http://www.baka-tsuki.org/project/api.php?action=feedcontributions&feedformat=atom&user=Morris
Baka-Tsuki - User contributions [en]
2026-05-05T03:28:04Z
User contributions
MediaWiki 1.43.1
http://www.baka-tsuki.org/project/index.php?title=Gekkou_~Brazilian_Portuguese~&diff=284602
Gekkou ~Brazilian Portuguese~
2013-09-06T15:45:17Z
<p>Morris: </p>
<hr />
<div>A Série Gekkou também está disponível nas seguintes línguas:<br />
*[[Gekkou|English (Inglês)]]<br />
*[[Gekkou_Tiếng_Việt|Tiếng Việt (Vietnamita)]]<br />
*[[Gekkou_Español|Español (Spanish)]]<br />
*[[Gekkou_~_Myanmar|ျမန္မာ (Mianmar)]]<br />
<br />
[[Image:Gekkou.jpg|thumb|Cover|250px]]<br />
<br />
Gekkou (月光 "Luar") é uma light novel escrita pelo Natsuki Mamiya e com ilustrações do Shiromiso.<br />
<br />
==Sinopse==<br />
Gekkou, ou "Luar", é sobre a relação peculiar entre um garoto cínico e uma garota perfeita.<br />
<br />
Esse garoto cínico é o Nonomiya que vive seus dias em tédio, tendo como refúgio da sua vida tediosa somente a sua imaginação. Em um dia fatídico ele acaba encontrado no chão o caderno da famosa beldade Youko Tsukimori. De dentro dele surgiu um pedaço de papel com o título inesperado de "Receita de Assassinato". Seu interesse surgiu e imediatamente guardou aquilo no seu bolso, apenas para descobrir que a receita prometida continha somente cenários que podiam ou não levar a morte, algo que não podia nem ao menos ser chamado de plano.<br />
<br />
Quando ele pergunta a ela sobre isso no dia seguinte, ela ainda não havia perdido nada. Mas então, seu pai morre. Um acidente...<br />
<br />
==Introdução dos Personagens==<br />
<div><br />
<div style="float: left; width: 350px; margin: 5px 20px;"><br />
<b>Nonomiya</b><br />
[[Image:Gekkou_Nonomiya.jpg|left|link=]]<br />
Um garoto cínico e pouco sincero que deseja sair do seu dia-a-dia tedioso.<br />
</div><br />
<div style="float: left; width: 350px; margin: 5px 20px;"><br />
<b>Youko Tsukimori</b><br />
[[Image:Gekkou_Tsukimori.jpg|left|link=]]<br />
Uma garota misteriosa que aparenta ser a personificação da perfeição, dotada com uma beleza marcante e notas excelentes. Um dia ela começa a demonstrar interesse pelo Nonomiya, mas...<br />
</div><br />
<br style="clear: both;" /><br />
<div style="float: left; width: 350px; margin: 5px 20px;"><br />
<b>Chizuru Usami</b><br />
[[Image:Gekkou_Usami.jpg|left|link=]]<br />
Uma garota sincera e colega de classe do Nonomiya. Parece que ela é atraída por ele...?<br />
</div><br />
<div style="float: left; width: 350px; margin: 5px 20px;"><br />
<b>Mirai Samejima</b><br />
[[Image:Gekkou_Mirai.jpg|left|link=]]<br />
Uma mulher que trabalha no mesmo lugar que o Nonomiya e que, de acordo com ela, é uma estudante de universidade. Embora ela tenha uma boa aparência, sua personalidade abrasiva e egoísta faz com que seja difícil de se aproximar dela.<br />
</div><br />
<br style="clear: both;" /><br />
<div style="float: left; width: 350px; margin: 5px 20px;"><br />
<b>Konan</b><br />
[[Image:Gekkou_Konan.jpg|left|link=]]<br />
Um detetive da polícia que parece frívolo como ele aparenta ser. Um incidente liga sua vida com a do Nonomiya e isso marca o início de uma rivalidade peculiar.<br />
</div><br />
<br style="clear: both;" /><br />
</div><br />
<br />
== Tradução ==<br />
'''Formato Padrão (Todos os capítulos, depois de editados, deverão estar seguindo as regras abaixo).'''<br />
*[[Format_guideline|General Format/Style Guideline]]<br />
<br />
'''Registro'''<br />
*Para todos aqueles que desejam traduzir algum capítulo de Gekkou, façam o registro nessa [[Gekkou Portuguese:Registro|página]]. <br />
<br />
== Atualizações ==<br />
* 19 de Março, 2013 - Notas da Autora completo.<br />
* 18 de Março, 2013 - Confissão completo.<br />
* 08 de Janeiro, 2012 - Viver completo.<br />
* 11 de Julho, 2011 - Página criada e Receita de Assassinato adicionado.<br />
<br />
==Gekkou==<br />
<br />
*[[Gekkou:Volume 1 Ilustrações|Ilustrações]]<br />
*[[Gekkou:Volume 1 Receita de Assassinato|Receita de Assassinato]]<br />
*[[Gekkou:Volume 1 Viver|Viver]]<br />
*[[Gekkou:Volume 1 Confissão|Confissão]]<br />
*[[Gekkou:Volume 1 Na Lanchonete|Na Lanchonete]] ~25%<br />
*Chocolate Amargo<br />
*Doces Pesadelos<br />
*Laranja & Vinho<br />
*O Tigre do Cigarro<br />
*Hesitação<br />
*Adeus<br />
*Luar<br />
*[[Gekkou:Volume 1 Notas do Autor|Notas da Autora]]<br />
<br />
==Side Stories==<br />
* [[Gekkou:Algumas Observações Sobre um Resfriado|Algumas Observações Sobre um Resfriado]] ~1%<br />
* Lua Crescente que Odeia Perder<br />
<br />
==Staff do Projeto==<br />
<br />
*Administrador do Projeto:<br />
*Supervisor do Projeto: <br />
<br />
===Tradutores===<br />
:*[[user:Minimim|Minimim]]<br />
:*[[user:Saymon|Saymon]]<br />
<br />
===Editores===<br />
:*[[User:Imoutolover|Imoutolover]]<br />
:*[[User:Saymon|Saymon]]<br />
<br />
== Informações sobre a Série ==<br />
<br />
* Volume 1 - 月光 (September 10, 2010, ISBN 978-4048687225)<br />
<br />
[[Category:Brazilian Portuguese]]</div>
Morris
http://www.baka-tsuki.org/project/index.php?title=Gekkou_~_(Spanish)&diff=284601
Gekkou ~ (Spanish)
2013-09-06T15:44:44Z
<p>Morris: </p>
<hr />
<div>[[Image:Gekkou.jpg|thumb|Cubierta|250px]]<br />
<br />
Gekkou también esta disponible en los siguientes idiomas:<br />
*[[Gekkou|English (Ingles)]]<br />
*[[Gekkou_~Brazilian_Portuguese~|Português do Brasil (Portugués Brasileño)]]<br />
*[[Gekkou_Tiếng_Việt|Tiếng Việt (Vietnamita)]]<br />
*[[Gekkou_~_Myanmar|ျမန္မာ (Birmania)]]<br />
<br />
Gekkou (月光 "Luz de la luna") es una novela ligera escrita por Natsuki Mamiya e ilustrada por Shiromiso.<br />
<br />
==Sinopsis de la historia==<br />
Gekkou, o "Luz de la luna", trata de la peculiar relación entre un chico cínico y una chica perfecta.<br />
<br />
Dicho chico cínico es Nonomiya, que se pasa los días en aburrimiento, refugiándose de su teduosa vida en su imaginación. Un día, encuentra el cuaderno de la muy rumoreada y bella Youko Tsukimori, tirado en el suelo. Sobresaliendo de este se encuentra un trozo de papel, que tiene el inesperado título "Receta de Homicidio". Ya que esto enciende su interés, él lo guarda rápidamente en su bolsillo, pero resulta, que la prometedora receta no contiene nada mas que escenarios que pueden o pueden no llevar a accidentes mortales, ni siquiera digna de ser llamada un plan.<br />
<br />
Cuando la pregunta tentativamente al día siguiente acerca de la receta, ella no ha perdido nada. Pero entonces su padre muere. Un accidente...<br />
<br />
==Introducción de los personajes==<br />
<div><br />
<div style="float: left; width: 350px; margin: 5px 20px;"><br />
<b>Nonomiya</b><br />
[[Image:Gekkou_Nonomiya.jpg|left|link=]]<br />
Un chico cínico y terco, que desea escapar de su aburrida vida cotidiana.<br />
</div><br />
<div style="float: left; width: 350px; margin: 5px 20px;"><br />
<b>Youko Tsukimori</b><br />
[[Image:Gekkou_Tsukimori.jpg|left|link=]]<br />
Una misteriosa chica, que parece ser la personificación de la perfección, dotada con excepcional belleza y notas excelentes. De repente un día, empieza a tener interes en Nonomiya, pero... <br />
</div><br />
<br style="clear: both;" /><br />
<div style="float: left; width: 350px; margin: 5px 20px;"><br />
<b>Chizuru Usami</b><br />
[[Image:Gekkou_Usami.jpg|left|link=]]<br />
Una chica franca, compañera de clase de Nonomiya. Parece que él le gusta...?<br />
</div><br />
<div style="float: left; width: 350px; margin: 5px 20px;"><br />
<b>Mirai Samejima</b><br />
[[Image:Gekkou_Mirai.jpg|left|link=]]<br />
Trabaja en el mismo sitio que Nonomiya y pretende ser un estudiante universitario. Aunque es guapa, su abrasiva y egocéntrica personalidad hace el acercarse a ella difícil.<br />
</div><br />
<br style="clear: both;" /><br />
<div style="float: left; width: 350px; margin: 5px 20px;"><br />
<b>Konan</b><br />
[[Image:Gekkou_Konan.jpg|left|link=]]<br />
Un detective que es tan frívolo como parece. Un accidente vincula su vida con la de Nonomiya y marca el inicio de una rivalidad única. <br />
</div><br />
<br style="clear: both;" /><br />
</div><br />
<br />
== Traducción ==<br />
=== [[Gekkou:Página de Registro|Registro]] ===<br />
<br />
Aquellos que deseen contribuir se les pide notificar a un Supervisor a través del [foro de traducción]<!-- Link to the forum thread will be added if present -->.<br /><br /><br />
'''Los traductores requieren [[Gekkou:Página de Registro|registrar]] los capitulos en los que estan trabajando.'''<br /><br />
<br />
=== '''Estándares del Formato''' ===<br />
<br />
'''Cada capítulo (después de la edición) debe ajustarse a los puntos acordados que se destacan en las siguientes pautas'''<br />
*[[Format_guideline|General Format/Style Guideline]] (Inglés)<br />
<br />
== Actualizaciones ==<br />
* 17 de septiembre 2012 - Página creada, inicio del proyecto<br />
<br />
==Gekkou ==<br />
<br />
*[[Gekkou:Volumen 1 Ilustraciones|Ilustraciones]]<br />
*[[Gekkou:Volumen 1 Receta de Asesinato|Receta de Asesinato]] <br />
*[[Gekkou:Volumen 1 Vivir|Vivir (1/2)]]<br />
*[[Gekkou:Volumen 1 Confesión|Confesión (1/3)]]<br />
*[[Gekkou:Volumen 1 En el Café|En el Café]]<br />
*[[Gekkou:Volumen 1 Chocolate Amargo|Chocolate Amargo]]<br />
*[[Gekkou:Volumen 1 Dulce Pesadilla|Dulce Pesadilla]]<br />
*[[Gekkou:Volumen 1 Naranja & Vino|Naranja & Vino]]<br />
*[[Gekkou:Volumen 1 Tigre de Cigarillo|Tigre de Cigarillo]]<br />
*[[Gekkou:Volumen 1 Vacilación|Vacilación]]<br />
*[[Gekkou:Volumen 1 Adiós | Adiós]]<br />
*[[Gekkou:Volumen 1 Luz de la Luna|Luz de la Luna]]<br />
*[[Gekkou:Volumen 1 Epílogo|Epílogo]]<br />
<br />
==Personal==<br />
<br />
*Administrador del proyecto:<br />
*Supervisor del proyecto: [[user:Dexios|Dexios]]<br />
<br />
===Traductores===<br />
:* [[user:Dexios|Dexios]]<br />
<br />
===Redactores===<br />
<br />
<br />
== Información sobre la serie ==<br />
<br />
* Volume 1 - 月光 (September 10, 2010, ISBN 978-4048687225)<br />
<br />
[[Category:Dengeki Bunko]]<br />
[[Category:Oneshot]]<br />
[[Category:Alternative Languages]]<br />
[[Category:Spanish]]</div>
Morris
http://www.baka-tsuki.org/project/index.php?title=Gekk%C3%B4_~_Fran%C3%A7ais&diff=284598
Gekkô ~ Français
2013-09-06T15:40:18Z
<p>Morris: </p>
<hr />
<div>[[Image:Gekkou.jpg|thumb|Couverture|250px]]<br />
<br />
<br />
Gekkô est également disponible dans les langues suivantes :<br />
*[[Gekkou|English (Anglais)]]<br />
*[[Gekkou_~Brazilian_Portuguese~|Português do Brasil (Portugais du Brésil)]]<br />
*[[Gekkou_Español|Español (Espagnol)]]<br />
*[[Gekkou_Tiếng_Việt|Tiếng Việt (Vietnamien)]]<br />
*[[Gekkou_~_Myanmar|ျမန္မာ (Birmanie)]]<br />
Gekkô (月光 "Clair de lune") est un light novel écrit par Natsuki Mamiya et illustré par Shiromiso.<br />
<br />
==Synopsis==<br />
Gekkô, ou "Clair de lune", narre les relations alambiquées entre un garçon cynique et une fille parfaite.<br />
<br />
Le garçon cynique s'appelle Nonomiya, il passe ses journées à s'ennuyer, prenant alors refuge dans son imagination. Un jour, il tombe sur le cahier de la beauté dont tout le monde parle, Yôko Tsukimori, trônant sur le sol. De ce cahier dépasse un bout de papier avec une inscription pour le moins étrange : "Recettes de meurtres". Piqué par sa curiosité, il enfonce immédiatement ce dernier dans sa poche, avant de se rendre compte qu'il ne contient en réalité que des scénarios pouvant mener, ou pas, à la mort, ne ressemblant ni de près ni de loin à de véritables plans élaborés.<br />
<br />
Quand il tente de lui poser la question le lendemain, elle prétend n'avoir rien perdu. Mais alors, son père meurt. Un accident semble-t-il...<br />
<br />
==Présentation des personnages==<br />
<div><br />
<div style="float: left; width: 350px; margin: 5px 20px;"><br />
<b>Nonomiya</b><br />
[[Image:Gekkou_Nonomiya.jpg|left|link=]]<br />
Un garçon obstiné et cynique qui rêve de pouvoir s'échapper de son morne train-train quotidien.<br />
<br />
</div><br />
<div style="float: left; width: 350px; margin: 5px 20px;"><br />
<b>Yôko Tsukimori</b><br />
[[Image:Gekkou_Tsukimori.jpg|left|link=]]<br />
Une fille mystérieuse qui semble être l'incarnation de la perfection, dotée d'une beauté à couper le souffle et d'une grande intelligence. Un jour, elle commence soudain à témoigner de l'intérêt pour Nonomiya, mais...<br />
</div><br />
<br style="clear: both;" /><br />
<div style="float: left; width: 350px; margin: 5px 20px;"><br />
<b>Chizuru Usami</b><br />
[[Image:Gekkou_Usami.jpg|left|link=]]<br />
Une camarade de classe de Nonomiya qui n'y va pas par quatre chemins. Elle semble être attirée par ce dernier...?<br />
</div><br />
<div style="float: left; width: 350px; margin: 5px 20px;"><br />
<b>Mirai Samejima</b><br />
[[Image:Gekkou_Mirai.jpg|left|link=]]<br />
Une collègue de travail de Nonomiya qui prétend être à l'université. Même si elle est assez jolie, son caractère désagréable et égocentrique la rend difficile d'approche.<br />
</div><br />
<br style="clear: both;" /><br />
<div style="float: left; width: 350px; margin: 5px 20px;"><br />
<b>Konan</b><br />
[[Image:Gekkou_Konan.jpg|left|link=]]<br />
Un détective de police aussi excentrique que son apparence le laisse entendre. Un incident va lier sa vie à celle de Nonomiya et va marquer le début d'une rivalité singulière.<br />
</div><br />
<br style="clear: both;" /><br />
</div><br />
<br />
== Règles de Traduction ==<br />
<br />
'''Cette partie doit être lue par tous les traducteurs et éditeurs du projet.'''<br />
<br />
=== [[Gekkô : Enregistrement|Enregistrement]] ===<br />
<br />
=== Forme ===<br />
<br />
'''Chaque chapitre doit se conformer aux règles ci-dessous après édition :'''<br />
*[[Traduction Anglais/Français|Traduction Anglais/Français]]<br />
*[[Usage du Wiki|Usage du Wiki]]<br />
*[[Format_guideline|General Format/Style Guideline]] (Anglais - Techniques avancées)<br />
'''La traduction est de l'Anglais au Français.'''<br />
<br />
=== Feedback ===<br />
'''Une remarque ou un remerciement ? Voir le sujet sur le [http://www.baka-tsuki.org/forums/viewtopic.php?f=65&t=5784 forum].'''<br />
<br />
== Mises à jour ==<br />
*31 août 2013 : Chapitre 7<br />
*27 juillet 2013 : Chapitre 6<br />
*30 juin 2013 : Chapitre 5<br />
*15 juin 2013 : Chapitre 4<br />
*29 mai 2013 : Chapitre 2 et 3<br />
*04 mai 2013 : Chapitre 1<br />
*01 avril 2013 : Création de la page<br />
<br />
==<span id="_by">''Gekkô'' par Natsuki Mamiya</span>==<br />
<br />
*[[Gekkô : Illustrations|Illustrations]]<br />
*[[Gekkô : Recettes de meurtres|Recettes de meurtres]]<br />
*[[Gekkô : Vie|Vie]]<br />
*[[Gekkô : Déclaration d'amour|Déclaration d'amour]]<br />
*[[Gekkô : Dans le café|Dans le café]]<br />
*[[Gekkô : Chocolat amer|Chocolat amer]]<br />
*[[Gekkô : Doux cauchemar|Doux cauchemar]]<br />
*[[Gekkô : Orange & vin|Orange & vin]]<br />
*[[Gekkô : Cigarette tigre|Cigarette tigre]]<br />
*[[Gekkô : Hésitation|Hésitation]]<br />
*[[Gekkô : Au revoir|Au revoir]]<br />
*[[Gekkô : Clair de lune|Clair de lune]]<br />
*[[Gekkô : Postface|Postface]]<br />
<br />
==Histoires courtes==<br />
*[[Gekkô : Quelques observations concernant le rhume|Quelques observations concernant le rhume]]<br />
*[[Gekkô : La volonté acharnée du croissant de lune|La volonté acharnée du croissant de lune]]<br />
<br />
==Staff==<br />
===Traducteur===<br />
:*[[User:Hunk|Hunk]] <br />
<br />
===Éditeur===<br />
:*<br />
<br />
== Parution ==<br />
<br />
* Volume 1 - 月光 (10 septembre 2010, ISBN 978-4048687225)<br />
<br />
[[Category:Dengeki Bunko]]<br />
[[Category:Oneshot]]<br />
[[Category:French]]</div>
Morris
http://www.baka-tsuki.org/project/index.php?title=Gekkou_~_Myanmar&diff=284597
Gekkou ~ Myanmar
2013-09-06T15:37:23Z
<p>Morris: </p>
<hr />
<div>[[Image:Gekkou.jpg|thumb|Cover|250px]]<br />
<br />
Gekkou ကုိ ေအာက္ပါဘာသာစကားမ်ားျဖင့္ ဖတ္ရႈႏုိင္သည္။ <br />
<br />
*[[Gekkou_~Brazilian_Portuguese~|Português do Brasil (ဘရာဇီးႏုိင္ငံသုံး ေပၚတူဂီ ဘာသာစကား)]]<br />
*[[Gekkou|English (အဂၤလိပ္)]]<br />
*[[Gekkou_~_Myanmar|Myanmar (ျမန္မာ)]]<br />
*[[Gekkou_Español|Español (စပိန္)]]<br />
*[[Gekkou_Tiếng_Việt|Tiếng Việt (ဗီယက္နမ္)]]<br />
*[[Gekkô ~ Français|Français (ျပင္သစ္)]]<br />
<br />
<br />
Gekkou (月光 "လေရာင္") သည္ Natsuki Mamiya (間宮夏生) ေရးသားထားေသာ ဝတၳဳျဖစ္ျပီး သရုပ္ေဖာ္ပန္းခ်ီကုိမူ Shiromiso (白味噌) မွ ေရးဆြဲထားသည္။<br />
<br />
<br />
==ဇာတ္လမ္း အက်ဥ္းခ်ဳပ္==<br />
<br />
<br />
Gekkou, သုိ ့မဟုတ္ "လေရာင္" သည္ သံသယဝင္တက္လြန္းေသာ ေယာက်ၤားေလးႏွင့္ ျပီးျပည့္စုံလြန္းသည့္ မိန္းကေလးတုိ ့အၾကား ထူးျခားသည့္ ဆက္ဆံေရးကို ေဖာ္ျပထားသည့္ ဝတၳဳတစ္ပုဒ္ ျဖစ္သည္။ Nonomiya သည္ တေန ့လုံး အခန္းထဲတြင္ ပ်င္းရိစြာ အခ်ိန္ျဖဳန္းေနေသာ ေကာင္ေလး တစ္ေယာက္ ျဖစ္ျပီး သူဘဝ တစ္ခုလုံးကို စိတ္ကူးယဥ္ေနျခင္းျဖင့္ အခ်ိန္ကုန္ေနသူ တစ္ဦးျဖစ္သည္။<br />
တေန ့တြင္ေတာ့ Tsukimori Youko ဟုေခၚသည့္ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ ေျမေပၚသုိ ့ျပဳတ္က်သြားသည့္ ထူးဆန္းသည့္ မွတ္စုစာအုပ္တစ္အုပ္ ေကာက္ယူျခင္းမွ စတင္ခဲ့ပါသည္။ သူ စိတ္ဝင္စားသျဖင့္ ခ်က္ခ်င္းပင္ သူ ့အိတ္ကပ္ထဲတြင္ ထည့္လုိက္ျပီး ေနာက္ပုိင္းတြင္ ထုိစာရြကက္ုိ ထုတ္ၾကည့္ေသာအခါ လူတစ္ေယာက္ကုိ သတ္ျဖတ္နည္းမ်ား ပါဝင္သည့္ "လူသတ္နည္း" အမည္ရသည့္ စာရြက္အပုိင္းတစ္ခု အေၾကာင္းသိရသည္။ သုိ ့ေသာလည္း ထုိလူသတ္နည္းမွာ လူတစ္ေယာက္ကုိ အမွန္တကယ္ သတ္ျဖတ္ရေအာင္ အထိ ျပည့္စုံလွသည္ မဟုတ္ေပ။<br />
<br />
<br />
ေနာက္တေန ့ သူ မသကၤာသာျဖင့္ သူမကုိ ေမးေသာအခါ သူမ မွ မည္သည့္အရာမွ မေပ်ာက္ေၾကာင္း ျပန္ေျဖသည္။ ထုိေနာက္ သူမ အေဖတစ္ေယာက္ မေတာ္တဆမႈ တစ္ခုေၾကာင့္ ဆုံးပါးသြားေသာအခါ ... .<br />
<br />
==ဇာတ္ေကာင္ မိတ္ဆက္ ==<br />
<br />
<br />
<div><br />
<div style="float: left; width: 350px; margin: 5px 20px;"><br />
<b>Nonomiya</b><br />
[[Image:Gekkou_Nonomiya.jpg|left|link=]]<br />
စိတ္ႏွစ္ခြ ျဖင့္ သံသယ ဝင္တက္ျပီး ပ်င္းရိစရာေကာင္းေသာ ေန ့စဥ္ဘဝမွ လြတ္ေျမာက္လုိသည့္ လူငယ္တစ္ဦး<br />
<br />
</div><br />
<div style="float: left; width: 350px; margin: 5px 20px;"><br />
<b>Youko Tsukimori</b><br />
[[Image:Gekkou_Tsukimori.jpg|left|link=]]<br />
ျပီး့ျပည့္စုံလွျပီး လွ်ိဝွက္ဆန္းၾကယ္လွသည့္ မိန္းကေလး တစ္ဦး ၊ လွပတင့္တယ္ျခင္း မွ ပံပုိးျပီး စာေတာ္ျခင္းမွလည္း ထပ္ဆင့္ထားသည့္ ေက်ာင္းသူ တစ္ဦး ၊ တေန ့တြင္ သူမ Nonomiya အေပၚ စိတ္ဝင္စားလာေသာ္လည္း....<br />
</div><br />
<br style="clear: both;" /><br />
<div style="float: left; width: 350px; margin: 5px 20px;"><br />
<b>Chizuru Usami</b><br />
[[Image:Gekkou_Usami.jpg|left|link=]]<br />
Nonomiya ၏ အတန္းေဖာ္ တစ္ဦးျဖစ္ကာ ရုိးရွင္း လွသည့္ ေက်ာင္းသူ တစ္ဦး ၊ သူမမ်ား သူ ့ကုိ စြဲလန္းေနတာလား?<br />
</div><br />
<div style="float: left; width: 350px; margin: 5px 20px;"><br />
<b>Mirai Samejima</b><br />
[[Image:Gekkou_Mirai.jpg|left|link=]]<br />
Nonomiya အလုပ္မွ စီနီယာ တစ္ဦးျဖစ္ကာ ကိုယ္ကုိယ္ကုိ တကၠသုိလ္ေက်ာင္းသူဟု ေျပာေလ့ရွိသူ ၊ ရုပ္ေခ်ာေသာ္လည္း တကုိယ္ေကာင္းဆန္ဆန္ႏွင့္ ဘုကလန္ ့ျဖစ္မႈတုိ ့ေၾကာင့္ ေပါင္းရသင္းရ ခက္ခဲသူ။<br />
</div><br />
<br style="clear: both;" /><br />
<div style="float: left; width: 350px; margin: 5px 20px;"><br />
<b>Konan</b><br />
[[Image:Gekkou_Konan.jpg|left|link=]]<br />
ရုပ္ရည္ႏွင့္လုိက္ေအာင္ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ႏုိင္သည့္ ရဲစုံေထာက္တစ္ဦး ၊ Nonomiya ႏွင့္ပတ္သတ္မိျပီးေနာက္ တစ္ဦးႏွင့္ တစ္ဦး ျပိဳင္ဆုိင္မႈမ်ား စတင္လာၾကသည္။<br />
</div><br />
<br style="clear: both;" /><br />
</div><br />
<br />
== Format Standards ==<br />
'''Every Chapter (after editing) must conform to the agreed points highlighted in the below guidelines'''<br />
*[[Format_guideline|General Format/Style Guideline]]<br />
<br />
== Updates ==<br />
<br />
* စက္တင္ဘာ ၅ ရက္ ၂၀၁၃ - Gekkou ဘာသာျပန္မႈ ျပီးဆုံးခဲ့သည္။<br />
* ၾသဂုတ္ ၁၆ ရက္ ၂၀၁၃ - Gekkou စတင္ဘာသာျပန္ခဲ့သည္။<br />
<br />
==Gekkou ==<br />
<br />
*[[Gekkou:Volume 1 သရုပ္ေဖာ္ပန္းခ်ီ|သရုပ္ေဖာ္ပန္းခ်ီ]]<br />
*[[Gekkou:Volume 1 လူသတ္နည္း|လူသတ္နည္း]]<br />
*[[Gekkou:Volume 1 အသက္တစ္ေခ်ာင္း|အသက္တစ္ေခ်ာင္း]]<br />
*[[Gekkou:Volume 1 ဝန္ခံျခင္း|ဝန္ခံျခင္း]]<br />
*[[Gekkou:Volume 1 ေကာ္ဖီဆုိင္|ေကာ္ဖီဆုိင္]]<br />
*[[Gekkou:Volume 1 ေခ်ာ့ကလက္ခါးခါး|ေခ်ာ့ကလက္ခါးခါး]]<br />
*[[Gekkou:Volume 1 ခ်ိဳျမိန္အိပ္မက္ဆုိး|ခ်ိဳျမိန္အိပ္မက္ဆုိး]]<br />
*[[Gekkou:Volume 1 လိေမၼာ္ရည္ႏွင့္ စပ်စ္ဝုိင္|လိေမၼာ္ရည္ႏွင့္ စပ်စ္ဝုိင္]]<br />
*[[Gekkou:Volume 1 က်ားစီးကရက္|က်ားစီးကရက္]]<br />
*[[Gekkou:Volume 1 ဇေဝဇဝါ|ဇေဝဇဝါ]]<br />
*[[Gekkou:Volume 1 ဘုိင္-ဘုိင္|ဘုိင္-ဘုိင္]]<br />
*[[Gekkou:Volume 1 လေရာင္|လေရာင္]]<br />
*[[Gekkou:Volume 1 နိဂုံး|နိဂုံး]]<br />
<br />
==ဇာတ္လမ္းတူ ဝတၳဳတုိမ်ား==<br />
<br />
မျပီးေသး ၊ ဆက္လက္ျပဳလုပ္ရန္ အစီအစဥ္ရွိ ၊ အေသးစိတ္ကုိမူ အဂၤလိပ္ ဘာသာျဖင့္ အပုိင္းတြင္ အေသးစိတ္ၾကည့္ရႈႏုိင္<br />
<br />
==ပါဝင္သူမ်ား==<br />
<br />
*ေခါင္းေဆာင္: [[user:Morris|Morris]]<br />
*ၾကီးၾကပ္သူ: [[user:Morris|Morris]]<br />
<br />
<br />
===ဘာသာျပန္သူ===<br />
<br />
:*[[user:Morris|Morris]]<br />
:*[[user:Morris|Morris]]<br />
<br />
===အယ္ဒီတာ===<br />
:*[[User:Morris|Morris]]<br />
<br />
===Forum thread===<br />
If you want to leave any comments / rants, visit [http://www.baka-tsuki.org/forums/viewtopic.php?f=44&t=4405 the Gekkou thread]<br />
<br />
== Series Overview ==<br />
<br />
* အတြဲ (၁) - 月光 (စက္တင္ဘာ ၁၀ရက္, ၂၀၁၀, ISBN 978-4048687225)<br />
<br />
== Additional Information ==<br />
*Natsuki Mamiya jwiki page : http://ja.wikipedia.org/wiki/間宮夏生<br />
*Natsuki Mamiya's personal blog : http://ghostplan0810.blog37.fc2.com/<br />
*Natsuki Mamiya twitter : http://twitter.com/Maminatu<br />
<br />
[[Category:Dengeki Bunko]]<br />
[[Category:Oneshot]]<br />
[[Category:Genre - Psychological]]</div>
Morris
http://www.baka-tsuki.org/project/index.php?title=Gekkou_Ti%E1%BA%BFng_Vi%E1%BB%87t&diff=284596
Gekkou Tiếng Việt
2013-09-06T15:36:55Z
<p>Morris: </p>
<hr />
<div>[[Image:Gekkou.jpg|thumb|Hình bìa|250px]]<br />
<br />
Tiểu thuyết Gekkou đã được dịch sang các ngôn ngữ sau:<br />
<br />
*'''Tiếng Việt'''<br />
*[[Gekkou|Tiếng Anh]]<br />
*[[Gekkou_~Brazilian_Portuguese~|Tiếng Bồ Đào Nha (của người Braxin)]]<br />
*[[Gekkou_~_Myanmar|ျမန္မာ (Miến Điện)]]<br />
<br />
<br />
(Ghi chú: Tiến độ dịch khác nhau tùy phiên bản.)<br />
<br />
== Tóm tắt cốt truyện ==<br />
<br />
Gekkou (月光 - "Ánh trăng") là một light novel được viết bởi Mamiya Natsuki và vẽ minh họa bởi Shiromiso, kể về câu chuyện giữa một chàng trai hay hoài nghi và một cô gái gần như hoàn hảo.<br />
<br />
Mối liên kết họ lại với nhau chính là một "công thức sát nhân" đầy bí ẩn.<br />
<br />
==Giới thiệu nhân vật==<br />
<div><br />
<div style="float: left; width: 350px; margin: 5px 20px;"><br />
<b>Nonomiya</b><br />
[[Image:Gekkou_Nonomiya.jpg|left|link=]]<br />
Một anh chàng đa nghi và thích suy luận, luôn muốn thoát khỏi cuộc sống nhàm chán thường ngày.<br />
</div><br />
<div style="float: left; width: 350px; margin: 5px 20px;"><br />
<b>Tsukimori Youko</b><br />
[[Image:Gekkou_Tsukimori.jpg|left|link=]]<br />
Một cô gái bí ẩn và gần như hoàn hảo với sắc đẹp hiếm có và học lực giỏi. Rồi một ngày, cô bỗng dưng tỏ ra yêu mến Nonomiya, nhưng... <br />
</div><br />
<br style="clear: both;" /><br />
<div style="float: left; width: 350px; margin: 5px 20px;"><br />
<b>Usami Chizuru</b><br />
[[Image:Gekkou_Usami.jpg|left|link=]]<br />
Một cô bé thật thà. Là bạn học của Nonomiya, có vẻ rất thích anh...<br />
</div><br />
<div style="float: left; width: 350px; margin: 5px 20px;"><br />
<b>Samejima Mirai</b><br />
[[Image:Gekkou_Mirai.jpg|left|link=]]<br />
Senpai ở chỗ làm thêm của Nonomiya, tự giới thiệu mình là sinh viên đại học. Dù có gương mặt rất ưa nhìn, tính cách thô bạo và tự tôn của cô ta khiến nhiều anh chàng sợ phát khiếp.<br />
</div><br />
<br style="clear: both;" /><br />
<div style="float: left; width: 350px; margin: 5px 20px;"><br />
<b>Konan</b><br />
[[Image:Gekkou_Konan.jpg|left|link=]]<br />
Thanh tra sở cảnh sát, ngoại hình lông bông, vậy còn tính cách thì sao...?<br />
</div><br />
<br style="clear: both;" /><br />
</div><br />
<br />
== Lịch sử ==<br />
<br />
