*Pomyślałem, że można pomówić o pewnych ogólnych założeniach a mianowicie takich kwestiach w tłumaczeniu, które występują we wszystkich tomach i dobrze by było gdybyśmy ustalili jakąś wspólną politykę w tej kwestii. Tutaj można też zgłaszać wszelkie sugestie, pomysły etc etc.

Popieram, dorzuciłem troche tematów prosto z [[Suzumiya_Haruhi:Guideline|wersji angielskiej]].
Proszę tylko o podpisywanie opinii, ułatwi to rozmowę (wstawiać dwa minusy i cztery tyldy na końcu
wypowiedzi a wiki zamieni to automagicznie na podpis i datę - widoczne już w podglądzie)
--[[User:Mareviq|Mareviq]] 08:11, 22 February 2008 (PST)

Także jestem za i pozwoliłem sobie odpowiedzi wziąć w "ramki" żeby nie zlewały się z całością.
--[[User:Bluba|Bluba]] 08:29, 23 February 2008 (PST)

Uściśliłem tematy w których nie było sprzeciwów bądź wszyscy się zgadzali.
--[[User:Mareviq|Mareviq]] 11:12, 10 September 2008 (PDT)

= Ważne! Przeczytaj zanim się wypowiesz! =
*Podpisz swoją wypowiedź
Na końcu swojego komentarza dodaj <nowiki>--~~~~</nowiki> - w miejsce znaków tyldy wiki automatycznie wstawi twój nick i date wystawienia komentarza.

*Wypunktuj swój komentarz
Przed każdą linijką wstaw spacje odstępu - to sprawi że twój tekst zostanie wydzielony w ramce i pozwala łatwo odróżnić komentarz od ustaleń. (uwaga: tekst w ramkach nie jest automatycznie łamany, czyli trzeba wstawiać ręcznie znaki końca linii. Pojedyńczy enter wystarczy, nie trzeba robić podwójnych odstępów jak zwykle)

= Przypisy =
*Przypisy dotyczące jednego rozdziału występują na stronach przypisów dla danego tomu.

*Przypisy dotyczące ogólnie kultury Japonii bądź elementów występujących w wielu tomach tworzymy na [[Suzumiya Haruhi (PL) : Przypisy|oddzielnej stronie]]

= Końcówki =
*Przyrostki formalne (-san, -kun, itd.) należy zachowywać.

*Nie spolszczamy Haruhi-chan w Harusie, bo nie oddaje to pełni informacji przekazywanych przez -chan, a takie informacje mogą być istotne.

*Przy pierwszym wystąpieniu przyrostków formalnych w rozdziale należy dodać link do przypisu o [[Suzumiya Haruhi (PL) : Przypisy#Przyrostki Formalne|przyrostkach formalnych]]

= Odmiana =
*Tabelka odmiany imion bohaterów
<center>
{| class="wikitable"
|-
! style="text-align:right" | M. Kto?
| Haruhi Suzumiya
| Kyon
| Yuki Nagato
| Mikuru Asahina
| Itsuki Koizumi
|-
! style="text-align:right" | D. Kogo? Czego?
| Haruhi Suzumiyi
| Kyona
| Yuki Nagato
| Mikuru Asahiny
| Itsuki Koizumiego
|-
! style="text-align:right" | C. Komu?
| Haruhi Suzumiyi
| Kyonowi
| Yuki Nagato
| Mikuru Asahinie
| Itsuki Koizumiemu
|-
! style="text-align:right" | B. Kogo? Co?
| Haruhi Suzumiye
| Kyona
| Ykui Nagato
| Mikuru Asahine
| Itsuki Koizumiego
|-
! style="text-align:right" | N. z kim?
| Haruhą Suzumiyą
| Kyonem
| Yuki Nagato
| Mikuru Asahiną
| Itsuki Koizumim
|-
! style="text-align:right" | Ms. O kim?
| Haruhi Suzumiyi
| Kyonie
| Yuki Nagato
| Mikuru Asahinie
| Itsuki Koizumim
|-
! style="text-align:right" | W. O!
| Haruhi Suzumiyo
| Kyon / Kyonie
| Yuki Nagato
| Mikuru Asahino
| Itsuki Koizumi
|}
</center>

Przy czym Yuki Nagato nie odmienia się (nie wiem jak sensownie to odmienić) a Koizumiemu odmieniłem
tylko imię, ale tu mam dylemat. bo o ile np dziwnie brzmi "nie było Koizumiego Itsukiego" to samo
"nie było Itsuki" też brzmi źle. Wydaje mi się, że w tym przypadku w zależności czy jest samo
nazwisko, czy imię z nazwiskiem powinno się odmieniać inaczej.
--[[User:Pherael|Pherael]] 09:03, 22 February 2008 (PST)

= Tłumaczenie powtarzających się nazw =
*Pozycje zaakceptowane wyróżniają się pogrubioną czcionką.

*W razie uwag, bądź propozycji proszę o wpisanie ich bezpośrednio pod nazwą której dotyczą.

==Grupa obcych reprezentowana przez Yuki==
"Integrated Data Sentient Entity" - Zintegrowana Istota Świadomości Danych?
Jestem za "Autonomiczna Jednostka Integracji Danych" lub prosto "Jednostka Integracji Danych"
--[[User:Bluba|Bluba]] 08:22, 23 February 2008 (PST)

==Współzawodnicząca grupa obcych==
"広域帯宇宙存在" = "Macrospatial Quantum Cosmic Existence" - Wielkoprzestrzenny Kwantowy Byt Kosmiczny?

Znana również jako: "天蓋領域" [Tengai Ryōiki] = "Sky Canopy Dominion" - ??

==Grupa którą reprezentuje Itsuki==
"Kikan", "機関" = "Organization" - 'Organizacja'?

Notka: podejrzewa się że jest to odniesienie do powieści S-F "Instrumentality of Man" autorstwa Cordwainer Smith.

==Przestrzeń wytwarzana przez Haruhi==
"Heisa Kuukan" = "Sealed Reality" - '''Zamknięta Przestrzeń'''

Ja spotkałem się z określeniem "Zamknięta Przestrzeń"
--[[User:Pherael|Pherael]] 09:09, 22 February 2008 (PST)

Także jestem za tłumaczeniem "Zamknięta Przestrzeń"
--[[User:Bluba|Bluba]] 08:22, 23 February 2008 (PST)

Niech i tak będzie - wprowadzamy "Zamkniętą przestrzeń"
--[[User:Mareviq|Mareviq]] 15:30, 25 February 2008 (PST)

==Manifestacja frustracji Haruhi==
"Shinjins" = "Avatars" - '''Shinjin'''

Proponowałbym zostawić "Shinjins" jako nazwę własną i dać ewentualnie odnośnik z wyjaśnieniem
--[[User:Pherael|Pherael]] 09:09, 22 February 2008 (PST)

Propozycja przyjęta, przypis jest w stronie z przypisami ogólnymi, pozostaje pytanie czy odmieniać?
--[[User:Mareviq|Mareviq]] 15:30, 25 February 2008 (PST)

==Nazwa klubu Yuki==
"Literature Club" - '''Klub Literacki''' / '''Kółko Literackie''' (zamiennie)

Ja pisałem prosto Klub Literacki
--[[User:Pherael|Pherael]] 09:09, 22 February 2008 (PST)

Mi nie leży sformułowanie "klub" bo w szkole średniej raczej spotykałem się z określeniem "kółko".
Może "kółko literackie"?
--[[User:Mareviq|Mareviq]] 15:30, 25 February 2008 (PST)

Kółko czy klub - mogą być używane zamiennie. W języku angielskim, powtarzanie się tych samych
wyrazów jest dopuszczalne, podczas gdy w j.polskim często brzmi to nienaturalnie. Spotkałem się z
sytuacjami (2 tom) gdy słowo club było używane kilkakrotnie w jednym akapicie. Myślę, że tu można
pozwolić sobie na zamienność tych wyrazów
--[[User:Pherael|Pherael]] 02:54, 26 February 2008 (PST)

==Osoby o nadprzyrodzonych mocach (Koizumi i jemu podobni)==
"Esper" - esper
od angielskiego ESP - Extra-Sensory Perception.
Nie znam bezpośredniego polskiego odpowiednika. Zostawiać jak jest?
--[[User:Mareviq|Mareviq]] 15:30, 25 February 2008 (PST)

==Osoby podróżujące między wymiarami==
"Slider" - slider
podróżnicy międzywymiarowi (prawdopodobnie od znanego serialu S-F o tej nazwie), znowu brak bezpośredniego odpowiednika..
--[[User:Mareviq|Mareviq]] 15:30, 25 February 2008 (PST)

Proponuje "Slider" oraz "Esper" pozostawić bez zmian żeby nie dojść do momentu gdy "Interface"
będziemy tłumaczyć jako "Międzymordzie"
--[[User:Bluba|Bluba]] 08:22, 23 February 2008 (PST)

==Komitet uczniowski w szkole==
"Student Council Executive Committee" - Komitet Wykonawczy Rady Uczniów?

"Executive Committee" - Komitet Wykonawczy?
ja zaproponowałem Komitet Wykonawczy Rady Uczniów ale że my nie mamy dokładniego odpowiednika
to chcę sie upewnić
--[[User:Kamkaw|Kamkaw]] 10:18, 17 November 2008 (PST)

Komitet wykonawczy może być, natomiast Student Council tłumaczyłbym jako samorząd uczniowski
(mogę się mylić, w szkole średniej nie próbowałem dołączać do takich organizacji, więc nie wiem
nawet czy takowe w niej funkcjonowały...)
--[[User:Mareviq|Mareviq]] 11:25, 21 November 2008 (PST)

==Klub do którego należała Mikuru==
"the Calligraphy Club" - Koło miłośników pisma?
tylko prosze się nie śmiać... naprawde nie wiem jak to przetłumaczyć
--[[User:Kamkaw|Kamkaw]] 16:51, 20 November 2008 (PST)

==Brygada SOS==
"The SOS Brigade" - Brygada SOS?
'''S'''ekai wo '''O'''oini moriagerutame no '''S'''uzumiya Haruhi no Dan

The '''S'''ave the world by '''O'''verloading it with fun: '''S'''uzumiya Haruhi's Brigade, abbreviated as SOS Brigade.

Nie wiem czy istnieją słowa w języku polskim odpowiadające temu skrótowi... myśle, że napiszę:
Ratowanie Świata przez przepełnienie go zabawą: Brygada Suzumiyi Haruhi, skrót Brygada SOS.
--[[User:Kamkaw|Kamkaw]] 16:53, 20 November 2008 (PST)

= Pytania =

Czy tłumaczenie nadal trwa? Bo jeśli nie to szkoda by zaprzepaścić prace i trud włożony do tej pory. Więc czy trwają nadal prace związane z tłumaczeniem?

panie anonimie: ku potomności prosze podpisywać swoje wypowiedzi (ułatwia to
indentyfikacje kto, gdzie i przede wszystkim '''kiedy''' powiedział). Co do
pańskiego pytania - prace (przynajmniej z mojej strony) trwają, choć przez
okres wakacyjny były przerwane. Do końca tego tygodnia planuje dokończyć
tłumaczenie obecnego rozdziału i wziąść się za kolejny. Jeśli skończe swój
tom zanim reszta tłumaczy powróci do pracy to będę kontynuował ich prace tam
gdzie oni przerwali.
--[[User:Mareviq|Mareviq]] 10:38, 10 September 2008 (PDT)

Nie wiem jak idą prace nad 1 tomem, a chciałbym go kontynuować.
Narazie zacznę od tłumaczenia 2 rozdziału a jeśli usłysze jakieś skargi od [[User:Cytrus|Cytrusa]] albo [[User:vibeke|vibeke'a]]
to natychmiast zaprzestane...
--[[User:Kamkaw|Kamkaw]] 12:35, 16 November 2008 (PST)

Suzumiya Haruhi ~Polski~

2008-10-27T22:20:55Z

Mareviq: /* Tom 4 - ''Zniknięcie Suzumiyi Haruhi'' / 第四巻: 涼宮ハルヒの消失 */

[[Category:Alternative Languages]]
[[Image:Haruhiism.png|300px|thumb|Haruhiism]]

Seria o Suzumiyi Haruhi jest dotępna w następujących językach:
*[[Suzumiya_Haruhi|English (Angielski)]]
*[[Suzumiya_Haruhi_%7ESpanish%7E|Español (Hiszpański)]]
*[[Suzumiya_Haruhi_%28version_fran%C3%A7aise%29|Français (Francuski)]]
*[[Suzumiya_Haruhi_%7E_Vietnamese_version|Tiếng Việt (Wietnamski)]]
*[[Suzumiya_Haruhi_%7E_Italian_Version|Italiano (Włoski)]]
*[[Suzumiya_Haruhi_%7EBrazilian_Portuguese%7E|Português do Brasil (Brazylijski Portugalski)]]
*[[Suzumiya_Haruhi_%7E_Indonesian_Version|Bahasa Indonesia (Indonezyjski)]]
*'''Polski'''
*[[Haruhi Suzumiya (Saling Tagalog)|Wikang Tagalog (Filipiński)]]
*[[Suzumiya_Haruhi_Romanian|Romanian (Rumuński)]]
*[[Судзумия_Харухи_%7E_Русская_Версия|Русский (Rosyjski)]]
*[[GER_Suzumiya_Haruhi|Deutsch (Niemiecki)]]
*[[Suzumiya Haruhi_%7ENorwegian%7E|Norwegian (Norweski)]]

(Notka: Postęp tłumaczenia jest inny w każdej wersji językowej.)

== Streszczenie Historii ==

To nie jest typowa historia o życiu licealisty! Kyon jest uczniem pierwszej klasy Północnej szkoły średniej. Za nim siedzi inteligentna, energiczna i bardzo znudzona Suzumiya Haruhi, która przedstawia się jako osoba której nie obchodzą "normalni ludzie". Ogłasza też że wszyscy obcy, podróżnicy w czasie, osoby z innych wymiarów, albo posiadacze nadprzyrodzonych zdolności mają się do niej przyłączyć. Dlaczego jest tak wybredna co do "normalnych ludzi"? "Przecież ludzie w ogóle nie są interesujący!" Kyon szybko zostaje wplątany w plany tej niezwykłej dziewczyny mające sprawić by życie było ciekawsze. Przy okazji odkrywa że świat jest bardziej niesamowity niż to sobie wyobrażał.
== Tłumaczenie ==

'''Wszyscy chcący pomóc przy tłumaczeniu muszą się [[Suzumiya_Haruhi:Registration Page ~Polski~|zarejestrować]] i powiedzieć nad którymi rozdziałami chcą pracować.''' (pomocna strona [[Format_guideline#Translators|o podstawach użytkowania]]).

Sugeruje się zajrzenie do [[Talk:Suzumiya Haruhi ~Polski~|dyskusji na temat tłumaczenia]] w celu ujednolicenia rozwiązań częstych problemów.

== Aktualności ==

* 7 Luty 2008
**'''Rozpoczęcie projektu!'''

* 14 Luty 2008
**Dodałam Prolog i dalej tłumacze 1 rozdział.

== Seria o ''Suzumiyi Haruhi'' - [[Tanigawa Nagaru]] ==

===Tom 1 - ''Melancholia Suzumiyi Haruhi'' / 第一巻: 涼宮ハルヒの憂鬱===
::*[[Suzumiya_Haruhi_(PL)_:_Tom_1_-_Ilustracje|Kolorowe ilustracje]]
::*[[Suzumiya_Haruhi_(PL)_:_Tom_1_-_Prolog|Prolog]]
::*[[Suzumiya_Haruhi_(PL)_:_Tom_1_-_Rozdział_1|Rozdział 1 (Tłumaczenie: 40%)]]
::*Rozdział 2
::*[[Suzumiya_Haruhi_(PL)_:_Tom_1_-_Rozdział_3|Rozdział 3 (Tłumaczenie: 15%)]]
::*Rozdział 4
::*Rozdział 5
::*Rozdział 6
::*Rozdział 7
::*Epilog
::*Notka od Autora
::*Notka od edytora
::*Dopiski od tłumacza

===Tom 2 - ''Wzdychania Suzumiyi Haruhi'' / 第二巻: 涼宮ハルヒの溜息===
::*[[Suzumiya_Haruhi_(PL)_:_Tom_2_-_Ilustracje|Kolorowe ilustracje]]
::*[[Suzumiya_Haruhi_(PL)_:_Tom_2_-_Prolog|Prolog]]
::*Rozdział 1 (Tłumaczenie: 40%)
::*Rozdział 2
::*Rozdział 3
::*Rozdział 4
::*Rozdział 5
::*Epilog
::*Notka od Autora
::*Dopiski od tłumacza

===Tom 3 - ''Nuda Suzumiyi Haruhi'' / 第三巻: 涼宮ハルヒの退屈===
::*[[Suzumiya_Haruhi_(PL)_:_Tom_3_-_Ilustracje|Kolorowe ilustracje]]
::*[[Suzumiya Haruhi (PL) : Tom 3 - Prolog|Prolog]] (Korekta)
::*Nuda Suzumiyi Haruhi (Tłumaczenie 8/27)
::*Rapsodia Liścia Bambusa
::*Tajemniczy znak
::*Syndrom samotnej wyspy
::*Notka od Autora
::*[[Suzumiya Haruhi (PL) : Tom 3 - Notka od Tłumacza|Notka od Tłumacza]]

===Tom 4 - ''Zniknięcie Suzumiyi Haruhi'' / 第四巻: 涼宮ハルヒの消失===
::*[[Suzumiya_Haruhi_(PL)_:_Tom_4_-_Ilustracje|Kolorowe ilustracje]]
::*[[Suzumiya_Haruhi_(PL)_:_Tom_4_-_Prolog|Prolog]] (Korekta)
::*[[Suzumiya_Haruhi_(PL)_:_Tom_4_-_Rozdział_1|Rozdział 1]] (Korekta)
::*[[Suzumiya_Haruhi_(PL)_:_Tom_4_-_Rozdział_2|Rozdział 2]] (Korekta)
::*[[Suzumiya_Haruhi_(PL)_:_Tom_4_-_Rozdział_3|Rozdział 3]] (Tłumaczenie: 5%)
::*Rozdział 4
::*Rozdział 5
::*Rozdział 6
::*Epilog
::*Notka od Autora
::*[[Suzumiya_Haruhi_(PL)_:_Tom_4_-_Przypisy|Przypisy od tłumacza]]

===Tom 5 - ''Szał Suzumiyi Haruhi'' / 第五巻: 涼宮ハルヒの暴走===
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volume5_Illustrations|Kolorowe ilustracje]]

===Tom 6 - ''Niezdecydowanie Suzumiyi Haruhi'' / 第六巻: 涼宮ハルヒの動揺===
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volume6_Illustrations|Kolorowe ilustracje]]

===Tom 7 - ''Intrygi Suzumiyi Haruhi'' / 第七巻: 涼宮ハルヒの陰謀===
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volume7_Illustrations|Kolorowe ilustracje]]

===Tom 8 - ''Oburzenie Suzumiyi Haruhi'' / 第八巻: 涼宮ハルヒの憤慨===
::*[[Suzumiya Haruhi:Volume8 Illustrations|Kolorowe ilustracje]]

===Tom 9 - ''Rozkojarzenie Suzumiyi Haruhi'' / 第九巻: 涼宮ハルヒの分裂===
::*[[Suzumiya Haruhi:Volume9_Illustrations|Kolorowe ilustracje]]

== Uczestniczący w projekcie ==

*Project Administrator: [[User:thelastguardian|thelastguardian]]
*Project Supervisor: [[user:Onizuka-gto|Onizuka-gto]]

=== Tłumacze ===
'''Aktywni'''
::*''Vibeke''
::*[[user:Pherael|Pherael]]
::*[[user:Cain|Cain]]
::*[[user:Mareviq|mareviq]]
::*[[user:Cytrus|Cytrus]]

=== Edytorzy ===

'''Aktywni'''
::*[[user:Vibeke|Vibeke]]

== Wydane tomy ==
* Volume 1 - ''The Melancholy of Suzumiya Haruhi'' / 第一巻: 涼宮ハルヒの憂鬱 (Wydany 6 Czerwca 2003, ISBN 4-04-429201-9)
* Volume 2 - ''The Sighs of Suzumiya Haruhi'' / 第二巻: 涼宮ハルヒの溜息 (Wydany 30 Września 2003, ISBN 4-04-429202-7)
* Volume 3 - ''The Boredom of Suzumiya Haruhi'' / 第三巻: 涼宮ハルヒの退屈 (Wydany 27 Grudnia 2003, ISBN 4-04-429203-5)
* Volume 4 - ''The Disappearance of Suzumiya Haruhi'' / 第四巻: 涼宮ハルヒの消失 (Wydany 31 Lipca 2004, ISBN 4-04-429204-3)
* Volume 5 - ''The Rampage of Suzumiya Haruhi'' / 第五巻: 涼宮ハルヒの暴走 (Wydany 30 Września 2004 ISBN 4-04-429205-1)
* Volume 6 - ''The Wavering of Suzumiya Haruhi'' / 第六巻: 涼宮ハルヒの動揺 (Wydany 31 Marca 2005, ISBN 4-04-429206-X)
* Volume 7 - ''The Intrigues of Suzumiya Haruhi'' / 第七巻: 涼宮ハルヒの陰謀 (Wydany 31 Sierpnia 2005, ISBN 4-04-429207-8)
* Volume 8 - ''The Indignation of Suzumiya Haruhi'' / 第八巻: 涼宮ハルヒの憤慨 (Wydany 1 Maja 2006, ISBN 4-04-429208-6)
* Volume 9 - ''The Dissociation of Suzumiya Haruhi'' / 第九巻: 涼宮ハルヒの分裂 (Wydany 1 Kwietnia 2007, ISBN 978-4-04-429209-6)
* Volume 10 - ''The Astonishment of Suzumiya Haruhi'' / 第十巻: 涼宮ハルヒの驚愕 (Data wydania nieustalona, ISBN 4-04-429210-8)

Suzumiya Haruhi (PL) : Tom 4 - Rozdział 3

2008-10-27T22:19:16Z

Mareviq: yay, translation of another chapter started

Suzumiya Haruhi ~Polski~

2008-10-10T13:31:58Z

Mareviq: translation progress update

[[Category:Alternative Languages]]
[[Image:Haruhiism.png|300px|thumb|Haruhiism]]

Seria o Suzumiyi Haruhi jest dotępna w następujących językach:
*[[Suzumiya_Haruhi|English (Angielski)]]
*[[Suzumiya_Haruhi_%7ESpanish%7E|Español (Hiszpański)]]
*[[Suzumiya_Haruhi_%28version_fran%C3%A7aise%29|Français (Francuski)]]
*[[Suzumiya_Haruhi_%7E_Vietnamese_version|Tiếng Việt (Wietnamski)]]
*[[Suzumiya_Haruhi_%7E_Italian_Version|Italiano (Włoski)]]
*[[Suzumiya_Haruhi_%7EBrazilian_Portuguese%7E|Português do Brasil (Brazylijski Portugalski)]]
*[[Suzumiya_Haruhi_%7E_Indonesian_Version|Bahasa Indonesia (Indonezyjski)]]
*'''Polski'''
*[[Haruhi Suzumiya (Saling Tagalog)|Wikang Tagalog (Filipiński)]]
*[[Suzumiya_Haruhi_Romanian|Romanian (Rumuński)]]
*[[Судзумия_Харухи_%7E_Русская_Версия|Русский (Rosyjski)]]
*[[GER_Suzumiya_Haruhi|Deutsch (Niemiecki)]]
*[[Suzumiya Haruhi_%7ENorwegian%7E|Norwegian (Norweski)]]

(Notka: Postęp tłumaczenia jest inny w każdej wersji językowej.)

== Streszczenie Historii ==

To nie jest typowa historia o życiu licealisty! Kyon jest uczniem pierwszej klasy Północnej szkoły średniej. Za nim siedzi inteligentna, energiczna i bardzo znudzona Suzumiya Haruhi, która przedstawia się jako osoba której nie obchodzą "normalni ludzie". Ogłasza też że wszyscy obcy, podróżnicy w czasie, osoby z innych wymiarów, albo posiadacze nadprzyrodzonych zdolności mają się do niej przyłączyć. Dlaczego jest tak wybredna co do "normalnych ludzi"? "Przecież ludzie w ogóle nie są interesujący!" Kyon szybko zostaje wplątany w plany tej niezwykłej dziewczyny mające sprawić by życie było ciekawsze. Przy okazji odkrywa że świat jest bardziej niesamowity niż to sobie wyobrażał.
== Tłumaczenie ==

'''Wszyscy chcący pomóc przy tłumaczeniu muszą się [[Suzumiya_Haruhi:Registration Page ~Polski~|zarejestrować]] i powiedzieć nad którymi rozdziałami chcą pracować.''' (pomocna strona [[Format_guideline#Translators|o podstawach użytkowania]]).

Sugeruje się zajrzenie do [[Talk:Suzumiya Haruhi ~Polski~|dyskusji na temat tłumaczenia]] w celu ujednolicenia rozwiązań częstych problemów.

== Aktualności ==

* 7 Luty 2008
**'''Rozpoczęcie projektu!'''

* 14 Luty 2008
**Dodałam Prolog i dalej tłumacze 1 rozdział.

== Seria o ''Suzumiyi Haruhi'' - [[Tanigawa Nagaru]] ==

===Tom 1 - ''Melancholia Suzumiyi Haruhi'' / 第一巻: 涼宮ハルヒの憂鬱===
::*[[Suzumiya_Haruhi_(PL)_:_Tom_1_-_Ilustracje|Kolorowe ilustracje]]
::*[[Suzumiya_Haruhi_(PL)_:_Tom_1_-_Prolog|Prolog]]
::*[[Suzumiya_Haruhi_(PL)_:_Tom_1_-_Rozdział_1|Rozdział 1 (Tłumaczenie: 40%)]]
::*Rozdział 2
::*[[Suzumiya_Haruhi_(PL)_:_Tom_1_-_Rozdział_3|Rozdział 3 (Tłumaczenie: 15%)]]
::*Rozdział 4
::*Rozdział 5
::*Rozdział 6
::*Rozdział 7
::*Epilog
::*Notka od Autora
::*Notka od edytora
::*Dopiski od tłumacza

===Tom 2 - ''Wzdychania Suzumiyi Haruhi'' / 第二巻: 涼宮ハルヒの溜息===
::*[[Suzumiya_Haruhi_(PL)_:_Tom_2_-_Ilustracje|Kolorowe ilustracje]]
::*[[Suzumiya_Haruhi_(PL)_:_Tom_2_-_Prolog|Prolog]]
::*Rozdział 1 (Tłumaczenie: 40%)
::*Rozdział 2
::*Rozdział 3
::*Rozdział 4
::*Rozdział 5
::*Epilog
::*Notka od Autora
::*Dopiski od tłumacza

===Tom 3 - ''Nuda Suzumiyi Haruhi'' / 第三巻: 涼宮ハルヒの退屈===
::*[[Suzumiya_Haruhi_(PL)_:_Tom_3_-_Ilustracje|Kolorowe ilustracje]]
::*[[Suzumiya Haruhi (PL) : Tom 3 - Prolog|Prolog]] (Korekta)
::*Nuda Suzumiyi Haruhi (Tłumaczenie 8/27)
::*Rapsodia Liścia Bambusa
::*Tajemniczy znak
::*Syndrom samotnej wyspy
::*Notka od Autora
::*[[Suzumiya Haruhi (PL) : Tom 3 - Notka od Tłumacza|Notka od Tłumacza]]

===Tom 4 - ''Zniknięcie Suzumiyi Haruhi'' / 第四巻: 涼宮ハルヒの消失===
::*[[Suzumiya_Haruhi_(PL)_:_Tom_4_-_Ilustracje|Kolorowe ilustracje]]
::*[[Suzumiya_Haruhi_(PL)_:_Tom_4_-_Prolog|Prolog]] (Korekta)
::*[[Suzumiya_Haruhi_(PL)_:_Tom_4_-_Rozdział_1|Rozdział 1]] (Korekta)
::*[[Suzumiya_Haruhi_(PL)_:_Tom_4_-_Rozdział_2|Rozdział 2]] (Korekta)
::*Rozdział 3
::*Rozdział 4
::*Rozdział 5
::*Rozdział 6
::*Epilog
::*Notka od Autora
::*[[Suzumiya_Haruhi_(PL)_:_Tom_4_-_Przypisy|Przypisy od tłumacza]]

===Tom 5 - ''Szał Suzumiyi Haruhi'' / 第五巻: 涼宮ハルヒの暴走===
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volume5_Illustrations|Kolorowe ilustracje]]

===Tom 6 - ''Niezdecydowanie Suzumiyi Haruhi'' / 第六巻: 涼宮ハルヒの動揺===
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volume6_Illustrations|Kolorowe ilustracje]]

===Tom 7 - ''Intrygi Suzumiyi Haruhi'' / 第七巻: 涼宮ハルヒの陰謀===
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volume7_Illustrations|Kolorowe ilustracje]]

===Tom 8 - ''Oburzenie Suzumiyi Haruhi'' / 第八巻: 涼宮ハルヒの憤慨===
::*[[Suzumiya Haruhi:Volume8 Illustrations|Kolorowe ilustracje]]

===Tom 9 - ''Rozkojarzenie Suzumiyi Haruhi'' / 第九巻: 涼宮ハルヒの分裂===
::*[[Suzumiya Haruhi:Volume9_Illustrations|Kolorowe ilustracje]]

== Uczestniczący w projekcie ==

*Project Administrator: [[User:thelastguardian|thelastguardian]]
*Project Supervisor: [[user:Onizuka-gto|Onizuka-gto]]

=== Tłumacze ===
'''Aktywni'''
::*''Vibeke''
::*[[user:Pherael|Pherael]]
::*[[user:Cain|Cain]]
::*[[user:Mareviq|mareviq]]
::*[[user:Cytrus|Cytrus]]

=== Edytorzy ===

'''Aktywni'''
::*[[user:Vibeke|Vibeke]]

== Wydane tomy ==
* Volume 1 - ''The Melancholy of Suzumiya Haruhi'' / 第一巻: 涼宮ハルヒの憂鬱 (Wydany 6 Czerwca 2003, ISBN 4-04-429201-9)
* Volume 2 - ''The Sighs of Suzumiya Haruhi'' / 第二巻: 涼宮ハルヒの溜息 (Wydany 30 Września 2003, ISBN 4-04-429202-7)
* Volume 3 - ''The Boredom of Suzumiya Haruhi'' / 第三巻: 涼宮ハルヒの退屈 (Wydany 27 Grudnia 2003, ISBN 4-04-429203-5)
* Volume 4 - ''The Disappearance of Suzumiya Haruhi'' / 第四巻: 涼宮ハルヒの消失 (Wydany 31 Lipca 2004, ISBN 4-04-429204-3)
* Volume 5 - ''The Rampage of Suzumiya Haruhi'' / 第五巻: 涼宮ハルヒの暴走 (Wydany 30 Września 2004 ISBN 4-04-429205-1)
* Volume 6 - ''The Wavering of Suzumiya Haruhi'' / 第六巻: 涼宮ハルヒの動揺 (Wydany 31 Marca 2005, ISBN 4-04-429206-X)
* Volume 7 - ''The Intrigues of Suzumiya Haruhi'' / 第七巻: 涼宮ハルヒの陰謀 (Wydany 31 Sierpnia 2005, ISBN 4-04-429207-8)
* Volume 8 - ''The Indignation of Suzumiya Haruhi'' / 第八巻: 涼宮ハルヒの憤慨 (Wydany 1 Maja 2006, ISBN 4-04-429208-6)
* Volume 9 - ''The Dissociation of Suzumiya Haruhi'' / 第九巻: 涼宮ハルヒの分裂 (Wydany 1 Kwietnia 2007, ISBN 978-4-04-429209-6)
* Volume 10 - ''The Astonishment of Suzumiya Haruhi'' / 第十巻: 涼宮ハルヒの驚愕 (Data wydania nieustalona, ISBN 4-04-429210-8)

Suzumiya Haruhi:Registration Page ~Polski~

2008-10-10T13:31:03Z

Mareviq: added myself for translation of next chapter

Powtórka zasad rejstracji:

*"Kto pierwsz, ten lepszy": tutaj zgłaszamy swoje rezerwacje dotyczące rozdziałów

*Maksymalna ilość zgłoszonych rozdziałów które zamierzasz tłumaczyć, nie powinna przekroczyć połowy danego tomu.

*Dwóch tłumaczy to maksymalna ilość pracujących przy jednym tomie

*Możesz być aktywny tylko przy jednym tomie na raz

*To nie jest cyrograf typu „ Mam to koniecznie zrobić skoro się tu zapisałem”. Jest to wybór tłumaczy czy dodają kolejne tłumaczenia ( w końcu oni zgłosili się tutaj z własnej woli)

== Lista ==

*Tom 1 – ''Melancholia Suzumiyi Haruhi'' / 第一巻: 涼宮ハルヒの憂鬱
**Kolorowe Ilustracje
**Prolog - [[User:vibeke|vibeke]] - '''Skończone'''
**Rzodział 1 - [[User:vibeke|vibeke]]
**Rzodział 2
**Rzodział 3 - [[User:Cytrus|Cytrus]]
**Rzodział 4
**Rzodział 5
**Rzodział 6
**Rzodział 7
**Epilog
**Notka od Autora

*Tom 2 – ''Wzdychania Suzumiyi Haruhi'' / 第二巻: 涼宮ハルヒの溜息
**Kolorowe Ilustracje
**Prolog - [[User:pherael|pherael]] - '''Skończone'''
**Rozdział 1 [[User:pherael|pherael]]
**Rozdział 2
**Rozdział 3
**Rozdział 4
**Rozdział 5
**Epilog
**Notka od Autora

*Tom 3 – ''Nuda Suzumiyi Haruhi'' / 第三巻: 涼宮ハルヒの退屈
**Kolorowe Ilustracje
**Prolog - [[User:Bluba|Bluba]]
**Nuda Suzumiyi Haruhi - [[User:Bluba|Bluba]]
**Rapsodia Liścia Bambusa
**Tajemniczy znak
**Syndrom samotnej wyspy
**Notka od Autora

*Tom 4 - ''Zniknięcie Suzumiyi Haruhi'' / 第四巻: 涼宮ハルヒの消失
**Kolorowe Ilustracje
**Prolog - [[User:Mareviq|mareviq]] - '''Skończone'''
**Rozdział 1 - [[User:Mareviq|mareviq]] - '''Skończone'''
**Rozdział 2 - [[User:Mareviq|mareviq]] - '''Skończone'''
**Rozdział 3 - [[User:Mareviq|mareviq]]
**Rozdział 4
**Rozdział 5
**Rozdział 6
**Epilog
**Notka od Autora

*Tom 5 - ''Szał Suzumiyi Haruhi'' / 第五巻: 涼宮ハルヒの暴走
**Kolorowe Ilustracje
**Prolog - Lato
**Ósemka nieskończoności
**Prolog - Jesień
**Dzień Sagittariusa
**Prolog - Zima
**Syndrom zaśnieżonej góry
**Notka od Autora

*Tom 6 - ''Niezdecydowanie Suzumiyi Haruhi'' / 第六巻: 涼宮ハルヒの動揺
** Kolorowe Ilustracje
**Żyć pełnią życia
**Przygoda Asahiny Mikuru Epizod 00
**Zauroczony od pierwszego spojrzenia LOVER
**Gdzie poszedł kotek?
**Melancholia Asahiny Mikuru
**Notka od Autora

*Tom 7 - ''Intrygi Suzumiyi Haruhi'' / 第七巻: 涼宮ハルヒの陰謀
** Kolorowe Ilustracje
**Prolog
**Rozdział 1
**Rozdział 2
**Rozdział 3
**Rozdział 4
**Rozdział 5
**Rozdział 6
**Rozdział 7
**Epilog
**Notka od Autora

*Tom 8 - ''Oburzenie Suzumiyi Haruhi'' / 第八巻: 涼宮ハルヒの憤慨
**Redaktor naczelny? Naprzód!
**Wędrujący cień
**Notka od Autora

*Tom 9 - ''Rozkojarzenie Suzumiyi Haruhi'' / 第九巻: 涼宮ハルヒの分裂
** Kolorowe Ilustracje
**Prolog
**Rozdział 1
**Rozdział 2
**Rozdział 3

*''Teatr Haruhi'' / ハルヒ劇場
**Teatr Haruhi akt 1‎ Właściwy
**Teatr Haruhi akt 1 Zapowiedz
**Teatr Haruhi akt 2‎

*Wywiad z Tanigawą Nagaru

Nazwy poszczególnych rozdziałów mogą się jeszcze zmienić.

