot niets vergaan...? Recentelijk was ze gegrepen door een dergelijke angst.

Echter, Suguha was aan het worstelen geweest met de mogelijkheid van in huilen uitbarsten in de ziekenhuiskamer sinds een jaar geleden. Toendertijd had een lid van het Ministerie van Binnenlandse Zaken en Communicatie's <<SAO Incident Tegenmaatregel Team>> hun geinformeerd. Een regeringsbeambte— met lange lokken haar die over zijn zwartgerimde bril vielen, en min of meer respectvolle kleding dragend— had hun in onscherpe stem geinformeerd dat haar broers <<level>> in de top percentages van de volledige groep in het spel stond—Dat hij constant naar de gevaarlijke frontlinies ging om te vechten, en een van de weinige grondveroverende spelers was.

Het was bevestigd dat ook vandaag haar broer aan het vechten was in een strijd die aan de dood grenste. Dat was waarom Suguha hier niet zou huilen. Daarnaast dacht ze aan het vasthouden van zijn hand om hem op te vrolijken.

"Doe je best... doe je best, Onii-chan."

Zoals altijd was Kazuto's magere rechterhand in haar beide handen omvouwen— terwijl ze volhartig bidde in stilte kwam er plotseling een stem van achter haar.

"Ah, je bent gekomen, Suguha."

Nerveus draaide ze zich om...

"Oh, moeder..."

De persoon die daar stond was haar moeder, Midori. De schuifdeur van de ziekenhuiskamer gebruikte een motoraandrijving, waardoor het geluid van het openen en sluiten ervan verschrikkelijk stil was; dit resulteerde in dat Suguha niet hoorde dat haar moeder binnenkwam.

Midori ruste toen, na het behendig schikken van de bos Cosmosbloemen in haar rechterhand in de vaas op het nachtkastje, haar rug op een stoel naast Suguha. Waarschijnlijk terugkerend van haar werkplaats, droeg ze een katoenen shirt met een slanke spijkerbroek en een leren bloes daar bovenop, wat haar een ruige verschijning gaf. Met haar dunne makeup en haar dat in een simpele paardenstaart zat, kon iemand niet zien dat ze volgend haar veertig zou worden. Alhoewel haar baan als hoofdredacteur van een computer informatie tijdschrijft misschien deels de schuld had, had de persoon in kwestie zelf ook geen enkele bedoeling zich meer naar haar leeftijd te gedragen—dus voor Suguha, kon je zeggen dat haar moeder meer een oudere zus leek.

"Moeder, je kwam toch nu. Is het proeflezen niet nog aan de gang?"

Zei Suguha, en Midori lachtte.

"Ik ben weggeglipt en kwam. Ik kom niet erg vaak, maar tenminste voor vandaag."

"Dat is waar... Het was vandaag Onii-chans... verjaardag, was het niet?"

Beide waren daarop stil voor een korte tijd, aandachtig naar Kazuto kijkend, terwijl hij op het bed sliep. Het gordijn bewoog licht, een zonsonderganggekleurde bries de kamer binnenkomend, die het aroma van de cosmos lichtelijk verspreidde.

"Kazuto is... al 16 jaar oud, huh..."

mompelde Midori, en zuchtte.

"... Zelfs nu herinner ik me dat incident alsof het gisteren gebeurde. Die keer dat Minetaka-san en ik een film aan het kijken waren in de woonkamer en Kazuto opeens van achteren kwam en zei, 'Vertel me alstjeblieft over mijn echte ouders'".

Suguha staarde bewegingsloos naar Midori's charmerende lippen met een erg licht rode kleur, die een licht nostalgische bittere glimlach uitdrukte.

"Toendertijd was ik erg verbaasd. Kazuto was maar 10 jaar oud. Totdat Suguha op de middelbare school zat... Het was iets dat we nog 7 jaren geheim hadden willen houden, maar hij kwam achter zijn Juki Net<ref>Juki Net is een nationaal register voor Japanse burgers.</ref> registratie."

Toen Suguha dat voor het eerst had gehoord, eerder was ze verrast, gaf ze dezelfde bittere lach als haar moeder.

"Dat is echt iets voor Onii-chan, huh?"

"We waren zo verrast dat we niet deden alsof we van niets wisten en gekwetst waren. Dat lijkt Kazuto's strategie te zijn geweest, en Minetaka-san zei later nogal geïrriteerd dat 'We erin getrapt waren'".

"Ah, haha," lachtten beide, en voor een kort moment staarden ze woordeloos naar de slapende Kazuto.

De broer, Kirigaya Kazuto, die samen met Suguha had gewoond sinds ze bewust was van de wereld om haar heen was, om precies te zijn, haar <<neef>>.

Het eigen kind van het getrouwde koppel Kirigaya Minetaka en Midori was Suguha, terwijl Kazuto dat van Midori's zus was. Dit betekende dat hij de zoon was van Suguha's tante. Haar tante en haar tantes man hadden hadden geen keuze, en lieten hun enige kind, dat nog geen jaar oud was, achter toen ze omkwamen in een ongeluk. De serieuze aard van de wonden die ze opgelopen hadden kostten hun uiteindelijk hun leven, en Midori bleef achter om de zorg voor Kazuto op zich te nemen.

Dat feit was aan Suguha verteld door allebei haar ouders tijdens de winter, twee jaar geleden. Rond die tijd zat Kazuto gevangen in het Virtual Reality spel dat <<Sword Art Online>> heette. Suguha, die al een grote schok had gekregen van het incident, was in een wrede staat van verwarring; Ze was naar Midori toegegaan, vragend waarom ze dit haar niet eerder verteld hadden en waarom ze de enige was die dit niet wist. Haar verwarring uitnemend op Midori.