*25 tháng Chín, 2011:<br />
:* Project được khởi động.<br />
:* Hoàn tất Chương 1.<br />
<br />
*29 tháng Chín, 2011:<br />
:* Hoàn tất Chương 2.<br />
<br />
*30 tháng Chín, 2011:<br />
:* Hoàn tất Chương 3.<br />
<br />
*13 tháng Mười, 2011:<br />
:* Hoàn tất Chương 4.<br />
<br />
*17 tháng Mười Một, 2011:<br />
:* Hoàn tất Chương 5.<br />
<br />
*20 tháng Mười Một, 2011:<br />
:* Hoàn tất Chương 6.<br />
<br />
*27 tháng Một, 2012:<br />
:* Hoàn tất Chương 7 ~ 40%. Tiến độ dịch chậm đi do ảnh hưởng của một số Project khác. <br />
<br />
*21 tháng Tám, 2012:<br />
:* Hoàn tất phần còn lại của chương 7. Phủi bụi mừng nửa năm stall PJ >.><br />
<br />
*10 tháng Hai, 2013:<br />
:* Hoàn tất toàn bộ phần chính của tiểu thuyết nhờ công translator mới, bạn shindo. Hiện tại 3 chương cuối chưa được edit, sẽ được hoàn tất sau.<br />
<br />
*12 tháng Tư, 2013:<br />
:* Hoàn tất toàn bộ Vol 1.<br />
<br />
<br />
==Gekkou ([[Gekkou:Volume 1_Viet|Xem bản hoàn chỉnh]])==<br />
<br />
*[[Gekkou:Volume 1 Illustrations_Viet|Minh họa]]<br />
*[[Gekkou:Chương_1|Công thức sát nhân]]<br />
*[[Gekkou:Chương_2|Sinh mệnh]]<br />
*[[Gekkou:Chương_3|Lời tỏ tình]]<br />
*[[Gekkou:Chương_4|Trong quán café]]<br />
*[[Gekkou:Chương_5|Sôcôla đắng]]<br />
*[[Gekkou:Chương_6|Ác mộng ngọt ngào]]<br />
*[[Gekkou:Chương_7|Nước Cam & Rượu Vang]] <br />
*[[Gekkou:Chương_8|Hổ hút thuốc]]<br />
*[[Gekkou:Chương_9|Sự chần chừ]] <br />
*[[Gekkou:Chương_10|Tạm biệt]] <br />
*[[Gekkou:Chương_11|Ánh trăng]] <br />
*[[Gekkou:Lời_bạt|Lời bạt]]<br />
<br />
==Ngoại truyện==<br />
* [[Gekkou:SS1|Chuyện về bệnh cảm lạnh]]<br />
* [[Gekkou:SS2|Ánh trăng khuyết không muốn chịu thua]]<br />
<br />
==Nhân sự==<br />
<br />
===Người dịch (Translator)===<br />
:*[[User:Nanaya|Nanaya]] (c.1-c.7)<br />
:*[[User:shindo|shindo]] (c.8-hết)<br />
<br />
===Biên tập (Editor)===<br />
:*[[User:Nanaya|Nanaya]]<br />
<br />
<br />
== Tổng quan series ==<br />
<br />
* Tập 1 - 月光 (Tháng 10, 2010, ISBN 978-4048687225)<br />
<br />
[[Category:Vietnamese]]<br />
<br />
[[Category:Alternative Languages]]</div>
Morris
http://www.baka-tsuki.org/project/index.php?title=Gekkou_~_Myanmar&diff=284595
Gekkou ~ Myanmar
2013-09-06T15:36:41Z
<p>Morris: </p>
<hr />
<div>[[Image:Gekkou.jpg|thumb|Cover|250px]]<br />
<br />
Gekkou ကုိ ေအာက္ပါဘာသာစကားမ်ားျဖင့္ ဖတ္ရႈႏုိင္သည္။ <br />
<br />
*[[Gekkou_~Brazilian_Portuguese~|Português do Brasil (ဘရာဇီးႏုိင္ငံသုံး ေပၚတူဂီ ဘာသာစကား)]]<br />
*[[Gekkou|English (အဂၤလိပ္)]]<br />
*[[Gekkou_Español|Español (စပိန္)]]<br />
*[[Gekkou_Tiếng_Việt|Tiếng Việt (ဗီယက္နမ္)]]<br />
*[[Gekkô ~ Français|Français (ျပင္သစ္)]]<br />
*[[Gekkou_~_Myanmar|Myanmar (ျမန္မာ)]]<br />
<br />
Gekkou (月光 "လေရာင္") သည္ Natsuki Mamiya (間宮夏生) ေရးသားထားေသာ ဝတၳဳျဖစ္ျပီး သရုပ္ေဖာ္ပန္းခ်ီကုိမူ Shiromiso (白味噌) မွ ေရးဆြဲထားသည္။<br />
<br />
<br />
==ဇာတ္လမ္း အက်ဥ္းခ်ဳပ္==<br />
<br />
<br />
Gekkou, သုိ ့မဟုတ္ "လေရာင္" သည္ သံသယဝင္တက္လြန္းေသာ ေယာက်ၤားေလးႏွင့္ ျပီးျပည့္စုံလြန္းသည့္ မိန္းကေလးတုိ ့အၾကား ထူးျခားသည့္ ဆက္ဆံေရးကို ေဖာ္ျပထားသည့္ ဝတၳဳတစ္ပုဒ္ ျဖစ္သည္။ Nonomiya သည္ တေန ့လုံး အခန္းထဲတြင္ ပ်င္းရိစြာ အခ်ိန္ျဖဳန္းေနေသာ ေကာင္ေလး တစ္ေယာက္ ျဖစ္ျပီး သူဘဝ တစ္ခုလုံးကို စိတ္ကူးယဥ္ေနျခင္းျဖင့္ အခ်ိန္ကုန္ေနသူ တစ္ဦးျဖစ္သည္။<br />
တေန ့တြင္ေတာ့ Tsukimori Youko ဟုေခၚသည့္ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ ေျမေပၚသုိ ့ျပဳတ္က်သြားသည့္ ထူးဆန္းသည့္ မွတ္စုစာအုပ္တစ္အုပ္ ေကာက္ယူျခင္းမွ စတင္ခဲ့ပါသည္။ သူ စိတ္ဝင္စားသျဖင့္ ခ်က္ခ်င္းပင္ သူ ့အိတ္ကပ္ထဲတြင္ ထည့္လုိက္ျပီး ေနာက္ပုိင္းတြင္ ထုိစာရြကက္ုိ ထုတ္ၾကည့္ေသာအခါ လူတစ္ေယာက္ကုိ သတ္ျဖတ္နည္းမ်ား ပါဝင္သည့္ "လူသတ္နည္း" အမည္ရသည့္ စာရြက္အပုိင္းတစ္ခု အေၾကာင္းသိရသည္။ သုိ ့ေသာလည္း ထုိလူသတ္နည္းမွာ လူတစ္ေယာက္ကုိ အမွန္တကယ္ သတ္ျဖတ္ရေအာင္ အထိ ျပည့္စုံလွသည္ မဟုတ္ေပ။<br />
<br />
<br />
ေနာက္တေန ့ သူ မသကၤာသာျဖင့္ သူမကုိ ေမးေသာအခါ သူမ မွ မည္သည့္အရာမွ မေပ်ာက္ေၾကာင္း ျပန္ေျဖသည္။ ထုိေနာက္ သူမ အေဖတစ္ေယာက္ မေတာ္တဆမႈ တစ္ခုေၾကာင့္ ဆုံးပါးသြားေသာအခါ ... .<br />
<br />
==ဇာတ္ေကာင္ မိတ္ဆက္ ==<br />
<br />
<br />
<div><br />
<div style="float: left; width: 350px; margin: 5px 20px;"><br />
<b>Nonomiya</b><br />
[[Image:Gekkou_Nonomiya.jpg|left|link=]]<br />
စိတ္ႏွစ္ခြ ျဖင့္ သံသယ ဝင္တက္ျပီး ပ်င္းရိစရာေကာင္းေသာ ေန ့စဥ္ဘဝမွ လြတ္ေျမာက္လုိသည့္ လူငယ္တစ္ဦး<br />
<br />
</div><br />
<div style="float: left; width: 350px; margin: 5px 20px;"><br />
<b>Youko Tsukimori</b><br />
[[Image:Gekkou_Tsukimori.jpg|left|link=]]<br />
ျပီး့ျပည့္စုံလွျပီး လွ်ိဝွက္ဆန္းၾကယ္လွသည့္ မိန္းကေလး တစ္ဦး ၊ လွပတင့္တယ္ျခင္း မွ ပံပုိးျပီး စာေတာ္ျခင္းမွလည္း ထပ္ဆင့္ထားသည့္ ေက်ာင္းသူ တစ္ဦး ၊ တေန ့တြင္ သူမ Nonomiya အေပၚ စိတ္ဝင္စားလာေသာ္လည္း....<br />
</div><br />
<br style="clear: both;" /><br />
<div style="float: left; width: 350px; margin: 5px 20px;"><br />
<b>Chizuru Usami</b><br />
[[Image:Gekkou_Usami.jpg|left|link=]]<br />
Nonomiya ၏ အတန္းေဖာ္ တစ္ဦးျဖစ္ကာ ရုိးရွင္း လွသည့္ ေက်ာင္းသူ တစ္ဦး ၊ သူမမ်ား သူ ့ကုိ စြဲလန္းေနတာလား?<br />
</div><br />
<div style="float: left; width: 350px; margin: 5px 20px;"><br />
<b>Mirai Samejima</b><br />
[[Image:Gekkou_Mirai.jpg|left|link=]]<br />
Nonomiya အလုပ္မွ စီနီယာ တစ္ဦးျဖစ္ကာ ကိုယ္ကုိယ္ကုိ တကၠသုိလ္ေက်ာင္းသူဟု ေျပာေလ့ရွိသူ ၊ ရုပ္ေခ်ာေသာ္လည္း တကုိယ္ေကာင္းဆန္ဆန္ႏွင့္ ဘုကလန္ ့ျဖစ္မႈတုိ ့ေၾကာင့္ ေပါင္းရသင္းရ ခက္ခဲသူ။<br />
</div><br />
<br style="clear: both;" /><br />
<div style="float: left; width: 350px; margin: 5px 20px;"><br />
<b>Konan</b><br />
[[Image:Gekkou_Konan.jpg|left|link=]]<br />
ရုပ္ရည္ႏွင့္လုိက္ေအာင္ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ႏုိင္သည့္ ရဲစုံေထာက္တစ္ဦး ၊ Nonomiya ႏွင့္ပတ္သတ္မိျပီးေနာက္ တစ္ဦးႏွင့္ တစ္ဦး ျပိဳင္ဆုိင္မႈမ်ား စတင္လာၾကသည္။<br />
</div><br />
<br style="clear: both;" /><br />
</div><br />
<br />
== Format Standards ==<br />
'''Every Chapter (after editing) must conform to the agreed points highlighted in the below guidelines'''<br />
*[[Format_guideline|General Format/Style Guideline]]<br />
<br />
== Updates ==<br />
<br />
* စက္တင္ဘာ ၅ ရက္ ၂၀၁၃ - Gekkou ဘာသာျပန္မႈ ျပီးဆုံးခဲ့သည္။<br />
* ၾသဂုတ္ ၁၆ ရက္ ၂၀၁၃ - Gekkou စတင္ဘာသာျပန္ခဲ့သည္။<br />
<br />
==Gekkou ==<br />
<br />
*[[Gekkou:Volume 1 သရုပ္ေဖာ္ပန္းခ်ီ|သရုပ္ေဖာ္ပန္းခ်ီ]]<br />
*[[Gekkou:Volume 1 လူသတ္နည္း|လူသတ္နည္း]]<br />
*[[Gekkou:Volume 1 အသက္တစ္ေခ်ာင္း|အသက္တစ္ေခ်ာင္း]]<br />
*[[Gekkou:Volume 1 ဝန္ခံျခင္း|ဝန္ခံျခင္း]]<br />
*[[Gekkou:Volume 1 ေကာ္ဖီဆုိင္|ေကာ္ဖီဆုိင္]]<br />
*[[Gekkou:Volume 1 ေခ်ာ့ကလက္ခါးခါး|ေခ်ာ့ကလက္ခါးခါး]]<br />
*[[Gekkou:Volume 1 ခ်ိဳျမိန္အိပ္မက္ဆုိး|ခ်ိဳျမိန္အိပ္မက္ဆုိး]]<br />
*[[Gekkou:Volume 1 လိေမၼာ္ရည္ႏွင့္ စပ်စ္ဝုိင္|လိေမၼာ္ရည္ႏွင့္ စပ်စ္ဝုိင္]]<br />
*[[Gekkou:Volume 1 က်ားစီးကရက္|က်ားစီးကရက္]]<br />
*[[Gekkou:Volume 1 ဇေဝဇဝါ|ဇေဝဇဝါ]]<br />
*[[Gekkou:Volume 1 ဘုိင္-ဘုိင္|ဘုိင္-ဘုိင္]]<br />
*[[Gekkou:Volume 1 လေရာင္|လေရာင္]]<br />
*[[Gekkou:Volume 1 နိဂုံး|နိဂုံး]]<br />
<br />
==ဇာတ္လမ္းတူ ဝတၳဳတုိမ်ား==<br />
<br />
မျပီးေသး ၊ ဆက္လက္ျပဳလုပ္ရန္ အစီအစဥ္ရွိ ၊ အေသးစိတ္ကုိမူ အဂၤလိပ္ ဘာသာျဖင့္ အပုိင္းတြင္ အေသးစိတ္ၾကည့္ရႈႏုိင္<br />
<br />
==ပါဝင္သူမ်ား==<br />
<br />
*ေခါင္းေဆာင္: [[user:Morris|Morris]]<br />
*ၾကီးၾကပ္သူ: [[user:Morris|Morris]]<br />
<br />
<br />
===ဘာသာျပန္သူ===<br />
<br />
:*[[user:Morris|Morris]]<br />
:*[[user:Morris|Morris]]<br />
<br />
===အယ္ဒီတာ===<br />
:*[[User:Morris|Morris]]<br />
<br />
===Forum thread===<br />
If you want to leave any comments / rants, visit [http://www.baka-tsuki.org/forums/viewtopic.php?f=44&t=4405 the Gekkou thread]<br />
<br />
== Series Overview ==<br />
<br />
* အတြဲ (၁) - 月光 (စက္တင္ဘာ ၁၀ရက္, ၂၀၁၀, ISBN 978-4048687225)<br />
<br />
== Additional Information ==<br />
*Natsuki Mamiya jwiki page : http://ja.wikipedia.org/wiki/間宮夏生<br />
*Natsuki Mamiya's personal blog : http://ghostplan0810.blog37.fc2.com/<br />
*Natsuki Mamiya twitter : http://twitter.com/Maminatu<br />
<br />
[[Category:Dengeki Bunko]]<br />
[[Category:Oneshot]]<br />
[[Category:Genre - Psychological]]</div>
Morris
http://www.baka-tsuki.org/project/index.php?title=Gekkou_Ti%E1%BA%BFng_Vi%E1%BB%87t&diff=284594
Gekkou Tiếng Việt
2013-09-06T15:35:49Z
<p>Morris: </p>
<hr />
<div>[[Image:Gekkou.jpg|thumb|Hình bìa|250px]]<br />
<br />
Tiểu thuyết Gekkou đã được dịch sang các ngôn ngữ sau:<br />
<br />
*'''Tiếng Việt'''<br />
*[[Gekkou|Tiếng Anh]]<br />
*[[Gekkou_~Brazilian_Portuguese~|Tiếng Bồ Đào Nha (của người Braxin)]]<br />
*[[Gekkô ~ Myanmar|ျမန္မာ (Miến Điện)]]<br />
<br />
<br />
(Ghi chú: Tiến độ dịch khác nhau tùy phiên bản.)<br />
<br />
== Tóm tắt cốt truyện ==<br />
<br />
Gekkou (月光 - "Ánh trăng") là một light novel được viết bởi Mamiya Natsuki và vẽ minh họa bởi Shiromiso, kể về câu chuyện giữa một chàng trai hay hoài nghi và một cô gái gần như hoàn hảo.<br />
<br />
Mối liên kết họ lại với nhau chính là một "công thức sát nhân" đầy bí ẩn.<br />
<br />
==Giới thiệu nhân vật==<br />
<div><br />
<div style="float: left; width: 350px; margin: 5px 20px;"><br />
<b>Nonomiya</b><br />
[[Image:Gekkou_Nonomiya.jpg|left|link=]]<br />
Một anh chàng đa nghi và thích suy luận, luôn muốn thoát khỏi cuộc sống nhàm chán thường ngày.<br />
</div><br />
<div style="float: left; width: 350px; margin: 5px 20px;"><br />
<b>Tsukimori Youko</b><br />
[[Image:Gekkou_Tsukimori.jpg|left|link=]]<br />
Một cô gái bí ẩn và gần như hoàn hảo với sắc đẹp hiếm có và học lực giỏi. Rồi một ngày, cô bỗng dưng tỏ ra yêu mến Nonomiya, nhưng... <br />
</div><br />
<br style="clear: both;" /><br />
<div style="float: left; width: 350px; margin: 5px 20px;"><br />
<b>Usami Chizuru</b><br />
[[Image:Gekkou_Usami.jpg|left|link=]]<br />
Một cô bé thật thà. Là bạn học của Nonomiya, có vẻ rất thích anh...<br />
</div><br />
<div style="float: left; width: 350px; margin: 5px 20px;"><br />
<b>Samejima Mirai</b><br />
[[Image:Gekkou_Mirai.jpg|left|link=]]<br />
Senpai ở chỗ làm thêm của Nonomiya, tự giới thiệu mình là sinh viên đại học. Dù có gương mặt rất ưa nhìn, tính cách thô bạo và tự tôn của cô ta khiến nhiều anh chàng sợ phát khiếp.<br />
</div><br />
<br style="clear: both;" /><br />
<div style="float: left; width: 350px; margin: 5px 20px;"><br />
<b>Konan</b><br />
[[Image:Gekkou_Konan.jpg|left|link=]]<br />
Thanh tra sở cảnh sát, ngoại hình lông bông, vậy còn tính cách thì sao...?<br />
</div><br />
<br style="clear: both;" /><br />
</div><br />
<br />
== Lịch sử ==<br />
<br />
*25 tháng Chín, 2011:<br />
:* Project được khởi động.<br />
:* Hoàn tất Chương 1.<br />
<br />
*29 tháng Chín, 2011:<br />
:* Hoàn tất Chương 2.<br />
<br />
*30 tháng Chín, 2011:<br />
:* Hoàn tất Chương 3.<br />
<br />
*13 tháng Mười, 2011:<br />
:* Hoàn tất Chương 4.<br />
<br />
*17 tháng Mười Một, 2011:<br />
:* Hoàn tất Chương 5.<br />
<br />
*20 tháng Mười Một, 2011:<br />
:* Hoàn tất Chương 6.<br />
<br />
*27 tháng Một, 2012:<br />
:* Hoàn tất Chương 7 ~ 40%. Tiến độ dịch chậm đi do ảnh hưởng của một số Project khác. <br />
<br />
*21 tháng Tám, 2012:<br />
:* Hoàn tất phần còn lại của chương 7. Phủi bụi mừng nửa năm stall PJ >.><br />
<br />
*10 tháng Hai, 2013:<br />
:* Hoàn tất toàn bộ phần chính của tiểu thuyết nhờ công translator mới, bạn shindo. Hiện tại 3 chương cuối chưa được edit, sẽ được hoàn tất sau.<br />
<br />
*12 tháng Tư, 2013:<br />
:* Hoàn tất toàn bộ Vol 1.<br />
<br />
<br />
==Gekkou ([[Gekkou:Volume 1_Viet|Xem bản hoàn chỉnh]])==<br />
<br />
*[[Gekkou:Volume 1 Illustrations_Viet|Minh họa]]<br />
*[[Gekkou:Chương_1|Công thức sát nhân]]<br />
*[[Gekkou:Chương_2|Sinh mệnh]]<br />
*[[Gekkou:Chương_3|Lời tỏ tình]]<br />
*[[Gekkou:Chương_4|Trong quán café]]<br />
*[[Gekkou:Chương_5|Sôcôla đắng]]<br />
*[[Gekkou:Chương_6|Ác mộng ngọt ngào]]<br />
*[[Gekkou:Chương_7|Nước Cam & Rượu Vang]] <br />
*[[Gekkou:Chương_8|Hổ hút thuốc]]<br />
*[[Gekkou:Chương_9|Sự chần chừ]] <br />
*[[Gekkou:Chương_10|Tạm biệt]] <br />
*[[Gekkou:Chương_11|Ánh trăng]] <br />
*[[Gekkou:Lời_bạt|Lời bạt]]<br />
<br />
==Ngoại truyện==<br />
* [[Gekkou:SS1|Chuyện về bệnh cảm lạnh]]<br />
* [[Gekkou:SS2|Ánh trăng khuyết không muốn chịu thua]]<br />
<br />
==Nhân sự==<br />
<br />
===Người dịch (Translator)===<br />
:*[[User:Nanaya|Nanaya]] (c.1-c.7)<br />
:*[[User:shindo|shindo]] (c.8-hết)<br />
<br />
===Biên tập (Editor)===<br />
:*[[User:Nanaya|Nanaya]]<br />
<br />
<br />
== Tổng quan series ==<br />
<br />
* Tập 1 - 月光 (Tháng 10, 2010, ISBN 978-4048687225)<br />
<br />
[[Category:Vietnamese]]<br />
<br />
[[Category:Alternative Languages]]</div>
Morris
http://www.baka-tsuki.org/project/index.php?title=Gekkou_~_(Spanish)&diff=284591
Gekkou ~ (Spanish)
2013-09-06T15:31:29Z
<p>Morris: </p>
<hr />
<div>[[Image:Gekkou.jpg|thumb|Cubierta|250px]]<br />
<br />
Gekkou también esta disponible en los siguientes idiomas:<br />
*[[Gekkou|English (Ingles)]]<br />
*[[Gekkou_~Brazilian_Portuguese~|Português do Brasil (Portugués Brasileño)]]<br />
*[[Gekkou_Tiếng_Việt|Tiếng Việt (Vietnamita)]]<br />
*[[Gekkou_~_Myanmar|ျမန္မာ (Myanmar)]]<br />
<br />
Gekkou (月光 "Luz de la luna") es una novela ligera escrita por Natsuki Mamiya e ilustrada por Shiromiso.<br />
<br />
==Sinopsis de la historia==<br />
Gekkou, o "Luz de la luna", trata de la peculiar relación entre un chico cínico y una chica perfecta.<br />
<br />
Dicho chico cínico es Nonomiya, que se pasa los días en aburrimiento, refugiándose de su teduosa vida en su imaginación. Un día, encuentra el cuaderno de la muy rumoreada y bella Youko Tsukimori, tirado en el suelo. Sobresaliendo de este se encuentra un trozo de papel, que tiene el inesperado título "Receta de Homicidio". Ya que esto enciende su interés, él lo guarda rápidamente en su bolsillo, pero resulta, que la prometedora receta no contiene nada mas que escenarios que pueden o pueden no llevar a accidentes mortales, ni siquiera digna de ser llamada un plan.<br />
<br />
Cuando la pregunta tentativamente al día siguiente acerca de la receta, ella no ha perdido nada. Pero entonces su padre muere. Un accidente...<br />
<br />
==Introducción de los personajes==<br />
<div><br />
<div style="float: left; width: 350px; margin: 5px 20px;"><br />
<b>Nonomiya</b><br />
[[Image:Gekkou_Nonomiya.jpg|left|link=]]<br />
Un chico cínico y terco, que desea escapar de su aburrida vida cotidiana.<br />
</div><br />
<div style="float: left; width: 350px; margin: 5px 20px;"><br />
<b>Youko Tsukimori</b><br />
[[Image:Gekkou_Tsukimori.jpg|left|link=]]<br />
Una misteriosa chica, que parece ser la personificación de la perfección, dotada con excepcional belleza y notas excelentes. De repente un día, empieza a tener interes en Nonomiya, pero... <br />
</div><br />
<br style="clear: both;" /><br />
<div style="float: left; width: 350px; margin: 5px 20px;"><br />
<b>Chizuru Usami</b><br />
[[Image:Gekkou_Usami.jpg|left|link=]]<br />
Una chica franca, compañera de clase de Nonomiya. Parece que él le gusta...?<br />
</div><br />
<div style="float: left; width: 350px; margin: 5px 20px;"><br />
<b>Mirai Samejima</b><br />
[[Image:Gekkou_Mirai.jpg|left|link=]]<br />
Trabaja en el mismo sitio que Nonomiya y pretende ser un estudiante universitario. Aunque es guapa, su abrasiva y egocéntrica personalidad hace el acercarse a ella difícil.<br />
</div><br />
<br style="clear: both;" /><br />
<div style="float: left; width: 350px; margin: 5px 20px;"><br />
<b>Konan</b><br />
[[Image:Gekkou_Konan.jpg|left|link=]]<br />
Un detective que es tan frívolo como parece. Un accidente vincula su vida con la de Nonomiya y marca el inicio de una rivalidad única. <br />
</div><br />
<br style="clear: both;" /><br />
</div><br />
<br />
== Traducción ==<br />
=== [[Gekkou:Página de Registro|Registro]] ===<br />
<br />
Aquellos que deseen contribuir se les pide notificar a un Supervisor a través del [foro de traducción]<!-- Link to the forum thread will be added if present -->.<br /><br /><br />
'''Los traductores requieren [[Gekkou:Página de Registro|registrar]] los capitulos en los que estan trabajando.'''<br /><br />
<br />
=== '''Estándares del Formato''' ===<br />
<br />
'''Cada capítulo (después de la edición) debe ajustarse a los puntos acordados que se destacan en las siguientes pautas'''<br />
*[[Format_guideline|General Format/Style Guideline]] (Inglés)<br />
<br />
== Actualizaciones ==<br />
* 17 de septiembre 2012 - Página creada, inicio del proyecto<br />
<br />
==Gekkou ==<br />
<br />
*[[Gekkou:Volumen 1 Ilustraciones|Ilustraciones]]<br />
*[[Gekkou:Volumen 1 Receta de Asesinato|Receta de Asesinato]] <br />
*[[Gekkou:Volumen 1 Vivir|Vivir (1/2)]]<br />
*[[Gekkou:Volumen 1 Confesión|Confesión (1/3)]]<br />
*[[Gekkou:Volumen 1 En el Café|En el Café]]<br />
*[[Gekkou:Volumen 1 Chocolate Amargo|Chocolate Amargo]]<br />
*[[Gekkou:Volumen 1 Dulce Pesadilla|Dulce Pesadilla]]<br />
*[[Gekkou:Volumen 1 Naranja & Vino|Naranja & Vino]]<br />
*[[Gekkou:Volumen 1 Tigre de Cigarillo|Tigre de Cigarillo]]<br />
*[[Gekkou:Volumen 1 Vacilación|Vacilación]]<br />
*[[Gekkou:Volumen 1 Adiós | Adiós]]<br />
*[[Gekkou:Volumen 1 Luz de la Luna|Luz de la Luna]]<br />
*[[Gekkou:Volumen 1 Epílogo|Epílogo]]<br />
<br />
==Personal==<br />
<br />
*Administrador del proyecto:<br />
*Supervisor del proyecto: [[user:Dexios|Dexios]]<br />
<br />
===Traductores===<br />
:* [[user:Dexios|Dexios]]<br />
<br />
===Redactores===<br />
<br />
<br />
== Información sobre la serie ==<br />
<br />
* Volume 1 - 月光 (September 10, 2010, ISBN 978-4048687225)<br />
<br />
[[Category:Dengeki Bunko]]<br />
[[Category:Oneshot]]<br />
[[Category:Alternative Languages]]<br />
[[Category:Spanish]]</div>
Morris
http://www.baka-tsuki.org/project/index.php?title=Gekkou_~_(Spanish)&diff=284590
Gekkou ~ (Spanish)
2013-09-06T15:30:42Z
<p>Morris: </p>
<hr />
<div>[[Image:Gekkou.jpg|thumb|Cubierta|250px]]<br />
<br />
Gekkou también esta disponible en los siguientes idiomas:<br />
*[[Gekkou|English (Ingles)]]<br />
*[[Gekkou_~Brazilian_Portuguese~|Português do Brasil (Portugués Brasileño)]]<br />
*[[Gekkou_Tiếng_Việt|Tiếng Việt (Vietnamita)]]<br />
*[[Gekkô ~ Myanmar|ျမန္မာ (Myanmar)]]<br />
<br />
Gekkou (月光 "Luz de la luna") es una novela ligera escrita por Natsuki Mamiya e ilustrada por Shiromiso.<br />
<br />
==Sinopsis de la historia==<br />
Gekkou, o "Luz de la luna", trata de la peculiar relación entre un chico cínico y una chica perfecta.<br />
<br />
Dicho chico cínico es Nonomiya, que se pasa los días en aburrimiento, refugiándose de su teduosa vida en su imaginación. Un día, encuentra el cuaderno de la muy rumoreada y bella Youko Tsukimori, tirado en el suelo. Sobresaliendo de este se encuentra un trozo de papel, que tiene el inesperado título "Receta de Homicidio". Ya que esto enciende su interés, él lo guarda rápidamente en su bolsillo, pero resulta, que la prometedora receta no contiene nada mas que escenarios que pueden o pueden no llevar a accidentes mortales, ni siquiera digna de ser llamada un plan.<br />
<br />
Cuando la pregunta tentativamente al día siguiente acerca de la receta, ella no ha perdido nada. Pero entonces su padre muere. Un accidente...<br />
<br />
==Introducción de los personajes==<br />
<div><br />
<div style="float: left; width: 350px; margin: 5px 20px;"><br />
<b>Nonomiya</b><br />
[[Image:Gekkou_Nonomiya.jpg|left|link=]]<br />
Un chico cínico y terco, que desea escapar de su aburrida vida cotidiana.<br />
</div><br />
<div style="float: left; width: 350px; margin: 5px 20px;"><br />
<b>Youko Tsukimori</b><br />
[[Image:Gekkou_Tsukimori.jpg|left|link=]]<br />
Una misteriosa chica, que parece ser la personificación de la perfección, dotada con excepcional belleza y notas excelentes. De repente un día, empieza a tener interes en Nonomiya, pero... <br />
</div><br />
<br style="clear: both;" /><br />
<div style="float: left; width: 350px; margin: 5px 20px;"><br />
<b>Chizuru Usami</b><br />
[[Image:Gekkou_Usami.jpg|left|link=]]<br />
Una chica franca, compañera de clase de Nonomiya. Parece que él le gusta...?<br />
</div><br />
<div style="float: left; width: 350px; margin: 5px 20px;"><br />
<b>Mirai Samejima</b><br />
[[Image:Gekkou_Mirai.jpg|left|link=]]<br />
Trabaja en el mismo sitio que Nonomiya y pretende ser un estudiante universitario. Aunque es guapa, su abrasiva y egocéntrica personalidad hace el acercarse a ella difícil.<br />
</div><br />
<br style="clear: both;" /><br />
<div style="float: left; width: 350px; margin: 5px 20px;"><br />
<b>Konan</b><br />
[[Image:Gekkou_Konan.jpg|left|link=]]<br />
Un detective que es tan frívolo como parece. Un accidente vincula su vida con la de Nonomiya y marca el inicio de una rivalidad única. <br />
</div><br />
<br style="clear: both;" /><br />
</div><br />
<br />
== Traducción ==<br />
=== [[Gekkou:Página de Registro|Registro]] ===<br />
<br />
Aquellos que deseen contribuir se les pide notificar a un Supervisor a través del [foro de traducción]<!-- Link to the forum thread will be added if present -->.<br /><br /><br />
'''Los traductores requieren [[Gekkou:Página de Registro|registrar]] los capitulos en los que estan trabajando.'''<br /><br />
<br />
=== '''Estándares del Formato''' ===<br />
<br />
'''Cada capítulo (después de la edición) debe ajustarse a los puntos acordados que se destacan en las siguientes pautas'''<br />
*[[Format_guideline|General Format/Style Guideline]] (Inglés)<br />
<br />
== Actualizaciones ==<br />
* 17 de septiembre 2012 - Página creada, inicio del proyecto<br />
<br />
==Gekkou ==<br />
<br />
*[[Gekkou:Volumen 1 Ilustraciones|Ilustraciones]]<br />
*[[Gekkou:Volumen 1 Receta de Asesinato|Receta de Asesinato]] <br />
*[[Gekkou:Volumen 1 Vivir|Vivir (1/2)]]<br />
*[[Gekkou:Volumen 1 Confesión|Confesión (1/3)]]<br />
*[[Gekkou:Volumen 1 En el Café|En el Café]]<br />
*[[Gekkou:Volumen 1 Chocolate Amargo|Chocolate Amargo]]<br />
*[[Gekkou:Volumen 1 Dulce Pesadilla|Dulce Pesadilla]]<br />
*[[Gekkou:Volumen 1 Naranja & Vino|Naranja & Vino]]<br />
*[[Gekkou:Volumen 1 Tigre de Cigarillo|Tigre de Cigarillo]]<br />
*[[Gekkou:Volumen 1 Vacilación|Vacilación]]<br />
*[[Gekkou:Volumen 1 Adiós | Adiós]]<br />
*[[Gekkou:Volumen 1 Luz de la Luna|Luz de la Luna]]<br />
*[[Gekkou:Volumen 1 Epílogo|Epílogo]]<br />
<br />
==Personal==<br />
<br />
*Administrador del proyecto:<br />
*Supervisor del proyecto: [[user:Dexios|Dexios]]<br />
<br />
===Traductores===<br />
:* [[user:Dexios|Dexios]]<br />
<br />
===Redactores===<br />
<br />
<br />
== Información sobre la serie ==<br />
<br />
* Volume 1 - 月光 (September 10, 2010, ISBN 978-4048687225)<br />
<br />
[[Category:Dengeki Bunko]]<br />
[[Category:Oneshot]]<br />
[[Category:Alternative Languages]]<br />
[[Category:Spanish]]</div>
Morris
http://www.baka-tsuki.org/project/index.php?title=User:Morris&diff=284589
User:Morris
2013-09-06T15:24:08Z
<p>Morris: /* Project */</p>
<hr />
<div>* Native Language - Myanmar <br />
* Secondary Language - English<br />
<br />
<br />
===== Project ===== <br />
<br />
Gekkou (Completed)</div>
Morris
http://www.baka-tsuki.org/project/index.php?title=Gekk%C3%B4_~_Fran%C3%A7ais&diff=284588
Gekkô ~ Français
2013-09-06T15:18:07Z
<p>Morris: </p>
<hr />
<div>[[Image:Gekkou.jpg|thumb|Couverture|250px]]<br />
<br />
<br />
Gekkô est également disponible dans les langues suivantes :<br />
*[[Gekkou|English (Anglais)]]<br />
*[[Gekkou_~Brazilian_Portuguese~|Português do Brasil (Portugais du Brésil)]]<br />
*[[Gekkou_Español|Español (Espagnol)]]<br />
*[[Gekkou_Tiếng_Việt|Tiếng Việt (Vietnamien)]]<br />
*[[Gekkou_~_Myanmar|ျမန္မာ (Myanmar)]]<br />
Gekkô (月光 "Clair de lune") est un light novel écrit par Natsuki Mamiya et illustré par Shiromiso.<br />
<br />
==Synopsis==<br />
Gekkô, ou "Clair de lune", narre les relations alambiquées entre un garçon cynique et une fille parfaite.<br />
<br />