----

[[Category:Registration Page]]

User:Mareviq

2008-10-10T13:29:20Z

Mareviq: minor re-structuring and update

= PL =
== Kontakt ==
Kontaktować się ze mną można po Polsku i Angielsku

- e-mail/jabber: karol KROPKA szumski MAŁPA gmail KROPKA com

== Obecnie tłumacze ==

- [[Suzumiya Haruhi (PL) : Tom 4 - Rozdział 3|Suzumiya Haruhi (PL) Tom 4 - Rozdział 3]]

== Motywacja ==

[http://iiichan.net/boards/haruhi/src/1208760300321.jpg najlepsza tapeta motywacyjna na świecie!]

= EN =
== Contacting me ==
I can speak Polish (fluent), English (fluent), Gibberish (basic)

- e-mail/jabber: karol DOT szumski AT gmail DOT com

== Currently translating ==

- [[Suzumiya Haruhi (PL) : Tom 4 - Rozdział 3|Suzumiya Haruhi (PL) Volume 4 - Chapter 3]]

== Motivation ==

[http://iiichan.net/boards/haruhi/src/1208760300321.jpg best motivational poster EVER!]

Suzumiya Haruhi (PL) : Przypisy

2008-10-10T13:16:55Z

Mareviq: added term referenced by uploaded translation

<center>Przypisy i odnośniki dla 
<big>涼宮ハルヒ</big> 
Wszystkich rozdziałów</center>

=== ESP (esper) ===

ESP jest skrótem od "Extra-Sensory Perception", co w wolnym tłumaczeniu oznacza "odczuwanie pozazmysłowe". Jest popularnie używane w odniesieniu do osób posiadających wszelkie moce nadprzyrodzone (czyli esperów). W związku z brakiem polskiego odpowiednika dokonano tu spolszczenia sformułowania angielskiego.

=== Festiwal Kulturowy ===

Doroczna impreza organizowana przez niemal każdą szkołę w Japonii, od podstawówek po uniwersytety. Podczas niej, uczniowie prezentują swoje zainteresowania bądź dokonania. Rodzicom pozwala to na podziwianie swoich pociech, a osobom zainteresowanym uczęszczaniem do danej placówki pozwala stwierdzić jaka panuje tam atmosfera. Popularnymi atrackcjami są kafejki (bądź inne formy sprzedaży jedzenia), wystawianie sztuk teatralnych, tańce, projekcje filmów realizowanych przez uczniów, itd.

=== Go (gra) ===

Strategiczna gra planszowa dla dwóch graczy. Wywodzi się ze starożytnych Chin, choć jest również popularna w Japonii i Korei. Gracze na przemian układają czarne i białe kamienie na planszy. Celem jest odgrodzenie swoimi kamieniami jak największej powierzchni. Mimo prostoty reguł, rozgrywki są tak złożone że Go przyrównywane jest do szachów. Dokładniejsze informacje można znaleźć na [http://pl.wikipedia.org/wiki/Go wikipedii] oraz na [http://www.go.art.pl Polskiej stronie Go].

=== Konbu ===

Po polsku Listownica: jadalne wodorosty z rodzaju ''Laminaria''. Często używana w kuchni japońskiej (pierwsze pisemne wzmianki pochodzą z roku 797), szczególnie od okresu Muromachi (XIV - XVI wiek), gdy odkryto nowy sposób suszenia pozwalający na przechowywanie jej przez dłużej niż kilka dni. Gatunki najczęściej wykorzystywane przy przyrządzaniu potraw to ''Laminaria saccharina'', ''Laminaria japonica'', ''Laminaria angustata'', ''Laminaria longissima'' oraz ''Laminaria ochotensis''. Listownica zawiera NMDA, czyli kwas metyloasparaginowy (C5H9NO4), który pobudza receptory smakowe odpowiedzialne za smak umami (brak polskiej, czy też europejskiej nazwy) i jest jednym z pięciu podstawowych smaków obok słodkiego, słonego, gorzkiego i kwaśnego.

=== Kotatsu ===

Element wystroju wnętrza charakterystyczny dla Japonii. Jest to rama stołu (niska, siedzi się przy nim na podłodze), na którą nałożony jest koc, na którym z kolei leży blat. Pod spodem jest źródło ciepła - w nowoczesnych kotatsu jest ono najczęściej elektryczne, choć zdarzają się również piecyki węglowe, i wbudowane w ramę. W bardziej klasycznej wersji źródło ciepła jest w zagłębieniu pod stołem. Kotatsu jest stosowane głównie z powodu kiepskiej izolacji cieplnej większości japońskich domów, co wiąże się z dużymi kosztami ogrzewania. Dlatego zamiast ogrzewać całe mieszkanie ogrzewa się małą objętość powietrza uwięzionego pod kocem przykrywającym ramę stołu, co pozwala na tanie ogrzanie się zimą.

=== Obon (Festiwal) ===

Święto obchodzone od 13 do 15 kwietnia ku pamięci zmarłych, znane również jako '''Bon'''. Tradycyjnym elementem święta jest Taniec Bon ('''Bon Odori'''). [http://en.wikipedia.org/wiki/Bon_Festival Więcej informacji (Angielska Wikpiedia).]

=== Pisownia Imion ===
W języku japońskim stosuje się cztery rózne alfabety:
*rzymski - znane nam litery i cyfry.
*katakana - pojedyńczy znak oznacza samogłoskę a(ア), i(イ), u(ウ), e(エ), o(オ), literę n(ン), bądź sylabę. Jest stosowany do zapisu słów pochodzenia obcego.
*hiragana - podobnie jak katakana (samogłoski(あいうえお), n(ん) i sylaby). Różni się tym, że jest stosowany do zapisu słów pochodzenia japońskiego.
*kanji - (dosł. "znaki chińskie") czyli to co przeciętny europejczyk określa mianem "krzaki"
Doprowadza to do sytuacji, gdzie wymowa słowa nie określa jednoznacznie jego zapisu. Ma to duże znaczenie w wypadku nazw własnych, a w szczególności imion i nazwisk: w niemal każdym przypadku konieczne jest wytłumaczenie jakich znaków używa sie do ich zapisu.

=== Przyrostki Formalne ===
W języku japońskim stosuje się przyrostki dodawane do imion/nazwisk, które określają jakie więzy łączą osobę mówiąca z tą o której się wypowiada.
*nie dodaje się nic, gdy mówi się o kimś ze swojego najbliższego otoczenia (rodzina, bliscy znajomi, często praca) z kimś kto do tego najbliższego otoczenia nie należy.

*-kun : używany głównie do mężczyzn, stosowany głównie gdy zwraca się do osoby o niższym statusie, gdy zwracają się do siebie chłopcy w tym samym wieku, czy też gdy mówiący zwraca się do chłopca.
*-san : wyraża szacunek, chyba najczęściej używany.
*-dono : pan/władca - jeśli chodzi o poziom szacunku mieści się pomiędzy '-san' a '-sama'
*-sama : "mocniejsza" wersja '-san' - jest stosowany gdy mówiący chce być wyjątkowo grzeczny, bądź gdy według niego osoba wymieniana wymaga szczególnego szacunku (Bóg, cesarz, jakakolwiek postać idolizowana przez mówiącego)

*-sensei : używany w stosunku do nauczycieli, lekarzy, prawników, itd. Może być stosowany do każdego kto osiągnął wysoki poziom umiejętności w jakiejś dziedzinie.

*-shi : używany w formalnych dokumentach, dotyczy osób których wypowiadający się nigdy nie spotkał

*-senpai (-sempai) : "starszy kolega" - zarówno w szkole (wyższa klasa), jak w pracy
*-kōhai : odwrotność senpai

=== Shinjin ===

Ogromna istota spotykana jedynie w Zamkniętej Przestrzeni. Jest manifestacją frustracji Suzumiyi Haruhi i niszczy wszystko wokół siebie. Zwalczane przez 'Organizacje', w tym Koizumiego.

=== Sukiyaki ===

Danie, składające się z cienkich kawałków mięsa (lub tofu w wersji wegetariańskiej) gotowanych lub duszonych razem z warzywami i innymi składnikami w połączeniu sosu sojowego, cukru i mirin (rodzaj wina z ryżu - podobne do sake ale o niższej zawartości alkoholu). Przyrządzane jest w niskim stalowym garnku (wygląda raczej jak nieco wyższa patelnia) od razu na stole. Spożywane raczej w zimniejsze dni.

=== Tanabata (Festiwal) ===

Dosłownie znaczy "wieczór siódmego". Japoński festiwal świętujący spotkanie się dwojga kochanków (gwiazd). '''Orihime''' (Wega z gwiazdozbioru Lutni) i '''Hikoboshi''' (Altair z gwiazdozbioru Orła) mogą spotkać się ze sobą tylko w siódmy dzień siódmego miesiąca według kalendarza księżycowego. Obecnie jest to świętowane 7 lipca. Obchody zaczynają się wieczorem, jako że dopiero wtedy widać gwiazdy. Zwyczajowo w tym dniu wiesza się kartki bądź tabliczki z życzeniami na gałęzi bambusa, często razem z innymi dekoracjami. [http://en.wikipedia.org/wiki/Tanabata Więcej informacji (Angielska Wikpiedia).]

=== Tatami ===

Klasyczne japońskie maty którymi wykładana jest podłoga. Dawniej były charakterystyczne dla zamożniejszych domów, ale do końca XVII spopularyzowały się na tyle że można je było spotkać w każdym budynku. Do dzisiaj w japońskich mieszkaniach znajduje się przynajmniej jeden pokój nimi wyłożony. Ze względu na ustalone rozmiary (90cm x 180cm x 5cm, 95.5cm x 191cm x 5cm w zachodniej japonii) powierzchnie mieszkań najczęściej podawane są w tatami, a co za tym idzie wymiary w budownictwie japońskim są najczęściej wielokrotnością 90 cm.

=== Zamknięta Przestrzeń ===

Specyficzny wymiar, bardzo podobny do naszego, lecz nie występują w nim zwierzęta czy też ludzie. Dostęp do niego mają Shinjin, oraz członkowie 'Organizacji' do której należy Kyon. Pojawianie się tych wymiarów jest ściśle powiązane ze stanem emocjonalnym Suzumiyi Haruhi.

<noinclude>
{| border="1" cellpadding="5" cellspacing="0" style="margin: 1em 1em 1em 0; background: #f9f9f9; border: 1px #aaaaaa solid; padding: 0.2em; border-collapse: collapse;"
|-
| Powrót do [[Suzumiya Haruhi ~Polski~|strony głównej]]
|-
|}
</noinclude>

Suzumiya Haruhi (PL) : Tom 4 - Rozdział 2

2008-10-10T12:52:21Z

Mareviq: chapter translation complete! (finally...)

'''Rozdział 2'''

W końcu dzień 18 grudnia dobiegł końca, choć wlókł się niemiłosiernie. Nadchodzi więc dzień kolejny.

19 grudnia.

Od tego dnia lekcje będą skrócone. Wprawdzie miały być już od dłuższego czasu, ale niedawno podczas egzaminów próbnych inna szkoła z którą nasza rywalizuje o pierwszeństwo uzyskała lepsze wyniki. Nasz dyrektor słysząc te wieści nieźle się wściekł i wprowadził ostre zmiany mające na celu poprawę naszych wyników w nauce. Ale co by się robiło, historii zmienić nie można.

Jakby przecząc temu stwierdzeniu, ja zauważałem ciągłe zmiany historii wokół siebie, w szkole, a w szczególności w Brygadzie SOS. Czując się jakbym był częścią czyjegoś planu, udałem się do szkoły gdzie zaobserwowałem kolejne puste ławki w klasie 1-5. Prawdopodobnie Taniguchi w końcu osiągnął 42 stopnie gorączki, bo nigdzie go nie było widać.

I dziś również ławka za mną była zajęta nie przez Haruhi, lecz przez Asakurę.

"Dzień dobry. Dziś jesteś już przytomny? Mam nadzieje że tak."

"To się jeszcze zobaczy."

Postawiłem plecak na ławce z miną pokerzysty. Asakura podparła policzki rękoma.

"To że masz otwarte oczy jeszcze cię nie kwalifikuje jako przytomnego. Wymagane jest jeszcze dobre zorientowanie się w sytuacji. Wiec powiedz mi, jak z tobą jest? Czy wiesz już co się dookoła ciebie dzieje?"

"Asakura."

Pochyliłem się do przodu i uważnym wzrokiem omiotłem jej pięknie wykonaną twarz.

"Powiedz mi, czy ty naprawdę nic nie pamiętasz, czy po prostu rżniesz głupa? Nie próbowałaś mnie wcześniej zabić?"

Twarz Asakury nagle spoważniała, a jej wzrok przypominał teraz lekarza patrzącego na pacjenta z ciężką chorobą.

"...Więc wciąż masz jakieś zaburzenia. Radziłabym ci jak najszybciej zgłosić się z tym do lekarza, zanim nie będzie za późno!"

Potem zostałem zignorowany, a ona wdała się w konwersacje z siedzącą obok dziewczyną.

Odwróciłem się do przodu, skrzyżowałem ręce na piersi i siedząc tak patrzyłem w dal ignorując wszystko wokół.

Ujmijmy to w ten sposób.

Powiedzmy że żyje sobie gdzieś wyjątkowo pechowa osoba. Pech tej postaci jest ogromny bez względu na to czy oceniamy go obiektywnie czy subiektywnie. Można nawet stwierdzić że jest ona (równie dobrze mogłaby to być "on", ale dla ustalenia uwagi przyjmijmy że ta osoba jest płci żeńskiej'''(!)''') niemalże uosobieniem pecha i nieszczęścia, do tego stopnia że odwróciłby się od niej nawet [[Suzumiya Haruhi (PL) : Tom 4 - Przypisy#Siddhartha|Książe Siddhartha]] mimo że osiągnął najgłębsze stany oświecenia. Pewnego dnia kładzie się spać dręczona jak zwykle złym losem by budząc się następnego ranka stwierdzić że świat wokół niej zupełnie się zmienił. Stał się światem tak cudownym i doskonałym że nawet nazwanie go utopią nie oddaje w pełni tego czym jest. W tym świecie jej zwykłe smutki i nieszczęścia odeszły bez śladu, a ona stała się najbardziej szczęśliwą istotą na ziemi, jakby sama esencja fortuny wypełniła jej ciało i duszę. Nie dozna już żadnych smutków, i najwyraźniej ktoś ją przeniósł z piekła do nieba w przeciągu jednej nocy.

Oczywiście jej własna wola nie odgrywa żadnego znaczenia, jako że za nią działa zupełnie nieznany ktoś. Ktoś kogo ona nie zna i kto pozostaje w cieniu. Motywy jego działania są tak niejasne że pewnie tylko niebiosa wiedzą czemu tak postąpił.

No więc czy ta osoba powinna być teraz szczęśliwa? Po zmianie opuściły ją bez śladu wszystkie zmartwienia. Jednak ten świat różni się trochę od tego który ona pamięta i największą dla niej tajemnicą jest powód zaistnienia tych zmian.

W takim wypadku nawet stosując najlepsze kryteria wyboru, skąd ta osoba ma wiedzieć komu składać podziękowania?

Ale żeby nie było, ta osoba to nie ja. Nie ta skala.

Może nie była to najlepsza analogia, szczególnie że to wczoraj osiągnełem dno rozpaczy, a nawet teraz nie uznałbym się za najszczęśliwszego z ludzi.

Jednak jeśli rozpatrywać to pod względem jakościowym raczej niż ilościowym, to podobieństwa są wyraźniejsze. Właściwie to wtedy opisałem moją sytuację dosć dokładnie. Nie raz miałem zszarpane nerwy przez wymysły Haruhi i dziwne zdarzenia jej towarzyszące, a teraz najwyraźniej coś takiego nie ma prawa mieć miejsca.

Jednakże--

Nie ma tu ani Haruhi ani Koizumiego. Nagato i Asahina są zwykłymi ludźmi, a brygada SOS nigdy nie powstała, także nie ma żadnych śladów jej istnienia. Żadnych kosmitów, żadnych podróżników w czasie, żadnych [[Suzumiya Haruhi (PL) : Przypisy#ESP (esper)|esperów]]. No i nie istnieją mówiące koty. To jest po prostu absolutnie normalny świat.

Więc jak to jest?

Który ze światów bardziej mi odpowiada? Który może mnie zachwycić? Świat taki jaki był dotychczas? Czy taki jaki jest teraz?

Czy ja jestem szczęśliwy?

Po zajęciach moje nogi same poniosły mnie w kierunku Klubu Literackiego. Nawet o tym nie myślałem, ale siła przyzwyczajenia robi swoje. W sumie to klasyczny przypadek odruchu wyuczonego - jeśli jakaś czynność jest często powtarzana to po jakimś czasie można ją powtarzać bez zastanowienia, jakby mięśnie poruszające ciałem miały własną pamięć. Łatwo to można zauważyć w wypadku kąpieli: sekwencja ruchów którą wykonujemy przy myciu nie musi być planowana przed każdym wejściem do łazienki bo dość szybko zaczynami powtarzać mechanicznie te same ruchy podczas każdej kąpieli.

Tak więc każdego dnia po ostatniej lekcji idę do sali zajmowanej przez Brygadę SOS, piję herbatę przygotowaną przez Asahinę-san i gram z Koizumim w różnego rodzaju gry planszowe wysłuchując nawiedzonych przemówień Haruhi. Niektórzy mogliby uznać ten mój nawyk za zły, ale ciężko byłoby mi się go wyzbyć nawet jeśli byłby to czyjś nakaz. Zresztą jest to cecha charakterystyczna dla złych nawyków.

Jednak jak łatwo się domyślić dziś było nieco inaczej.

"I co ja mam z tym zrobić?"

W drodze do sali przyjrzałem się formularzowi który dostałem wczoraj od Nagato. Prawdopodobnie chciała mi tym zasugerować abym zapisał się do Kółka Literackiego. Nie rozumiem tylko jednej rzeczy. Dlaczego mnie? Czyżby było tak mało członków że groziło im rozwiązanie? Niemniej jednak wręczenie mi tego wymagało nie lada odwagi, szczególnie że pojawiłem się znikąd i praktycznie ją zaatakowałem. Niemniej nawet w tym pokręconym świecie jedynym niezmiennym elementem jest nieco dziwna logika którą posługuje się Nagato.

"Aj!"

Zmierzając w kierunku pomieszczeń klubowych minąłem parę Asahina-Tsuruya. Asahina-san na mój widok od razu skoczyła za Tsuruyę-san. Widok tej uroczej starszoklasistki '''(!)''' chowającej się ze strachu przede mną sprawił mi niemal fizyczny ból. Skłoniłem im się, po czym szybko odszedłem w swoim kierunku. Prosze, niechaj powrócą me dni spokojne, dni szczęśliwe!

Zapukałem w drzwi. Otworzyłem je dopiero usłyszawszy cichą odpowiedź.

Nagato rzuciła wzrokiem na [[Suzumiya Haruhi (PL) : Tom 4 - Przypisy#Stratum Corneum|stratum corneum]] na mojej twarzy, po czym wróciła do książki którą trzymała w dłoniach. Najwyraźniej poprawienie sobie przez nią okularów można uznać za przywitanie.

"Naprawdę mogę tu wrócić?"

Jej mała główka przytaknęła. Jednak jej oczy były bardziej zainteresowane znajdującą się przed nimi książką, bo nie podniosła nawet głowy.

Położyłem swój plecak na stole i rozejrzałem się za czymś czym mógłbym się zająć. Jednak w tym pokoju niewiele było gadżetów mogących pochłonąć moją uwagę, tak więc siłą rzeczy mój wzrok spoczął na półkach.

Wszyskie były wypchane po brzegi książkami wszelkich rozmiarów. Jednak zdawały się dominować ciężkie publikacje naukowe w twardych okładkach nad literaturą lżejszą. Lżejszą zarówno dosłownie jak i w przenośni, co prawdopodobnie było wskaźnikiem jaką literaturę preferuje Nagato.

Cisza.

Prawdę powiedziawszy powinienem już przywyknąć do jej ciszy, ale dziś i w tym pomieszczeniu była ona dla mnie bolesna. Jeśli zaraz nie wywiąże się jakaś rozmowa to chyba dostanę nerwicy.

"Wszystkie te książki są twoje?"

Odpowiedź nadeszła od razu.

"Część z nich już tu była gdy dołączyłam do kółka."

Nagato podniosła książkę którą czytała tak bym zobaczył okładkę.

"Ta jest pożyczona. Z biblioteki miejskiej."

Na książce widoczny był naklejony kod kreskowy identyfikujący ją jako własność biblioteki. Gdy ją tak trzymała światło odbiło się od okładki i oświetliło jej okulary, sprawiając że przez chwilę błyszczały jak dwie gwiazdy.

Koniec rozmowy. Nagato powróciła do swoich prywatnych zawodów w czytaniu a ja znowu poczułem się nieswojo.

Cisza była nie do zniesienia, więc zaczęłem szukać jakichkolwiek tematów do rozmowy.

"Czy piszesz coś sama?"

Tym razem odpowiedź przyszła dopiero po 3/4 uderzenia serca.

"Nie, tylko czytam."

Jej oczy na chwilę oderwały się od książki i skierowały na komputer. Wprawdzie trwało to tylko moment i po chwili znowu skryły się za szkłami, ale nie uciekło to mojej uwadze. Rozumiem, to dlatego musiała usiąść przy komputerze zanim ja z niego skorzystałem. Zacząłem odczuwać nieodpartą pokusę zapoznania się z jej twórczością. Ciekawe co to jest. Prawdopodobnie jakiś rodzaj fantastyki naukowej. Nie napisałaby chyba jakiegoś romansu, prawda?

"..."

Już z dawną Nagato ciężko było rozmawiać. Pod tym względem zupełnie się nie zmieniła.

Wróciłem więc do cichego przeglądania tytułów na półce.

Mój wzrok zatrzymał się na jednej książce.

Tytuł był bardzo znajomy. Nagato pożyczyła mi pierwszy tom długiej zachodniej serii S-F w pierwszych dniach istnienia Brygady SOS. [[Suzumiya Haruhi (PL) : Tom 4 - Przypisy#Książka Nagato|Książkę]] z przerażającą ilością długich słów. Jak sobie to przypominam to wtedy Nagato nosiła jeszcze okulary i bezceremonialnie wepchnęła mi ją nie pozwalając na żadne wymówki. "Weź to"'''(!)''' rzekła wychodząc. Dwa tygodnie się przez to tomisko przebijałem. Od tego czasu wydarzyło się tak wiele, że wydaje mi się iż minęły całe lata od tamtej chwili.

Na widok tego tytułu ogarnęło mnie poczucie nostalgii. Zdjąłem ją z półki i zacząłem kartkować. Nawet nie zwracałem zbytniej uwagi na treść, tylko tak sobie przerzucałem kartki. Chciałem już ją odłożyć na półkę gdy wypadł z niej mały prostokątny kawałek papieru i wylądował koło mojej nogi.

"Hmmm?"

Podniosłem go. To była zakładka z kwiecistymi zdobieniami. Wyglądała jak jedna z tych zakładek które niektóre księgarnie dorzucają bez pytania do książ... zakładka?

Czułem jakby świat wokół mnie zaczął wirować. Tak... wtedy... otworzyłem książkę w swoim pokoju... znalazłem identyczną zakładkę... pogoniłem na rowerze na stacje... tamtą wiadomość jestem w stanie wyrecytować z pamięci obudzony w środku nocy.

'''Dziś o dziewiętnastej czekam na ciebie w parku przy stacji.''' '''(!)'''

Wstrzymując oddech odwróciłem zakładkę w drżących dłoniach. I zobaczyłem.

'''"Warunek Aktywacji Programu: Zebrać klucze. Termin: Dwa dni."'''

Ta linia tekstu wyglądająca na wiadomość z dawnych lat była zapisana charakterem przypominającym pismo techniczne na zakładce która wypadła z książki.

Natychmiast odwróciłem się w kierunku Nagato i po trzech szybkich krokach stałem tuż przed nią. Patrząc w jej poszerzające się czarne źrenice zapytałem "Czy to ty to napisałaś?"

Nagato przez dłuższą chwilę wpatrywała się w trzymaną przeze mnie zakładkę, lekko przekrzywiając głowę. Wyraźnie zdziwiona odpowiedziała "To przypomina moje pismo, ale... nie wiem. Nie pamiętam abym to pisała."

"... Rozumiem. Tak przypuszczałem. To nawet lepiej, byłbym zaskoczony gdybyś wiedziała. Wiesz, jest coś co mnie gnębi. A nieważne, nie zwracaj uwagi na mnie, gadam od rzeczy."

Moje usta automatycznie wypluwały z siebie strumień wymówek ale mój umysł skoncentrował się na innym temacie.

Nagato.

''To zdecydowanie wiadomość od ciebie. Może to jedynie kilka suchych słów, ale ulżyło mi na ich widok. Czy mogę je uważać za prezent od Nagat którą tak długo znałem? Za podpowiedź jak doprowadzić świat do normy? W końcu jaki inny cel miałaby notatka w takiej formie?''

Program. Warunek. Klucze. Termin. Dwa dni.

...Dwa dni?

Dziś jest 19ty. Czy mam liczyć te dwa dni od tej chwili? A może od wczoraj, od momentu gdy cały świat stanął na głowie? W najgorszym wypadku termin upływa jutro, 20go grudnia.

Chwilowa ekstaza upłynęła niczym magma wypływająca z szczelin w ziemi. ''Nie jestem pewien czy dobrze to rozumiem ale wygląda na to że muszę zebrać klucze aby móc uruchomić jakiś program. Ale czym są te klucze? Gdzie je można znaleźć? Ile ich jest? I gdzie mam je dostarczyć aby otrzymać nagrodę?''

Wiele pytań wypełniło moją głowę, aby po chwili zostać zastąpione tym największym.

''Czy wszystko wróci do normy gdy to zrobię?''

Szybko zacząłem wyciągać kolejne książki z półek, w nadziei że gdzieś pośród ich kartek znajdę więcej wskazówek. Cały czas czując na sobie wzrok zdumionej moim zachowaniem Nagato przekopałem się przez wszystkie książki. Nadaremno. Pozostałe książki były puste.

"Tylko ta, co?"

Cóż, jak ktoś jest pazerny i chwyta wszystko co mu w ręce wpadnie to prędzej czy później ich ciężar go przygniecie sprowadzając go spowrotem na start. Latanie tam i ówdzie bez konkretnego celu to strata czasu i [[Suzumiya Haruhi (PL) : Tom 4 - Przypisy#HP|HPków]]. Zacznijmy od podstaw: zdobyć klucze. Wprawdzie szczyt wciąż daleko, ale chociaż teraz wiadomo że jest ścieżka która na niego prowadzi.

Spytawszy o pozwolenie usadowiłem się na skos od Nagato i wypakowałem drugie śniadanie. Przeżuwając posiłek zaprzęgłem szare komórki do pracy. Wydaje mi się że Nagato od czasu do czasu zerkała na mnie, ale byłem zbyt pochłonięty myślami aby się tym przejmować. W tym czasie moje ręce odruchowo operowały pałeczkami by wypełnić swoje najważniejsze w tej chwili zadanie: zapewnienie ciągłych dostaw energii do mózgu.

Po pewnym czasie pożywienie zostało pochłonięte, a ja odruchowo chciałem poprosić o herbatę. Chwila oświecenia w której przypomniałem sobie że nie ma tu z nami Asahiny-san pogorszyła mój humor, ale nie przerwała rozmyślań. To jest chwila prawdy, muszę wykorzystać tą wskazówkę. Klucz. Klucz. Klucz. Klucz...

Siedziałem tak przez bite dwie godziny próbując rozgryźć co to może znaczyć.

Z czasem jednak wypełniała mnie coraz większa wściekłość na siebie samego z powodu mojej głupoty. W końcu miałem dość.

"Nic z tego kurna nie rozumiem!" przekląłem pod nosem.

Te klucze to zbyt ogólne pojęcie. Nie ma szans aby oznaczały one klucze do zamków w drzwiach, więc zgaduje że chodzi raczej tu o kluczowe symbole czy osoby. Ale to nadal zbyt szeroki zakres. Czy to przedmiot? A może zdanie? Czy się porusza czy nie? Bardzo chciałbym mieć tego typu dodatkowe wskazówki. Próbowałem wyobrazić sobie co Nagato myślała pisząc te słowa, ale moja wyobraźnia podsuwała mi tylko obrazy w których czytała jakąś grubą książkę, albo wygłaszała oszałamiającą, ale niewiarygodnie długą przemowę -- czyli zachowywała się jak Nagato którą znam.

Kierowany ciekawością spojrzałem na obecną Nagato. Zastygłą w bezruchu, jakby drzemała. Mogę się mylić, ale wydaje mi się że nie udało się jej przeczytać ani jednej strony. Jej policzki zaczęły się rumienić gdy zauważyła mój lekko nieobecny wzrok, co można traktować jako dowód przeciwko mojej teorii o drzemce. Ta Nagato była albo nieziemsko nieśmiała albo zupełnie nie przyzwyczajona do bycia centrum czyjejś uwagi.

Choć wyglądała identycznie, to jej reakcje były dla mnie czymś zupełnie nowym i coraz bardziej pobudzały moją ciekawość. Tak więc celowo utkwiłem w niej wzrok na dłużej.

"..."

Wprawdzie jej oczy były skierowane na kartki książki, ale szybko stało się oczywiste że nie skupiała sie na słowach tam zapisanych. Z jej lekko rozchylonych ust dobiegło ciche westchnięcie. Z każdą chwilą subtelny ruch jej piersi w rytm oddechu stawał się coraz bardziej widoczny, tak jak rumieniec na jej twarzy. Tak szczerze mówiąc to ta Nagato była całkiem... nie, wróć - była bardzo urocza. Przez chwilę nawet przeszło mi przez myśl że życie bez Haruhi, w tym klubie z Nagato może nie być takim złym pomysłem. '''(!)'''

Ale nie poddam się. Jeszcze nie teraz. '''(!)''' Wyciągnąłem zakładkę z kieszeni i chwyciłem ją z całej siły. Sam fakt jej istnienia w tym świecie oznacza że Nagato która czytała książki w trójkątnej kartonowej czapeczce ma ze mną niedokończone sprawy. Ja sam zresztą mam niedokończone sprawy! Nie miałem okazji spróbować jedzenia przygotowanego przez Haruhi, nie zdążyłem wypalić sobie na rogówce widoku Asahiny-san w stroju Świętego Mikołaja. Moja obecna rozgrywka z Koizumim została przerwana w momencie gdy miałem przewagę i wciąż czeka na zakończenie. Jeśli dalej by się toczyła tymi samymi torami to wygraną miałbym w kieszeni. A jeśli jej nie dokończę to stracę prawowicie należne mi 100 yenów.

Zachodzące słońce widoczne przez okno powoli schowało swą wielką pomarańczową kulę za pobliskim blokiem.

Siedzenie na krześle zaczynało mnie nużyć, a ile bym nie wysilał swojego mózgu to nic pożytecznego z tego nie wyniknie. Wstałem więc i sięgnąłem po swój plecak.

"Czas już kończyć."

"Dobrze."

Nagato zamknęła księgę która to tej pory trwała jednocześnie w stanie czytania i nieczytania niczym [[Suzumiya Haruhi (PL) : Tom 4 - Przypisy#Schrödinger|kot Schrödingera]], wepchnęła ją do swojej torby i wstała. Czyżby czekała aż coś powiem?

Chwyciłem tornister. Nie drgnęła nawet, jakby zamierzała czekać w bezruchu całą wieczność dopóki ja nie zrobię pierwszego kroku.

"Nagato?"

"Tak?"

"Mieszkasz sama, prawda?"

"...Tak."

Pewnie się teraz zastanawia skąd ja to wiem.

Chciałem się zapytać czy mieszka z rodziną, ale powstrzymał mnie widok jej delikatnie opadających powiek. Powróciły wspomnienia niemal pustego pokoju. Pierwszy raz odwiedziłem go siedem miesięcy temu i wysłuchałem przemowy na temat istnień galaktycznych na skalę niewyobrażalną, która miejscami była po prostu przerażająca. Drugi raz byłem w nim trzy lata temu podczas [[Suzumiya Haruhi (PL) : Przypisy#Tanabata (Festiwal)|Tanabaty]]. Wtedy ze mną była Asahina-san. Druga wizyta technicznie rzecz biorąc odbyła się przed pierwszą, co powiedzmy sobie szczerze jest nie lada wyczynem.

"Zastanawiałaś się kiedyś nad przygarnięciem kota? Koty są wspaniałe! Wprawdzie przez większość czasu sprawiają wrażenie niepoprawnych leni, ale często mam wrażenie że rozumieją co się do nich mówi. Właściwie to nie zdziwiłbym się jeśli znalazłyby się koty które mówią. I jestem tu śmiertelnie poważny."