Twee jaar waren voorbij gegaan, en zelfs nu, in de bodem van haar hart, loerde dat gevoel van vervreemding. Van het de enige zijn die van niets wist. Echter, tijdens deze periode had ze eindelijk begrip gekregen voor de gevoelens van haar ouders toendertijd.

Hun oorspronkelijke plan om Suguha te informeren zodra ze op de middelbare school zat was vooruitgeschoven. In het kort, was ze de gehele waarheid over haar familie verteld terwijl Kazuto nog leefde, wat de bittere beslissing was die haar ouders gemaakt hadden. In de maand sinds het begin van het SAO incident was er het absurde aantal van 2000 doden. Onder die omstandigheden konden ze het niet helpen om een gedwongen resolutie voor Kazuto's zekere dood te maken. Ze zouden wanneer alles over was, op zijn minst niet de spijt hebben dat Suguha <<het niet wist>>. Wat was wat allebei haar ouders zeer zeker gedacht moesten hebben.

Suguha, die nog steeds had gezeten met een groot aantal tegenstrijdige emoties, bezocht deze ziekenhuiskamer, waarin Kazuto lag, vaak en ging door met ernstig nadenken. De affaire dat haar broer, niet haar echte broer was, en wat daarmee verloren was.

Vrij vroeg kwam ze met het antwoord dat het niets was.

Dat niets zou veranderen. Dat er geen enkel ding schade was toegebracht. Net als eerder kende ze de waarheid, en nadat ze er achter was gekomen, had ze, zoals altijd enkel voor Kazuto's welzijn en terugkomst gebeden.

Van toen af aan, in die twee jaar tijd, was slechts de helft van Suguha's gebed uitgekomen.

"...hé moeder."

Terwijl ze staarde naar zijn profiel, maakte Suguha een zacht geluid.

"Ja?"

"... Onii-chan, vanaf het moment dat hij in de onderbouw zat, toendertijd, heeft altijd enkel internetspellen gespeeld, toch... Denk je dat dat een verband daarmee houdt?"

Die vraag, die een enkel woord van hem geen eigen kind wezend van de Kirigaya familie wegliet, maakte dat Midori direct haar hoofd schudde.

"Nee, dat heeft daar niets mee te meken. Dat zeg ik omdat toen dit kind zes was, hij een zelfgemaakte machine heeft gecreëerd met de overgebleven onderdelen uit mijn kamer. Het is eerder dat hij mijn computer-maniakaal bloed heeft geërfd. Geestelijk bedoel ik dan.

Zacht glimlachend, gaf Suguha haar moeders arm een stootje met haar elleboog.

'Nu we het daarover hebben, vond moeder die spellen ook wel erg leuk, zoiets hoorde ik van grootmoeder."

"Dat is correct; Ik speelde al internetspellen sinds ik op de basisschool zat. Kazuto is op een of andere manier het niet waard om daar zorgen over te maken.

Nog eens meer lachden beiden van hun volhartig. Midori focusde haar liefhebbende ogen op het bed.

"...Echter, in welk spel dan ook was ik nooit een topspeler. Ik had het geduld en de wil niet. Dat bloed heeft hij niet gemeen met mij, maar met jou. Zelfs doorgaand met Kendo voor 8 jaar, heb je dat zelfde bloed in je aderen, wat is waarom Kazuto zelfs nu overleeft. Uiteindelijk zou hij onverwacht kunnen terugkomen."

"Plof", Midori plaatste haar hand op Suguha's hoofd en stondop.

"Dus, zal ik als eerste weggaan. Wees ook niet te laat thuis."

"Oké, begrepen,"

Knikte Suguha. Midori keek een laatste keer naar Kazuto en zei zachtjes "Fijne Verjaardag". Daarna knipperde ze snel een paar keer, draaide zich om en verliet snel de ziekenhuiskamer.

Suguha pakte de zoom van de rok van haar uniform beet met beide handen, ademde diep in, en keek opnieuw naar de LED indicatoren van de helm die haar broershoofd bedekte.

De groene lampjes die de statussen van de netwerkaansluiting en hersen-aansluiting aangaven waren herhaardelijk snel aan het knipperen.

Op dit moment, waren de SAO server en Kazuto's bewustzijn aan de andere kant van het netwerk, en door de Nerve Gear werden er talloze signalen uitgewisseld.

Met betrekking tot waar haar broer op dit moment was. Hij zou, met een kaart in de hand, aan het zwerven kunnen zijn in een naargeestige kerker. Hij zou in het midden van een evaluatie kunnen zijn in een tweedehandswinkel, of misschien ging hij een vreselijk monster te lijf, waarmee hij stoutmoedig zwaarden kruiste.

Teder rijkte ze met beide handen uit, en vouwde ze weer om zijn dunne, bleke rechterhand.

Kazuto's ware gevoelszintuig werd volledig geannuleerd door de Nerve Gear bij de Medulla Oblongata, voordat het de hersenen bereikte. Echter, kijkend naar de huid waarmee Suguha contact maakte, geloofde ze dat haar aanmoediging hem zeker wel bereikte.

Dat is omdat Suguha het opnieuw kon voelen. Deze jongemans, haar broers, wie om precies te zijn haar neef is, ziel is intense temperatuur aan het afgeven. Hij had de sterke intentie, en zou zeer zeker wel overleven en terugkeren naar de echte wereld.