Le garçon cynique s'appelle Nonomiya, il passe ses journées à s'ennuyer, prenant alors refuge dans son imagination. Un jour, il tombe sur le cahier de la beauté dont tout le monde parle, Yôko Tsukimori, trônant sur le sol. De ce cahier dépasse un bout de papier avec une inscription pour le moins étrange : "Recettes de meurtres". Piqué par sa curiosité, il enfonce immédiatement ce dernier dans sa poche, avant de se rendre compte qu'il ne contient en réalité que des scénarios pouvant mener, ou pas, à la mort, ne ressemblant ni de près ni de loin à de véritables plans élaborés.<br />
<br />
Quand il tente de lui poser la question le lendemain, elle prétend n'avoir rien perdu. Mais alors, son père meurt. Un accident semble-t-il...<br />
<br />
==Présentation des personnages==<br />
<div><br />
<div style="float: left; width: 350px; margin: 5px 20px;"><br />
<b>Nonomiya</b><br />
[[Image:Gekkou_Nonomiya.jpg|left|link=]]<br />
Un garçon obstiné et cynique qui rêve de pouvoir s'échapper de son morne train-train quotidien.<br />
<br />
</div><br />
<div style="float: left; width: 350px; margin: 5px 20px;"><br />
<b>Yôko Tsukimori</b><br />
[[Image:Gekkou_Tsukimori.jpg|left|link=]]<br />
Une fille mystérieuse qui semble être l'incarnation de la perfection, dotée d'une beauté à couper le souffle et d'une grande intelligence. Un jour, elle commence soudain à témoigner de l'intérêt pour Nonomiya, mais...<br />
</div><br />
<br style="clear: both;" /><br />
<div style="float: left; width: 350px; margin: 5px 20px;"><br />
<b>Chizuru Usami</b><br />
[[Image:Gekkou_Usami.jpg|left|link=]]<br />
Une camarade de classe de Nonomiya qui n'y va pas par quatre chemins. Elle semble être attirée par ce dernier...?<br />
</div><br />
<div style="float: left; width: 350px; margin: 5px 20px;"><br />
<b>Mirai Samejima</b><br />
[[Image:Gekkou_Mirai.jpg|left|link=]]<br />
Une collègue de travail de Nonomiya qui prétend être à l'université. Même si elle est assez jolie, son caractère désagréable et égocentrique la rend difficile d'approche.<br />
</div><br />
<br style="clear: both;" /><br />
<div style="float: left; width: 350px; margin: 5px 20px;"><br />
<b>Konan</b><br />
[[Image:Gekkou_Konan.jpg|left|link=]]<br />
Un détective de police aussi excentrique que son apparence le laisse entendre. Un incident va lier sa vie à celle de Nonomiya et va marquer le début d'une rivalité singulière.<br />
</div><br />
<br style="clear: both;" /><br />
</div><br />
<br />
== Règles de Traduction ==<br />
<br />
'''Cette partie doit être lue par tous les traducteurs et éditeurs du projet.'''<br />
<br />
=== [[Gekkô : Enregistrement|Enregistrement]] ===<br />
<br />
=== Forme ===<br />
<br />
'''Chaque chapitre doit se conformer aux règles ci-dessous après édition :'''<br />
*[[Traduction Anglais/Français|Traduction Anglais/Français]]<br />
*[[Usage du Wiki|Usage du Wiki]]<br />
*[[Format_guideline|General Format/Style Guideline]] (Anglais - Techniques avancées)<br />
'''La traduction est de l'Anglais au Français.'''<br />
<br />
=== Feedback ===<br />
'''Une remarque ou un remerciement ? Voir le sujet sur le [http://www.baka-tsuki.org/forums/viewtopic.php?f=65&t=5784 forum].'''<br />
<br />
== Mises à jour ==<br />
*31 août 2013 : Chapitre 7<br />
*27 juillet 2013 : Chapitre 6<br />
*30 juin 2013 : Chapitre 5<br />
*15 juin 2013 : Chapitre 4<br />
*29 mai 2013 : Chapitre 2 et 3<br />
*04 mai 2013 : Chapitre 1<br />
*01 avril 2013 : Création de la page<br />
<br />
==<span id="_by">''Gekkô'' par Natsuki Mamiya</span>==<br />
<br />
*[[Gekkô : Illustrations|Illustrations]]<br />
*[[Gekkô : Recettes de meurtres|Recettes de meurtres]]<br />
*[[Gekkô : Vie|Vie]]<br />
*[[Gekkô : Déclaration d'amour|Déclaration d'amour]]<br />
*[[Gekkô : Dans le café|Dans le café]]<br />
*[[Gekkô : Chocolat amer|Chocolat amer]]<br />
*[[Gekkô : Doux cauchemar|Doux cauchemar]]<br />
*[[Gekkô : Orange & vin|Orange & vin]]<br />
*[[Gekkô : Cigarette tigre|Cigarette tigre]]<br />
*[[Gekkô : Hésitation|Hésitation]]<br />
*[[Gekkô : Au revoir|Au revoir]]<br />
*[[Gekkô : Clair de lune|Clair de lune]]<br />
*[[Gekkô : Postface|Postface]]<br />
<br />
==Histoires courtes==<br />
*[[Gekkô : Quelques observations concernant le rhume|Quelques observations concernant le rhume]]<br />
*[[Gekkô : La volonté acharnée du croissant de lune|La volonté acharnée du croissant de lune]]<br />
<br />
==Staff==<br />
===Traducteur===<br />
:*[[User:Hunk|Hunk]] <br />
<br />
===Éditeur===<br />
:*<br />
<br />
== Parution ==<br />
<br />
* Volume 1 - 月光 (10 septembre 2010, ISBN 978-4048687225)<br />
<br />
[[Category:Dengeki Bunko]]<br />
[[Category:Oneshot]]<br />
[[Category:French]]</div>
Morris
http://www.baka-tsuki.org/project/index.php?title=Gekk%C3%B4_~_Fran%C3%A7ais&diff=284584
Gekkô ~ Français
2013-09-06T15:10:07Z
<p>Morris: </p>
<hr />
<div>[[Image:Gekkou.jpg|thumb|Couverture|250px]]<br />
<br />
<br />
Gekkô est également disponible dans les langues suivantes :<br />
*[[Gekkou|English (Anglais)]]<br />
*[[Gekkou_~Brazilian_Portuguese~|Português do Brasil (Portugais du Brésil)]]<br />
*[[Gekkou_Español|Español (Espagnol)]]<br />
*[[Gekkou_Tiếng_Việt|Tiếng Việt (Vietnamien)]]<br />
*[[Gekkô ~ Myanmar|ျမန္မာ (Myanmar)]]<br />
Gekkô (月光 "Clair de lune") est un light novel écrit par Natsuki Mamiya et illustré par Shiromiso.<br />
<br />
==Synopsis==<br />
Gekkô, ou "Clair de lune", narre les relations alambiquées entre un garçon cynique et une fille parfaite.<br />
<br />
Le garçon cynique s'appelle Nonomiya, il passe ses journées à s'ennuyer, prenant alors refuge dans son imagination. Un jour, il tombe sur le cahier de la beauté dont tout le monde parle, Yôko Tsukimori, trônant sur le sol. De ce cahier dépasse un bout de papier avec une inscription pour le moins étrange : "Recettes de meurtres". Piqué par sa curiosité, il enfonce immédiatement ce dernier dans sa poche, avant de se rendre compte qu'il ne contient en réalité que des scénarios pouvant mener, ou pas, à la mort, ne ressemblant ni de près ni de loin à de véritables plans élaborés.<br />
<br />
Quand il tente de lui poser la question le lendemain, elle prétend n'avoir rien perdu. Mais alors, son père meurt. Un accident semble-t-il...<br />
<br />
==Présentation des personnages==<br />
<div><br />
<div style="float: left; width: 350px; margin: 5px 20px;"><br />
<b>Nonomiya</b><br />
[[Image:Gekkou_Nonomiya.jpg|left|link=]]<br />
Un garçon obstiné et cynique qui rêve de pouvoir s'échapper de son morne train-train quotidien.<br />
<br />
</div><br />
<div style="float: left; width: 350px; margin: 5px 20px;"><br />
<b>Yôko Tsukimori</b><br />
[[Image:Gekkou_Tsukimori.jpg|left|link=]]<br />
Une fille mystérieuse qui semble être l'incarnation de la perfection, dotée d'une beauté à couper le souffle et d'une grande intelligence. Un jour, elle commence soudain à témoigner de l'intérêt pour Nonomiya, mais...<br />
</div><br />
<br style="clear: both;" /><br />
<div style="float: left; width: 350px; margin: 5px 20px;"><br />
<b>Chizuru Usami</b><br />
[[Image:Gekkou_Usami.jpg|left|link=]]<br />
Une camarade de classe de Nonomiya qui n'y va pas par quatre chemins. Elle semble être attirée par ce dernier...?<br />
</div><br />
<div style="float: left; width: 350px; margin: 5px 20px;"><br />
<b>Mirai Samejima</b><br />
[[Image:Gekkou_Mirai.jpg|left|link=]]<br />
Une collègue de travail de Nonomiya qui prétend être à l'université. Même si elle est assez jolie, son caractère désagréable et égocentrique la rend difficile d'approche.<br />
</div><br />
<br style="clear: both;" /><br />
<div style="float: left; width: 350px; margin: 5px 20px;"><br />
<b>Konan</b><br />
[[Image:Gekkou_Konan.jpg|left|link=]]<br />
Un détective de police aussi excentrique que son apparence le laisse entendre. Un incident va lier sa vie à celle de Nonomiya et va marquer le début d'une rivalité singulière.<br />
</div><br />
<br style="clear: both;" /><br />
</div><br />
<br />
== Règles de Traduction ==<br />
<br />
'''Cette partie doit être lue par tous les traducteurs et éditeurs du projet.'''<br />
<br />
=== [[Gekkô : Enregistrement|Enregistrement]] ===<br />
<br />
=== Forme ===<br />
<br />
'''Chaque chapitre doit se conformer aux règles ci-dessous après édition :'''<br />
*[[Traduction Anglais/Français|Traduction Anglais/Français]]<br />
*[[Usage du Wiki|Usage du Wiki]]<br />
*[[Format_guideline|General Format/Style Guideline]] (Anglais - Techniques avancées)<br />
'''La traduction est de l'Anglais au Français.'''<br />
<br />
=== Feedback ===<br />
'''Une remarque ou un remerciement ? Voir le sujet sur le [http://www.baka-tsuki.org/forums/viewtopic.php?f=65&t=5784 forum].'''<br />
<br />
== Mises à jour ==<br />
*31 août 2013 : Chapitre 7<br />
*27 juillet 2013 : Chapitre 6<br />
*30 juin 2013 : Chapitre 5<br />
*15 juin 2013 : Chapitre 4<br />
*29 mai 2013 : Chapitre 2 et 3<br />
*04 mai 2013 : Chapitre 1<br />
*01 avril 2013 : Création de la page<br />
<br />
==<span id="_by">''Gekkô'' par Natsuki Mamiya</span>==<br />
<br />
*[[Gekkô : Illustrations|Illustrations]]<br />
*[[Gekkô : Recettes de meurtres|Recettes de meurtres]]<br />
*[[Gekkô : Vie|Vie]]<br />
*[[Gekkô : Déclaration d'amour|Déclaration d'amour]]<br />
*[[Gekkô : Dans le café|Dans le café]]<br />
*[[Gekkô : Chocolat amer|Chocolat amer]]<br />
*[[Gekkô : Doux cauchemar|Doux cauchemar]]<br />
*[[Gekkô : Orange & vin|Orange & vin]]<br />
*[[Gekkô : Cigarette tigre|Cigarette tigre]]<br />
*[[Gekkô : Hésitation|Hésitation]]<br />
*[[Gekkô : Au revoir|Au revoir]]<br />
*[[Gekkô : Clair de lune|Clair de lune]]<br />
*[[Gekkô : Postface|Postface]]<br />
<br />
==Histoires courtes==<br />
*[[Gekkô : Quelques observations concernant le rhume|Quelques observations concernant le rhume]]<br />
*[[Gekkô : La volonté acharnée du croissant de lune|La volonté acharnée du croissant de lune]]<br />
<br />
==Staff==<br />
===Traducteur===<br />
:*[[User:Hunk|Hunk]] <br />
<br />
===Éditeur===<br />
:*<br />
<br />
== Parution ==<br />
<br />
* Volume 1 - 月光 (10 septembre 2010, ISBN 978-4048687225)<br />
<br />
[[Category:Dengeki Bunko]]<br />
[[Category:Oneshot]]<br />
[[Category:French]]</div>
Morris
http://www.baka-tsuki.org/project/index.php?title=Gekk%C3%B4_~_Fran%C3%A7ais&diff=284583
Gekkô ~ Français
2013-09-06T15:09:34Z
<p>Morris: </p>
<hr />
<div>[[Image:Gekkou.jpg|thumb|Couverture|250px]]<br />
<br />
<br />
Gekkô est également disponible dans les langues suivantes :<br />
*[[Gekkou|English (Anglais)]]<br />
*[[Gekkou_~Brazilian_Portuguese~|Português do Brasil (Portugais du Brésil)]]<br />
*[[Gekkou_Español|Español (Espagnol)]]<br />
*[[Gekkou_Tiếng_Việt|Tiếng Việt (Vietnamien)]]<br />
*[[[Gekkô ~ Myanmar|ျမန္မာ (Myanmar)]]<br />
Gekkô (月光 "Clair de lune") est un light novel écrit par Natsuki Mamiya et illustré par Shiromiso.<br />
<br />
==Synopsis==<br />
Gekkô, ou "Clair de lune", narre les relations alambiquées entre un garçon cynique et une fille parfaite.<br />
<br />
Le garçon cynique s'appelle Nonomiya, il passe ses journées à s'ennuyer, prenant alors refuge dans son imagination. Un jour, il tombe sur le cahier de la beauté dont tout le monde parle, Yôko Tsukimori, trônant sur le sol. De ce cahier dépasse un bout de papier avec une inscription pour le moins étrange : "Recettes de meurtres". Piqué par sa curiosité, il enfonce immédiatement ce dernier dans sa poche, avant de se rendre compte qu'il ne contient en réalité que des scénarios pouvant mener, ou pas, à la mort, ne ressemblant ni de près ni de loin à de véritables plans élaborés.<br />
<br />
Quand il tente de lui poser la question le lendemain, elle prétend n'avoir rien perdu. Mais alors, son père meurt. Un accident semble-t-il...<br />
<br />
==Présentation des personnages==<br />
<div><br />
<div style="float: left; width: 350px; margin: 5px 20px;"><br />
<b>Nonomiya</b><br />
[[Image:Gekkou_Nonomiya.jpg|left|link=]]<br />
Un garçon obstiné et cynique qui rêve de pouvoir s'échapper de son morne train-train quotidien.<br />
<br />
</div><br />
<div style="float: left; width: 350px; margin: 5px 20px;"><br />
<b>Yôko Tsukimori</b><br />
[[Image:Gekkou_Tsukimori.jpg|left|link=]]<br />
Une fille mystérieuse qui semble être l'incarnation de la perfection, dotée d'une beauté à couper le souffle et d'une grande intelligence. Un jour, elle commence soudain à témoigner de l'intérêt pour Nonomiya, mais...<br />
</div><br />
<br style="clear: both;" /><br />
<div style="float: left; width: 350px; margin: 5px 20px;"><br />
<b>Chizuru Usami</b><br />
[[Image:Gekkou_Usami.jpg|left|link=]]<br />
Une camarade de classe de Nonomiya qui n'y va pas par quatre chemins. Elle semble être attirée par ce dernier...?<br />
</div><br />
<div style="float: left; width: 350px; margin: 5px 20px;"><br />
<b>Mirai Samejima</b><br />
[[Image:Gekkou_Mirai.jpg|left|link=]]<br />
Une collègue de travail de Nonomiya qui prétend être à l'université. Même si elle est assez jolie, son caractère désagréable et égocentrique la rend difficile d'approche.<br />
</div><br />
<br style="clear: both;" /><br />
<div style="float: left; width: 350px; margin: 5px 20px;"><br />
<b>Konan</b><br />
[[Image:Gekkou_Konan.jpg|left|link=]]<br />
Un détective de police aussi excentrique que son apparence le laisse entendre. Un incident va lier sa vie à celle de Nonomiya et va marquer le début d'une rivalité singulière.<br />
</div><br />
<br style="clear: both;" /><br />
</div><br />
<br />
== Règles de Traduction ==<br />
<br />
'''Cette partie doit être lue par tous les traducteurs et éditeurs du projet.'''<br />
<br />
=== [[Gekkô : Enregistrement|Enregistrement]] ===<br />
<br />
=== Forme ===<br />
<br />
'''Chaque chapitre doit se conformer aux règles ci-dessous après édition :'''<br />
*[[Traduction Anglais/Français|Traduction Anglais/Français]]<br />
*[[Usage du Wiki|Usage du Wiki]]<br />
*[[Format_guideline|General Format/Style Guideline]] (Anglais - Techniques avancées)<br />
'''La traduction est de l'Anglais au Français.'''<br />
<br />
=== Feedback ===<br />
'''Une remarque ou un remerciement ? Voir le sujet sur le [http://www.baka-tsuki.org/forums/viewtopic.php?f=65&t=5784 forum].'''<br />
<br />
== Mises à jour ==<br />
*31 août 2013 : Chapitre 7<br />
*27 juillet 2013 : Chapitre 6<br />
*30 juin 2013 : Chapitre 5<br />
*15 juin 2013 : Chapitre 4<br />
*29 mai 2013 : Chapitre 2 et 3<br />
*04 mai 2013 : Chapitre 1<br />
*01 avril 2013 : Création de la page<br />
<br />
==<span id="_by">''Gekkô'' par Natsuki Mamiya</span>==<br />
<br />
*[[Gekkô : Illustrations|Illustrations]]<br />
*[[Gekkô : Recettes de meurtres|Recettes de meurtres]]<br />
*[[Gekkô : Vie|Vie]]<br />
*[[Gekkô : Déclaration d'amour|Déclaration d'amour]]<br />
*[[Gekkô : Dans le café|Dans le café]]<br />
*[[Gekkô : Chocolat amer|Chocolat amer]]<br />
*[[Gekkô : Doux cauchemar|Doux cauchemar]]<br />
*[[Gekkô : Orange & vin|Orange & vin]]<br />
*[[Gekkô : Cigarette tigre|Cigarette tigre]]<br />
*[[Gekkô : Hésitation|Hésitation]]<br />
*[[Gekkô : Au revoir|Au revoir]]<br />
*[[Gekkô : Clair de lune|Clair de lune]]<br />
*[[Gekkô : Postface|Postface]]<br />
<br />
==Histoires courtes==<br />
*[[Gekkô : Quelques observations concernant le rhume|Quelques observations concernant le rhume]]<br />
*[[Gekkô : La volonté acharnée du croissant de lune|La volonté acharnée du croissant de lune]]<br />
<br />
==Staff==<br />
===Traducteur===<br />
:*[[User:Hunk|Hunk]] <br />
<br />
===Éditeur===<br />
:*<br />
<br />
== Parution ==<br />
<br />
* Volume 1 - 月光 (10 septembre 2010, ISBN 978-4048687225)<br />
<br />
[[Category:Dengeki Bunko]]<br />
[[Category:Oneshot]]<br />
[[Category:French]]</div>
Morris
http://www.baka-tsuki.org/project/index.php?title=Gekkou:Volume_1_%E1%80%9C%E1%80%B0%E1%80%9E%E1%80%90%E1%80%B9%E1%80%94%E1%80%8A%E1%80%B9%E1%80%B8&diff=284376
Gekkou:Volume 1 လူသတ္နည္း
2013-09-05T18:08:58Z
<p>Morris: /* [လူသတ္နည္း] */</p>
<hr />
<div>==[လူသတ္နည္း]==<br />
<br />
ဒီနာမည္ ကို မၾကားရတဲ့ ေန႔ ဆိုလို႔ မရွိ<br />
<br />
<br />
“Tsukimori က အရမ္း ခ်စ္ဖို႔….” တတြတ္တြတ္ ျဖင့္ ေရြရြတ္ ေနေသာ အတန္းေဖာ္ Kamogawa၊ သက္ျပင္းခ်လိုက္ေသာ အခါ က်န္ေသာ ေယာက်ာ္ေလး အတန္းေဖာ္ မ်ားကလည္း အဓိပၸါယ္ ေပါက္ပုံ ျဖင့္ ေခါင္းတညိတ္ညိတ္ ။<br />
<br />
<br />
“ေဟ့ေကာင္ေတြ ဒီလို သြယ္လ်တဲ့ ခႏၵာကိုယ္ ရဲ့ လွည့္စားတာ မခံနဲ႔ ၾကားလား ?? အေပၚပိုင္းလည္း မိုက္တယ္ကြ!”<br />
<br />
<br />
<br />
ဒီလို တဏွာ အေငြ႕အသက္ မကင္းတဲ့ အၾကည့္ေတြနဲ႔ အာ႐ုံစိုက္ျခင္း ခံရသူကေတာ့ Tsukimori ၊ မိန္းကေလး တသိုက္နဲ႔ စကားေျပာ ေနၿပီး တခုခု ျငင္းခုန္ေနပုံ။ ကၽြန္ေတာ္သာ Tsukimori Youko ကို စကားလုံး တစ္လုံး ျဖင့္သာ ေဖာ္ျပရမည္ ဆိုရင္ေတာ့ <br />
<br />
<br />
<br />
“ၾကည့္လို႔ေတာ့ ေကာင္းသား”<br />
<br />
“မင္းေကာ သေဘာမတူဘူးလား Nonomiya ?”<br />
<br />
“အင္း မင္းေျပာသလိုပဲ ”<br />
<br />
“ဝိုး ၾကည့္ရတာ စိတ္မပါသလို ၊ ေရာ ဟုတ္ေသးရဲ့လား အေမာင္ ? ဒီမွာ ေယာက္်ား ဆိုတာ ေတာင္ဆိုတာ ေတြ႕ ရင္ တက္ပစ္ ရသလို ၊ ေကာင္မေလး ေခ်ာေခ်ာ ေလး ေတြ႕ ရင္လည္း ႀကိဳက္ပစ္လိုက္ ! ဒါကိုက ေယာက္်ားေလး ေတြ မဟုတ္လား”<br />
<br />
<br />
<br />
Kamogawa ဦးေဆာင္တဲ့ တသိုက္ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ့ ထူးမျခားနား အေျဖကို ၾကားၿပီး ေနာက္မွေတာ့ အေတာ္ေလးကို မခ်ိတင္ကဲ ျဖစ္သြားပုံ ရသည္။<br />
<br />
<br />
<br />
“အင္း ငါကေတာ့ သူ႔ကို ၿပီးျပည့္စုံတဲ့ မိန္းကေလး လို႔ ထင္တာပဲ”<br />
<br />
<br />
<br />
သူမဟာ ေခ်ာေမာ လွပတဲ့ မ်က္နာ ကို သြယ္လ်တဲ့ ခႏၵာကိုယ္ က ပံပိုးေပးထားၿပီး ၊ စာေတာ္တဲ့ အခ်က္ကလည္း သူမကို ေထာက္ပံ့ ေပးထားသည္။ သူမရဲ့ ျပဳံျပဳံးရြင္ရြင္ ေနတက္တဲ့ ပုံစံ ေၾကာင့္ ေက်ာင္းသားမ်ား အသည္းေက်ာ္ တစ္ေယာက္လည္း ျဖစ္သည္။ ဒါအျပင္ အားကစားလည္း ေတာ္ပုံရသည္။ Tsukimori Youko ဟာ ကၽြန္ေတာ္ အျပစ္ေျပာ၍ မရေသာ မိန္းကေလး တစ္ေယာက္။<br />
<br />
<br />
<br />
“ေအးေလ ဘယ္ေနရာမ်ား မေကာင္းလို႔လဲ”<br />
<br />
“မေကာင္းဘူးလို႔ ငါမေျပာပါဘူး ၊ ငါသာ သူအနားမွာ ဆိုရင္ စိတ္သက္သက္သာသာ ေနလို႔ မရတာပဲ ရွိတာ ”<br />
<br />
“အင္း ဟုတ္တယ္ Tsukimori က ငါတို႔လက္လွမ္း မမွီတဲ့ ပန္းတပြင့္ပဲ”<br />
<br />
<br />
<br />
ကံေကာင္းေထာက္မစြာ ျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္ စကားကို သူ႔အဓိပၸါယ္ နဲ႔ သူ ေပါက္သြားပုံ ေပၚသည္။<br />
<br />
<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ အျမင္ကေတာ့ သူမ ဟာ အရမ္းကို ျပည္စုံလြန္းပါတယ္။ ျပည့္စုံလြန္းတဲ့ အတြက္ သူမ ေဘးမွာ ရွိေနရတာဟာ ပ်င္းဖို႔ ေကာင္း ျပီး သူမ ေဘးမွာ ရွိရင္ သူ႔ အရွိန္အဝါ နဲ႔ ကို မြန္းက်ပ္ေနမွာပဲ။ ၾကည့္ရတာ ကၽြန္ေတာ့္ ပုံစံကိုက နည္းနည္း ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ နိုင္ၿပီး တမင္တကာကို Tsukimori နဲ႔ ခပ္ခြာခြာ ေနပါတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲ ဆိုေတာ့ သူနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ဆင္တူ တဲ့ အခ်က္ကို ရွာမေတြ႕လို႔ပါ။<br />
သို႔ေသာ္လည္း ဒီလူေတြကေတာ့ နာမည္ႀကီး မိန္းကေလး ဆိုတာနဲ႔ အႀကီးအက်ယ္ စိတ္ဝင္စား သြားၿပီး နာမည္ႀကီး မင္းသမီးေတြလိုမ်ိဳး သူနဲ႔ ပတ္သတ္တဲ့ ေကာလဟာလ ေတြေတာင္ ဆက္လက္ေဆြးေႏြး ေလၾကရဲ့။<br />
<br />
<br />
<br />
” ဒါေပမယ့္ သူရည္းစားက ေကာလိပ္က ဆို ”<br />
<br />
” ေက်ာင္းသား K ဆို သူ႔ထက္ သုံးႏွစ္ေတာင္ ႀကီးတယ္ ဆိုပဲ”<br />
<br />
” အမ္ ငါၾကားတာက ကုမၸဏီသူေဌး နဲ႔လို႔ၾကားတာ”<br />
<br />
” အား ဒါေၾကာင့္ တလကို မုန႔္ဖိုး ¥200,000 ေလာက္ရတာ”<br />
<br />
” တကယ္ ! ငါၾကားတာဆို သူနဲ႔ သခၤ်ာ ဆရာ Kumada နဲ႔ တည္းခိုခန္း သြားတာေတာင္ ေတြ႕ေသးတယ္ဆိုပဲ!”<br />
<br />
<br />
သူမ ေက်ာ္ၾကားသည္ ဆိုသည္မွလြဲ၍ ေသခ်ာသိၾကသည္မဟုတ္ ။ သူမ ထိုမွ်ပင္ ေက်ာ္ၾကားသည္ ဆိုသည့္ အေျခအေနကုိ ယခုမွ သတိထား မိသည္။ သုိ ့ေသာ္ ယခု အေျခအေနမ်ိဴး ကို သူလည္း ေပ်ာ္မည္ မဟုတ္။ ကၽြန္ေတာ္ေတာင္ ဒီလိုမ်ိဳး အေျခအေန ကို သည္းခံနိုင္သည္ မဟုတ္ ။<br />
<br />
<br />
<br />
“ေသခ်ာတာလည္း မဟုတ္ဘူး ၊ ေကာလဟာလေတြပါကြာ”<br />
<br />
<br />
<br />
သူတို႔က ဒီကိစၥနဲ႔ပတ္သတ္ၿပီး အေလးအနက္ ေျပာေနတာ ဆိုေတာ့ ၊ ကၽြန္ေတာ္ ခပ္ေသာ့ေသာ့ ရယ္ၿပီး ေျပာလိုက္မိသည္။<br />
<br />
ဒါေၾကာင့္ “ဘာလို႔ သူ႔ကို တိုက္ရိုက္ မေမးတာလဲ? ” ဟု ေမးခြန္းျဖင့္ ရင္ဆိုင္ေစလိုက္သည္။ အေပ်ာ္ေပါ့။ သို႔ေသာ္ ထင္သည့္ အတိုင္း ဝိုင္းၿပီး ေထာပနာ ျပဳၾကသည့္ အသံ မ်ားျဖင့္သာ အဆုံးသတ္သြားသည္။<br />
<br />
<br />
<br />
“ဒါမ်ိဳးက ေမးလို႔ေကာင္းပါ့မလားကြ!”<br />
<br />
<br />
<br />
သူတို႔၏ တုံ႔ျပန္မွုကို အေတာ္ေလး ေက်နပ္မိသည္။ ထပ္ၿပီးေတာ့ ေသခ်ာေအာင္ <br />
<br />
<br />
<br />
” မင္းတို႔ သိခ်င္ရင္ ငါ မင္းတို႔ ကိုယ္စား ေမးေပးမယ္ေလ? ”<br />
<br />
” ေနဦး Nonomiya ! မေလာနဲ႔ တကယ္လို႔ ဟုတ္ေနရင္ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ” ဟု Kamogawa က လွမ္းတားသည္။<br />
<br />
” တကယ္လို႔ ေကာလဟလ ဆိုရင္ေကာ ”<br />
<br />
” တကယ္လို႔ တကယ္လည္း ျဖစ္နိုင္တာပဲ ”<br />
<br />
<br />
<br />
Kamogawa စကားကို ေခါင္းတညိတ္ညိတ္ ျဖင့္ က်န္တဲ့သူေတြက ” ျဖစ္နိုင္တယ္ ၊ Tsukimori သာဆို ျဖစ္နိုင္တယ္” ေသခ်ာတာကေတာ့ Tsukimori Youko က အတန္းထဲမွာ တသီးတျခား ျဖစ္ေနသည္။ သူဟာ အားလုံးနဲ႔ ကြဲျပားသည္ ဟုပင္ ေျပာနိုင္သည္။ တျခားသူေတြ အေနျဖင့္ သူမရဲ့ ေက်ာင္းသူ အရြယ္နဲ႔ မလိုက္ဖက္ေအာင္ ရင့္က်က္တဲ့ အသြင္အျပင္ေၾကာင့္ ေက်ာင္းသားေတြ မသိတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ေတြ ၾကဳံခဲ့တယ္ ဟု ယူဆၾကသည္။<br />
<br />
<br />
<br />
“အမွန္တရားက အေမွာင္ထဲမွာ ေလ မဟုတ္ဖူးလား ??? ”<br />
<br />
<br />
<br />
ဘယ္လိုပဲ မွန္မွန္ မမွန္မွန္ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ Komogawa နဲ႔ တျခားေကာင္ေတြလို စိတ္ထိခိုက္မွာ မဟုတ္ ၊ ေအးေအးေဆးေဆးပါပဲ။<br />
<br />
<br />
<br />
“အျဖစ္မွန္ကို သိတိုင္း ေကာင္းတာ မဟုတ္ဘူးေလ မဟုတ္ဘူးလား” <br />
<br />
<br />
ၾကည့္ရတာ သူတို႔ ခမ်ာ အမွန္ကို သိလည္း သိခ်င္ ၊ သူတို႔ ထင္သလို ျဖစ္ေနမွာလည္း မဝံ့မရဲ ။<br />
<br />
<br />
” ဒီအတိုင္း ဆို ဘာမွ မထူးဘူးေလ ၊ မင္း အျဖစ္မွန္ ေရွာင္လြဲလိုက္ရင္ ဘယ္ေတာ့မွ သိရမွာ မဟုတ္ဘူး”<br />
<br />
” မသိလည္း ေနပါေလ့ေစ ၊ ဟိုတရက္ကေတာင္ ငေၾကာင္ေတြ သူကို ရည္းစားစကား လာေျပာလို႔ ျငင္းလြတ္လိုက္ေသးတယ္ ၊ မင္း မဆင္မျခင္ အျဖစ္မွန္ကို ရွာေနရင္ ေတာ့ ေနာက္ဆုံး မင္း ထိခိုက္တာပဲ အဖက္တင္လမယ္။ ငါက အိမ္မက္ ကို အမွန္တရား ထက္ ျမတ္နိုးတယ္ Tsukiyomi ဟာ တို႔အားလုံး ရဲ့ အျမဲတမ္း အိပ္မက္ပဲ”<br />
<br />
<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ သူတို႔ ေျပာေနတာကို ၾကည့္ရင္း အံအားသင့္ ၿပီး ရယ္မိ႐ုံပါပဲ။ <br />
<br />
<br />
<br />
“လူငယ္ဘဝ က ေပ်ာ္ဖို႔ ေကာင္းတယ္ေနာ္”<br />
<br />
“ေဟ့ ငါတို႔ က ၁၇ ႏွစ္ပဲရွိေသးတာ ၊ အိပ္မက္ ဆိုတာ ရွိသင့္တယ္”<br />
<br />
<br />
<br />
ၾကည့္ရတာ မရယ္မိသင့္ ဘူး ထင္ပါရဲ့။<br />
<br />
<br />
<br />
“မင္းသာ ကူညီရင္ ငါ ဝင္မပါဘူး”<br />
<br />
“ငါပါတယ္ ၊ ငါပါတယ္ ! ငါတို႔ ေကာင္ေလးေတြ အိပ္မက္ကို မဖ်က္ဆီးပါနဲ႔”<br />
<br />
“ဘာလဲ ခပ္ဆိုးဆိုး ေကာင္ေလးေတြလား”<br />
<br />
“ဒါဆို Nonomiya ႀကိဳက္တဲ့သူက ဘယ္သူတုံး? နာမည္ႀကီးေတြ မပါေၾကး ”<br />
<br />
<br />
<br />
မေမၽွာ္လင့္ပဲ Kamogawa တန္ျပန္တိုက္စစ္ ဆင္လိုက္ပါတယ္။ က်န္တဲ့သူေတြကလည္း ဒီအခြင့္အေရးကို ေစာင့္ၿပီး အနားကို ကပ္လာကာ<br />
<br />
<br />
<br />
“ေျပာေလ ေျပာ”<br />
<br />
“အင္း ငါကေတာ့..”<br />
<br />
<br />
<br />
တကယ္ဆိုရင္ေတာ့ ေဖာ္ျပေလာက္ေအာင္ ကိုယ္ သေဘာက်တဲ့သူက မရွိ။ ဒါေပမယ့္ ဒီအေျခအေနမွာ ဒီလူေတြကို ဒီလို ေျပာလို႔ ရနိုင္မယ္ မထင္။<br />
<br />
<br />
<br />
“—Usami ဆို ခ်စ္ဖို႔ ေကာင္းတယ္ ထင္တာပဲ။”<br />
<br />
<br />
<br />
စိတ္ထဲမွာ ေပၚလာတဲ့ နာမည္တစ္ခု ေကာက္ေျပာလိုက္တယ္။ ဒါေပမယ့္ သူတို႔ ၾကည့္ရတာ အံအားသင့္ၿပိး စိတ္ပ်က္သြားတဲ့ပုံ။<br />
<br />
<br />
<br />
“ဘာလဲကြ ၊ ဒီေလာက္ ရိုးတာႀကီးကို ၊ မင္းက ပ်င္းဖို႔ ေကာင္းလိုက္တာကြာ”<br />
<br />
“ဒီေတာ့ မင္းက Tsukimori ကို ဘယ္လိုမွ မေနဖူးေပါ့ ?”<br />
<br />
“သူကေတာ့ ပုံမွန္ပစ္မွတ္ တစ္ခုလို႔ ေျပာလို႔ ရတယ္ ၊ ဒါေပမယ့္ Usami နဲ႔ ကြာလြန္းတယ္ Usami က လိေမၼာ္ရည္ဆို သူက စပ်စ္ဝိုင္”<br />
<br />
“ဒါဆို မင္းေျပာခ်င္တာက ငါတို႔ အရြယ္ အတြက္ လိေမၼာ္ ေဖ်ာ္ရည္က ပိုသင့္ေတာ္တယ္ေပါ့”<br />
<br />
“ဟင့္အင္း ေသာက္႐ူး ၊ နားမလည္ဘူးလား ၊ ေျပာခ်င္တာက အင္း အရက္ရဲ့ ဆြဲေဆာင္မွုေၾကာင့္ တကယ္ မေသာက္သင့္ဘူး ဟုတ္လား ? ဥပမာ မင္းက သူရဲ့ လွ်ိဳဝွက္တဲ့ သေဘာ ကို သိခ်င္တာနဲ႔ အဲဒီေနာက္လိုက္ေနတာကို …. ငါေျပာတာ နားလည္လား<br />
<br />
“ေအး လည္တယ္ ၊ ဒါေပမယ့္ ငါအခုထိ လိေမၼာ္ရည္ ႀကိဳက္ေသးတယ္ မင္းေရာ ?”<br />
<br />
“အား အင္း ဟုတ္တယ္ ၊ ငါလည္း လိေမၼာ္ရည္ကို ႀကိဳက္ပါတယ္ ၊ ဒါေပမယ့္”<br />
<br />
<br />
<br />
Kamogawa နဲ႔ ေက်ာင္းသား တစ္သိုက္က ရွုံ႔မဲ့ ကုန္သည္။ Tsukimori က ပုံမွန္ မိန္းကေလး တစ္ေယာက္ မဟုတ္ေလာက္ေအာင္ ဆြဲေဆာင္မွု အျပည့္ ၊ Usami ကလည္း ပုံမွန္ မိန္းကေလး တစ္ေယာက္ ပီပီ သူ႔နည္းသူ႔ဟန္ေတာ့ ဆြဲေဆာင္မွု ရွိရွာပါသည္။ သူတို႔ ကေတာ့ မွန္ကလည္း မွန္ေနေတာ့ ျငင္းလို႔လည္း မရ ၊ ဒါေၾကာင့္ စိတ္ထဲမွာ ကသိကေအာက္ ျဖစ္ေနပုံ ေပၚသည္။<br />
<br />
အနိုင္ရတဲ့သူ တစ္ေယာက္လို “လိေမၼာ္ေဖ်ာ္ရည္ နဲ႔ ဝိုင္တို႔ ဂုဏ္ျပဳၾကတာေပါ့ကြာ” ဟု ခပ္ႂကြားႂကြားေလး ေျပာလိုက္သည္။<br />
<br />
<br />
<br />
“မင္းက စကားကို သြယ္ဝိုက္ၿပီး ေျပာတဲ့ ေကာင္ပဲ သိလား? ”<br />