"Zakaz trzymania zwierząt."

Po tej wypowiedzi zrobiła się cicha i jedynie co jakiś czas powieki przesłaniały jej smutne oczy. Chwilę później z dźwiękiem niczym świst wiatru towarzyszący jaskółce w locie zrobiła wdech i odezwała się delikatnym głosem.

"Chciałbyś przyjść?"

Wlepiła wzrok w moje paznokcie.

"Gdzie?"

Paznokcie odpowiedziały pytaniem.

"Do mojego mieszkania."

Półnuta pauzy.

"...Mogę?"

Co tu się u diabła dzieje? Czy ona teraz jest nieśmiała, potulna, czy agresywna? Czyżbym natknął się na nieciągłość w krzywej psychologicznej tej Nagato, czy też mentalność przeciętnej dzisiejszej nastolatki jest niejednolita niczym krzywa promieniowania '''(!)''' [[Suzumiya Haruhi (PL) : Tom 4 - Przypisy#Mira Ceti|Miry A]]?

"Tak."

Nagato wyszła z pokoju, usuwając się z mojego pola widzenia. Wyłączyła światła, otworzyła drzwi i zniknęła w korytarzu.

Oczywiście, udałem się za nią. Mieszkanie Nagato. Numer 708 w ekskluzywnym bloku. Raz jeszcze zerknę na jej salon. Możliwe że tam znajdę kolejne wskazówki.

Jeśli natknę się tam na kolejnego siebie pogrążonego we śnie to niezwłocznie go obudzę. Pięścią.

W drodze do domu nie zamieniliśmy z Nagato ani słowa.

Ona szła w całkowitej ciszy w dół zbocza stawiając kroki jakby zimny, silny wiatr powstrzymywał ją. Jej włosy były w nieładzie, rozwiewane podmuchami wiatru. Patrząc na tył jej głowy szedłem za nią zdecydowanym krokiem. Nie miałem zbyt wiele tematów które wydawały mi się odpowiednie do nawiązania dyskusji, a wyczułem że nie powinienem pytać o powód dla którego zostałem zaproszony.

Po dłuższym marszu Nagato zatrzymała się przed wejściem do apartamentowca. Ile razy już tu byłem? Dwa razy odwiedziłem mieszkanie Nagato, raz mieszkanie Asakury i raz dach. Gdy nad tym rozmyślałem Nagato wpisała kod otwierający drzwi i weszła do środka nie oglądając się nawet za siebie.

Podczas jazdy windą też panowała cisza. Na siódmym piętrze podeszła do ósmych drzwi i otworzyła je kartą. Nawet do środka zaprosiła mnie jedynie gestem.

Wszedłem do środka bez słowa. Pokój który zastałem nie różnił się od moich o nim wyobrażeń. Był to po prostu pusty pokój. Jedynym elementem wyposażenia był [[Suzumiya Haruhi (PL) : Przypisy#Kotatsu|kotatsu]]. Tak jak wcześniej nie było nawet zasłon na oknach.

Był jeszcze pokój gościnny który powinien być za suwanymi drzwiami.

"Moge zajrzeć do tego pokoju?"

Zapytałem Nagato która wychodziła właśnie z kuchni z zestawem do parzenia herbaty. Powoli mrugnęła oczyma po czym odpowiedziała.

"Prosze." '''(!)'''

Drzwi pokoju odsunęły się jakby były na łożyskach.

"..."

W środku były jedynie [[Suzumiya Haruhi (PL) : Przypisy#Tatami|tatami]].

W sumie mogłem się tego spodziewać. Nie ma mowy żebym tak często podróżował w czasie.

Zasunąłem spowrotem drzwi i pokazałem puste dłonie dla Nagato która mnie przez cały czas obserwowała. Jednak chyba ten gest nic jej nie mówił. Mimo to bez słowa postawiła dwa kubki na kotatsu, usiadła wyprostowana z nogami pod sobą i zaczęła nalewać herbate.

Usiadłem naprzeciw niej ze skrzyżowanymi nogami - w tej samej pozycji w której siedziałem gdy odwiedzałem ją po raz pierwszy. Wtedy bez namysłu wypiłem kilka kubków herbaty zaparzonej przez nią a następnie wysłuchałem niezapomnianego monologu na temat wszechświata. Jednak wtedy był to okres gorąca i świeżej zieleni, zupełnie różny od obecnego mrozu i bieli. Nawet moje serce było obecnie chłodniejsze.

Gdy tak piliśmy w ciszy herbatę jej oczy schowane za szkłami okularów kierowały się w dół.

Z jakiegoś powodu Nagato się wahała. Jej usta na przemian rozwierały się i zamykały. Patrzyła na mnie jakby zebrała się na odwagę, lecz po chwili znów kierowała wzrok w dół. Trwało to chwilę zanim odstawiła kubek i z wielkim trudem wydusiła z siebie słowa.

"Spotkałam cie wcześniej."

Po czym dodała.

"Poza szkołą."

Gdzie?

"Pamiętasz?"

Co?

"Bibliotekę."

Te słowo poruszyło trybiki w mojej głowie do pracy. Momentalnie wróciły do mnie wspomnienia przebywania z Nagato w bibliotece. To było podczas pierwszego Poszukiwania Dziwnych Zdarzeń.

"W Maju."

Znowu opuściła oczy.

"Pomogłeś mi wyrobić kartę biblioteczną."

Moja psychika została spiorunowana tą wypowiedzią i przez chwilę odmówiła posłuszeństwa.

...Tak. Inaczej byś tak tkwiła między półkami! Wezwanie od Haruhi przyszło z zaskoczenia i nie było innego sposobu abyśmy dotarli do punktu spotkania w sensownym czasie...

"Ty..."

Jednak gdy Nagato zaczęła opisywać co się wydarzyło odkryłem że różni się to nieco od moich wspomnień. Jej historia wygłoszona delikatnym głosem brzmiała tak:

W środku maja Nagato odwiedziła po raz pierwszy miejską bibliotekę, ale nie miała pojęcia jak wyrobić sobie kartę biblioteczną. Mogła wprawdzie zapytać któregoś z bibliotekarzy '''(!)''', ale ci których znalazła byli zajęci.'''(!)''' W dodatku jako introwertyczka miała problem z podejściem do kogokolwiek więc zaczęła bez celu krążyć w pobliżu lady. Wtedy, najwyraźniej nie będąc w stanie patrzeć na jej katusze, podszedł do niej licealista i zaproponował że przeprowadzi ją przez wszystkie procedury.

"To byłeś ty."

Nagato spojrzała na mnie i przez chwilę patrzyliśmy sobie w oczy, lecz szybko znowu spuściła wzrok i utkwiła go w kotatsu.

"..."

Trzy kropki były dzielone przez nas oboje. Cisza powróciła do pustki tego pokoju, a ja nie byłem w stanie znaleźć żadnych słów by ją wypełnić. Głównie dlatego że nie byłem w stanie jej odpowiedzieć czy to pamiętam. W końcu nasze wspomnienia choć z grubsza podobne były zasadniczo różne. Tak, rzeczywiście załatwiłem jej karte biblioteczną, ale nie byłem przypadkowym przechodniem. To ja ją do tej biblioteki zabrałem. Zdecydowaliśmy się ją odwiedzić by spędzić jakoś czas gdyż z góry założyłem że Poszukiwanie Dziwnych Zdarzeń skazane jest na porażkę. I choćby moja pamięć spadła do poziomu ameby morskiej to nigdy nie zapomnę widoku cichej Nagato w szkolnym mundurku tamtego dnia.

"..."

Niepewna jak rozumieć moje przeciągające się milczenie Nagato zaczęła wodzić smukłym palcem po brzegu kubka. Widząc jak usta jej drżą od ukłuć smutku i niepewności oraz ledwo zauważalne drżenie jej palców coraz mniej przemawiała do mnie idea poruszania jakiegokolwiek tematu. I tak cisza robiła się coraz bardziej dokuczliwa.

Najprostszym rozwiązaniem byłoby odpowiedzieć że pamiętam. Nie byłoby to całkowite kłamstwo. Tylko były różnice między tym co pamiętam ja a co pamięta ona. I te różnice były obecnie moim największym problemem.

Dlaczego to co pamiętamy tak się różni?

Kosmitką którą znałem rzeczywiście gdzieś odeszła a pozostała po niej tylko zakładka.

Ding-dong! '''(!)'''

Dzwonek domofonu przerwał dłużącą się ciszę. Tak mnie zaskoczył że niemal podskoczyłem. Nagato drgnęła, równie zaskoczona co ja, i odwróciła się w kierunku drzwi.

Dzwonek zadzwonił po raz kolejny. Pojawił się więc kolejny gość. Jednak nie mogłem sobie wyobrazić kto mógłby odwiedzać Nagato? Jedyną osobą która przyszła mi na myśl był listonosz.

"..."

Wyglądając jakby dusza właśnie opuściła jej ciało, Nagato wstała i bezgłośnie podeszła do ściany. Wcisnęła kilka przycisków na domofonie i słuchała kogoś po drugiej stronie, po czym odwróciła się w moim kierunku z lekko zakłopotaną miną.

Nagato delikatnie mówiła coś do swojego rozmówcy, prawdopodobnie próbując oponować i używając słów jak "Ale..." czy "Cóż..."

"Chwila."

Najwyraźniej Nagato została przekonana, gdyż podpłynęła do wejścia i otworzyła drzwi.

"Proszę, proszę, kogo widzę."

Dziewczyna weszła opierając się ramieniem o drzwi.

"A co ty tu robisz? Jeszcze się nie zdarzyło żeby Nagato zaprosiła do siebie chłopaka."

Wizytorka w mundurku Północnej Szkoły Średniej trzymała w obu dłoniach garnek i zręcznie zdjęła buty korzystając z framugi.

"Nie powiesz mi chyba że się sam tu wprosiłeś!"

Lepiej ty mi powiedz co ty tu robisz tak właściwie? Nie spodziewałem się ciebie zobaczyć poza szkołą!

"Jestem czymś w rodzaju ochotniczki. Ale to ty jesteś tu prawdziwą niespodzianką!" Jej piękna twarz rozkwitła w uśmiechu.

To była gospodarz klasy. Siedząca w ławce za mną.

Innymi słowy pojawiła się właśnie Asakura Ryouko.

"Tak myśle że troche przesadziłam. Strasznie to ciężkie, a do tego gorące!"

Wciąż się uśmiechając Asakura postawiła garnek na kotatsu. Po zaczął rozchodzić się zapach jaki można obecnie poczuć wchodząc do niemal każdego spożywczaka w japonii. Źródłem był [[Suzumiya Haruhi (PL) : Przypisy#Oden|oden]] przyniesiony przez Asakurę. To ona go przygotowała?

"Dokładnie. Od czasu do czasu dziele się daniami które można łatwo przygotować w dużych ilościach z Nagato-san. Jeśli by ją zostawić sampoas to by się zagłodziła."

Nagato udała się do kuchni by przygotować talerze i pałeczki. Po chwili dało sie słyszeć ciche pobrzękiwanie wyciąganych naczyń.

"No więc? Mogę się teraz dowiedzieć czemu tu jesteś? Ten temat nie daje mi spokoju."

Zabrakło mi słów. Oczywiście, byłem tu ponieważ zaprosiła mnie Nagato, ale nie mam pojęcia dlaczego to zrobiła. Z powodu tej historii z księgarnią? Nie wydaje mi się - równie dobrze ta rozmowa mogła się odbyć w klubie. Co do mnie to przyszedłem tu w nadziei że znajdę jakieś wskazówki czym są te "klucze", ale przecież nie powiem tego na głos. Przynajmniej dopóki chce być postrzegany jako osoba normalna.

Tak więc zmyśliłem na poczekaniu wymówkę.

"Cóż... Dobra. Wracaliśmy z Nagato tą samą trasą i... Tak, mam wątpliwości czy powinienem się zapisać do kółka Literackiego. Więc wracając z nią spytałem o jej zdanie. Gdy doszliśmy do bloku dyskusja wciąż trwała, więc zaprosiła mnie do środka. Nie wpraszałem się siłą."

"Ty, w kółku Literackim? Przepraszam, ale jakoś tego nie widze. Czy ty właściwie czytasz jakieś książki? A może coś piszesz?"

"Właśnie mam dylemat czy teraz powinienem czytać czy pisać. To by było na tyle."

Pokrywka została zdjęta z garnka i momentalnie cały pokój wypełnił się wyjątkowo apetycznym zapachem. Jajka na twardo które co jakiś czas pokazywały się na powierzchni by po chwili znowu zatonąć w sosie nabrały wspaniałej barwy.

Asakura-san siedząca wyprostowana przy lewym brzegu kotatsu '''(!)''' rzucała mi podejrzliwe spojrzenia. Może to wina mojej paranoi, ale mam wrażenie że były tak ostre że jeśli miały by masę to moja czaszka byłaby już pełna maleńkich dziur. Poprzednia Asakura okazała się niespodziewanie morderczynią'''(!)''', jednak u tej czuć było silnie zakorzenioną pewność siebie co widać było już w jej dystyngowanym zachowaniu. Nie było wątpliwości że to byłby najlepszy oden jaki miałbym okazje jeść na ziemi. W obecniej atmosferze czułem jakbym był poddawany silnej presji. W tej chwili gwałtownie zaczęłem tracić pewność siebie pod wieloma względami. Czułem jakbym biegał w kółko przez cały czas.

Nie mogąc tego dłużej znieść chwyciłem plecak i wstałem.

"Więc jednak nie zostaniesz na kolacje?"

Nie reagując na kpinę w jej głosie zdecydowałem się dokonać chyłkiem strategicznego odwrotu z pokoju.

"Ah."

Niemal wpadłem na Nagato wychodzącą z kuchni. W rękach trzymała niewielki stosik talerzy z pałeczkami i tubką musztardy na szczycie.

"Już wychodze. Dziękuje za gościnę. Do zobaczenia."

Chciałem już wyjść, gdy poczułem leciuteńkie pociągnięcie za rękaw.

"..."

To była Nagato. Ciągnęła bardzo delikatnie, używając mniej więcej tyle siły ile miłośniczka zwierząt użyłaby do podniesienia młodziutkiego chomika.
[[Image:Sh_v04_ch2_01.jpg|thumb|''Ciągnęła bardzo delikatnie, używając mniej więcej tyle siły ile miłośniczka zwierząt użyłaby do podniesienia młodziutkiego chomika.'']]

To był delikatny sprzeciw. Patrząc w dół trzymała mnie za rękaw, dotykając go tylko palcami. Nie chciała abym wychodził? Może też nie mogła znieść myśli spędzenia wieczoru sam na sam z Asakurą? Tak czy siak zostaje. Nie byłbym w stanie jej odmówić, szczególnie widząc ją tak zdesperowaną.

"...Żartowałem! Zostaje na kolacje! Zresztą jestem tak głodny że jeśli nie zjadłbym przed wyjściem to zdechłbym w drodze do domu z głodu!"

W końcu puściła mnie. Jednak od razu zaczęłem żałować że ta scena przeminęła. Normalnie nie byłbym w stanie zobaczyć Nagato tak wyraźnie wyrażająca swoje uczucia. Ta chwila będzie przeze mnie wspominana do końca życia.

Siedząca dalej w pokoju Asakura widząc to zmrużyła oczy, jakby zrozumiała dokładnie co tu zaszło.

Całą uwagę skupiłem na wpychaniu sobie oden do ust. Kubeczki smakowe śpiewały mi pieśni dziękczynne z czystej przyjemności smakowania tak perfekcyjnego dania, ale w głębi duszy nawet nie wiedziałem co jem. Nagato koncentrowała się na każdym malutkim gryzie, do tego stopnia że przeżucie i połknięcie [[Suzumiya Haruhi (PL) : Przypisy#Konbu|konbu]] zajmowało jej trzy minuty. Z naszej trójki tylko Asakura wesoło mówiła, co jakiś czas zadając pytania na które odpowiadałem bez entuzjazmu.

Niczym piknik przy bramach piekieł kolacja dłużyła się niesamowicie, przez co zesztywniały mi ramiona.

W końcu Asakura wstała.

"Nagato-san, przełóż pozostałe porcje do jakiegoś innego pojemnika i wstaw je do zamrażalnika. Garnek zostaje u ciebe, jutro po niego przyjde."

Poszedłem za nią. To było jak wyzwolenie z kajdan. Przytakując, Nagato spuściła oczy i odprowadziła nas do drzwi.

Upewniłem się że Asakura odeszła zanim szepnąłem.

"Do zobaczenia. Mogę jutro też przyjść do klubu? Nie mam gdzie się podziać po zajęciach."

Nagato spojrzała prosto na mnie ...

...I *''uśmiechnęła''* się. Delikatnie, ale bez wątpienia był to uśmiech.

Oniemiałem.

W windzie Asakura zachichotała.

"Słuchaj, czy lubisz Nagato?"

Coż, nie moge powiedzieć abym jej nie lubił. Jeśli miałbym wybierać między lubieniem a nie to wybrałbym to pierwsze, ale z drugiej strony nigdy nie dawała mi żadnych powodów abym jej nienawidził. Jest w końcu moją zbawczynią. Tak, Asakuro, to właśnie Nagato Yuki uratowała mnie przed twym morderczym ostrzem, więc jak miałbym jej nie lubić?

...nie mógłbym tego poweidzieć. Asakura stojąca przede mną nie była tą samą Asakurą którą znałem, i to samo odnosiło się do Nagato. Najwyraźniej w tym świecie jedynie ja postrzegałem rzeczy inaczej, a wszyscy pozostali znormalnieli. Nie ma tu nawet Brygady SOS.

Więc jak moja piękna koleżanka z klasy zinterpretowała brak odpowiedzi na jej pytanie? Uśmiechnęła się tylko pod nosem.

"Nie ma szans jak widze. Chyba za dużo romansów się naczytałam. Według mnie twoja idealna dziewczyna byłaby dużo bardziej zakręcona, a Nagato-san po prostu w takiej roli nie pasuje."

"Skąd miałabyś wiedzieć jakie dziewczyny lubie?"

"Podsłyszałam od Kunikidy-san. Byliście razem w gimnazjum, nie?"

Znalazł się Sherlock Holmes w spódnicy wsadzając nos w nie swoje sprawy. To tylko wymysły Kunikidy, prosze go ignorować.

"Ale, ale! Jeśli planujesz być z Nagato to pamiętaj żeby traktować to poważnie. Inaczej nigdy ci tego nie wybacze! Może na taką nie wygląda, ale Nagato-san jest bardzo delikatna emocjonalnie."

Czemy Asakura przywiązuje taką wagę do Nagato? W moim świecie była jej wsparciem - wtedy bym to rozumiał. Choć skończyło się to berserkiem i kasacją.

"Przyjaźń wynikła z mieszkania w jednym bloku. Jakoś nie moge jej zostawić samej sobie. Nawet z daleka wyczuwam kiedy jest zagrożona. I tak z czasem urosła we mnie chęć chronienia jej."

Chyba rozumiem. Ale nie jestem pewien.

Nasza konwersacja dobiegła w tym momencie końca, bo Asakura wyszła z windy na piątym piętrze. Tak jak pamiętam pokój 505.

"Do zobaczenia jutro"

Zamykające się drzwi odcieły mnie od jej uśmiechiniętej twarzy.

Opuściłem blok i wyszedłem na zewnątrz. Było już ciemno. Mrok w połączeniu z temperaturą niczym z zamrażalnika tworzyły specyficzną atmosferę. Północny wiatr wiejący ulicami kradł z mojego ciała coś więcej niż tylko ciepło.

Przez chwilę myślałem czy nie pozdrowić starego odźwiernego, ale zrezygnowałem. Okna jego pomieszczenia były szczelnie zamknięte a w środku nie paliło się żadne światło. Pewnie już spał.

Chciałem jak najszybciej położyć się spać. W sumie wystarczyłby mi nawet sen. Ta dziewczyna równie dobrze mogła podświadomie nawiedzać cudze sny.

"Z tobą są zawsze problemy, nawet jeśli cię nie ma. Więc pojaw się tu na miłość boską! Nie mogłabyś choć raz usłuchać moich próśb...?"

Szepnęłem ku rozgwieżdżonemu niebu. Po chwili zszokowany zorientowałem się co miałem tak naprawdę na myśli. Najchętniej przywaliłbym sobie w łeb za tak niebezpieczne pomysły.

"Co do diaska..."

Szept dobiegający z moich ust zobrazował się w zimnym powietrzu jako biała chmurka oddechu, która szybko ulotniła się zwiana podmuchem wiatru.

Chciałem zobaczyć Haruhi.
<noinclude>

{| border="1" cellpadding="5" cellspacing="0" style="margin: 1em 1em 1em 0; background: #f9f9f9; border: 1px #aaaaaa solid; padding: 0.2em; border-collapse: collapse;"
|-
| Powrót do [[Suzumiya Haruhi ~Polski~|strony głównej]]
| Poprzedni [[Suzumiya Haruhi (PL) : Tom 4 - Rozdział 1|rozdział (1)]]
| Następny [[Suzumiya Haruhi (PL) : Tom 4 - Rozdział 3|rozdział (3)]]
|-
|}
</noinclude>

Suzumiya Haruhi ~Polski~

2008-09-10T20:17:28Z

Mareviq: translation progress update

[[Category:Alternative Languages]]
[[Image:Haruhiism.png|300px|thumb|Haruhiism]]

Seria o Suzumiyi Haruhi jest dotępna w następujących językach:
*[[Suzumiya_Haruhi|English (Angielski)]]
*[[Suzumiya_Haruhi_%7ESpanish%7E|Español (Hiszpański)]]
*[[Suzumiya_Haruhi_%28version_fran%C3%A7aise%29|Français (Francuski)]]
*[[Suzumiya_Haruhi_%7E_Vietnamese_version|Tiếng Việt (Wietnamski)]]
*[[Suzumiya_Haruhi_%7E_Italian_Version|Italiano (Włoski)]]
*[[Suzumiya_Haruhi_%7EBrazilian_Portuguese%7E|Português do Brasil (Brazylijski Portugalski)]]
*[[Suzumiya_Haruhi_%7E_Indonesian_Version|Bahasa Indonesia (Indonezyjski)]]
*'''Polski'''
*[[Haruhi Suzumiya (Saling Tagalog)|Wikang Tagalog (Filipiński)]]
*[[Suzumiya_Haruhi_Romanian|Romanian (Rumuński)]]
*[[Судзумия_Харухи_%7E_Русская_Версия|Русский (Rosyjski)]]
*[[GER_Suzumiya_Haruhi|Deutsch (Niemiecki)]]
*[[Suzumiya Haruhi_%7ENorwegian%7E|Norwegian (Norweski)]]

(Notka: Postęp tłumaczenia jest inny w każdej wersji językowej.)

== Streszczenie Historii ==

To nie jest typowa historia o życiu licealisty! Kyon jest uczniem pierwszej klasy Północnej szkoły średniej. Za nim siedzi inteligentna, energiczna i bardzo znudzona Suzumiya Haruhi, która przedstawia się jako osoba której nie obchodzą "normalni ludzie". Ogłasza też że wszyscy obcy, podróżnicy w czasie, osoby z innych wymiarów, albo posiadacze nadprzyrodzonych zdolności mają się do niej przyłączyć. Dlaczego jest tak wybredna co do "normalnych ludzi"? "Przecież ludzie w ogóle nie są interesujący!" Kyon szybko zostaje wplątany w plany tej niezwykłej dziewczyny mające sprawić by życie było ciekawsze. Przy okazji odkrywa że świat jest bardziej niesamowity niż to sobie wyobrażał.
== Tłumaczenie ==

'''Wszyscy chcący pomóc przy tłumaczeniu muszą się [[Suzumiya_Haruhi:Registration Page ~Polski~|zarejestrować]] i powiedzieć nad którymi rozdziałami chcą pracować.''' (pomocna strona [[Format_guideline#Translators|o podstawach użytkowania]]).

Sugeruje się zajrzenie do [[Talk:Suzumiya Haruhi ~Polski~|dyskusji na temat tłumaczenia]] w celu ujednolicenia rozwiązań częstych problemów.

== Aktualności ==

* 7 Luty 2008
**'''Rozpoczęcie projektu!'''

* 14 Luty 2008
**Dodałam Prolog i dalej tłumacze 1 rozdział.

== Seria o ''Suzumiyi Haruhi'' - [[Tanigawa Nagaru]] ==

===Tom 1 - ''Melancholia Suzumiyi Haruhi'' / 第一巻: 涼宮ハルヒの憂鬱===
::*[[Suzumiya_Haruhi_(PL)_:_Tom_1_-_Ilustracje|Kolorowe ilustracje]]
::*[[Suzumiya_Haruhi_(PL)_:_Tom_1_-_Prolog|Prolog]]
::*[[Suzumiya_Haruhi_(PL)_:_Tom_1_-_Rozdział_1|Rozdział 1 (Tłumaczenie: 40%)]]
::*Rozdział 2
::*[[Suzumiya_Haruhi_(PL)_:_Tom_1_-_Rozdział_3|Rozdział 3 (Tłumaczenie: 15%)]]
::*Rozdział 4
::*Rozdział 5
::*Rozdział 6
::*Rozdział 7
::*Epilog
::*Notka od Autora
::*Notka od edytora
::*Dopiski od tłumacza

===Tom 2 - ''Wzdychania Suzumiyi Haruhi'' / 第二巻: 涼宮ハルヒの溜息===
::*[[Suzumiya_Haruhi_(PL)_:_Tom_2_-_Ilustracje|Kolorowe ilustracje]]
::*[[Suzumiya_Haruhi_(PL)_:_Tom_2_-_Prolog|Prolog]]
::*Rozdział 1 (Tłumaczenie: 40%)
::*Rozdział 2
::*Rozdział 3
::*Rozdział 4
::*Rozdział 5
::*Epilog
::*Notka od Autora
::*Dopiski od tłumacza

===Tom 3 - ''Nuda Suzumiyi Haruhi'' / 第三巻: 涼宮ハルヒの退屈===
::*[[Suzumiya_Haruhi_(PL)_:_Tom_3_-_Ilustracje|Kolorowe ilustracje]]
::*[[Suzumiya Haruhi (PL) : Tom 3 - Prolog|Prolog]] (Korekta)
::*Nuda Suzumiyi Haruhi (Tłumaczenie 8/27)
::*Rapsodia Liścia Bambusa
::*Tajemniczy znak
::*Syndrom samotnej wyspy
::*Notka od Autora
::*[[Suzumiya Haruhi (PL) : Tom 3 - Notka od Tłumacza|Notka od Tłumacza]]

===Tom 4 - ''Zniknięcie Suzumiyi Haruhi'' / 第四巻: 涼宮ハルヒの消失===
::*[[Suzumiya_Haruhi_(PL)_:_Tom_4_-_Ilustracje|Kolorowe ilustracje]]
::*[[Suzumiya_Haruhi_(PL)_:_Tom_4_-_Prolog|Prolog]] (Korekta)
::*[[Suzumiya_Haruhi_(PL)_:_Tom_4_-_Rozdział_1|Rozdział 1]] (Korekta)
::*[[Suzumiya_Haruhi_(PL)_:_Tom_4_-_Rozdział_2|Rozdział 2]] (Tłumaczenie: 70%)
::*Rozdział 3
::*Rozdział 4
::*Rozdział 5
::*Rozdział 6
::*Epilog
::*Notka od Autora
::*[[Suzumiya_Haruhi_(PL)_:_Tom_4_-_Przypisy|Przypisy od tłumacza]]

===Tom 5 - ''Szał Suzumiyi Haruhi'' / 第五巻: 涼宮ハルヒの暴走===
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volume5_Illustrations|Kolorowe ilustracje]]

===Tom 6 - ''Niezdecydowanie Suzumiyi Haruhi'' / 第六巻: 涼宮ハルヒの動揺===
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volume6_Illustrations|Kolorowe ilustracje]]

===Tom 7 - ''Intrygi Suzumiyi Haruhi'' / 第七巻: 涼宮ハルヒの陰謀===
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volume7_Illustrations|Kolorowe ilustracje]]

===Tom 8 - ''Oburzenie Suzumiyi Haruhi'' / 第八巻: 涼宮ハルヒの憤慨===
::*[[Suzumiya Haruhi:Volume8 Illustrations|Kolorowe ilustracje]]

===Tom 9 - ''Rozkojarzenie Suzumiyi Haruhi'' / 第九巻: 涼宮ハルヒの分裂===
::*[[Suzumiya Haruhi:Volume9_Illustrations|Kolorowe ilustracje]]

== Uczestniczący w projekcie ==

*Project Administrator: [[User:thelastguardian|thelastguardian]]
*Project Supervisor: [[user:Onizuka-gto|Onizuka-gto]]

=== Tłumacze ===
'''Aktywni'''
::*''Vibeke''
::*[[user:Pherael|Pherael]]
::*[[user:Cain|Cain]]
::*[[user:Mareviq|mareviq]]
::*[[user:Cytrus|Cytrus]]

=== Edytorzy ===

'''Aktywni'''
::*[[user:Vibeke|Vibeke]]

== Wydane tomy ==
* Volume 1 - ''The Melancholy of Suzumiya Haruhi'' / 第一巻: 涼宮ハルヒの憂鬱 (Wydany 6 Czerwca 2003, ISBN 4-04-429201-9)
* Volume 2 - ''The Sighs of Suzumiya Haruhi'' / 第二巻: 涼宮ハルヒの溜息 (Wydany 30 Września 2003, ISBN 4-04-429202-7)
* Volume 3 - ''The Boredom of Suzumiya Haruhi'' / 第三巻: 涼宮ハルヒの退屈 (Wydany 27 Grudnia 2003, ISBN 4-04-429203-5)
* Volume 4 - ''The Disappearance of Suzumiya Haruhi'' / 第四巻: 涼宮ハルヒの消失 (Wydany 31 Lipca 2004, ISBN 4-04-429204-3)
* Volume 5 - ''The Rampage of Suzumiya Haruhi'' / 第五巻: 涼宮ハルヒの暴走 (Wydany 30 Września 2004 ISBN 4-04-429205-1)
* Volume 6 - ''The Wavering of Suzumiya Haruhi'' / 第六巻: 涼宮ハルヒの動揺 (Wydany 31 Marca 2005, ISBN 4-04-429206-X)
* Volume 7 - ''The Intrigues of Suzumiya Haruhi'' / 第七巻: 涼宮ハルヒの陰謀 (Wydany 31 Sierpnia 2005, ISBN 4-04-429207-8)
* Volume 8 - ''The Indignation of Suzumiya Haruhi'' / 第八巻: 涼宮ハルヒの憤慨 (Wydany 1 Maja 2006, ISBN 4-04-429208-6)
* Volume 9 - ''The Dissociation of Suzumiya Haruhi'' / 第九巻: 涼宮ハルヒの分裂 (Wydany 1 Kwietnia 2007, ISBN 978-4-04-429209-6)
* Volume 10 - ''The Astonishment of Suzumiya Haruhi'' / 第十巻: 涼宮ハルヒの驚愕 (Data wydania nieustalona, ISBN 4-04-429210-8)

Suzumiya Haruhi (PL) : Przypisy

2008-09-10T20:16:20Z

Mareviq: additional entries for progressing translation

<center>Przypisy i odnośniki dla 
<big>涼宮ハルヒ</big> 
Wszystkich rozdziałów</center>

=== ESP (esper) ===

ESP jest skrótem od "Extra-Sensory Perception", co w wolnym tłumaczeniu oznacza "odczuwanie pozazmysłowe". Jest popularnie używane w odniesieniu do osób posiadających wszelkie moce nadprzyrodzone (czyli esperów). W związku z brakiem polskiego odpowiednika dokonano tu spolszczenia sformułowania angielskiego.

=== Festiwal Kulturowy ===

Doroczna impreza organizowana przez niemal każdą szkołę w Japonii, od podstawówek po uniwersytety. Podczas niej, uczniowie prezentują swoje zainteresowania bądź dokonania. Rodzicom pozwala to na podziwianie swoich pociech, a osobom zainteresowanym uczęszczaniem do danej placówki pozwala stwierdzić jaka panuje tam atmosfera. Popularnymi atrackcjami są kafejki (bądź inne formy sprzedaży jedzenia), wystawianie sztuk teatralnych, tańce, projekcje filmów realizowanych przez uczniów, itd.

=== Go (gra) ===

Strategiczna gra planszowa dla dwóch graczy. Wywodzi się ze starożytnych Chin, choć jest również popularna w Japonii i Korei. Gracze na przemian układają czarne i białe kamienie na planszy. Celem jest odgrodzenie swoimi kamieniami jak największej powierzchni. Mimo prostoty reguł, rozgrywki są tak złożone że Go przyrównywane jest do szachów. Dokładniejsze informacje można znaleźć na [http://pl.wikipedia.org/wiki/Go wikipedii] oraz na [http://www.go.art.pl Polskiej stronie Go].

=== Kotatsu ===

Element wystroju wnętrza charakterystyczny dla Japonii. Jest to rama stołu (niska, siedzi się przy nim na podłodze), na którą nałożony jest koc, na którym z kolei leży blat. Pod spodem jest źródło ciepła - w nowoczesnych kotatsu jest ono najczęściej elektryczne, choć zdarzają się również piecyki węglowe, i wbudowane w ramę. W bardziej klasycznej wersji źródło ciepła jest w zagłębieniu pod stołem. Kotatsu jest stosowane głównie z powodu kiepskiej izolacji cieplnej większości japońskich domów, co wiąże się z dużymi kosztami ogrzewania. Dlatego zamiast ogrzewać całe mieszkanie ogrzewa się małą objętość powietrza uwięzionego pod kocem przykrywającym ramę stołu, co pozwala na tanie ogrzanie się zimą.

=== Obon (Festiwal) ===

Święto obchodzone od 13 do 15 kwietnia ku pamięci zmarłych, znane również jako '''Bon'''. Tradycyjnym elementem święta jest Taniec Bon ('''Bon Odori'''). [http://en.wikipedia.org/wiki/Bon_Festival Więcej informacji (Angielska Wikpiedia).]

=== Pisownia Imion ===
W języku japońskim stosuje się cztery rózne alfabety:
*rzymski - znane nam litery i cyfry.
*katakana - pojedyńczy znak oznacza samogłoskę a(ア), i(イ), u(ウ), e(エ), o(オ), literę n(ン), bądź sylabę. Jest stosowany do zapisu słów pochodzenia obcego.
*hiragana - podobnie jak katakana (samogłoski(あいうえお), n(ん) i sylaby). Różni się tym, że jest stosowany do zapisu słów pochodzenia japońskiego.
*kanji - (dosł. "znaki chińskie") czyli to co przeciętny europejczyk określa mianem "krzaki"
Doprowadza to do sytuacji, gdzie wymowa słowa nie określa jednoznacznie jego zapisu. Ma to duże znaczenie w wypadku nazw własnych, a w szczególności imion i nazwisk: w niemal każdym przypadku konieczne jest wytłumaczenie jakich znaków używa sie do ich zapisu.