Aan de andere kant van het witte gordijn veranderde het flikkerende gouden licht al gauw naar vermiljoen en weer naar paars, Ook al was het die tijd dat de ziekenhuiskamer in schemerlicht gehuld was, bleef Suguha nog steeds daar. Zonder te bewegen luisterde ze aandachtig naar haar broers discrete ademhaling.

Het spoedbericht van Kazuto's ontwaking werd gereporteerd door het ziekenhuis. Dat was een maand later, op de 7e november van 2024.

===Referenties===
<references />

<noinclude>
{| border="1" cellpadding="5" cellspacing="0" style="margin: 1em 1em 1em 0; background: #f9f9f9; border: 1px #aaaaaa solid; padding: 0.2em; border-collapse: collapse;"
|-
| Terug naar [[Sword Art Online:Volume 3 Illustrations|Illustraties]]
| Naar [[Sword Art Online BE|Overzicht]]
| Verder naar [[Sword Art Online:Volume 3 Hoofdstuk 1|Hoofdstuk 1]]
|-
|}
</noinclude>

User:GlacialisD

2013-02-22T20:45:10Z

GlacialisD: Created page with "Hi everyone, thank you for visiting my userpage, I'm kind of new at this, but I'll do my best ^^. =='''Current Projects'''== Translation: [[Sword_Art_Online_BE|Sword Art Onli..."

Hi everyone, thank you for visiting my userpage, I'm kind of new at this, but I'll do my best ^^.

=='''Current Projects'''==
Translation: [[Sword_Art_Online_BE|Sword Art Online (Dutch)]]
=='''Status'''==
Active

''and potentially available for other projects''
=='''Contact'''==
GlacialisD@hotmail.com

Sword Art Online:Registratie Pagina

2013-02-22T20:36:10Z

GlacialisD: /* Volume 3 */

Om de registratie procedure nogmaals te herhalen:

*"Op basis van eerste persoon aanwezig": Registreer alstublieft welke hoofdstukken je wilt vertalen.

*Het maximale aantal aanbevolen hoofdstukken waaraan je mag werken is niet meer dan de helft van eender welk volume

*Maximale aantal vertalers per volume is twee

*Maximale volumes waar je actief op mag zijn is één

*Dit is geen Bindend Contract “Je moet niet het werk doen dat je hier neerschrijft”. Keuzes zijn bespreekbaar tussen vertalers

==''Sword Art Online'' serie ==
__NOTOC__
===Volume 1===
*Voorwoord - [[User:Chaotic Rage|Chaotic Rage]] - '''Voltooid'''
*Hoofdstuk 1 - [[User:Chaotic Rage|Chaotic Rage]] - '''Voltooid'''
*Hoofdstuk 2 - -
*Hoofdstuk 3 - -
*Hoofdstuk 4 - -
*Hoofdstuk 5 - -
*Hoofdstuk 6 - -
*Hoofdstuk 7 - -
*Hoofdstuk 8 - -
*Hoofdstuk 9 - -
*Hoofdstuk 10 - -
*Hoofdstuk 11 - [[User:Ushiromiyanick|Ushiromiyanick]] - '''Voltooid'''
*Hoofdstuk 12 - [[User:Ushiromiyanick|Ushiromiyanick]] - '''Voltooid'''
*Hoofdstuk 13 - [[User:Ushiromiyanick|Ushiromiyanick]] - '''Voltooid'''
*Hoofdstuk 14 - [[User:Ushiromiyanick|Ushiromiyanick]] -
*Hoofdstuk 15 - [[User:Ushiromiyanick|Ushiromiyanick]] -
*Hoofdstuk 16 - [[User:Ushiromiyanick|Ushiromiyanick]] -
*Hoofdstuk 17 - [[User:Ushiromiyanick|Ushiromiyanick]] -
*Hoofdstuk 18 - [[User:Ushiromiyanick|Ushiromiyanick]] -
*Hoofdstuk 19 - [[User:Ushiromiyanick|Ushiromiyanick]] -
*Hoofdstuk 20 - [[User:Ushiromiyanick|Ushiromiyanick]] -
*Hoofdstuk 21 - -
*Hoofdstuk 22 - -
*Hoofdstuk 23 - -
*Hoofdstuk 24 - -
*Hoofdstuk 25 - -
*Auteurs Notities - -

===Volume 2===
*Voorwoord - - [[User:Hero|Hero]]
*The Black Swordsman
*Deel 1 - - [[User:Hero|Hero]]
*Deel 2 - - [[User:Hero|Hero]]
*Deel 3 - - [[User:Hero|Hero]]
*Warmth of the Heart
*Deel 1 - - [[User:Hero|Hero]]
*Deel 2 - - [[User:Hero|Hero]]
*Deel 3 - - [[User:Hero|Hero]]
*Deel 4 - - [[User:Hero|Hero]]
*Morning Dew Girl
*Deel 1 - -
*Deel 2 - -
*Deel 3 - -
*Deel 4 - -
*Red-nosed Reindeer
*Deel 1 - -
*Deel 2 - -
*Deel 3 - -
*Deel 4 - -
*Auteurs Notities - -

===Volume 3===
*Voorwoord - - [[User:GlacialisD|GlacialisD]]
*Hoofdstuk 1 - - [[User:GlacialisD|GlacialisD]]
*Hoofdstuk 2 - - [[User:GlacialisD|GlacialisD]]
*Hoofdstuk 3 - -
*Hoofdstuk 4 - -
*Nawoord - -

===Volume 4===
*Voorwoord - -
*Hoofdstuk 5 - -
*Hoofdstuk 6 - -
*Hoofdstuk 7 - -
*Hoofdstuk 8 - -
*Hoofdstuk 9 - -