<br />
“ေက်းဇူး”<br />
<br />
“ခ်ီးက်ဴးေနတာ မဟုတ္ဘူးကြ”<br />
<br />
<br />
<br />
Kamogawa က နည္းနည္းေတာ့ ခ်ဥ္ေနပုံရသည္။ သို႔ေသာ္ သူ႔ကို အျပတ္ေျပာနိုင္ခဲ့သား။<br />
<br />
<br />
<br />
“– ဟဲ့ အေကာင္ေတြ ကိုယ့္ေနရာ ကိုယ္ထိုင္ အတန္းစေတာ့မယ္ !”<br />
<br />
<br />
<br />
႐ုတ္တရက္ ေမာင္းလိုက္တဲ့ အသံေၾကာင့္ ေယာက်ာ္းေလးမ်ား နာရီကို ၾကည့္မိၾကသည္။ ခ်က္ခ်င္းပင္ သူတို႔ကို ေျပာသည့္ ေကာင္မေလးကို ၾကည့္မိၿပီး လွုပ္လွုပ္ရြရြ ျဖစ္ကုန္ၾကေလ၏။<br />
<br />
<br />
<br />
“ဟုတ္တယ္ေဟ့ ၊ လိေမၼာ္ေဖ်ာ္ရည္ ရဲ့ စကား နားေထာင္ၿပီး ကိုယ္ ေနရာ ျပန္ၾက”<br />
<br />
<br />
<br />
Kamogawa ၏ စကား ႏွင့္ အတူ ကိုယ့္ေနရာ ကိုယ္ ထိုင္ၾကေလကုန္သည္။<br />
<br />
<br />
<br />
“လိေမၼာ္ ေဖ်ာ္ရည္…?” ဟု လိေမၼာ္ ေဖ်ာ္ရည္ တျဖစ္လဲ Chizuru Usami က ေခါင္းတဆတ္ဆတ္ ျဖင့္<br />
<br />
“နင္တို႔ ငါအေၾကာင္း ဘာမဟုတ္တာေတြ ေျပာေနတာလဲ ေျပာစမ္း ??”<br />
<br />
<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ ေဘးမွာ ထိုင္ေနရင္း ႏွုတ္ခမ္းကို ကိုက္ထားေလသည္။<br />
<br />
<br />
<br />
“ငါတို႔ ေဖ်ာ္ရည္ေတြ အေၾကာင္း ေျပာတာပါ”<br />
<br />
“လာလိမ္မေနနဲ႔ ေယာက်ာ္း ေလးေတြ စုေနရင္ မဟုတ္က ဟုတ္က အေၾကာင္းေတြပဲ ေျပာမွာ”<br />
<br />
<br />
<br />
တကယ္ေတာ့ မမၽွတတဲ့ မွန္းဆခ်က္ႀကီးပါ။ ဒါေပမယ့္ ျငင္းလို႔လည္း မရ။<br />
<br />
<br />
<br />
“ဘယ္ေလာက္ေတာင္ သနားစရာ ေကာင္းတဲ့ Usami ရယ္ ငါနင့္ကို စိတ္ပူလိုက္တာ”<br />
<br />
[[Image:Gekkou-017.jpg|thumb]]<br />
<br />
“ဘာမွ လာသနား မေနနဲ႔ Nonomiya! အ႐ူး ငါက ပုံမွန္ပဲ ၊ သာမန္ေက်ာင္းသူ တစ္ေယာက္”<br />
<br />
<br />
<br />
Usami ဟာ သူ႔ကိုစတိုင္း အျမဲတမ္း စိတ္က သည္းခံနိုင္သည္ မဟုတ္ ၊ သည္းမခံနိုင္တိုင္း သူမၾကည့္ရတာ ခ်စ္စရာ အေကာင္ေလး တစ္ေကာင္ လို ၾကည့္လို႔ေတာ့ေကာင္းသား ၊ တကယ္။<br />
<br />
<br />
<br />
” နားေထာင္ သိပ္ေနာက္မက်ခင္ ေဆး႐ုံသြားျပပါလား ၊ တစ္ေယာက္တည္းသြားျပရမွာ ရွက္ရင္ ငါပါလိုက္ခဲ့မယ္ေလ ဒါေပမယ့္ –”<br />
<br />
” ဘာလို႔ သြားရမွာလဲ ၊ ငါကို သနားတဲ့ အၾကည့္နဲ႔ မၾကည့္နဲ႔! ”<br />
<br />
“သြား” ဟုဆိုကာ သူဖက္လွည့္ေနသည့္ ကၽြန္ေတာ္ေခါင္းကို လက္ျဖင့္ ခပ္ဖြဖြ တြန္းလိုက္ေလသည္။<br />
<br />
“ဝမ္းသာစရာပဲ Usami ၾကည့္ရတာ Nonomiya က လိေမၼာ္သီးေဖ်ာ္ရည္ ႀကိဳက္တဲ့ ပုံပဲ!”<br />
<br />
<br />
<br />
Kamogawa တစ္ေယာက္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္ကို ၾကည့္ရင္း ႐ုပ္ရွင္ ဇာတ္ကားမ်ားတြင္ ပါေလ့ရွိေသာ လူယုတ္မာ ရယ္သံနဲ႔ ေျပာလိုက္ေလသည္။<br />
<br />
<br />
<br />
“လိေမၼာ္ေဖ်ာ္ရည္ ဆိုတာ ဘာလဲ ေျပာေလ–”<br />
<br />
<br />
<br />
စကားတဝက္ မွာတင္ ႐ုတ္တရက္ ရပ္သြားသည္။ သခၤ်ာ ဆရာ Kuamad အခန္းထဲကို ဝင္လာေလသည္။ တခန္းလုံးမွာ ၾကားရသည့္ အသံဟူ၍ Kumada ၏ ခပ္တိုးတိုး အသံႏွင့္ ေျမျဖဴ နဲ႔ ေက်ာက္သင္ပုန္း ျခစ္ေနသည့္ အသံမၽွသာ။ ၾကည့္ရတာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေျပာခဲ့ တာေတြကို Usami တစ္ေယာက္ အေတာ္ေလး သိခ်င္ပုံ။ မၾကာခဏ ခိုးခိုး ၾကည့္ေနေလ၏။ မိနစ္ အနည္းငယ္ ၾကာေတာ့ သူမစိတ္ထိန္း နိုင္ေတာ့ ပုံ မရေခ်။ သူ ကိုယ္ကို ကၽြန္ေတာ္ဖက္ တိုးၿပီး အသံ ခပ္အုပ္အုပ္ျဖင့္ ” ဘာလဲဟင္” ဟု ေမးေလသည္။<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ေက်ာက္သင္ပုန္းကို မ်က္လုံးက မခြာပဲ ” ငါ စာကို အာ႐ုံစိုက္ေနတယ္ Usami-san” ဟု ေျဖလိုက္ေလသည္။<br />
<br />
<br />
<br />
” နင္ အက်င့္မယုတ္နဲ႔ဟာ ”<br />
<br />
<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ ေနတာနဲ႔ သူ ခဲသားေဘာပင္ နဲ႔ အၾကင္နာမဲ့စြာ ကၽြန္ေတာ္ကို ထိုးေလသည္။ ယူနီေဖာင္း ကို ေက်ာ္ဝင္ၿပီး အသားထဲကိုပါ ေဖာက္ဝင္လာသည္။<br />
<br />
<br />
<br />
“အား နာတယ္ဟ”<br />
<br />
<br />
<br />
စိတ္ေကာက္ေနေသာ Usami က “ဒါဆို ငါ့ကို မသိခ်င္ေယာင္ မေဆာင္နဲ႔ေလ” ေျပာသည္။<br />
<br />
<br />
<br />
“နင္တို႔ မုန႔္စားဆင္း တုံးက Youko-san အေၾကာင္း ေျပာတယ္ဟုတ္ ၊ ဟုတ္လား ? ”<br />
<br />
“ေအာ္ေအး ဟုတ္မွာေပါ့”<br />
<br />
” နင္ဟာ ေလ အျမဲတမ္း ေလၽွာခ်သြားတာပဲ ငါသိတယ္ ၊ နင္ သူ႔အေၾကာင္း ေျပာေနတာ မဟုတ္လား ! ”<br />
<br />
” ငါအံဩလိုက္တာ နင္ ငါတို႔ေျပာတာေခ်ာင္း နားေထာင္တယ္ေပါ့”<br />
<br />
“ဟင့္အင္း မဟုတ္ပါဘူး ငါ Youko-san ဆိုတဲ့ စကားပဲ ၾကားလိုက္တာ နင္တို႔ေကာင္ေတြ အက်ယ္ႀကီး ေျပာေနတာကိုး ”<br />
<br />
<br />
<br />
ေရွ႕မွ ဆရာ Kumada က ၾကည့္ေနေတာ့ “Usami” ဟု ကၽြန္ေတာ္ သူ႔ကို အသံ ခပ္အုပ္အုပ္ လွမ္းေခၚလိုက္သည္ ။ သူ ခပ္ျမန္ျမန္ပင္ ထိုင္လိုက္ၿပီး ေက်ာက္သင္ပုန္း မွေရးသမၽွ ကို ကူးခ်င္ေယာင္ ေဆာင္လိုက္သည္။ အေတာ္ေလး ၾကာ တိတ္သြားၿပီးေနာက္ “ဟဲ့ Nonomiya နင္ Youko-san လို မိန္းကေလး မ်ိဳးကို သေဘာက်တယ္ မဟုတ္လား ? ” အသံခပ္တိုးတိုးျဖင့္ သူ႔စာအုပ္ကို ငုံၾကည့္ေနရင္း ေမးေလ၏<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ Tsukimori Youko ေရွ႕ ညာဖက္ အစြန္ကို ၾကည့္မိသည္ ။ သူမဟာ ဆြဲေဆာင္မွု အျပည့္နဲ႔ ေက်ာက္သင္ပုန္းကို စိုက္ၾကည့္ ေနသည္။ သူမ မ်က္နာဟာ အသိဉာဏ္ ျပည့္ဝတဲ့ ၊သတင္း ေတြမွာ ပါေနတက္တဲ့ ထက္ျမက္တဲ့ မိန္းမေတြနဲ႔ တူေနသလိုလို။ စာသင္ခန္း ရဲ့ အလယ္မွာ ထိုင္ေနသလိုပဲ ၊ သူမရဲ့ ထက္ျမက္တဲ့ စြမ္းရည္ေၾကာင့္ သူမဟာ အခန္းရဲ့ အသည္းႏွလုံးမွာ တည္ရွိေနသည္ဟု ထင္ျမင္ရ ေစသည္။တကယ္ကို သူမဟာ ထူးျခားတဲ့သူ တစ္ေယာက္ပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ ဟာ သူမလိုလူ နဲ႔ အဆက္အသြယ္ မလုပ္ေပမယ့္ ၊ သူကို ခ်စ္ခင္ ေလးစားတဲ့ သူေတြရဲ့ အျမင္ကိုေတာ့ ေကာင္းေကာင္း နားလည္ပါတယ္။<br />
<br />
<br />
<br />
“ဟင့္အင္း မဟုတ္ပါဘူး”<br />
<br />
<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ အလုပ္ရွုပ္တာေတြကို မႀကိဳက္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ Usami ဘယ္လို တုံ႔ျပန္မလဲ ဆိုတာေတာ့ သိခ်င္မိတယ္။<br />
<br />
<br />
<br />
“တကယ္လား”<br />
<br />
<br />
<br />
သူမ ၾကည့္ရတာ စိတ္သက္သာရာသြားသည့္ ပုံျဖင့္ ျပဳံးရွာ ေလ၏။<br />
<br />
<br />
<br />
“ငါတို႔ ဥပမာေပးၿပီး ေျပာၾကတာကြာ တကယ္လို႔သူမ သာ ေဖ်ာ္ရည္တခုခု သာဆို Tsukimori က စပ်စ္ဝိုင္နဲ႔တူလိမ့္မယ္”<br />
<br />
<br />
<br />
— သူ ဘယ္လို မ်ား တုံျပန္မလဲ မသိ ။<br />
<br />
<br />
<br />
” နင္ကေတာ့ လိေမၼာ္ ေဖ်ာ္ရည္ေပါ့ ”<br />
<br />
<br />
ေဘးတြင္ ႐ုတ္တရက္ ခဲတံ က်ိဳးသြားသည္ ကို ၾကားလိုက္ပါသည္။<br />
<br />
<br />
<br />
“အား ဒီလိုလား”<br />
<br />
<br />
<br />
Usami တစ္ေယာက္ ဘာမွမျဖစ္လို ဟန္ေဆာင္ရင္း ခဲတံနဲ႔ သူလက္ၾကားထဲ ထည့္ကာ ေဆာ့ေနရွာသည္။ သို႔ေသာ္ သူ႔ ပါးႏွစ္ဖက္မွ ရွက္ေသြးျဖန္းသြားသည္ကိုေတာ့ သတိထားမိလိုက္သည္။ ထိုေနာက္တြင္ Usami တစ္ေယာက္ ဘာကိုမွ မေမးေတာ့။<br />
<br />
သူ႔ အရိုးခံ တုံျပန္မွုဟာ ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ကို ၿငိမ္းခ်မ္းေစပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ဟိုေကာင္ေတြကို ေျပာခ်င္ခဲ့၍သာ သူမ နာမည္ကုိ ေကာက္ေျပာလိုက္ျခင္း လား ဒါမွမဟုတ္ ကၽြန္ေတာ္ ရဲ့ မသိစိတ္မွာ သူမ စိုးမိုး ေန၍ ေျပာမိရဲ့လား ဆိုသည္ကိုေတာင္ မေဝခြဲနိုင္ေတာ့ ။ အနည္းဆုံးေတာ့ အခုခ်ိန္က စၿပီး ကၽြန္ေတာ္ သူမကို သေဘာက်မိ သလို ခံစားရတာပဲ။<br />
<br />
<br />
<br />
“ဒါနဲ႔”<br />
<br />
<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ထင္ခဲ့တာက ကၽြန္ေတာ္တို႔ စကားေျပာၿပီးၿပီေပါ့ ၊ သို႔ေသာ္ သူမက ထပ္ၿပီး တခုခု ေျပာခ်င္ဟန္ ရွိသည္။ Usami မ်က္နာ တည္တည္ ၊ အသံတိုးတိုးျဖင့္<br />
<br />
<br />
<br />
“ငါကပုံမွန္ပဲေနာ္ ။ နင္ထင္ထားသလို တျခား ထူးထူးဆန္းဆန္း ေကာင္မေလးေတြလို မဟုတ္ ဘူး ၊ ငါ့ကို အထင္မလြဲနဲ႔ သိလား? ”<br />
<br />
<br />
<br />
ဒီလို႔ ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းတဲ့ တုံ႔ျပန္မွု ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ ႐ုတ္တရက္ ျပဳံးမိသည္။ သူမ ရဲ့ရိုးသားမွုက ကၽြန္ေတာ္ကို ၿငိမ္းခ်မ္းေစပါတယ္။ တကယ္ကို ေႏြရာသီမွာ ဖန္ခြက္ထဲက လိေမၼာ္ေဖ်ာ္ရည္ ေအးေအးေလး ေသာက္လိုက္ရသလိုပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ သူ႔ကို ခ်စ္မိပါေစလို႔ ဆုေတာင္းပါတယ္။<br />
<br />
အတန္းေခါင္းေဆာင္ေတြရဲ့ လစဥ္ အစည္းအေဝး ၿပီးေနာက္မွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အတန္းရဲ့ မိန္ကေလးေခါင္းေဆာင္ ျပန္လာတာကို ကၽြန္ေတာ္ ေတြ႕ပါတယ္။ အခန္းထဲမွာ လူေတြလည္း မရွိေတာ့တာ မို႔လို႔ ကၽြန္ေတာ္လည္း ျပန္ဖို႔ ဆုံးျဖတ္လိုက္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ကိုယ္တိုင္ကလည္း ဘယ္ အသင္းအဖြဲ႕ ထဲမွ ဝင္ထားတာ မဟုတ္ေတာ့ ေက်ာင္းမွာ လုပ္စရာ မရွိ။ က်န္တာကေတာ့ အိမ္ျပန္ ၊ ၿပီးရင္ အခ်ိန္ပိုင္း အလုပ္အတြက္ ျပင္ဆင္တာေပါ့။<br />
<br />
ခုံက ထလိုက္ေတာ့ ၊ တကၠသိုလ္ စာအုပ္တစ္အုပ္ကို ၾကမ္းျပင္မွာ က်ေနသည္ကို သတိထားမိလိုက္သည္။ စာအုပ္မ်က္နာဖုံးမွာ Tsukimori Youko လို႔ ေရးထားသည္ကိုး။ အခန္းထဲမွာ သူမကို မေတြ႕။ ဒါေၾကာင့္ သူမ စားပြဲခုံထဲကို ထည့္လိုက္ေတာ့မည္။ သို႔ေသာ္ ထိုသို႔ ျပဳမည့္ ဆဲဆဲတြင္ သတိထားမိလိုက္သည္ကား စာအုပ္ထဲမွာ ညႇပ္ထားသည့္ စာရြက္ အပိုင္းအစ တစ္ခု။ ဘာရယ္မဟုတ္ ၊ စာအုပ္ထဲမွ စာရြက္ကို ထုတ္ၿပီး ၾကည့္မိသည္။<br />
<br />
<br />
<br />
“အမ္ တကယ္ မထင္ထားဘူး” ဟု တကိုယ္တည္း ေရရြတ္မိသည္။<br />
<br />
<br />
<br />
A4 Report စာရြက္ကို ေခါက္ထားပုံ ေပၚသည္။ ေခါင္းစဥ္ ကေတာ့ လူတိုင္းစိတ္ကူးယဥ္ ၾကေသာ ၊ ကၽြန္ေတာ္ ထင္ထားေသာ သူမ ၏ ပုံစံ ျဖင့္ မကိုက္ ။ ဘယ္သူမွ သတိမထားမိေအာင္ ဂ႐ုစိုက္ၿပီး ၊ လြယ္အိတ္ထဲ ထည့္လိုက္သည္။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ ဒီလက္ေရး ခပ္ေသးေသးကို ဖတ္ရန္ အခ်ိန္ အေတာ္ေပးရမည္ ျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ မဟုတ္တာ လုပ္ေတာ့မည္ ဟု ထင္ၾကေပလိမ့္မည္။ တကယ္ေတာ့ မဟုတ္ ၊ ဒါေၾကာင့္ ဘာမွ မဝံမရဲ လည္း မျဖစ္ ၊ သိခ်င္စိတ္ သက္သက္ ျဖင့္သာျဖစ္သည္။<br />
<br />
အစ ကတည္းက ကၽြန္ေတာ္ စပ်စ္ဝိုင္ ကို ဆန႔္က်င္ခဲ့သည္မဟုတ္ ၊ ကၽြန္ေတာ္ ေသာက္သင့္ မေသာက္ ေတာင္ မဆုံးျဖတ္ရေသး။ သို႔ေသာ္ မိမိေသာက္ဖူးေနၾက ေဖ်ာ္ရည္ကိုေတာ့ မေသာက္ဖူးေသာ အရာထက္ ပိုမိုစြဲလမ္း သည္ကေတာ့ အမွန္ပင္။ အတိုခ်ဳံ႕ေျပာရမယ္ ဆိုရင္ေတာ့ လူတိုင္း ခ်ီးက်ဴးေျပာဆို ၾကသည့္ စပ်စ္ဝိုင္ကိုလည္း ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ဝင္စားသည့္ အခ်က္ကေတာ့ မျငင္းနိုင္ေပ။<br />
<br />
<br />
<br />
“ဟုတ္ၿပီ ငါတို႔မင္းသမီးေလး ကေတာ့ ဘယ္လို လၽွိဝွက္ခ်က္ ရွိေနမွာလဲ မသိ ?”<br />
<br />
<br />
<br />
ပုံမွန္ အတိုင္းပဲ အခန္းထဲက ျပန္ထြက္လာခဲ့သည္။<br />
<br />
<br />
<br />
ေကာ္ဖီဆိုင္ အလုပ္မွ အိမ္ျပန္ေရာက္ခ်ိန္ ၊ အခ်ိန္ကေတာ့ ဆယ္နာရီခြဲ အိမ္ျပန္ေရာက္ေရာက္ခ်င္း ၊ ထိုစာရြက္ အေၾကာင္း လုံးဝေမ့ ေနေလသည္။ အထဲမွာ ဘာေတြမ်ား ပါမည္နည္း ဆိုသည္ ကို ဖတ္ခ်င္ေသာ္လည္း ေကာ္ဖီဆိုင္ အလုပ္မွ ထူးျခားဆန္းသစ္ ေသာ အေတြ႕အၾကဳံတို႔က စိတ္ထဲ ေရာက္ေနေလသည္။ ကၽြန္ေတာ္ဟာ လူေတြကို စူးစမ္းရသည္ကို သေဘာက်သည္။ ဝါသနာ ဟုပင္ ေျပာ၍ ရနိုင္သည္။ ေကာ္ဖီဆိုင္ကို ေရြးခ်ယ္ရသည့္ အေၾကာင္းရင္း ထဲမွာ ေကာ္ဖီကို ႀကိဳက္သည္ ကလည္း ပါသလို ၊ ထိုထက္ပိုသည္ကား အမ်ိဳးအစား စုံလင္လွေသာ လူသား ေတြကို ေတြ႕နိုင္ေသာ ေနရာ ျဖစ္သျဖင့္ စိတ္ဝင္စားဖြယ္ေကာင္းသည့္ ေနရာ ျဖစ္ေသာ ေၾကာင့္ လည္း ျဖစ္သည္။<br />
<br />
မိန္းမငယ္ တစ္ေယာက္ အျမဲတမ္း ဒီခုံမွာ ထိုင္ၿပီး အျပင္ဖက္ကို ေငးၾကည့္ေနတက္သည္။ အသက္အေတာ္ႀကီးေသာ လူတစ္ဦးသည္ လည္း ဆိုင္ကို တစ္ေခါက္လာတိုင္း ေကာင္မေလး တစ္ေယာက္ ေျပာင္း၍ ေရာက္လာတက္သည္။ တေယာက္ကို တေယာက္ မ်က္စိ ေအာက္က အေပ်ာက္မခံေအာင္ ခ်စ္ၾကေသာ အတြဲတစ္တြဲသည္လည္း ေျခာက္လခန႔္ ၾကာေသာ အခါ ဆက္ဆံေရးေတြ က်ဲလာသည္ကို သတိထားမိသည္။ ဒါတင္မကေသး။<br />
<br />
ဒါက ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ကူးေတြကို လွုပ္ရွားေစပါတယ္။ အႀကိဳက္ဆုံး အခ်ိန္ကို ျဖတ္သန္းျခင္း တစ္ခုပါပဲ။ တကယ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ဟာလည္း Kamogawa နဲ႔ တျခားလူေတြလို ဘာမွ မကြာလွသည့္ ၁၇ ႏွစ္သား ဆယ္ေက်ာ္သက္ တစ္ေယာက္ပါပဲ။ အမွန္တရားကို မသိခ်င္ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ကူးထဲမွာပဲ ေပ်ာ္ေမြ႕ ခ်င္တာပါ။ ေရမိုးခ်ိဳး နားေနရင္းနဲ႔မွ ေက်ာင္းမွာ ေကာက္လာခဲ့ တဲ့ စာရြက္အေၾကာင္း သတိရမိသည္။ ခႏၵာကိုယ္ ေႏြးေနတုံး အိပ္ရာထဲဝင္ၿပီး စာရြက္ကို ျဖန႔္ မိသည္။ ေက်ာမွီရင္း တျဖည္းျဖည္း ၾကည့္မိသည့္က ၎စာရြက္ ၏ ေခါင္းစဥ္။<br />
<br />
<br />
<br />
“လူသတ္နည္း”<br />
<br />
<br />
<br />
နာမည္ႀကီး စာေရးဆရာ တစ္ေယာက္ရဲ့ လၽွိဝွက္ ဆန္းၾကယ္ ဝတၳဳ တစ္အုပ္ ဖတ္ေနရသလို ခံစားရသည္။ ၾကည့္ရတာ ေခါင္းစဥ္ကိုက ဝတၳဳဆန္ဆန္ ။ စာရြက္ အပိုင္းအစတစ္ခုဟာ Tsukimori Youko ဆိုၿပီး လူတိုင္း ပါးစပ္ဖ်ားမွာ ေရပန္းစားရတဲ့ ေကာင္မေလး ၏ ပိုင္ဆိုင္မွု။ ၾကည့္ရတာေတာ့ သူ႔ အခ်စ္ေရးနဲ႔ ပတ္သတ္ၿပီး ေကာလဟာလ ကေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ ၿပီးဆုံးမည္ မဟုတ္။ ဒါေပမယ့္ သူမ ပုံစံက ခ်ဥ္းကပ္လို႔ မရသည့္ အမ်ိဳးအစား ၊ သူမ နဲ႔ သတ္ျဖတ္ျခင္း ဆိုသည့္ စကားလုံး ႏွင့္ မည္သို႔မွ သက္ဆိုင္ျခင္း ရွိအံ့ မထင္။ ဒါကိုက ကၽြန္ေတာ္ သိခ်င္စိတ္ကို နိုးဆြေစသည္။ ေကာင္းလား ၊ ဆိုးလား ၊ ဆိုတာ ဒီေနရာမွာ ယွဥ္တြဲ ဖို႔ အေကာင္းဆုံးပါပဲ။ စာကို ခ်ဳံဖတ္ေနရင္း အၾကမ္းျဖင္းေတာ့ သေဘာေပါက္သလိုလို ရွိလာသည္။ “လူသတ္နည္း” ဆိုသည့္ ေခါင္းစဥ္ အတိုင္း လူတစ္ေယာက္ကို မ်ိဳးစုံ သတ္ျဖတ္ နည္းမ်ားကို ေဖာ္ျပထားသည္။ တခ်ိဳ႕ အပိုင္းေတြမွာေတာ့ ဖ်က္ထားၿပီး တခ်ိဳ႕ အပိုင္းေတြက အႀကိမ္ႀကိမ္ ျပင္ထားသည္ ကို သတိထား မိသည္။ လက္ေရးလက္သားကို ခန႔္မွန္း ျခင္း ျဖင့္ ဒီစာကိုေရးေနခ်ိန္မွာ ေရးေနသူ ၏ အသက္ရွုသံကို ေတာင္ ခန႔္မွန္း ၍ရသည္။ ေျပာရမယ္ ဆိုရင္ အေတာ္ေလး စိတ္လွုပ္ရွားဖို႔ေကာင္းပါတယ္။ အားလုံးကို ဖတ္ၿပီးသည့္ ေနာက္မွာေတာ့ သတိထားမိတာကေတာ့ အားလုံး ျခဳံၿပီးတူတဲ့ အခ်က္ပါ။ အေရးႀကီးတဲ့ အႏၲိမ ရည္မွန္းခ်က္ ကေတာ့ ေသြးမစြန္းပဲ ရန္သူကို ေခ်မွုန္းတာပါပဲ။ ဒါဟာ သတ္ျဖတ္ျခင္း ကို ဦးတည္ခ်က္ထားတဲ့ လူသတ္ရတာကို ႀကိဳက္တဲ့ သူ တစ္ေယာက္ ေရးတာ မျဖစ္နိုင္။<br />
<br />
<br />
<br />
“သူမက လၽွိဝွက္ဆန္းၾကယ္ စာေရးဆရာ လုပ္မလို႔လား ???”<br />
<br />
<br />
<br />
လၽွို႔ဝွက္ဆန္းၾကယ္ စာအုပ္ေတြ မွာ ပါတဲ့ ပုံစံအတိုင္း ပါပဲ။ သို႔ေသာ္ ေရးထားတာက အေလာသုံးဆယ္နိုင္ၿပီး ၿပီးျပည့္စုံသည္ဟု ေျပာရန္ ခက္ပါေသးသည္။ ဥပမာ သတ္ျဖတ္နည္း တစ္ခုျဖစ္တဲ့ “ဟန္ေဆာင္ ကားမေတာ္တဆ သတ္ျဖတ္နည္း” မွာ ဆိုရင္ ေရးထားသည္က အေတာ္ေလး ရွင္းပါသည္။<br />
<br />
<br />
<br />
* မတ္ေစာက္ေသာ ေတာင္ကုန္းကို ျဖတ္ပါ။<br />
* ကားေမာင္းသူကို တနည္းနည္းျဖင့္ ေႏွာင့္ယွက္ပါ။<br />
* စတီယာတိုင္ ကို ရေအာင္ ထိန္းခ်ဳပ္ပါ။<br />
<br />
<br />
<br />
ဒီလိုမ်ိဳး စတားျပၿပီးေရးထားပါသည္။ အပို မွတ္ခ်က္ အေနနဲ႔လည္း “အာ႐ုံရွုပ္ေထြးေအာင္ ဖုန္းဆက္ၿပီး လုပ္သင့္သလား” ဒါမွမဟုတ္ “လမ္းမမွာ တခုခု အေႏွာင္အယွက္ေပးမလား” စသျဖင့္ က်ိဳးတိုး က်ဲတဲ ေရးထားသည္ကို လည္း ေတြ႕ရသည္။ ဖတ္ၾကည့္တဲ့ အတိုင္း ေအာင္ျမင္ဖို႔ ရာခိုင္ႏွုန္းက အင္မတန္ နည္းပါသည္။ ၾကည့္ရသည္မွာ ေအာင္ျမင္ရန္ အိုင္ဒီယာ မ်ိဳးစုံကို စုေပါင္း ေနဆဲ ျဖစ္ပုံရသည္။ သူမ ၿပီးျပည့္စုံ ေအာင္ လုပ္ခ်င္တာလား ???<br />
<br />
အႏၲာရယ္ကေတာ့ အနည္းဆုံး ျဖစ္ေပမယ့္ ေအာင္ျမင္မည္ဟုလည္း မထင္မိေခ်။ သူမ စမ္းၾကည့္ခ်င္ စမ္းၾကည့္ပါလိမ့္မည္။ သို႔ေသာ္ ဒါက လူတစ္ေယာက္ ကို သတ္ဖို႔အတြက္ အင္မတန္မွ ညံ့ဖ်င္းလွေသာ အႀကံဉာဏ္ ျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ စားပြဲထဲကို လူသတ္နည္း စာရြက္ကို ထည့္လိုက္သည္။ ေမၽွာ္လင့္ခ်က္ႀကီးႀကီး ထားထားသည့္ အတြက္ အေတာ္ေလး စိတ္ထိခိုက္မိသည္။ ဒါေတြဟာ ကေလးဆန္တဲ့ ေရးခ်င္တာေရးထားတာေတြ ျဖစ္ၿပီး စိတ္ဝင္စားစရာ မရွိ။<br />
<br />
<br />
<br />
“ငါဖာသာ ငါေရခ်ိဳးၿပီး သာသာယာယာ ေနရမွာ”<br />
<br />
<br />
<br />
တကိုယ္တည္း ေျပာမိၿပီး စာအုပ္စင္သို႔ သြားကာ တကယ့္လၽွို႔ဝွက္ဆန္းၾကယ္ စာအုပ္တစ္အုပ္ကို ဖတ္ရန္ လွမ္းလိုက္သည္။<br />
<br />
<br />
<br />
“ဟမ္ ေနပါဦး”<br />
<br />
<br />
<br />
ခဏရပ္ၿပီး စဥ္းစားမိသည္။ အေတြးသစ္ေတြက ခႏၶာကိုယ္ ထဲကို စီးဝင္လာသလိုမ်ိဳး။ “လူသတ္နည္း” စာရြက္ရဲ့ ပိုင္ရွင္က ဘယ္သူလဲ ? Tsukimori Youko ပဲ။ တကယ္လို႔ ဝတၳဳ အတြက္ မဟုတ္ပဲ ၊ တကယ္လက္ေတြ႕ မွာ လူတစ္ေယာက္ကို သတ္ခ်င္လို႔ ေရးရင္ ဘယ္လို ျဖစ္မည္နည္း ? ဒီအေတြးက ရင္ထဲကို လွိုက္ဖိုေစၿပီး အူေၾကာင္ေၾကာင္ စာေတြကို တကယ္လို ထင္မိ ေစလာသည္။ အေၾကာင္းအရင္းကို ခဏထား ၊ “လူသတ္နည္း” စာရြက္လို႔ ေရးၿပီး တကယ္ႀကံစည္ရေအာင္ Tsukimori သတ္ခ်င္တဲ့ လူရွိသည္။ Tsukimori တြင္ရွိသည္။ ဒီေလာက္ ၿပီးျပည့္စုံ ၊ စတိုင္က် ၊ လွပ ၊ ဉာဏ္ေကာင္းတဲ့ Tsukimori ၊ လူတိုင္း ခ်စ္ျမတ္နိုးတဲ့ သူမ! ဒါေတာင္မွ သူမဟာ ဒီလို ပိန္းတိန္းတိန္း လူသတ္နည္း တစ္ခုကို အႀကိမ္ႀကိမ္ ျပင္ဆင္ေနခဲ့တယ္။<br />
<br />
<br />
<br />
” အခုေတာ့ ငါတို႔ခ်စ္ဖို႔မေကာင္းဘူးလား”<br />
<br />
<br />
<br />
တကယ္လို႔ အေတြးေတြသာ အမွန္ ျဖစ္လာခဲ့ရင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ သူမ ကို စိတ္ဝင္စားမွာ အမွန္။ ကၽြန္ေတာ္ ထင္ျမင္ခ်က္ေတြ အျမင္အျဖစ္သို႔ ေျပာင္းလာၿပီး ၊ ဆက္လက္ၿပီး ေမးခြန္းေတြ ထုတ္ေနဆဲ။ ဥပမာ ဘယ္လိုလူမ်ိဳးကို သတ္ခ်င္တာလဲ ၊ လက္ရွိ အႀကံအစည္ နဲ႔ လူမသိၾကတဲ့ သူ႔စရိုက္ ၊ ဒီလို ေတြးတိုင္း ကစားေနရင္း နဲ႔ ညအေတာ္ေလး နက္မွ အိပ္ျဖစ္သည္။ ရလဒ္ အေနျဖင့္ မနက္ ေက်ာင္းေနာက္က်ေလသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ေက်ာင္းကို ေရာက္ခ်ိန္မွာေတာ့ အတန္းထဲမွာ လူေတာ္ေတာ္ စုံေနၿပီ။ ဟုတ္ပါသည္။ Tsukimori လည္းပါသည္။ ထိုင္ေနၾက ခုံသို႔ ေလၽွာက္ေနရင္း သူမကို တိတ္တခိုး ၾကည့္မိသည္။ သူမသည္ ခုံထဲသို႔ ပစၥည္းမ်ား ထည့္ေနသည္။ က်န္တဲ့သူေတြ အတြက္ေတာ့ ဒါဟာ ပုံမွန္အျပဳအမွုပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ အတြက္ေတာ့ မဟုတ္။<br />
<br />
<br />
<br />
“မဂၤလာပါ Tsukimori”<br />
<br />
<br />
<br />
ထုံးစံအတိုင္း ပဲ သူမကို ႏွုတ္ဆက္လိုက္သည္။ ခုံကို ဆက္မရွာေတာ့ပဲ ၊ ေခါင္းကို လွုပ္ကာ ကၽြန္ေတာ္ဖက္ကို ၾကည့္လိုက္ၿပီး သူမ လက္ဖ်ားသြယ္သြယ္ ျဖင့္ မဟာဆန္ ရွည္လ်ားလွေသာ ဆံပင္ကို ဖီးလိုက္ၿပီး<br />
<br />
<br />
“မဂၤလာပါ Nonomiya-kun”<br />
<br />
<br />
သူမရဲ့ ရင့္က်က္တဲ့ အျပဳံးနဲ႔ ထုံးစံအတိုင္း ႏွုတ္ဆက္ေလ၏ ။ ပုံမွန္အတိုင္း ဆို ကၽြန္ေတာ္တို႔ စကားေျပာျခင္းက ဒီမွာတင္ ကိစၥ ျပတ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔သည္ အခ်င္းခ်င္း ႏွုတ္ဆက္႐ုံသာ သိၾကသည္။<br />
<br />
<br />
“နင္ တခုခု ရွာေနသလား”<br />
<br />
<br />
သို႔ေသာ္ ဒီေန႔ ေတာ့ ဒီေလာက္နဲ႔ ကိစၥ မျပတ္ခ်င္။ သိခ်င္စိတ္က သူမမ်ား “လူသတ္နည္း” စာရြက္ကို ရွာေနသေယာင္ ကၽြန္ေတာ္ကို တြန္းပို႔ ေနသည္။ ကၽြန္ေတာ္ သူမကို အကဲခတ္သလို မ်က္ေတာင္မၽွပင္ မခတ္ ၊ ၾကည့္မိသည္။<br />
<br />
<br />
“ဟင့္အင္း ခုံစီတာပါ”<br />
<br />
<br />
စိတ္မေကာင္းစရာ ၊ သူမကေတာ့ ျပဳံးေနဆဲပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ”ေအာ္” ဟုသာ တုံ႔ျပန္ၿပီး စိတ္ထဲမွာေတာ့ <br />
<br />
<br />
“တကယ့္ အျဖစ္အပ်က္ဟာ စိတ္ကူးနဲ႔ ႏွိုင္းယွဥ္ရင္ အေတာ္ပ်င္းဖို႔ေကာင္းပါလား” <br />
<br />
<br />
ဟု မွတ္ခ်က္ခ်ကာ မိမိခုံဆီရာကိုဦးတည္လာခဲ့သည္။ လမ္းတဝက္တြင္<br />
<br />
<br />
“ဒါေပမယ့္….” သူမက ေနာက္ဖက္ကေန လွမ္းေခၚကာ “ဘာလို႔ တခုခု ရွာေနတယ္ လို႔ ထင္ရတာလဲဟင္ ?”<br />
<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ အျပဳံးကို မေျပာင္းလဲသြားေအာင္ မနည္းသတိထား ယူရသည္။ ခံစားမွုကေတာ့ <br />
<br />
<br />
“ေထာင္ေခ်ာက္ ထဲကို တိုးဝင္လာတဲ့ သားေကာင္ကို ေတြ႕ရသည့္ မုဆိုး တစ္ေယာက္ႏွယ္”<br />
<br />
<br />
သူမ ဘာေတြ စိတ္ကူးယဥ္ယဥ္ ၊ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ထူးျခားတဲ့ တိုးတက္မွု အေျခအေနေၾကာင့္ အားအေတာ္ တက္မိသည္။<br />
<br />
<br />
“ဟင့္အင္း ဘာရယ္ မဟုတ္ပါဘူး ” ခပ္ေၾကာင္ေၾကာင္ပုံစံျဖင့္ သူမ ဖက္ကို လွည့္ၿပီး ေျပာလိုက္သည္။<br />
<br />
“ဒါေပမယ့္ ဘာလို႔ ေမးတာလဲဟင္”<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ ျဖည္းျဖည္းခ်င္းစီ အစ္ၾကည့္ရမည္။<br />
<br />
“ဘာရယ္ မဟုတ္ပါဘူး”<br />
<br />
“ေအာ္”<br />
<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ ေရွ႕မွာေတာ့ မေျပာင္းလဲတဲ့ ရင့္က်က္လွတဲ့ သူမ အျပဳံး။ ကၽြန္ေတာ္ ဒီ အျပဳံး ရပ္တန႔္ သြားေအာင္ လုပ္ပစ္ခ်င္ေသာ္လည္း အခုေတာ့ အဲဒီေလာက္ အတြင္းက်က် မလိုေသး။ ေနာက္ဆုံး အထိ အညႇာကို ကိုင္ထားရန္ လိုသည္။<br />
<br />
<br />
<br />
“တကယ္လို႔မ်ား” အစခ်ီကာ စကားစလိုက္သည္။ “တခုခု ရွိရင္ ငါ့ကို အကူအညီ ေတာင္းေနာ္”<br />
<br />
“ဘယ္လို ျဖစ္တာလဲ Nonomiya-kun အဲဒီေလာက္ ၾကင္နာတက္မွန္း မသိထားခဲ့ဘူး”<br />
<br />
“ငါက နင္မွန္းတာထက္ ၾကင္နာတက္သူပါ။ ဒါေတာ့ ေသခ်ာတယ္”<br />
<br />
“ေတာင္းပန္ပါတယ္။ ေနာက္ဆို မွတ္ထားပါ့မယ္ရွင္”<br />
<br />
“မင္းလို ေက်ာ္ၾကားတဲ့ မိန္းကေလး ကို ကူညီရတာ ဟာ ငါ့အတြက္ ဂုဏ္ယူပါတယ္”<br />
<br />
Tsukimori တစ္ေယာက္ ႏွုတ္ခမ္းႏွစ္လြာကို လက္ျဖင့္ ဖြဖြ အုပ္ကာ ႀကိတ္ရယ္လိုက္ၿပီး<br />
<br />
“ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ဒါဆို ကိစၥ တခုခု ရွိရင္ တိုက္ရိုက္ ဆက္သြယ္ လိုက္ပါ့မယ္”<br />
<br />
<br />
<br />
Tsukimori တစ္ေယာက္ သူရဲ့ေတာက္ပတဲ့ မ်က္လုံး ကို တဝက္ ေမွးထားလိုက္ၿပီး ျပဳံးသည္။<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ အေတြး တခ်ိဳ႕တဝက္ ပါသည္ကိုေတာ့ ျငင္း၍ မရ ေသာ္လည္း သူမ ပုံစံ ၾကည့္ရသည္မွာ တခုခု ကို အႀကံအစည္ မရွိတဲ့သူ တစ္ေယာက္ ႏွင့္ လုံးဝ မတူေခ်။ ဆရာ Ukai လာသည္ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ စကားစ ျပတ္သြားသည္။ Kamogawa နဲ႔ သူ႔ ရဲေဘာ္ရဲဖက္ ေတြမွ Tsukimori နဲ႔ စကားေျပာသည့္ ကိစၥကို မယုံသကၤာ လာေမးတုံးက နည္းနည္း စိတ္ခုမိေသာ္လည္း ထိုေန႔က စိတ္ အေတာ္ေလး ေနသာထိုင္သာ ရွိသည္။ သို႔ေသာ္ သူမ ႏွင့္ စကားေျပာျခင္းမွာ စိတ္လွုပ္ရွားစရာ ရင္ခုန္စရာ ဟု အေကာင္းဖက္က ျမင္မိသည္ ကိုယ္စိတ္ နဲ႔ ကိုယ္ ရင္ခုန္ေနတာေတာ့ အမွန္။ ဒါေပမယ့္ ပ်င္းဖို႔ေကာင္းတဲ့ တကယ့္ဘဝ ထက္စာရင္ အပုံႀကီး သာေလသည္။<br />
<br />
သတင္းအခ်က္အလက္ အသစ္ ႏွင့္ ဘာတိုးတက္မွု မွမရွိေသာ္လည္း သတိမထားမိခင္ ႏွစ္ပတ္ ဟုေသာ အခ်ိန္ကာလ ကုန္ဆုံးသြား သည္။ ဘာမွသာ ဆက္ၿပီး ထူးျခားမွု မရွိရင္ ကၽြန္ေတာ္ ကိုယ္တိုင္ ဒီကိစၥႏွင့္ ပတ္သတ္ရင္ ေမ့ေတာ့မည္ ဆဲဆဲ။ အဘယ္ေၾကာင့္ ဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ အညႇာကို ဖမ္းမိထားေသာ္လည္း ကစားပြဲက ေႏွးေကြး တိတ္ဆိတ္ေနရင္ တကယ္ကို စိတ္ညစ္စရာ အေျခအေန။ သို႔ေသာ္ ႐ုတ္တရက္ အေျပာင္းအလဲ တစ္ခု ေရာက္ရွိလာသည္။<br />
<br />
ၾကည့္ရတာ ဂိမ္းက စပင္ မစရေသး။ ကၽြန္ေတာ္ ေနတိုင္း ေက်ာင္းသြား ၊ စာသင္ခန္းက ဆူညံေနေသာ္လည္း ၊ Tsukimori ကိုမူ မတြ႕မိ။ သူမ ေနရာက ကြက္လပ္။ ကၽြန္ေတာ္ ေဝခြဲမရ ျဖစ္ေနစဥ္ပင္ ၊ အေျဖက သိပ္မၾကာပဲ ေရာက္ရွိလာသည္။<br />
<br />
<br />
<br />
“ေဟ့ Nonomiya ! မင္းမၾကားမိဘူးလား”<br />
<br />
<br />
<br />
Kamogawa မွ လွမ္းေမးလိုက္သည္။<br />
<br />
<br />
<br />
“ဘာကို ေျပာတာလဲ မသိ”<br />
<br />
<br />
<br />
တကယ္လည္း ကၽြန္ေတာ္ သူေျပာေနတာကို သေဘာမေပါက္။ သူ စကားစုမွာ ဘယ္သူဟူ၍ ေရေရရာရာ မပါ။<br />
<br />
<br />
<br />
“Tsukimori မိသားစု က တစ္ေယာက္ေယာက္ ဆုံးသြားၿပီ”<br />
<br />
<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ ႏွလုံးခုန္ေတြ ျမန္လာသည္။<br />
<br />
<br />
<br />
“ဘယ္သူလဲ” စိတ္လွုပ္ရွားမွု ကို မနည္း ထိန္းခ်ဳပ္ၿပီး ေမးလိုက္ရသည္။<br />
<br />
“သူ႔အေဖ ထင္တာပဲ ကား မေတာ္တဆ ျဖစ္တာ Youko-san ေတာ့ သနားပါတယ္ဟယ္ ”<br />
<br />
<br />
<br />
Usami က စိတ္မေကာင္းစြာ ေျဖသည္။<br />
<br />
<br />
<br />
“တကယ္ ငါသူ႔အတြက္ ဝမ္းနည္းလိုက္တာ ၊ ဒီအရြယ္ၾကမွ သူ႔ အေဖကို ဆုံးရွုံးရတယ္ ဆိုတာ ဒါ…..”<br />
<br />
<br />
<br />
ပုံမွန္ တုံျပန္ေနၾက မတူပဲ ၊ Kamogawa ေတာင္ ဝမ္းနည္းေနမွေတာ့ တကယ္ ျဖစ္ရမည္။<br />
<br />
<br />
<br />
“… အင္း ဟုတ္တာေပါ့ ငါတို႔ သူကို သြားကူတာေပါ့”<br />
<br />
<br />
<br />
သို႔ပင္ေသာ္ညား ကၽြန္ေတာ္ ကေတာ့ တျခား သူမ်ားႏွင့္ မတူညီေသာ ခံစားခ်က္ျဖင့္ ေျဖမိသည္။ Youko Tsukimori ၊ ကားမေတာ္တဆ ၊ ေသျခင္း ဒီစကားစု ေတြက “လူသတ္နည္း” ကို အမွတ္ရေစသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ဟန္မေဆာင္နိုင္ေတာ့ပဲ မ်က္ႏွာ ဝင္းလက္သြားေအာင္ ျပဳံးၿပီး ေတြးမိသည္ကား<br />
<br />
<br />
“ကစားပြဲကေတာ့ စိတ္ဝင္စားဖို႔ေကာင္းေနၿပီ”<br />
<br />
<br />
<noinclude><br />
{{GekkouNavbar<br />
| [[Gekkou:Volume 1 သရုပ္ေဖာ္ပန္းခ်ီ|သရုပ္ေဖာ္ပန္းခ်ီ]]<br />
| [[Gekkou:Volume 1 အသက္တစ္ေခ်ာင္း|အသက္တစ္ေခ်ာင္း]]<br />
}}<br />
</noinclude><br />
<br />
[[Category:Gekkou]]</div>
Morris
http://www.baka-tsuki.org/project/index.php?title=User_talk:Noireo&diff=284374
User talk:Noireo
2013-09-05T17:42:34Z
<p>Morris: Created page with "Hi Nice to meet you too . I'm new one in there :) --Morris"</p>
<hr />
<div>Hi Nice to meet you too . I'm new one in there :) --[[User:Morris|Morris]]</div>
Morris
http://www.baka-tsuki.org/project/index.php?title=Gekkou_~_Myanmar&diff=284363
Gekkou ~ Myanmar
2013-09-05T16:31:19Z
<p>Morris: /* Editors */</p>
<hr />
<div>[[Image:Gekkou.jpg|thumb|Cover|250px]]<br />
<br />
Gekkou ကုိ ေအာက္ပါဘာသာစကားမ်ားျဖင့္ ဖတ္ရႈႏုိင္သည္။ <br />
<br />
*[[Gekkou_~Brazilian_Portuguese~|Português do Brasil (ဘရာဇီးႏုိင္ငံသုံး ေပၚတူဂီ ဘာသာစကား)]]<br />
*[[Gekkou|English (အဂၤလိပ္)]]<br />
*[[Gekkou_Español|Español (စပိန္)]]<br />
*[[Gekkou_Tiếng_Việt|Tiếng Việt (ဗီယက္နမ္)]]<br />
*[[Gekkô ~ Français|Français (ျပင္သစ္)]]<br />
*[[Gekkô ~ Myanmar|Myanmar (ျမန္မာ)]]<br />
<br />
Gekkou (月光 "လေရာင္") သည္ Natsuki Mamiya (間宮夏生) ေရးသားထားေသာ ဝတၳဳျဖစ္ျပီး သရုပ္ေဖာ္ပန္းခ်ီကုိမူ Shiromiso (白味噌) မွ ေရးဆြဲထားသည္။<br />
<br />
<br />
==ဇာတ္လမ္း အက်ဥ္းခ်ဳပ္==<br />
<br />
<br />
Gekkou, သုိ ့မဟုတ္ "လေရာင္" သည္ သံသယဝင္တက္လြန္းေသာ ေယာက်ၤားေလးႏွင့္ ျပီးျပည့္စုံလြန္းသည့္ မိန္းကေလးတုိ ့အၾကား ထူးျခားသည့္ ဆက္ဆံေရးကို ေဖာ္ျပထားသည့္ ဝတၳဳတစ္ပုဒ္ ျဖစ္သည္။ Nonomiya သည္ တေန ့လုံး အခန္းထဲတြင္ ပ်င္းရိစြာ အခ်ိန္ျဖဳန္းေနေသာ ေကာင္ေလး တစ္ေယာက္ ျဖစ္ျပီး သူဘဝ တစ္ခုလုံးကို စိတ္ကူးယဥ္ေနျခင္းျဖင့္ အခ်ိန္ကုန္ေနသူ တစ္ဦးျဖစ္သည္။<br />
တေန ့တြင္ေတာ့ Tsukimori Youko ဟုေခၚသည့္ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ ေျမေပၚသုိ ့ျပဳတ္က်သြားသည့္ ထူးဆန္းသည့္ မွတ္စုစာအုပ္တစ္အုပ္ ေကာက္ယူျခင္းမွ စတင္ခဲ့ပါသည္။ သူ စိတ္ဝင္စားသျဖင့္ ခ်က္ခ်င္းပင္ သူ ့အိတ္ကပ္ထဲတြင္ ထည့္လုိက္ျပီး ေနာက္ပုိင္းတြင္ ထုိစာရြကက္ုိ ထုတ္ၾကည့္ေသာအခါ လူတစ္ေယာက္ကုိ သတ္ျဖတ္နည္းမ်ား ပါဝင္သည့္ "လူသတ္နည္း" အမည္ရသည့္ စာရြက္အပုိင္းတစ္ခု အေၾကာင္းသိရသည္။ သုိ ့ေသာလည္း ထုိလူသတ္နည္းမွာ လူတစ္ေယာက္ကုိ အမွန္တကယ္ သတ္ျဖတ္ရေအာင္ အထိ ျပည့္စုံလွသည္ မဟုတ္ေပ။<br />
<br />
<br />
ေနာက္တေန ့ သူ မသကၤာသာျဖင့္ သူမကုိ ေမးေသာအခါ သူမ မွ မည္သည့္အရာမွ မေပ်ာက္ေၾကာင္း ျပန္ေျဖသည္။ ထုိေနာက္ သူမ အေဖတစ္ေယာက္ မေတာ္တဆမႈ တစ္ခုေၾကာင့္ ဆုံးပါးသြားေသာအခါ ... .<br />
<br />
==ဇာတ္ေကာင္ မိတ္ဆက္ ==<br />
<br />
<br />
<div><br />
<div style="float: left; width: 350px; margin: 5px 20px;"><br />
<b>Nonomiya</b><br />
[[Image:Gekkou_Nonomiya.jpg|left|link=]]<br />
စိတ္ႏွစ္ခြ ျဖင့္ သံသယ ဝင္တက္ျပီး ပ်င္းရိစရာေကာင္းေသာ ေန ့စဥ္ဘဝမွ လြတ္ေျမာက္လုိသည့္ လူငယ္တစ္ဦး<br />
<br />
</div><br />
<div style="float: left; width: 350px; margin: 5px 20px;"><br />
<b>Youko Tsukimori</b><br />
[[Image:Gekkou_Tsukimori.jpg|left|link=]]<br />
ျပီး့ျပည့္စုံလွျပီး လွ်ိဝွက္ဆန္းၾကယ္လွသည့္ မိန္းကေလး တစ္ဦး ၊ လွပတင့္တယ္ျခင္း မွ ပံပုိးျပီး စာေတာ္ျခင္းမွလည္း ထပ္ဆင့္ထားသည့္ ေက်ာင္းသူ တစ္ဦး ၊ တေန ့တြင္ သူမ Nonomiya အေပၚ စိတ္ဝင္စားလာေသာ္လည္း....<br />
</div><br />
<br style="clear: both;" /><br />
<div style="float: left; width: 350px; margin: 5px 20px;"><br />
<b>Chizuru Usami</b><br />
[[Image:Gekkou_Usami.jpg|left|link=]]<br />
Nonomiya ၏ အတန္းေဖာ္ တစ္ဦးျဖစ္ကာ ရုိးရွင္း လွသည့္ ေက်ာင္းသူ တစ္ဦး ၊ သူမမ်ား သူ ့ကုိ စြဲလန္းေနတာလား?<br />
</div><br />
<div style="float: left; width: 350px; margin: 5px 20px;"><br />
<b>Mirai Samejima</b><br />
[[Image:Gekkou_Mirai.jpg|left|link=]]<br />