=== Przyrostki Formalne ===
W języku japońskim stosuje się przyrostki dodawane do imion/nazwisk, które określają jakie więzy łączą osobę mówiąca z tą o której się wypowiada.
*nie dodaje się nic, gdy mówi się o kimś ze swojego najbliższego otoczenia (rodzina, bliscy znajomi, często praca) z kimś kto do tego najbliższego otoczenia nie należy.

*-kun : używany głównie do mężczyzn, stosowany głównie gdy zwraca się do osoby o niższym statusie, gdy zwracają się do siebie chłopcy w tym samym wieku, czy też gdy mówiący zwraca się do chłopca.
*-san : wyraża szacunek, chyba najczęściej używany.
*-dono : pan/władca - jeśli chodzi o poziom szacunku mieści się pomiędzy '-san' a '-sama'
*-sama : "mocniejsza" wersja '-san' - jest stosowany gdy mówiący chce być wyjątkowo grzeczny, bądź gdy według niego osoba wymieniana wymaga szczególnego szacunku (Bóg, cesarz, jakakolwiek postać idolizowana przez mówiącego)

*-sensei : używany w stosunku do nauczycieli, lekarzy, prawników, itd. Może być stosowany do każdego kto osiągnął wysoki poziom umiejętności w jakiejś dziedzinie.

*-shi : używany w formalnych dokumentach, dotyczy osób których wypowiadający się nigdy nie spotkał

*-senpai (-sempai) : "starszy kolega" - zarówno w szkole (wyższa klasa), jak w pracy
*-kōhai : odwrotność senpai

=== Shinjin ===

Ogromna istota spotykana jedynie w Zamkniętej Przestrzeni. Jest manifestacją frustracji Suzumiyi Haruhi i niszczy wszystko wokół siebie. Zwalczane przez 'Organizacje', w tym Koizumiego.

=== Sukiyaki ===

Danie, składające się z cienkich kawałków mięsa (lub tofu w wersji wegetariańskiej) gotowanych lub duszonych razem z warzywami i innymi składnikami w połączeniu sosu sojowego, cukru i mirin (rodzaj wina z ryżu - podobne do sake ale o niższej zawartości alkoholu). Przyrządzane jest w niskim stalowym garnku (wygląda raczej jak nieco wyższa patelnia) od razu na stole. Spożywane raczej w zimniejsze dni.

=== Tanabata (Festiwal) ===

Dosłownie znaczy "wieczór siódmego". Japoński festiwal świętujący spotkanie się dwojga kochanków (gwiazd). '''Orihime''' (Wega z gwiazdozbioru Lutni) i '''Hikoboshi''' (Altair z gwiazdozbioru Orła) mogą spotkać się ze sobą tylko w siódmy dzień siódmego miesiąca według kalendarza księżycowego. Obecnie jest to świętowane 7 lipca. Obchody zaczynają się wieczorem, jako że dopiero wtedy widać gwiazdy. Zwyczajowo w tym dniu wiesza się kartki bądź tabliczki z życzeniami na gałęzi bambusa, często razem z innymi dekoracjami. [http://en.wikipedia.org/wiki/Tanabata Więcej informacji (Angielska Wikpiedia).]

=== Tatami ===

Klasyczne japońskie maty którymi wykładana jest podłoga. Dawniej były charakterystyczne dla zamożniejszych domów, ale do końca XVII spopularyzowały się na tyle że można je było spotkać w każdym budynku. Do dzisiaj w japońskich mieszkaniach znajduje się przynajmniej jeden pokój nimi wyłożony. Ze względu na ustalone rozmiary (90cm x 180cm x 5cm, 95.5cm x 191cm x 5cm w zachodniej japonii) powierzchnie mieszkań najczęściej podawane są w tatami, a co za tym idzie wymiary w budownictwie japońskim są najczęściej wielokrotnością 90 cm.

=== Zamknięta Przestrzeń ===

Specyficzny wymiar, bardzo podobny do naszego, lecz nie występują w nim zwierzęta czy też ludzie. Dostęp do niego mają Shinjin, oraz członkowie 'Organizacji' do której należy Kyon. Pojawianie się tych wymiarów jest ściśle powiązane ze stanem emocjonalnym Suzumiyi Haruhi.

<noinclude>
{| border="1" cellpadding="5" cellspacing="0" style="margin: 1em 1em 1em 0; background: #f9f9f9; border: 1px #aaaaaa solid; padding: 0.2em; border-collapse: collapse;"
|-
| Powrót do [[Suzumiya Haruhi ~Polski~|strony głównej]]
|-
|}
</noinclude>

Suzumiya Haruhi (PL) : Tom 4 - Rozdział 2

2008-09-10T19:54:21Z

Mareviq: translation update

'''Rozdział 2'''

W końcu dzień 18 grudnia dobiegł końca, choć wlókł się niemiłosiernie. Nadchodzi więc dzień kolejny.

19 grudnia.

Od tego dnia lekcje będą skrócone. Wprawdzie miały być już od dłuższego czasu, ale niedawno podczas egzaminów próbnych inna szkoła z którą nasza rywalizuje o pierwszeństwo uzyskała lepsze wyniki. Nasz dyrektor słysząc te wieści nieźle się wściekł i wprowadził ostre zmiany mające na celu poprawę naszych wyników w nauce. Ale co by się robiło, historii zmienić nie można.

Jakby przecząc temu stwierdzeniu, ja zauważałem ciągłe zmiany historii wokół siebie, w szkole, a w szczególności w Brygadzie SOS. Czując się jakbym był częścią czyjegoś planu, udałem się do szkoły gdzie zaobserwowałem kolejne puste ławki w klasie 1-5. Prawdopodobnie Taniguchi w końcu osiągnął 42 stopnie gorączki, bo nigdzie go nie było widać.

I dziś również ławka za mną była zajęta nie przez Haruhi, lecz przez Asakurę.

"Dzień dobry. Dziś jesteś już przytomny? Mam nadzieje że tak."

"To się jeszcze zobaczy."

Postawiłem plecak na ławce z miną pokerzysty. Asakura podparła policzki rękoma.

"To że masz otwarte oczy jeszcze cię nie kwalifikuje jako przytomnego. Wymagane jest jeszcze dobre zorientowanie się w sytuacji. Wiec powiedz mi, jak z tobą jest? Czy wiesz już co się dookoła ciebie dzieje?"

"Asakura."

Pochyliłem się do przodu i uważnym wzrokiem omiotłem jej pięknie wykonaną twarz.

"Powiedz mi, czy ty naprawdę nic nie pamiętasz, czy po prostu rżniesz głupa? Nie próbowałaś mnie wcześniej zabić?"

Twarz Asakury nagle spoważniała, a jej wzrok przypominał teraz lekarza patrzącego na pacjenta z ciężką chorobą.

"...Więc wciąż masz jakieś zaburzenia. Radziłabym ci jak najszybciej zgłosić się z tym do lekarza, zanim nie będzie za późno!"

Potem zostałem zignorowany, a ona wdała się w konwersacje z siedzącą obok dziewczyną.

Odwróciłem się do przodu, skrzyżowałem ręce na piersi i siedząc tak patrzyłem w dal ignorując wszystko wokół.

Ujmijmy to w ten sposób.

Powiedzmy że żyje sobie gdzieś wyjątkowo pechowa osoba. Pech tej postaci jest ogromny bez względu na to czy oceniamy go obiektywnie czy subiektywnie. Można nawet stwierdzić że jest ona (równie dobrze mogłaby to być "on", ale dla ustalenia uwagi przyjmijmy że ta osoba jest płci żeńskiej'''(!)''') niemalże uosobieniem pecha i nieszczęścia, do tego stopnia że odwróciłby się od niej nawet [[Suzumiya Haruhi (PL) : Tom 4 - Przypisy#Siddhartha|Książe Siddhartha]] mimo że osiągnął najgłębsze stany oświecenia. Pewnego dnia kładzie się spać dręczona jak zwykle złym losem by budząc się następnego ranka stwierdzić że świat wokół niej zupełnie się zmienił. Stał się światem tak cudownym i doskonałym że nawet nazwanie go utopią nie oddaje w pełni tego czym jest. W tym świecie jej zwykłe smutki i nieszczęścia odeszły bez śladu, a ona stała się najbardziej szczęśliwą istotą na ziemi, jakby sama esencja fortuny wypełniła jej ciało i duszę. Nie dozna już żadnych smutków, i najwyraźniej ktoś ją przeniósł z piekła do nieba w przeciągu jednej nocy.

Oczywiście jej własna wola nie odgrywa żadnego znaczenia, jako że za nią działa zupełnie nieznany ktoś. Ktoś kogo ona nie zna i kto pozostaje w cieniu. Motywy jego działania są tak niejasne że pewnie tylko niebiosa wiedzą czemu tak postąpił.

No więc czy ta osoba powinna być teraz szczęśliwa? Po zmianie opuściły ją bez śladu wszystkie zmartwienia. Jednak ten świat różni się trochę od tego który ona pamięta i największą dla niej tajemnicą jest powód zaistnienia tych zmian.

W takim wypadku nawet stosując najlepsze kryteria wyboru, skąd ta osoba ma wiedzieć komu składać podziękowania?

Ale żeby nie było, ta osoba to nie ja. Nie ta skala.

Może nie była to najlepsza analogia, szczególnie że to wczoraj osiągnełem dno rozpaczy, a nawet teraz nie uznałbym się za najszczęśliwszego z ludzi.

Jednak jeśli rozpatrywać to pod względem jakościowym raczej niż ilościowym, to podobieństwa są wyraźniejsze. Właściwie to wtedy opisałem moją sytuację dosć dokładnie. Nie raz miałem zszarpane nerwy przez wymysły Haruhi i dziwne zdarzenia jej towarzyszące, a teraz najwyraźniej coś takiego nie ma prawa mieć miejsca.

Jednakże--

Nie ma tu ani Haruhi ani Koizumiego. Nagato i Asahina są zwykłymi ludźmi, a brygada SOS nigdy nie powstała, także nie ma żadnych śladów jej istnienia. Żadnych kosmitów, żadnych podróżników w czasie, żadnych [[Suzumiya Haruhi (PL) : Przypisy#ESP (esper)|esperów]]. No i nie istnieją mówiące koty. To jest po prostu absolutnie normalny świat.

Więc jak to jest?

Który ze światów bardziej mi odpowiada? Który może mnie zachwycić? Świat taki jaki był dotychczas? Czy taki jaki jest teraz?

Czy ja jestem szczęśliwy?

Po zajęciach moje nogi same poniosły mnie w kierunku Klubu Literackiego. Nawet o tym nie myślałem, ale siła przyzwyczajenia robi swoje. W sumie to klasyczny przypadek odruchu wyuczonego - jeśli jakaś czynność jest często powtarzana to po jakimś czasie można ją powtarzać bez zastanowienia, jakby mięśnie poruszające ciałem miały własną pamięć. Łatwo to można zauważyć w wypadku kąpieli: sekwencja ruchów którą wykonujemy przy myciu nie musi być planowana przed każdym wejściem do łazienki bo dość szybko zaczynami powtarzać mechanicznie te same ruchy podczas każdej kąpieli.

Tak więc każdego dnia po ostatniej lekcji idę do sali zajmowanej przez Brygadę SOS, piję herbatę przygotowaną przez Asahinę-san i gram z Koizumim w różnego rodzaju gry planszowe wysłuchując nawiedzonych przemówień Haruhi. Niektórzy mogliby uznać ten mój nawyk za zły, ale ciężko byłoby mi się go wyzbyć nawet jeśli byłby to czyjś nakaz. Zresztą jest to cecha charakterystyczna dla złych nawyków.

Jednak jak łatwo się domyślić dziś było nieco inaczej.

"I co ja mam z tym zrobić?"

W drodze do sali przyjrzałem się formularzowi który dostałem wczoraj od Nagato. Prawdopodobnie chciała mi tym zasugerować abym zapisał się do Kółka Literackiego. Nie rozumiem tylko jednej rzeczy. Dlaczego mnie? Czyżby było tak mało członków że groziło im rozwiązanie? Niemniej jednak wręczenie mi tego wymagało nie lada odwagi, szczególnie że pojawiłem się znikąd i praktycznie ją zaatakowałem. Niemniej nawet w tym pokręconym świecie jedynym niezmiennym elementem jest nieco dziwna logika którą posługuje się Nagato.

"Aj!"

Zmierzając w kierunku pomieszczeń klubowych minąłem parę Asahina-Tsuruya. Asahina-san na mój widok od razu skoczyła za Tsuruyę-san. Widok tej uroczej starszoklasistki '''(!)''' chowającej się ze strachu przede mną sprawił mi niemal fizyczny ból. Skłoniłem im się, po czym szybko odszedłem w swoim kierunku. Prosze, niechaj powrócą me dni spokojne, dni szczęśliwe!

Zapukałem w drzwi. Otworzyłem je dopiero usłyszawszy cichą odpowiedź.

Nagato rzuciła wzrokiem na [[Suzumiya Haruhi (PL) : Tom 4 - Przypisy#Stratum Corneum|stratum corneum]] na mojej twarzy, po czym wróciła do książki którą trzymała w dłoniach. Najwyraźniej poprawienie sobie przez nią okularów można uznać za przywitanie.

"Naprawdę mogę tu wrócić?"

Jej mała główka przytaknęła. Jednak jej oczy były bardziej zainteresowane znajdującą się przed nimi książką, bo nie podniosła nawet głowy.

Położyłem swój plecak na stole i rozejrzałem się za czymś czym mógłbym się zająć. Jednak w tym pokoju niewiele było gadżetów mogących pochłonąć moją uwagę, tak więc siłą rzeczy mój wzrok spoczął na półkach.

Wszyskie były wypchane po brzegi książkami wszelkich rozmiarów. Jednak zdawały się dominować ciężkie publikacje naukowe w twardych okładkach nad literaturą lżejszą. Lżejszą zarówno dosłownie jak i w przenośni, co prawdopodobnie było wskaźnikiem jaką literaturę preferuje Nagato.

Cisza.

Prawdę powiedziawszy powinienem już przywyknąć do jej ciszy, ale dziś i w tym pomieszczeniu była ona dla mnie bolesna. Jeśli zaraz nie wywiąże się jakaś rozmowa to chyba dostanę nerwicy.

"Wszystkie te książki są twoje?"

Odpowiedź nadeszła od razu.

"Część z nich już tu była gdy dołączyłam do kółka."

Nagato podniosła książkę którą czytała tak bym zobaczył okładkę.

"Ta jest pożyczona. Z biblioteki miejskiej."

Na książce widoczny był naklejony kod kreskowy identyfikujący ją jako własność biblioteki. Gdy ją tak trzymała światło odbiło się od okładki i oświetliło jej okulary, sprawiając że przez chwilę błyszczały jak dwie gwiazdy.

Koniec rozmowy. Nagato powróciła do swoich prywatnych zawodów w czytaniu a ja znowu poczułem się nieswojo.

Cisza była nie do zniesienia, więc zaczęłem szukać jakichkolwiek tematów do rozmowy.

"Czy piszesz coś sama?"

Tym razem odpowiedź przyszła dopiero po 3/4 uderzenia serca.

"Nie, tylko czytam."

Jej oczy na chwilę oderwały się od książki i skierowały na komputer. Wprawdzie trwało to tylko moment i po chwili znowu skryły się za szkłami, ale nie uciekło to mojej uwadze. Rozumiem, to dlatego musiała usiąść przy komputerze zanim ja z niego skorzystałem. Zaczęłem odczuwać nieodpartą pokusę zapoznania się z jej twórczością. Ciekawe co to jest. Prawdopodobnie jakiś rodzaj fantastyki naukowej. Nie napisałaby chyba jakiegoś romansu, prawda?

"..."

Już z dawną Nagato ciężko było rozmawiać. Pod tym względem zupełnie się nie zmieniła.

Wróciłem więc do cichego przeglądania tytułów na półce.

Mój wzrok zatrzymał się na jednej książce.

Tytuł był bardzo znajomy. Nagato pożyczyła mi pierwszy tom długiej zachodniej serii S-F w pierwszych dniach istnienia Brygady SOS. [[Suzumiya Haruhi (PL) : Tom 4 - Przypisy#Książka Nagato|Książkę]] z przerażającą ilością długich słów. Jak sobie to przypominam to wtedy Nagato nosiła jeszcze okulary i bezceremonialnie wepchnęła mi ją nie pozwalając na żadne wymówki. "Weź to"'''(!)''' rzekła wychodząc. Dwa tygodnie się przez to tomisko przebijałem. Od tego czasu wydarzyło się tak wiele, że wydaje mi się iż minęły całe lata od tamtej chwili.

Na widok tego tytułu ogarnęło mnie poczucie nostalgii. Zdjąłem ją z półki i zaczęłem kartkować. Nawet nie zwracałem zbytniej uwagi na treść, tylko tak sobie przerzucałem kartki. Chciałem już ją odłożyć na półkę gdy wypadł z niej mały prostokątny kawałek papieru i wylądował koło mojej nogi.

"Hmmm?"

Podniosłem go. To była zakładka z kwiecistymi zdobieniami. Wyglądała jak jedna z tych zakładek które niektóre księgarnie dorzucają bez pytania do książ... zakładka?

Czułem jakby świat wokół mnie zaczął wirować. Tak... wtedy... otworzyłem książkę w swoim pokoju... znalazłem identyczną zakładkę... pogoniłem na rowerze na stacje... tamtą wiadomość jestem w stanie wyrecytować z pamięci obudzony w środku nocy.

'''Dziś o dziewiętnastej czekam na ciebie w parku przy stacji.''' '''(!)'''

Wstrzymując oddech odwróciłem zakładkę w drżących dłoniach. I zobaczyłem.

'''"Warunek Aktywacji Programu: Zebrać klucze. Termin: Dwa dni."'''

Ta linia tekstu wyglądająca na wiadomość z dawnych lat była zapisana charakterem przypominającym pismo techniczne na zakładce która wypadła z książki.

Natychmiast odwróciłem się w kierunku Nagato i po trzech szybkich krokach stałem tuż przed nią. Patrząc w jej poszerzające się czarne źrenice zapytałem "Czy to ty to napisałaś?"

Nagato przez dłuższą chwilę wpatrywała się w trzymaną przeze mnie zakładkę, lekko przekrzywiając głowę. Wyraźnie zdziwiona odpowiedziała "To przypomina moje pismo, ale... nie wiem. Nie pamiętam abym to pisała."

"... Rozumiem. Tak przypuszczałem. To nawet lepiej, byłbym zaskoczony gdybyś wiedziała. Wiesz, jest coś co mnie gnębi. A nieważne, nie zwracaj uwagi na mnie, gadam od rzeczy."

Moje usta automatycznie wypluwały z siebie strumień wymówek ale mój umysł skoncentrował się na innym temacie.

Nagato.

''To zdecydowanie wiadomość od ciebie. Może to jedynie kilka suchych słów, ale ulżyło mi na ich widok. Czy mogę je uważać za prezent od Nagat którą tak długo znałem? Za podpowiedź jak doprowadzić świat do normy? W końcu jaki inny cel miałaby notatka w takiej formie?''

Program. Warunek. Klucze. Termin. Dwa dni.

...Dwa dni?

Dziś jest 19ty. Czy mam liczyć te dwa dni od tej chwili? A może od wczoraj, od momentu gdy cały świat stanął na głowie? W najgorszym wypadku termin upływa jutro, 20go grudnia.

Chwilowa ekstaza upłynęła niczym magma wypływająca z szczelin w ziemi. ''Nie jestem pewien czy dobrze to rozumiem ale wygląda na to że muszę zebrać klucze aby móc uruchomić jakiś program. Ale czym są te klucze? Gdzie je można znaleźć? Ile ich jest? I gdzie mam je dostarczyć aby otrzymać nagrodę?''

Wiele pytań wypełniło moją głowę, aby po chwili zostać zastąpione tym największym.

''Czy wszystko wróci do normy gdy to zrobie?''

Szybko zaczęłem wyciągać kolejne książki z półek, w nadziei że gdzieś pośród ich kartek znajdę więcej wskazówek. Cały czas czując na sobie wzrok zdumionej moim zachowaniem Nagato przekopałem się przez wszystkie książki. Nadaremno. Pozostałe książki były puste.

"Tylko ta, co?"

Cóż, jak ktoś jest pazerny i chwyta wszystko co mu w ręce wpadnie to prędzej czy później ich ciężar go przygniecie sprowadzając go spowrotem na start. Latanie tam i ówdzie bez konkretnego celu to strata czasu i [[Suzumiya Haruhi (PL) : Tom 4 - Przypisy#HP|HPków]]. Zacznijmy od podstaw: zdobyć klucze. Wprawdzie szczyt wciąż daleko, ale chociaż teraz wiadomo że jest ścieżka która na niego prowadzi.

Spytawszy o pozwolenie usadowiłem się na skos od Nagato i wypakowałem drugie śniadanie. Przeżuwając posiłek zaprzęgłem szare komórki do pracy. Wydaje mi się że Nagato od czasu do czasu zerkała na mnie, ale byłem zbyt pochłonięty myślami aby się tym przejmować. W tym czasie moje ręce odruchowo operowały pałeczkami by wypełnić swoje najważniejsze w tej chwili zadanie: zapewnienie ciągłych dostaw energii do mózgu.

Po pewnym czasie pożywienie zostało pochłonięte, a ja odruchowo chciałem poprosić o herbatę. Chwila oświecenia w której przypomniałem sobie że nie ma tu z nami Asahiny-san pogorszyła mój humor, ale nie przerwała rozmyślań. To jest chwila prawdy, muszę wykorzystać tą wskazówkę. Klucz. Klucz. Klucz. Klucz...

Siedziałem tak przez bite dwie godziny próbując rozgryźć co to może znaczyć.

Z czasem jednak wypełniała mnie coraz większa wściekłość na siebie samego z powodu mojej głupoty. W końcu miałem dość.

"Nic z tego kurna nie rozumiem!" przekląłem pod nosem.

Te klucze to zbyt ogólne pojęcie. Nie ma szans aby oznaczały one klucze do zamków w drzwiach, więc zgaduje że chodzi raczej tu o kluczowe symbole czy osoby. Ale to nadal zbyt szeroki zakres. Czy to przedmiot? A może zdanie? Czy się porusza czy nie? Bardzo chciałbym mieć tego typu dodatkowe wskazówki. Próbowałem wyobrazić sobie co Nagato myślała pisząc te słowa, ale moja wyobraźnia podsuwała mi tylko obrazy w których czytała jakąś grubą książkę, albo wygłaszała oszałamiającą, ale niewiarygodnie długą przemowę -- czyli zachowywała się jak Nagato którą znam.

Kierowany ciekawością spojrzałem na obecną Nagato. Zastygłą w bezruchu, jakby drzemała. Mogę się mylić, ale wydaje mi się że nie udało sie jej przeczytać ani jednej strony. Jej policzki zaczęły się rumienić gdy zauważyła mój lekko nieobecny wzrok, co można traktować jako dowód przeciwko mojej teorii o drzemce. Ta Nagato była albo nieziemsko nieśmiała albo zupełnie nie przyzwyczajona do bycia centrum czyjejś uwagi.

Choć wyglądała identycznie, to jej reakcje były dla mnie czymś zupełnie nowym i coraz bardziej pobudzały moją ciekawość. Tak więc celowo utkwiłem w niej wzrok na dłużej.

"..."

Wprawdzie jej oczy były skierowane na kartki książki, ale szybko stało się oczywiste że nie skupiała sie na słowach tam zapisanych. Z jej lekko rozchylonych ust dobiegło ciche westchnięcie. Z każdą chwilą subtelny ruch jej piersi w rytm oddechu stawał się coraz bardziej widoczny, tak jak rumieniec na jej twarzy. Tak szczerze mówiąc to ta Nagato była całkiem... nie, wróć - była bardzo urocza. Przez chwilę nawet przeszło mi przez myśl że życie bez Haruhi, w tym klubie z Nagato może nie być takim złym pomysłem. '''(!)'''

Ale nie poddam się. Jeszcze nie teraz. '''(!)''' Wyciągnąłem zakładkę z kieszeni i chwyciłem ją z całej siły. Sam fakt jej istnienia w tym świecie oznacza że Nagato która czytała książki w trójkątnej kartonowej czapeczce ma ze mną niedokończone sprawy. Ja sam zresztą mam niedokończone sprawy! Nie miałem okazji spróbować jedzenia przygotowanego przez Haruhi, nie zdążyłem wypalić sobie na rogówce widoku Asahiny-san w stroju Świętego Mikołaja. Moja obecna rozgrywka z Koizumim została przerwana w momencie gdy miałem przewagę i wciąż czeka na zakończenie. Jeśli dalej by się toczyła tymi samymi torami to wygraną miałbym w kieszeni. A jeśli jej nie dokończę to strace prawowicie należne mi 100 yenów.

Zachodzące słońce widoczne przez okno powoli schowało swą wielką pomarańczową kulę za pobliskim blokiem.

Siedzenie na krześle zaczynało mnie nużyć, a ile bym nie wysilał swojego mózgu to nic pożytecznego z tego nie wyniknie. Wstałem więc i sięgnęłem po swój plecak.

"Czas już kończyć."

"Dobrze."

Nagato zamknęła księge która to tej pory trwała jednocześnie w stanie czytania i nieczytania niczym [[Suzumiya Haruhi (PL) : Tom 4 - Przypisy#Schrödinger|kot Schrödingera]], wepchnęła ją do swojej torby i wstała. Czyżby czekała aż coś powiem?

Chwyciłem tornister. Nie drgnęła nawet, jakby zamierzała czekać w bezruchu całą wieczność dopóki ja nie zrobię pierwszego kroku.

"Nagato?"

"Tak?"

"Mieszkasz sama, prawda?"

"...Tak."

Pewnie się teraz zastanawia skąd ja to wiem.

Chciałem się zapytać czy mieszka z rodziną, ale powstrzymał mnie widok jej delikatnie opadających powiek. Powróciły wspomnienia niemal pustego pokoju. Pierwszy raz odwiedziłem go siedem miesięcy temu i wysłuchałem przemowy na temat istnień galaktycznych na skalę niewyobrażalną, która miejscami była po prostu przerażająca. Drugi raz byłem w nim trzy lata temu podczas [[Suzumiya Haruhi (PL) : Przypisy#Tanabata (Festiwal)|Tanabaty]]. Wtedy ze mną była Asahina-san. Druga wizyta technicznie rzecz biorąc odbyła się przed pierwszą, co powiedzmy sobie szczerze jest nie lada wyczynem.

"Zastanawiałaś się kiedys nad przygarnięciem kota? Koty są wspaniałe! Wprawdzie przez większość czasu sprawiają wrażenie niepoprawnych leni, ale często mam wrażenie że rozumieją co się do nich mówi. Właściwie to nie zdziwiłbym się jeśli znalazłyby się koty które mówią. I jestem tu śmiertelnie poważny."

"Zakaz trzymania zwierząt."

Po tej wypowiedzi zrobiła się cicha i jedynie co jakiś czas powieki przesłaniały jej smutne oczy. Chwilę później z dźwiękiem niczym świst wiatru towarzyszący jaskółce w locie zrobiła wdech i odezwała się delikatnym głosem.

"Chciałbyś przyjść?"

Wlepiła wzrok w moje paznokcie.

"Gdzie?"

Paznokcie odpowiedziały pytaniem.

"Do mojego mieszkania."

Półnuta pauzy.

"...Mogę?"

Co tu się u diabła dzieje? Czy ona teraz jest nieśmiała, potulna, czy agresywna? Czyżbym natknął się na nieciągłość w krzywej psychologicznej tej Nagato, czy też mentalność przeciętnej dzisiejszej nastolatki jest niejednolita niczym krzywa promieniowania '''(!)''' [[Suzumiya Haruhi (PL) : Tom 4 - Przypisy#Mira Ceti|Miry A]]?

"Tak."

Nagato wyszła z pokoju, usuwając się z mojego pola widzenia. Wyłączyła światła, otworzyła drzwi i zniknęła w korytarzu.

Oczywiście, udałem się za nią. Mieszkanie Nagato. Numer 708 w ekskluzywnym bloku. Raz jeszcze zerknę na jej salon. Możliwe że tam znajdę kolejne wskazówki.

Jeśli natknę się tam na kolejnego siebie pogrążonego we śnie to niezwłocznie go obudzę. Pięścią.

W drodze do domu nie zamieniliśmy z Nagato ani słowa.

Ona szła w całkowitej ciszy w dół zbocza stawiając kroki jakby zimny, silny wiatr powstrzymywał ją. Jej włosy były w nieładzie, rozwiewane podmuchami wiatru. Patrząc na tył jej głowy szedłem za nią zdecydowanym krokiem. Nie miałem zbyt wiele tematów które wydawały mi się odpowiednie do nawiązania dyskusji, a wyczułem że nie powinienem pytać o powód dla którego zostałem zaproszony.

Po dłuższym marszu Nagato zatrzymała się przed wejściem do apartamentowca. Ile razy już tu byłem? Dwa razy odwiedziłem mieszkanie Nagato, raz mieszkanie Asakury i raz dach. Gdy nad tym rozmyślałem Nagato wpisała kod otwierający drzwi i weszła do środka nie oglądając się nawet za siebie.

Podczas jazdy windą też panowała cisza. Na siódmym piętrze podeszła do ósmych drzwi i otworzyła je kartą. Nawet do środka zaprosiła mnie jedynie gestem.

Wszedłem do środka bez słowa. Pokój który zastałem nie różnił się od moich o nim wyobrażeń. Był to po prostu pusty pokój. Jedynym elementem wyposażenia był [[Suzumiya Haruhi (PL) : Przypisy#Kotatsu|kotatsu]]. Tak jak wcześniej nie było nawet zasłon na oknach.

Był jeszcze pokój gościnny który powinien być za suwanymi drzwiami.

"Moge zajrzeć do tego pokoju?"

Zapytałem Nagato która wychodziła właśnie z kuchni z zestawem do parzenia herbaty. Powoli mrugnęła oczyma po czym odpowiedziała.

"Prosze." '''(!)'''

Drzwi pokoju odsunęły sie jakby były na łożyskach.

"..."

W środku były jedynie [[Suzumiya Haruhi (PL) : Przypisy#Tatami|tatami]].

W sumie mogłem się tego spodziewać. Nie ma mowy żebym tak często podróżował w czasie.

Zasunąłem spowrotem drzwi i pokazałem puste dłonie dla Nagato która mnie przez cały czas obserwowała. Jednak chyba ten gest nic jej nie mówił. Mimo to bez słowa postawiła dwa kubki na kotatsu, usiadła wyprostowana z nogami pod sobą i zaczęła nalewać herbate.

Usiadłem naprzeciw niej ze skrzyżowanymi nogami - w tej samej pozycji w której siedziałem gdy odwiedzałem ją po raz pierwszy. Wtedy bez namysłu wypiłem kilka kubków herbaty zaparzonej przez nią a następnie wysłuchałem niezapomnianego monologu na temat wszechświata. Jednak wtedy był to okres gorąca i świeżej zieleni, zupełnie różny od obecnego mrozu i bieli. Nawet moje serce było obecnie chłodniejsze.

Gdy tak piliśmy w ciszy herbate jej oczy schowane za szkłami okularów kierowały się w dół.

Z jakiegoś powodu Nagato się wachała. Jej usta na przemian rozwierały się i zamykały. Patrzyła na mnie jakby zebrała się na odwagę, lecz po chwili znów kierowała wzrok w dół. Trwało to chwilę zanim odstawiła kubek i z wielkim trudem wydusiła z siebie słowa.

"Spotkałam cie wcześniej."

Po czym dodała.

"Poza szkołą."

Gdzie?

"Pamiętasz?"

Co?

"Bibliotekę."

Te słowo poruszyło trybiki w mojej głowie do pracy. Momentalnie wróciły do mnie wspomnienia przebywania z Nagato w bibliotece. To było podczas pierwszego Poszukiwania Dziwnych Zdarzeń.

"W Maju."

Znowu opuściła oczy.

"Pomogłeś mi wyrobić kartę biblioteczną."

Moja psychika została spiorunowana tą wypowiedzią i przez chwilę odmówiła posłuszeństwa.

...Tak. Inaczej byś tak tkwiła między półkami! Wezwanie od Haruhi przyszło z zaskoczenia i nie było innego sposobu abyśmy dotarli do punktu spotkania w sensownym czasie...

"Ty..."

Jednak gdy Nagato zaczęła opisywać co się wydarzyło odkryłem że różni się to nieco od moich wspomnień. Jej historia wygłoszona delikatnym głosem brzmiała tak:

W środku maja Nagato odwiedziła po raz pierwszy miejską bibliotekę, ale nie miała pojęcia jak wyrobić sobie kartę biblioteczną. Mogła wprawdzie zapytać któregoś z bibliotekarzy '''(!)''', ale ci których znalazła byli zajęci.'''(!)''' W dodatku jako introwertyczka miała problem z podejściem do kogokolwiek więc zaczęła bez celu krążyć w pobliżu lady. Wtedy, najwyraźniej nie będąc w stanie patrzeć na jej katusze, podszedł do niej licealista i zaproponował że przeprowadzi ją przez wszystkie procedury.

"To byłeś ty."

Nagato spojrzała na mnie i przez chwilę patrzyliśmy sobie w oczy, lecz szybko znowu spuściła wzrok i utkwiła go w kotatsu.

"..."

Trzy kropki były dzielone przez nas oboje. Cisza powróciła do pustki tego pokoju, a ja nie byłem w stanie znaleźć żadnych słów by ją wypełnić. Głównie dlatego że nie byłem w stanie jej odpowiedzieć czy to pamiętam. W końcu nasze wspomnienia choć z grubsza podobne były zasadniczo różne. Tak, rzeczywiście załatwiłem jej karte biblioteczną, ale nie byłem przypadkowym przechodniem. To ja ją do tej biblioteki zabrałem. Zdecydowaliśmy się ją odwiedzić by spędzić jakoś czas gdyż z góry założyłem że Poszukiwanie Dziwnych Zdarzeń skazane jest na porażkę. I choćby moja pamięć spadła do poziomu ameby morskiej to nigdy nie zapomne widoku cichej Nagato w szkolnym mundurku tamtego dnia.

"..."

Niepewna jak rozumieć moje przeciągające się milczenie Nagato zaczęła wodzić smukłym palcem po brzegu kubka. Widząc jak usta jej drżą od ukłuć smutku i niepewności oraz ledwo zauważalne drżenie jej palców coraz mniej przemawiała do mnie idea poruszania jakiegokolwiek tematu. I tak cisza robiła się coraz bardziej dokuczliwa.