===Volume 5===
*Voorwoord - -
*Hoofdstuk 1 - -
*Hoofdstuk 2 - -
*Hoofdstuk 3 - -
*Hoofdstuk 4 - -
*Hoofdstuk 5 - -
*Hoofdstuk 6 - -
*Hoofdstuk 7 - -
*Auteurs Notities - -

===Volume 6===
*Voorwoord - -
*Hoofdstuk 8 - -
*Hoofdstuk 9 - -
*Hoofdstuk 10 - -
*Hoofdstuk 11 - -
*Hoofdstuk 12 - -
*Hoofdstuk 13 - -
*Hoofdstuk 14 - -
*Hoofdstuk 15 - -
*Hoofdstuk 16 - -
*Auteurs Notities - -

===Volume 7===
*Voorwoord - -
*Hoofdstuk 1 - -
*Hoofdstuk 2 - -
*Hoofdstuk 3 - -
*Hoofdstuk 4 - -
*Hoofdstuk 5 - -
*Hoofdstuk 6 - -
*Hoofdstuk 7 - -
*Hoofdstuk 8 - -
*Hoofdstuk 9 - -
*Hoofdstuk 10 - -
*Hoofdstuk 11 - -
*Hoofdstuk 12 - -
*Auteurs Notities - -

===Volume 8===
*A Murder Case in the Area
**Deel 1 - -
**Deel 2 - -
**Deel 3 - -
**Deel 4 - -
**Deel 5 - -
**Deel 6 - -
**Deel 7 - -
**Deel 8 - -
**Deel 9 - -
**Deel 10 - -
**Deel 11 - -
**Deel 12 - -

*Caliber
**Deel 1 - -
**Deel 2 - -
**Deel 3 - -
**Deel 4 - -
**Deel 5 - -
**Deel 6 - -
*First Day - -
*Auteurs Notities - -

===Volume 9===
*Voorwoord I (Human World Calendar (HWC) July 372)
**Deel 1 - -
**Deel 2 - -
**Deel 3 - -
**Deel 4 - -
*Voorwoord II (AD June 2026)
**Deel 1 - -
**Deel 2 - -
**Deel 3 - -
*Tussenstuk I - -
*Hoofdstuk 1 (Underworld, HWC March 378)
**Deel 1 - -
**Deel 2 - -
**Deel 3 - -
**Deel 4 - -
**Deel 5 - -
**Deel 6 - -
*Auteurs Notities - -

===Volume 10===
*Hoofdstuk 2 - -
*Hoofdstuk 3 - -
*Hoofdstuk 4 - -
*Tussenstuk II - -
*Auteurs Notities -

<noinclude>
{| border="1" cellpadding="5" cellspacing="0" style="margin: 1em 1em 1em 0; background: #f9f9f9; border: 1px #aaaaaa solid; padding: 0.2em; border-collapse: collapse;"
|-
| Terug naar [[Sword Art Online BE|Hoofdpagina]]
|-
|}
</noinclude>

[[Category:Registration Page]]

Sword Art Online:Volume 1 Hoofdstuk 11

2013-02-21T13:04:08Z

GlacialisD: /* Hoofdstuk 11 */

===Hoofdstuk 11===

Helaas voor ons, kwamen we een groep hagedissenmensen tegen op de weg naar de bovenste verdieping.
Tegen de tijd dat de acht van ons op de doorgang van de bovenste verdieping aan waren gekomen
waren al dertig minuten voorbij, en we hadden nog altijd de leden van het leger niet ingehaald.
“Misschien hebben ze hun Crystals al gebruikt voor te ontsnappen?”
Zei Klein lachend, maar niemand van ons geloofde dat ze dat zouden hebben gedaan.
Als gevolg daarvan versnelde we onbewust onze voetstappen terwijl we de gang af wandelden.
Toen we ongeveer halverwege waren, hoorden we een geluid van de muur af echoën dat onze angsten bevestigden.
We stopten onmiddellijk om te luisteren.

“Ahhhh….”

Het gedempte geluid wat we hoorden was, zonder twijfel, een schreeuw.

Maar het behoorde niet tot een monster. We keken elkaar aan en begonnen te sprinten.
Door onze hoge vaardigheid, liepen Asuna en ik sneller dan alle anderen, waardoor er snel een kloof ontstond tussen ons en Klein’s groep.
Maar dit was niet de tijd voor ons om er iets om te geven.
We renden als de wind door de stralende blauwe gang in de tegenovergestelde richting als we de vorige keer waren gegaan.
De dubbele deuren kwamen snel in zicht. Ze waren al open, en we konden binnen blauwe vlammen zien flikkeren terwijl in de verte een grote schaduw bewoog.
We hoorde ook het intimiderende geluid van geschreeuw en botsend metaal.

“Nee…!”

Asuna schreeuwde van verdriet en versnelde haar snelheid.
Ik volgde vlak achter haar. Het leek alsof onze voeten nauwelijks de grond raakten, alsof we door de lucht vlogen.
Ik dacht dat we de grenzen van het steun systeem wel hadden bereikt.
Ondertussen flitsten de pijlers aan de weerzijden van de doorgang ons voorbij.

Terwijl we de deur aan het naderen waren reduceerden ik en Asuna drastisch onze snelheid.
Vonken vlogen van onze laarzen af en we waren er in geslaagd om net voor de poort te stoppen.
“Hey! Zijn jullie in orde !?”

Riep ik en leunde naar voren voor een beter zicht.

Van binnen — leek het net de hel.