Nonomiya အလုပ္မွ စီနီယာ တစ္ဦးျဖစ္ကာ ကိုယ္ကုိယ္ကုိ တကၠသုိလ္ေက်ာင္းသူဟု ေျပာေလ့ရွိသူ ၊ ရုပ္ေခ်ာေသာ္လည္း တကုိယ္ေကာင္းဆန္ဆန္ႏွင့္ ဘုကလန္ ့ျဖစ္မႈတုိ ့ေၾကာင့္ ေပါင္းရသင္းရ ခက္ခဲသူ။<br />
</div><br />
<br style="clear: both;" /><br />
<div style="float: left; width: 350px; margin: 5px 20px;"><br />
<b>Konan</b><br />
[[Image:Gekkou_Konan.jpg|left|link=]]<br />
ရုပ္ရည္ႏွင့္လုိက္ေအာင္ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ႏုိင္သည့္ ရဲစုံေထာက္တစ္ဦး ၊ Nonomiya ႏွင့္ပတ္သတ္မိျပီးေနာက္ တစ္ဦးႏွင့္ တစ္ဦး ျပိဳင္ဆုိင္မႈမ်ား စတင္လာၾကသည္။<br />
</div><br />
<br style="clear: both;" /><br />
</div><br />
<br />
== Format Standards ==<br />
'''Every Chapter (after editing) must conform to the agreed points highlighted in the below guidelines'''<br />
*[[Format_guideline|General Format/Style Guideline]]<br />
<br />
== Updates ==<br />
<br />
* စက္တင္ဘာ ၅ ရက္ ၂၀၁၃ - Gekkou ဘာသာျပန္မႈ ျပီးဆုံးခဲ့သည္။<br />
* ၾသဂုတ္ ၁၆ ရက္ ၂၀၁၃ - Gekkou စတင္ဘာသာျပန္ခဲ့သည္။<br />
<br />
==Gekkou ==<br />
<br />
*[[Gekkou:Volume 1 သရုပ္ေဖာ္ပန္းခ်ီ|သရုပ္ေဖာ္ပန္းခ်ီ]]<br />
*[[Gekkou:Volume 1 လူသတ္နည္း|လူသတ္နည္း]]<br />
*[[Gekkou:Volume 1 အသက္တစ္ေခ်ာင္း|အသက္တစ္ေခ်ာင္း]]<br />
*[[Gekkou:Volume 1 ဝန္ခံျခင္း|ဝန္ခံျခင္း]]<br />
*[[Gekkou:Volume 1 ေကာ္ဖီဆုိင္|ေကာ္ဖီဆုိင္]]<br />
*[[Gekkou:Volume 1 ေခ်ာ့ကလက္ခါးခါး|ေခ်ာ့ကလက္ခါးခါး]]<br />
*[[Gekkou:Volume 1 ခ်ိဳျမိန္အိပ္မက္ဆုိး|ခ်ိဳျမိန္အိပ္မက္ဆုိး]]<br />
*[[Gekkou:Volume 1 လိေမၼာ္ရည္ႏွင့္ စပ်စ္ဝုိင္|လိေမၼာ္ရည္ႏွင့္ စပ်စ္ဝုိင္]]<br />
*[[Gekkou:Volume 1 က်ားစီးကရက္|က်ားစီးကရက္]]<br />
*[[Gekkou:Volume 1 ဇေဝဇဝါ|ဇေဝဇဝါ]]<br />
*[[Gekkou:Volume 1 ဘုိင္-ဘုိင္|ဘုိင္-ဘုိင္]]<br />
*[[Gekkou:Volume 1 လေရာင္|လေရာင္]]<br />
*[[Gekkou:Volume 1 နိဂုံး|နိဂုံး]]<br />
<br />
==ဇာတ္လမ္းတူ ဝတၳဳတုိမ်ား==<br />
<br />
မျပီးေသး ၊ ဆက္လက္ျပဳလုပ္ရန္ အစီအစဥ္ရွိ ၊ အေသးစိတ္ကုိမူ အဂၤလိပ္ ဘာသာျဖင့္ အပုိင္းတြင္ အေသးစိတ္ၾကည့္ရႈႏုိင္<br />
<br />
==ပါဝင္သူမ်ား==<br />
<br />
*ေခါင္းေဆာင္: [[user:Morris|Morris]]<br />
*ၾကီးၾကပ္သူ: [[user:Morris|Morris]]<br />
<br />
<br />
===ဘာသာျပန္သူ===<br />
<br />
:*[[user:Morris|Morris]]<br />
:*[[user:Morris|Morris]]<br />
<br />
===အယ္ဒီတာ===<br />
:*[[User:Morris|Morris]]<br />
<br />
===Forum thread===<br />
If you want to leave any comments / rants, visit [http://www.baka-tsuki.org/forums/viewtopic.php?f=44&t=4405 the Gekkou thread]<br />
<br />
== Series Overview ==<br />
<br />
* အတြဲ (၁) - 月光 (စက္တင္ဘာ ၁၀ရက္, ၂၀၁၀, ISBN 978-4048687225)<br />
<br />
== Additional Information ==<br />
*Natsuki Mamiya jwiki page : http://ja.wikipedia.org/wiki/間宮夏生<br />
*Natsuki Mamiya's personal blog : http://ghostplan0810.blog37.fc2.com/<br />
*Natsuki Mamiya twitter : http://twitter.com/Maminatu<br />
<br />
[[Category:Dengeki Bunko]]<br />
[[Category:Oneshot]]<br />
[[Category:Genre - Psychological]]</div>
Morris
http://www.baka-tsuki.org/project/index.php?title=Gekkou_~_Myanmar&diff=284362
Gekkou ~ Myanmar
2013-09-05T16:30:12Z
<p>Morris: </p>
<hr />
<div>[[Image:Gekkou.jpg|thumb|Cover|250px]]<br />
<br />
Gekkou ကုိ ေအာက္ပါဘာသာစကားမ်ားျဖင့္ ဖတ္ရႈႏုိင္သည္။ <br />
<br />
*[[Gekkou_~Brazilian_Portuguese~|Português do Brasil (ဘရာဇီးႏုိင္ငံသုံး ေပၚတူဂီ ဘာသာစကား)]]<br />
*[[Gekkou|English (အဂၤလိပ္)]]<br />
*[[Gekkou_Español|Español (စပိန္)]]<br />
*[[Gekkou_Tiếng_Việt|Tiếng Việt (ဗီယက္နမ္)]]<br />
*[[Gekkô ~ Français|Français (ျပင္သစ္)]]<br />
*[[Gekkô ~ Myanmar|Myanmar (ျမန္မာ)]]<br />
<br />
Gekkou (月光 "လေရာင္") သည္ Natsuki Mamiya (間宮夏生) ေရးသားထားေသာ ဝတၳဳျဖစ္ျပီး သရုပ္ေဖာ္ပန္းခ်ီကုိမူ Shiromiso (白味噌) မွ ေရးဆြဲထားသည္။<br />
<br />
<br />
==ဇာတ္လမ္း အက်ဥ္းခ်ဳပ္==<br />
<br />
<br />
Gekkou, သုိ ့မဟုတ္ "လေရာင္" သည္ သံသယဝင္တက္လြန္းေသာ ေယာက်ၤားေလးႏွင့္ ျပီးျပည့္စုံလြန္းသည့္ မိန္းကေလးတုိ ့အၾကား ထူးျခားသည့္ ဆက္ဆံေရးကို ေဖာ္ျပထားသည့္ ဝတၳဳတစ္ပုဒ္ ျဖစ္သည္။ Nonomiya သည္ တေန ့လုံး အခန္းထဲတြင္ ပ်င္းရိစြာ အခ်ိန္ျဖဳန္းေနေသာ ေကာင္ေလး တစ္ေယာက္ ျဖစ္ျပီး သူဘဝ တစ္ခုလုံးကို စိတ္ကူးယဥ္ေနျခင္းျဖင့္ အခ်ိန္ကုန္ေနသူ တစ္ဦးျဖစ္သည္။<br />
တေန ့တြင္ေတာ့ Tsukimori Youko ဟုေခၚသည့္ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ ေျမေပၚသုိ ့ျပဳတ္က်သြားသည့္ ထူးဆန္းသည့္ မွတ္စုစာအုပ္တစ္အုပ္ ေကာက္ယူျခင္းမွ စတင္ခဲ့ပါသည္။ သူ စိတ္ဝင္စားသျဖင့္ ခ်က္ခ်င္းပင္ သူ ့အိတ္ကပ္ထဲတြင္ ထည့္လုိက္ျပီး ေနာက္ပုိင္းတြင္ ထုိစာရြကက္ုိ ထုတ္ၾကည့္ေသာအခါ လူတစ္ေယာက္ကုိ သတ္ျဖတ္နည္းမ်ား ပါဝင္သည့္ "လူသတ္နည္း" အမည္ရသည့္ စာရြက္အပုိင္းတစ္ခု အေၾကာင္းသိရသည္။ သုိ ့ေသာလည္း ထုိလူသတ္နည္းမွာ လူတစ္ေယာက္ကုိ အမွန္တကယ္ သတ္ျဖတ္ရေအာင္ အထိ ျပည့္စုံလွသည္ မဟုတ္ေပ။<br />
<br />
<br />
ေနာက္တေန ့ သူ မသကၤာသာျဖင့္ သူမကုိ ေမးေသာအခါ သူမ မွ မည္သည့္အရာမွ မေပ်ာက္ေၾကာင္း ျပန္ေျဖသည္။ ထုိေနာက္ သူမ အေဖတစ္ေယာက္ မေတာ္တဆမႈ တစ္ခုေၾကာင့္ ဆုံးပါးသြားေသာအခါ ... .<br />
<br />
==ဇာတ္ေကာင္ မိတ္ဆက္ ==<br />
<br />
<br />
<div><br />
<div style="float: left; width: 350px; margin: 5px 20px;"><br />
<b>Nonomiya</b><br />
[[Image:Gekkou_Nonomiya.jpg|left|link=]]<br />
စိတ္ႏွစ္ခြ ျဖင့္ သံသယ ဝင္တက္ျပီး ပ်င္းရိစရာေကာင္းေသာ ေန ့စဥ္ဘဝမွ လြတ္ေျမာက္လုိသည့္ လူငယ္တစ္ဦး<br />
<br />
</div><br />
<div style="float: left; width: 350px; margin: 5px 20px;"><br />
<b>Youko Tsukimori</b><br />
[[Image:Gekkou_Tsukimori.jpg|left|link=]]<br />
ျပီး့ျပည့္စုံလွျပီး လွ်ိဝွက္ဆန္းၾကယ္လွသည့္ မိန္းကေလး တစ္ဦး ၊ လွပတင့္တယ္ျခင္း မွ ပံပုိးျပီး စာေတာ္ျခင္းမွလည္း ထပ္ဆင့္ထားသည့္ ေက်ာင္းသူ တစ္ဦး ၊ တေန ့တြင္ သူမ Nonomiya အေပၚ စိတ္ဝင္စားလာေသာ္လည္း....<br />
</div><br />
<br style="clear: both;" /><br />
<div style="float: left; width: 350px; margin: 5px 20px;"><br />
<b>Chizuru Usami</b><br />
[[Image:Gekkou_Usami.jpg|left|link=]]<br />
Nonomiya ၏ အတန္းေဖာ္ တစ္ဦးျဖစ္ကာ ရုိးရွင္း လွသည့္ ေက်ာင္းသူ တစ္ဦး ၊ သူမမ်ား သူ ့ကုိ စြဲလန္းေနတာလား?<br />
</div><br />
<div style="float: left; width: 350px; margin: 5px 20px;"><br />
<b>Mirai Samejima</b><br />
[[Image:Gekkou_Mirai.jpg|left|link=]]<br />
Nonomiya အလုပ္မွ စီနီယာ တစ္ဦးျဖစ္ကာ ကိုယ္ကုိယ္ကုိ တကၠသုိလ္ေက်ာင္းသူဟု ေျပာေလ့ရွိသူ ၊ ရုပ္ေခ်ာေသာ္လည္း တကုိယ္ေကာင္းဆန္ဆန္ႏွင့္ ဘုကလန္ ့ျဖစ္မႈတုိ ့ေၾကာင့္ ေပါင္းရသင္းရ ခက္ခဲသူ။<br />
</div><br />
<br style="clear: both;" /><br />
<div style="float: left; width: 350px; margin: 5px 20px;"><br />
<b>Konan</b><br />
[[Image:Gekkou_Konan.jpg|left|link=]]<br />
ရုပ္ရည္ႏွင့္လုိက္ေအာင္ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ႏုိင္သည့္ ရဲစုံေထာက္တစ္ဦး ၊ Nonomiya ႏွင့္ပတ္သတ္မိျပီးေနာက္ တစ္ဦးႏွင့္ တစ္ဦး ျပိဳင္ဆုိင္မႈမ်ား စတင္လာၾကသည္။<br />
</div><br />
<br style="clear: both;" /><br />
</div><br />
<br />
== Format Standards ==<br />
'''Every Chapter (after editing) must conform to the agreed points highlighted in the below guidelines'''<br />
*[[Format_guideline|General Format/Style Guideline]]<br />
<br />
== Updates ==<br />
<br />
* စက္တင္ဘာ ၅ ရက္ ၂၀၁၃ - Gekkou ဘာသာျပန္မႈ ျပီးဆုံးခဲ့သည္။<br />
* ၾသဂုတ္ ၁၆ ရက္ ၂၀၁၃ - Gekkou စတင္ဘာသာျပန္ခဲ့သည္။<br />
<br />
==Gekkou ==<br />
<br />
*[[Gekkou:Volume 1 သရုပ္ေဖာ္ပန္းခ်ီ|သရုပ္ေဖာ္ပန္းခ်ီ]]<br />
*[[Gekkou:Volume 1 လူသတ္နည္း|လူသတ္နည္း]]<br />
*[[Gekkou:Volume 1 အသက္တစ္ေခ်ာင္း|အသက္တစ္ေခ်ာင္း]]<br />
*[[Gekkou:Volume 1 ဝန္ခံျခင္း|ဝန္ခံျခင္း]]<br />
*[[Gekkou:Volume 1 ေကာ္ဖီဆုိင္|ေကာ္ဖီဆုိင္]]<br />
*[[Gekkou:Volume 1 ေခ်ာ့ကလက္ခါးခါး|ေခ်ာ့ကလက္ခါးခါး]]<br />
*[[Gekkou:Volume 1 ခ်ိဳျမိန္အိပ္မက္ဆုိး|ခ်ိဳျမိန္အိပ္မက္ဆုိး]]<br />
*[[Gekkou:Volume 1 လိေမၼာ္ရည္ႏွင့္ စပ်စ္ဝုိင္|လိေမၼာ္ရည္ႏွင့္ စပ်စ္ဝုိင္]]<br />
*[[Gekkou:Volume 1 က်ားစီးကရက္|က်ားစီးကရက္]]<br />
*[[Gekkou:Volume 1 ဇေဝဇဝါ|ဇေဝဇဝါ]]<br />
*[[Gekkou:Volume 1 ဘုိင္-ဘုိင္|ဘုိင္-ဘုိင္]]<br />
*[[Gekkou:Volume 1 လေရာင္|လေရာင္]]<br />
*[[Gekkou:Volume 1 နိဂုံး|နိဂုံး]]<br />
<br />
==ဇာတ္လမ္းတူ ဝတၳဳတုိမ်ား==<br />
<br />
မျပီးေသး ၊ ဆက္လက္ျပဳလုပ္ရန္ အစီအစဥ္ရွိ ၊ အေသးစိတ္ကုိမူ အဂၤလိပ္ ဘာသာျဖင့္ အပုိင္းတြင္ အေသးစိတ္ၾကည့္ရႈႏုိင္<br />
<br />
==ပါဝင္သူမ်ား==<br />
<br />
*ေခါင္းေဆာင္: [[user:Morris|Morris]]<br />
*ၾကီးၾကပ္သူ: [[user:Morris|Morris]]<br />
<br />
<br />
===ဘာသာျပန္သူ===<br />
<br />
:*[[user:Morris|Morris]]<br />
:*[[user:Morris|Morris]]<br />
<br />
===Editors===<br />
:*[[User:Morris|Morris]]<br />
<br />
===Forum thread===<br />
If you want to leave any comments / rants, visit [http://www.baka-tsuki.org/forums/viewtopic.php?f=44&t=4405 the Gekkou thread]<br />
<br />
== Series Overview ==<br />
<br />
* အတြဲ (၁) - 月光 (စက္တင္ဘာ ၁၀ရက္, ၂၀၁၀, ISBN 978-4048687225)<br />
<br />
== Additional Information ==<br />
*Natsuki Mamiya jwiki page : http://ja.wikipedia.org/wiki/間宮夏生<br />
*Natsuki Mamiya's personal blog : http://ghostplan0810.blog37.fc2.com/<br />
*Natsuki Mamiya twitter : http://twitter.com/Maminatu<br />
<br />
[[Category:Dengeki Bunko]]<br />
[[Category:Oneshot]]<br />
[[Category:Genre - Psychological]]</div>
Morris
http://www.baka-tsuki.org/project/index.php?title=Gekkou_~_Myanmar&diff=284360
Gekkou ~ Myanmar
2013-09-05T16:28:14Z
<p>Morris: /* Short Stories */</p>
<hr />
<div>[[Image:Gekkou.jpg|thumb|Cover|250px]]<br />
<br />
Gekkou ကုိ ေအာက္ပါဘာသာစကားမ်ားျဖင့္ ဖတ္ရႈႏုိင္သည္။ <br />
<br />
*[[Gekkou_~Brazilian_Portuguese~|Português do Brasil (Brazilian Portuguese)]]<br />
*[[Gekkou_Español|Español (Spanish)]]<br />
*[[Gekkou_Tiếng_Việt|Tiếng Việt (Vietnamese)]]<br />
*[[Gekkô ~ Français|Français (French)]]<br />
*[[Gekkô ~ Myanmar|ျမန္မာ (Myanmar)]]<br />
<br />
Gekkou (月光 "လေရာင္") သည္ Natsuki Mamiya (間宮夏生) ေရးသားထားေသာ ဝတၳဳျဖစ္ျပီး သရုပ္ေဖာ္ပန္းခ်ီကုိမူ Shiromiso (白味噌) မွ ေရးဆြဲထားသည္။<br />
<br />
<br />
==ဇာတ္လမ္း အက်ဥ္းခ်ဳပ္==<br />
<br />
<br />
Gekkou, သုိ ့မဟုတ္ "လေရာင္" သည္ သံသယဝင္တက္လြန္းေသာ ေယာက်ၤားေလးႏွင့္ ျပီးျပည့္စုံလြန္းသည့္ မိန္းကေလးတုိ ့အၾကား ထူးျခားသည့္ ဆက္ဆံေရးကို ေဖာ္ျပထားသည့္ ဝတၳဳတစ္ပုဒ္ ျဖစ္သည္။ Nonomiya သည္ တေန ့လုံး အခန္းထဲတြင္ ပ်င္းရိစြာ အခ်ိန္ျဖဳန္းေနေသာ ေကာင္ေလး တစ္ေယာက္ ျဖစ္ျပီး သူဘဝ တစ္ခုလုံးကို စိတ္ကူးယဥ္ေနျခင္းျဖင့္ အခ်ိန္ကုန္ေနသူ တစ္ဦးျဖစ္သည္။<br />
တေန ့တြင္ေတာ့ Tsukimori Youko ဟုေခၚသည့္ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ ေျမေပၚသုိ ့ျပဳတ္က်သြားသည့္ ထူးဆန္းသည့္ မွတ္စုစာအုပ္တစ္အုပ္ ေကာက္ယူျခင္းမွ စတင္ခဲ့ပါသည္။ သူ စိတ္ဝင္စားသျဖင့္ ခ်က္ခ်င္းပင္ သူ ့အိတ္ကပ္ထဲတြင္ ထည့္လုိက္ျပီး ေနာက္ပုိင္းတြင္ ထုိစာရြကက္ုိ ထုတ္ၾကည့္ေသာအခါ လူတစ္ေယာက္ကုိ သတ္ျဖတ္နည္းမ်ား ပါဝင္သည့္ "လူသတ္နည္း" အမည္ရသည့္ စာရြက္အပုိင္းတစ္ခု အေၾကာင္းသိရသည္။ သုိ ့ေသာလည္း ထုိလူသတ္နည္းမွာ လူတစ္ေယာက္ကုိ အမွန္တကယ္ သတ္ျဖတ္ရေအာင္ အထိ ျပည့္စုံလွသည္ မဟုတ္ေပ။<br />
<br />
<br />
ေနာက္တေန ့ သူ မသကၤာသာျဖင့္ သူမကုိ ေမးေသာအခါ သူမ မွ မည္သည့္အရာမွ မေပ်ာက္ေၾကာင္း ျပန္ေျဖသည္။ ထုိေနာက္ သူမ အေဖတစ္ေယာက္ မေတာ္တဆမႈ တစ္ခုေၾကာင့္ ဆုံးပါးသြားေသာအခါ ... .<br />
<br />
==ဇာတ္ေကာင္ မိတ္ဆက္ ==<br />
<br />
<br />
<div><br />
<div style="float: left; width: 350px; margin: 5px 20px;"><br />
<b>Nonomiya</b><br />
[[Image:Gekkou_Nonomiya.jpg|left|link=]]<br />
စိတ္ႏွစ္ခြ ျဖင့္ သံသယ ဝင္တက္ျပီး ပ်င္းရိစရာေကာင္းေသာ ေန ့စဥ္ဘဝမွ လြတ္ေျမာက္လုိသည့္ လူငယ္တစ္ဦး<br />
<br />
</div><br />
<div style="float: left; width: 350px; margin: 5px 20px;"><br />
<b>Youko Tsukimori</b><br />
[[Image:Gekkou_Tsukimori.jpg|left|link=]]<br />
ျပီး့ျပည့္စုံလွျပီး လွ်ိဝွက္ဆန္းၾကယ္လွသည့္ မိန္းကေလး တစ္ဦး ၊ လွပတင့္တယ္ျခင္း မွ ပံပုိးျပီး စာေတာ္ျခင္းမွလည္း ထပ္ဆင့္ထားသည့္ ေက်ာင္းသူ တစ္ဦး ၊ တေန ့တြင္ သူမ Nonomiya အေပၚ စိတ္ဝင္စားလာေသာ္လည္း....<br />
</div><br />
<br style="clear: both;" /><br />
<div style="float: left; width: 350px; margin: 5px 20px;"><br />
<b>Chizuru Usami</b><br />
[[Image:Gekkou_Usami.jpg|left|link=]]<br />
Nonomiya ၏ အတန္းေဖာ္ တစ္ဦးျဖစ္ကာ ရုိးရွင္း လွသည့္ ေက်ာင္းသူ တစ္ဦး ၊ သူမမ်ား သူ ့ကုိ စြဲလန္းေနတာလား?<br />
</div><br />
<div style="float: left; width: 350px; margin: 5px 20px;"><br />
<b>Mirai Samejima</b><br />
[[Image:Gekkou_Mirai.jpg|left|link=]]<br />
Nonomiya အလုပ္မွ စီနီယာ တစ္ဦးျဖစ္ကာ ကိုယ္ကုိယ္ကုိ တကၠသုိလ္ေက်ာင္းသူဟု ေျပာေလ့ရွိသူ ၊ ရုပ္ေခ်ာေသာ္လည္း တကုိယ္ေကာင္းဆန္ဆန္ႏွင့္ ဘုကလန္ ့ျဖစ္မႈတုိ ့ေၾကာင့္ ေပါင္းရသင္းရ ခက္ခဲသူ။<br />
</div><br />
<br style="clear: both;" /><br />
<div style="float: left; width: 350px; margin: 5px 20px;"><br />
<b>Konan</b><br />
[[Image:Gekkou_Konan.jpg|left|link=]]<br />
ရုပ္ရည္ႏွင့္လုိက္ေအာင္ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ႏုိင္သည့္ ရဲစုံေထာက္တစ္ဦး ၊ Nonomiya ႏွင့္ပတ္သတ္မိျပီးေနာက္ တစ္ဦးႏွင့္ တစ္ဦး ျပိဳင္ဆုိင္မႈမ်ား စတင္လာၾကသည္။<br />
</div><br />
<br style="clear: both;" /><br />
</div><br />
<br />
== Format Standards ==<br />
'''Every Chapter (after editing) must conform to the agreed points highlighted in the below guidelines'''<br />
*[[Format_guideline|General Format/Style Guideline]]<br />
<br />
== Updates ==<br />
<br />
* စက္တင္ဘာ ၅ ရက္ ၂၀၁၃ - Gekkou ဘာသာျပန္မႈ ျပီးဆုံးခဲ့သည္။<br />
* ၾသဂုတ္ ၁၆ ရက္ ၂၀၁၃ - Gekkou စတင္ဘာသာျပန္ခဲ့သည္။<br />
<br />
==Gekkou ==<br />
<br />
*[[Gekkou:Volume 1 သရုပ္ေဖာ္ပန္းခ်ီ|သရုပ္ေဖာ္ပန္းခ်ီ]]<br />
*[[Gekkou:Volume 1 လူသတ္နည္း|လူသတ္နည္း]]<br />
*[[Gekkou:Volume 1 အသက္တစ္ေခ်ာင္း|အသက္တစ္ေခ်ာင္း]]<br />
*[[Gekkou:Volume 1 ဝန္ခံျခင္း|ဝန္ခံျခင္း]]<br />
*[[Gekkou:Volume 1 ေကာ္ဖီဆုိင္|ေကာ္ဖီဆုိင္]]<br />
*[[Gekkou:Volume 1 ေခ်ာ့ကလက္ခါးခါး|ေခ်ာ့ကလက္ခါးခါး]]<br />
*[[Gekkou:Volume 1 ခ်ိဳျမိန္အိပ္မက္ဆုိး|ခ်ိဳျမိန္အိပ္မက္ဆုိး]]<br />
*[[Gekkou:Volume 1 လိေမၼာ္ရည္ႏွင့္ စပ်စ္ဝုိင္|လိေမၼာ္ရည္ႏွင့္ စပ်စ္ဝုိင္]]<br />
*[[Gekkou:Volume 1 က်ားစီးကရက္|က်ားစီးကရက္]]<br />
*[[Gekkou:Volume 1 ဇေဝဇဝါ|ဇေဝဇဝါ]]<br />
*[[Gekkou:Volume 1 ဘုိင္-ဘုိင္|ဘုိင္-ဘုိင္]]<br />
*[[Gekkou:Volume 1 လေရာင္|လေရာင္]]<br />
*[[Gekkou:Volume 1 နိဂုံး|နိဂုံး]]<br />
<br />
==ဇာတ္လမ္းတူ ဝတၳဳတုိမ်ား==<br />
<br />
မျပီးေသး ၊ ဆက္လက္ျပဳလုပ္ရန္ အစီအစဥ္ရွိ ၊ အေသးစိတ္ကုိမူ အဂၤလိပ္ ဘာသာျဖင့္ အပုိင္းတြင္ အေသးစိတ္ၾကည့္ရႈႏုိင္<br />
<br />
==ပါဝင္သူမ်ား==<br />
<br />
*ေခါင္းေဆာင္: [[user:Morris|Morris]]<br />
*ၾကီးၾကပ္သူ: [[user:Morris|Morris]]<br />
<br />
<br />
===ဘာသာျပန္သူ===<br />
<br />
:*[[user:Morris|Morris]]<br />
:*[[user:Morris|Morris]]<br />
<br />
===Editors===<br />
:*[[User:Morris|Morris]]<br />
<br />
===Forum thread===<br />
If you want to leave any comments / rants, visit [http://www.baka-tsuki.org/forums/viewtopic.php?f=44&t=4405 the Gekkou thread]<br />
<br />
== Series Overview ==<br />
<br />
* အတြဲ (၁) - 月光 (စက္တင္ဘာ ၁၀ရက္, ၂၀၁၀, ISBN 978-4048687225)<br />
<br />
== Additional Information ==<br />
*Natsuki Mamiya jwiki page : http://ja.wikipedia.org/wiki/間宮夏生<br />
*Natsuki Mamiya's personal blog : http://ghostplan0810.blog37.fc2.com/<br />
*Natsuki Mamiya twitter : http://twitter.com/Maminatu<br />
<br />
[[Category:Dengeki Bunko]]<br />
[[Category:Oneshot]]<br />
[[Category:Genre - Psychological]]</div>
Morris
http://www.baka-tsuki.org/project/index.php?title=Gekkou_~_Myanmar&diff=284358
Gekkou ~ Myanmar
2013-09-05T16:26:44Z
<p>Morris: /* Updates */</p>
<hr />
<div>[[Image:Gekkou.jpg|thumb|Cover|250px]]<br />
<br />
Gekkou ကုိ ေအာက္ပါဘာသာစကားမ်ားျဖင့္ ဖတ္ရႈႏုိင္သည္။ <br />
<br />
*[[Gekkou_~Brazilian_Portuguese~|Português do Brasil (Brazilian Portuguese)]]<br />
*[[Gekkou_Español|Español (Spanish)]]<br />
*[[Gekkou_Tiếng_Việt|Tiếng Việt (Vietnamese)]]<br />
*[[Gekkô ~ Français|Français (French)]]<br />
*[[Gekkô ~ Myanmar|ျမန္မာ (Myanmar)]]<br />
<br />
Gekkou (月光 "လေရာင္") သည္ Natsuki Mamiya (間宮夏生) ေရးသားထားေသာ ဝတၳဳျဖစ္ျပီး သရုပ္ေဖာ္ပန္းခ်ီကုိမူ Shiromiso (白味噌) မွ ေရးဆြဲထားသည္။<br />
<br />
<br />
==ဇာတ္လမ္း အက်ဥ္းခ်ဳပ္==<br />
<br />
<br />
Gekkou, သုိ ့မဟုတ္ "လေရာင္" သည္ သံသယဝင္တက္လြန္းေသာ ေယာက်ၤားေလးႏွင့္ ျပီးျပည့္စုံလြန္းသည့္ မိန္းကေလးတုိ ့အၾကား ထူးျခားသည့္ ဆက္ဆံေရးကို ေဖာ္ျပထားသည့္ ဝတၳဳတစ္ပုဒ္ ျဖစ္သည္။ Nonomiya သည္ တေန ့လုံး အခန္းထဲတြင္ ပ်င္းရိစြာ အခ်ိန္ျဖဳန္းေနေသာ ေကာင္ေလး တစ္ေယာက္ ျဖစ္ျပီး သူဘဝ တစ္ခုလုံးကို စိတ္ကူးယဥ္ေနျခင္းျဖင့္ အခ်ိန္ကုန္ေနသူ တစ္ဦးျဖစ္သည္။<br />
တေန ့တြင္ေတာ့ Tsukimori Youko ဟုေခၚသည့္ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ ေျမေပၚသုိ ့ျပဳတ္က်သြားသည့္ ထူးဆန္းသည့္ မွတ္စုစာအုပ္တစ္အုပ္ ေကာက္ယူျခင္းမွ စတင္ခဲ့ပါသည္။ သူ စိတ္ဝင္စားသျဖင့္ ခ်က္ခ်င္းပင္ သူ ့အိတ္ကပ္ထဲတြင္ ထည့္လုိက္ျပီး ေနာက္ပုိင္းတြင္ ထုိစာရြကက္ုိ ထုတ္ၾကည့္ေသာအခါ လူတစ္ေယာက္ကုိ သတ္ျဖတ္နည္းမ်ား ပါဝင္သည့္ "လူသတ္နည္း" အမည္ရသည့္ စာရြက္အပုိင္းတစ္ခု အေၾကာင္းသိရသည္။ သုိ ့ေသာလည္း ထုိလူသတ္နည္းမွာ လူတစ္ေယာက္ကုိ အမွန္တကယ္ သတ္ျဖတ္ရေအာင္ အထိ ျပည့္စုံလွသည္ မဟုတ္ေပ။<br />
<br />
<br />
ေနာက္တေန ့ သူ မသကၤာသာျဖင့္ သူမကုိ ေမးေသာအခါ သူမ မွ မည္သည့္အရာမွ မေပ်ာက္ေၾကာင္း ျပန္ေျဖသည္။ ထုိေနာက္ သူမ အေဖတစ္ေယာက္ မေတာ္တဆမႈ တစ္ခုေၾကာင့္ ဆုံးပါးသြားေသာအခါ ... .<br />
<br />
==ဇာတ္ေကာင္ မိတ္ဆက္ ==<br />
<br />
<br />
<div><br />
<div style="float: left; width: 350px; margin: 5px 20px;"><br />
<b>Nonomiya</b><br />
[[Image:Gekkou_Nonomiya.jpg|left|link=]]<br />
စိတ္ႏွစ္ခြ ျဖင့္ သံသယ ဝင္တက္ျပီး ပ်င္းရိစရာေကာင္းေသာ ေန ့စဥ္ဘဝမွ လြတ္ေျမာက္လုိသည့္ လူငယ္တစ္ဦး<br />
<br />
</div><br />
<div style="float: left; width: 350px; margin: 5px 20px;"><br />
<b>Youko Tsukimori</b><br />
[[Image:Gekkou_Tsukimori.jpg|left|link=]]<br />
ျပီး့ျပည့္စုံလွျပီး လွ်ိဝွက္ဆန္းၾကယ္လွသည့္ မိန္းကေလး တစ္ဦး ၊ လွပတင့္တယ္ျခင္း မွ ပံပုိးျပီး စာေတာ္ျခင္းမွလည္း ထပ္ဆင့္ထားသည့္ ေက်ာင္းသူ တစ္ဦး ၊ တေန ့တြင္ သူမ Nonomiya အေပၚ စိတ္ဝင္စားလာေသာ္လည္း....<br />
</div><br />
<br style="clear: both;" /><br />
<div style="float: left; width: 350px; margin: 5px 20px;"><br />
<b>Chizuru Usami</b><br />
[[Image:Gekkou_Usami.jpg|left|link=]]<br />
Nonomiya ၏ အတန္းေဖာ္ တစ္ဦးျဖစ္ကာ ရုိးရွင္း လွသည့္ ေက်ာင္းသူ တစ္ဦး ၊ သူမမ်ား သူ ့ကုိ စြဲလန္းေနတာလား?<br />
</div><br />
<div style="float: left; width: 350px; margin: 5px 20px;"><br />
<b>Mirai Samejima</b><br />
[[Image:Gekkou_Mirai.jpg|left|link=]]<br />
Nonomiya အလုပ္မွ စီနီယာ တစ္ဦးျဖစ္ကာ ကိုယ္ကုိယ္ကုိ တကၠသုိလ္ေက်ာင္းသူဟု ေျပာေလ့ရွိသူ ၊ ရုပ္ေခ်ာေသာ္လည္း တကုိယ္ေကာင္းဆန္ဆန္ႏွင့္ ဘုကလန္ ့ျဖစ္မႈတုိ ့ေၾကာင့္ ေပါင္းရသင္းရ ခက္ခဲသူ။<br />
</div><br />
<br style="clear: both;" /><br />
<div style="float: left; width: 350px; margin: 5px 20px;"><br />
<b>Konan</b><br />
[[Image:Gekkou_Konan.jpg|left|link=]]<br />
ရုပ္ရည္ႏွင့္လုိက္ေအာင္ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ႏုိင္သည့္ ရဲစုံေထာက္တစ္ဦး ၊ Nonomiya ႏွင့္ပတ္သတ္မိျပီးေနာက္ တစ္ဦးႏွင့္ တစ္ဦး ျပိဳင္ဆုိင္မႈမ်ား စတင္လာၾကသည္။<br />
</div><br />
<br style="clear: both;" /><br />
</div><br />
<br />
== Format Standards ==<br />
'''Every Chapter (after editing) must conform to the agreed points highlighted in the below guidelines'''<br />
*[[Format_guideline|General Format/Style Guideline]]<br />
<br />
== Updates ==<br />
<br />
* စက္တင္ဘာ ၅ ရက္ ၂၀၁၃ - Gekkou ဘာသာျပန္မႈ ျပီးဆုံးခဲ့သည္။<br />
* ၾသဂုတ္ ၁၆ ရက္ ၂၀၁၃ - Gekkou စတင္ဘာသာျပန္ခဲ့သည္။<br />
<br />
==Gekkou ==<br />
<br />
*[[Gekkou:Volume 1 သရုပ္ေဖာ္ပန္းခ်ီ|သရုပ္ေဖာ္ပန္းခ်ီ]]<br />
*[[Gekkou:Volume 1 လူသတ္နည္း|လူသတ္နည္း]]<br />
*[[Gekkou:Volume 1 အသက္တစ္ေခ်ာင္း|အသက္တစ္ေခ်ာင္း]]<br />
*[[Gekkou:Volume 1 ဝန္ခံျခင္း|ဝန္ခံျခင္း]]<br />
*[[Gekkou:Volume 1 ေကာ္ဖီဆုိင္|ေကာ္ဖီဆုိင္]]<br />
*[[Gekkou:Volume 1 ေခ်ာ့ကလက္ခါးခါး|ေခ်ာ့ကလက္ခါးခါး]]<br />
*[[Gekkou:Volume 1 ခ်ိဳျမိန္အိပ္မက္ဆုိး|ခ်ိဳျမိန္အိပ္မက္ဆုိး]]<br />
*[[Gekkou:Volume 1 လိေမၼာ္ရည္ႏွင့္ စပ်စ္ဝုိင္|လိေမၼာ္ရည္ႏွင့္ စပ်စ္ဝုိင္]]<br />
*[[Gekkou:Volume 1 က်ားစီးကရက္|က်ားစီးကရက္]]<br />
*[[Gekkou:Volume 1 ဇေဝဇဝါ|ဇေဝဇဝါ]]<br />
*[[Gekkou:Volume 1 ဘုိင္-ဘုိင္|ဘုိင္-ဘုိင္]]<br />
*[[Gekkou:Volume 1 လေရာင္|လေရာင္]]<br />
*[[Gekkou:Volume 1 နိဂုံး|နိဂုံး]]<br />
<br />
==Short Stories==<br />
* [[Gekkou:Some Observations Regarding the Common Cold|Some Observations Regarding the Common Cold]] [http://www.mediafire.com/view/?a767ne1vrzuwd2x (PDF)]<br />
* [[Gekkou:The Stubborn Will of the Crescent Moon|The Stubborn Will of the Crescent Moon]] (4%)<br />
:::: ''(contact [[User talk:EusthEnoptEron|EusthEnoptEron]] if you can provide the Japanese text)''<br />
<br />
==ပါဝင္သူမ်ား==<br />
<br />
*ေခါင္းေဆာင္: [[user:Morris|Morris]]<br />
*ၾကီးၾကပ္သူ: [[user:Morris|Morris]]<br />
<br />
<br />
===ဘာသာျပန္သူ===<br />
<br />
:*[[user:Morris|Morris]]<br />
:*[[user:Morris|Morris]]<br />
<br />
===Editors===<br />
:*[[User:Morris|Morris]]<br />
<br />
===Forum thread===<br />
If you want to leave any comments / rants, visit [http://www.baka-tsuki.org/forums/viewtopic.php?f=44&t=4405 the Gekkou thread]<br />
<br />
== Series Overview ==<br />
<br />
* အတြဲ (၁) - 月光 (စက္တင္ဘာ ၁၀ရက္, ၂၀၁၀, ISBN 978-4048687225)<br />
<br />
== Additional Information ==<br />
*Natsuki Mamiya jwiki page : http://ja.wikipedia.org/wiki/間宮夏生<br />
*Natsuki Mamiya's personal blog : http://ghostplan0810.blog37.fc2.com/<br />
*Natsuki Mamiya twitter : http://twitter.com/Maminatu<br />
<br />
[[Category:Dengeki Bunko]]<br />
[[Category:Oneshot]]<br />
[[Category:Genre - Psychological]]</div>
Morris
http://www.baka-tsuki.org/project/index.php?title=Gekkou:Volume_1_%E1%80%94%E1%80%AD%E1%80%82%E1%80%AF%E1%80%B6%E1%80%B8&diff=284357
Gekkou:Volume 1 နိဂုံး
2013-09-05T16:22:45Z
<p>Morris: </p>
<hr />
<div><br />
စာေရးသူ အမွာ<br />
<br />
၈၀ ရာခိုင္ႏွုန္းဆိုတာ အေတာ္ေလးကို ျဖစ္နိုင္ေခ်မ်ားသည္။ ဥပမာ အမွတ္တရာေပးသည္မွာ ၈၀ သာရရင္ ဘယ္သူမွ သင့္ကို ညံ့သည္ ေျပာမည္မဟုတ္။ တကယ္လို႔ အျပင္မွာ မိုးရြာရန္ ၈၀ ရာခိုင္ႏွုန္း လို႔ ေၾကညာထားတာေတာင္ ထီးမယူသြားလၽွင္ေတာ့ ကိုယ့္ေဒါသျဖင့္ကိုယ္သာ။ အခု ၿပိဳင္ပြဲဝင္ဆယ္ဦး အနက္ ရွစ္ဦးဟာ ေနာက္ဆုံးအဆင့္ တြင္ ဆုအေနနဲ႔ ရေလ့ရွိမွေတာ့ အိပ္မက္မက္မိတာ မထူးဆန္းပါဘူးေနာ္?<br />
<br />
“ငါသာ ဆိုရလို႔ကေတာ့ ကားဝယ္ဖို႔ ပိုက္ဆံထည့္မယ္ ” “Stellvia Blu-ray ဝယ္လို႔ရၿပီကြ”<br />
<br />
မည္သူကမ်ား ကၽြန္ေတာ္ ထိုသို႔ အိပ္မက္မ်ားကို အျပစ္တင္ၾကမည္နည္း? သို႔ေသာ္ ရလဒ္မွာမူ ကၽြန္ေတာ္ နားထဲသို႔<br />
<br />
“စိတ္မေကာင္းစြာနဲ႔ပဲ ငါတို႔ . . .”<br />
<br />
ဆိုၿပီး ဘူကာဒီ စီးမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ အိပ္မက္ေတြဟာလည္း ဆယ္ေပါင္သံတူနဲ႔ အထုခံလိုက္ရသလို ကြဲေၾကသြားပါေတာ့တယ္။ သို႔ေသာ္ ဆိုရိုးစကားရွိသလို တံခါးတစ္ေပါက္ ပိတ္ေနတယ္ ဆိုရင္ ေနာက္တံခါး တစ္ေပါက္က ပြင့္ေနမွာပဲေလ။<br />
<br />
“စိတ္မေကာင္းစြာနဲ႔ပဲ မင္းရဲ့စာမူက အေရြးခ်ယ္မခံရပါဘူး။ သို႔ေသာ္ ငါတို႔ေတြ အေနနဲ႔ထုတ္ေဝဖို႔ အစီအစဥ္ေတာ့ရွိပါတယ္”<br />
<br />
စိတ္ထဲမွ မတုန႔္မဆုတ္ ခပ္ျမန္ျမန္ပင္ အသံက်ယ္က်ယ္ျဖင့္ ၾကည္ၾကည္လင္လင္<br />
<br />
“ျငင္းပယ္ပါတယ္!”<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ ထိုကဲ့သို႔ပင္ ခပ္ျပတ္ျပတ္ျငင္းခဲ့လိုက္သည္။ Dengeki Bunko အမွတ္တံဆိပ္ျဖင့္ စာအုပ္ထုတ္ေဝျခင္းခံရသည္ ဆိုသည္က ကၽြန္ေတာ္လို စာေရးသူ တစ္ေယာက္အတြက္ အိပ္မက္လိုပင္။ သို႔ေသာ္ မာနမွ ေတာင့္ခံထားသည္။ ကၽြန္ေတာ္ အေနျဖင့္ မည္သို႔ပင္ျဖစ္ေစ ထိုသို႔ ေတာင္ခံ၍ ေနလိုခ်င္ေသးသည္။ တေန႔တြင္ ကၽြန္ေတာ္ အစြမ္းအစျဖင့္ ဂုဏ္ယူစြာ ASCII Media Work တြင္ တံခါးကိုဖြင့္၍ ဝင္ခ်င္မိသည္။ အခုမွ သတိထားမိသည္။ ကၽြန္ေတာ္ အေတာ္ေလး သတိလက္လြတ္ ျဖစ္သြားသည္ပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ နာမည္က Natsuki Mamiya ျဖစ္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္ ဝတၳဳျဖစ္တဲ့ Gekkou ကို Dengeki Bunko မွာ ထုတ္ေဝခြင့္ရတဲ့ အတြက္ ဂုဏ္ယူပါတယ္။<br />
<br />
. . . အား အင္း ၾကည့္ပါဦး မာနက ဗိုက္ျဖည့္ေပးလို႔လား? မာနနဲ႔ ကားအသစ္ဝယ္လို႔ရလား? စာဖတ္သူဆိုရင္ေကာ ဘာလုပ္မတုံး?<br />
<br />
အသုံးမဝင္တဲ့ မာနကို ရိုက္ခ်ိဳးၿပီး အမွိုက္ပုံးထဲသာ ပစ္ထည့္လိုက္ပါေတာ့!<br />
<br />
ေက်းဇူးတင္လႊာ<br />
<br />
Yuzame-sama နဲ႔ Kumeta-sama<br />
<br />
ခင္ဗ်ားတို႔ႏွစ္ေယာက္ေၾကာင့္ Gekkou ျဖစ္လာခဲ့တာပါ။ တကယ္ကို ႏွလုံးသားထဲကကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ စကားမစပ္ ဘယ္သူကမ်ား Stelliva Blu-ray Box က်ဳပ္ကို ဝယ္ေပးမွာလဲ။ ထိုအျပင္ Shrimiso နဲ႔တျခားသူေတြကိုလည္း ပါဝင္တဲ့ လွပတဲ့ ႐ုပ္ပုံေတြ အတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။<br />
<br />
ထို႔အျပင္ ထပ္ၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ မိဘႏွစ္ပါး ၊ ညီမေလး ႏွင့္ သူငယ္ခ်င္း ၊ ကၽြန္ေတာ္ သိတဲ့အျခားသူမ်ားႏွင္ အင္း ကၽြန္ေတာ္ ေတြးမိသည္က ဒီစာေရးၿပီးတာနဲ႔ သြားေျပာတာက ပိုၿပီး ျမန္ဦးမယ္ ။ သို႔ေသာ္ ေနာက္ဆုံး အေနနဲ႔ ဒီစာကို ဖတ္ေနတဲ့သူကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ေက်းဇူးတင္လြန္းလို႔ မ်က္ရည္ေတာင္ ဝဲမိပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ထပ္ေတြ႕မယ့္ေန႔ကို ေမၽွာ္လင့္မိပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ Natsuki Mamiya ပါ။</div>
Morris
http://www.baka-tsuki.org/project/index.php?title=Gekkou:Volume_1_%E1%80%94%E1%80%AD%E1%80%82%E1%80%AF%E1%80%B6%E1%80%B8&diff=284356
Gekkou:Volume 1 နိဂုံး
2013-09-05T16:22:20Z
<p>Morris: </p>
<hr />
<div><br />
စာရေးသူ အမှာ<br />
<br />
၈၀ ရာခိုင်နှုန်းဆိုတာ အတော်လေးကို ဖြစ်နိုင်ချေများသည်။ ဥပမာ အမှတ်တရာပေးသည်မှာ ၈၀ သာရရင် ဘယ်သူမှ သင့်ကို ညံ့သည် ပြောမည်မဟုတ်။ တကယ်လို့ အပြင်မှာ မိုးရွာရန် ၈၀ ရာခိုင်နှုန်း လို့ ကြေညာထားတာတောင် ထီးမယူသွားလျှင်တော့ ကိုယ့်ဒေါသဖြင့်ကိုယ်သာ။ အခု ပြိုင်ပွဲဝင်ဆယ်ဦး အနက် ရှစ်ဦးဟာ နောက်ဆုံးအဆင့် တွင် ဆုအနေနဲ့ ရလေ့ရှိမှတော့ အိပ်မက်မက်မိတာ မထူးဆန်းပါဘူးနော်?<br />
<br />