Najprostszym rozwiązaniem byłoby odpowiedzieć że pamiętam. Nie byłoby to całkowite kłamstwo. Tylko były różnice między tym co pamiętam ja a co pamięta ona. I te różnice były obecnie moim największym problemem.

Dlaczego to co pamiętamy tak się różni?

Kosmitką którą znałem rzeczywiście gdzieś odeszła a pozostała po niej tylko zakładka.

Ding-dong! '''(!)'''

Dzwonek domofonu przerwał dłużącą się ciszę. Tak mnie zaskoczył że niemal podskoczyłem. Nagato drgnęła, równie zaskoczona co ja, i odwróciła się w kierunku drzwi.

Dzwonek zadzwonił po raz kolejny. Pojawił się więc kolejny gość. Jednak nie mogłem sobie wyobrazić kto mógłby odwiedzać Nagato? Jedyną osobą która przyszła mi na myśl był listonosz.

"..."

Wyglądając jakby dusza właśnie opuściła jej ciało, Nagato wstała i bezgłośnie podeszła do ściany. Wcisnęła kilka przycisków na domofonie i słuchała kogoś po drugiej stronie, po czym odwróciła się w moim kierunku z lekko zakłopotaną miną.

Nagato delikatnie mówiła coś do swojego rozmówcy, prawdopodobnie próbując oponować i używając słów jak "Ale..." czy "Cóż..."

"Chwila."

Najwyraźniej Nagato została przekonana, gdyż podpłynęła do wejścia i otworzyła drzwi.

"Prosze, prosze, kogo widzę."

Dziewczyna weszła opierając się ramieniem o drzwi.

"A co ty tu robisz? Jeszcze się nie zdarzyło żeby Nagato zaprosiła do siebie chłopaka."

Wizytorka w mundurku Północnej Szkoły Średniej trzymała w obu dłoniach garnek i zręcznie zdjęła buty korzystając z framugi.

"Nie powiesz mi chyba że się sam tu wprosiłeś!"

Lepiej ty mi powiedz co ty tu robisz tak właściwie? Nie spodziewałem się ciebie zobaczyć poza szkołą!

"Jestem czymś w rodzaju ochotniczki. Ale to ty jesteś tu prawdziwą niespodzianką!" Jej piękna twarz rozkwitła w uśmiechu.

To była gospodarz klasy. Siedząca w ławce za mną.

Innymi słowy pojawiła się właśnie Asakura Ryouko.
<noinclude>

{| border="1" cellpadding="5" cellspacing="0" style="margin: 1em 1em 1em 0; background: #f9f9f9; border: 1px #aaaaaa solid; padding: 0.2em; border-collapse: collapse;"
|-
| Powrót do [[Suzumiya Haruhi ~Polski~|strony głównej]]
| Poprzedni [[Suzumiya Haruhi (PL) : Tom 4 - Rozdział 1|rozdział (1)]]
| Następny [[Suzumiya Haruhi (PL) : Tom 4 - Rozdział 3|rozdział (3)]]
|-
|}
</noinclude>

Talk:Suzumiya Haruhi ~Polski~

2008-09-10T18:12:14Z

Mareviq: rephrased some stuff, consolidated some other stuff and hopefully made it a bit more readable

Talk:Suzumiya Haruhi ~Polski~

2008-09-10T17:38:01Z

Mareviq: /* Tłumaczenie */

Fate/Zero (PL):Rejerstracja

2008-09-09T22:28:51Z

Mareviq: polish version of registration page

[[Category:Registration Page]]
Powtórka zasad rejstracji:

*"Kto pierwsz, ten lepszy": tutaj zgłaszamy swoje rezerwacje dotyczące rozdziałów

*Maksymalna ilość zgłoszonych rozdziałów które zamierzasz tłumaczyć, nie powinna przekroczyć połowy danego tomu.

*Dwóch tłumaczy to maksymalna ilość pracujących przy jednym tomie

*Możesz być aktywny tylko przy jednym tomie na raz

*To nie jest cyrograf typu „ Mam to koniecznie zrobić skoro się tu zapisałem”. Jest to wybór tłumaczy czy dodają kolejne tłumaczenia ( w końcu oni zgłosili się tutaj z własnej woli)

== Lista ==
*Tom 1
**Prolog
*** 8 lat wcześniej -
*** 3 lata wcześniej -
*** 1 rok wcześniej -
**Akt 1
***Rozdział 1 -
***Rozdział 2 -
***Rozdział 3 -
***Rozdział 4 -
***Rozdział 5 -
**Akt 2
***Rozdział 1 -
***Rozdział 2 -
***Rozdział 3 -
***Rozdział 4 -
**Akt 3
***Rozdział 1 -
***Rozdział 2 -
***Rozdział 3 -
***Rozdział 4 -
***Rozdział 5 -
**Akt 4
***Rozdział 1 -
***Rozdział 2 -
***Rozdział 3 -
***Rozdział 4 -
**Epilog
***1 -
***2 -

Fate/Zero (Polski):Volume1 Illustrations

Suzumiya Haruhi (PL) : Przypisy

2008-06-05T20:03:15Z

Mareviq: update for ongoing translation

<center>Przypisy i odnośniki dla 
<big>涼宮ハルヒ</big> 
Wszystkich rozdziałów</center>

=== ESP (esper) ===

ESP jest skrótem od "Extra-Sensory Perception", co w wolnym tłumaczeniu oznacza "odczuwanie pozazmysłowe". Jest popularnie używane w odniesieniu do osób posiadających wszelkie moce nadprzyrodzone (czyli esperów). W związku z brakiem polskiego odpowiednika dokonano tu spolszczenia sformułowania angielskiego.

=== Go (gra) ===

Strategiczna gra planszowa dla dwóch graczy. Wywodzi się ze starożytnych Chin, choć jest również popularna w Japonii i Korei. Gracze na przemian układają czarne i białe kamienie na planszy. Celem jest odgrodzenie swoimi kamieniami jak największej powierzchni. Mimo prostoty reguł, rozgrywki są tak złożone że Go przyrównywane jest do szachów. Dokładniejsze informacje można znaleźć na [http://pl.wikipedia.org/wiki/Go wikipedii] oraz na [http://www.go.art.pl Polskiej stronie Go].

=== Festiwal Kulturowy ===

Doroczna impreza organizowana przez niemal każdą szkołę w Japonii, od podstawówek po uniwersytety. Podczas niej, uczniowie prezentują swoje zainteresowania bądź dokonania. Rodzicom pozwala to na podziwianie swoich pociech, a osobom zainteresowanym uczęszczaniem do danej placówki pozwala stwierdzić jaka panuje tam atmosfera. Popularnymi atrackcjami są kafejki (bądź inne formy sprzedaży jedzenia), wystawianie sztuk teatralnych, tańce, projekcje filmów realizowanych przez uczniów, itd.

=== Obon (Festiwal) ===

Święto obchodzone od 13 do 15 kwietnia ku pamięci zmarłych, znane również jako '''Bon'''. Tradycyjnym elementem święta jest Taniec Bon ('''Bon Odori'''). [http://en.wikipedia.org/wiki/Bon_Festival Więcej informacji (Wikpiedia EN).]

=== Pisownia Imion ===
W języku japońskim stosuje się cztery rózne alfabety:
*rzymski - znane nam litery i cyfry.
*katakana - pojedyńczy znak oznacza samogłoskę a(ア), i(イ), u(ウ), e(エ), o(オ), literę n(ン), bądź sylabę. Jest stosowany do zapisu słów pochodzenia obcego.
*hiragana - podobnie jak katakana (samogłoski(あいうえお), n(ん) i sylaby). Różni się tym, że jest stosowany do zapisu słów pochodzenia japońskiego.
*kanji - (dosł. "znaki chińskie") czyli to co przeciętny europejczyk określa mianem "krzaki"
Doprowadza to do sytuacji, gdzie wymowa słowa nie określa jednoznacznie jego zapisu. Ma to duże znaczenie w wypadku nazw własnych, a w szczególności imion i nazwisk: w niemal każdym przypadku konieczne jest wytłumaczenie jakich znaków używa sie do ich zapisu.

=== Przyrostki Formalne ===
W języku japońskim stosuje się przyrostki dodawane do imion/nazwisk, które określają jakie więzy łączą osobę mówiąca z tą o której się wypowiada.
*nie dodaje się nic, gdy mówi się o kimś ze swojego najbliższego otoczenia (rodzina, bliscy znajomi, często praca) z kimś kto do tego najbliższego otoczenia nie należy.

*-kun : używany głównie do mężczyzn, stosowany głównie gdy zwraca się do osoby o niższym statusie, gdy zwracają się do siebie chłopcy w tym samym wieku, czy też gdy mówiący zwraca się do chłopca.
*-san : wyraża szacunek, chyba najczęściej używany.
*-dono : pan/władca - jeśli chodzi o poziom szacunku mieści się pomiędzy '-san' a '-sama'
*-sama : "mocniejsza" wersja '-san' - jest stosowany gdy mówiący chce być wyjątkowo grzeczny, bądź gdy według niego osoba wymieniana wymaga szczególnego szacunku (Bóg, cesarz, jakakolwiek postać idolizowana przez mówiącego)

*-sensei : używany w stosunku do nauczycieli, lekarzy, prawników, itd. Może być stosowany do każdego kto osiągnął wysoki poziom umiejętności w jakiejś dziedzinie.

*-shi : używany w formalnych dokumentach, dotyczy osób których wypowiadający się nigdy nie spotkał

*-senpai (-sempai) : "starszy kolega" - zarówno w szkole (wyższa klasa), jak w pracy
*-kōhai : odwrotność senpai

=== Shinjin ===

Ogromna istota spotykana jedynie w Zamkniętej Przestrzeni. Jest manifestacją frustracji Suzumiyi Haruhi i niszczy wszystko wokół siebie. Zwalczane przez 'Organizacje', w tym Koizumiego.

=== Sukiyaki ===

Danie, składające się z cienkich kawałków mięsa (lub tofu w wersji wegetariańskiej) gotowanych lub duszonych razem z warzywami i innymi składnikami w połączeniu sosu sojowego, cukru i mirin (rodzaj wina z ryżu - podobne do sake ale o niższej zawartości alkoholu). Przyrządzane jest w niskim stalowym garnku (wygląda raczej jak nieco wyższa patelnia) od razu na stole. Spożywane raczej w zimniejsze dni.

=== Tanabata (Festiwal) ===

Dosłownie znaczy "wieczór siódmego". Japoński festiwal świętujący spotkanie się dwojga kochanków (gwiazd). '''Orihime''' (Wega z gwiazdozbioru Lutni) i '''Hikoboshi''' (Altair z gwiazdozbioru Orła) mogą spotkać się ze sobą tylko w siódmy dzień siódmego miesiąca według kalendarza księżycowego. Obecnie jest to świętowane 7 lipca. Obchody zaczynają się wieczorem, jako że dopiero wtedy widać gwiazdy. Zwyczajowo w tym dniu wiesza się kartki bądź tabliczki z życzeniami na gałęzi bambusa, często razem z innymi dekoracjami. [http://en.wikipedia.org/wiki/Tanabata Więcej informacji (Wikpiedia EN).]

=== Zamknięta Przestrzeń ===

Specyficzny wymiar, bardzo podobny do naszego, lecz nie występują w nim zwierzęta czy też ludzie. Dostęp do niego mają Shinjin, oraz członkowie 'Organizacji' do której należy Kyon. Pojawianie się tych wymiarów jest ściśle powiązane ze stanem emocjonalnym Suzumiyi Haruhi.

<noinclude>
{| border="1" cellpadding="5" cellspacing="0" style="margin: 1em 1em 1em 0; background: #f9f9f9; border: 1px #aaaaaa solid; padding: 0.2em; border-collapse: collapse;"
|-
| Powrót do [[Suzumiya Haruhi ~Polski~|strony głównej]]
|-
|}
</noinclude>

Suzumiya Haruhi (PL) : Tom 4 - Rozdział 2

2008-06-05T19:57:02Z

Mareviq: translation update

Suzumiya Haruhi (PL) : Tom 4 - Przypisy

2008-06-05T19:56:53Z

Mareviq: updates for ongoing translation

Suzumiya Haruhi ~Polski~

2008-05-04T16:45:48Z

Mareviq: linking the page and translation progress update

[[Category:Alternative Languages]]
Seria o Suzumiyi Haruhi jest dotępna także w tych językach:
*[[SPA_Suzumiya_Haruhi|Español (Hiszpański)]]
*[[Suzumiya_Haruhi_%28version_fran%C3%A7aise%29|Français (Francuski)]]
*[[Suzumiya_Haruhi_%7E_Vietnamese_version|Tiếng Việt (Wietnamski)]]
*[[Suzumiya_Haruhi_%7E_Italian_Version|Italiano (Włoski)]]
*[[Suzumiya_Haruhi_%7EBrazilian_Portuguese%7E|Português do Brasil (Brazylijski Portugalski)]]
*[[Suzumiya_Haruhi_%7E_Indonesian_Version|Bahasa Indonesia (Indonezyjski)]]
*[[Haruhi Suzumiya (Saling Tagalog)|Wikang Tagalog (Filipiński)]]
*[[Suzumiya_Haruhi_Romanian|Romanian (Rumuński)]]
*[[Судзумия_Харухи_%7E_Русская_Версия|Русский (Rosyjski)]]
*[[GER_Suzumiya_Haruhi|Deutsch (Niemiecki)]]

(Notka: Postęp tłumaczenia jest inny w każdej wersji językowej.)

== Streszczenie Historii ==

To nie jest typowa historia o życiu licealisty! Kyon jest uczniem pierwszej klasy Północnej szkoły średniej. Za nim siedzi inteligentna, energiczna i bardzo znudzona Suzumiya Haruhi, która przedstawia się jako osoba nie mająca zainteresowania w "normalnych ludziach" i że wszyscy obcy, podróżujący przez czas, skaczący między wymiarami, albo mający inne nadprzyrodzone siły mają do niej się przyłączyć. Dlaczego jest tak wybredna co do "normalnych ludzi"? "Przecież ludzie w ogóle nie są zabawni!" Kyon szybko wplątuje się w zamiary tej niezwykłej dziewczyny, by zmienić życie na bardziej interesujące i szybko odkrywa, że świat jest o wiele bardziej niesamowity niż Haruhi będzie mogła sobie kiedykolwiek wyobrazić.
== Tłumaczenie ==

'''Wszyscy chcący pomóc przy tłumaczeniu muszą się [[Suzumiya_Haruhi:Registration Page ~Polski~|zarejestrować]] i powiedzieć nad którymi rozdziałami chcą pracować.''' (pomocna strona [[Format_guideline#Translators|o podstawach użytkowania]]).

Sugeruje się zajrzenie do [[Talk:Suzumiya Haruhi ~Polski~|dyskusji na temat tłumaczenia]] w celu ujednolicenia rozwiązań częstych problemów.

== Aktualności ==

* 7 Luty 2008
**'''Rozpoczęcie projektu!'''

* 14 Luty 2008
**Dodałam Prolog i dalej tłumacze 1 rozdział.

== Seria o ''Suzumiyi Haruhi'' - [[Tanigawa Nagaru]] ==

===Tom 1 - ''Melancholia Suzumiyi Haruhi'' / 第一巻: 涼宮ハルヒの憂鬱===
::*[[Suzumiya_Haruhi_(PL)_:_Tom_1_-_Ilustracje|Kolorowe ilustracje]]
::*[[Suzumiya_Haruhi_(PL)_:_Tom_1_-_Prolog|Prolog]]
::*[[Suzumiya_Haruhi_(PL)_:_Tom_1_-_Rozdział_1|Rozdział 1 (Tłumaczenie: 40%)]]
::*Rozdział 2
::*[[Suzumiya_Haruhi_(PL)_:_Tom_1_-_Rozdział_3|Rozdział 3 (Tłumaczenie: 15%)]]
::*Rozdział 4
::*Rozdział 5
::*Rozdział 6
::*Rozdział 7
::*Epilog
::*Notka od Autora
::*Notka od edytora
::*Dopiski od tłumacza

===Tom 2 - ''Wzdychania Suzumiyi Haruhi'' / 第二巻: 涼宮ハルヒの溜息===
::*[[Suzumiya_Haruhi_(PL)_:_Tom_2_-_Ilustracje|Kolorowe ilustracje]]
::*[[Suzumiya_Haruhi_(PL)_:_Tom_2_-_Prolog|Prolog]]
::*Rozdział 1 (Tłumaczenie: 40%)
::*Rozdział 2
::*Rozdział 3
::*Rozdział 4
::*Rozdział 5
::*Epilog
::*Notka od Autora
::*Dopiski od tłumacza

===Tom 3 - ''Nuda Suzumiyi Haruhi'' / 第三巻: 涼宮ハルヒの退屈===
::*[[Suzumiya_Haruhi_(PL)_:_Tom_3_-_Ilustracje|Kolorowe ilustracje]]
::*[[Suzumiya Haruhi (PL) : Tom 3 - Prolog|Prolog]] (Korekta)
::*Nuda Suzumiyi Haruhi (Tłumaczenie 8/27)
::*Rapsodia Liścia Bambusa
::*Tajemniczy znak
::*Syndrom samotnej wyspy
::*Notka od Autora
::*[[Suzumiya Haruhi (PL) : Tom 3 - Notka od Tłumacza|Notka od Tłumacza]]

===Tom 4 - ''Zniknięcie Suzumiyi Haruhi'' / 第四巻: 涼宮ハルヒの消失===
::*[[Suzumiya_Haruhi_(PL)_:_Tom_4_-_Ilustracje|Kolorowe ilustracje]]
::*[[Suzumiya_Haruhi_(PL)_:_Tom_4_-_Prolog|Prolog]] (Korekta)
::*[[Suzumiya_Haruhi_(PL)_:_Tom_4_-_Rozdział_1|Rozdział 1]] (Korekta)
::*[[Suzumiya_Haruhi_(PL)_:_Tom_4_-_Rozdział_2|Rozdział 2]] (Tłumaczenie: 7%)
::*Rozdział 3
::*Rozdział 4
::*Rozdział 5
::*Rozdział 6
::*Epilog
::*Notka od Autora
::*[[Suzumiya_Haruhi_(PL)_:_Tom_4_-_Przypisy|Przypisy od tłumacza]]

===Tom 5 - ''Szał Suzumiyi Haruhi'' / 第五巻: 涼宮ハルヒの暴走===
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volume5_Illustrations|Kolorowe ilustracje]]

===Tom 6 - ''Niezdecydowanie Suzumiyi Haruhi'' / 第六巻: 涼宮ハルヒの動揺===
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volume6_Illustrations|Kolorowe ilustracje]]

===Tom 7 - ''Intrygi Suzumiyi Haruhi'' / 第七巻: 涼宮ハルヒの陰謀===
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volume7_Illustrations|Kolorowe ilustracje]]

===Tom 8 - ''Oburzenie Suzumiyi Haruhi'' / 第八巻: 涼宮ハルヒの憤慨===
::*[[Suzumiya Haruhi:Volume8 Illustrations|Kolorowe ilustracje]]

===Tom 9 - ''Rozkojarzenie Suzumiyi Haruhi'' / 第九巻: 涼宮ハルヒの分裂===
::*[[Suzumiya Haruhi:Volume9_Illustrations|Kolorowe ilustracje]]

== Uczestniczący w projekcie ==

*Project Administrator: [[User:thelastguardian|thelastguardian]]
*Project Supervisor: [[user:Onizuka-gto|Onizuka-gto]]

=== Tłumacze ===
'''Aktywni'''
::*''Vibeke''
::*[[user:Pherael|Pherael]]
::*[[user:Cain|Cain]]
::*[[user:Bluba|Bluba]]
::*[[user:Mareviq|mareviq]]
::*[[user:Cytrus|Cytrus]]

=== Edytorzy ===

'''Aktywni'''
::*[[user:Vibeke|Vibeke]]

== Wydane tomy ==
* Volume 1 - ''The Melancholy of Suzumiya Haruhi'' / 第一巻: 涼宮ハルヒの憂鬱 (Wydany 6 Czerwca 2003, ISBN 4-04-429201-9)
* Volume 2 - ''The Sighs of Suzumiya Haruhi'' / 第二巻: 涼宮ハルヒの溜息 (Wydany 30 Września 2003, ISBN 4-04-429202-7)
* Volume 3 - ''The Boredom of Suzumiya Haruhi'' / 第三巻: 涼宮ハルヒの退屈 (Wydany 27 Grudnia 2003, ISBN 4-04-429203-5)
* Volume 4 - ''The Disappearance of Suzumiya Haruhi'' / 第四巻: 涼宮ハルヒの消失 (Wydany 31 Lipca 2004, ISBN 4-04-429204-3)
* Volume 5 - ''The Rampage of Suzumiya Haruhi'' / 第五巻: 涼宮ハルヒの暴走 (Wydany 30 Września 2004 ISBN 4-04-429205-1)
* Volume 6 - ''The Wavering of Suzumiya Haruhi'' / 第六巻: 涼宮ハルヒの動揺 (Wydany 31 Marca 2005, ISBN 4-04-429206-X)
* Volume 7 - ''The Intrigues of Suzumiya Haruhi'' / 第七巻: 涼宮ハルヒの陰謀 (Wydany 31 Sierpnia 2005, ISBN 4-04-429207-8)
* Volume 8 - ''The Indignation of Suzumiya Haruhi'' / 第八巻: 涼宮ハルヒの憤慨 (Wydany 1 Maja 2006, ISBN 4-04-429208-6)
* Volume 9 - ''The Dissociation of Suzumiya Haruhi'' / 第九巻: 涼宮ハルヒの分裂 (Wydany 1 Kwietnia 2007, ISBN 978-4-04-429209-6)
* Volume 10 - ''The Astonishment of Suzumiya Haruhi'' / 第十巻: 涼宮ハルヒの驚愕 (Data wydania nieustalona, ISBN 4-04-429210-8)

Suzumiya Haruhi (PL) : Tom 4 - Rozdział 2

2008-05-04T16:44:13Z

Mareviq: first part of translation of v.4 ch.2

Suzumiya Haruhi:Registration Page ~Polski~

2008-05-04T15:27:54Z

Mareviq: a chapter done, registered myself for the next one

Powtórka zasad rejstracji:

*"Kto pierwsz, ten lepszy": tutaj zgłaszamy swoje rezerwacje dotyczące rozdziałów

*Maksymalna ilość zgłoszonych rozdziałów które zamierzasz tłumaczyć, nie powinna przekroczyć połowy danego tomu.

*Dwóch tłumaczy to maksymalna ilość pracujących przy jednym tomie

*Możesz być aktywny tylko przy jednym tomie na raz

*To nie jest cyrograf typu „ Mam to koniecznie zrobić skoro się tu zapisałem”. Jest to wybór tłumaczy czy dodają kolejne tłumaczenia ( w końcu oni zgłosili się tutaj z własnej woli)

== Lista ==

*Tom 1 – ''Melancholia Suzumiyi Haruhi'' / 第一巻: 涼宮ハルヒの憂鬱
**Kolorowe Ilustracje
**Prolog - [[User:vibeke|vibeke]] - '''Skończone'''
**Rzodział 1 - [[User:vibeke|vibeke]]
**Rzodział 2
**Rzodział 3 - [[User:Cytrus|Cytrus]]
**Rzodział 4
**Rzodział 5
**Rzodział 6
**Rzodział 7
**Epilog
**Notka od Autora

*Tom 2 – ''Wzdychania Suzumiyi Haruhi'' / 第二巻: 涼宮ハルヒの溜息
**Kolorowe Ilustracje
**Prolog - [[User:pherael|pherael]] - '''Skończone'''
**Rozdział 1 [[User:pherael|pherael]]
**Rozdział 2
**Rozdział 3
**Rozdział 4
**Rozdział 5
**Epilog
**Notka od Autora

*Tom 3 – ''Nuda Suzumiyi Haruhi'' / 第三巻: 涼宮ハルヒの退屈
**Kolorowe Ilustracje
**Prolog - [[User:Bluba|Bluba]]
**Nuda Suzumiyi Haruhi - [[User:Bluba|Bluba]]
**Rapsodia Liścia Bambusa
**Tajemniczy znak
**Syndrom samotnej wyspy
**Notka od Autora

*Tom 4 - ''Zniknięcie Suzumiyi Haruhi'' / 第四巻: 涼宮ハルヒの消失
**Kolorowe Ilustracje
**Prolog - [[User:Mareviq|mareviq]] - '''Skończone'''
**Rozdział 1 - [[User:Mareviq|mareviq]] - '''Skończone'''
**Rozdział 2 - [[User:Mareviq|mareviq]]
**Rozdział 3
**Rozdział 4
**Rozdział 5
**Rozdział 6
**Epilog
**Notka od Autora

*Tom 5 - ''Szał Suzumiyi Haruhi'' / 第五巻: 涼宮ハルヒの暴走
**Kolorowe Ilustracje
**Prolog - Lato
**Ósemka nieskończoności
**Prolog - Jesień
**Dzień Sagittariusa
**Prolog - Zima
**Syndrom zaśnieżonej góry
**Notka od Autora

*Tom 6 - ''Niezdecydowanie Suzumiyi Haruhi'' / 第六巻: 涼宮ハルヒの動揺
** Kolorowe Ilustracje
**Żyć pełnią życia
**Przygoda Asahiny Mikuru Epizod 00
**Zauroczony od pierwszego spojrzenia LOVER
**Gdzie poszedł kotek?
**Melancholia Asahiny Mikuru
**Notka od Autora

*Tom 7 - ''Intrygi Suzumiyi Haruhi'' / 第七巻: 涼宮ハルヒの陰謀
** Kolorowe Ilustracje
**Prolog
**Rozdział 1
**Rozdział 2
**Rozdział 3
**Rozdział 4
**Rozdział 5
**Rozdział 6
**Rozdział 7
**Epilog
**Notka od Autora

*Tom 8 - ''Oburzenie Suzumiyi Haruhi'' / 第八巻: 涼宮ハルヒの憤慨
**Redaktor naczelny? Naprzód!
**Wędrujący cień
**Notka od Autora

*Tom 9 - ''Rozkojarzenie Suzumiyi Haruhi'' / 第九巻: 涼宮ハルヒの分裂
** Kolorowe Ilustracje
**Prolog
**Rozdział 1
**Rozdział 2
**Rozdział 3

*''Teatr Haruhi'' / ハルヒ劇場
**Teatr Haruhi akt 1‎ Właściwy
**Teatr Haruhi akt 1 Zapowiedz
**Teatr Haruhi akt 2‎

*Wywiad z Tanigawą Nagaru

Nazwy poszczególnych rozdziałów mogą się jeszcze zmienić.

----

[[Category:Registration Page]]

Suzumiya Haruhi ~Polski~

2008-05-04T15:26:12Z

Mareviq: translation progress update

[[Category:Alternative Languages]]
Seria o Suzumiyi Haruhi jest dotępna także w tych językach:
*[[SPA_Suzumiya_Haruhi|Español (Hiszpański)]]
*[[Suzumiya_Haruhi_%28version_fran%C3%A7aise%29|Français (Francuski)]]
*[[Suzumiya_Haruhi_%7E_Vietnamese_version|Tiếng Việt (Wietnamski)]]
*[[Suzumiya_Haruhi_%7E_Italian_Version|Italiano (Włoski)]]
*[[Suzumiya_Haruhi_%7EBrazilian_Portuguese%7E|Português do Brasil (Brazylijski Portugalski)]]
*[[Suzumiya_Haruhi_%7E_Indonesian_Version|Bahasa Indonesia (Indonezyjski)]]
*[[Haruhi Suzumiya (Saling Tagalog)|Wikang Tagalog (Filipiński)]]
*[[Suzumiya_Haruhi_Romanian|Romanian (Rumuński)]]
*[[Судзумия_Харухи_%7E_Русская_Версия|Русский (Rosyjski)]]
*[[GER_Suzumiya_Haruhi|Deutsch (Niemiecki)]]

(Notka: Postęp tłumaczenia jest inny w każdej wersji językowej.)

== Streszczenie Historii ==

To nie jest typowa historia o życiu licealisty! Kyon jest uczniem pierwszej klasy Północnej szkoły średniej. Za nim siedzi inteligentna, energiczna i bardzo znudzona Suzumiya Haruhi, która przedstawia się jako osoba nie mająca zainteresowania w "normalnych ludziach" i że wszyscy obcy, podróżujący przez czas, skaczący między wymiarami, albo mający inne nadprzyrodzone siły mają do niej się przyłączyć. Dlaczego jest tak wybredna co do "normalnych ludzi"? "Przecież ludzie w ogóle nie są zabawni!" Kyon szybko wplątuje się w zamiary tej niezwykłej dziewczyny, by zmienić życie na bardziej interesujące i szybko odkrywa, że świat jest o wiele bardziej niesamowity niż Haruhi będzie mogła sobie kiedykolwiek wyobrazić.
== Tłumaczenie ==

'''Wszyscy chcący pomóc przy tłumaczeniu muszą się [[Suzumiya_Haruhi:Registration Page ~Polski~|zarejestrować]] i powiedzieć nad którymi rozdziałami chcą pracować.''' (pomocna strona [[Format_guideline#Translators|o podstawach użytkowania]]).

Sugeruje się zajrzenie do [[Talk:Suzumiya Haruhi ~Polski~|dyskusji na temat tłumaczenia]] w celu ujednolicenia rozwiązań częstych problemów.

== Aktualności ==

* 7 Luty 2008
**'''Rozpoczęcie projektu!'''

* 14 Luty 2008
**Dodałam Prolog i dalej tłumacze 1 rozdział.

== Seria o ''Suzumiyi Haruhi'' - [[Tanigawa Nagaru]] ==

===Tom 1 - ''Melancholia Suzumiyi Haruhi'' / 第一巻: 涼宮ハルヒの憂鬱===
::*[[Suzumiya_Haruhi_(PL)_:_Tom_1_-_Ilustracje|Kolorowe ilustracje]]
::*[[Suzumiya_Haruhi_(PL)_:_Tom_1_-_Prolog|Prolog]]
::*[[Suzumiya_Haruhi_(PL)_:_Tom_1_-_Rozdział_1|Rozdział 1 (Tłumaczenie: 40%)]]
::*Rozdział 2
::*[[Suzumiya_Haruhi_(PL)_:_Tom_1_-_Rozdział_3|Rozdział 3 (Tłumaczenie: 15%)]]
::*Rozdział 4
::*Rozdział 5
::*Rozdział 6
::*Rozdział 7
::*Epilog
::*Notka od Autora
::*Notka od edytora
::*Dopiski od tłumacza

===Tom 2 - ''Wzdychania Suzumiyi Haruhi'' / 第二巻: 涼宮ハルヒの溜息===
::*[[Suzumiya_Haruhi_(PL)_:_Tom_2_-_Ilustracje|Kolorowe ilustracje]]
::*[[Suzumiya_Haruhi_(PL)_:_Tom_2_-_Prolog|Prolog]]
::*Rozdział 1 (Tłumaczenie: 40%)
::*Rozdział 2
::*Rozdział 3
::*Rozdział 4
::*Rozdział 5
::*Epilog
::*Notka od Autora
::*Dopiski od tłumacza

===Tom 3 - ''Nuda Suzumiyi Haruhi'' / 第三巻: 涼宮ハルヒの退屈===
::*[[Suzumiya_Haruhi_(PL)_:_Tom_3_-_Ilustracje|Kolorowe ilustracje]]
::*[[Suzumiya Haruhi (PL) : Tom 3 - Prolog|Prolog]] (Korekta)
::*Nuda Suzumiyi Haruhi (Tłumaczenie 8/27)
::*Rapsodia Liścia Bambusa
::*Tajemniczy znak
::*Syndrom samotnej wyspy
::*Notka od Autora
::*[[Suzumiya Haruhi (PL) : Tom 3 - Notka od Tłumacza|Notka od Tłumacza]]

===Tom 4 - ''Zniknięcie Suzumiyi Haruhi'' / 第四巻: 涼宮ハルヒの消失===
::*[[Suzumiya_Haruhi_(PL)_:_Tom_4_-_Ilustracje|Kolorowe ilustracje]]
::*[[Suzumiya_Haruhi_(PL)_:_Tom_4_-_Prolog|Prolog]] (Korekta)
::*[[Suzumiya_Haruhi_(PL)_:_Tom_4_-_Rozdział_1|Rozdział 1]] (Korekta)
::*Rozdział 2
::*Rozdział 3
::*Rozdział 4
::*Rozdział 5
::*Rozdział 6
::*Epilog
::*Notka od Autora
::*[[Suzumiya_Haruhi_(PL)_:_Tom_4_-_Przypisy|Przypisy od tłumacza]]

===Tom 5 - ''Szał Suzumiyi Haruhi'' / 第五巻: 涼宮ハルヒの暴走===
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volume5_Illustrations|Kolorowe ilustracje]]

===Tom 6 - ''Niezdecydowanie Suzumiyi Haruhi'' / 第六巻: 涼宮ハルヒの動揺===
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volume6_Illustrations|Kolorowe ilustracje]]

===Tom 7 - ''Intrygi Suzumiyi Haruhi'' / 第七巻: 涼宮ハルヒの陰謀===
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volume7_Illustrations|Kolorowe ilustracje]]

===Tom 8 - ''Oburzenie Suzumiyi Haruhi'' / 第八巻: 涼宮ハルヒの憤慨===
::*[[Suzumiya Haruhi:Volume8 Illustrations|Kolorowe ilustracje]]

===Tom 9 - ''Rozkojarzenie Suzumiyi Haruhi'' / 第九巻: 涼宮ハルヒの分裂===
::*[[Suzumiya Haruhi:Volume9_Illustrations|Kolorowe ilustracje]]

== Uczestniczący w projekcie ==

*Project Administrator: [[User:thelastguardian|thelastguardian]]
*Project Supervisor: [[user:Onizuka-gto|Onizuka-gto]]

=== Tłumacze ===
'''Aktywni'''
::*''Vibeke''
::*[[user:Pherael|Pherael]]
::*[[user:Cain|Cain]]
::*[[user:Bluba|Bluba]]
::*[[user:Mareviq|mareviq]]
::*[[user:Cytrus|Cytrus]]

=== Edytorzy ===

'''Aktywni'''
::*[[user:Vibeke|Vibeke]]

== Wydane tomy ==
* Volume 1 - ''The Melancholy of Suzumiya Haruhi'' / 第一巻: 涼宮ハルヒの憂鬱 (Wydany 6 Czerwca 2003, ISBN 4-04-429201-9)
* Volume 2 - ''The Sighs of Suzumiya Haruhi'' / 第二巻: 涼宮ハルヒの溜息 (Wydany 30 Września 2003, ISBN 4-04-429202-7)
* Volume 3 - ''The Boredom of Suzumiya Haruhi'' / 第三巻: 涼宮ハルヒの退屈 (Wydany 27 Grudnia 2003, ISBN 4-04-429203-5)
* Volume 4 - ''The Disappearance of Suzumiya Haruhi'' / 第四巻: 涼宮ハルヒの消失 (Wydany 31 Lipca 2004, ISBN 4-04-429204-3)
* Volume 5 - ''The Rampage of Suzumiya Haruhi'' / 第五巻: 涼宮ハルヒの暴走 (Wydany 30 Września 2004 ISBN 4-04-429205-1)
* Volume 6 - ''The Wavering of Suzumiya Haruhi'' / 第六巻: 涼宮ハルヒの動揺 (Wydany 31 Marca 2005, ISBN 4-04-429206-X)
* Volume 7 - ''The Intrigues of Suzumiya Haruhi'' / 第七巻: 涼宮ハルヒの陰謀 (Wydany 31 Sierpnia 2005, ISBN 4-04-429207-8)
* Volume 8 - ''The Indignation of Suzumiya Haruhi'' / 第八巻: 涼宮ハルヒの憤慨 (Wydany 1 Maja 2006, ISBN 4-04-429208-6)
* Volume 9 - ''The Dissociation of Suzumiya Haruhi'' / 第九巻: 涼宮ハルヒの分裂 (Wydany 1 Kwietnia 2007, ISBN 978-4-04-429209-6)
* Volume 10 - ''The Astonishment of Suzumiya Haruhi'' / 第十巻: 涼宮ハルヒの驚愕 (Data wydania nieustalona, ISBN 4-04-429210-8)

Suzumiya Haruhi (PL) : Tom 4 - Prolog

2008-05-04T15:25:09Z

Mareviq: unified spacing to match v4 ch1

'''Prolog'''

To był jeden z tych naprawde zimnych poranków. Ziemia sprawiała wrażenie tak zlodowaciałej jakby od byle uderzenia mogła cała popękać. Co więcej z chęcią przetestowałbym tą teorie jeżeli tylko pozwoliłoby mi to pozbyć się tego cholernego lodowatego świata.