Blauwwitte vlammen waren op de vloer aan het branden.
Een gigantische figuur stond in het midden van alles, het lichaam scheen alsof het uit metaal was gemaakt.
Dat was de demon: The Gleameyes.

Toen de gleameyes zijn enorme zanbato-achtig zwaard rondzwaaide, kwam er een enorme vlammende adem uit zijn hoofd dat gevormd was als een berggeit.
De schade toegebracht aan de demon was niet eens een derde van zijn HP.
Aan de andere kant van de kamer lagen een heleboel silhouetten, hun grootte was klein in vergelijking met de demon.
Zij waren de groep van het leger, en ze waren aan het klauteren voor hun leven.

Ze hadden niet langer een orde om van te spreken.
Ik controleerde het aantal mensen en zag meteen dat er twee ontbraken.
“Het zou goed zijn als ze waren ontsnapt met behulp van een teleport item,” maar-
Zelf al dacht ik dit, werd een van hen geraakt door de zijkant van de zanbato en ging vliegen.
Zijn HP was gezakt tot in de rode gevarenzone. Ik weet niet hoe ze in deze situatie terecht waren gekomen,
maar de demon had zich tussen het leger en de uitgang weten te krijgen, en als gevolg daarvan konden ze niet eens vluchten.
Ik schreeuwde naar de gevallen speler.

“Wat ben je aan het doen!? Gebruik je teleport item!”

De man keek mijn kant op. Zijn gezicht reflecteerde de blauwachtige kleur van de vlammen vol wanhoop. Hij riep toen:

“Dat gaat niet…! De Crystals werken niet!!”

“Wa…?”

Ik kon niets zeggen. Betekende dit dat deze kamer een «Anti-Crystal Gebied» was?
Het was een zeldzame val die af en toe eens in de kerkers opdaagde, maar het was nog nooit in een baas kamer gevonden, tot nu dan.

“Hoe is dat mogelijk…!?”

Asuna ademde sterk. Dit was een geval waarin we zelfs niet konden binnen rennen om ze te redden.
Toen, een speler aan de andere kant van de baas zijn zwaard ophief en riep:

“Wat zijn jullie aan het zeggen!! Het woord terugtrekken bestaat niet voor het Bevrijdings leger!! Vecht!! Vecht zeg ik je!!”

Dat was zeker en vast Coberts stem.

“Vuile klootzak!”

Schreeuwde ik. Het feit dat twee spelers al verdwenen waren in een geen Crystal arena — betekende dat ze al dood waren, al verdwenen.
Iets wat koste wat het kost moest worden vermeden was al gebeurd, en die idioot zei nog zoiets? Mijn bloed begon te koken uit woede.

Toen kwamen Klein en zijn groep aan.

“Hey, wat gebeurt er!?”

Ik had hen snel verteld wat de huidige situatie was. Terwijl hij het hoorde werd Klein’s uitdrukking duisterder.

“Is… Is er niets dat we kunnen doen… ?”

We kunnen misschien rennen en een weg eruit vinden voor hun.
Maar omdat een nood ontsnapping onmogelijk was in deze kamer konden we de mogelijkheid niet negeren dat iemand van ons ook kon sterven.
We hadden gewoon niet genoeg mensen.
Terwijl ik in conflict was met deze gedachte had Cobert zijn mannen op een of andere manier terug op orde gekregen en riep.

“Charge!”

Twee van de tien hadden bijna hun hele HP verloren en lagen op de grond.
De andere acht stonden in lijnen van vier met Cobert in het midden, die de leiding gaf aan de aanval met zijn zwaard hoog opgetrokken.

“Nee—!”

Maar mijn stem kon hun niet bereiken.

Het was een nutteloze aanval. Als ze alle acht samen liepen konden ze hun zwaard vaardigheden niet goed gebruiken en dat zou slechts de verwarring erger maken.
Ze moesten defensief vechten, persoon per persoon roteren om schade aan te richten en dan overschakelen naar het volgende lid.

De demon richtte zich op en gaf een brul waarvan de grond begon the schudden voordat het een verblindende straal van vuur uitspuwde.
Het leek alsof de adem telde als een aanval, de acht man vertraagden toen het blauwe licht van de vlammen hen verzwolg.
De demon nam zijn kans en zwaaide zijn enorme zwaard.
Het lichaam van een persoon vloog de lucht in, vloog over de demon en crashte voor ons op de grond.

Het was Cobert.

Zijn HP was verdwenen. Met een blik die niet goed snapte wat net gebeurt was, bewoog hij langzaam zijn mond.

“—Dit is onmogelijk.”

Zei hij geluidloos. Toen met een zenuwslopend geluid dat onze zielen doorboorde, begon zijn lichaam af te breken in polygonen.
Naast mij, gaf Asuna een korte gil bij deze betekenisloze dood.
Met hun leider dood, vielen de leden van hel leger onmiddellijk in chaos. Ze renden schreeuwend rond. Iedereens HP balk was onder de helft.

“Nee… Nee… Nooit meer… ”
Toen ik Asuna’s gespannen stem hoorde, keek ik opzij naar haar toe. Met spoed probeerde ik haar arm meteen te grijpen…
Maar het was al te laat.

“NEE—!!”

Met deze schreeuw, rende Asuna als een windvlaag weg.
Zo trok haar rapier alsof deze uit de lucht kwam en rende naar de gleameyes als een lichtflits.
“Asuna”
Riep ik. Met geen andere keus over, trok ik mijn zwaard en volgde haar.

“Eh, wat”

Klein en zijn party volgde kort achter ons.