“ငါသာ ဆိုရလို့ကတော့ ကားဝယ်ဖို့ ပိုက်ဆံထည့်မယ် ” “Stellvia Blu-ray ဝယ်လို့ရပြီကွ”<br />
<br />
မည်သူကများ ကျွန်တော် ထိုသို့ အိပ်မက်များကို အပြစ်တင်ကြမည်နည်း? သို့သော် ရလဒ်မှာမူ ကျွန်တော် နားထဲသို့<br />
<br />
“စိတ်မကောင်းစွာနဲ့ပဲ ငါတို့ . . .”<br />
<br />
ဆိုပြီး ဘူကာဒီ စီးမယ့် ကျွန်တော် အိပ်မက်တွေဟာလည်း ဆယ်ပေါင်သံတူနဲ့ အထုခံလိုက်ရသလို ကွဲကြေသွားပါတော့တယ်။ သို့သော် ဆိုရိုးစကားရှိသလို တံခါးတစ်ပေါက် ပိတ်နေတယ် ဆိုရင် နောက်တံခါး တစ်ပေါက်က ပွင့်နေမှာပဲလေ။<br />
<br />
“စိတ်မကောင်းစွာနဲ့ပဲ မင်းရဲ့စာမူက အရွေးချယ်မခံရပါဘူး။ သို့သော် ငါတို့တွေ အနေနဲ့ထုတ်ဝေဖို့ အစီအစဉ်တော့ရှိပါတယ်”<br />
<br />
စိတ်ထဲမှ မတုန့်မဆုတ် ခပ်မြန်မြန်ပင် အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ကြည်ကြည်လင်လင်<br />
<br />
“ငြင်းပယ်ပါတယ်!”<br />
<br />
ကျွန်တော် ထိုကဲ့သို့ပင် ခပ်ပြတ်ပြတ်ငြင်းခဲ့လိုက်သည်။ Dengeki Bunko အမှတ်တံဆိပ်ဖြင့် စာအုပ်ထုတ်ဝေခြင်းခံရသည် ဆိုသည်က ကျွန်တော်လို စာရေးသူ တစ်ယောက်အတွက် အိပ်မက်လိုပင်။ သို့သော် မာနမှ တောင့်ခံထားသည်။ ကျွန်တော် အနေဖြင့် မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ထိုသို့ တောင်ခံ၍ နေလိုချင်သေးသည်။ တနေ့တွင် ကျွန်တော် အစွမ်းအစဖြင့် ဂုဏ်ယူစွာ ASCII Media Work တွင် တံခါးကိုဖွင့်၍ ဝင်ချင်မိသည်။ အခုမှ သတိထားမိသည်။ ကျွန်တော် အတော်လေး သတိလက်လွတ် ဖြစ်သွားသည်ပဲ။ ကျွန်တော် နာမည်က Natsuki Mamiya ဖြစ်ပြီး ကျွန်တော် ဝတ္ထုဖြစ်တဲ့ Gekkou ကို Dengeki Bunko မှာ ထုတ်ဝေခွင့်ရတဲ့ အတွက် ဂုဏ်ယူပါတယ်။<br />
<br />
. . . အား အင်း ကြည့်ပါဦး မာနက ဗိုက်ဖြည့်ပေးလို့လား? မာနနဲ့ ကားအသစ်ဝယ်လို့ရလား? စာဖတ်သူဆိုရင်ကော ဘာလုပ်မတုံး?<br />
<br />
အသုံးမဝင်တဲ့ မာနကို ရိုက်ချိုးပြီး အမှိုက်ပုံးထဲသာ ပစ်ထည့်လိုက်ပါတော့!<br />
<br />
ကျေးဇူးတင်လွှာ<br />
<br />
Yuzame-sama နဲ့ Kumeta-sama<br />
<br />
ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက်ကြောင့် Gekkou ဖြစ်လာခဲ့တာပါ။ တကယ်ကို နှလုံးသားထဲကကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ စကားမစပ် ဘယ်သူကများ Stelliva Blu-ray Box ကျုပ်ကို ဝယ်ပေးမှာလဲ။ ထိုအပြင် Shrimiso နဲ့တခြားသူတွေကိုလည်း ပါဝင်တဲ့ လှပတဲ့ ရုပ်ပုံတွေ အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။<br />
<br />
ထို့အပြင် ထပ်ပြီးတော့ ကျွန်တော် မိဘနှစ်ပါး ၊ ညီမလေး နှင့် သူငယ်ချင်း ၊ ကျွန်တော် သိတဲ့အခြားသူများနှင် အင်း ကျွန်တော် တွေးမိသည်က ဒီစာရေးပြီးတာနဲ့ သွားပြောတာက ပိုပြီး မြန်ဦးမယ် ။ သို့သော် နောက်ဆုံး အနေနဲ့ ဒီစာကို ဖတ်နေတဲ့သူကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ကျေးဇူးတင်လွန်းလို့ မျက်ရည်တောင် ဝဲမိပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ ထပ်တွေ့မယ့်နေ့ကို မျှော်လင့်မိပါတယ်။ ကျွန်တော် Natsuki Mamiya ပါ။</div>
Morris
http://www.baka-tsuki.org/project/index.php?title=Gekkou:Volume_1_%E1%80%94%E1%80%AD%E1%80%82%E1%80%AF%E1%80%B6%E1%80%B8&diff=284355
Gekkou:Volume 1 နိဂုံး
2013-09-05T16:21:27Z
<p>Morris: Created page with " စာေရးသူ အမွာ ၈၀ ရာခိုင္ႏွုန္းဆိုတာ အေတာ္ေလးကို ျဖစ္နိုင္ေခ်မ်..."</p>
<hr />
<div><br />
စာေရးသူ အမွာ<br />
<br />
၈၀ ရာခိုင္ႏွုန္းဆိုတာ အေတာ္ေလးကို ျဖစ္နိုင္ေခ်မ်ားသည္။ ဥပမာ အမွတ္တရာေပးသည္မွာ ၈၀ သာရရင္ ဘယ္သူမွ သင့္ကို ညံ့သည္ ေျပာမည္မဟုတ္။ တကယ္လို႔ အျပင္မွာ မိုးရြာရန္ ၈၀ ရာခိုင္ႏွုန္း လို႔ ေၾကညာထားတာေတာင္ ထီးမယူသြားလၽွင္ေတာ့ ကိုယ့္ေဒါသျဖင့္ကိုယ္သာ။ အခု ၿပိဳင္ပြဲဝင္ဆယ္ဦး အနက္ ရွစ္ဦးဟာ ေနာက္ဆုံးအဆင့္ တြင္ ဆုအေနနဲ႔ ရေလ့ရွိမွေတာ့ အိပ္မက္မက္မိတာ မထူးဆန္းပါဘူးေနာ္?<br />
<br />
“ငါသာ ဆိုရလို႔ကေတာ့ ကားဝယ္ဖို႔ ပိုက္ဆံထည့္မယ္ ” “Stellvia Blu-ray ဝယ္လို႔ရၿပီကြ”<br />
<br />
မည္သူကမ်ား ကၽြန္ေတာ္ ထိုသို႔ အိပ္မက္မ်ားကို အျပစ္တင္ၾကမည္နည္း? သို႔ေသာ္ ရလဒ္မွာမူ ကၽြန္ေတာ္ နားထဲသို႔<br />
<br />
“စိတ္မေကာင္းစြာနဲ႔ပဲ ငါတို႔ . . .”<br />
<br />
ဆိုၿပီး ဘူကာဒီ စီးမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ အိပ္မက္ေတြဟာလည္း ဆယ္ေပါင္သံတူနဲ႔ အထုခံလိုက္ရသလို ကြဲေၾကသြားပါေတာ့တယ္။ သို႔ေသာ္ ဆိုရိုးစကားရွိသလို တံခါးတစ္ေပါက္ ပိတ္ေနတယ္ ဆိုရင္ ေနာက္တံခါး တစ္ေပါက္က ပြင့္ေနမွာပဲေလ။<br />
<br />
“စိတ္မေကာင္းစြာနဲ႔ပဲ မင္းရဲ့စာမူက အေရြးခ်ယ္မခံရပါဘူး။ သို႔ေသာ္ ငါတို႔ေတြ အေနနဲ႔ထုတ္ေဝဖို႔ အစီအစဥ္ေတာ့ရွိပါတယ္”<br />
<br />
စိတ္ထဲမွ မတုန႔္မဆုတ္ ခပ္ျမန္ျမန္ပင္ အသံက်ယ္က်ယ္ျဖင့္ ၾကည္ၾကည္လင္လင္<br />
<br />
“ျငင္းပယ္ပါတယ္!”<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ ထိုကဲ့သို႔ပင္ ခပ္ျပတ္ျပတ္ျငင္းခဲ့လိုက္သည္။ Dengeki Bunko အမွတ္တံဆိပ္ျဖင့္ စာအုပ္ထုတ္ေဝျခင္းခံရသည္ ဆိုသည္က ကၽြန္ေတာ္လို စာေရးသူ တစ္ေယာက္အတြက္ အိပ္မက္လိုပင္။ သို႔ေသာ္ မာနမွ ေတာင့္ခံထားသည္။ ကၽြန္ေတာ္ အေနျဖင့္ မည္သို႔ပင္ျဖစ္ေစ ထိုသို႔ ေတာင္ခံ၍ ေနလိုခ်င္ေသးသည္။ တေန႔တြင္ ကၽြန္ေတာ္ အစြမ္းအစျဖင့္ ဂုဏ္ယူစြာ ASCII Media Work တြင္ တံခါးကိုဖြင့္၍ ဝင္ခ်င္မိသည္။ အခုမွ သတိထားမိသည္။ ကၽြန္ေတာ္ အေတာ္ေလး သတိလက္လြတ္ ျဖစ္သြားသည္ပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ နာမည္က Natsuki Mamiya ျဖစ္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္ ဝတၳဳျဖစ္တဲ့ Gekkou ကို Dengeki Bunko မွာ ထုတ္ေဝခြင့္ရတဲ့ အတြက္ ဂုဏ္ယူပါတယ္။<br />
<br />
. . . အား အင္း ၾကည့္ပါဦး မာနက ဗိုက္ျဖည့္ေပးလို႔လား? မာနနဲ႔ ကားအသစ္ဝယ္လို႔ရလား? စာဖတ္သူဆိုရင္ေကာ ဘာလုပ္မတုံး?<br />
<br />
အသုံးမဝင္တဲ့ မာနကို ရိုက္ခ်ိဳးၿပီး အမွိုက္ပုံးထဲသာ ပစ္ထည့္လိုက္ပါေတာ့!<br />
<br />
ေက်းဇူးတင္လႊာ<br />
<br />
Yuzame-sama နဲ႔ Kumeta-sama<br />
<br />
ခင္ဗ်ားတို႔ႏွစ္ေယာက္ေၾကာင့္ Gekkou ျဖစ္လာခဲ့တာပါ။ တကယ္ကို ႏွလုံးသားထဲကကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ စကားမစပ္ ဘယ္သူကမ်ား Stelliva Blu-ray Box က်ဳပ္ကို ဝယ္ေပးမွာလဲ။ ထိုအျပင္ Shrimiso နဲ႔တျခားသူေတြကိုလည္း ပါဝင္တဲ့ လွပတဲ့ ႐ုပ္ပုံေတြ အတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။<br />
<br />
ထို႔အျပင္ ထပ္ၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ မိဘႏွစ္ပါး ၊ ညီမေလး ႏွင့္ သူငယ္ခ်င္း ၊ ကၽြန္ေတာ္ သိတဲ့အျခားသူမ်ားႏွင္ အင္း ကၽြန္ေတာ္ ေတြးမိသည္က ဒီစာေရးၿပီးတာနဲ႔ သြားေျပာတာက ပိုၿပီး ျမန္ဦးမယ္ ။ သို႔ေသာ္ ေနာက္ဆုံး အေနနဲ႔ ဒီစာကို ဖတ္ေနတဲ့သူကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ေက်းဇူးတင္လြန္းလို႔ မ်က္ရည္ေတာင္ ဝဲမိပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔</div>
Morris
http://www.baka-tsuki.org/project/index.php?title=Gekkou:Volume_1_%E1%80%9C%E1%80%B1%E1%80%9B%E1%80%AC%E1%80%84%E1%80%B9&diff=284353
Gekkou:Volume 1 လေရာင္
2013-09-05T16:20:48Z
<p>Morris: Created page with "ထိုညတြင္ သူမကို ဖုန္းေခၚလိုက္သည္။ __ ငါနင္နဲ႔ စကားေျပာခ်င္တယ္ သ..."</p>
<hr />
<div>ထိုညတြင္ သူမကို ဖုန္းေခၚလိုက္သည္။<br />
<br />
__ ငါနင္နဲ႔ စကားေျပာခ်င္တယ္<br />
<br />
သူမႏွင့္ ႏွစ္ေယာက္ခ်င္းေတြ႕ရန္ ခ်ိန္းလိုက္သည္။ အခ်ိန္ အေတာ္ေပးရမည္ျဖစ္၍ ေတြ႕ဆုံပြဲကို စေနေန႔ အလုပ္မွအျပန္ခ်ိန္းလိုက္သည္။ သူမမွ အိမ္သို႔လာရန္ ဖိတ္ေခၚေသာ္လည္း ျငင္းပယ္လိုက္သည္။ ထိုေနရာတြင္ ေကာင္းမြန္ေသာ အမွတ္ရစရာမ်ားမရွိ။ ထိုေၾကာင့္ သူမ အိမ္အနီး ေတာင္ကုန္းေပၚရွိ ပန္းၿခံထဲတြင္ ခ်ိန္းလိုက္သည္။ ထိုပန္းၿခံသည့္ သူမအေမ ဆုံးသြားသည့္ေနရာပင္ ျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ ခ်က္ခ်င္းပင္ တုန႔္ျပန္လိုက္သည္။ အင္း ဟု။ ကၽြန္ေတာ္ သူမ ပန္းၿခံကို ေရြးခ်ယ္ျခင္း ကို စိတ္ပူမိသည္။ သို႔ေသာ္ စိတ္လည္းဝင္စားသည္။ ျပန္စဥ္းစားၾကည့္လ်င္ ကၽြန္ေတာ္၏ ထူးဆန္းေသာ ေတာင္းဆိုမွုကို ျငင္းပယ္ျခင္းမရွိ လက္ခံခဲ့သည္။ ထိုေၾကာင့္ သူမလည္း ထိုေန႔ေရာက္လာမည္ဟု တြက္ထားပုံ။<br />
<br />
ဟင့္အင္း သို႔ေသာ္ မမွန္ေသး။ ထိုေန႔ကိုပင္ တမင္ ေစာင့္ဆိုင္းေနပုံ။ ထိုေၾကာင့္ သူမ အသံမွာ ခ်ိန္းေတြးရမည္ သကဲ့သို႔ ေပ်ာ္ျမဴးေနျခင္း ျဖစ္ရမည္။ ထိုေန႔မွာ လသာေလသည္။ ေရႊလမွာ ေကာင္းကင္တြင္သာလၽွက္ ၾကယ္အေပါင္းအလယ္တြင္ ဘုရင္တစ္ပါးလို ကမၻာကို ေတာက္ပစြာ ထြန္းလင္းေနသျဖင့္ အခ်ိန္ကိုပင္ ေမ့ေနမိသည္။<br />
<br />
ပန္းၿခံမွာ Tsukimori အိမ္မွ မိနစ္အနည္းငယ္သာ ေလၽွာက္ရသည္။ မ်က္လုံးအစုံတြင္ စိမ္းစိုေနေသာ ပန္းၿခံတံခါးဝကို ျမင္ရသည့္အခိုက္တြင္ေတာ့ အသက္ရွုသံမ်ား ျမန္လာၿပီး မူးေမ့ေတာ့မလို။ နာရီၾကည့္မိေသာ္ ၁၁ နာရီေက်ာ္႐ုံ။ အိမ္တစ္ေခါက္ျပန္၊ ေရမိုးခ်ိဳး၊ အဝတ္အစားလဲ၍ ျပန္ထြက္လာသျဖင့္ ယခုမွ ေရာက္သည္။ အလုပ္ၿပီးၿပီးခ်င္းလာလိုေသာ္လည္း Tsukimori မွာ မရ ၊ သူမ ပထမဆုံး ခ်ိန္းေတြ႕မွုတြင္ သပ္သပ္ရပ္ရပ္ ဝတ္စားေစသည္ဟု ေျပာသည္။ တကယ္တမ္း နဂိုကတည္းမွ သမီးရည္းစားမ်ား မဟုတ္၍ ခ်ိန္းေတြ႕ျခင္း မဟုတ္ေသာ္လည္း မွန္သလိုလိုျဖစ္၍ လက္ခံလိုက္သည္။<br />
<br />
ပန္းၿခံဝသို႔ေရာက္သည္။ သစ္ပင္မ်ားႏွင့္ ကေလးကစားစရာမ်ား ျပန႔္က်ဲေနသည္မွ အပ ထူးထူးျခားျခားမေတြ႕ ၊ ထူျခားေနသည္ဆို၍ ေခ်ာက္ကမ္းပါးအစြန္းတြင္ရွိေနသည္ အျဖဴေရာင္ နာရီစင္။ မ်က္လုံးကို မွိတ္ အသက္ကို တဝရွုလိုက္သည္။ အဆုတ္ထဲ ေလေကာင္းေလသန႔္မ်ား ေရာက္ရွိလာၿပီးေနာက္ တျဖည္းျဖည္း ရွုထုတ္လိုက္ၿပီး ဘယ္ဘက္အိတ္ကပ္ကို ေနာက္ဆုံးအႀကိမ္ၾကည့္လိုက္ကာ ပန္းၿခံထဲသို႔ ဝင္ေလသည္။<br />
<br />
“__ငါေစာင့္ေနတာ အၾကာႀကီးပဲ”<br />
<br />
အသံလာရာသို႔ မ်က္စိေစာင္း၍ၾကည့္မိသည္။<br />
<br />
“ဒါေပမယ့္ နင္ေရာက္လာေသးလို႔ ငါေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ဟုတ္တယ္မဟုတ္လား”<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ မ်က္လုံးထဲ သူမ ေရာက္လာခ်ိန္တြင္ အသက္ရွုပင္မွားမိသည္။ စႏွိုးဝွိုက္ Tsukimori မွာ ေလၽွာအိမ္ေလး၏ အေပၚဝယ္ ထိုင္ေနသည္။<br />
<br />
“အနက္ေရာင္ဝမ္းဆက္က နင္နဲ႔လိုက္တယ္ သိလား Nonomiya-kun”<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္မွာမူ အတြင္းအကၤ်ီ အျဖဴေရာင္မွ အပ တကိုယ္လုံး အနက္ေရာင္ဝတ္ဆင္ထားသျဖင့္ Tsukimori တခစ္ခစ္ျဖင့္ ရယ္ေလသည္။<br />
<br />
“ဒါေပမယ့္ ငါထင္ေတာ့ ထင္သား ဒါေၾကာင့္ နင္နဲ႔လိုက္ေအာင္ တကိုယ္လုံး အျဖဴဝတ္ထားတာ”<br />
<br />
သူမသည္လည္း အျဖဴေရာင္အဝတ္အစားမ်ား ဝတ္ထားၿပီး ဂါဝန္မွာလည္း အျဖဴေရာင္။ သူမ အျဖဴေရာင္ဇာပုဝါပါးေလးကို ပုခုံးေပၚမွာ ပတ္ထားၿပီး ဆံပင္ကိုလည္း အျဖဴေရာင္မ်ားျဖင့္ ဆင္ျမန္းထားသည္။ ကၽြန္ေတာ္ မ်က္စိထဲတြင္ Tsukimori မွာ လမင္းေလးလို။<br />
<br />
“ငါ့တို႔ ခ်ိန္းေတြ႕တာ စၾကတာေပါ့ ?”<br />
<br />
Tsukimori Youko ေျခေထာက္ကို ခ်ိတ္လိုက္ၿပီး တံေတာင္ျဖင့္ ေထာက္ကာ ေခါင္းမွာအသာေစာင္းလိုက္သည္။ သူမ၏ လွပတင့္တယ္ေသာ ဆံပင္မွာလည္း ႏွုတ္ခမ္း အနားသို႔ ေခြ၍ က်လ်က္ရွိသည္။ တကယ္လိုလို အိပ္မက္လိုလို။ စိတ္ထဲမွာ အေတြးမ်ားကို ကြယ္ေပ်ာက္ေစရန္ ေခါင္းကို ျမန္ျမန္ခါလိုက္ရသည္။<br />
<br />
“. . .နင့္ကို အျပင္မွာေတြ႕မယ္ ေျပာတဲ့ေန႔က နင္ေျပာေတာ့ ငါတို႔ႏွစ္ေယာက္လုံးရဲ့ နားလည္မွု ရွိဖို႔လိုတယ္ လို႔ေျပာတယ္ေနာ္”<br />
<br />
“အင္း” ဟု သူမေခါင္းညိတ္လ်က္။<br />
<br />
“နင္ပဲေျပာေသးတယ္ေနာ္ ငါတို႔ႏွစ္ေယာက္ ပိုၿပီးသိတဲ့အခါၾကရင္ေတာ့ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ခ်လို႔ရတယ္ဆိုတာ ဟုတ္တယ္ဟုတ္?”<br />
<br />
“အင္း” ဟုဆို၍ သူမ မ်က္လုံးေစာင္း၍ၾကည့္လိုက္သည္။<br />
<br />
“ကံမေကာင္းစြာပဲ ငါနင့္အေၾကာင္းေသခ်ာမသိေသးဘူး ငါတို႔ ခ်ိန္းေတြ႕ဖို႔ဆိုတာ ေဝးေသးတယ္”<br />
<br />
“ငါဆီက ဘာကိုသိခ်င္တာလဲ?”<br />
<br />
__”အကုန္လုံး” ဟုေျဖေတာ့မလို။ သို႔ေသာ္ သူမ၏ ယုံၾကည္မွု အျပည့္ျဖင့္ အျပဳံးကို ျမင္၍ တစ္ခုသာ ေျပာစရာရွိသည္။<br />
<br />
“နင္သတ္တာ မဟုတ္လား?”<br />
<br />
ထိုတခဏတြင္ ကစားစရာေလၽွာေပၚမွာ မွ နက္ျပာေရာင္ ေကာင္းကင္ဆီသို႔ သူမခုန္ခ်လိုက္သည္။ ပုဝါမွာ ငန္းတစ္ေကာင္ အေတာင္ပံျဖန႔္သကဲ့သို႔ ႏွစ္ဖက္ျပန႔္ထြက္သြားၿပီး သူမမွာလည္း အေတာင္ပံခတ္၍ ဆင္းလာသလို ညင္ညင္သာသာက်ေလသည္။<br />
<br />
“နင္ဘာကိုေျပာခ်င္တာလဲ?”<br />
<br />
“အင္း ငါေျပာခ်င္တာက” ဟုစကားကို တမင္ရပ္လိုက္ၿပီး ပုံမွန္႐ုပ္တည္နဲ႔ပင္<br />
<br />
“Tsukimori Youko ရဲ့အရွုပ္ေတာ္ပုံ”<br />
<br />
မ်က္နာပင္မပ်က္ Tsukimori ျပဳံးျမဲျပဳံးဆဲ။<br />
<br />
“အင္း ငါသိၿပီ ၾကည့္ရတာ ခ်ိန္းေတြ႕တာထက္ပိုၿပီး စိတ္ဝင္စားစရာပဲ”<br />
<br />
သူမကို ကၽြန္ေတာ္၏ အဖိုးတန္ရန္သူတစ္ေယာက္ ျဖစ္ေစခ်င္သည္။ တခ်ိန္က Tsukimori ဘယ္သူမွမသတ္၊ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ ဒီလို ႐ူးသြပ္မည့္ အလုပ္မ်ိဳးကို မလုပ္ ဟု စိတ္မွ နိဂုံးခ်ဳပ္ဖူးေသာ္လည္း ထက္ျမက္ေသာ လူတစ္ေယာက္ ကစားပြဲထဲသို႔ဝင္လာေသာအခါ အေျခအေနမွာ ေျပာင္းလဲသြားသည္။ ကၽြန္ေတာ္ အယူဆသည္လည္း Konan တစ္ခ်က္ခ်င္းစီ ေထာက္ျပသျဖင့္ သံသယျဖစ္စရာ ၊ အျငင္းပြားစရာမ်ားလည္း ေပၚလာသည္။<br />
<br />
သူမအေၾကာင္း ကၽြန္ေတာ္ သိသေလာက္ႏွင့္ လူသတ္နည္းစာရြက္ ကၽြန္ေတာ္လက္ထဲ ေရာက္လာျခင္း မွစတြက္ေသာ္ စိတ္ထဲတြင္လည္း သံသယမ်ားပြားမ်ားလာသည္က သဘာဝက်သည္။ တစ္ေယာက္ေယာက္ကမ်ား Tsukimori Youko ကိုအဘယ္ေၾကာင့္ အျပစ္ကင္းသည္ ဟု ယူဆသနည္း ဟု ေမးခဲ့ပါက သူမ အေမသည္ ကိုယ္ကိုယ္ကို လိပ္ျပာမလုံသည့္ အခ်က္ႏွင့္ ပတ္သတ္၍ သဲလြန္စ အေတာ္မ်ားမ်ားေတြ႕ၿပီးျဖစ္သည္။ ဥပမာ လူသတ္နည္းစာရြက္ ကိုေရးသားျခင္းလိုမ်ိဳး။ တခ်ိန္တည္းတြင္ သတိထားမိသည္က ထိုသဲလြန္စမွာ သူမ အျပစ္ကင္းသည္ ဟုလည္း သက္ေသျပရန္ မခိုင္လုံေခ်။ ကၽြန္ေတာ္ဖာသာ သူမ အျပစ္ကင္းသည္ဟု ႐ူးမိုက္စြာ ယုံၾကည္ေနျခင္း ျဖစ္သည္။<br />
<br />
ယခုစဥ္းစားမိသည္က ကၽြန္ေတာ္ အေနျဖင့္ သူမ လူသတ္သမား မျဖစ္ပါေစႏွင့္ဟု အသည္းအသန္ဆုေတာင္းဖူးေပလိမ့္မည္။ ထိုကဲ့သို႔သာ ထင္ခဲ့ရျခင္းမွာ စိတ္ဝင္စားသည့္ သူတစ္ေယာက္ ကို မဆုံးရွုံးလို၍ ျဖစ္မည္။ တနည္းအားျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္ သူမကို ျဖဴစင္သည္ဟု ေတြးမိျခင္း။ လက္ရန္းေပၚထိုင္ေနစဥ္ သူမမွာမူ ဒန္းအျပာေရာင္ေပၚတြင္ ထိုင္လၽွက္ လြဲေနသည္။ ကၽြန္ေတာ္ သံသယဝင္ခဲ့သည့္ အခ်ိန္မွ စေျပာမိသည္။<br />
<br />
သူမကို သံသယဝင္ရသည့္ အေၾကာင္းရင္းမ်ားကို တခ်က္ခ်င္းစီ ေျပာျပလိုက္သည္။ ဟင္းခ်က္သင္တန္းေက်ာင္းမွ သံသယျဖစ္ဖြယ္ ဖုန္းေခၚျခင္း ၊ ဖုန္းမ်ားက silent လုပ္၍ ရသည့္အခ်က္ ၊ သူမအေမကို ရွာရမည့္အစား ကၽြန္ေတာ္ကို တဘက္လွမ္ေပးျခင္း ၊ ေသတမ္းစာကို လက္ျဖင့္မေရးပဲ ကြန္ပ်ဳတာျဖင့္ေရးျခင္း။<br />
<br />
ထပ္၍ ကၽြန္ေတာ္ ယူဆခ်က္မ်ားျဖစ္သည့္ သူမသည္ ကၽြန္ေတာ္ကို ေသတမ္းစာ ေတြ႕ရွိသူျဖစ္ေစရန္ လုပ္ေဆာင္ျခင္းကို ေျပာသည္။ Tsukimori တိတ္ဆိတ္စြာ နားေထာင္ေနၿပီး တခါတရံ ေခါင္းကိုညိတ္ေသာ္လည္း ျငင္းဆန္ျခင္း ၊ ေထာက္ခံျခင္း မရွိေပ။ ေနာက္ဆုံးေျပာၿပီးသည့္ ေနာက္တြင္ေတာ့ သူမ ညေကာင္းကင္ကို ၾကည့္၍ အေတြးမ်ားႏွင့္ နစ္ဝင္သြားပုံ။ ထိုမတိုင္မွီ။<br />
<br />
“ဒီလို Konan-san ဆီကၾကားတာလား?”<br />
<br />
ေခါင္းညိတ္ျပလိုက္သည္။ သူမ ထင္သလိုပင္ ကၽြန္ေတာ္ အျငင္းပြားမွုမ်ားမွာ Konan ႏွင့္ စကားေျပာခဲ့စဥ္က ျဖစ္သည္။<br />
<br />
“ဒါေပမယ့္ အခ်က္ေတြကိုေတာ့ ငါသေဘာတူတယ္။ ငါ့ယူဆခ်က္လို႔ ေျပာလို႔လည္း ရတယ္”<br />
<br />
Tsukimori အံဩသြားသလို မ်က္နာျဖင့္<br />
<br />
“ငါမရွိတုံး ဒီအေၾကာင္းေတြ ေျပာေနတာလား?”<br />
<br />
သူမႏွုတ္ခမ္းကိုစူၿပီး ရွုတည္တည္ၾကည့္လၽွက္<br />
<br />
“အက်င့္မေကာင္းတာ! နင္တို႔ႏွစ္ေယာက္ ငါ့ကို သံသယဝင္တယ္ေပါ့”<br />
<br />
“ဟင့္အင္း” ဟုေခါင္းခါလိုက္သည္။<br />
<br />
“Konan-san နဲ႔ဘာမွမဆိုင္ေတာ့ဘူး ငါတစ္ေယာက္တည္း နင့္ကို သံသယဝင္တာ”<br />
<br />
သူမ ေလးနက္စြာပင္ ပင့္သက္ရွိုက္လိုက္သည္။<br />
<br />
“Konan-san ငါကို သံသယမဝင္ေတာ့ဘူးဆိတာ မယုံနိုင္နိုင္ေလာက္ေအာင္ အံဩဖို႔ေကာင္းတယ္ ၊နင္ ဘယ္လိုမ်ား လုပ္လိုက္တာတုံး Nonomiya-kun?”<br />
<br />
“နင္ စကားကို သတိရမိလို႔ေပါ့” ကၽြန္ေတာ္ အနီးရွိ ခ်ဳံတစ္ခုကို လက္ျဖင့္ကိုခါလိုက္ၿပီး “ဖြန္ေၾကာင္နည္း” အေၾကာင္းကိုေတာ့ မေျပာျဖစ္ေတာ့။<br />
<br />
‘သူဘာေတြးလဲဆိုတာ သိခ်င္ရင္ သူေနရာဝင္ခံစားၾကည့္လိုက္ေပါ့!’<br />
<br />
တကယ္တမ္း ထိုစကားသာ မၾကားမိပါက ကၽြန္ေတာ္ Konan ကို ရွုံးျမဲရွုံးဆဲ ျဖစ္ေနမည္။<br />
<br />
“အိုး ငါက ကူညီသလို ျဖစ္သြားတာေပါ့?”<br />
<br />
ဟု Tsukimori ျပဳံးသည္။ သူမ အၾကည့္ေဖ်ာေဖ်ာ့ေလးမွာ အစ္မတစ္ေယာက္မွ ေမာင္တစ္ေယာက္၏ ေအာင္ျမင္မွုကို ဝမ္းသာေနသလို။ ထိုေၾကာင့္ သက္ျပင္းခ်မိသည္။<br />
<br />
“. . . အင္းဟုတ္သားပဲ သူ ငါ့ကို စကားရိပ္ ေပးခဲ့တာပဲ”<br />
<br />
ကိုယ္ကိုယ္ကိုေတြးမိသည္။ သူမ အေနျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္ Konan စကားမ်ား အငွားသုံးသည္ကို ခ်က္ခ်င္း သိျခင္းအားျဖင့္ သူမအေနျဖင့္ Konan ႏွင့္ကၽြန္ေတာ္ သူမကို သံသယ ဝင္ေနသည္ကို အေစာကတည္းကပင္ ႀကိဳသိၿပီးျဖစ္မည္။ ထိုသို႔ေတြးမိသည္ႏွင့္ သူမသည္ အလြန္ပင္ ကၽြမ္းက်င္လွသည့္ သ႐ုပ္ေဆာင္ တစ္ေယာက္လို ၊ ျပန္စဥ္းစားၾကည့္ေသာ္ သူမႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ Mirai-san သမျခင္း ခံရသည့္အခိုက္ တြင္ သူမ၏ ရန္လိုေသာ အျပဳအမွုမ်ားသည္ ပုံမွန္မဟုတ္ ဟု ကၽြန္ေတာ္ ေတြးမိသလို ၊ သူမအေနနဲ႔လည္း ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ Konan ကို သံသယဝင္မည္ ျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ ဆက္၍ မေတြးေတာ့ ၊ သို႔ေသာ္ သူမက ကၽြန္ေတာ္ကို ကစားေနျပန္သည္ ဟု ခံစားမိသည္။ သူမသည္ ကၽြန္ေတာ္ထက္စာလၽွင္ သ႐ုပ္ေဆာင္ ပိုေကာင္းသည္ ဟု ရိုးသားစြာလက္ခံမိသည္။ ကၽြန္ေတာ္ၿငိမ္သက္ေနစဥ္ သူမမွာ ေခါင္းကို အသာအယာေစာင္းၿပီး<br />
<br />
“အမ္?”<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ လူသတ္သမားဟု စြပ္စြဲေသာ္လည္း သူမအျပဳံးတြင္ မေက်နပ္သည့္ အရိပ္အေယာင္ဟူ၍ အစမွအဆုံးမေတြ႕ရ။ သူမ မူပိုင္အျပဳံးျဖင့္သာ။ အားလုံးစိတ္ထဲတြင္ အလြန္ပင္ လွပသန႔္စင္သည့္ မိန္းကေလး။ သို႔ေသာ္ ထို Tsukmori Youko ကို ကၽြန္ေတာ္ ေတြ႕ခ်င္သည္ မဟုတ္။ အခု လက္ရွိတြင္ေတာ့ သူမအျပဳံးေအာက္တြင္ ကၽြန္ေတာ္ ေအးခဲသြားသည္။ ကၽြန္ေတာ္လက္ေခ်ာင္းမ်ားမွာ ဘယ္ဘက္အိတ္ကပ္ထဲသို႔။<br />
<br />
“. . . အင္း ငါတစ္ခုေပးစရာရွိလို႔”<br />
<br />
ဒါကို သုံးစရာ အေၾကာင္းမရွိေတာ့။ အိတ္ကပ္ထဲသို႔ လက္ႏွိုက္လိုက္ေသာ္ ေလးေခါက္ခ်ိဳး စာရြက္ေခါက္ေလး ထြက္လာသည္။<br />
<br />
“ဘာလဲ”<br />
<br />
Tsukmori လွမ္းယူလိုက္ၿပီး ေမးေလသည္။ ကၽြန္ေတာ္ သူမ စာရြက္ကိုျဖန႔္ေနသည္ကို ၾကည့္ေနမိလိုက္သည္။ သူမအၾကည့္မွာ အေပၚမွ ေအာက္သို႔ တျဖည္းျဖည္း ဖတ္ရွုၿပီးေနာက္တြင္ေတာ့ သူမ တိုးတိုးေျပာလိုက္သည္က<br />
<br />
“. . . နင္ငါ့ကို တခုခုေပးတိုင္း ဝမ္းသာပါတယ္ ဒါေပမယ့္ ဒါက လက္ေဆာင္ေကာင္းတစ္ခုေတာ့ မဟုတ္ဘူး”<br />
<br />
“မတက္နိုင္ဘူး ဒါက လက္ေဆာင္မဟုတ္ဘူး တကယ္ေတာ့ ပိုင္ရွင္ကို ျပန္ေပးတာပဲေလ”<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ မ်က္လုံးမွာ သူမဆီမွ မခြာပဲ “နင့္ဟာ မဟုတ္လား?”<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ သူမမ်က္လုံးမ်ားကို အသက္ပင္ရွု ၊ မ်က္ေတာင္ပင္မခတ္ ၾကည့္မိသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ဒီအခ်ိန္ကို တသက္လုံးေစာင့္ေနသည္ဟုပင္ ေျပာနိုင္သည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ သူမ တုံ႔ျပန္မွုကို ကၽြန္ေတာ္ လြဲမသြားခ်င္။ သူမ ေခါင္းကို ေမာ့လိုက္ၿပီး လျခမ္းေကြးလို ျပဳံးလိုက္ၿပီး<br />
<br />
“အင္း ဟုတ္တယ္!” ဟု ပုံမွန္အတိုင္းပင္ ဝန္ခံလိုက္သည္။<br />
<br />
“ဒါဆို အဲဒီ လူသတ္နည္းနဲ႔ ပတ္သတ္ၿပီး ေျပာၾကတာေပါ့”<br />
<br />
ထိုအရာက ကၽြန္ေတာ္ Konan ဆီေရာက္မသြားေအာင္ ကာကြယ္ထားသည့္ ပစၥည္း ၊ သူမ ေျခာက္ကပ္ကပ္ရယ္ကာ<br />
<br />
“ဒိေတာ့ ဒါကလြဲၿပီး တျခားမရွိဘူးေလး မဟုတ္ဘူးလား? အင္း ဟုတ္တယ္ေလ နင္လိုလူက ဒီလိုစိတ္ဝင္စားစရာ ေကာင္းတဲ့အရာကို ဘယ္ေတာ့မွ လ်စ္လ်ဴရွုမွာ မဟုတ္ဘူးေလ ဟုတ္လား”<br />
<br />
ျဖတ္ကနဲ ၾကည့္လိုက္ေသာ္လည္း သူမ သည္ ပုံမွန္အတိုင္းပင္။<br />
<br />
“တကယ္ေတာ့ ငါမေျပာခ်င္ဘူး ဒါေပမယ့္ နင္သိခ်င္ရင္ေတာ့ ငါေျပာျပပါ့မယ္ အဲဒီအတြက္ နင္ငါ့ကို__”<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ ကိုယ္တိုင္ေမးမိသည္။ သူမ အနည္းငယ္ေျပာင္လဲသြားပါသေလာ?<br />
<br />
“__ နင္ငါ့ကို မမုန္းပါဘူး ဆိုတာကို ကတိေပးပါေနာ္”<br />
<br />
သူမ ျပဳံးေနေသာ္လည္း သူမမ်က္လုံးမ်ားမွာေတာ့ တကယ္ဆိုလိုေနသလို။ ဘယ္သူမွမသိသည့္ Tsukimori Youko ၏အေၾကာင္းကို ကၽြန္ေတာ္ ေလ့လာေနသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ေျခတလွမ္း နီးလာသည္ဟု ခံစားရသည္။ သို႔ေသာ္ ထိုမၽွႏွင့္ ေက်နပ္ေနမည္ မဟုတ္။ သူမ၏ လူမသိၾကည့္ အျခမ္းကို ပို၍ သိလိုသည္။ သို႔ေသာ္ ေလာစရာမလို ၊ ေနမထြက္ခင္ အထိ ကၽြန္ေတာ္တြင္ အခ်ိန္ရေနေသးသည္။<br />
<br />
“. . .နင္ အကုန္သိေနတယ္ မဟုတ္လား?”<br />
<br />
“ဘာ?”<br />
<br />
“ငါ့လက္ထဲမွာ လူသတ္နည္းစာရြက္ ေရာက္လာတာကို”<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ အျမဲတမ္း ထိုအခ်က္ကို စဥ္းစားမိသည္။ သူမ ကၽြန္ေတာ္ကို ေသခ်ာမွပင္ စကားမေျပာဖူးေသာ္လည္း ႐ုတ္တရက္ႀကီး တြဲပါမည္ ဟုေျပာျခင္း။ ကၽြန္ေတာ္ လက္ထဲ လူသတ္နည္း စာရြက္ရ၍ မၾကာမွီ သူမ ကၽြန္ေတာ္ကို ခ်ဥ္းကပ္ခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္ သူမ မ်က္နာေနမ်က္နာထားကို ၾကည့္၍ သူမ အံဩသည္မရွိ၍ ကၽြန္ေတာ္ အေနျဖင့္ ေက်နပ္မိသည္။ Tsukmori မ်က္ေတာင္ ကို ပိတ္ခ်ည္ဖြင့္ခ်ည္ လုပ္၍ အတန္တန္စဥ္းစားေနပုံ။<br />
<br />
ေနာက္ဆုံးတြင္ တည္ၿငိမ္စြာ ေခါင္းညိတ္ၿပီး “အင္း ငါသတိထားမိတယ္”<br />
<br />
“ငါ အဲဒါေပ်ာက္သြားတဲ့ မနက္က စာသင္ခန္းထဲမွာ ဘာျဖစ္လဲ မွတ္မိလား?”<br />
<br />
သူမ ေျပာမွ ထိုေန႔က အေၾကာင္း ျပန္ေတြးမိသည္။<br />
<br />
“အဲဒိေန႔က Nonomiya-kun နင္ငါ့ကို ႏွုတ္ဆက္ေတာ့ ငါအေတာ္ေလး အံဩသြားတယ္ ဒါေၾကာင့္ အေၾကာင္းတခုခုရွိမယ္ ဆိုၿပီးထင္ခဲ့တာ သိပ္ေတာင္ မေတြးလိုက္ရပါဘူး”<br />
<br />
“. . . ငါေသတြင္းငါတူးတာေပါ့ ဟမ္” ကၽြန္ေတာ္ အလိုအေလ်ာက္ပင္ ေျပာမိသည္။<br />
<br />
ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ေပါေၾကာင္ေၾကာင္ နိုင္ေလသနည္း! ကၽြန္ေတာ္ ဖာသာ သိခ်င္စိတ္ကို မထိန္းနိုင္ပဲ သြားႏွုတ္ဆက္၍ စရသည္။ သူမအေနနဲ႔လည္း သိပင္ မသိသည့္ သူတစ္ေယာက္က စႏွုတ္ဆက္၍ သတိထားမိသည္မွာ ထူးဆန္သည္မဟုတ္။ ကိုယ္ဖာသာကိုယ္ေတြးေနရင္း ေခါင္းတဆတ္ဆတ္ခါ ၊ အသက္ကို ျပင္းျပင္းရွုမိၿပီး ကိုယ္ကိုယ္ ထိန္းခ်ဳပ္ရေလသည္။<br />
<br />
“. . .ငါ လူသတ္နည္း စာရြက္ကို ရတုံးက”<br />
<br />
ကိုယ္အမွားကို မသိေအာင္ စကားလမ္းေၾကာင္းလြဲရမည္။<br />
<br />
“ငါထင္တာက နင္ေရးတာေပါ့ ပိုင္ရွင္နဲ႔ ေရးတဲ့သူကို တစ္ေယာက္တည္းထင္ေနတာ အဲဒီတုံးက “နည္း” ဆိုတဲ့စာလုံးအစား “အႀကံ” ဆိုတဲ့ စကားလုံး ဘာလို႔မသုံးလဲ ဆိုတာ မေတြးမိေသးဘူး။<br />
<br />
ပန္းၿခံထဲတြင္ ကၽြန္ေတာ္ အသံတစ္ခုသာထြက္လာသည္။<br />
<br />
“ဒါေပမယ့္ ေနာက္မွ နင့္အေမက ဟင္းခ်က္သင္မွန္း သိလာရတယ္။ သူလိုလူအတြက္ဆိုရင္ “နည္း” ဆိုတဲ့စကားက ပိုအသုံးမ်ားနိုင္တယ္လို႔ ယူဆတယ္ ေနာက္ သူလက္ေရးကိုလည္း ျမင္ၿပီးေရာ စာရြက္ေပၚက ဟာနဲ႔တိုက္ၾကည့္မိတယ္”<br />
<br />
“နင္က ငါေမၽွာ္လင့္ထားသလိုပါပဲ Nonomiya-kun”<br />
<br />
ၾကားျဖတ္ေျပာလိုက္ၿပီး တိတ္ဆိတ္သြားသည္။ အဓိပၸါယ္ရွိေသာ အေၾကာင္းျပခ်က္ ျဖစ္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္ ေျပာသည္ကို ျငင္းဆန္လိုျခင္း မရွိသည့္သေဘာ။<br />
<br />
“ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ နင့္အေမဟာက ဘယ္လိုလုပ္ နင္ဆီေရာက္လာတာလဲ?”<br />
<br />
သူမ ကို အကဲခတ္ရန္ ေရွ႕ကို မွီ၍ ၾကည့္လိုက္သည္။<br />
<br />
“ငါ အထက္တန္းစတက္ၿပီး မၾကာပါဘူး သူေရးထားတဲ့ဟာကို မေတာ္တဆေတြ႕မိတာ__”<br />
<br />
//////////////////////////////////////////////<br />
<br />
အေတာ္ပင္ ၿငိမ္းခ်မ္းၿပီး သာယာလွသည္။<br />
<br />
“__ အဲဒါနဲ႔ ငါအေမသတ္မယ္သူ က ဘယ္သူလဲဆိုတာကို သိခဲ့တယ္”<br />
<br />
“နင့္အေဖ”<br />
<br />
“အင္း ဟုတ္တယ္ ဒီလူသတ္နည္းက တစ္ခုတည္းရွိတာ မဟုတ္ဘူး ၊ အမ်ားႀကီးရွိေသးတယ္ ၊ ငါမေတြ႕ေသးတာေတြလည္း ရွိခ်င္ရွိဦးမွာ”<br />
<br />
“. . . မထင္ရဘူးေနာ္”<br />
<br />
က်န္သည္မ်ားကို ဖတ္ခ်င္မိသည္။<br />
<br />
“ငါသိသေလာက္ေတာ့ အေမက ငါသိေနတယ္ဆိုတာ ေနာက္ဆုံးအထိ သိသြားပုံမေပၚဘူး ငါကလည္း လၽွို႔ဝွက္ထားတယ္”<br />
<br />
“နင္ဘာေတြေတြးေနတာလဲ? ဒါကိုရၿပီးရင္ နင္ဘာလုပ္မလို႔လဲ”<br />
<br />
“အင္း. . .”<br />
<br />
ေလေျပေအးေလး တိုက္ခတ္သည့္ၾကားမွ သူမဆံႏြယ္မ်ားမွာ နားရြက္ႏွင့္ လက္ေခ်ာင္းမ်ားတြင္ ကပ္ညႇိလၽွက္။ သူမ ဘယ္လိုေျပာရမည္နည္းကို စဥ္းစားေနဟန္။<br />
<br />
“. . . ငါ စဖတ္လိုက္ေတာ့ သူမွာ ဒီလိုမ်ိဳး စိတ္ထားရွိတယ္ဆိုတာ သိလိုက္ရတယ္”<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ သူမကို စိုက္ၾကည့္ေနမိသည္။<br />
<br />
“ငါထင္တာကေတာ့ ရိုးရိုး အိမ္ရွင္မ တစ္ေယာက္လို႔ပဲ ထင္ထားတာ သူ႔ ႐ုပ္နဲ႔ သူ႔ရဲ့ အျပဳအမွုကို ပဲ ဂ႐ုစိုက္မယ့္ မိန္းမတစ္ေယာက္ေပါ့”<br />
<br />
“. . . အသုဘကို လာတုံးက အကဲခတ္တာေတာ့ ဒီလိုမ်ိဳး စိတ္ထားရွိမယ္ ဆိုတာ ထင္ေတာင္ မထင္ထားဘူး”<br />
<br />
သူမ အေမ၏ ငိုေႂကြးေနပုံသည္ အနက္ေရာင္ ဝတ္စုံဝတ္ထားသည့္ Tsukimori ကို ျပန္လည္ သတိရေစသည္။ ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ကူးထဲမွ သူမ သည္ လြယ္လြယ္ျဖင့္ပင္ က်ိဳးပ်က္လြယ္လြန္း၍ စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ ျဖစ္မိသည္။<br />
<br />
“နင္သူ႔ကို ဘယ္လို ျမင္လဲဆိုတာ ငါမသိေပမယ့္ နင္သူ႔ကို ဘယ္သူ႔ အေမလဲဆိုတာ မေမ့ေစခ်င္ဘူး”<br />
<br />
Tsukmori မွ ဖက္ရွင္မဂၢဇင္းတြင္ ပါေလာက္မည့္ အျပဳံးမ်ိဳးျဖင့္ “သူက ငါ့အေမ”<br />
<br />
သမီးတူအေမ? ဟင့္အင္း တကယ္ေတာ့ အေမတူသမီး ဟု ေခၚရမည္ ျဖစ္မည္။ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ကၽြန္ေတာ္ေတြးမိသည္ႏွင့္ သူမ၏ ပုံစံအသစ္ကို ကၽြန္ေတာ္ ျမင္ရေလေပသည္။ သူ႔အေဖသည္လည္း ထိုနည္း ဆင္တူသည္ဟု ယူဆ၍ ရမည္ ျဖစ္သည္။<br />
<br />
“အေမက ဒီနယ္မွာ အႀကီးဆုံး ဟင္းခ်က္သင္တန္းေက်ာင္းရဲ့ ဆရာမ။ ေက်ာင္းသားေပါင္းမ်ားစြာကို ေနတိုင္းသင္ေပးေနတာ။ တီဗြီမွာပါတဲ့ ဟင္းခ်က္နည္း အစီအစဥ္ေတြမွာလည္း ပါေနသလို ဟင္းခ်က္နည္းစာအုပ္ေတြကိုလည္း ေရးတယ္။ သူဟင္းခ်က္တာနဲ႔ပတ္သတ္ၿပီး နာမည္ႀကီးပဲ။”<br />
<br />
သူမ အေမ၏ ပုံသဏၭန္ အသစ္ကို စိတ္ကူးျဖင့္ ျပန္ေဆာက္ၾကည့္ေနသည္။<br />
<br />
“ဒီလိုမိန္းမမ်ိဳးက ဒီလို ေပါေတာေတာဟာကို ေရးတယ္ဆိုတာ စဥ္းစားၾကည့္စမ္း ငါဘယ္ေလာက္ အံဩသြားလဲဆိုတာ”<br />
<br />
သူမ အားရေက်နပ္ဟန္ျဖင့္ ပုခုံးတြန႔္လိုက္သည္။<br />
<br />
“ေပါေတာေတာ ဟမ္?” ကၽြန္ေတာ္ သူမ ေျပာလိုက္သည့္စကားကို ေရရြတ္မိသည္။<br />
<br />
“နင္လည္း ဒီလိုထင္တယ္ မဟုတ္လား? ဒါကို ဖတ္ၿပီးတာနဲ႔ သူ လူတစ္ေယာက္ကို တကယ္သတ္ခ်င္တာေရာ ဟုတ္ရဲ့လားဆိုတာ မအံ့ဩမိဘူးလား ဒါက အႀကံတစ္ခုနဲ႔ ဘယ္လိုမွ မနီးစပ္ဘူး ၊ ငါထင္တာ သူ ‘နည္း’ ဆိုၿပီးေရးရတာလည္း ‘အႀကံ’ ဆိုတဲ့ အဆင့္အထိေအာင္ ေရးနိုင္တာ မဟုတ္လို႔ဆိုတာလည္း တစ္ခု ျဖစ္လိမ့္မယ္”<br />
<br />
“အား ဟုတ္ၿပီ”<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္လည္း ထိုသို႔ပင္ ေတြးေနမိသည္။<br />
<br />
“တကယ္ပဲ လူသတ္နည္းစာရြက္တစ္ခုအေနနဲ႔ မျပည့္မစုံ မပီမသပဲ။ အႀကိမ္တရာႀကိဳးစားလို႔ တႀကိမ္ ေအာင္ျမင္ရင္ ကံေကာင္းပဲ”<br />
<br />
“အမ္” အေစာပိုင္းတြင္ သူမ သေဘာတူဟန္ရွိေသာလည္း ဒုတိယ စကားမွ သူမ မ်က္ေမွာင္ကိုၾကဳတ္လိုက္ေစသည္။<br />
<br />
“ဒါေပမယ့္ ဒီလိုမ်ိဳး မပီမသရွိတာကိုက အဲဒီနည္းကို အသုံးဝင္ေစတာပဲ”<br />
<br />
“ဘယ္လိုမ်ိဳးလဲ?”<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ Tsukimori တို႔ တစ္ခ်က္တြင္ေတာ့ အေတြးမ်ားမတူ။ ကၽြန္ေတာ္မွာမူ အေစာကတည္းကပင္ ထိုကဲ့သို႔ေတြးခဲ့သည္။<br />
<br />
“ဘယ္သူကမ်ား ဒီလို ကံတရားကို မွီခိုတဲ့ လူသတ္ဖို႔ အႀကံအစည္တစ္ခု ရွိေနမယ္လို႔ ထင္ထားမွာလဲ”<br />
<br />
Tsukmori စကားစရွာမရသည့္ပုံ။ အနည္းငယ္ၾကာေသာ သူမသည္လည္း သူမ အေမ ထိုသို႔ေရးျခင္းကို ေမၽွာ္လင့္ထားျခင္း မရွိပုံကို ထိုသို႔ေဖာ္ျပခဲ့သည္။<br />
<br />
“တကယ္လို႔ ဒီအႀကံအစည္ကို ေအာင္ျမင္ဖို႔သာဆိုရင္ တကယ္လိုအပ္တာက ကံဆိုးမွု မဟုတ္ဘူးလား?”<br />
<br />
“အဲဒီလို တစ္ဖက္လွည့္ေတြးလိုက္ေတာ့လည္း တမ်ိဳးပဲ သေဘာက်စရာပဲ”<br />
<br />
သူမ ႏွစ္ၿခိဳက္သြားဟန္ျဖင့္ ေခါင္းညိတ္လိုက္သည္။ ထိုေနာက္ ဆက္၍<br />
<br />
“ေနာက္ၿပီး ငါထင္တဲ့အတိုင္း အျဖစ္အပ်က္က ျဖစ္လာေတာ့__”<br />
<br />
“__ ငါ့အေဖ မေတာ္တဆျဖစ္တာလား အင္း” ဟုကၽြန္ေတာ္ ေျပာသည္က မၿပီးေသးခင္မွာတင္<br />
<br />
“. . . နင္လက္ခံၿပီလား?”<br />
<br />
သူမ၏ မေမၽွာ္လင့္ေသာ တုံျပန္မွုေၾကာင့္ အနည္းငယ္ ထိတ္လန႔္သြားသည္။<br />
<br />
“ဘာကို ျငင္းရမွာလဲ? ဒါကို ဖတ္ၿပီးတာနဲ႔ ဒီလို သံသယဝင္တယ္ဆိုတာ ပုံမွန္ပဲေလ”<br />
<br />
သူမ လက္ေခ်ာင္းမ်ားျဖင့္ စာရြက္ကို ကိုင္လၽွက္ ေခါင္းကို ခါလိုက္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ သတိထားမိလိုက္သည္က သူမ ကို ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ဝင္စားေနသည္။<br />