Niestety, ile bym nie narzekał, ta temperatura jest zimą uznawana za normalną. Co ciekawe, jeszcze miesiąc temu, w okolicach [[Suzumiya Haruhi (PL) : Przypisy#Festiwal Kulturowy|festiwalu]] było gorąco, a nagłe oziębienie pojawiło się z początkiem grudnia jakby Matka Natura nagle sobie przypomniała o zmianie pór roku. A skoro już o jej zapominalstwie mówimy to na własnym ciele mogę odczuć że zupełnie jej z głowy wyskoczyło coś co nazywamy jesienią. Sytuację pogarsza tylko ten front syberyjski. Mógłby choć raz zdecydować się na podróż przez inne części świata. W końcu nikt go nie prosił żeby nam się tu rok w rok ładował.

A może zmienił się czas obiegu ziemi wokół słońca? Idąc tak i martwiąc się o stan zdrowia Matki Natury usłyszałem za sobą głos "Siema Kyon!".

Beztroski chłopak podbiegł do mnie i leciutko klepnął mnie po ramieniu. Nie chciało mi się nawet zatrzymywać więc jedynie spojrzałem na niego przez ramię.

"Cześć Taniguchi", odpowiedziałem, po czym odwróciłem głowę do przodu i z goryczą spojrzałem na szczyt wysokiego wzgórza. Dzień w dzień musimy drałować samą górę, więc można by pomyśleć że nasi wuefiści daliby nam trochę luzu na zajęciach, nie? Wszyscy z nich, z naszym wychowawcą na czele, mogliby zamiast tego skupić się na ludziach którzy tam dojeżdżają. Tak jak oni sami, nawiasem mówiąc.

"Co tak się wleczesz jak stara baba? Tempo, tempo! To doskonała rozgrzewka - dosłownie i w przenośni. Spójrz tylko na mnie, nie potrzebuje teraz nawet swetra. Latem to jest katorga ale zimą to co innego!"

Wspaniale, cały w skowronkach od samego rana. Mam nadzieje że jest jakiś konkretny powód tego twojego cudownego humoru którym mógłbyś się podzielić, co?

Ciągle paplające usta Taniguchiego wykrzywiły się w uśmiechu.

"Egzaminy semestralne za nami! To znaczy że mamy do końca roku labę. Nie sądzisz że to świetny powód do radości? Lepszy nawet niż to co nas czeka!"

Egzaminy spadły niczym grom z jasnego nieba równo na wszystkich uczniów bez względu na klasę i równie gwałtownie i równo się skończyły. Jedyne czym się różniły między sobą to oceną na kartkach które dostaliśmy spowrotem.

Przypomniał mi się wyraz twarzy matki gdy zaczęła się martwić czekającymi mnie korepetycjami i to wspomnienie zdołowało mnie jeszcze bardziej. Za rok, w 11 klasie '''(!)''' zostaniemy podzieleni według wybranego kierunku studiów. Decydować się na przedmioty humanistyczne, czy ścisłe, uczelnia prywatna czy państwowa? Od nadmiaru wyborów zaczynało mi się kręcić w głowie.

"A kogo to obchodzi?" zaśmiał się Taniguchi. "Może nie wiesz, ale są jeszcze ważniejsze sprawy. Wiesz którego dzisiaj jest?"

"17ty grudnia", odpowiedziałem. "No i co z tego?"

"To było pytanie retoryczne. Czyżbyś zapomniał o wielkim dniu w nadchodzącym tygodniu który przyprawi cię o szybsze bicie serca?"

"A, już jasne" w końcu się domyśliłem o co mu chodzi. "Koniec semestru. Przerwa zimowa jest zdecydowanie godna wyczekiwania."

Jednak Taniguchi zagapił się na mnie jak wiewiórka na pożar drzewa w którym schowała orzechy na zimę. "Ty se jaja robisz, prawda? Dokładnie za tydzień! Pomyśl tylko! Odpowiedź powinna być oczywista!"

"Hmm..."

Parsknąłem wypuszczając białą chmurę oddechu.

24ty grudnia.

W sumie wiedziałem. Zdążyłem już przewidzieć że pewna osoba knuła niecny plan związany z tą datą. Nawet jeśli cały świat nie byłby w stanie tego dostrzec to i tak prawda nie mogła się skryć przed mym wprawnym okiem. Istniała tylko jedna osoba która była w stanie wcześniej niż ja przewidzieć tego typu datę. W dni powszednie można znaleźć ją w tej samej klasie co mnie. Siedzącą w ławce za mną. Od jakiegoś miesiąca narzekała że nie udało się jej nic zorganizować na Halloween więc bez wątpienia tej okazji nie przepuści.

Szczerze mówiąc to już dokładnie wiem co zaplanowała.

A to dlatego że wczoraj w klubie Suzumiya Haruhi ogłosiła co następuje....

"Czy któreś z was planuje coś na Boże Narodzenie?"

Haruhi, rzuciwszy plecak gdy tylko przekroczyła próg spojrzała na nas z wyższością i błyskiem w oczach przywodzącym na myśl gwiazdy Oriona.

Ton głosu bezapelacyjnie sugerował "Jest dla mnie jasne jak słońce że nie macie żadnych, prawda? To byłoby niemożliwe." Gotowa byłaby rozpętać piekło jeśli ktoś przyznałby się do jakichkolwiek własnych planów na ten dzień. Choć biorąc pod uwagę porę roku, prawdopodobnie zamiast piekła zobaczylibyśmy burzę śnieżną.

W tamtej chwili Koizumi prowadził mi sesję RPG, Asahina[[Suzumiya Haruhi (PL) : Przypisy#Przyrostki Formalne|-san]] grzała ręce przy przenośnym grzejniku, a Nagato czytała najnowszą powieść science-fiction, ruszając jedynie palcem i oczami. Pragnę w tym miejscu nadmienić że Asahina-san była ubrana w strój pokojówki który wyraźnie zaczął jej zastępować normalne ubranie.

Haruhi postawiła dużą torebkę która przyniosła koło uprzednio porzuconego plecaka, po czym podeszła do mnie. Wypięła pierś i patrząc na mnie z góry oznajmiła:

"Kyon, i tak wiem że nie masz żadnych planów. W sumie nie musiałam nawet pytać, ale miałabym wyrzuty sumienia jeśli bym się nie upewniła i stąd moje pytanie."

Jej twarz zdobił uśmiech którego nie powstydziłby się sam władca piekieł.'''(!)''' Oddając kości którymi właśnie zamierzałem rzucić Koizumiemu któremu na twarzy zagościł konspiracyjny uśmieszek odwróciłem się aby spojrzeć na Haruhi.

"Powiedz mi najpierw co będzie jeśli stwierdzę że mam plany."

"A więc nic nie planujesz."

Kiwając głową z zadowoleniem Haruhi przestała na mnie zwracać uwagę. Poczekaj no chwilę! Przecież jeszcze nie zdążyłem ci odpowiedzieć! ... Choć prawdę mówiąc nic nie planowałem, co nie było żadną nowością.

"Koizumi, nie jesteś umówiony na randkę z dziewczyną?"

"Jaką przyjemność by mi sprawiło gdyby tak było w rzeczywistości."

Obracając kości do gry w dłoni Koizumi westchnął ciężko. Było to wyraźnie zamierzone i wydawało się równie szczere co uśmiech modelki podczas wywiadu.

"Szczęściem w nieszczęściu nie mam żadnych planów na ten okres. Zachodziłem w głowę jak miałbym ten czas spędzić samemu."

Wprawdzie ta jego przystojna uśmiechnięta twarzyczka zdradzała że prawdą minął się dobre pięć minut temu a teraz był na kursie kolizyjnym z kłamstwem to Haruhi kupiła jego historyjkę bez chwili namysłu.

"Nie przejmuj się! To najlepsze co mogło cię spotkać!"

Następnie na pełnych żaglach Haruhi ruszyła ku naszej dziewiczej pokojówce.

"Mikuru-chan, a co z tobą? Żaden amant nie błagał cię byś z nim 'zobaczyła jak o północy krople deszczu zmieniają się w płatki śniegu'? A tak mimochodem, to jeśli jakiś będzie miał czelność ładować ci taki stek bzdur bez żenady to zbij go na kwaśne jabłko."

Gapiąc się na Haruhi swymi dużymi oczami, Asahina-san zdawała się być zaskoczona nagłym pytaniem.

"No w sumie... Chwilowo nic nie zamierzam... Co, o północy...? Aa.. nieważne, może ci zrobić herbaty..."

"Tylko tak gorąca jak się tylko da! A, ta herbata ziołowa która zrobiłaś jakiś czas temu była wyśmienita."

Złożyła zamówienie Haruhi.

"T-tak! To zajmie tylko chwilę."

Asahina-san postawiła czajnik na przenośnym piecyku gazowym promieniując niemal szczęściem. Czy parzenie herbaty naprawdę jest aż tak wspaniałe?

Pokiwując'''(!)''' z zadowoleniem głową Haruhi zwróciła się w końcu ku Nagato.

"Yuki?"

"Nic."

Odpowiedziała krótko Nagato nie podnosząc nawet głowy znad lektury.

"No to załatwione."

Kończąc rozmowę tymi słowami, Haruhi znowu odwróciła się w moim kierunku z aroganckim uśmiechem na twarzy. Spojrzałem na bladą twarz'''(!)''' Nagato która dalej całą swą uwagę poświęcała książce jakby ostatnia wymiana zdań nie dotyczyła jej w najmniejszym stopniu i pomyślałem że mogłaby choć udawać że próbuje sobie przypomnieć czy coś planowała.

Haruhi wzniosła dłoń.

"Niniejszym więc stwierdzam że wniosek o organizowaniu imprezy Świątecznej przez brygadę SOS został przegłosowany. Jeśli ktoś ma jakieś zastrzeżenia prosze o przekazanie ich po imprezie i w razie takiej konieczności zostaną one rozpatrzone."

Innymi słowy mamy to co zwykle: słowo się rzekło, kobyłka u płotu i co by się nie działo będzie jak ona chce. Ale już sam fakt że Haruhi przed ogłoszeniem swych zamiarów zapytała nas o plany można uznać za poprawę w stosunku do jej zachowania sprzed pół roku, nawet jeśli nasze odpowiedzi i tak nie miałyby żadnego wpływu na decyzje. Mogę jedynie żywić nadzieję że w przyszłości zacznie pytać raczej o nasze opinie niż plany.

Wyraźnie szczęśliwa że wszystko poszło po jej myśli, Haruhi zaczęła grzebać w swojej torbie leżącej na podłodze.

"A tak przy okazji to grzechem byłoby się nie przygotować na okres świąteczny, nie? No więc mam tu kilka rzeczy które pomogą nam się wczuć w nastrój."

Z torby wyciągniety został śnieg w sprayu, złote i srebrne papierowe łańcuchy, mała choinka, pluszowe renifery, biała wełna, lampki świąteczne, [[Suzumiya Haruhi (PL) : Tom 4 - Przypisy#Wieńce|wieńce]], zielono-czerwone płachty, [[Suzumiya Haruhi (PL) : Tom 4 - Przypisy#Gobelin|gobelin]] z widokiem Alp, nakręcany bałwanek, grube świeczniki, ogromne świąteczne skarpety w których z łatwością zmieściłby się przedszkolak, płyty z kolędami...

Uśmiechając się niczym przedszkolanka rozdająca dzieciom słodycze, Haruhi rozłożyła schludnie wszystkie te przedmioty na stole.

"Uświątecznie ten szary i nudny pokój! Pierwszą rzeczą o którą trzeba zadbać by móc w pełni cieszyć się Świętami jest nastrój. Pamiętacie to chyba jeszcze z dzieciństwa, co?"

Bez względu na moje zapatrywania na tę kwestie pokój mojej siostry z pewnością zostanie stosownie ozdobiony w przeciągu kilku dni. Najprawdopodobniej też zostanę zagoniony do pomocy przy wieszaniu wszelkiej maści ozdób. Swoją drogą to moja siostra, która już w krótce ukończy lat 11 i w tym roku wybiera się do 5 klasy ciągle wierzy w Świętego Mikołaja, w czym utwierdza ją szopka przygotowywana rok w rok przez naszych rodziców. Mi się udało ich rozgryźć chyba w tym samym momencie co sztukę chodzenia na dwóch nogach.

"Twoja siosta ma prawdziwie niewinną duszę i mógłbyś się od niej wiele w tej dziedzinie nauczyć! Bo jeśli nie wierzysz w marzenia to masz szans na ich spełnienie nawet jeśli są całkiem proste do zrealizowania. Tak jak niemożliwe jest wygranie w totka nie kupując losu. Możesz sobie marzyć do upadłego że ktoś da ci od tak los który trafił szóstkę, ale tak się nie stanie."

Haruhi wiszcząc z radości wyciągneła spiczastą papierową czapkę i włożyła ją na głowę.

"Kiedy wejdziesz między wrony musisz krakać jak i one! Gdy wjeżdżasz do innego kraju, stosujesz się do praw tam panujących. Tak i Święta rządzą się swoimi prawami. Tak też na przykład bardzo niewiele osób świętując swe urodziny jest w złym nastroju. Hmm, pewnie nawet Pan Jezus by się ucieszył widząc jak dobrze się bawimy."

Przez lata pojawiło się wiele teorii dotyczących dokładnej daty narodzin Chrystusa i w efekcie nie możemy być pewni kiedy to się stało. Jednak nie jestem na tyle głupi żeby zaczynać wywód na ten temat. Powody ku temu są dwa. Primo, nie pasowałoby to do nastroju. Secundo, gdybym o tym wspomniał, Haruhi z pewnością od ręki stwierdziłaby "W takim razie musimy obchodzić Boże Narodzenie w każdą z możliwych dat!" i skończyłoby się dekorowaniem choinki kilka razy w roku. Zresztą podważanie daty rozpoczęcia Anno Domini pociągnęłoby ze sobą tylko kłopoty, a szczerze mówiąc nie jest tego warte. Nie ważne czy za obowiązujący uznamy kalendarz gregoriański czy też babiloński, jest on dostosowany tylko do ludzkich potrzeb. Dla ciał niebieskich poruszających się bezgłośnie w nieskończonej czerni wszechświata nie ma to żadnego znaczenia, jako że i tak będą robiły to co do nich należy aż do swego końca. Jakże niesamowitym tworem jest ten świat!

Część mojej osobowości odpowiedzialna za ciekawość została połechtana na myśl o tajemnicach wszechświata, ale Haruhi nic to nie obchodziło. Niczym sroka'''(!)''' strojąca swe gniazdko rozstawiała elementy dekoracji świątecznych gdzie tylko się dało. Włącznie z nałożeniem spiczastej czapeczki na głowę Nagato i wypisaniem "Wesołych Świąt!" sprejem śnieżnym na oknie.

Wszystko pięknie, ale jesteś świadoma że z zewnątrz tego nikt nie odczyta?

Podczas gdy Haruhi była pochłonięta dekorowaniem pokoju, Asahina-san podeszła do nas, drobniąc niczym gejsza'''(!)''' i trzymając w rękach tacę z herbatą.

"Suzumiya-saaaaan, herbatka gotowa."

Widok Asahiny-san z uśmiechem na twarzy był iście boski i ile razy bym jej tak nie widział, zawsze sprawia że błogość spływa na moją duszę. Nie zdawała się przejmować planowaną imprezą świąteczną nawet mimo tego że do tej pory niemal wszystkie pomysły Haruhi kończyły się dla niej traumatycznymi przeżyciami. Choć w porównaniu do rozdawania ulotek w stroju króliczka czy występowaniu w filmie w przykusych spódniczkach spędzenie świąt razem z brygadą wydaje się dużo mniej stresujące.

Ale czy aby na pewno na tym się skończy?

"Dziękuje, Mikuru-chan."

Wciąż pełna werwy Haruhi chwyciła kubek i zaczęła szybko pić, czemu Asahina-san przyglądała się z niewinnym uśmiechem.

Po wypiciu gorącego płynu, co zajęło jej raptem kilka sekund, uśmiech na na ustach Haruhi wyraźnie urósł.

To zły znak. Ten rodzaj uśmiechu u Haruhi oznacza że trzeba zacząć wyprowadzać dzieci z pomieszczenia.'''(!)''' Po tak długim przebywaniu z nią nawet ja byłem w stanie go rozpoznać.

A powodem uśmiechu...

"Wspaniała Herbata. Nie wiem czy można to nazwać odwdzięczeniem się, ale chciałabym dać ci twój prezent już teraz."

"Naprawdę?"

Urocza pokojówka zatrzepotała rzęsami.

"Naprawdę. W samej rzeczy jest to tak prawdziwe że nie istnieje żadna prawda bardziej absolutna. Tak prawdzwe jak to że księżyc obraca się wokół ziemi, a ona z kolei krąży wokół słonca! Możesz nie wierzyć Kopernikowi'''(!)''', ale mi musisz!"

"Aaa, d-d-d-dobrze."

Haruhi znowu sięgneła do torby.

Wyczuwając na sobie czyjś wzrok obróciłem głowę i napotkałem spojrzenie Koizumiego, który widząc że zwróciłem na niego uwagę wzruszył ramionami, uśmiechając się nieco sztucznie. Chciałbym mu kiedyś nawymyślać za tak niejasne zachowania, ale jakoś załapałem o co mu chodziło. Nie na darmo przez ostatnie pół roku obracał się w naszym towarzystwie, więc nie było nic dziwnego w tym że domyślał się co się święci.

No tak, pomyślałem.

Problem tkwi w tym że nic na świecie nie jest w stanie wyleczyć Haruhi z jej zachcianek. Jeżeli komuś udałoby się stworzyć takie coś to osobiście wręczyłbym mu najwyższe odznaczenia jakie można tylko sobie wyobrazić.

"Ta-daaam!"

Z tym dziecięcym okrzykiem, Haruhi wyciągneła z dna torby ostatni świąteczny przedmiot. A był to...

"To... to jest..."

Asahina-san odruchowo się cofnęła, a niezrażona tym Haruhi z wyrazem twarzy niczym stary mag wręczający swą ukochaną laskę'''(!)''' swojemu następcy oznajmiła

"Święty Mikołaj, no właśnie! I pasuje ci jak ulał! To chyba jasne że najlepszym sposobem na podkreślenie jakiejś pory jest odpowiadający jej strój! Trzymaj, pomogę ci się przebrać."

Nieustępliwie zbliżając się do odsuwającej się Asahiny-san Haruhi rozprostowała to co miała w dłoniach - najprawdopodobniej rzeczony strój Mikołaja.

Chwilę potem ja i Koizumi wylądowaliśmy na korytarzu i mogliśmy jedynie wyobrażać sobie co się dzieje za drzwiami.

"Ah" "Eh" "Ughh" Stłumione smutne okrzyki tworzyły w moich myślach niechciane wizje i zaczęło mi się zadawać że widzę co się dzieje za drzwiami. No dobra, najwyraźniej szaleństwo w końcu dotknęło i mnie.

Po dłuższej chwili gdy byłem pogrążony w tych marzeniach Koizumi zagaił rozmowę, prawdopodobnie po to żeby zabić czas. "Żal mi Asahiny-san."

Ten zbyt przystojny i zbyt uprzejmy chłopak opierał się o ścianę z założonymi rękoma.

"Chociaż cieszę się gdy widze jak Suzumiya-san dobrze się bawi. Najboleśniejszy jest dla mnie widok jej w złym nastroju."

"Dlatego że za każdym razem jak się zirytuje to tworzona jest ta dziwna przestrzeń?"

Podrzucając kosmyki włosów palcem wskazującym odparł,

"Tak, to jest jeden z powodów. Mnie i moich towarzyszy nic nie przeraża bardziej niż pojawianie się [[Suzumiya Haruhi (PL) : Przypisy#Zamknięta Przestrzeń|Zamkniętej Przestrzeni]] i [[Suzumiya Haruhi (PL) : Przypisy#Shinjin|Shinjinów]]. Choć z twojego punktu widzenia pozbycie się ich może wydawać się proste, to dla nas jest to bardzo ciężka praca. Na szczęście od tej wiosny ilość tych przypadków zaczęła regularnie spadać."

"Chcesz powiedzieć że ciągle jeszcze się pojawiają?"

"Tak ale rzadko, a w dodatku ostatnio jedynie od północy do świtu, gdy Suzumiya-san śpi. Przypuszczam że podświadomie tworzy Zamkniętą Przestrzeń gdy dręczą ją koszmary."

"No prosze, broi nie tylko za dnia ale i przez sen."

"Wcale nie!"

Ta gwałtowna odpowiedź z jego strony zaskoczyła mnie. Z jego twarzy zniknął uśmiech, a on obdarzył mnie poważnym spojrzeniem.

"Najwyraźniej nie zdajesz sobie sprawy jaka ona była przed ogólniakiem. Kiedy zaczynaliśmy ją obserwować trzy lata temu nawet nie wyobrażaliśmy sobie że nadejdzie czas gdy ona będzie codziennie zadowolona. Okres jej dobrego nastroju zaczął się dopiero gdy spotkała ciebie. Chociaż nie, to się tak naprawdę zaczęło gdy powróciliście we dwoje z Zamkniętej Przestrzeni. Jej stan emocjonalny jest obecnie tak stabilny że nie ma jak go porównywać z tym co się działo w gimnazjum."

Nic nie mówiąc odwzajemniłem jego spojrzenie jakby odwrócenie oczu doprowadziło do mojej porażki.

"Suzumiya-san bez wątpienia ciągle się zmienia. I to na lepsze jeśli mogę dodać. Celem 'Organizacji' jest utrzymać ten stan rzeczy, a mam wrażenie że tobie też to jest na ręke. Obecnie Brygada SOS jest dla niej nieodzownym zgromadzeniem. Dzięki niej może się spotykać z tobą i Asahiną-san ale równie ważna jest Nagato-san i nie chwaląc się, ja również. Jesteśmy niemal jednością."

To ty tak twierdzisz.

"Może i tak, ale nie jest to wcale taka zła perspektywa, nie sądzisz? Alternatywa wyglądałaby tak że Haruhi co chwilę tworzyłaby Zamknięte Przestrzenie. Nie wiem jak ciebie, ale mnie tam nie ciągnie."

Mnie też nie. I nawet nie rozważam myśli że mogłoby być inaczej. Żeby to było jasne!

Momentalnie na twarz Koizumiego wrócił jego zwykły, wieloznaczny uśmiech.

"Miło mi to słyszeć. A mówiąc o zmianach, to nie ograniczają się one do Haruhi - wszyscy się zmieniamy. Ty, Asahina-san i ja. Przypuszczam że Nagato-san również. Poza Suzumiyą wszyscy troche zmieniliśmy pogląd na świat."

Cofnęło mnie. Nie dlatego że jego stwierdzenie mnie uraziło. Nie brałem tego do siebie wiec nie miał jak mnie urazić. Ale zaskoczył mnie fakt że on również zauważył że Nagato się zmienia. Kolejne zmiany były minimalne. Oszukiwanie podczas tamtej gry bejsbolowej, [[Suzumiya Haruhi (PL) : Przypisy#Tanabata (Festiwal)|Tanabata]] na przestrzeni trzech lat, usunięcie świerszcza jaskiniowego'''(!)''', mordercze przedstawienie na odciętej wyspie, zapętlone wakacje... Podczas gdy my dwoiliśmy się i troiliśmy robiąc różne rzeczy, niewielki zestaw ruchów i gestów Nagato przeszedł delikatne ale istotne zmiany. Szczególnie gdy porówna się je z jej zachowaniami gdy po raz pierwszy ją zobaczyłem siedzącą w sali kółka literackiego'''(!)'''. To nie było złudzenie. Wzrok miałem taki że moje oczy zaczeły przypominać parę teleskopów. Ale jak teraz o tym pomyślę, to ona zawsze wydawała się nieco dziwna, nawet na odciętej wyspie. Nawet na basenie. Nawet podczas [[Suzumiya Haruhi (PL) : Przypisy#Obon (Festiwal)|Tańca Bon]]. Natomiast jeszcze dziwniej zachowywała się gdy została wybrana do roli maga w filmie, czy podczas pojedynku komputerowego z kółkiem komputerowm'''(!)'''...

Ale to chyba dobrze, nie? Zmiany w Haruhi są wspaniałe, ale osobiście uważam że te zachodzące w Nagato są dużo ważniejsze!

"Dla zapewnienia pokoju na świecie" rzekł Koizumi z uśmiechem "organizacja imprezy świątecznej nie jest zbyt wygórowaną ceną. A jako że to może być również udana impreza to nie widze powodu do narzekań."

W momencie gdy zaczełem się robić obrażony gdyż nie byłem w stanie znaleźć na to sensownej odpowiedzi drzwi do sali gwałtownie się otworzyły."

"No i prosze!"

Drzwi otwierają się do środka. Ja byłem na zewnątrz i się o nie opierałem. Nie muszę chyba nikomu tłumaczyć jak w tym momencie znalazłem się rozkraczony na podłodze.

"Aaaah!?"

Głos nie należał ani do mnie ani do Haruhi. Należał do Asahiny-san i dobiegał gdzieś z góry. Mówiąc oględnie upadłem na plecy i powinienem patrzeć właśnie na sufit, ale był on jednak przesłonięty...

"Kyon! Żadnego podglądania!" To brzmiało jak Haruhi.

"Co, ojjjj...." A to jak Asahina-san, która zaskoczna sytuacją odskoczyła do tyłu z okrzykiem. Klnę się na wszystkich świętych że widziałem tylko nogi!

"Czego tak leżysz jak kłoda? Na nogi, ale już!"

Ciągnięty do góry za kołnież przez Haruhi w końcu jakoś stanęłem na nogach.

"Ty bezwstydny zboczeńcu! Zachciało ci się widoku majteczek Mikuru-chan? Nie ze mną te numery! To było specjalnie, mam racje? MAM?!"

To ty tak bezceremonialnie otworzyłaś drzwi, więc nie zwalaj winy na mnie. To naprawdę był przpadek. Przypadek, Asahino-san! -- Miałem już te słowa na końcu języka, ale moje oczy zajęte były czym innym. Że kto się pyta o co?

"Ojojoj..."

Jedyne co teraz wypełniało mój świat to widok rumieniącej sie Asahiny-san przede mną.

Czerwony strój z białym wykończeniem. Czerwona czapka z białym pomponem na końcu... mający tylko to na sobie, Asahina-san próbowała obiema rękoma poprawić swoją przykrótką spódniczkę patrząc na mnie z zażenowaniem załzawionymi oczami.

Strój ewidentnie przypominał Mikołaja, ale był o wiele lepszy niż orginał pod każdym względem. Esencja piękna i perfekcji. W tej chwili widać było powołanie Asahiny-san - wnuczka starzejącego sie Mikołaja, który przekazał jej rodzinny interes.

Taką wersję przyjęłoby bez oporów 80% ludzkości. W tych 80% bez wątpienia zawierałaby się między innymi moja siostra.

"Wspaniałe." To Koizumi wyraził swą opinie o stroju. "Przepraszam jeśli zabrzmiało to troche banalnie, ale trudno mi lepiej to opisać. Naprawdę, bardzo ci w tym do twarzy."

"Wiedziałam!"

Haruhi wtuliła się w ramiona Asahiny-san i zaczęła ocierać się policzkiem o jej twarz.

"Czy nie jest wręcz niewiarygodnie urocza? Mikuru-chan, troche więcej pewności siebie! Od dziś do końca świąt będziesz pełnić rolę prywatnego Świętego Mikołaja Brygady SOS! Masz ku temu doskonałe kwalifikacje!"

Asahina-san westchnęła z żałością. Wyjątkowo jednak jestem gotów w pełni zgodzić się z Haruhi. Zresztą tak sobie myśle że nie znalazł by się nikt kto by się nie zgodził. Obróciłem się w stronę Nagato. Ta malutka, małomówna, krótkowłosa dziewczyna siedziała jak gdyby nigdy nic pogrążona w lekturze.

Z papierową czapeczką na głowie.

Niedługo później Haruhi kazała nam ustawić się w szereg i stanęła przed nami.

"Mam nadzieje że zdajecie sobie sprawę że w dzisiejszych czasach nie można od tak podążać za każdym Mikołajem którego zobaczycie. To fałszerze. Prawdziwego można spotkać jedynie w kilku [[Suzumiya Haruhi (PL) : Tom 4 - Przypisy#Święty Mikołaj|specjalnych miejscach]] na ziemi. Mikuru-chan, ty musisz uważać najbardziej. Nie przyjmuj od żadnych podejrzanych Mikołajów prezentów, nawet nie przytakuj temu co mówią."

Te upomnienie brzmiałoby lepiej gdybyś przed chwilą nie zmusiła jej do bycia takim Mikołajem.

Nie powiecie mi chyba że ta dziewczyna tak jak moja młodsza siostra nadal wierzy w staruszka robiącego w międzynarodowym przemyśle charykatywnym. W sumie to jest też dziewczyna która wysyłała życzenia do [[Suzumiya Haruhi (PL) : Tom 4 - Przypisy#Tanabata (Festiwal)|Orihime i Hikoboshi]], więc wszystko jest możliwe. Jednak pozwole sobie zachować swój sceptycyzm dla siebie. W końcu dziś objawiła się przed nami Święta Asahina! I tym sposobem orginał został zdeklasowany.'''(!)''' Czego chcieć więcej? Jeśli komuś to by nie wystarczyło to mógłby się spodziewać narzekań ze strony pewnych [[Suzumiya Haruhi (PL) : Tom 4 - Przypisy#Kraje Skandynawskie|trzech krajów skandynawskich]].

Zastanowiło mnie jakie źródło finansów stoi za tym leniwym staruszkiem pracującym raz do roku.

"Słuchaj Kyon, pomysł zorganizowania wielkiej świątecznej imprezy jest genialny. Niestety, jako że pojawił się w tym roku tak późno to możemy jedynie uczcić narodziny Jezusa. Ale za rok powinniśmy uwzględnić również urodziny Buddy i Mahometa inaczej to byłoby nie w porządku wobec nich."

To może od razu dorzucimy też założycieli [[Suzumiya Haruhi (PL) : Tom 4 - Przypisy#Manicheizm|Manicheizmu]] i [[Suzumiya Haruhi (PL) : Tom 4 - Przypisy#Zoroastrianizm|Zoroastrianizmu]]? Choć próba wyobrażenia sobie tych postaci, które już dawno przeniosły się powyżej chmur, świętujących nieodmniennie powoduje jedynie rozbawienie. Chociaż tak na dobrą sprawę to Haruhi nie tyle chciała uczcić ich pamięć, co szukała wymówki do zrobienia zamieszania, więc chyba jakoś to się wyrównuje. Ale tak na wszelki wypadek chciałbym zaznaczyć że moja rola jako pomagiera Haruhi jest minimalna, więc w razie poszukiwania celu na okazanie boskiego niezadowolenia to proszę wybierać ją.

A w obecnej sytuacji to właściwie którego boga powinienem przepraszac? Podczas gdy takie myśli zaprzątały moją głowę, Haruhi zdążyła się rozsiąść w fotelu przywódcy brygady i rzuciła mi wzgardliwe spojrzenie.

"Co będziemy jeść? Hotpot'''(!)'''? [[Suzumiya Haruhi (PL) : Przypisy#Sukiyaki|Sukiyaki]]? Krab odpada, nie mam siły go jeść. Wydłubywanie mięsa ze skroupy doprowadza mnie do szaleństwa. Czemu ich skroupa nie jest jadalna? Można by przypuszczać że mogłyby temu zaradzić przez te lata gdy ewoluowały, nie?"

Właśnie po to wytworzyły sobie skroupy! Nie po to przecież dokonują doboru naturalnego na morskim dnie żeby ci jak najlepiej smakować!

Koizumi zdecydował się odezwać, co zasygnalizował podnosząc ręke.

"W takim razie musimy zawczasu zarezerwować lokal. Jako że święta się zbliżają to jeśli się nie pośpieszymy nigdzie nie będzie już wolnych miejsc."

Nie liczcie na to że pójdę do zaproponowanego przez ciebie lokalu. A nóż jego zwariowany właściciel w środku obiadu zdecyduje się zainscenizować kolejną niespodziewaną komedie z trupem w roli głównej.

"Tym się nie musisz przejmować."

Zupełnie jakby miała te same podejrzenia co ja, Haruhi potrząsneła przecząco głową z lekkim uśmiechem. Ale stwierdziła:

"Urządzimy to tutaj. Poza samym jedzeniem mamy tu wszystko czego możemy potrzebować... A, nie, przyda się jeszcze automat do gotowania ryżu'''(!)'''. A przy okazji informuje że alkohol jest ściśle zakazany, jako że ślubowałam sobie że do końca życia nie będe piła."