Asuna’s roekeloze aanval raakte de rug van de demon terwijl zijn aandacht ergens anders was.
Maar zijn HP ging amper omlaag.

De gleameyes brulde, draaide zich om en zwaaide zijn zanbato naar beneden.
Asuna probeerde onmiddellijk te ontwijken, maar ze kon niet helemaal ontwijken en werd neergehaald door de schokgolf.
De tweede aanval zwaaide de demon naar haar zonder aarzeling.

“Asuna—!!”

Ik voelde mijn lichaam koud worden uit angst toen ik mezelf tussen Asuna en een zwaard gooide.
Mijn zwaard was er nauwelijks in geslaagd om de aanval op tijd af te buigen.
Daarna voelde ik een impact door mijn hele lichaam toen de schokgolf mij raakte.

Vonken vlogen van de twee zwaarden, het zwaard van de demon raakte de vloer slechts een paar centimeter uit de buurt van Asuna.
Het groef een groot gat in de grond met een explosie-achtig geluidseffect.
“Achteruit!”

Schreeuwde ik en bereidde me voor op de aanvallen van de demon.
Het zwaard kwam herhaaldelijk op me neer met een verpletterende macht en voelde alsof het mijn leven zou nemen met een treffer.
Er was geen ruimte om een tegenaanval te proberen.
De technieken waren in principe two-handed zwaard vaardigheden.
Maar ze waren een beetje aangepast waardoor ze onmogelijk uit te lezen waren.
Ik concentreerde me volledig op het verdedigen met omzeilen en pareren.
Maar de aanvallen waren monsterlijk sterk en mijn HP verlaagde met elk passerende zwaai.

“Argh!!”

Uiteindelijk, raakte een van de aanvallen mijn lichaam. Ik voelde de verbluffende impact, en mijn HP daalde enorm.
Mijn uitrusting en vaardigheden waren verre van een tank. Als het zo door ging, zou het alleen maar tot mijn dood leiden.
De angst om te sterven rilling over mijn lichaam. Ik kon niet eens proberen om te ontsnappen.

Er was maar een ding dat ik kon doen. Ik zou er tegen in moeten gaan met alles wat ik kon als een damage-dealer.
“Asuna! Klein! Geef me tien seconden!”

Riep ik en zwaaide mijn zwaard hard om de klap van de demon te blokkeren en een breekpunt te maken.
Toen wierp ik me op de grond en rolde weg.
Klein nam onmiddellijk mijn plaats in en hield de demon terug met zijn katana.
Maar Kleins katana en Asuna’s rapier waren wapens gebaseerd op snelheid en dus ontbrak er gewicht in.
Ik dacht dat het niet gemakkelijk zou zijn voor hen om de demon zijn zanbato te blokkeren.
Terwijl ik op de grond lag opende ik het menu met mijn linker hand.

Ik kon het niet veroorloven om nu een enkele fout te maken.
Met een bonzend hart begon ik de vingers van mij rechterhand te plaatsen.
Ik scrolde door mijn lijst van items, pakte iets vast, en ruste het uit in de enige lege ruimte die nog over was van mijn uitrustingsprofiel.
Toen opende ik het scherm van vaardigheden en veranderde mijn wapen vaardigheid.
Nadat ik klaar was raakte ik de ok knop aan op het venster om het te sluiten.
Ik bevestigde het extra gewicht op mijn rug, hief mijn hoofd op en riep:

“Ik ben klaar!!”

Ik zag dat Klein een keer geraakt werd, zijn HP daalde toen hij zich terugtrok.
Normaal zou hij een Crystal hebben gebruikt om zich te genezen, maar dat was niet mogelijk in deze kamer.
Nu was Asuna aan het vechten met de demon en binnen een paar seconden was haar HP al onder het halverwege punt geel geworden.

Nadat ze mij hoorde knikte Asuna met haar rug naar me toen en gaf een korte schreeuw voor het uitvoeren van een piercing vaardigheid.

“Yaaaa!”

Een witte strook van licht vloog door de lucht en trof het wapen van de gleameyes, waardoor er vonken uitspoten.
Terwijl een luid geluid weerklonk werd de afstand tussen Asuna en de demon verbreed.

“Switch!!”

Ik had de kans niet gemist en rende recht op de vijand af.
De demon had zich snel hersteld van het korte verdovende effect en tilde zijn zwaard hoog in de lucht.
Met het zwaard in mijn rechterhand blokkeerde ik de demon zijn zwaard toen het naar onder kwam met een vlam-achtig traject.
Ik greep achter mijn rug met mijn linker hand en pakte het handvat van het nieuwe zwaard. Ik trok het en sloeg in een vloeiende beweging.
De demon zijn HP verminderde merkbaar toen de eerste rake klap werd geregistreerd.

“Kwuaaaaa!”

De demon brulde van woede en probeerde een andere neerwaartse slag.
Deze keer kruiste ik mijn twee zwaarden en blokkeerde het volledig.
Toen zijn houding uit balans raakte besloot ik om log te komen van mijn verdediging en lanceerde een combo aanval.
Mijn rechter zwaard sneed horizontaal in de buik van de demon.
Mijn linker waard volgde onmiddellijk met verticaal te snijden in het lichaam.
Rechts, links, den weer rechts. Ik zwaaide mijn alsof de zenuwen in mijn hersenen op overdrive ging.
Het geluid van botsend metaal weerklonken luid. De ene na de andere witte flits laaide op in de lucht.