<br />
“ငါ ဒီစာရြက္ေတြကို ရွာမေတြ႕ခင္က ငါ့အေမကို အဲဒီလိုမ်ိဳး မထင္ထားခဲ့ဘူး။ ငါထင္တာက မနာလို လို႔ထင္တာပဲ။ ငါတို႔ မိဘေတြက တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ ဂ႐ုသိပ္မစိုက္ ၾကတာေတာင္ ဒီေတာ့ ငါအေဖမွာလည္း အငယ္အေႏွာင္း ရွိပုံရတယ္။ အဲဒါကို သူကလြဲၿပီး တျခားအသစ္တစ္ေယာက္ကို လက္မခံနိုင္လို႔ ျဖစ္လိမ့္မယ္။ ဒါကို ၾကည့္ျခင္းအားျဖင့္ မိန္းမ ေတြက ေယဘူယ်အားျဖင့္ ေယာက်ာ္းေတြထက္ ပိုၿပီး မနာလို ျဖစ္လြယ္ၾကတယ္။ နင္ဂ႐ုစိုက္ဦး Nonomiya-kun”<br />
<br />
သူအေမ အေၾကာင္းကို ေျပာျခင္း ျဖစ္ေသာ္လည္း ၊ သူမ အေနျဖင့္ ပုံမွန္အေၾကာင္းအရာ တစ္ခုကို ေျပာေနသလို ၊ သူမႏွင့္မဆိုင္သလို မည့္သို႔မွ ခံစားျခင္းမရွိ။ သူမ အိမ္နီးနားခ်င္း တစ္ေယာက္၏ ေကာလဟာလ တစ္ခုကိေျပာေနသကဲ့သို႔ပင္။ သူမကို အျပစ္တင္လိုစိတ္ျပင္းထန္လာသည္။<br />
<br />
“ငါ့အေနနဲ႔ေတာ့ နင္ကို နင့္မိဘေတြ သတ္တဲ့လူလို႔ပဲ ျမင္ေနမိတယ္”<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေျပာလိုက္ေသာအခါ Tsukimori သေရာ္သလိုလို ျပန္ၾကည့္သည္။<br />
<br />
“ငါ့မွာ အေၾကာင္းျပခ်က္ မရွိဘူး ဆိုရင္ေတာင္?”<br />
<br />
သူမ ျပဳံးလၽွက္ ေခါင္းကို ေမာ့ထားသည္။<br />
<br />
“နင့္ရည္ရြယ္ခ်က္ကို စိတ္မဝင္စားဘူးေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး တကယ္ေတာ့ အရမ္းစိတ္ဝင္စားပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ လူ႔အဖြဲ႕အစည္းအျမင္ကေနၾကည့္ၿပီး ျဖစ္နိုင္လား မျဖစ္နိုင္လား သုံးသပ္ၾကည့္ရင္ ငါအရင္ကတည္းက နင္ဆိုရင္ လုပ္မွာပဲလို႔ ေတြးမိၿပီးသား”<br />
<br />
Tsukimori သူမမ်က္လုံးမွာ စကၠန႔္ပိုင္းမၽွ လျခမ္းေကြးလို က်ဥ္းသြားသည္။<br />
<br />
“နင္အေဖ ေသဆုံးမွုနဲ႔ လူသတ္နည္းထဲက နည္းနဲ႔ ဆင္တူတယ္ဆိုတာ နင္အေစာကတည္းက ဝန္ခံခဲ့ၿပီးၿပိပဲ အခု ဒါက ကံဆိုးတာ မဟုတ္ပဲနဲ႔ ရည္ရြယ္ခ်က္ရွိရွိ လုပ္တာဆိုရင္ ဒီစာရြက္ကို မဖတ္ပဲနဲ႔ ဒီအႀကံကို ဘယ္သူက အေကာင္အထည္ေဖာ္နိုင္မွာလဲ?”<br />
<br />
Tsukimori သူလက္ျဖင့္ေမးကို ေထာက္လၽွက္ ကၽြန္ေတာ္ကို လွမ္းၾကည့္လိုက္သည္။<br />
<br />
“ၿပီးေတာ့ တဖက္ကျပန္ေတြးၾကည့္ရင္လည္း ဒီနည္းကို ဖတ္တဲ့လူပဲ ဒီအႀကံကို အေကာင္အထည္ေဖာ္နိုင္မွာ မဟုတ္လား?”<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ မ်က္လုံးပိတ္ၿပီး အသက္ဝေအာင္ ရွုလိုက္သည္။<br />
<br />
“နင့္အေဖ မဆုံးခင္ ဒီစာကို ဖတ္တဲ့လူ သုံးေယာက္ကို ငါသိတယ္ ၊ ပထမ တစ္ေယာက္က ဒီစာကိုေရးတဲ့ နင့္အေမ ၊ ဒုတိယ တစ္ေယာက္က မေတာ္တဆ ေတြ႕မိတဲ့ ငါ ၊ ေနာက္ဆုံး တစ္ေယာက္ ကေတာ့__”<br />
<br />
စာရြက္ပိုင္းေလးကို ကိုင္ထားသည့္ သူမကို လက္ညိဳးလွမ္းထိုးလၽွက္။<br />
<br />
“__ ဒီစာရြက္ေပ်ာက္သြားတဲ့ Tsukimori Youko ဆိုတဲ့ နင္ပဲ”<br />
<br />
Tsukimori တိတ္ဆိတ္ေနသည္။<br />
<br />
“ဒီအႀကံအစည္က ဘယ္ေလာက္ပဲ ေပါေတာေတာနိုင္ၿပီး မလြယ္ဘူးဆိုရင္ေတာင္ နင္ဆိုတဲ့ Tsukimori Youko ဆိုရင္ေတာ့ အေကာင္အထည္ ေဖာ္နိုင္မယ္လို႔ ငါထင္တယ္”<br />
<br />
သူမ တိတ္ဆိတ္မွုကို စြန႔္ခြာ ၊ တီးတိုးစကားျဖင့္<br />
<br />
“. . . ငါဘယ္လို ခံစားရလဲ သိလား?”<br />
<br />
“ငါသာ နင့္ခံစားမွုကို ဒီေလာက္ လြယ္လြယ္ နားလည္ေနရင္ ၊ နင့္နဲ႔ အလိုက္အထိုက္ေနမွာေတာင္ မဟုတ္ေတာ့ဘူး”<br />
<br />
“ငါအရမ္းကို ခံစားရတယ္ ၊ နင္ငါ့ကို အရမ္းခ်စ္တယ္လို႔ ခံစားရတယ္ ဘာျဖစ္လို႔လဲ ဆိုေတာ့ နင္ငါကို နားလည္တာကိုး ငါထင္ခဲ့တာ နင္ငါ့ကို မွားတယ္ဆိုၿပီး ေျပာမယ္ ထင္ထားတာ”<br />
<br />
“နင္မွားတယ္”<br />
<br />
သူမ ကို ေအးတိေအးစက္ပင္ တုံ႔ျပန္လိုက္သည္။ သူမ အျပဳအမွုမွာ အဓိပၸါယ္မရွိ။ ကၽြန္ေတာ္ သူမကို လူသတ္သမား အျဖစ္ စြပ္စြဲသည့္တိုင္ေအာင္ သူမ အျပဳံးမပ်က္၊ ထိတ္လန႔္တုန္လွုပ္ျခင္း မရွိသလို ၊ ကၽြန္ေတာ္ကိုလည္း လွုံ႔ေဆာင္ျခင္း မရွိ။ သူမ ဘာမွမျဖစ္သည့္ အျပဳအမွုေၾကာင့္ သူမ ဘာမွ ဖုံးကြယ္ထားျခင္း မရွိဟုပင္ ခံစားရသည္။ သူမ၏ ေနာက္ကြယ္မွ ကိုယ္ကိုယ္ကို ယုံၾကည္မွု မ်ားလား။ ကၽြန္ေတာ္ စြပ္စြဲမွုမ်ားကို တြန္းလွန္ရန္ ယုံၾကည္မွု ရွိပါရဲ့လား။ ယခု မလုံေလာက္ေသးပါ။ သူမ၏ စိတ္ အတြင္းပိုင္းကို ခက္ခက္ခဲခဲ ရွာေဖြၿပီး သူမဟန္ေဆာင္မွုကို ရိုက္မခ်ိဳးမခ်င္း ၊ ကၽြန္ေတာ္ ရွာေဖြသည့္အရာကို ေတြ႕ရမည္ မဟုတ္။<br />
<br />
“. . . အစကတည္းက ငါစိတ္ထဲက ခိုးလိုခုလု ျဖစ္ေနတာ ရွိတယ္” ဟု စကားစကာ<br />
<br />
“နင့္မိဘ ႏွစ္ပါးကို သိပ္ၿပီးေတာ့ သေဘာမက်ပါလား? သူစိမ္းတစ္ေယာက္ အေၾကာင္း ေျပာေနသလို ေသြးေအးေနလိုက္တာ”<br />
<br />
Tsukimori သံသယဝင္သြားသည့္ ပုံစံျဖင့္<br />
<br />
“နင္ မထင္ဘူးလား? ငါက ၁၇ႏွစ္ ၊ ဒီအရြယ္က မိဘကို အားကိုးရမယ့္ အရြယ္ မဟုတ္ေတာ့ဘူး ၊ တျခားအိမ္ေတြမွာလည္း ဒီလိုမဟုတ္ဘူးလား”<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ ခ်က္ခ်င္းပင္ ျငင္းဆန္လိုက္သည္ “ဟင္အင္း လုံးဝပဲ”<br />
<br />
Tsukmori ပါးစပ္ပိတ္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္ကို မ်က္နာသုန္မွုန္လၽွက္။<br />
<br />
“ဟုတ္တယ္ေလ ဒါက လုံးဝထူးဆန္းတာပဲ နင့္အေမက နင္အေဖကို သတ္ဖို႔ ႀကိဳးစားေနတာ! နင္က မိသားစုဝင္ဆိုရင္ ပုံမွန္သာဆိုရင္ တားမွာပဲေလ မဟုတ္ဘူးလား”<br />
<br />
Tsukimori ႐ုတ္တရက္ပင္ မ်က္လုံးက်ယ္သြားသည္။<br />
<br />
“ငါဘာလို႔ နင္အဲဒီစာရြက္ကိုေတြ႕ေတာ့ ဘာေတြလုပ္လဲလို႔ ပထမဆုံး ေမးခဲ့တာလဲ သိလား? နင္မ်ား သူ႔ကိုတားဆီးမယ္လို႔ ေမၽွာ္လင့္ခဲ့တာ ဒါေပမယ့္ စာရြက္နဲ႔ ပတ္သတ္ၿပီး နင့္အေတြး ေတြကိုပဲ ေျပာေနေတာ့”<br />
<br />
သူပါးစပ္ကို အနည္းငယ္လွုပ္၍ တခုခု ေျပာခ်င္သလိုလို။<br />
<br />
“__ နင္စိတ္ထဲမွာ တားဆီးဖို႔ေတြးဖူးလား?”<br />
<br />
ထိုအခိုက္တြင္ Tsukimori မ်က္နာပ်က္သြားပုံက စကားမ်ားထက္ပင္ ရွင္းလင္းသြားသည့္ အေျဖ။ သူ႔ေျခေထာက္ကိုသာ သူေပြ႕ဖက္တိုးကပ္၍ ပိုက္လိုက္သည္။<br />
<br />
“နင္ဟာ မိသားစုနဲ႔ အဆက္အဆံ သိပ္မရွိသလို ၊ သူတို႔နဲ႔ အဆင္မေျပတာလည္း မဟုတ္ဘူး”<br />
<br />
အရင္မွ Tsukimori အျပဳအမွုမ်ားကို သုံးသပ္၍ သူမအေနျဖင့္ “မိသားစု” ဟုေသာအရာကို ဆုံးရွုံး၍လည္း ဘာမွ မျဖစ္သည္ေတာ့မဟုတ္။ သူမ မိဘႏွစ္ပါး ဆုံးရွုံးသြားသည္ႏွင့္ အမၽွ တျဖည္းျဖည္း သူမ တျဖည္းျဖည္း က်ိဳးဆတ္လြယ္လာသည္။ သူမမိသားစုကိုမူ ဆုံးရွုံးျခင္း၍ မဟုတ္ဆိုသည့္ အခ်က္က ကၽြန္ေတာ္ကို ေက်နပ္ေစသည္။<br />
<br />
“နင္သူတို႔ကို စိတ္ဝင္စားစရာ မေကာင္းဘူးလို႔ ထင္တယ္ မဟုတ္လား”<br />
<br />
ထိုသို႔ ေကာက္ခ်က္ခ်လိုက္သည္။ တကယ္၍ ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ဝင္စားသည့္အရာ တစ္ခု အေၾကာင္း ေျပာရမည္ ဆိုပါကလည္း မဆိုင္သလိုပင္ ေျပာမိမည္ ျဖစ္သည္။<br />
<br />
“. . . ငါ စိတ္မဝင္စားဘူး ဆိုတာထက္ ငါတို႔ အခ်င္းခ်င္း စိတ္မဝင္စားၾကဘူး ဆိုရင္ ပိုမွန္လိမ့္မယ္” သူ ႏွုတ္မွေရရြတ္လိုက္သည္။<br />
<br />
“ငါ့မိဘေတြကို မမုန္းပါဘူး နင္သိလား Tsukimori မိသားစုကိုက သီးသန႔္ရပ္တည္မွုကို ဦးစားေပးတာ ငါတို႔က အခ်င္းခ်င္း မေႏွာင့္ယွက္ၾကဘူး ဒါေၾကာင့္လည္း ငါက ဒီလို ခိုင္မာတဲ့ မိသားစုမွာ ေနနိုင္တာေပါ့”<br />
<br />
အတိတ္ကို ျပန္ေတြးမိသလိုျဖင့္ သူမမ်က္လုံး အနည္းငယ္က်ဥ္းသြားသည္။<br />
<br />
“ငယ္ငယ္ကတည္းက ငါဖာသာလုပ္နိုင္တာကို ငါလုပ္တယ္။ အေမလည္းပဲ အေဖမရွိလို႔ ရပ္တည္လို႔ရတယ္။ အေဖကေတာ့ ငါ့တို႔အိမ္ကို ဘတ္ဂ်တ္ျဖည့္ဆည္း ေပးေနတဲ့ လူတစ္ေယာက္ သာသာပဲ။ အိမ္တြင္းေရး ကိစၥနဲ႔ပတ္သတ္ၿပီးလည္း ဘာမွ မေႏွာင္ယွက္ဘူး။ နင္ယုံခ်င္မွယုံလိမ့္မယ္ ငါငယ္ငယ္တုံးကဆိုရင္ ငါ့ကို မုန႔္ဖိုးေပးတဲ့ သေဘာေကာင္းတဲ့ ဦးေလးႀကီးလို႔ပဲ ထင္ ထားတာ”<br />
<br />
သူမ အျပဳံးမွာ ခပ္ယဲ့ယဲ့ပင္။<br />
<br />
“နင္ေျပာသလိုပဲ အေမကိုတားဖို႔ ငါမႀကိဳးစားခဲ့ဘူး”<br />
<br />
အားမရွိသည့္အျပဳံးျဖင့္ သူမမ်က္လြာခ်လိုက္သည္။<br />
<br />
“ငါ လူသတ္နည္းကို လက္ခံခဲ့တယ္ဆိုတာ အေမကလည္း သူ႔အေတြးနဲ႔သူဖာသာ သူထင္သလို လုပ္ေနတာပဲလို႔ ေတြးခဲ့လို႔ ။ ဒါေပမယ့္ နင္ေျပာသလို ငါတားခဲ့ရမွာလို႔ ထင္တယ္”<br />
<br />
သူမ ျဖဴလ်ေသာလက္ေခ်ာင္းမ်ားကို လက္ဝါးေပၚတင္လ်က္ လက္သီးဆုပ္လိုက္သည္။<br />
<br />
“ငါသာ တျခားမိသားစုမွာ ႀကီးျပင္းလာရင္ တျခားပုံစံနဲ႔ တုံျပန္မွာေပါ့”<br />
<br />
Tsukimori ေခါင္းေမာ့လိုက္သည္။<br />
<br />
“ဒါေပမယ့္လည္း” ဟု အားနည္းေသာအသံျဖင့္<br />
<br />
“ငါကိုယ္တိုင္ကိုက ဒီလိုပဲ ႀကီးျပင္းလာတာ ဆိုေတာ့လည္း”<br />
<br />
သူမ မ်က္လုံးမွာ အသက္ရွုမွားေလာက္ေအာင္ ၾကည္လင္ေနသည္။ ရိုးသားမွု ႏွင့္ ခမ္းနားမွု ေနာက္ကြယ္တြင္ ေနာင္တတရားဟူ၍ လုံးဝမေတြ႕မိ။ ကၽြန္ေတာ္ အျမင္အရ Tsukimori Youko သည္ ႀကံ့ခိုင္သည္။ တခ်ိန္တည္းမွာပင္ အထီးက်န္လြန္းေနသည္။ ထိအခ်ိန္တြင္ သူမ တံလၽွပ္တစ္ခုလို လွပေနၿပီး ႏွလုံးသားတြင္ လိပ္ျပာတစ္ေကာင္ နားသြားသည္။<br />
<br />
“နင္ အထီးမက်န္ဘူးလား?”<br />
<br />
သူမ ေခါင္းကိုခါ၍ ကၽြန္ေတာ္ကို ေျဖလိုက္သည္။ “ဟင္အင္း” သူမျပဳံးသည္။ မည္သူကိုမၽွ မမွီခိုျခင္းသည္ အထီးက်န္ေသာ ဘဝဟု ျမင္ေစသည္။ သူမ ကိုယ္တိုင္ တခါမွ ဝန္မခံေသာ္လည္း<br />
<br />
“အခုေရာ?” ကၽြန္ေတာ္ မေက်နပ္ေသး၍ ထပ္ေမးလိုက္သည္။<br />
<br />
“နင့္မိဘေတြ ဆုံးရွုံးသြားတာေတာင္ အထီးမက်န္ဘူးလား?”<br />
<br />
ထိုဘဝမွာ အလြန္ပင္ ခါသီးနာက်ဥ္မည့္ ဘဝဟု ေတြးမိသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ဖာသာ ေတြးေနျခင္း သာျဖစ္မည္။ Tsukmori တိတ္ဆိတ္စြာထိုင္ေနျခင္းက ကၽြန္ေတာ္ အျမင္တြင္ အထီးက်န္ ဆန္ေနသလို။ ထိုေနာက္တြင္ သူမ အနည္းငယ္တုန္လွုပ္သည့္ အျပဳံးျဖင့္ ညေကာင္းကင္ကို ၾကည့္လိုက္သည္။ လရိပ္က သူ႔မ မ်က္လုံးေပၚ ဖ်ာက်လၽွက္ ေတာက္ပသြားသည္။ သူမ ကၽြန္ေတာ္ ထံၾကည့္လိုက္ၿပီး<br />
<br />
“ငါ အထီးမက်န္ပါဘူး__”<br />
<br />
အရင္လို စေနာက္ေနသည့္ သူမ ပုံစံမွာလည္း ေပ်ာက္ကြယ္။<br />
<br />
“__ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ နင္ရွိေနတာကိုး Nonomiya-kun”<br />
<br />
သူမ မ်က္လုံးတြင္ေရာ ႏွုတ္ခမ္းတြင္ေရာ အျပဳံးကို မေတြ႕ရ ၊ တကယ္ေျပာေနသည္ ျဖစ္သည္။ သူမ အျပဳံးကို ကြယ္ေပ်ာက္ေစသည့္ ထူးျခားသည့္ အခိုက္အတန႔္။ နာရီစင္မွာ ၁၂ နာရီ ထိုးရန္နီးကပ္ ၊ သူမတြင္လည္း မိဘႏွစ္ပါးကို သတ္ရန္ ျပင္းထန္သည့္ရည္ရြယ္ခ်က္ ရွိပုံမရ။ အနည္းဆုံးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ရွာမေတြ႕။ ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ထဲတြင္ သူမသည္ လူသတ္မွုလို ႐ူးသြပ္သည့္အရာမ်ိဳးကို က်ဳးလြန္သည္ဟု မထင္မိ။ သို႔ေသာ္ သူမမိဘႏွစ္ပါးမွာမူ မရွိေတာ့ေပ။<br />
<br />
တိုးတိုးျဖင့္<br />
<br />
“ငါဘယ္လို ေျပာရမွန္း မသိေတာ့ဘူး”<br />
<br />
မည္သည့္စကားမ်ားက သင့္ေလ်ာ္သနည္း? ကၽြန္ေတာ္ လက္ရန္းမွ ထလိုက္သည္ ကၽြန္ေတာ္ ဆက္၍မထိုင္နိုင္ေတာ့ ။ ထိုေနာက္ သူမကို ခ်န္ထားလၽွက္ ပန္းၿခံထဲသို႔ ေလၽွာက္သြားေလသည္။ ကၽြန္ေတာ္ အေတြးမွာစီေနစဥ္ ကမၻာေျမႀကီးႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္ ေျခလွမ္းမ်ားအၾကား အသားက်မွုကို ခံစားရသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ေျခအစုံမွာ ေခ်ာက္ကမ္းပါးအစြန္းရွိ ၿမိဳ႕ေလး၏ ရွုခင္းမ်ားအေပၚ ဦးတည္လၽွက္။ ေနာက္ဆုံး ပန္းၿခံႏွင့္ ေခ်ာက္ကမ္းပါး အၾကားသို႔ ေရာက္လာသည္။ အကာအရံမွာ အစိမ္းေရာင္ျဖစ္ေသာ္လည္း သံေခ်းတက္ေနၿပီး ကၽြန္ေတာ္ လက္ေမာင္းထက္ အနည္းငယ္ ျမင့္သျဖင့္ မွီ၍ၾကည့္လိုက္သည္။ အေပၚမွ ေအာက္သို႔ က်လ်င္ အခ်ိန္မၾကာလွဟု သတိထားမိသည္။ လက္ပိုက္လိုက္ၿပီး ေမးကိုတင္လိုက္၍ သံဇကာမွာ အနည္းငယ္ အိက်သြားသည္။ ၿမိဳ႕ထဲကို လွမ္းၾကည့္လိုက္သည္။ တၿမိဳ႕လုံးေတာက္ပေနသည့္ အလင္းေရာင္မ်ားကို ျမင္လိုက္ရသည္။ မိုးကုပ္စက္ဝိုင္းႏွင့္ေဝးကြာလၽွက္။<br />
<br />
ထိုညတြင္ ၿမိဳ႕ေလးကို ၾကည့္ရင္း အေတာ္ေလးပင္ ခံစားမိသည္။ အရြယ္အစားေသးငယ္ေသာ္လည္း အျမဲတမ္းလွုပ္ရွားေနသည္။ ညအခါပင္တြင္ အနီေရာင္ ၿပိဳင္ကား တစီးျဖင့္ ထိုလူမွာေတာ့ ဟိုမွသည္ ေလၽွာက္သြားေနေပလိမ့္မည္။ ေခ်ာကလက္ႀကိဳက္သူမွာလည္း အိပ္ေသးၿပီလား။ ရွဉ့္ႏွင့္တူသည့္ ေကာင္မေလးမွာလည္း အိပ္မက္ကမၻာတြင္ ေပ်ာ္ရြင္ေနမည္ကေတာ့ အေသအခ်ာပင္။ ကၽြန္ေတာ္ သိေသာ လူမ်ား၏ မ်က္နာမွာ တျဖတ္ျဖတ္ေပၚလာေလေတာ့သည္။<br />
<br />
“ညိဳ႕ငင္ဖမ္းစားထားသလို မျဖစ္ေနဘူးလား ငါနင့္ကို ဒါျပခ်င္ေနတာ Nonomiya-kun”<br />
<br />
ေျပာရင္း ေနာက္မွ ေပၚလာၿပီး လိုက္ဖက္ညီစြာ ကၽြန္ေတာ္ ေဘးတြင္ ၿမိဳ႕ေလး၏ ရွုခင္းကို ၾကည့္ရွုေနေတာ့သည္။ သူမ ေလတြင္ တလြင့္လြင့္ဝဲပ်ံေနေသည့္ သူမ ဆံပင္မွာ ေအးစက္ျခင္းမ်ားႏွင့္ ဖုံးလြမ္းေနသည္။ ခ်မ္း၍ သူမကိုယ္သူမ ပိုက္ထားသည္။ ထိုျမင္ကြင္းကို ျမင္၍ မိုးေတြရြာေသာ တေန႔ စိုရြဲေနေသာ အဝတ္အစားႏွင့္ ခိုက္ခိုက္တုန္ေနေသာ သူမ ကို သတိရမိသည္။ ထိုေန႔တြင္ ကၽြန္ေတာ္ သူမကို လူေတြ အဘယ္ေၾကာင့္ သတ္ခဲ့သနည္း ဟုသည့္ ေမးခြန္းကို ေမးခဲ့သည္ကို ေမ့၍ မရ။ အထူးသျဖင့္ သူမ၏ အေျဖကိုလည္း ယခုတိုင္ မွန္မိေနေသးသည္။ ထိုအေျဖကို ျပန္ေတြးမိသည့္ အခိုက္အတန႔္ ခႏၵာကိုယ္ တစ္ခုလုံး တုန္လွုန္သြားသည္။<br />
<br />
” ေနာက္ဆုံးေတာ့ အေျဖကို ငါသိၿပီ နင္ဘာလို႔ သတ္တယ္ဆိုတာ!” ဟု တိုးတိုးေျပာလိုက္ေသာ္<br />
<br />
သူမက ေအးေအးေဆးေဆးပင္ “ေအာ္” ဟုသာ ဆိုလ်က္<br />
<br />
သူမသည္ ကၽြန္ေတာ္၏ နံေဘး တြင္ ရွိေနသည္ကို သတိထားမိၿပီး ထိုေနာက္<br />
<br />
“နင္သတ္ခ်င္လို႔သတ္တာ”<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ ရယ္ၿပီးေျပာလိုက္ေသာ အခါ သၾကားလုံးရေသာ မိန္းမငယ္ေလး တစ္ေယာက္လို ျပဳံးလၽွက္ “နင္အရမ္းေတာ္တာပဲ”။ ထိုေန႔တြင္ သူမ ေျပာခဲ့သည့္ အတိုင္း”လုပ္ခ်င္လို႔ လုပ္တာ” ဆိုသည့္အခ်က္ကပင္ ယခု အက်ိဳးတရာမ်ားကို ေျဖရွင္းနိုင္မည့္ အေၾကာင္းတရား။ ထိုမၽွ ႐ူးေၾကာင္ေၾကာင္နိုင္သည့္ အေျဖျဖစ္၍ ရယ္မိသည္။ မည္သူမ်ားက ထိုသို႔ ယုံေပမည္နည္း။ နားလည္မွုသူမွာ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ Tsukimori Youko ပင္ရွိမည္။ သူမ ႐ုတ္တရက္ အနားကပ္လာကာ<br />
<br />
“. . .နင္ေျပာသလိုသာ ဆိုရင္ ငါအေတာ္ကို ဆိုးရြားတဲ့ မိန္းမတစ္ေယာက္ပဲ”<br />
<br />
ဟု ကၽြန္ေတာ္နားအနားကပ္၍ တိုးတိုးေျပာသည္။<br />
<br />
“မိဘေတြကို သတ္ ၊ လူေတြကို လိမ္ ၊ နင့္ကိုညာၿပီး ဘာပူပင္ေသာကမွ မရွိပဲေနေနတာပဲ”<br />
<br />
ထိုအခိုက္ သူမ ပုဝါေလးမွာ ေလသို႔လြင္ပ်ံသြားၿပိး ေျမဝယ္ခေလသည္။<br />
<br />
“ဒါေပမယ့္ တခ်ိဳ႕ေနရာေတြမွာ လူေတြဟာ ဥပေဒေတြကို မလိုက္နာဘူးဆိုတဲ့ အခ်က္ကိုေတာ့ မျငင္းပယ္ပါဘူး ဘာမွ မခ်ဳပ္ေႏွာင္ထားတဲ့ လူေတြ ၊ ယုံၾကည္နိုင္စရာ မေကာင္းေလာက္ေအာင္ လြတ္လပ္ေနတဲ့လူေတြဟာ__”<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္စကားရပ္လိုက္သည္။ သူမ စည္းရိုးကို အေၾကာက္အလန႔္မရွိ ခုန္တက္လိုက္သျဖင့္ သံဇကာမွာ ေခ်ာက္ကမ္းဘက္ကို သူမႏွင့္ အတူယိမ္းႏြဲ႕သြားသည္။<br />
<br />
“__Nonomiya-kun နင္ဆုံးျဖတ္ပါ! နင္ငါ့ကို အျပစ္မေပးရင္ ဆိုးရြားတဲ့မိန္းကေလး Tsukimori Youko ဟာ က်န္ရစ္ေနမ်ာပဲ”<br />
<br />
အနားသတ္တြင္ ထိုင္လၽွက္ မယုံၾကည္နိုင္စရာ ေကာင္းသည့္ အျပဳအမွုကို သူမ ျပဳလုပ္လိုက္သည္။ သူမ ကိုယ္မွာ ေခ်ာက္ကမ္းပါးဆီသို႔ ယိမ္းယိုင္လၽွက္။ သူမ ဆံပင္မွာေတာ့ အဆုံးအစ မရွိသည့္ အေမွာင္ထုထဲ ဝဲပ်ံလၽွက္။ သူမ သြယ္လ်ေသာ လက္ေမာင္းမၽွသာ ထိန္းထားေလသည္။ သူမ၏ လွပေကြ႕ဝိုက္သည့္ လည္တိုင္မွာလည္း ကၽြန္ေတာ္ မ်က္လုံးထဲတြင္ ေက်ာ့ရွင္း သြယ္လ်လ်က္။<br />
<br />
“နင္ ငါအသက္ရွင္သင့္ မရွင္သင့္ ကို နင္ဆုံးျဖတ္ပါ ဟုတ္ၿပီလား ?”<br />
<br />
သူမ ရင္ဘတ္ကို အနည္းငယ္တြန္းလိုက္သည္ႏွင့္ သူမ ေခ်ာက္ထဲျပဳတ္က်သြားမည္။<br />
<br />
“. . .နင္႐ူးေနလား? နင္ဘာေတြေျပာေနတာလဲ?”<br />
<br />
သူ စိတ္မွေကာင္းေသးရဲ့လား မသိ။<br />
<br />
“မသိဘူးေလ ငါဟာနင့္လို ထူးဆန္းတဲ့ လူတစ္ေယာက္ကို ႀကိဳက္မိတာ ထူးဆန္းေပမယ့္ ငါကိုယ္ငါေတာ့စိတ္ မွန္တယ္ထင္တာပဲ။ ”<br />
<br />
လေရာင္ျခဳံသည္ကို ေက်နပ္သည့္အလား သူမ မ်က္လုံးကို ပိတ္လ်က္ တည္ၿငိမ္ေအးခ်မ္းသည့္ အမူအရာျဖင့္။<br />
<br />
“ငါအရင္ကတည္းက ငါရဲ့ဖူးစာဖက္ အေပၚမွာ အားလုံး ေပးဆပ္ဖို႔ ဆုံးျဖတ္ခဲ့တယ္ နင္ဒါကိုေတာ့ ယုံပါ”<br />
<br />
အားလုံး ဆိုသည့္အထဲတြင္ သူမ အသက္လည္း ပါဟန္တူသည္။<br />
<br />
“. . .ငါ နင့္စိတ္အေျခအေနကို လုံးဝ နားမလည္နိုင္ဘူး ဖူးစာဖက္ဆိုတာ ဘယ္လိုလူလဲ?”<br />
<br />
သူမ တုံျပန္ခ်က္ကေတာ့ တိုတိုရွင္းရွင္း<br />
<br />
“ငါ့ရဲ့ မင္းသားေလး”<br />
<br />
သူမ စကားမ်ားမွာ ေပ်ာ္ရြင္ခ်မ္းေျမ့ဟန္ အျပဳံးမ်ား ၿခံရံလၽွက္။ လုံးဝေၾကာက္လန႔္ျခင္း အလ်င္းမရွိသည့္ သူမ မ်က္နာကို ၾကည့္ျခင္းျဖင့္ သူမ အတည္ေျပာေနသည္ဟု ယူဆရသည္။ စိတ္ထဲ ႐ုတ္တရက္ Konan ေျပာျပဖူးေသာ သူမ အေမ၏ ေနာက္ဆုံးသြင္ျပင္ က ႐ုတ္တရက္ေပၚလာသည္။ ေက်ာရိုးတစ္ေလ်ာက္ ၾကက္သီးတျဖန္းျဖန္းထမိသည္။ ကၽြန္ေတာ္ အလြန္ထူးျခားသည့္ အေျခအေနဟုယူဆမိသည္။ Tsukimori Youko ၏ အေလာင္းသည္ ခရမ္းေရာင္ ပန္းျခဳံမ်ားျဖင့္ ၿခံရံေနပါက အင္မတန္ပင္ မူးေမ့သြားမည္အထိ ထူးျခားလွပေနလိမ့္မည္ ဟု စိတ္ကူးယဥ္မိသည္။ ကၽြန္ေတာ္ တံေတြးကို ၿမိဳခ်လိုက္ၿပီး စိတ္ကို ေဖ်ာက္လိုက္သည္။ သတိမထားမိခင္မွာပဲ ကၽြန္ေတာ္လက္မွာ သူမ ရင္ဘတ္ေပၚသို႔။<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္၏ လက္ေခ်ာင္းမ်ားမွာ သူမရင္ဘတ္ေပၚသို႔။ သူမ ဂါဝန္ကို ဆြဲ႕ဆန႔္လၽွက္ သက္ျပင္းတို ခ်လိုက္သည္။ စိတ္လွုပ္ရွားလြန္းသျဖင့္ ေသြးမ်ားပင္ ဆူေနသည္။ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ခ်ိဳၿမိန္သည့္ ေသြးေဆာင္ျဖားေယာင္မူေပနည္း။ ေနာက္တစ္ခ်က္ အားစိုက္လိုက္၍ျဖင့္ Tsukimori Youko ၏ အသက္ကို ဆုံးျဖတ္ခ်က္ခ်နိင္ေတာ့မည္။ သူမ အျဖဴေရာင္ဝမ္းဆက္ ဝတ္စုံ ျဖင့္ အသုဘအခမ္းအနားကို မ်က္လုံးထဲ ျမင္ေယာင္မိသည္။ သူမအေနျဖင့္ လိုအပ္သည္မ်ားကို အကုန္ျပင္ဆင္ၿပီးဟန္။ ကၽြန္ေတာ္အေနျဖင့္ “မိဘႏွစ္ပါးေနာက္ကိုလိုက္သြားသည့္ ေကာင္မေလး” ဟုသည့္ ဇာတ္လမ္းတစ္ခုကို ဖန္တီးသည္ဟု သံသယရွိမိသည္။ တနည္းအားျဖင့္ သူမကို တြန္းခ်ပါက မည္သူမၽွ အျပစ္တင္မည္ မဟုတ္။ သူမမွာလည္း ကၽြန္ေတာ္ကို မင္းသားေလးဟု ေခၚေလသည္။ အကယ္၍ မင္းသားေလးသာျဖစ္ပါက မင္းသမီးေလးကို အခ်ဳပ္ေႏွာင္ခံထားရသည့္ Tsukimori ဟူသည့္ ရဲတိုက္ထဲမွာ လြတ္ေျမာက္ေအာင္ လုပ္ေပးရန္ တာဝန္ရွိသည္။ နင္ေမၽွာ္လင့္ေသာ္လည္း ငါမစြမ္းေဆာင္နိုင္ခဲ့ျခင္းကို ေတာင္းပန္ပါ၏။ သို႔ေသာ္ အားနာစရာက ငါက မင္းသားေလး မဟုတ္ပါ ၊သာမန္ ရြာသား တစ္ေယာက္သာျဖစ္သည္။ ထိုေနရာမွာသာ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္အလိုက္ဖက္ဆုံးျဖစ္သည္။<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ ရင္ဘတ္ကို ဆန႔္က်င္၍ ႏွလုံးခုန္ေနသည္။ အသက္ရွုသံမ်ား အနည္းငယ္ၾကမ္းတမ္းလာသည္။ အသက္ကိုဝေအာင္ ရွုၿပီးေနာက္ အံကို ႀကိတ္လိုက္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ အသုဘဝတ္စုံ ဝတ္ဆင္ထားသည့္ မိန္းကေလးဆီသို႔ ကၽြန္ေတာ္ တျဖည္းျဖည္းလွမ္းလိုက္ၿပီး — ကၽြန္ေတာ္လက္ကို သူမ ေက်ာေနာက္သို႔သြင္းလိုက္ကာ ကၽြန္ေတာ္ဘက္သို႔ အားကုန္ဆြဲခ်လိုက္သည္။ အားလြန္သြားၿပီး သူမကို ပိုက္လၽွက္သား ကၽြန္ေတာ္ ေနာက္သို႔လန္က်သည္။ ခါးအေတာ္ေလး အီသြားစဥ္ ကၽြန္ေတာ္ အေပၚမွ ထိုင္လ်က္ သူမ<br />
<br />
“. . . မေမ့ပါနဲ႔ ” ဟု သူမ ရင္ဘတ္သို႔ လက္တင္လိုက္ၿပီး<br />
<br />
“ဒါက နင္ကယ္လိုက္တဲ့ အသက္ဆိုတာ”<br />
<br />
နင္ ပါပီေလးကို ေကာက္ယူေမြးစားလိုက္တယ္ ဒါေၾကာင့္ တာဝန္ယူၿပီး ၾကည့္ရွုေစာင့္ေရွာက္ရမယ္ ဟုသည္ အေမအရင္တုံးမွ ေျပာဖူးသည့္စကားက နားထဲတြင္ ရိုက္ခတ္လာသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္တုံးက ထိုသို႔ သနားတက္သည့္ လူတစ္ေယာက္ ျဖစ္ခဲ့သနည္း?<br />
<br />
“. . . နင္ငါ့ကိုစမ္းတာလား?”<br />
<br />
“မပူပါနဲ႔ ငါ့ကိုယ္ငါယုံပါတယ္ နင္ငါ့ကို ကယ္တဲ့အတြက္ ေနာင္တမရေစရပါဘူး”<br />
<br />
သူ စိတ္အားတက္ႂကြစြ သူမလက္သီးကို ဆုပ္လၽွက္။ ခ်စ္စရာေကာင္းေသာ သူမ အျပဳံးက ကၽြန္ေတာ္၏ ေရြးခ်ယ္မွုကို အစကတည္းကပင္ ႀကိဳသိေနပုံ။ ကၽြန္ေတာ္ မ်က္နာကိုရြဲ႕၍<br />
<br />
“ငါ ေနာင္တရတာ ၾကာၿပီ”<br />
<br />
—နင္နဲ႔ေတြ႕ခဲ့တာ<br />
<br />
“ေဆာရီး ငါ့အေပၚက ဆင္းနိုင္မလား?”<br />
<br />
သူမ အေၾကာက္အလန႔္မရွိ ကၽြန္ေတာ္ ခါးေပၚတြင္ တက္နိုင္ေနသည္။ ယခု သူမ၏ မဆင္မျခင္ အျပဳအမွုကို တခုခု ဆုံးမခ်င္သည္။ သို႔ေသာ္ သူမမွာ အေပၚမွ ဆင္းမည့္ အလားအလာ မရွိ။ သူမ ဒူးကိုေထာက္၍ ကၽြန္ေတာ္ ဆီသို႔ ညြတ္လိုက္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္ ေခါင္းနံေလးတြင္ လက္ႏွစ္ဖက္ ေထာက္လၽွက္ စကားစေျပာေလသည္။ ကၽြန္ေတာ္ အေပၚမွ သူမ ကၽြန္ေတာ္ မ်က္လုံးကို ၾကည့္လၽွက္<br />
<br />
“နင္ဘာလုပ္မွာလဲ နင္ဘာလုပ္ခ်င္တာလဲ နင္ ဒီစာရြက္နဲ႔ပတ္သတ္ၿပီး ငါေျပာခဲ့တာေတြ႕ ရဲတိုင္မွာလား ?”<br />
<br />
သူမ ႏွုတ္ခမ္းမွ စကားမ်ားဖြဲ႕ေဖာင္လာသလို ကၽြန္ေတာ္ ဆံပင္မ်ားကိုလည္း သူမအသက္ရွုေႏြးေႏြးေလးမွ ရိုက္ခတ္။<br />
<br />
“နင္လုပ္ခ်င္တာသာလုပ္ ငါမတားပါဘူး!”<br />
<br />
ၾကည့္ရသည္မွာ သူမ ကၽြန္ေတာ္ကို စိန္ေခၚေနသည္ေတာ့မဟုတ္။ သူမ မ်က္နာအေနအထားမွာ ထုံးစံအတိုင္း ေပ်ာ့ေျပာင္းေနၿပီး အသံမွာလည္း လိုလိုလားလားပင္။<br />
<br />
“နင္ အေတာ္သတၱိရွိတယ္ေနာ္ မဟုတ္ဘူးလား?”<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ ေအာက္မွ မေက်မနပ္ၾကည့္လိုက္သည္။<br />
<br />
“နင္ရဲေတြကိုပါ လွည့္စားနိုင္မယ္လို႔ ယုံၾကည့္လို႔လား ဒါမွမဟုတ္ ငါ့ကို အထင္ေသးလို႔လား?”<br />
<br />
“ႏွစ္ခုလုံးမွားတယ္!” ဟု သူမ ဆံပင္ကို ႏူးညံ့စြာခါလိုက္သည္။<br />
<br />
“ငါျဖဴစင္တယ္ဆိုတာ တျခားလူေတြထက္ ငါအသိဆုံး”<br />
<br />
သူမမွာ ေအးေအးေဆးေဆးပင္။<br />
<br />
“တခုေမးၾကည့္ရေအာင္ . . . တကယ္လို႔ လူသတ္မွုလို႔ထင္ခ်င္စရာ ေကာင္းတဲ့ ကိစၥကို ငါက ကံဆိုးမွုေတြ ထုံလြမ္းထားတဲ့ မေတာ္တဆမွု သက္သက္လို႔ ေျပာရင္ နင္ယုံနိုင္မလား?”<br />
<br />
ဆံႏြယ္မ်ာ ေခြက်လားၿပီး ညေလေျပႏွင့္အတူ ယိမ္းႏြဲ႕လ်က္ ကၽြန္ေတာ္ ႏွာေခါင္းကို ေဆာ့ကစားေနသလို။<br />
<br />
“. . . မျဖစ္နိုင္တာ!”<br />
<br />
အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ Tsukimori မွာ ၿပီးျပည့္စုံေအာင္ ေအးေဆးေနသည့္ အေနအထားျဖင့္။ ကၽြန္ေတာ္ တခ်က္ တုံ႔ဆိုင္းမိသည္။<br />
<br />
“ေတြ႕လား? နင္ငါ့ကိုမွ မယုံတာ ဒီေတာ့ နင္လုပ္ခ်င္တာ ငါေပးလုပ္ပါ့မယ္”<br />
<br />
ထိုေနာက္ အျပဳံးေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ျဖင့္သူမ လွမ္းျပဳံးလိုက္သည္။<br />
<br />
“ဒါေပမယ့္ ငါ့အတြက္ အမွန္တရားဆိုတာ တစ္ခုထဲရွိတယ္လို႔ မွတ္ထားေပးပါ”<br />
<br />
မုသားကို ထိုမၽွ ျဖဴစင္စြာ ရယ္ေမာရင္း ေျပာနိုင္သည္ေလာ? ကၽြန္ေတာ္ မသိေတာ့ေခ်။<br />
<br />
“ၿပီးေတာ့ နင္ဟာ ငါေရြးခ်ယ္တဲ့ သူပဲ ဒီေတာ့ နင့္ေလးစားမူကို လက္ခံတာ မထူးဆန္ပါဘူး တကယ္လို႔ ငါေမၽွာ္လင့္တာနဲ႔ ေဝးကြာေနရင္ေတာင္”<br />
<br />
“ေရြးခ်ယ္?” ဟု ကၽြန္ေတာ္ သံသယျဖင့္ေရရြတ္မိသည္။<br />
<br />
ဒီတစ္ေခါက္တြင္ေတာ့ “ဖူးစာဖက္” ဟုသည့္ ကံကို အေျခခံသည့္စကားကို မသုံးပဲ “ေရြးခ်ယ္” ဆိုသည့္ စကားကို အသုံးျပဳထားျခင္းက ကြဲျပားျခားနားသည္။ ထိုအခ်က္သည္ “ယုံၾကည္” ဟု၍ အေစာပိုင္း သူမ ေျပာခံသည့္ စကားႏွင့္ပတ္သတ္ေနလိမ့္မည္။<br />
<br />
“နင္မွားေနတဲ့အခ်က္ တစ္ခုရွိတယ္ Nonomiya-kun”<br />
<br />
“ဘာကိုေျပာခ်င္တာလဲ?”<br />
<br />
“နင့္မွာ ဒီစာရြက္ရွိတယ္ဆိုတာ တိုက္ဆိုင္မွု မဟုတ္ဘူး”<br />
<br />
“. . . . . . . . .အမ္?”<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ အံဩစြာျဖင့္ မွင္တက္မိသည္။<br />
<br />
“နင္ပထမဆုံး ဒီစာရြက္ရွာေတြ႕တဲ့ေန႔ကို သတိရၾကည့္လိုက္”<br />
<br />
ေခါင္းထဲတြင္ ေဝေဝဝါးဝါး တည္ရွိေနေသးသည္။ ေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္တြင္ ျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ သူမစာအုပ္ထဲမွ ထိုစာရြက္ကိုေတြ႕ရွိခဲ့သည္။ သူမ ၾကမ္းျပင္ေပၚသို႔ ျပဳတ္က်သြားခဲ့သည့္ ထိုအရာ။ သူမ ႐ုတ္တရက္ တခစ္ခစ္ ရယ္လၽွက္။<br />
<br />
“ငါက အရမ္း ဉာဏ္ေကာင္းတဲ့လူေနာ္ ငါက ဒီလို ေျပာရင္ မဟုတ္နိုင္ပါ့မလား? ငါလိုလူမ်ိဳးက__”<br />
<br />
သူမ မ်က္နာမွာ ကၽြန္ေတာ္မွတ္ဉာဏ္ထဲမွ သိမ္းထားသည့္ ပုံစံအတိုင္း ၊ ရက္စက္ခိုင္မာသည့္ အသြင္အျပင္ျဖစ္ေသာ္လည္း ထူးျခားစြာ လွပေနသည္။<br />
<br />
“__ဒီေလာက္အေရးႀကီးတဲ့ လူသတ္နည္းကို အေပ်ာက္ခံပါ့မလား?”<br />
<br />
မျဖစ္နိုင္။ ထိုမၽွ ေတြး၍မရေသာ အမွားက သူမအေနျဖင့္ဆို မျဖစ္နိုင္။ သူမသည္ ကၽြန္ေတာ္ သိသသည့္အထဲတြင္ ကမၻာေပၚတြင္ လုံးဝ အၿပီးျပည့္စုံဆုံး လူသားတစ္ဦး။ ထိုေန႔က အတန္း ေခါင္းေဆာင္ ပုံမွန္အစည္းအေဝးတက္ရသည္။ ေယာက္်ားေလး ေခါင္းေဆာင္မွာ ကၽြန္ေတာ္။ မိန္းကေလးေခါင္းေဆာင္မွာ မည္သူနည္း? ကၽြန္ေတာ္ မ်က္လုံးေရွ႕ရွိ တစ္ေယာက္။ ယခု ျပန္ေတြးမိေသာ္ အစည္းအေဝးၿပီးသည္ႏွင့္ သူမ အခန္းထဲသို႔ သုတ္သုတ္ ျပန္သြားသည္ကို သတိရမိသည္။ အခ်ိန္ဆြဲ၍ လူသတ္နည္းကို လက္ထဲ မေတာ္တဆ ရသြားသည့္ဟန္ ျဖစ္ေအာင္ သူမ ႀကံစည္ထားသည္ ဟု ယူဆရသည္။<br />
<br />
ထိုအခ်က္ကို အဘယ္ေၾကာင့္ သတိမထားမိသနည္း? သူမ ထိုစာရြက္ကို ရွာေနသည္က သ႐ုပ္ေဆာင္မွု သက္သက္သာျဖစ္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္ကသာ “မေတာ္တဆ” ဟု ထင္မိျခင္း ျဖစ္ေနသည္။ အစကတည္းက သူမ အကြက္ထဲဝင္ေနျခင္း သက္သက္သာ။ ထိုလက္မခံခ်င္စရာ အမွန္တရား ကအသက္ရွုက်ပ္ေစသည္။ အံဩလြန္းသျဖင့္ အသံေတာင္မထြက္နိုင္။ Tsukimori တခစ္ခစ္ရယ္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္ကို လြတ္ေပးလိုက္သည္။<br />
<br />
“ငါျဖစ္ခ်င္သလို မျဖစ္နိုင္တာမရွိဘူး ငါလိုခ်င္တာကို မရနိုင္တာ မရွိဘူး။ ငါလိုခ်င္ရင္ ျဖစ္တာခ်ည္းပဲ”<br />
<br />
ပုံမွန္အားျဖင့္ဆိုလၽွင္ ထိုစကားသည့္ ဘဝင္ျမင့္ေနေသာ ပုံေပါက္ေသာ္လည္း Tsukimori Youko အတြက္ဆိုလၽွင္ ျဖစ္နိုင္ေပသည္။<br />
<br />
“နင္ေလာကႀကီးကို ပ်င္းစရာေကာင္းတယ္လို႔ မထင္ဘူးလား? ဒီလိုဘဝႀကီးမွာ ျဖတ္သန္းလို႔ ဘာအဓိပၸါယ္ရွိမွာလဲ?”<br />
<br />
သူမ ပုဝါဆီသို႔ ေလ်ာက္သြားေလသည္။<br />
<br />
“အထဲမွာ ဘာရွိေနလဲဆိုတာ သိရင္ ပစၥဳပၸန္ဟာ ရင္ခုန္စရာ မေကာင္းေတာ့ဘူး”<br />
<br />
ပုခုံးကို အနည္းငယ္မၽွ ေကြးညြတ္ၿပီး<br />
<br />
“ဒါေပမယ့္ လူတိုင္းသေဘာက်တဲ့ Tsukimori Youko ဆိုတာကို ေတာ့ ျငင္းပယ္ခ်င္တာ မဟုတ္ဘူး။ စံျပေက်ာင္းသူတစ္ေယာက္ အေနနဲ႔ ေနရတယ္ဆိုတာ မဆိုးဘူးေလ”<br />
<br />
သူမ ပုဝါကို လွမ္းေကာက္ၿပီးေနာ္ ပုခုံးတြင္ ပတ္လိုက္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ ဆီသို႔ လွမ္းလာၿပီး လဲေနေသာ ကၽြန္ေတာ္ ေခါင္းအနားတြင္ရပ္လိုက္သည္။ သူမအရိပ္မွာ ကၽြန္ေတာ္သို႔ က်လာၿပီး စိတ္ထဲတြင္ေတာ့ လမင္းကို တိမ္ဖုံးသလို။ တကယ္ေတာ့ သူမကၽြန္ေတာ္ကို ထူေပးေနျခင္း။<br />
<br />
“ငါဘာလို႔ နင္ဆီမွာ ယုံယုံၾကည္ၾကည္နဲ႔ ဒီစာရြက္ကို ေပးလိုက္လဲ သိလား Nonomiya-kun”<br />
<br />
သူမ ထိုသို႔ ေျပာသည့္အခါ အေတာ္ေလးပင္ စိတ္ကသိကေအာက္ျဖစ္စရာ ေကာင္းသည့္အခ်က္။ အေျဖကလည္း ေကာင္းမည္မဟုတ္။<br />
<br />
“ဘာျဖစ္လို႔လဲ ဆိုေတာ့ ငါေတြ႕တဲ့လူထဲမွာ နင္ဟာ ပ်င္းဖို႔အေကာင္းဆုံး လူတစ္ေယာက္ပဲ!”<br />
<br />
သူမ အေနနဲ႔ သေဘာက်စရာ ေကာင္းသည့္အရာတစ္ခုကို ေတြ႕လိုက္သလို ေျပာလိုက္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ အၾကည့္ကို ေရွာင္လြဲလိုက္သည္။ သူမ ထင္သည့္အတိုင္း ကၽြန္ေတာ္က ေလာကႀကီးကို ပ်င္းစရာေကာင္းသည္ဟု ထင္ေနသည္။ ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ကူးစိတ္သန္းမ်ားကသာ ကၽြန္ေတာ္ကို အပ်င္းေျပေစသည္။ ထိုေၾကာင့္ လူသတ္နည္းကို ယူ၍ မတ္တပ္ရပ္လိုက္သည္။<br />
<br />
“နင္ဟာ ငါ့အႀကိဳက္ပဲ နင္နဲ႔စကားေျပာရတာကိုတာ စိတ္လွုပ္ရွားဖို႔ေကာင္းတယ္ Nonomiya-kun နင့္ငါ့ဘဝကို ဝင္လာကတည္းက ေနတိုင္းဟာ အသည္းယားဖို႔ေကာင္းတယ္ တျခားလူေတြနဲ႔ရွိေနတာထက္ကို ပိုရင္ခုန္တယ္ ဒါေၾကာင့္ နင္ဟာ ငါ့ဖူးစာဖက္လို႔ သတိထားမိတာ ဒါေၾကာင့္ နင့္ကို ႐ူးသြပ္ဖို႔ဆိုတာလည္း လြယ္လြယ္ေလးပဲ”<br />
<br />
ဒီေတာ့ အားလုံးမွာ သူမအႀကံအတိုင္းပင္ ကၽြန္ေတာ္မွာေတာ့ ႐ုပ္ေသး႐ုပ္လို အ႐ူးျဖစ္ခဲ့႐ုံသက္သက္။ ထို ငါးစာႏွင့္တူသည့္ လူသတ္နည္းစာရြက္ကို ယူ၍ စည္းရိုးဆီသို႔ ေျခလွမ္းက်ဲႀကီးမ်ားျဖင့္ ေလၽွာက္သြားလိုက္သည္။ သူမ ကၽြန္ေတာ္ ေနာက္မွ ခပ္သြက္သြက္လိုက္လာသည့္ ေျခသံကိုလည္း ၾကားလိုက္ရသည္။<br />
<br />
“. . . အား!”<br />
<br />
စည္ရိုးသို႔ တခုခုရိုက္ခတ္၍ အသံျမည္သြားသည္။ သူမ ေဘာင္ကို ဆုပ္ကိုင္လိုက္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္ေဘးရွိ အေမွာင္ထုေအာက္ေျခကို ၾကည့္ေနကာ စည္းရိုးကိုမွီလၽွက္။<br />
သူမ မည္သို႔မၽွ မတက္နိုင္သည့္ ေနာက္တြင္ေတာ့ မတ္လိုက္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္ဘက္သို႔ လွည့္လိုက္သည္။<br />
<br />
“. . . ေနာင္တမရဘူးလား?”<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ ညာလက္ကို စည္းရိုးကို ေက်ာ္၍ ေျမာက္လိုက္သည္။ စကၠဴ ေလယာဥ္ပ်ံေလးမွာ အေမွာင္ထုထဲသို႔ ဝဲပ်ံသြားေလေတာ့သည္။ ေလယာဥ္ပ်ံေလးမွာ တေနေနရာတြင္ တင္ေန ေတာ့မည္။ ရာသီဥတုဒဏ္ခံရၿပီးေနာက္ ေနာက္ဆုံးတြင္ ဖုန္မွုန္မ်ား ျဖစ္သြားေလေတာ့မည္။<br />
<br />
“ရတယ္ ဒါ ငါ့အတြက္မလိုေတာ့ဘူး”<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္လည္း တူတူပင္။ ကၽြန္ေတာ္သည္လည္း တရားမၽွတမွု အတြက္ အမွန္တရားကို ရွာေဖြျခင္းမဟုတ္။<br />
<br />
“အား နင္ေနာက္ဆုံးေတာ့ ငါအျပစ္မရွိဘူးဆိုတာ ယုံၿပီလား?”<br />
<br />
ျပဳံးေနေသာ သူမဘက္လွည့္ကာ ေအးစက္စက္ျဖင့္<br />
<br />
“နင္နာၾကားမ်ားမွားေနလား? ငါနင့္ကို အခုထက္ထိ မယုံေသးဘူး!”<br />
<br />
သူမ မယုံသလိုျဖင့္ မ်က္လုံးမ်ား က်ဥ္းေျမာင္းသြားလၽွက္။<br />
<br />
“နင္အဓိပၸါယ္မွမရွိတာ ဒါဆို ဘာလို႔ ပစ္လိုက္တာလဲ?”<br />
<br />