Szczerze mówiąc wolałbym żebyś złożyła inne śluby... ale nie ma czasu na roztrząsanie tematu jako że został poprzedzony stwierdzeniem które należało poważnie rozważyć. "Tutaj?" Rozejrzałem się po pokoju.

W pokoju już od dawna znajdowała się przenośna kuchenka, a nawet lodówka. Haruhi poznosiła wszystko we wczesnym okresie istnienia brygady SOS, ale nie wmówicie mi że było to planowe działanie na rzecz tej imprezy! Do tej pory kuchenka była wykorzystywana przez Asahinę-san do parzenia herbaty z prawdziwego zdarzenia. Ale czy gotowanie w szkole, a w szczególności w tym starym budynku przeznaczonym na pomieszczenia klubowe było wogle dobrym pomysłem? To nie jest problem który możemy zignorować. Przecież zabrania się tu korzystania z ognia!

"Wszystko będzie dobrze."

Nie zrażona niczym Haruhi promieniała niczym kuchcik który osiągnął wyżyny sztuki kulinarnej bez żadnego nauczania.

"Zresztą ukrywanie się z tym doda pikanterii. Jeśli któryś z nauczycieli albo samorządu uczniowskiego tu wpadnie zaprezentuje mu mój kunszt w przygotowywaniu hotpota. Plan jest taki: trzymamy delikwenta aż będzie gotowe, a wtedy będzie tak zachwycony delikatnym i wyszukanym smakiem że będzie nas błagał by móc udzielić pozwolenia na tą impreze! Idealny plan! Co może pójść nie tak?"

Chociaż Haruhi gardziła wszystkim co było żmłudne, to radziła sobie świetnie we wszystkim jeśli tylko się przyłożyła, więc prawdopodobnie jej umiejętności kucharskie dorównują jej przechwałkom. Ale chwila, hotpot? A kiedy niby zapadła decyzja? O ile pamiętam to rozmowa doszła do momentu gdy stwierdzono że krab się nie nadaje, po czym zdawała się zbierać opinie, a potem nagle zdecydowała sama. Nie żeby to był pierwszy raz gdy się tak zachowuje. Ale cóż, pozostaje przebaczyć i puścić w niepamięć.

Tak to właśnie wczoraj wyglądało. W czasie gdy przedstawiłem dla Taniguchiego skróconą wersję wydarzeń zdążyliśmy dojść do szkoły.

"Świąteczna impreza..."

Jeszcze w bramie Taniguchi nie był w stanie powstrzymać się od śmiechu.

"To do pasuje do niej w stu procentach. Tylko ona mogłaby wpaść na pomysł zorganizowania hotpota w szkole. Tylko uważajcie żeby was nauczyciele nie nakryli! Bo wtedy znowu będzie draka!"

"To jak, przyłączysz się?"

Zgodnie z niedawnymi wnioskami postanowiłem go zaprosić. Haruhi nie miałaby raczej żadnych obiekcji. W końcu on, Kunikida i Tsuruya-san tworzą Zastępcze Trio zawsze gdy potrzebujemy kogoś do pomocy.

Jednak Taniguchi pokręcił głową.

"Sorki Kyon, ale tego dnia mam lepsze rzeczy do roboty niż marnowanie czasu na hotpota. Hehehe."

Czego on się tak głupio śmieje? Aż mnie ciarki przechodzą.

"Słuchaj, tylko łosie'''(!)''' spedzają święta siedząc razem z innymi podejrzanymi osobami przy hotpocie. Bardzo mi przykro, ale ja chciałbym zdystansować się od tej grupy."

Ty mnie w konia robisz czy serio mówisz?

"Cóż, ujme to tak: osiągnęłem to o czym ty tylko marzysz. W moim kalendarzu 24 grudnia już jest zakreślony dużym czerwonym serduszkiem! Przyjmij moje przeprosiny. Z całego SERCA. Naprawde, jest mi BARDZO, BAAAARDZOOOO PRZYKRO!"

Co tu się na miłość Boską dzieje? Jakim cudem ten przygłup Taniguchi wyrwał jakąś laskę a ja muszę razem z resztą Brygady SOS spełniać zachcianki Haruhi?

A kim ona jest?

Zapytałem, starając się nie być zgryźliwy.

"Uczennica Kouyouen. Jest w dziesiątej klasie. Nieźle trafiłem, nie?"

Gimnazjum i Liceum Kouyouen. Szkoła tylko dla dziewcząt usytuowana przy przystanku u podnóża góry. Mijamy ją przy każdej wyprawie na szczyt, więc często z rana widujemy zgormadzenie dziewcząt w czarnych garniturach które w Kouyouen sprawują rolę mundurków szkolnych. Ten zespół szkół jest znany z tego że uczęszczają do niego w większości dziewczyny z wyższych sfer. No i nie muszą wspinać się po tej morderczej stromiźnie. Nieeee, wcale nie zazdrościłem Taniguchiemu.

"Ale w czym problem, w końcu ty masz już Haruhi! W dodatku hotpot... i to ona go przyrządza, tak? Wprawdzie hotpot nie wydaje mi się wyjątkowo wyszukanym posiłkiem, ale z pewnością się najesz. Zazdroszczę ci!"

A to drań. Wymusił na mnie rozmowę o świętach tylko po to żeby się wychwalać!

"Hmm... chyba powinienem zacząć planować gdzie i jak spędzimy ten dzień. To będzie trundy wybór."

Słuchając go szybko traciłem wolę do życia a słowa uwięzły mi w gardle.

Po zajęciach nie wydarzyło się nic nadzwyczajnego. Haruhi zagoniła mnie i Koizumiego do ozdobienia sali klubowej nowymi dekoracjami które przyniosła. Jej główną rolą było wydawanie poleceń i wskazywanie różnych rzeczy palcem. Asahina, ubrana w swój nowy strój Mikołaja robiła za maskotkę i parzyła herbatę, a Nagato czytała dziś książkę w twardej okładce. Z papierową czapeczką na głowie.

Tak też zastał nas koniec dnia. Zawartość hotpota wciąż była wielką niewiadomą. Jedyne co zostało ustalone to że ja będe odpowiadał za zakupy i transport dóbr na miejsce. Co ona chce tam wpakować? Wolałbym uniknąć studenckiego potraktowania sprawy, bo wrzucanie wszystkiego co się ma w lodówce do garnka może się źle skończyć.

Może to wydaje się zbyt długie jak na wstęp, ale naprawdę jest tylko i wyłącznie wpowadzeniem. Interesująco zacznie być dopiero od jutra. A może od dzisiejszego wieczora? Zresztą nie ma to znaczenia.

Jutro nadchodzi 18 Grudnia. Dzień w którym zamarzł nawet wiejący do tej pory wiatr, a ja zostałem rzucony w odchłań strachu.

Sprawa była naprawdę poważna.
<noinclude>

{| border="1" cellpadding="5" cellspacing="0" style="margin: 1em 1em 1em 0; background: #f9f9f9; border: 1px #aaaaaa solid; padding: 0.2em; border-collapse: collapse;"
|-
| Powrót do [[Suzumiya Haruhi ~Polski~|strony głównej]]
| Poprzedni rozdział ([[Suzumiya Haruhi (PL) : Tom 4 - Ilustracje|Ilustracje]])
| Następny [[Suzumiya Haruhi (PL) : Tom 4 - Rozdział 1|rozdział (1)]]
|-
|}
</noinclude>

Suzumiya Haruhi (PL) : Tom 4 - Rozdział 1

2008-05-04T15:22:44Z

Mareviq: translation update and increased spacings for better readability

'''Rozdział 1'''

Rano zarówno ja, jak i trójkolorowy kot który zwykł sypiać na moim łóżku zostaliśmy obudzeni zabójczą techniką nagłego zerwania kołdry stosowaną przez moją siostrę. Ten mały wyćwiczony i bezlitosny ninja jak zwykle bez szemrania wykonywał rozkazy mojej rodzicielki.

"Mama kazała cię ściągnąć na śniadanie."

Szeroko się uśmiechając wyciągnęła opierającego się kota z łóżka i zaczęła muskać go za uszami nosem.

"Shami też powinien coś zjeść!"

Shamisen, który po [[Suzumiya Haruhi (PL) : Przypisy#Festiwal Kulturowy|festiwalu]] stał się u mnie domowym pupilem, ziewnął i z obojętną mordką polizał przednią łapę. Niegdyś gadatliwy, trójkolorowy kocur utracił dar mowy i został zwierzakiem domowym. Teraz nie wyróżniał się niczym szczególnym i zachowywał jak przeciętny przedstawiciel gatunku, przez co czasami nachodziła mnie myśl że jego dawne przemowy były jedynie halucynacją. Nie jest wybredy, choć rzadko mruczy. Zasadniczo zdaje się być nieobecny, jakby utracił nie tylko mowę ludzką ale i kocią. Z jakiegoś niewytłumaczalnego powodu upodobał sobie mój pokój za dom i nawet przyzwyczaił do okresowych napadów mojej siostrzyczki, która uwielbia się nim zajmować.

"Shaaamiii, Shaaamiii, już czas coś zjeść!"

Podśpiewując i ignorując fakt że słowa piosenki powinny iść w rytm z melodią, moja siostra wyszła z pokoju z trudem trzymając kota na rękach. Tymczasem ja zdążyłem się nabawić gęsiej skórki, będąc wystawionym na działanie chłodnego porannego powietrza. Przez chwilę jeszcze patrzyłem na tarczę budzika, po czym zgramoliłem się z łóżka, opuszczając jakże nęcące ciepłem łóżko.

Następnie przebrałem się, umyłem, zszedłem na śniadanie które pochłonęłem w przeciągu pięciu minut i wyszedłem z domu na długo przed siostrą. Jak można było się łatwo domyślić, na dworze było zimno. Znowu.

Jak do tej pory wszystko wydawało się przebiegać całkiem normalnie.

Wchodziłem na znany już mi bardzo dobrze stok gdy zauważyłem przed sobą dobrze mi znaną sylwetkę. Postać idąca jakieś dziesięć metrów dalej to był bez wątpienia Taniguchi. I choć zazwyczaj pokonuje on tą trasę pełen energii, dając jej upust w dzikich podskokach, to dziś człapał jakby ktoś mu napakował kamieni do plecaka, więc już po chwili go dogoniłem.

"Siema, Taniguchi!"

Stwierdziłem że tym razem mógłbym przejąć inicjatywę i to ja mógłbym go klepnąć po ramieniu, co też uczyniłem.

"Hmm... Kyon?"

Jego głos był dość mocno przytłumiony, a przyczyna już po chwili była oczywista: Taniguchi miał założoną na twarz [[Suzumiya Haruhi (PL) : Tom 4 - Przypisy#Maska Chirurgiczna|maskę chirurgiczną]].

"Co jest? Katar cię dopadł?"

"Co?" oględnie mówiąc, Taniguchi wyglądał kiepsko "Taa, katar, jak widać. Szczerze mówiąc to wolałbym być na zwolnieniu ale mój stary się uparł że muszę iść."

Zauważyłem że ten katar dopadł go bardzo gwałtownie, bo wczoraj był pełen energii.

"Że co? Wczoraj czułem się równie paskudnie jak dzisiaj. *kaszl kaszl*"

Nie póbuj zbić mnie z tropu tylko dlatego że nie jestem przyzwyczajony do tego że kaszlesz i wyglądasz jakbyś miał zaraz zemdleć. Ale czy naprawdę wczoraj już chorowałeś? Sprawiałeś wrażenie równie energetycznego co zawsze.

"Hmmm... naprawdę? Nie wiem jak mi się to udało."

Taniguchi przechylił głowę, a na moje usta wpłynął wredny uśmiech.

"Tak się zapatrzyłeś w tą Świąteczną randkę że pewnie ci choroba z głowy wyleciała, co? Tylko wyzdrowiej na czas, w końcu nie często ci się zdarza taka fucha."

Jednak Taniguchi przechylił głowę jeszcze bardziej.

"Że co? Jaka randka? Pogieło cię? W Święta nic nie robie."

To ja tutaj powinienem się pytać "Co?". A konkretnie co się stało z jego dziewczyną z Kouyouen? Rzuciła go wczoraj wieczorem?

"Kyon, o czym ty wogóle mówisz? Bo ja nic nie rozumiem."

Taniguchi zacisnął usta, odwrócił się i zaczął kontynuować swój masz pod górę. Jak by nie patrzeć, widoczne były wszystkie objawy kataru, a jego zmęczenie nie wyglądało na udawane. W dodatku sądząc po jego obecnym stanie jego plany wigilijne można było spisać na straty, jako że bez wątpienia nie miałby na nic siły. A po wcześniejszych przechwałkach ciężko mu było spojrzeć mi w oczy. Teraz wszystko jasne.

"Rozchmurz się!"

Klepnęłem go w plecy.

"Czemu się nie dołączysz do naszej imprezy z hotpotem? Wciąż cię przyjmiemy!"

"Jakiej imprezy? Z jakim hotpotem? O czym ty wogóle mówisz, nic takiego nie kojarze..."

Naprawdę? Uznałem że wstrząs emocjonalny sprawił że Taniguchi nie kontaktował jeszcze całkowicie z tym światem. W takim wypadku pozwól że będe tu dla ciebie. Nieubłagany upływ czasu zasklepi wszystkie rany. Tak więc też przyrzekam że więcej sprawy nie porusze.

I tak kontynuowaliśmy wędrówkę w góre, idąc ramię w ramię.

A ja nadal nie byłem w stanie tego zauważyć.

Sytuacja w klasie wzięła mnie z zaskoczenia: najwyraźniej gdy nie patrzyłem ilość zachorowań na katar przybrała tu rozmiar epidemii. Mimo tego że do klasy wszedłem na chwilę przed dzwonkiem to było widać kilka nieobecności, a co piąta osoba stwierdziła chyba że w białym jej do twarzy. Dość dosłownie. Można by to sobie tłumaczyć chyba tylko tym że ich choroby zdecydowały się porzucić klasyczny rozwój wraz z wczesnymi objawami i od razu przejść do meritum.

Jeszcze bardziej zaskakujący był fakt iż miejsce za mną nie było zajęte.

"To jest niewiarygodne..."

Czyżby Haruhi była na zwolnieniu? Czy to znaczy że mamy do czynienia z epidemią kataru o niespotykanej dotąd skali i sile? Jakoś nie mogę sobie wyobrazić [[Suzumiya Haruhi (PL) : Tom 4 - Przypisy#Patogen|patogenów]] na tyle odważnych by śmiały atakować jej ciało. Zresztą wizja Haruhi zarażonej byle wirusem czy bakterią jest tak niedorzeczna że nie warto jej nawet rozważać. Dużo bardziej prawdopodobne jest to, że czyniła przygotowania do wprowadzenia w życie jakiegoś nowego pomysłu. Czyżby planowała coś poza hotpotem?

Atmosfera w klasie tchnęła marazmem, i to bynajmniej nie przez brak klimatyzacji. Może to nagły skok w ilości nieobecności? Poza tym odnosiło się wrażenie jakby klasa zmalała nawet gdyby wszyscy byli obecni.

Można by to zwalić na fakt że nie wyczuwałem przytłaczającej osobowości w ławce za mną, ale jednocześnie czułem że nastrój w klasie uległ niewytłumaczalnej zmianie.

Chwilę potem nadeszły lekcje, które przesiedziałem, a po nich nastąpiła przerwa obiadowa.

Gdy wyciągałem moje zamarźnięte na kość jedzenie z torby, Kunikida podszedł do mnie z lunchem w ręku i siadł z mną.

"Wyglądasz na nie zajętego. Mogę tu usiąść?"

Powiedział odwijając opakowanie Tupperware z chuski. Po tym jak wylądowaliśmy w tej samej klasie w liceum, jedzenie z nim lunchu podczas przerwy obiadowej stało się niemal nawykiem. Rozejrzałem się za drugim towarzyszem konsumpcji - Taniguchim, ale nie było go w klasie. Możliwe że poszedł do szkolnej kafejki.

Odwróciłem krzesło o 90 stopni.

"Patrze że katar się nagle zrobił bardzo popularny. Dzięki Bogu że i mnie nie dopadł."

"Hmm?"

W przerwie między rozkładaniem plastikowych pojemików na uważnie rozłożonej chustce i analizowaniem ich zawartośći Kunikida spojrzał na mnie zdumiony. Ruszając pałeczkami niczym krab szczypcami, odezwał się.

"Pierwsze objawy rozchodzenia się tego kataru były widoczne już tydzień temu! Nie wygląda to na grypę, choć może to i szkoda, bo istnieją już na nią lekarstwa."

"Tydzień temu?"

Przestałem kroić mój omlet ze szpinakiem i zapytałem raz jeszcze.

Nie mogę sobie przpomnieć aby ktokolwiek tydzień temu mógł rozsiewać chorobę. Nikt nie był nieobecny, nie przypominam też sobie żeby ktokolwiek pokasływał podczas lekcji. Wszyscy z klasy 1-5 wyglądali na zdrowych, ale może po prostu ta diabelska przypdałość działała gdy nie patrzyłem?

"Co? Przecież sporo osób było nieobecnych. Nie zauważyłeś?"

Nic a nic. Ty serio mówisz?

"Oczywiście. Od początku tego tygodnia robi się coraz gorzej. Mam tylko nadzieję że nie odizolują naszego roku. To by dopiero popsuło ferie zimowe."'''(!)'''

Kunikida wepchnął kolejną porcję ryżu z [[Suzumiya Haruhi (PL) : Tom 4 - Przypisy#Furikake|furikake]] do ust.

"Taniguchi też ostatnio wygląda nietęgo. Założeniem jego ojca jest pokonać chorobę siłą i energią, więc nie mógł się zwolnić z lekcji dopóki jego gorączka nie przekraczała 40 stopni celsjusza. Mam nadzieje że uda mu się coś zrobić zanim jego stan się pogorszy."

Moje pałeczki zatrzymały się w powietrzu.

"Kunikida, wydawało mi się że Taniguchiego dopiero od dzisiaj przypomina statystę z 'Nocy Żywych Trupów'."

"Nie, no co ty, on przecież tak ma od początku tygodnia. Wczoraj nie brał udziału w zajęciach W-F."

Zaczęłem być coraz bardziej zdezorientowany.

''Chwila, Kunikida, o czym ty wogóle mówisz? Jak mnie pamięć nie myli, na wczorajszym W-Fie Taniguchi mało że brał udział w zajęciach, to jeszcze grał w nogę jakby nałykał się sterydów. Mylić się nie mogę, bo byłem w przeciwnej drużynie i nie raz próbowałem mu odebrać piłkę wślizgiem. Nie dlatego że drażnił mnie fakt że znalazł sobię dziewczynę, ale gdybym wiedział w jakim stanie będzie dzisiaj to pomyślałbym dwa razy zanim bym zaatakował.''

"Jesteś pewien? To naprawde dziwne!"

Kunikida przekręcił głowę wybierając marchewki z [[Suzumiya Haruhi (PL) : Tom 4 - Przypisy#Kinpiragobou|kinpiragobou]].

"Czyżby mi się przywidziało?"

Powiedział nie przejmując się zbytnio.

"Hmmm.. dowiemy się gdy Taniguchi wróci."

''Co do diaska się dzisiaj dzieje? Taniguchi i Kunikida zachowują się jakby błądzili we mgle, a co gorsza Haruhi jest nieobecna! Proszę, nie mówcie mi że to zwiastuje nadejście zdarzeń które utrudnią życie całemu gatunkowi ludzkiemu za wyjątkiem Suzumiyi.'' W tym momencie mój szósty zmysł, który zwyczajowo jest gdzieś na wakacjach postanowił wrócić i nadrobić zaległośći. Uruchamiając w moim mózgu odpowiednik alarmu przeciwpożarowego, syren lotniczych i słów "Huston, mamy problem." w jednym. Poczułem jak przechodzą mnie ciarki.

Nie myliłem się.

W takich sprawach moja intuicja jest niezawodna. Bez dwóch zdań to był zwiastun nadchodzącego kataklizmu. Jedyny aspekt moich przeczuć który był błędny dotyczył zakresu osób znajdujących się w polu rażenia. Jeśli chodzi o ten cały gatunek ludzki za wyjątkiem Haruhi... powiedzmy że troche się to minęło z prawdą. Zaskakujący jest fakt że tylko jedna osoba zauważyła to i była tym zaniepokojona. Poza tym jednym biedakiem nikt się nie przejął. Głównie dlatego że nie byli w stanie zauważyć żadnej zmiany. Nie byli, bo dokonała się poza ich zakresem percepcji. Z ich punktu widzenia, wszystko było jak najbardziej w normie.

Tu może się zrodzić pytanie, kto był tą biedną osobą?

Odpowiedź powinna być już od dawna oczywista.

Ja!

Stałem tak oszołomiony, zagubiony i czułem jak świat mi się osuwa spod stóp.

Tak, w końcu się zorientowałem.

Podczas przerwy obiadowej dnia 18 grudnia.

Omen przybrał cielesną postać i stanął w drzwiach klasy.

Grupka dziewcząt siedząca z przodu sali, koło wejścia wydała z siebie radosne okrzyki. Najwyraźniej spowodowane one były rozpoznaniem znajomej osoby z tej samej klasy. Przez chwilę udało mi się zobaczyć '''tą osobę''' przez grupę dziewczyn która się wokół niej zebrała.

Trzymając bujającą się torbę w jednej ręce, '''ta postać''' uśmiechnęła się, witając zbliżające się koleżanki.

"Tak, już nic mi nie jest. Po wizycie w szpitalu i zastrzyku czuję się dużo lepiej. Jako że w domu nie mam nic do roboty, to powrót do szkoły, nawet jeśli tylko na popołudniowe lekcje, wydał mi się dobrym pomysłem."

Pytanie o to czy katar już został wyleczony wywołało jedynie łagodny uśmiech. Kończąc tą krótką, acz żywiołową konwersacje, '''ta osoba''' zaczęła ... iść ''w naszym'' kierunku, a jej długie włosy lekko falowały w rytm kroków.

"No, na mnie już czas!"

Kunikida chwycił pałeczki w zęby i wstał. Ja miałem wrażenie jakby ktoś odebrał moim strunom głosowym możliwość wydawania z siebie dźwięków, albo pozbawił mnie umiejętności oddychania. Mogłem się tylko patrzeć na '''tą osobę'''. Czas zdawał się dłużyć w nieskończoność, choć '''ta postać''' miała do przejścia jedynie kilka kroków. Gdy umilkły kroki '''ta osoba''' stała tuż obok mnie.

"Coś się stało?"

Spytała ze zdumieniem, patrząc na mnie z absolutnie normalnym wyrazem na twarzy.

"Wyglądasz jakbyś zobaczył ducha! A może mam coś na twarzy?"

Po czym odwróciła się do Kunikidy, który zbierał swoje pudełka Tupperware.

"Pozwól tylko że powieszę moją torbę. Nie przeszkadzaj sobie w jedzeniu, ja posiłek mam już za sobą. Możesz bez problemu korzystać z mojego miejsca podczas przerwy."

Zgodnie z tym co powiedziała, '''ta osoba''' powiesiła torbę na haku z boku ławki i z gracją obróciła się ku oczekującej grupie koleżanek.

"Chwila."

Mój głos najwyraźniej pod swoją nieobecność zrobił się nieco piskliwy.

"Co ty tu robisz?"

'''Ta postać''' obróciła się i spojrzała na mnie chłodno.

"Co masz na myśli? Chcesz powiedzieć że to dziwne że tu jestem? A może wolałbyś żeby wciąż trzymała się mnie choroba? No więc?"

"Nie, nie o to chodzi. Nie obchodzi mnie jak długo chorujesz, to nie to..."

"Kyon."

Kunikida poklepał mnie w ramię z miną świadczącą że się o mnie martwi.

"Zachowujesz się dziwnie. Cały dzień mówisz od rzeczy."

"Kunikida, nie dziwi cię widok tej osoby?"

Nie mogąc tego znieść, wstałem i wskazałem palcem '''tą postać''', która patrzyła na mnie jakbym był z marsa.

"Wiesz przecież kto to, prawda? Tej osoby tu nie powinno być!"

"...Kyon, to że ktoś był przez pewien czas na zwolnieniu nie usprawiedliwia takiego zachowania! Jak to nie powinno mnie tu być? Nie chcesz chyba powiedzieć że zapomniałeś jak wyglądam, co? W końcu zawsze byliśmy w tej samej klasie, pamiętasz?"

Jakbym mógł zapomnieć! Przecież takie przeżycie zdecydowanie zapada w pamięć! Nawet jeśli miałbym zapomnieć twarz mojego niedoszłego zabójcy to pół roku na to nie wystarczy!

"A, rozumiem."

Na twarzy '''tej osoby''' pojawił się szeroki uśmiech, jakby właśnie wymyśliła genialny kawał.

"Pewnie zdrzemnełeś się po jedzeniu, prawda? Jesteś pewien że nie masz koszmaru od spania na pełnym żołądku? To może wszystko tłumaczyć! No już, pobudka!"

"Jak myślisz?" Z szerokim uśmiechem zdobiącym uroczą twarz, '''ta postać''' zwróciła się do Kunikidy. Przybrała postać dziewczyny której obraz został tak głeboko wyryty w moim mózgu, że nic nie byłoby w stanie go usunąć.

Widok jej przywraca wspomnienia. Klasa skąpana w blasku zachodzącego słońca -- długie cienie wędrujące po podłodze -- ściany bez okien -- zakrzywiona przestrzeń -- nóż w dłoni -- cień uśmiechu -- kryształy rozsypujące się niczym piasek...

Usunięta po przegranej walce z Nagato, pierwotnia właścicielka tytułu gospodarza klasy, która pozornie przeniosła się do szkoły w Kanadzie.

Przede mną stała Asakura Ryouko.

"Rozbudzisz się nieco jak umyjesz twarz. Masz ze sobą chusteczkę? Jeśli trzeba to mogę ci pożyczyć swoją."

Asakura włożyła rękę do kieszeni, ale zdążyłem ją chwycić zanim coś z niej wyciągnęła. Kto wie czy byłaby to jedynie chusteczka.

"Nie skorzystam. Zamiast tego byłbym wdzięczny za wytłumaczenie mi co się tu właściwie dzieje. A w szczególności, powiedz mi dlaczego powiesiłaś torbe na ławce Haruhi? Przecież to ona tam siedzi, a nie ty."

"Haruhi?"

Marszcząc brwi, Asakura spytała Kunikidę.

"O kim on mówi? Mamy w klasie kogoś z taką ksywą?"

Odpowiedź Kunikida pogrzebała wszelkie moje nadzieję.

"Nie kojarzę... Haruhi-san... [[Suzumiya Haruhi (PL) : Przypisy#Pisownia Imion|Jak się to pisze?]]"

"Haruhi to Haruhi!"

Wybełkotałem w zaślepieniu.

"Nie pamiętacie Suzymiyi Haruhi? Jak można o kimś takim zapomnieć?"

"Suzumiya Haruhi... No cóż, Kyon."

Kunikida zabrał się za uświadamianie mnie, przemawiając bardzo łagodnie.

"Nikogo takiego w naszej klasie nie ma. A Asakura-san siedzi za tobą od czasu przydziału miejsc. Może coś ci się pomyliło z jakąś inną klasą? Hmm, jakoś nazwisko Suzumiya mi się nie obiło o uszy. Pewnie nie jest z dziesiątej klasy..."

"Mnie się nie pytaj, ja jej nie znam."

Asakura odezwała się delikatnie, jakby sądząc że potrzebuje pomocy lekarskiej.

"Kunikida-kun, możesz zerknąć do mojej ławki? W rogu powinien leżeć spis klasowy."

Wyrwałem książkę którą Kunikda wyjął z ławki. Otworzyłem ją na stronie klasy 1-5, pierwszy semestr i przeleciałem palcem liste nazwisk dziewczyn.

Saeki, Sakanaka, Suzuki, Seno...

I tyle. Nikogo [[Suzumiya Haruhi (PL) : Tom 4 - Przypisy#pomiędzy Suzuki i Seno|pomiędzy Suzuki i Seno]]. Suzumiya Haruhi zniknęła ze spisu klasowego. ''Kogo ty wogle szukasz? Taka osoba nie istnieje!'' Zdawały się krzyczeć kartki. Zamknęłem książke, a chwilę później oczy.

"...Kunikida, mam prośbę."

"Tak?"

"Uszczypnij mnie w policzek. Chce się obudzić."

"Jesteś pewien?"

Trzeba mu przyznać, że się przyłożył i uszczypnął mnie z całej siły. Bolało. Niestety, gdy otworzyłem oczy koszmar w postaci Asakury stojącej przede mną i lekko się uśmiechającej nadal trwał.

Co się tu do diaska dzieje?

Nagle sobie uświadomiłem że skupiłem na sobie uwagę całej klasy. Wszyscy patrzyli na mnie jakbym był starym kundlem cierpiącym na [[Suzumiya Haruhi (PL) : Tom 4 - Przypisy#Nosówka w postaci nerwowej|nosówkę nerwową]]. Nosz kura! Czemu? Przecież nie powiedziałem nic złego!

"W morde jeża!"

Zaczęłem pytać wszystkich wokół mnie o dwie rzeczy.

''Gdzie jest Suzumiya Haruhi?''

''Czy Asakura Ryouko nie przeniosła się do Kanady?''

"Nie wiem."

"Nie."

Odpowiedzi które otrzymywałem wcale mi nie pomagały. Jakby na czyjś znak, spowodowały że poczułem się słabo i zaczęło mi się kręcić w głowie. Musiałem wesprzeć się na pobliskiej ławce żeby zachować równowagę. Gdzieś głęboko we mnie bariera dzieląca mnie od szaleństwa zyskała kolejne pęknięcie.

Asakura chwyciła mnie za nadgarstek i przyjrzała mi się z uwagą. Słodki zapach jej włosów miał na mnie niemal narkotyczny wpływ.

"Wydaje mi się że powinieneś pójść do pielęgniarki. Wydaje mi się że to może być pierwszy objaw choroby. Nie masz przypadkiem gorączki?"

Nie ma mowy!

Chciałem krzyczeć że to nie ja jestem dziwny, tylko to co się wokół mnie dzieje!

"Puść mnie!"

Odepchnęłem dłoń Asakury i pobiegłem w kierunku wyjścia. Świerzbienie skóry zdawało się przenikać również do mojego mózgu. Nagły atak zachorowań. Niekonsekwencja w rozmowach z Taniguchim. Brak nazwiska Haruhi na liście. Pojawienie się Asakury... I że niby Haruhi znikła? Nikt jej nie pamięta? To niemożliwe! Przecież podobno cały świat się wokół niej kręci! Przypuszczam że są całe galaktyki powstałe tylko po to żeby ją zadowolić!

Bliski przewrócenia się, silnie odepchnęłem się nogami i na korytarzu wylądowałem niemal na czworakach.

Pierwsza rzecz która przyszła mi na myśl była twarz Nagato. Ona z pewnością będzie w stanie mi wytłumaczyć co się dzieje. W końcu to Nagato Yuki, wszechwiedzący obcy-android. Ona jest w stanie rozwiązać każdy problem. Wcale nie przesadziłbym mówiąc że bez niej nie mógłbym przeżyć.

Mam Nagato!

A ona bez wątpienia pomogłaby takiej osobie jak ja wydostać się z tak zagmatwanej sytuacji!

Klasa w której się uczyła była w zasięgu wzroku. Nawet nie musząc biec byłem tam już po kilku chwilach. Nie będąc w stanie myśleć o niczym innym otworzyłem drzwi i przemiotłem salę w poszukiwaniu znajomej, malutkiej, krótkowłosej postaci.

Nie ma jej.

Ale zbyt wcześnie by się poddawać, najprawdopodobniej na czas przerwy udała się do klubu poczytać. Nawet jeśli akurat nie było jej w klasie to zbyt wcześnie by oceniać że ona również zniknęła.

Następny w kolejce był Koizumi. Sala kółka literackiego była w starym skrzydle budynku, daleko stąd. Dalej nawet niż sale należące do klas jedenastych, gdzie mógłbym znaleźć Asahinę-san. Klasa 1-9 była ledwo piętro niżej. Koizumi Itsuki, proszę cie, bądź tam! Nie wyobrażam sobie sytuacji w której bardziej chciałbym zobaczyć twoją wiecznie uśmiechniętą twarz niż teraz.

Truchtem dobiegłem do klatki schodowej. Zbiegając po schodach przeskakiwałem po trzy stopnie naraz. Na dole od razu skierowałem się do klasy 1-9, która była na rogu budynku. Cały czas modliłem się żeby koleś supermocami tam był. Minęłem klasę 1-7. Potem 1-8, 1-9 powinna być tuż za...

"Co? Że jak?"

Zatrzymałem się. Powoli zdając sobie sprawę z tego co widzę, jeszcze raz sprawdziłem tabliczki wbite nad wejściami. Na lewo od klasy 1-8 była klasa 1-7. Na prawo od klasy 1-8 była...

Awaryjna klatka schodowa.

Nic poza tym.

"Tego to się nie spodziewałem..."

O Koizumim nie ma co tu wspominać.

Nie było całej klasy 1-9.

Teraz to dopiero byłem w niezłym bagnie.

Kto by pomyślał że z dnia na dzień może zniknąć cała sala? Nie jedna osoba, ale cała klasa została wymazana, a budynek zmniejszony. Nie ważne jak dobrych majstrów by wykorzystać nie dałoby się tego zrobić w jedną noc. I co się stało z uczniami?

Szok był tak wielki że straciłem poczucie czasu. Bóg jeden raczy wiedzieć jak długo stałem tam zanim lekkie uderzenie w plecy przywróciło mi zdolności motoryczne. Jak zza mgły słyszałem słowa nauczycielki biologii, która przypominała [[Suzumiya Haruhi (PL) : Tom 4 - Przypisy#Pianka|piankę yoyo]] tulącą podręczniki.

"Co ty tu jeszcze robisz? Lekcje się juz zaczęły! Wracaj do klasy!"

Musiałem przegapić dzwonek. Korytarze zdążyły już opustoszeć, a robrzmiewały na nich jedynie echa podniesionego głosu nauczyciela z klasy 1-7.

Niepewnie stojąc na nogach, odszedłem. Nadszedł czas na potwierdzenie znaków. Wygląda na to że sprawy już zaczęły toczyć się swoim biegiem. Ci, którzy nie powinni istnieć się pojawili, a ci którzy powinni być tu zniknęli. Wymiana Haruhi, Koizumiego i reszty klasy 1-9 na Asakurę wydaję się nieco niesprawiedliwa!

"Co jest kurna?"

Jeśli to nie ja zaczynałem wariować to reszta świata na pewno.

Czyja to sprawka?