Dat was de extra vaardigheid die ik had verborgen «Dual Blades» en de techniek die ik gebruikte was high-class zwaard vaardigheid «Starburst Stream», een zestien-hit combo aanval.
“Ahhhhh!!”
Ik lette niet op de weinige hits die de demon wist te blokkeren, ik bleef schreeuwen terwijl ik meedogenloos bleef hakken met mijn zwaarden.
Mijn ogen warmde op, en mijn zicht zag alleen de demon.
Hoewel de demon zijn zwaard mijn lichaam nog steeds raakte voelde de impact aan alsof het in een verre wereld gebeurde.
Ondertussen bleef de adrenaline door mijn lichaam stromen, en mijn hersengolven piekte elke keer als mijn zwaarden hun doel raakte.

Sneller, sneller. Het ritme van mijn aanvallen overschreed al tweemaal de normale snelheid, maar het voelde nog steeds te langzaam op mijn verhoogde zintuigen.
Ik vervolgde mijn aanval in een tempo dat zelfs de bijstand van het systeem te snel ging.

“...Ahhhhhhhhh!!”

Met deze kreet startte ik de laatste van mijn zestien aanvallen, die de borst van de gleameyes doordrong.

“Kaaaaaaahh!!”

Toen mijn zintuigen terug kwamen, realiseerde ik dat ik niet de enige was die schreeuwde
De enorme demon brulde in de richting van het plafond met zware adem die uit zijn neus en mond stroomde.

Toen bevroor zijn lichaam, en zodra ik dat zag —
De gleameyes verbrijzelde in ontelbare blauwe scherven.
Fragmenten van blauw licht regende over de hele kamer.
“Is het… voorbij…?”

Duizelig van de nawerkingen van het gevecht, zwaaide ik zoals gewoonlijk mijn beide zwaarden nog eens voordat ik ze tegelijk in de schedes die gekruist lagen op mijn rug.
Ik controleerde meteen mijn HP. Er was een rode lijn met slechts een paar puntjes over.
Terwijl ik naar mijn HP keek zonder zorg voelde ik plotseling de kracht mijn lichaam verlaten en stortte op de vloer zonder geluid.
Mijn zicht verdween in de duisternis.

<noinclude>
{| border="1" cellpadding="5" cellspacing="0" style="margin: 1em 1em 1em 0; background: #f9f9f9; border: 1px #aaaaaa solid; padding: 0.2em; border-collapse: collapse;"
|-
| Terug naar [[Sword Art Online:Volume 1 Hoofdstuk 10| Hoofdstuk 10]]
| Naar [[Sword Art Online BE|Overzicht]]
| Verder naar [[Sword Art Online:Volume 1 Hoofdstuk 12|Hoofdstuk 12]]
|-
|}
</noinclude>

Sword Art Online:Volume 1 Hoofdstuk 1

2013-02-21T12:27:16Z

GlacialisD: /* Hoofdstuk 1 */

===Hoofdstuk 1===
Een grijs gekleurd zwaard sneed mijn schouder.

De dunne lijn in de linkerbovenhoek van mijn gezichtsveld kromp lichtelijk. Gelijktijdig voelde ik een koude hand over mijn hart passeren.

De blauwe lijn –genaamd de “HP balk” is een visuele weergave van mijn leven. Er was nog steeds een beetje over 80% over. Nee, Die zin was niet gepast genoeg. Op dit moment, was ik 20% dichter bij de dood.

Ik spurtte achteruit zelfs voordat de vijand z’n zwaard zijn aanvalsbeweging begon.

“Haaa…”

Ik forceerde een enorme adem om stabiel te kunnen staan. Het <<lichaam>> in deze wereld had geen zuurstof nodig; maar het lichaam aan de andere kant, met andere woorden het lichaam dat neerlag in de echte wereld, zou zwaar ademen. Mijn zwakke handen zouden doorweekt zijn met zweet, en mijn hartslag zou van de kaart zijn.

Natuurlijk.

Zelfs als alles wat ik nu zie niets meer is dan een weergave van een 3D virtuele realiteit , en de balk die verminderd werd niet meer was dan een hoop cijfers die mijn “Hit Points” toonde, veranderde het feit dat ik voor mijn leven vocht niet.

Als je er zo aan dacht, was dit gevecht ongelofelijk oneerlijk. Dat was omdat de <<vijand>> voor me – een humanoïde met dof schijnende armen bedekt in donkergroene schubben en een hagedissenhoofd en staart- niet menselijk was, noch was het werkelijk levend. Het was een digitaal brok dat het systeem zou vervangen ongeacht hoeveel keren het werd gedood.

-Nee

Het AI dat de hagedissenman controleerde was mijn bewegingen aan het bestuderen en paste zijn vaardigheden aan om daarop te kunnen reageren met elke seconde dat passeerde. Hoe dan ook, het moment dat deze eenheid werd vernietigd, werd de data gereset in plaats van door te geven naar de volgende eenheid die in dit gebied zou genereren.

Dus in een zin, was deze hagedissenman ook levend, een enkel wezen uniek aan deze wereld.

“…toch?”
Er was geen mogelijkheid dat het dat woord had verstaan dat ik tegen mezelf mompelde., maar de hagedissenman ( een level 82 monster genaamd <<Lizardman Lord>> ) siste en glimlachte, terwijl zijn scherpe tanden zichtbaar werden in zijn langwerpige kaak.

Dit is de werkelijkheid. Alles in deze wereld is echt. Er is geen virtuele realiteit of vervalsing van enige soort.