Czy to ty za tym stoisz Haruhi?

Przez to wszystko popołudniowe lekcje przesiedziałem w stanie szoku. Wszystko co wchodziło jednym uchem, momentalnie ulatowało drugim, przez co żaden nowy skrawek wiedzy nie zdążył się zadomowić w mojej głowie. Zanim się obejrzałem skończyła się nawet godzina wychowawcza, a czas przestawił się na tryb "po szkole".

Bałem się. Głównym źródłem strachu nie była wbrew pozorom Asakura, która siedziała za mną spokojnie pisząc coś ołówkiem automatycznym, lecz jednoczesne zniknięcie zarówno Haruhi jak i Koizumiego. W dodatku zadawanie pytań dostarczało jedynie coraz więcej równie przygnębiających odpowiedzi. Ilekroć słyszałem słowa "Nie kojarzę." czułem jakbym zapadał się coraz bardziej w bagno. Byłem tak załamany że brakowało mi siły by choćby ruszyć tyłek z krzesła.

Taniguchi z Kunikidą poszli od razu do domów, z czego ten drugi jeszcze lekko się o mnie martwił. Asakura wyszła z klasy w akompaniamencie wesołego śmiechu kilku towarzyszących jej dziewczyn. Zdążyła jeszcze przed wyjściem spojrzeć na mnie wzrokiem wskazującym na szczere zaniepokojenie moim stanem. Aż mi się słabo zrobiło. Podejrzani. Oni wszyscy są podejrzani.

Niemalże siłą wyciągnięty przez chłopaków którzy mieli akurat [[Suzumiya Haruhi (PL) : Tom 4 - Przypisy#Dyżur|dyżur po lekcjach]] w końcu stanęłem w korytarzu, z plecakiem w dłoni.

Ale nie tu było moje miejsce po zajęciach.

Pełen najgorszych przeczuć zszedłem na pierwsze piętro. Tam zobaczyłem światło na końcu tunelu, zbawienie na które czekałem. Od razu ruszyłem galopem w jego kierunku.

"Asahina-san!"

Czyż może istnieć widok bardziej radosny niż ten? Z naprzeciwka szła moja boginii, moje lekarstwo na stres. Radości dodawała mi Tsuruya-san towarzysząca tej nieziemskiej piękności o dziecięcej twarzyczce. Radość mnie przepełniająca całkowicie zaślepiła mój zdrowy rozsądek.

Teraz sądze że powinienem był być nieco bardziej opanowany.

Podbiegłem do dwóch starszoklasistek z nieludzką prędkością i złapałem Asahinę-san za ramię. Jej oczy rozszerzyły się na mój widok.

"Ee-eh!"

Mimo wyraźnego szoku rysującego się na jej twarzy nie mogłem powstrzymać swojego słowotoku.

"Haruhi zniknęła! Cała klasa Koizumiego zmieniła się w [[Suzumiya Haruhi (PL) : Tom 4 - Przypisy#Widmowa Klasa|'Widmową Klasę']]! Nie udało mi się jeszcze znaleźć Nagato, ale Asakura wróciła, a szkoła zrobiła się dziwna! Ale ty nadal jesteś moją Asahiną-san, prawda?!"

Łup! To był odgłos torby i zestawu do kaligrafii wypadających Asahinie-san z rąk i uderzających o ziemię.

"Co? Aa, ee.. No.. Ale..."

"Czy jesteś Asahiną-san z przyszłości?"

"...Z przyszłości? O co ci chodzi? I prosze... puść mnie."

Czułem jak w moich wnętrznościach żołądek zawiązuje mi się na supeł. Asahina-san patrzyła na mnie niczym gazela widząca zbliżającego się tygrysa. Jej oczy wypełniał strach, a to był znak którego obawiałem się najbardziej.

Gdy tak zamarłem w szoku poczułem jak moje ramię wygina się w górę. Niepokojące trzaski dobiegły mnie z barku i łokcia. Ałć!.

"Chwileczkę, młody człowieku."

Tsuruya-san unieruchomiła moją ręke w chwycie rodem ze starożytnych sztuk walki.

"Dobrym pomysłem jest zastanowienie się przez chwilę zanim się na kogoś naskoczy. Spójrz tylko! Przez ciebie moja Mikuru się cała trzęsie!"

Wprawdzie głos był radosny, ale spojrzenie jej oczu było ostre niczym miecz. Spojrzałem na Asahinę-san, która wyraźnie się cofała z załzawionymi oczami.[[Image:Sh_v04c01_01.jpg|thumb|''Wprawdzie głos był radosny, ale spojrzenie jej oczu było ostre niczym miecz. Spojrzałem na Asahinę-san, która wyraźnie się cofała z załzawionymi oczami.'']]

"Jeśli jesteś nowym członkiem Fanklubu Mikuru, to muszę cię poinformować że istnieją pewne zasady młodzieńcze. Pomijanie ich nie zyska ci u mnie punktów."

Po raz kolejny dzisiaj przebiegł mnie psychologiczny odpowiednik ciarek.

"Tsuruya-san..." Przygnieżdżony w chwycie judo, ledwo wypowiadałem jakiekolwiek słowa.

Tsuruya-san spojrzała mi prosto w twarz, jakby pierwszy raz mnie widziała.

''Tsuruya-san, i ty też?''

"Chwila, skąd wiesz jak się nazywam? I kim ty właściwie jesteś? Znajomym Mikuru?"

Zobaczyłem wtedy to czego się tak obawiałem. Wciąż chowając się za Tsuruyą-san, Asahina-san przyjrzała mi się uważniej. I przecząco pokiwała głową.'''(!)'''

"N.. N... Nie znam go. Ee... Aa... Musiał mnie z kimś pomylić..."

Czując się jakbym oblał wszystkie przedmioty na koniec roku gdy już mój dziesiąty rok był tak blisko, zaczęło mi się robić ciemno przed oczami. Normalnie mógłbym bez mrugnięcia okiem przyjąć dowolną obelgę, niezależnie od kogo, ale Asahina-san jest wyjątkiem. Po jej słowach byłem bardziej zszokowany niż gdy moja kuzyka, w której w dzieciństwie się podkochiwałem, wpadła z jakimś chłopakiem.

Nie mogło być mowy o pomyłce skoro wołałem ją po nazwisku. Chyba że jest to Asahina-san z innego czasu... Już wiem! Jest jeden sposób żeby się upewnić czy to jest ta sama Asahina-san którą znam!

"Asahina-san."

Moją wolną reką wskazałem na moją klatkę piersiową. Moim jedynym wytłumaczeniem jest to że w tym momencie nie byłem w pełni sił umysłowych. Niemal bez udziału mózgu, moje usta wypowiedziały następującą kwestie.

"Powinnaś mieć gdzieś w tej okolicy znamię w kształcie gwiazdki. Masz je? Jeśli ci to nie przeszkadza, to chciałbym spraw--"

Zostałem uderzony w twarz z całej siły.

Przez Asahinę-san.

Moja wypowiedź zupełnie ogłupiła Asahinę-san, która z każdą chwilą robiła się coraz bardziej czerwona. Łzy stanęły jej w oczach, i jakby w zwolnionym tempie strzeliła mi prawym prostym w twarz. "...Uhh" Gdy odbiegała, z jej gardła wydobywało sie łkanie.

"Hej, Mikuru! Ehh.. A ty młody człowieku, trzymaj swóje perwersyjne odruchy na wodzy! Mikuru-chan jest bardzo wrażliwa! Jeśli jeszcze raz odważysz się jej coś zrobić to gorzko tego pożałujesz! Już ja się o to postaram!"

Wzmacniając na chwilę przed puszczeniem mnie swój uchwyt, Tsuruya podniosła torbę i zestaw do kaligrafii z podłogi i przyciskając je do piersi pobiegła za oddalającą się Asahiną-san.

"Mikuru, poczekaj chwilę! Mikuru--"

"..."

Gdy tak patrzyłem na nie ogłupiały, zmroziła mnie jedna myśl przebiegająca przez moją głowę.

''Teraz to już jest koniec.''

Jakie są szanse na to że przeżyje jutrzejszy dzień? Jeśli rozejdzie się po szkole wieść że doprowadziłem Asahinę-san do płaczu, to znajdzie sie niejeden chłopak który chętnie mi przylutuje. Choć gdybym był w ich sytuacji zrobiłbym to samo. Może najwyższy czas spisać testament?

Powoli kończyły mi się pomysły. Zadzwoniłem na komórkę Haruhi ale jedyne co usłyszałem to "Abonent niedostępny". Nie miałem zapisanego jej numeru domowego, a jako że nie było jej w spisie klasowym to nie miałem też gdzie go sprawdzić. Przez chwilę rozważałem pójście do niej do domu, ale szybko sobie uświadomiłem że nie mam pojęcia gdzie to jest. Jak by się tak zastanowić to wydaje się troche nie w porządku fakt że ja ją gościłem u siebie, ale nie zostałem zaproszony do niej. Szkoda że troche późno sobie to uświadomiłem.

Ignorując zniknięcie klasy 1-9, poszedłem do pokoju nauczycielskiego zapytać czy Koizumi albo Haruhi zgłaszali nieobecność. Jak było do przewidzenia odszedłem z kwitkiem. W tej szkole nie uczyła się żadna uczennica nazywająca się Suzumiya Haruhi. Nie przenosił się też do naszej szkoły, ani nie planował przenosić uczeń o imieniu Koizumi Itsuki. A przynajmniej tak mi powiedziano.

Doszedłem do ślepego zaułka.

Gdzie mogą być jakieś wskazówki? Czy to jest jakaś gra w chowanego zorganizowana przez Haruhi? Czy celem jest dotarcie tam gdzie udała sie zaginiona osoba? Ale po co by to było?

Rozważałem różne możliwości idąc. Dzięki uderzeniu Asahiny-san trochę się uspokoiłem. Nie było sensu się gorączkować. W takiej sytuacji najlepiej jest zachować spokój. Spokój.

"Prosze cię..." Wymamrotałem.

Pozostało mi jeszcze jedno źródło nadziei. To była ostatnia linia obrony, absolutna podstawa wszystkiego co pamiętałem. Jeśli i tu doznam porażki to koniec. Game Over.

Klub literacki, znajdujący się w starym budynku przeznaczonym na użytek kółek i klubów. Często potocznie zwany "Ruderą".

Jeżeli nie zastanę tam Nagato, to co mi pozostało?

Celowo zwolniłem tempo i spokojnie kierowałem się w stronę sali kółka. Bez pośpiechu. Po kilku chwilach stanąłem przed starymi, zużytymi drewnianymi drzwiami. Sprawdziłem swoje tętno kładąc ręke na piersi. Nie mogło być opisane jako normalne, ale w stosunku do tego co przeżywałem podczas przerwy obiadowej można je uznać za znaczącą poprawę. Możliwe że taki natłok anomalii stępił nieco moje odczucia. Teraz zostałem zapędzony w róg. Jedyna droga leżąca przede mną prowadziła przez drzwi do klubu. Stojąc przed wielką niewiadomą, przygotowałem się na najgorsze.

Zrezygnowałem z pukania i od razu szarpnięciem otworzyłem drzwi na ościerz.

"...!"

I zobaczyłem.

Drobniutką postać siedzącą na składanym krześle z książką rozłożoną na długim stole przed nią.

To była Nagato Yuki, patrząca prosto na mnie przez okulary. Z otwartymi ustami ze zdumienia, które było wyraźnie widoczne na jej twarzy.

"Choć ty tu jesteś..."

Wydałem z siebie westchnienie wyrażające na wpół ulgę, na wpół zrezygnowanie i zamknęłem za sobą drzwi. Nagato jak zwykle nawet się nie odezwała, ale wszelaka radość mogła się okazać przedwczesna. Nagato którą pamiętałem przestała nosić okulary po tym incydencie z Asakurą. Jednak ta siedząca tutaj miała na sobie szkła z oprawkami identycznymi jak niegdyś. Zastanowiłem się nad tym chwilę, ale według mnie wygląda lepiej bez okularów. Takie jest moje zdanie.

W dodatku wyraz jej twarzy się nie zgadzał. Dlaczego wyglądała jak twarz dziewczyny z Kółka Literackiego zaskoczonej nagłym pojawieniem sie ucznia którego nigdy wcześniej nie widziała? Skąd to zdziwienie? Przecież wyraz twarzy Nagato się nigdy nie zmieniał. Czy ona kiedykolwiek wyrażała jakiekolwiek emocje?

"Nagato..."

Mając świeżo w pamięci wnioski wyciągnięte po spotkaniu z Asahiną-san powstrzymałem chęć skoczenia i uściskania tej delikatnej dziewczyny. Zamiast tego podszedłem do stołu.

"Tak?"

Odpowiedziała, nie ruszając się z miejsca.

"Powiedz... Czy mnie znasz?"

Zacisnęła usta i poprawiła okulary. Potem nastała przedłużająca się cisza.

Byłem już gotów się poddać i zacząć szukać miejsca w którym mógłbym uciec od tego świata, gdy padła odpowiedź.

"Tak, znam cię."

Jej wzrok koncentrował się gdzieś na mojej klatce piersiowej. Poczułem jak rośnie we mnie nadzieja. Ta Nagato mogła być tą Nagato którą znam.

"Ja też cię znam. Lepiej niż można by przypuszczać. Zechcesz mnie wysłuchać?"

"..."

"Nie jesteś człowiekiem, ale organicznym androidem stworzonym przez kosmitów. Kilkakrotnie używałaś niesamowitych zdolności magicznych, jak chociażby samonaprowadzający się kij bejsbolowy'''(!)''', czy rozwiązanie sprawy Przestrzeni Jaskiniowego Świerszcza'''(!)'''..."

Im dłużej mówiłem, tym bardziej żałowałem że się wogóle odezwałem. Mina Nagato zaczęła się robić coraz bardziej niecodzienna. Jej oczy i usta były szeroko otwarte, a jej wzrok błądził gdzieś w okolicach moich ramion. Wydawała się bać spojrzeć mi prosto w twarz.

"...I to jesteś ty, jaką cię zawsze znałem. Mam rację?"

"Przepraszam."

Słowa Nagato sprawiły że zwątpiłem w poprawne funkcjonowanie moich uszu. Czemu Nagato miałaby przepraszać?

"Nie rozumiem. Wiem że jesteś z klasy 1-5. Widuje cię od czasu do czasu w szkole. Ale nie wiem nic więcej. To jest pierwszy raz gdy się do mnie odezwałeś."

Moja ostatnia ostoja nadziei okazała niczym dom zbudowany na grząskich piaskach. Na moich oczach zapadała się i rozsypywała w nicość.

"...Więc nie jesteś kosmitką? A imię Suzumiya Haruhi nic ci nie mówi?"

W zdumieniu, Nagato przekręciła głowę powtarzając słowo "kosmitka", jakby badając jego brzmienie.

"Nie." Odpowiedziała.

"Chwila!"

Na kim mógłbym polegać jeśli nie na Nagato? Byłem niczym pisklę jaskółki porzucone przez rodziców. Moją jedyną szansą na oddalenie wizji szaleństwa była jakaś reakcja z jej strony. Jak tak dalej pójdzie to skończe w wariatkowie.

"To niemożliwe!"

O nie, traciłem panowanie nad sobą. Mój umysł został pochłonięty przez chaos. Zamiast racjonalnych myśli miałem odpowiedniki różnokolorowych eksplozji latających jak szalone. Okrążając stół podszedłem do Nagato.

Jej blade palce zamknęły książke. Była gruba i w twardych okładkach, ale nie zauważyłem jej tytułu. Nagato wstała i cofnęła się o krok, jakby chcąc ode mnie uciec. Jej oczy przypominające parę wypolerowanych kamieni do [[Suzumiya Haruhi (PL) : Przypisy#Go (gra)|Go]] ruszały się po całym pokoju, ukazując niezdecydowanie.

Chwyciłem ją za ramiona. Tracąc samokontrolę nie brałem już pod uwagę zajścia z Asahiną-san. Myślałem tylko o tym żeby nie puścić Nagato. Obawiałem się że jeśli nie będe tak jej trzymał, to jak wszyscy moi przyjaciele wyślizgnie mi się między palcami. Nie chciałem tracić nikogo więcej.

Czując ciepło jej ciała przez szkolny mundurek mówiłem do niej, podczas gdy ona odwracała twarz tak, że widziałem tylko jej profil, otoczony krótkimi włosami niczym obraz ramką.

"Błagam cię, przypomnij sobie! Świat się zmienił z wczoraj na dziś! Haruhi została zamieniona na Asakurę! Kto stoi za tą podmianą? Jednostka Integracji Danych? Asakura została wskrzeszona, więc musisz coś wiedzieć! W końcu jesteście tym samym, prawda? Co tu się dzieje? Nawet jeśli będziesz musiała użyć skomplikowanych słów, to powinnaś móc mi to wytłumaczyć--"

''tak jak zawsze.'' To było to co chciałem powiedzieć, ale ogarnęło mnie uczucie jakby żołądek wypełniał mi płynny ołów.

Dlaczego ona reaguje tak... tak jak normalna osoba?

Oczy Nagato były mocno zaciśnięte, a jej blade niczym porcelana policzki zaczęły się rumienić. Z jej lekko rozchylonych ust dobywało sie pojękiwanie, podobne do delikatnych westchnień. I dopiero teraz uświadomiłem sobie że czuje drżenie jej delikatnych ramion w uścisku moich rąk. Drżała niczym szczeniak na mrozie. Do moich uszu doszedł jej łamiący się głos.

"Przestań..."

To mnie ocuciło. Już od jakiegoś czasu plecy Nagato stykały się ze ścianą. Innymi słowy nawet tego nie zauważając przyparłem ją do muru. Co ja wyprawiam? Zachowuje się niczym bandyta. Gdyby ktokolwiek teraz wszedł do sali to za pięć minut leżałbym skuty kajdankami, i byłby to dopiero początek moich problemów. Patrząc z boku wyglądam jak skurwiel który korzystając z sytuacji sam-na-sam atakuje łagodną dziewczynę.

"Przepraszam."

Podniosłem obie ręce do góry i poczułem jak opuszczają mnie siły.

"Nie chciałem cię zaatakować... Chciałem tylko coś potwierdzić..."

Kolana mi zmiękły. Przyciągnąłem do siebie najbliższe krzesło i opadłem na nie niczym jakiś mięczak wyciągnięty ze swojej skrupy. Nagato się nie ruszyła, cały czas opierając się plecami o ścianę. Prawdopodobnie mam wielkie szczęście że nie wybiegła z krzykiem na korytarz.

Rozejrzałem się raz jeszcze po pokoju. Teraz od razu zauważyłem różnicę między tym pomieszczeniem a bazą Brygady SOS. Pokój wypełniały rzędy półek z książkami i składanych krzeseł. Obrazu dopełniał prosty stół z stojącym na nim komputerem. Nie był to najnowszy model, który Haruhi wydębiła od Kółka Komputerowego. Ten był przynajmniej trzy generacje starszy. Daje to różnice mniej więcej taką jak między konną bryczką a bolidem Formuły 1.

Jak można było się spodziewać, brakowało Kapitańskiego Biurka, na którym stał stożek z napisem "Kapitan". Nieobecna była też lodówka i wieszaki z zestawem różnych kostiumów. Żadnych gier przyniesionych przez Koizumiego. Żadnej pokojówki. Żadnej wnuczki Świętego Mikołaja. Zupełnie nic.

"A niech to wszystko szlag!"

Schowałem głowę w dłoniach. Game Over! Jeśli to jest jakiś atak w moją psychikę to pogratulować wybitnego sukcesu! Ktokolwiek to zaplanował zasługuje na wyróżnienie. Wręczyłbym je osobiście. Tylko kto może za tym stać? Haruhi? Autonomiczne Jednostki Integracji Danych? Jakiś nowy przeciwnik który jeszcze się nie ujawnił?

Siedziałem tak przez kilka minut. Szukając czegoś co poprawi mi samopoczucie, podniosłem głowę.

Nagato, wciąż przyklejona do ściany wbiła swe [[Suzumiya Haruhi (PL) : Tom 4 - Przypisy#Heban|hebanowe]] oczy we mnie. Jej okulary były lekko przekrzywione. Mogę tylko dziękować niebiosom że oczy schowane za nimi nie ukazywały strachu, ale błyszczały niczym oczy siostry która przypadkiem poznaje swojego dawno zaginionego brata na ulicy. Wygląda na to że nie zamierza nikomu zgłaszać tego zajścia. Choć niewielka, była to moja jedyna pociecha w środku tego kataklizmu.

''Czemu nie usiądziesz?'' Moje usta już otworzyły się by wypowiedzieć te słowa, ale uświadomiłem sobie że zajęłem jej krzesło. Powinienem odstąpić jej to, czy rozłożyć jej inne? A, racja, ona może nie chcieć siedzieć koło mnie.

"Przepraszam."

Przepraszając po raz kolejny, wstałem. Chwyciłem jedno ze złożonych krzeseł i przeniosłem się na środek pokoju. Oceniwszy zdrową odległość od Nagato rozłożyłem je i usiadłem na nim, po raz kolejny chowając głowę w dłoniach.

To był zwykły, niewielki Klub Literacki. Jednego majowego dnia Haruhi zaciągnęła mnie tu niczym szalony robot przemysłowy i tak poznaliśmy Nagato. Pokój który wtedy zobaczyłem wyglądał zupełnie jak ten. Wtedy jedynym wyposażeniem były półki, krzesła, stół i Nagato. Od tamtego czasu pojawiło się tam dużo nowych rzeczy, tylko dlatego że Haruhi ogłosiła "Od dzisiaj to jest siedziba naszej Brygady!". Tak zyskaliśmy przenośny grzejnik, czajnik, gliniany garnuszek, lodówkę, komputer...

"Chwila."

Podniosłem głowę.

''Wróć. Jeszcze raz, co tu jest?''

Wieszak, bojler, dzbanek na herbatę, filiżanki, stare radio z odtwarzaczem kaset...

"Nie to."

''Czego nie było zanim pokój został bazą Brygady SOS, pojawiło się później, i znajduje się też tutaj?''

"Komputer!"

Zdecydowanie był to zupełnie inny model. Jedyny kabel plączący się po podłodze to kabel zasilający, więc prawdopodobnie nie ma połączenia z internetem. Jednak jest to jedyny przedmiot który zwrócił moją uwagę. Jeśli to byłaby gra w "znajdź różnicę" to komputer byłby prawidłową odpowiedzią.

Nagato wciąż stała. Jej oczy były wpatrzone we mnie już od dłuższego czasu, jakbym wymagał jej pełnej uwagi. Ale jak tylko spojrzałem na nią, od razu zaczęła wpatrywać się w podłogę. Przyglądając się uważniej, mogłem znowu zauważyć jak rumienieć wkrada się na jej policzki. ''Nagato... słuchaj. To do ciebie niepodobne! Nigdy nie odwracasz wzroku i nigdy się nie czerwienisz z zakłopotania!''

Może to było bezcelowe, ale wstając starałem się zachowywać spokojnie, żeby jej nie przestraszyć.

"Nagato."

Wskazałem na jednostkę centralną komputera.

"Mogę z niego skorzystać?"

Nagato była wyraźnie zaszokowana moją prośbą, ale po chwili szok ustąpił miejsca niepewności połączonej ze zdziwieniem. Jej oczy kilkakrotnie przeskakiwały między mną a komputerem. Wzięła głęboki oddech.

"Za chwilę."

Niezręcznie przesunęła krzesło przed stół, wcisnęła przycisk na jednostce centralnej i usiadła przed monitorem.

System operacyjny potrzebował tyle czasu na uruchomienie się ile kubek gorącej herbaty na ostygnięcie. W końcu gdy umilkły dźwięki przypominające grupę wiewiórek nadgryzającą korzenie drzewa Nagato zdecydowanie zaczęła robić coś myszką. Pewnie przenosić lub kopiować pliki. Prawdopodobnie było tam coś czym nie chciała się dzielić z innymi. Rozumiem co czuje. Też bym nie chciał aby ktokolwiek poznał zawartość mojego folderu MIKURU.

"Prosze."

Cichym głosem oznajmiła Nagato. Unikając patrzenia na mnie wstała i wróciła pod ścianę, gdzie stanęła niczym na straży.

"Przepraszam za kłopot."

Usadowiwszy się na krześle szybko zapatrzyłem się w ekran i wykorzystałem wszystkie znane mi techniki aby odszukać folder MIKURU i pliki strony Brygady SOS. Jednak moje barki przytłoczyło poczucie bezsensowności tego co robię.

"...Nie ma ich tu."

Choć próbowałem jak mogłem, nie udało mi się znaleźć jakichkolwiek wskazówek. Wyglądało na to że nie istniały żadne dowody na istnienie Suzumiyi Haruhi.

Przez chwilę zastanawiałem się co takiego mogła schować Nagato, ale czułem na sobie jej badawcze spojrzenie. Wszystko wskazywało na to że była gotowa wyciągnąć wtyczkę jeśli tylko pomyślałaby że jestem bliski odkrycia jej tajemniczych plików.

Wstałem.

Możliwe że na komputerze nie było żadnych wskazówek. Tak naprawdę to nie miałem nadziei że znajdę galerię fotosów Asahiny-san, ani stronę Brygady. Naprawdę to liczyłem na ukazanie się wiadomości z wskazówkami od Nagato, takiej jak pojawiła się gdy utkwiłem razem z Haruhi w Zamkniętej Przestrzeni. Cóż, nadzieja matką głupich jak widać.

"Przepraszam za całe to zamieszanie."

Powiedziałem zmęczonym głosem i skierowałem się do drzwi. ''Idę do domu. A potem idę spać.''

W tym momencie wydarzyło się coś niespodziewanego.

"Poczekaj."

Nagato wyciągnęła z półki kartkę papieru i stanęła przede mną z wahaniem. Z oczami utkwionymi w węźle mojego krawatu odezwała się.

"Jeśli by ci to odpowiadało..."

Wyciągnęła ręke.

"Weź to."

Kartka którą mi podała była czystym formularzem. Formularzem zapisania się do klubu.

Cóż.

Moge być jedynie wdzięczy że dzięki obcowaniu z Haruhi miałem już kontakt z wieloma przypadkami absurdu. W innym wypadku bez wątpienia w tej chwili szukałbym dobrego psychologa. Albo psychiatry.

Poddając analizie wydarzenia dzisiejszego dnia mam do wyboru dwa wnioski. Albo mój stan psychiczny osiągnął taki poziom szaleństwa że niedługo zacznie mi się wydawać że jestem cytryną, albo temu światu odbiło, jednak pierwszy z nich jest mało prawdopodobny. Zawsze to ja byłem głosem rozsądku, do tego stopnia że mogę się niemal uznać za ustatkowanego [[Suzumiya Haruhi (PL) : Tom 4 - Przypisy#Tsukkomi|tsukkomi]] komentującego wydarzenia codziennego życia. Hej, mogę nawet skomentować ten niezrównoważony świat, na przykład tak: ''Nandeyanen? / Że niby co?''

"..."

Zamlikłem, na wzór Nagato. Zrobiło się ozięble. W każdym ze znaczeń. Moja odwaga nie zawsze była prawdziwa, ale zawsze istnieje limit udawania.

Nagato stała się miłośniczką literatury w okularach. Asahina-san zmieniła się w nieznajomą z roku wyżej. Koizumi nigdy nie przeniósł się do North High i pewnie dalej uczył się gdzie indziej.

Co tu się do diaska dzieje?

Czy to znaczy że mam szansę zacząć wszystko od początku? Ale w takim wypadku chyba się komuś zegarek pośpieszył. Jeśli to byłby reset to powinienem się cofnąć do samego początku... a to by znaczyło powrót do rozpoczęcia pierwszego roku w szkole średniej. Nie mam pojęcia kto wcisnął feralny guzik który zrestartował świat, ale chciałbym mu zakomunikować że zmienianie samego otoczenia, bez doregulowania upływu czasu jest pierońsko dezorientujące. Wystarczy spojrzeć na mnie: jestem zupełnie zdezorientowany i zszokowany! Zdawało mi się że od tego była Asahina-san, a nie ja!

I gdzie jest ta trzecia dziewczyna? Gdzie jest ta wredota, żyjąca sobie spokojnie podczas gdy ja odchodzę od zmysłów w tym pokręconym miejscu?

''Gdzie jest Haruhi?''

''Gdzie ty jesteś?''

''Pokazuj się, no już! To wszystko jest pierońsko denerwujące!''

"...Cholera. Po kiego grzyba mam ciebie szukać?"

''A może rzeczywiście tu nie istniejesz? Co, Haruhi?''

''Przestań sobie jaja robić, co? Nie wiem czemu, ale nie moge wybić sobie z głowy przeświadczenia że moja historia nie może mieć ciągu dalszego jeśli się nie pojawisz! A wymuszanie tylko na mnie takich przygnębiajacych uczuć jest nieuczciwe! Co ty sobie wyobrażasz?''

Mając przed oczami wizję niewolników wtaczających ogromne głazy na wzniesienie by zbudować mauzoleum, spojrzałem na mroźne, lekko zachmurzone niebo z łącznika.

Formulaż zaszeleścił w mojej kieszeni.

Wróciwszy do swojego pokoju zostałem powitany przez Shamisena i moją siostrę. Moja siostrzyczka, śmiejąc się niewinnie, trzymała w ręku patyk z kulką puchu na końcu. Shamisen, rozłożony wygodnie na łóżku, był nią regularnie szturchany w głowę. Miał zmrużone oczy jakby był tym faktem poirytowany i od czasu do czasu podnosił łapę, aby bronić się przed atakami mojej siostry.

"O, wróciłeś~"

Moja siostra spojrzała na mnie z uśmiechem.

"Obiad jest już prawie gotowy. Obiad-''da-dek'', Shami~"

Shamisen podniósł głowę, ale po chwili ziewnął i wrócił do leniwego odpierania pacnięć puchową.

A no racja, pozostała mi jeszcze jedna szansa.

"Hej."

Chwyciłem narzędzie tortur z rąk mojej siostry i lekko uderzyłem ją nim w głowę.[[Image:Sh_v04c01_02.jpg|thumb|''Wróciwszy do swojego pokoju zostałem powitany przez Shamisena i moją siostrę.'']]

"Pamiętasz Haruhi? A może Asahinę-san? Nagato? Koizumiego? Pamiętasz jak graliśmy razem w baseball, albo jak kręciliśmy film?"

"Co~, Kyon-kun? O co ci chodzi~"

Wtedy wzięłem Shamisena na ręce.

"Od kiedy ten kot jest u nas? Skąd się tu wziął?"

Oczy mojej siostry urosły do rozmiarów spodków

"Hmmm... Od miesiąca. To ty go tu przyniosłeś, pamietasz? Wzięłeś go do przyjaciela który wyjechał za granicę. Prawda Shami~?"

Wyrwawszy mi z rąk trójkolorowego kocura, moja siostra zaczęła z uczuciem wtulać się w niego policzkiem. Shamisen z wpół zmrużonymi oczami spojrzał na mnie z miną wyrażającą całkowitą rezygnację.

"Oddawaj go."

Chwyciłem kota spowrotem. Zaczęły mu drgać wąsy, prawdopodobnie ze zirytowania. Też nie chciałbym być traktowany jak towar na straganie. ''Sory, zrekompensuje ci to podwójną porcją karmy.''

"Muszę z nim porozmawiać. W cztery oczy więc będziesz musiała wyjść. Teraz."

"Hej, też chce porozmawiać. To nie fair, Kyon-kun! Eee.. bedziesz rozmawiał z Shamim? Na poważnie? Naprawdę?"

Nie odpowiadając na padające pytania, podniosłem moją siostrzyczkę za pas i wystawiłem ją za drzwiami. "I nie waż mi się tu wchodzić!" Po tym szorstkim ostrzeżeniu zamknęłem za sobą drzwi.

"Mamoo~, Kyon-kun chyba mózg się zagotował!"

Usłyszałem zza drzwi, gdy moja siostra schodziła na dół. Obawiam się tylko że mogło w tym być troche prawdy.

"No więc, Shamisen."

Usiadłem po turecku przed tym kocurem z futrem będącym mieszaniną plam w trzech kolorach i zaczęłem do niego mówić.

"Kiedyś kazałem ci się nie odzywać bez względu na okoliczności. Ale teraz się z tego wycofuje. Szczerze mówiąc to twoja przemowa w tej chwili zdecydowanie mnie uspokoi. Wieć prosze bardzo. Powiedz coś. Cokolwiek. Nawet filozofia czy biologia, jeśli chcesz. Nawet jeśli jest to trudne do zrozumienia. Proszę, przemów!"

Shamisen spojrzał na mnie ze znudzeniem i jakby nie miał nic lepszego do roboty, zaczął lizać swoje futro.

"...Czy rozumiesz co mówie? Może nie potrafisz mówić, ale dalej rozumiesz ludzką mowę? To może tak, prawa łapka to tak, a lewa to nie."

Podstawiłem mu dłoń pod nos. Shamisen przez chwilę wąchał moje palce, ale jak można było przewidzieć po chwili wrócił do lizania futra, nie dając żadnych oznak zrozumienia.

''No coż, to chyba normalne.''

Ten kot przemówił tylko raz, kiedy kręciliśmy film, ale nawet wtedy nie trwało to długo. Jak tylko przestaliśmy kręcić, powrócił on do bycia normalnym kotem. Dachowcem jakich wszędzie pełno i które mogą być skojarzone z takimi czasownikami jak jeść, spać i bawić się.

''Wiem jedno. W tym świecie koty nie mówia.''

"Czy to nie normalne?"

Wyczerpany, padłem na plecy. Leżąc tak, przeciągnęłem się, rozprostowując ręce i nogi. Koty nie mówią. Więc dziwne było kiedy Shamisen przemówił, a nie teraz. Ale czy na pewno?

Chciałbym być kotem. Wtedy mógłbym przestać tak się zastanawiać i zamartwiać. Mógłbym żyć polegając tylko na instynkcie.

Leżałem tak aż moja siostra wróciła zawołać mnie na obiad.
<noinclude>

{| border="1" cellpadding="5" cellspacing="0" style="margin: 1em 1em 1em 0; background: #f9f9f9; border: 1px #aaaaaa solid; padding: 0.2em; border-collapse: collapse;"
|-
| Powrót do [[Suzumiya Haruhi ~Polski~|strony głównej]]
| Poprzedni rozdział ([[Suzumiya Haruhi (PL) : Tom 4 - Prolog|Prolog]])
| Następny [[Suzumiya Haruhi (PL) : Tom 4 - Rozdział 2|rozdział (2)]]
|-
|}
</noinclude>

Suzumiya Haruhi (PL) : Tom 4 - Przypisy

2008-05-02T21:50:35Z

Mareviq: additional entry for upcoming vol4 ch1 translation update