Ik verplaatste het lange zwaard in mijn rechterhand tot ter hoogte van mijn heup en keek naar de vijand.
De hagedissenman hield de beukelaar in zijn linkerhand voor hem en zijn kromzwaard naar zijn rechterzij.
Een koude wind blies door de beschaduwde kerker terwijl de vlam van de toorts schokte. De natte vloer weerkaatste het flikkerend licht van de toorts.
“Kraaah!!”
Met een enorme schreeuw sprong de hagedissenman. Het kromzwaard trok een scherpe boog terwijl het naar me toevloog. Een verblindend oranje licht verlichte zijn pad; Een hoog geklasseerde één-slag zwaard vaardigheid voor gebogen zwaarden <<Fell Cresent>>. Het was een buitengewoonlijke aanvals-type zwaard vaardigheid die een afstand aflegde van 4 meter in 0,4 seconden.

Maar, Ik verwachtte de aanval al.

Ik had langzaam aan de afstand vergroot om de AI in deze situatie te lokken. Ik kwam dichter bij de hagedissenman, mijn gedachten registreerden de verbrande geur die het kromzwaard achterliet terwijl het door de lucht sneed enkele centimeters voor mijn neus.

“…Ha!”

Met een korte schreeuw zwaaide ik mijn zwaard horizontaal. Het zwaard, nu bedekt in een luchtblauw licht, sneed door de dun beschermde maag en een fel rood licht verspreidde zich in plaats van bloed. Er was een lage krijs.

Maar, mijn zwaard stopte niet. Het systeem hielp me door de geprogrammeerde bewegingen en ketende de volgende slag met een snelheid die normaal gezien onmogelijk was.

Dit was het meest belangrijkste element in gevechten in deze wereld, <<Sword Skill>>.
Het zwaard versnelde van rechts naar links en sneed in de hagedissenman zijn borst. In deze stand, draaide ik mijn lichaam in een volledige cirkel en de derde slag trof de vijand dieper dan ervoor.
“Raarrgh!”
Zodra de hagedissenman herstelde van de korte schok omdat het had gefaald om met een grote vaardigheid toe te slaan, schreeuwde het met woede of misschien angst, en hief zijn kromzwaard hoog in de lucht.
Maar mijn kettingaanval was nog niet gedaan. Het zwaard dat naar rechts zwaaide sprong plotseling , alsof door geforceerd door een springveer, links en naar boven en raakte z”n hart—een kritiek punt.
De luchtblauwe ruit getekend door mijn vier geketende slagen flitste en verdwenen toen; een horizontale, geketende 4-slag vaardigheid, <<Horizontal Square>>.

Het felle licht scheen sterk in de kerker en dimde toen. Op het zelfde moment, verdween de HP balk boven de hagedissenman’s hoofd zonder een enkel punt over.

Het gigantische lichaam viel, terwijl het een lang spoor naliet, en stopte toen onhandig—
Met een geluid gelijk aan het breken van glas, brak het neer in ontelbare polygons en verdween.
Dit is de <<Dood> van deze wereld. Het is ogenblikkelijk en kort, een perfecte vernietiging. En laat geen enkel spoor na.

Ik wierp een blik naar de virtuele ervaringspunten en voorwerpen die ik had ontvangen, die tevoorschijn kwamen in een paars lettertype in het midden van mijn blik, and zwaaide mijn zwaard rechts en links voordat ik het in de schede stak op mijn rug. Ik stapte een paar passen terug en gleed rustig naar beneden met mijn rug tegen de muur van de kerker.

Ik spatte een adem uit terwijl ik mijn ogen dichthield. Mijn slaap begon te kloppen, waarschijnlijk van de uitputting van het lange gevecht. Ik schudde mijn hoofd een paar keer om van de pijn af te geraken en opende mijn ogen.

The schijnende klok in de rechter onderhoek toonde aan dat het al voorbij 15 uur was. Ik zou uit dit doolhof moeten geraken ander geraak ik niet tot aan de stad voor het donker.

“…Zal ik dan maar starten?”

Er was niemand hier om te luisteren, maar ik sprak gewoon en stond recht.

Ik was klaar voor vandaag met voortgang te maken. Op de een of andere manier was ik vandaag opnieuw ontsnapt aan de dood. Maar na een korte rust, komt morgen met nog meer gevechten. Wanneer je gevechten vocht zonder 100% kans op overwinning, hoeveel veiligheidsnetten je ook voorbereid, zal er een dag komen wanneer je zonder geluk geraakt.

Het probleem is of dit spel zal worden <<Uitgespeeld>> of niet voor ik zonder geluk geraak.

Als je je leven boven alles waardeert, was in een stad blijven en wachten op iemand anders om het spel uit te spelen de slimste route om te nemen. Maar ik ga naar de frontlinies elke dag, alleen. Ben ik simpelweg een VRMMO verslaafde die zijn vaardigheden uitbreid door eindeloze gevechten, of—
Ben ik een idioot die onbeschaamd geloofd dat hij de vrijheid kan winnen van iedereen in deze wereld met zijn zwaard?
Terwijl ik richting de ingang van het doolhof stapte met een lichte glimlach van versmading, Dacht ik terug aan die dag.

Twee jaar geleden.

Het moment dat alles eindigde en begon.

<noinclude>
{| border="1" cellpadding="5" cellspacing="0" style="margin: 1em 1em 1em 0; background: #f9f9f9; border: 1px #aaaaaa solid; padding: 0.2em; border-collapse: collapse;"
|-
| Terug naar [[Sword Art Online:Volume 1 Voorwoord|Voorwoord]]
| Naar [[Sword Art Online BE|Overzicht]]
| Verder naar [[Sword Art Online:Volume 1 Hoofdstuk 2|Hoofdstuk 2]]
|-
|}
</noinclude>