“ဘယ္သူကမ်ား ဒီလို ႐ူးေၾကာင္ေၾကာင္ ပုံျပင္ကို ယုံမွာလဲ တကယ္လို႔ နင္မိဘေတြကို သတ္လိုက္တယ္လို႔ ရဲေတြက ေမးရင္ ငါဘယ္လို ေျဖရမွာလဲ အား သူဖာသာသူ သတ္ခ်င္လို႔ လို႔ ေျပာရမွာလား?”<br />
<br />
သူမ အေၾကာင္းမသိလၽွင္ေတာ့ သူမရည္ရြယ္ခ်က္ကို သိနိုင္ရန္ အလြန္ခက္ခဲေပလိမ့္မည္။ Tsukimori Youko ၏ အတြင္းသ႐ုပ္မွန္ကို မျင္ရၿပီးေနာက္ ထိုအခ်က္ကို ေခါင္းမညိတ္ နိုင္သည္မွာ ကၽြန္ေတာ္ တစ္ေယာက္ပင္ရွိလိမ့္မည္။<br />
<br />
“ဒါေပမယ့္ ေနာက္တမ်ိဳးလုပ္လို႔ရနိုင္တာပဲ ဒါက နင့္ရဲ့အေျဖပဲေလ သူတို႔ယုံတာ မယုံတာ အသာထားေပါ့”<br />
<br />
သူမ စေနာက္လိုသည့္ ေလသံျဖင့္။<br />
<br />
“ထားလိုက္ေတာ့ ငါအရွက္ကြဲတာပဲ အဖက္တင္လိမ့္မယ္”<br />
<br />
ေခါင္းခါ၍ ျပန္ေျဖလိုက္သည္။ ဝွက္ဖဲျဖစ္ေသာ လူသတ္နည္းစာရြက္ကို စြန႔္လြတ္လိုက္ခ်ိန္မွ စ၍ ကၽြန္ေတာ္ ရွုံးသည္။ ေနာက္ဆုံးတြင္ေတာ့ လူသတ္နည္းစာရြက္ ဆိုသည္မွာ စာရြက္စုတ္သာ ျဖစ္ေတာ့သည္ ဟု၍ ထင္မိသည္။ သူမ အေနနဲ႔ ဒီဘာမွမဟုတ္သည့္စာရြက္ကို တန္ဖိုးထားေအာင္ သင္ေပးခဲ့သည္။<br />
<br />
ထိုအခ်ိန္မွစ၍ သူမအသားစီးရမွု မွ ကၽြန္ေတာ္ ျပန္လည္ထိန္းခ်ဳပ္နိုင္ခဲ့သည္။ ထူးျခားလွသည္ ကၽြန္ေတာ္ ပုံမွန္မဟုတ္သည့္ ထိန္းခ်ဳပ္ထားသည့္ခံစားမွုမ်ား ထြက္ေပၚလာသည္။ သူမ အဆိုအရ သူမ ကၽြန္ေတာ္ကို ထိုစာရြက္ေပးရျခင္းမွာ ကၽြန္ေတာ္ဘဝက အျခားသူမ်ားထက္စာလၽွင္ ပ်င္းစရာေကာင္းေသာေၾကာင့္။ သူမအေနျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္သည္ ထိုစာရြက္ကို စိတ္ဝင္စားမည္ဟု ေကာင္းေကာင္းသိေနသည္။ တကယ္လည္း ျငင္း၍မရေအာင္ စိတ္ဝင္စားခဲ့ၿပီး သူမ၏ ေန႔စဥ္ဘဝထဲမွာ စိတ္လွုပ္ရွားစရာ ေကာင္းလာေတာ့သည္။ ထိုအခ်က္ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ စိတ္ဝင္စားမွုမ်ား သြားတိုက္ဆိုင္ျခင္းသာျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ ထိုေၾကာင့္ အျခား ေနာက္တစ္မ်ိဳးစဥ္စားမိလိုက္သည္။<br />
<br />
သူမ အေနျဖင့္ လူသတ္နည္းစာရြက္၏ လြမ္းမိုးျခင္းခံရသည္ ဟု စိတ္ထဲထင္မိသည္။ သူမ တုန္လွုပ္ခဲ့သည္။ ထိုစာရြက္ကို ရွာေတြ႕ၿပီးေနာက္ သူမ အေမ၏ လူမထင္ထားေသာ စိတ္ကူးမွာ သူမကို ေကာင္းေကာင္းအေႏွာင္အယွက္ေပးလိမ့္မည္။ ထိုအေျခအေနမွာ သူမ မည္သို႔ လုပ္ရမွန္းမသိခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္ ဆီသို႔ ထိုအရာကို ယုံယုံၾကည္ၾကည့္ ထိုးထည့္ေပးလိုက္သည့္ သေဘာ။<br />
<br />
ထိုအခ်က္သည္ အကူအညီေတာင္းသည္ ဟု၍ ေျပာ၍ မရနိုင္ေပ။ ျဖစ္နိုင္သည္က အခ်က္အလက္ ေဝမၽွျခင္း သက္သက္ပင္။ သူမ အေနျဖင့္ တေယာက္ေယာက္ကို သိေစခ်င္ပုံရသည္။ ထိုအေၾကာင္းအရာ သည္ တစ္ေယာက္တည္းသိထားရန္ သိပ္ကို ေလးလံလြန္းလွသည္။ ကၽြန္ေတာ္ အေနျဖင့္ အေတြးလြန္သြားျခင္း ပင္ျဖစ္မည္ သို႔ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ကို ကၽြန္ေတာ္ မထိန္းခ်ဳပ္နိုင္သည္ကိုေတာ့ မည္သို႔မၽွ မတက္နိုင္ခဲ့။ ကၽြန္ေတာ္၏ ေသာကမ်ားသည္ စကၠန႔္ပိုင္းအတြင္း ေပ်ာက္ဆုံးသြားသည္။<br />
<br />
Tsukimori Youko သည္ ၿပီးျပည့္စုံသည္ဟု ဂုဏ္ယူေနေသာ မိန္းကေလးမွာ ကၽြန္ေတာ္ကို အကူအညီမဲ့မိန္းကေလး တစ္ေယာက္လို မွီခိုေနျခင္းက ပုံမွန္ထက္ ရင္ခုန္ဖြယ္ရာေကာင္းသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ခ်စ္ခင္ႏွစ္ဖြယ္ေကာင္းသည္ မဟုတ္ၾက သို႔ေသာ္ ရင္ခုန္ဖြယ္ရာ။ ကၽြန္ေတာ္ သူမ အေနာက္ဖက္ရွိ နာရီစင္မွာ ဂဏန္းမ်ားကို ၾကည့္မိလိုက္သည္။<br />
<br />
“သန္းေခါင္ေက်ာ္ၿပီပဲ?”<br />
<br />
ဟု တီတိုးေရရြတ္လိုက္စဥ္ သူမ ႐ုတ္တရက္ လွည့္လိုက္၍ သူမ ဂါဝန္မွာ လွပစြာ ေဝ့ဝိုက္သြားသည္။ နာရီလက္တံမွာ သန္းေခါင္ကို ေက်ာ္ခဲ့သည္ မွာ အေတာ္ေလးၾကာသြားၿပီ။<br />
<br />
“ငါလန႔္သြားတာပဲ ဘာလို႔ ဒီေလာက္ အေရးႀကီးတာကို ေမ့သြားတာလဲ မသိဘူး?”<br />
<br />
အေတာ္ေတာ့ထူးဆန္းသည္ ၊ သူမ စိတ္ပ်က္သြားပုံ။<br />
<br />
“တကယ္ေတာ့ ဒီေန႔ငါ့ေမြးေန႔! ငါ ၁၂ နာရီထိုးရင္ လုပ္ဖို႔ ႀကံထားတာေတြ သြားပါၿပီ ”<br />
<br />
“ေမြးေန႔မဂၤလာ ျဖစ္ပါေစ” ဟု သူမ ေပါက္ကရ လိုအင္ဆႏၵမ်ား မေတာင္းဆိုမွီ ကၽြန္ေတာ္ ဆုေတာင္းေပးလိုက္သည္။ သူမ ဆံပင္ကို ျပန္စည္း ၊ အဝတ္အစားကို အခ်ိဳးက်ေအာင္ လုပ္ၿပီးေနာက္ ကၽြန္ေတာ ဖက္ျပန္လွည့္ကာ မ်က္နာတစ္ခုလုံး ဝင္းလက္ေအာင္ ျပဳံးလၽွက္။<br />
<br />
“Nonomiya-kun နင္သိလား ေန႔ကေျပာင္းသြားၿပီ ဒီေတာ့ ငါေမြးေန႔ဆိုေတာ့ . . . ”<br />
<br />
“ေအးေလ ငါဆုေတာင္းေပးတယ္ေလ မၾကားဘူးလား?”<br />
<br />
“ၾကားတယ္ေလ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ဒါေပမယ့္ ငါက စကားသက္သက္ပဲ ၾကားခ်င္တာ မဟုတ္ဘူး ဒါ့အျပင္ __ ”<br />
<br />
“ဟင့္အင္း”<br />
<br />
“ငါေတာင္ ဘာမွမေျပာရေသးဘူး Nonomiya-kun ငါေျပာတာ ဆုံးေအာင္နားေထာင္ပါဦး”<br />
<br />
“တစ္ခုမွတ္ထား Tsukimori ငါက အက်ိဳးမရွိမယ့္ဟာကို နာခံရေလာက္ေအာင္ စိတ္ေကာင္းရွိတဲ့ေကာင္မဟုတ္ဘူး”<br />
<br />
“မပူပါနဲ႔ ! ငါနင့္ကို ဘာတန္ဖိုးႀကီးလက္ေဆာင္မွ မဝယ္ခိုင္းပါဘူး အင္း လက္ေဆာင္ေတာ့လက္ေဆာင္ပဲ အမွတ္တရ သိမ္းထားလို႔ ရမယ္ ဟာမ်ိဳးေပါ့”<br />
<br />
ဟုေျပာၿပီး သူ႔ဖုန္းကို ထုတ္၍ ကၽြန္ေတာ္ ကို လွမ္းေပးလိုက္သည္။<br />
<br />
“ငါတို႔ႏွစ္ေယာက္ ဓာတ္ပုံ ရိုက္ခ်င္တယ္”<br />
<br />
“. . . ငါဓာတ္ပုံရိုက္ရတာ မႀကိဳက္ဘူးဆိုတာ နင္သိရဲ့သားနဲ႔?”<br />
<br />
“နင္မႀကိဳက္ဘူးလား?”<br />
<br />
သူမ မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္လိုက္သည္။ Usami လည္း ဓာတ္ပုံ တစ္ခါရိုက္ရန္ ေျပားဖူးေသးသည္။ Tsukimori မသိစရာ အေၾကာင္းမရွိ။<br />
<br />
“လုပ္ပါဟာ ဒါကို ျဖည့္ဆည္းေပးမယ္ဆိုရင္ တျခားဘာကိုမွ မေတာင္းဆိုပါဘူး တစ္ႏွစ္မွ တစ္ရက္ထဲဟာကို ”<br />
<br />
သူမ အသနားခံသည့္ ေလသံျဖင့္ ေျပာေနခ်ိန္တြင္ ကၽြန္ေတာ္ လက္ေမာင္းကို လက္ႏွစ္ဖက္ျဖင့္ ဆြဲထားေသးသည္။ သူမကေတာ့ မရအရ ရေအာင္ လုပ္မည့္ပုံ။<br />
<br />
“. . .ေအးပါ! ဒါေပမယ့္ တစ္ပုံထဲေနာ္ ၾကားလား”<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ ျမန္ျမန္ပင္ တုံ႔ျပန္လိုက္သည္။ တဇြတ္ထိုး သူမကို ဆန႔္က်င္ရန္ အေတာ္ပင္ အာေပါက္ေအာင္ မေျပာခ်င္ေတာ့။<br />
<br />
“ေက်းဇူးပါပဲ!” ဟု လက္ခုပ္တီးၿပီး ေပ်ာ္ေနပုံ။<br />
<br />
“နာရီစင္ေရွ႕မွာ ရိုက္ရေအာင္!” ဟု ေျပာၿပီး ကၽြန္ေတာ္ လက္ေမာင္းကို ဆြဲ၍ ေလ်ာက္သြားသည္။<br />
<br />
နာရီစင္မွာ လူသုံးျပန္စာခန႔္ရွိၿပီး အျဖဴေရာင္ေဆးမ်ား ခ်ယ္သထားသည္။<br />
<br />
“အင္း ဘယ္နားဆို ေကာင္းမလဲ . . . ? ”<br />
<br />
သူမ ဓာတ္ပုံကို ဘယ္မွာ ရိုက္လဲ မဆုံးျဖတ္တက္ေတာ့ပုံ။ ကၽြန္ေတာ္ မွ ဘယ္ေနရာျဖစ္ျဖစ္ အေရးမႀကီးေၾကာင္းေျပာေသာအခါ အျပစ္တင္ဟန္ျဖင့္ သူမတြင္တစ္ပုံသာ ရိုက္ခြင့္ရွိေၾကာင္း ေျပာေလသည္။ ဆက္ၿပီး ဓာတ္ပုံအမ်ားႀကီး ရိုက္ခြင့္ေပးသင့္ေၾကာင္း ေျပာလာသျဖင့္ မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ကာ နံရံကို မွီလၽွက္ သူမ ေရြးၿပီးသည့္ အခ်ိန္ကိုသာ ေစာင့္ေနေတာ့သည္။ ကၽြန္ေတာ္ အေနနဲ႔ေတာ့ ေနရာတစ္ခု ႏွင့္ အျခားေနရာတစ္ခု ဘာမ်ားကြာေလသည္ကို အေသအခ်ာပင္ မခံစားရမိ ၊ သို႔ေသာ္ သူမမွာ တစ္ခုခ်င္း စိစစ္ေနသည္။<br />
<br />
“အင္း ဒီမွာ ၾကည့္ရတာ ဒီေနရာ အေကာင္းဆုံးပဲ ထင္တယ္”<br />
<br />
“လာေလ” ဟု သူမ လက္ျပလိုက္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ သူမ ေဘးတြင္ ရပ္လိုက္သည္။<br />
<br />
ထိုေနာက္ သူမ တခါမွပင္မကပ္ဘူးသည့္ အလား ကၽြန္ေတာ္အနားကို ပူးကပ္လာသည္။ ပါးလြာေသာ အဝတ္အစားႏွင့္ ထိေတြ႕လိုက္သည့္ႏွင့္အမၽွ သူမအဝတ္မဟုတ္သည့္ အရာမ်ားကို ခံစားသိရွိရသည္။<br />
<br />
“ဒီလိုမွမဟုတ္ရင္ ေဘာင္ထဲမွာ မဝင္ဘူးေလ”<br />
<br />
ဟု ကၽြန္ေတာ္ မည္သည့္မွ မကန႔္ကြက္ရေသးခင္ပင္ သူမ ဖုန္းကိုင္ထားသည့္လက္ကို ဆြဲဆန႔္လိုက္ၿပီး ဦးေအာင္ေျပာလိုက္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ လက္မွာ သူမထက္ ပိုရွည္သျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္ ရိုက္သည္က ပို၍သင့္ေတာ္မည္ဟု ထင္ေသာေၾကာင့္ သူမဖုန္းကို လွမ္းယူလိုက္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ မည္သည့္ ခလုတ္ကို ႏွိပ္ရမည္ကို ေမးလိုက္ေသာ္ သူမမွ ခဏေစာင့္ဆိုင္းရန္ ေျပာၿပီး ပုခုံးေပၚမွ ပုဝါကို လွမ္းယူလိုက္သည္။ ကၽြန္ေတာ္သူမကို လွမ္းၾကည့္လၽွက္ ဘာမ်ားလုပ္ေနသည္ကို ေတြးမိသည္။ သူမ ကေတာ့ ပုဝါကို ေခါင္းေပၚအုပ္လိုက္ၿပီး အျဖဴေရာင္ ပန္းတစ္ပြင့္ျဖင့္ ထိုးလိုက္သည္။<br />
<br />
“ရၿပီ” ဟု သူမ ဆိုၿပီးေနာက္ သူမကို မယုံၾကည္သလို ၾကည့္ေနသည္ကို သတိထားမိ၍လားမသိ ဆက္၍<br />
<br />
“ခ်စ္ဖို႔မေကာင္းဘူးလား မင္းသမိးေလးနဲ႔ မတူဘူးလား”<br />
<br />
တကယ္ပင္။ သူမႏွင့္ လိုက္ဖက္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္ ကန႔္ကြက္ဖို႔ပင္ ေမ့ေနသည္။ ကၽြန္ေတာ္ သူမအခ်က္ျပသည္ကိုေစာင့္၍ ခလုတ္ႏွိပ္လိုက္ေသာ္ ဓာတ္ပုံရိုက္သံ ျဖတ္ကနဲ ထြက္လာသည္။ ထိုေနာက္ ကၽြန္ေတာ္ ေပးမည္ကိုပင္ မေစာင့္ပဲ ဖုန္းကို ဆတ္ကနဲ ဆြဲယူက ထြက္လာသည့္ပုံကို ၾကည့္လိုက္သည္။ ထိုေနာက္ စိတ္ေက်နပ္သည့္ မ်က္နာျဖင့္<br />
<br />
ေခါင္းကို အသာညိတ္ၿပီး “အင္း ငါလိုခ်င္တဲ့ အတိုင္းပဲ”<br />
<br />
အခ်ိန္ႏွင့္အမၽွ သူမ တခစ္ခစ္ ေတာင္ရယ္လိုက္ေသးသည္။ သူႀကိဳက္သည့္ လက္ေဆာင္ရသြား၍ ေပ်ာ္သြားပုံ။<br />
<br />
“ငါကို ဓာတ္ပုံရိုက္ခြင့္ေပးတာ ေက်းဇူးပါပဲ ငါတန္ဖိုးထားပါ့မယ္”<br />
<br />
“အင္း တန္ဖိုးထား ဘယ္သူကိုမွ မျပနဲ႔ ငါလည္း ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း ေနလို႔ရတယ္”<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ အေနျဖင့္ ေက်ာင္းမွ တစ္ေယာက္ေယာက္မ်ား ထိုဓာတ္ပုံကိုေတြ႕သြားပါက မည့္သိုပင္ ျဖစ္လာမည္ ဆိုသည္ကို မေတြးဝံ။ Kamogawa ၏ မ်က္နာထားကို ေခါင္းထဲတြင္ ဦးဆုံးေပၚလာသည္။<br />
<br />
“စိတ္မေကာင္းစရာပဲ ငါက ဒီဓာတ္ပုံကို Mirai-san နဲ႔ Chizrua တို႔ကို ျပမလို႔ ”<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ သူမကို ႀကိဳပိတ္ထားသည္မ်ာ ေတာ္ေသးငည္။<br />
<br />
“. . .အင္း ေကာင္းပါၿပီ တစ္ေယာက္တည္းပဲ ၾကည့္ပါေတာ့မယ္ ငါ့ဖုန္း wallpaper အေနနဲ႔ပဲထားလိုက္မယ္ေလ အိပ္ခါနီးတိုင္း အနမ္းတပြင့္ေပးလို႔ရတာေပါ့”<br />
<br />
“ငါအဲဒီပုံကို ဖ်က္လိုက္ရမလား?”<br />
<br />
“ငါေနာက္ေနတာပါ တကယ္ပဲ” သူမ ေနာက္ေျပာင္က်ီစယ္ဟန္ျဖင့္ ရယ္လၽွက္။<br />
<br />
ထိုသည္က တျခားလူတစ္ေယာက္ မိမိထက္သာလၽွင္ ခံစားရသည့္ ခံစားမူ။<br />
<br />
“နင္ေရာၾကည့္ဦးမလား?”<br />
<br />
“ဝမ္းေျမာက္ဝမ္းသာပါပဲ”<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ ဓာတ္ပုံကို အျမဲတမ္း ကိုင္ေဆာင္ေတာ့မည့္အလား။ ကၽြန္ေတာ္ပုံ ဘာပုံေပါက္ေနသလည္လည္းကိုေတာ့ သိခြင့္ရွိပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္ မ်က္နာကို ဖုန္းစကရင္ ေပၚသို႔ ၾကည့္လိုက္ သည္။ သူမ ကၽြန္ေတာ္နား အနားကပ္၍ ေနာက္ထပ္ေျပာလာသည့္ စကားမ်ား ဝင္လာသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ထိုပုံကို ျမင္ေသာ္ သူမ အသံတိုးတိုးျဖင့္<br />
<br />
“ျမင္လား? ငါတို႔က မဂၤလာေဆာင္ေနတဲ့ စုံတြဲနဲ႔ မတူဘူးလား ?”<br />
<br />
<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ ပုံကိုၾကည့္မိသည္။ အနက္ေရာင္ ဝတ္ဆင္ထားေသာ အမ်ိဳးသားႏွင္ အျဖဴေရာင္ ဝတ္ဆင္ထားေသာ အမ်ိဳးသမီးတို႔ ေပ်ာ္ရြင္စြာ အခ်င္ခ်င္းမွီထားသည့္ ပုံေပါက္ေနသည္။ စိတ္ကူးလိုက္ေသာ္ အမ်ိဳးသမီး ေခါင္းေပၚမွာ ပုဝါမွာ သတို႔သမီးေခါင္းေဆာင္လိုလို ၊ ထိုအျပင္ အမ်ိဳးသားမွာလည္း တကိုယ္လုံး သတို႔သားဝတ္စုံ ဝတ္ဆင္ထားသလိုလို ၊ စိတ္ကူး ၾကည့္ျခင္းသည္ပင္ အင္မတန္ ေၾကာက္စရာ ေကာင္းလာၿပီး နာရီစင္မွာလည္း ဘုရာေက်ာင္းထဲမွာလိုလို ၊ အျမင္အရေတာ့ ဘယ္လိုပင္ၾကည့္ၾကည့္ လက္ထပ္ပြဲဟုသာ ထင္ၾကမည္ ျဖစ္သည္။<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ လက္ကို ဆန႔္၍ သူမဆီမွ လွမ္းလုရန္ ႀကိဳးစားေသာ္လည္း သူမ လွပစြာ ေရွာင္တိမ္းလိုက္သည္။<br />
<br />
“ဖုန္းေပး ”<br />
<br />
“ဟင့္အင္း ! နင့္ကို ေပးရင္ နင္ဖ်က္ပစ္မွာ ငါသိတယ္”<br />
<br />
“ေအးေပါ့ ဖ်က္မွာေပါ့!”<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ သူမ အနားသို႔ ေရာက္လာေသာ္လည္း သူမမွာ နတ္သူငယ္မေလး ေရေပၚမွာ လွပစြာ ကေနသလို ေရွာင္တိမ္းသြားသျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔အၾကား အကြာအေဝးမွာ ျခားသည္ထက္ ျခားလာသည္။<br />
<br />
“Nonomiya-kun ငါဒီမွာ!”<br />
<br />
သူမ ကေလးတစ္ေယာက္လို အျပစ္ကင္းစင္စြာ အေပၚမွ လက္လွမ္းျပလိုက္သည္။ Tsukimori Youko သည္ သူမ ရင္တြင္းမွ စိတ္ထားမွန္ကို ထုတ္ေဖာ္ျပသေသာ္အခါ လြတ္လပ္ ေပါ့ပါး လွေပသည္။ ကၽြန္ေတာ္လို ပ်င္းစရာေကာင္းသည့္ လူတစ္ေယာက္အေနျဖင့္ သူမကို ထိန္းရန္ အေတာ္ပင္ ခက္ခဲလွသည္။<br />
<br />
“ျပန္ၿပီ”<br />
<br />
ထိုညတြင္ ပင္ပန္းလွၿပီ။<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ ျပန္ရန္ လွမ္းေနခ်ိန္တြင္ “ေနဦး” ဟု သူမ လွမ္းေအာ္လိုက္၍ ကၽြန္ေတာ္ ေခါင္းကို လွည့္လိုက္ကာ သူမကို လွမ္းၾကည့္လိုက္သည္။<br />
<br />
“ဘာလို႔ တစ္ေယာက္တည္း ဒီညလာရတာလဲ?”<br />
<br />
လေရာက္ဖိတ္က်ေနၿပီး ေခါင္းေဆာင္ေပၚတြင္ လြမ္းျခဳံထားေသာ စနိုးဝွိုက္ Tsukimori မွာေတာ့ Jeanne D’Arc ကဲ့သို႔ မဟာဆန္လွေပသည္။<br />
<br />
“ဘာလို႔ လူသတ္နည္းနဲ႔ ပတ္သတ္ၿပီး တစ္ေယာက္မွ မေျပာတာလဲ? အခြင့္အေရးေတြ အမ်ားႀကီးရွိတာပဲေလ ဟုတ္ဖူးလား? ဥပမာ Konan ကို ျဖစ္ျဖစ္ေပါ့ ဘယ္သူပဲျဖစ္ျဖစ္ ဒီ ႐ူးေၾကာင္ေၾကာင္ ပုံျပင္ကို သူဆိုရင္ေတာ့ နားေထာင္နိုင္မယ္ ထင္တာပဲ?”<br />
<br />
သူမ အနည္းငယ္ ေဝဝါးသြားဟန္ျဖင့္ ေမးလိုက္သည္။ သူမ မ်က္လုံးမွာ ကၽြန္ေတာ္ကို စိုက္ၾကည့္ေနၿပီး ကၽြန္ေတာ္မွာလည္း တုတ္တုတ္မွ မလွုပ္မိေပ။ ကၽြန္ေတာ္ အေတာ္ေလးပင္ ခြက္ထိုးခြက္လန္ ရယ္မိလိုက္သည္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲ? သူမ ေမးခြန္းကို ကၽြန္ေတာ္ ေျဖရန္ လြယ္လြန္းသျဖင့္။ တျခားသူေတြထက္ ကိုယ္ကိုယ္ သတိထားမိေသာ္လည္း ထိုေမးခြန္းကို ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ မေျဖတက္ခဲ့၊ အ႐ူးျဖစ္ခဲ့သည္။<br />
<br />
သို႔ေသာ္ ယခုတြင္မူ အေျဖမွာ ရွင္းရွင္းလင္းလင္းပင္။ သူမ မိဘမ်ားကို သတ္သည္ျဖစ္ေစ ၊ မသတ္သည္ျဖစ္ေစ သူမ အျပစ္ကင္းကင္း ၊ မကင္းကင္း ၊ လူသတ္မွု ေသခ်ာေနသည္ျဖစ္ေစ ၊ ကံဆိုးမွု သက္သက္ မေတာ္တဆမွု သက္သက္ပင္ ျဖစ္ေစ ထိုေမးခြန္းမ်ားသည္ ကၽြန္ေတာ္ အတြက္ အေရးမႀကီးေတာ့ေပ။ ကၽြန္ေတာ္ မ်က္လုံးထဲတြင္ သူမ မ်က္ေတာင္ခတ္ေနသည္။<br />
<br />
“ဒါက လြယ္လြယ္ေလးပါ __ ” ညေကာင္းကင္ကို ၾကည့္၍ ေျပာလိုက္မိသည္။<br />
<br />
“__ ေလာကမွာ ငါတစ္ေယာက္ပဲ နင့္ကို သံသယဝင္ခြင့္ရွိလို႔ပဲ”<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္တို႔ တျခားတဦးတစ္ေယာက္မွ မလိုေပ။ ကၽြန္ေတာ္ Tsukimori Youko အစစ္အမွန္ကို သိလၽွင္ပင္ လုံေလာက္ေပသည္။ ေနာက္ဆုံးတြင္ေတာ့ ညခ်မ္းတြင္ ေလေျပေအးမ်ားက ကၽြန္ေတာ္ ေႏြးေထြးေသာ တီးတိုးစကားမ်ားကို သယ္ေဆာင္သြားသည္။<br />
<br />
“. . .ဟမ္ ေနာက္ဆုံးေတာ့ ငါအထီးမက်န္ပါဘူး”<br />
<br />
မ်က္ေတာင္ပင္မခတ္မိ။ သူမ မ်က္ရည္မ်ားက်ကာ ျပဳံးလၽွက္ ၊ ေပ်ာ္ရြင္လြန္း၍ ငိုမိဟန္တူသည္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း မည္သို႔ တုံ႔ျပန္ရမည္ကို မသိ၍ ပါးစပ္ပိတ္ကာ စိတ္ထဲတြင္ေတာ့ ယခင္မွ Tsukimori Youko ၏ပုံစံကို ေမ့ေဖ်ာက္လိုက္သည္။ ကိုယ္ကိုငုံလိုက္ၿပီး ေအာက္သို႔ ေလၽွာဆင္းလိုက္ကာ သူမ အဝတ္အစား ၊ သူမ စကတ္လန္သည္ မလန္သည္ကိုပင္ ဂ႐ုမစိုက္ေတာ့ပဲ စ၍ေျပးလာၿပီး ကၽြန္ေတာ္ ေနာက္သို႔ ခုန္ဝင္လာကာ သူမ လက္ေမာင္းႏွစ္ဖက္ျဖင့္ တင္းက်ပ္စြာ ဖက္ထားလိုက္သည္။ သူမ မ်က္နာကို ကၽြန္ေတာ္ ေက်ာတြင္ ျမဳပ္ထားၿပီး မသဲမကြဲ အသံျဖင့္<br />
<br />
“__ နင္တစ္ေယာက္တည္းသာ ေလာကမွာ ငါ့ကို သံသယဝင္ခြင့္ရွိတာပါဟာ”<br />
<br />
သူမ အလြန္ေပ်ာ္ရြင္ေနသံေပါက္သည္။ ကၽြန္ေတာ္မွာ မိမိ၏ ခြင့္ျပဳခ်က္မရပဲ ေပြ႕ဖက္ျခင္းကို သည္းခံနိုင္ေလာက္သည့္ လူမဟုတ္ေသာ္လည္း သူမ လက္ေမာင္းမ်ားမွာ တင္းက်ပ္လြန္း၍ ကၽြန္ေတာ္သူမကို ခါခ်၍မရ။ သူမ ကၽြန္ေတာ္ကို သံႀကိဳးခ်ည္ထားသည့္ႏွယ္ ၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဆက္ဆံေရးမွာလည္း ရယ္စရာပင္ေကာင္းသည္။ ေနာက္ဆုံးတြင္ေတာ့ စိတ္ေလ်ာ့လိုက္ၿပီး ညေကာင္းကင္ကို ၾကည့္လ်က္ သက္ျပင္းသာခ်မိသည္။ လမင္းမွာ ဆင္းသက္လာေသာ ေငြေရာင္ျခည္မ်ားမွာ ကမၻာေျမေပၚသို႔ ပိုးသားခ်ည္မၽွင္မ်ားကဲ့သို႔ က်ဆင္းလာၿပီး ကမၻာေျမမွ စုပ္ယူထားလိုက္သည္။<br />
<br />
ေႏွာင့္ေႏွးျခင္းမရွိပဲ လမင္းမွာ သတၱဝါအားလုံးကို အျဖဴေရာင္ေဆးဆိုး ထားခ်င္ဟန္တူသည္။ လေရာင္ႏွင့္ႏွိုင္းစာလၽွင္ အားနည္း ေနဟန္တူသည့္ ၾကယ္ပြင့္ေလးမ်ားမွာ မည္မၽွပင္ ေတာက္ပသည္ျဖစ္ေစ ၊ ၿမိဳ႕ထဲမွ လမ္းမ်ားမွ မီးေရာင္မ်ားမွ မည္မၽွပင္ အလင္းထုတ္လြင့္သည္ ျဖစ္ေစ ၊ ၿပီးျပည့္စုံသည့္ လမင္းကိုေတာ့ ယွဥ္နိုင္ဖြယ္ မရွိ။ ဘယ္ေတာ့မွ မွီမည္ မဟုတ္ဆိုသည္ကို သိထားေသာ္လည္း သတိမထားမိပဲ လမင္းဆီ လက္လွမ္းလိုက္သည္။<br />
<br />
ထိုညတြင္ ခ်မွတ္လိုက္သည့္ ဆုံးျဖတ္ခ်က္မွာ မွားေကာင္းမွားလိမ့္မည္။ ကၽြန္ေတာ္ အေတာ္ၾကာၾကာေနာင္တရေကာင္း ရလိမ့္မည္။ ဟင့္အင္း တကယ္ေတာ့ ေနာင္တရရန္ အခြင့္အလယ္း ပင္ မရွိ။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ Tsukimori Youko ကို ကၽြန္ေတာ္ သိလာသျဖင့္။ ေခါင္းပင္မခါပဲ မ်က္လုံးကို မွိတ္လိုက္သည္။ ထိုညတြင္ လမင္း ႏွင့္ ညခ်မ္းမွာ ႏူးညံ့ေႏြးေထြးလွသည္။<br />
ထပ္ေတြ႕မယ့္ေန႔ကို ေမၽွာ္လင့္မိပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ Natsuki Mamiya ပါ။</div>
Morris
http://www.baka-tsuki.org/project/index.php?title=Gekkou:Volume_1_%E1%80%98%E1%80%AF%E1%80%AD%E1%80%84%E1%80%B9-%E1%80%98%E1%80%AF%E1%80%AD%E1%80%84%E1%80%B9&diff=284352
Gekkou:Volume 1 ဘုိင္-ဘုိင္
2013-09-05T16:17:39Z
<p>Morris: Created page with "မည္သူမွ အေႏွာက္အယွက္မျပဳနိုင္။ ရထားလမ္းမွာ ေျမေအာက္တြင္ျဖစ္၍ ..."</p>
<hr />
<div>မည္သူမွ အေႏွာက္အယွက္မျပဳနိုင္။ ရထားလမ္းမွာ ေျမေအာက္တြင္ျဖစ္၍ ေနေရာင္မထိ၊ ကြန္ကရစ္မ်ား၏ အေရာင္ပင္ ပို၍ ရင့္ေရာ့္သလို သဘာဝမဆန္သလို ထင္မိသည္။ ေန႔ခင္း ျဖစ္ေသာ္လည္း တုန္ရီေနသည္။ ကြန္ကရစ္မ်ားမွ အပူကိုစုပ္ယူထားသျဖင့္ ျဖစ္ေကာင္း ျဖစ္နိုင္သည္။ အသက့္ေအာင့္လိုက္မိၿပီး လူသူမရွိသည့္ ကၽြန္းတစ္ကၽြန္း ေပၚ ေရာက္ရွိေနသလို ခံစားရသည္။ ထိုေၾကာင့္ သူအနားေရာက္လာသည္ကိုပင္ သတိမထားမိ။ အလင္းႏွင့္အေမွာင္တို႔ နယ္နိမိတ္စည္းမ်ဥ္းတြင္ ပိုင္းလုံး တစ္ေယာက္၏ အသြင္သဏၭန္မွာ ေဆးလိပ္ကိုခဲ ၊ အံကိုႀကိတ္၍ ေရာက္ရွိလာသည္။<br />
<br />
“ယို႔! ထူးထူးျခားျခား မင္းငါ့ကို ဖုန္းဆက္လို႔ပါလား ဘာျဖစ္လို႔?” သူ႔အသံမွာ ကြန္ကရစ္နံရံမ်ား အၾကား ဟိန္းထြက္သြားသည္။<br />
<br />
“ၾကည့္ရတာ Youko-chan နဲ႔ပတ္သတ္ၿပီး ဘာမ်ားသိထားလို႔လဲ?”<br />
<br />
သူ ေဆးလိပ္ကို ေတာက္ထုတ္လိုက္၍ ေျမႀကီးေပၚမက်မွီ မ်ဥ္းေကြးသဏၭန္ ပ်ံထြက္သြားသည္။ “ဒါနဲ႔” သူ႔ ဇက္ကိုခ်ိဳးၿပီးေနာက္<br />
<br />
“မင္းေရြးတဲ့ေနရာ က လူေတာ္ေတာ္ျပတ္တာပဲ မသိရင္ မင္းနဲ႔ငါနဲ႔ ယွဥ္ထိုးၾကမွာ ၾကေနတာပဲ?” အညိဳေရာင္ ရွူးဖိနပ္မွ ေဆးလိပ္ကို နင္းေခ်လိုက္သည္။<br />
<br />
“ကၽြန္ေတာ္လို အားနည္းတဲ့သူက ယွဥ္ခ်ဖို႔ဆိုတာကို မေရြးပါဘူး” ကၽြန္ေတာ္ေခါင္းကိုခါလိုက္ၿပီး “ဒါေပမယ့္ ကိစၥေလးေတြေတာ့ ရွင္းခ်င္လို႔”<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ သက္ေတာင့္သက္သာ မတ္တပ္ထ၍ သူ႔ကို စိုက္ၾကည့္လိုက္သည္<br />
<br />
“အဆုံးသတ္ၾကတာေပါ့” ကၽြန္ေတာ္ျပဳံးလိုက္သည္။<br />
<br />
“ငါကေျပာရမွာကြ!” သူ မ်က္လုံးတစ္ဖက္မွိတ္ျပၿပီး မ်က္နာကေတာ့ ျပဳံးျဖဲျဖဲ။<br />
<br />
“မင္းက ငါ့ကိုေခၚတာဆိုေတာ့ မင္းအရင္ေျပာ” Konan နံရံကိုမွီလိုက္ၿပီး လက္ပိုက္လိုက္သည္။<br />
<br />
“ကၽြန္ေတာ္ ေမးခြန္းတစ္ခုေမးခ်င္တယ္”<br />
<br />
“အိုး ဟုတ္ပါၿပီ ေမးပါ မရွက္ပါနဲ႔”<br />
<br />
သူေအးေအးေဆးေဆးပင္ ေခါင္းညိတ္လၽွက္။<br />
<br />
“ခင္ဗ်ားဘာလို႔ စုံေထာက္ျဖစ္လာတာလဲ?” ေမးၿပီးၿပီးခ်င္း သူေမးကိုပြတ္သပ္ေနစဥ္ မ်က္လုံးမ်ားမွာ စိတ္ဝင္စားမွု အရိပ္အေယာင္မ်ားျဖင့္ က်ဥ္းေျမာင္းသြားသည္။<br />
<br />
“ေစာ္ကားတာ မဟုတ္ေပမယ့္ ခင္ဗ်ားဟာ တရားမၽွတမွု ဆိုတာကို အဲဒီေလာက္ႀကီး စိတ္ဝင္စားတဲ့ပုံမေပၚဘူး”<br />
<br />
“ငါ့ကို အေတာ္ေလးေစာ္ကားတာပဲကြ ဝိုး တကယ္ေတာ့ ငါဒီလိုေမးခြန္းေတြ ေျဖဖို႔ ျပဳံးျပဳံးေလးနဲ႔ေစာင့္ေနတာကြ”<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ အံဩၿငိမ္သက္ေနပုံကိုၾကည့္၍ သူေျခာက္ကပ္ကပ္ရယ္လိုက္ၿပီး “စုံေထာက္ျဖစ္ဖို႔သာ ငါနဲ႔ကိုက္တာ!” ထိုေနာက္ ႐ုတ္တရက္ သူ႔မ်က္နာတည္သြားသည္။<br />
<br />
“တစ္ႏွစ္ပတ္လုံး တစ္ခ်ိန္လုံး အလုပ္ခ်ည္းပဲ လုပ္ရတဲ့အလုပ္ကို ငါေရြးခဲ့တယ္ နည္းနည္းေလး မွားတာနဲ႔ အသက္ပါပါသြားလိမ့္မယ္ ငါက အစိုးရဝန္ထမ္း လူေတြကဝိုင္းၿပီး ပုတ္ခတ္ ၾကတယ္ ငါ့လစားနည္းေပမယ္လည္း လာဘ္စားတယ္လို႔ စြပ္စြဲၾကတယ္ ဒါေပမယ့္ ဒီလိုေက်းဇူးေတာင္ အတင္မခံရတဲ့ အလုပ္ကိုလုပ္သလဲ သိလား? ဒီလိုအခ်ိန္မ်ိဳးမွသာ လူေတြနဲ႔ သူတို႔ရဲ့ဆက္ဆံေရးေတြကို အစုံေတြ႕နိုင္တာ သူတို႔ေတြေပ်ာ္ေနသလား ဝမ္းနည္းပူေဆြးေနသလားဆိုတာေပါ့”<br />
<br />
Konan အလင္းေရာင္ေအာက္မွ ျမဴမွုန္မ်ားကို ၾကည့္လၽွက္ ၊ ဘိန္းမွိန္းေနသလို။<br />
<br />
“လူေတြရဲ့ မ်က္နာဖုံးေတြ အက္ကြဲသြားတဲ့အခါ အရမ္းကို စိတ္လွုပ္ရွားဖို႔ေကာင္းတာပဲ။ လူေတြရဲ့ တကယ့္ စိတ္ထားကို ေခ်ာင္းၿပီးၾကည့္နိုင္သလိုပဲ ဒီခံစားမွု သက္သက္က အမွန္တရားကို ဘယ္တရားစီရင္ေရး ထက္မဆို လွပစြာ ေဖာ္ျပနိုင္တယ္”<br />
<br />
သူ စကားဆုံးသြားသည္ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္ မ်က္နာမွာ ရွုံ႔မဲ့ေနလိုက္သည္။<br />
<br />
“အိုး ဒီလိုေတာ့မၾကည့္ပါနဲ႔ Nonomiya-kun မင္းေသခ်ာေမးလို႔လည္း ငါအတည္ေျဖရေသးတယ္! ငါ့ကို အ႐ူးတစ္ေယာက္လို ထင္ေနမွာ ေသခ်ာတယ္ မဟုတ္ဘူးလား”<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ ေခါင္းခါ၍ ခ်က္ခ်င္းပင္ ျပန္ေျဖလိုက္သည္။<br />
<br />
“ဟင့္အင္း ဒီလို ယုတၱိမရွိ ၾကားရတာကိုက စိတ္ပိုေပါ့သြားတယ္ ခင္ဗ်ားနဲ႔ကိုက္တယ္ သိလား?”<br />
<br />
“အိုး တကယ္ကို မထင္ထားဘူးပဲ”<br />
<br />
“ကၽြန္ေတာ္လည္းထင္ပါတယ္ ေနာက္ဆုံးေတာ့ က်ဳပ္လည္း ခင္ဗ်ားလို ဘာမွမေကာင္းတဲ့ လူတစ္ေယာက္ပဲ”<br />
<br />
“ငါသိပါတယ္” ဒီတစ္ေခါက္ေတာ့ သူမ်က္နာမွာ ရွုံမဲ့၍။<br />
<br />
“မင္းကို စေတြ႕ကတည္းက”<br />
<br />
ဒုတိယအႀကိမ္ သူမ်က္နာမွ မထီမရီ ျဖစ္သြားေသာ္အခါ သတိထားမိသည္က Tsukimori ေျပာသည့္အတိုင္း ကၽြန္ေတာ္တို႔က ဆင္တူသည္။<br />
<br />
“ဒီေတာ့ တျခားဘာမ်ားေျပာခ်င္လို႔လဲ?” သူလက္ပိုက္လိုက္သည္။<br />
<br />
“ကၽြန္ေတာ္ ေျပာခ်င္တာ မရွိပါဘူး!”<br />
<br />
“အိုး? မင္းဒီလို တုံျပန္တာလား? Youko-chan နဲ႔ပတ္သတ္ၿပီး ငါဘာေျပာခဲ့သလဲ?”<br />
<br />
သူမ်က္ေမွာင္ကိုၾကဳတ္၍ သံသယျဖင့္။<br />
<br />
“ခင္ဗ်ား အထင္လြဲေနတာ က်ဳပ္အျမင္က အစကတည္းက မေျပာင္းခဲ့ဘူး”<br />
<br />
“ငါ အကုန္ေျပာခဲ့တာေတာင္?”<br />
<br />
“အင္း ခင္ဗ်ား အကုန္ေျပာခဲ့တာေတာင္”<br />
<br />
“အိုး မင္းတကယ္မလြယ္ဘူးပဲ ေနာက္ေနတာမဟုတ္လား မင္းတခ်ိဳ႕ဟာေတြ သေဘာတူတယ္မဟုတ္လား?”<br />
<br />
“ဟုတ္တယ္ တခ်ိဳ႕ဟာေတြေတာ့ လက္ခံပါတယ္။ ဒီလိုရွုေထာင္မ်ိဳးကေတြးရတာလည္း စိတ္ဝင္စားဖို႔ေကာင္းတယ္ေလ ခင္ဗ်ားေၾကာင့္ စုံေထာက္ေတြ ဘယ္လိုစဥ္းစား ၾကသလဲ ဆိုတာ သေဘာေပါက္လာတယ္ ။ ဒါေပမယ့္ ဒါပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ Tsukimori ကိုယုံတယ္ ၊ ခင္ဗ်ား ထင္ျမင္ယူဆခ်က္ေၾကာင့္ ေျပာင္းလဲသြားမွာမဟုတ္ဘူး”<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ ျပဳံးျပလိုက္စဥ္ သူကၽြန္ေတာ္ကို တစ္ခ်က္စိုက္ၾကည့္ကာ<br />
<br />
“ဒါေတြက မင္းအထင္သက္သက္ပါကြာ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေျပာရရင္ ဒါက အေျခအျမစ္မရွိတဲ့ စိတ္ကူးယဥ္မွု သက္သက္ပဲ”<br />
<br />
Konan ကၽြန္ေတာ္ကို အသက္မဲ့စြာ စိုက္ၾကည့္ေနသည္။<br />
<br />
“ခင္ဗ်ားပဲ ေျပာတယ္ေလ က်န္တဲ့ ရဲေတြက ဒါကို မေတာ္တဆမွုလို႔ပဲ ျမင္တယ္ဆို? ဒီေတာ့ ဒါက ခင္ဗ်ားတစ္ေယာက္တည္းသူ႔ကို သံသယျဖစ္ေနတာ ဟုတ္လား? ကၽြန္ေတာ္ ခင္ဗ်ားကို ရဲဌာနထဲမွာ ဘယ္ေလာက္ေတာ္လဲ ဆိုတာ မသိေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဒါက စိတ္အထင္သက္သက္နဲ႔ လုပ္ေနတာ မဟုတ္လား”<br />
<br />
သူ မတုံျပန႔္ ၊ ထိုေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ ဆက္၍ ဖိအားေပးနိုင္သည္။<br />
<br />
“အရင္တုံးက ခင္ဗ်ားေျပာဖူးတယ္ေလ ဒီၿမိဳ႕ေလးထဲမွာ ေနတိုင္း အမွုအခင္းေတြ ျဖစ္ေနတယ္ဆို ဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ Tsukimori တို႔ကိုပဲ အာ႐ုံစိုက္ရေအာင္ အေၾကာင္း ေထြေထြထူးထူး ရွိလို႔လား၊ ဒီလို ဆက္လုပ္ေနရင္ ခင္ဗ်ားအေနနဲ႔ ေငြညႇစ္ခ်င္လို႔ လုပ္တယ္လို႔ပဲ ယူဆရမွာပဲ”<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္တြင္ ထိုမၽွ ထိခိုက္ေျပာဆိုရသည့္ အေၾကာင္းရွိသည္။<br />
<br />
“ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္လုံး အခ်ိန္မျဖဳန္းသင့္ေတာ့ဘူး ခင္ဗ်ားလည္း ခင္ဗ်ားအလုပ္ျပန္လုပ္ ၊ ကၽြန္ေတာ္လည္း ကိုယ့္ေက်ာင္းသားဘဝကိုပဲ ျဖတ္သန္းေတာ့မယ္”<br />
<br />
သူတြင္ သက္ေသမရွိဟု ကၽြန္ေတာ္ ယုံၾကည္သည္။ တနည္းအားျဖင့္ သူတြင္ “လူသတ္နည္း” မရွိ။ ထိုအရာမရွိပဲ မည့္သို႔မၽွ Tsukimori ကို သံသယသားေကာင္ ျဖစ္မည္မဟုတ္။<br />
<br />
“ခင္ဗ်ားလည္း အတက္နိုင္ဆုံး ႀကိဳးစားခဲ့တာပဲ ဒါေပမယ့္ တျခားလုပ္စရာေတြရွိေသးတယ္မဟုတ္လား ေတာ္ၾကစို႔”<br />
<br />
ေနာက္တစ္ခ်က္ ကၽြန္ေတာ္ အားရွိသည့္ အခ်က္ရွိေသးသည္။ မည္သူမၽွ သူကို ထိုကိစၥကို လက္ေလ်ာ့၍ အျပစ္မတင္။ ရဲေတြကိုယ္တိုင္မွ ၎ကိစၥကို မေတာ္တဆမွု အျဖစ္သာမွတ္ယူ ထားသည္။ ထိုေၾကာင့္ Konan အေနျဖင့္ လက္လြတ္ရမည္ ျဖစ္သည္။ Konan အေနျဖင့္ ဟိုးအစပိုင္းကလို ေနာက္ဆုတ္ေပးရမည္ျဖစ္သည္။ ၎ကိုေတာ့ မွန္းဆမိသည္။<br />
<br />
“. . . မင္းက အျပတ္ေျပာလိုက္တာပဲ မင္းေျပာတာမွန္ပါတယ္။ ငါဘာမွျပန္ေျပာလို႔မရဘူး”<br />
<br />
သူ ေဆးလိပ္တစ္လိပ္ကို အိတ္ကပ္မွထုတ္ၿပီး ေလ်ာ့ရဲရဲျပဳံးလိုက္ၿပီး ပါးစပ္ထဲသို႔ေတ့လိုက္သည္။<br />
<br />
“တကယ္ေတာ့ ဌာနမွုးနဲ႔ စခန္းမွုးကလည္း ငါ့ကို နားပူေနတာ သူတို႔က ငါ့အလုပ္ကို ပုံမွန္ပဲ လုပ္ေစခ်င္တာကိုး ငါ့လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ေတြေတာင္ ဘာမွမဟုတ္သလို လက္ေလ်ာ့လိုက္ၿပီ ဟက္”<br />
<br />
အလင္းေရာင္ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ေလး အေမွာင္ထဲမွ ဝင္းကနဲလက္။ Konan အျပာေရာင္မီးေတာက္ျဖင့္ ေဆးလိပ္ကို ထြန္းညႇိလိုက္သည္။<br />
<br />
“. . . ဘာလို႔ သူတို႔တားေနတာလဲ သိလား?”<br />
<br />
ေဆးလိပ္ေငြ႕မ်ားကို မွုတ္ထုတ္လၽွက္<br />
<br />
“ငါလုပ္နိုင္လို႔ကြ!” ယုံၾကည့္မွု အျပည့္ျဖင့္ “ဘာလို႔ ငါလုပ္နိုင္တယ္လို႔ထင္လဲ သိလား?”<br />
<br />
သူနဖူးကို ေထာက္ကာ<br />
<br />
“ငါ့ရဲ့ညာဥ္ေၾကာင့္”<br />
<br />
ထိုေနာက္ သူအသံမွာ လွိုဏ္ေခါင္းတစ္ခုလုံး ဟိန္းလၽွက္။<br />
<br />
“တိုတိုေျပာရရင္ အရမ္းေတာ္ၿပီးထက္တဲ့ စုံေထာက္ Konan က ဒါကို သံသယျဖစ္စရာေကာင္းတယ္ဆိုတာပဲ! မင္းလို ေက်ာင္းသားခ်ာတိတ္က ဘာမွမေျပာလည္း သေဘာေပါက္ ေနရမယ္!”<br />
<br />
သူအသံမွာ နံရံ၊ မ်က္နာက်က္မွ ပဲ့တင္သံအျဖစ္အသြင္ေျပာင္းသြားၿပီး လူအုပ္ႀကီးထဲေရာက္သြားသလို ဖိအားေပးလိုက္သည္။<br />
<br />
“ဒီေတာ့ ဘယ္သူေတြ ဘာေျပာေျပာ သူကိုယ္တိုင္ ဘယ္ေလာက္ျငင္းျငင္း ငါေျပာရဲတယ္ သူလူသတ္မွု က်ဴလြန္တယ္ဆိုတာ ဒီေတာ့ Tsukimori Youko က သူ႔အေမကိုသတ္လိုက္တာပဲ”<br />
<br />
သူစကားစသတ္၍ အေငြ႕မ်ားကို ရွိုက္သြင္းလၽွက္ ရွိုက္ထုတ္။<br />
<br />
“အဓိပၸါယ္မရွိတာ.. .”<br />
<br />
သူ႔ဖိအားေၾကာင့္ ေတြေဝေနေသာ္လည္း ထိုစကားေတာ့ ေျပာနိုင္ခဲ့သည္။<br />
<br />
“အဓိပၸါယ္မရွိဘူး ဟုတ္တယ္ ဒါေပမယ့္ ေလာကႀကီးက ဘယ္လိုမ်ားလဲ? မွန္လား မွားလား အေရးမႀကီးဘူး အားႀကီးတဲ့သူပဲ အနိုင္ရတာပဲေလ မဟုတ္လား”<br />
<br />
ေဆးလိပ္ေငြ႕မ်ားက သူ႔ပါးစပ္ဖ်ားမွေဖာက္ထြက္လာသည္။<br />
<br />
“ငါကိုယ့္ငါနဲ႔ ငါညာဥ္ကို ယုံတယ္ ငါက အျမဲတမ္း ကိုယ့္ကိုယ္ကို မလိမ္ဘူး ဒါေၾကာင္လည္း ငါလိုခ်င္တဲ့ ရလဒ္ေတြရခဲ့တာ ဒါေၾကာင့္လည္း ဘယ္သူမွ ငါ့ကို မတားနိုင္ဘူး”<br />
<br />
သူ မထီမရီျဖင့္ “ဒီေတာ့ စိတ္မေကာင္းပါဘူး Nonomiya-kun ငါႀကိဳက္သလို ငါလုပ္မွာ”<br />
<br />
သူ ထူးျခားလွေသာ မထီတရီပုံစံက တကယ္ေျပာေနသလို။<br />
<br />
“ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ ငါ့ဘဝကို ငါကိုယ္တိုင္ ဆုံးျဖတ္တာ”<br />
<br />
သူမ်က္နာကို ထပ္ၾကည့္မိေသာအခါ ထိုအျပဳံးကိုက သူ႔၏ သဘာဝပင္။ ရိုင္းရိုင္းေျပာရရလၽွင္ Konan သည္ လူရြင္ေတာ္တစ္ေယာက္ပုံ ဖမ္းထားသည့္ ေခြး႐ူးတစ္ေကာင္လို။ ခံစားမွုကို ထုတ္ေဖာ္ျပသရန္ပင္မလြယ္။ ေလာကႀကီးတြင္ ထိုကဲ့သို႔ အခ်ိန္ကုန္သည့္ အလုပ္ကို လုပ္ရသည္ကို ႏွစ္သက္သည္ထင္သည္။ ထိုအျပဳံးသည္ဖုံးကြယ္နိုင္စြမ္း မရွိေသာ ႐ူးသြပ္မွု သေကၤတ တစ္ရပ္။<br />
<br />
“အိုေက ဒီတစ္ခါ ငါ့အလွည့္” Konan ေဆးလိပ္ကို ဖေနာင့္ျဖင့္ နင္းေခ်လိုက္၍ လက္ကိုမူ ေဘာင္းဘီအိတ္ထဲသို႔ႏွိုက္ကာ<br />
<br />
“ဘာလို႔ Youko-chan ကို မင္းဒိေလာက္ ကာကြယ္ေပးခ်င္တာလဲ?”<br />
<br />
ေအးေအးေဆးေဆးပုံစံျဖင့္ သူ႔ေျခေထာက္ကို ၾကည့္ရင္း ေျပာလိုက္သည္။ တစ္လွမ္ခ်င္းစီတိုင္း သူ႔သားေရဖိနပ္မွ ပဲ့တင္သံမ်ား ျမည္ကာ တစ္လမ္းလုံး ပ်ံလြင့္သြားသည္။<br />
<br />
“သူကို မသနားပဲနဲ႔ ဒီေလာက္ထိ ယုံဖို႔မလြယ္ဘူးဆိုတာ မင္းျငင္းခ်င္ေသးလား?”<br />
<br />
သူ တျဖည္းျဖည္းတိုးကပ္လာေသာေၾကာင့္ ရင္ထဲတြင္ တျဖည္းျဖည္းမြန္းက်ပ္လာသည္။<br />
<br />
“ကၽြန္ေတာ္ သူ႔ကို တမင္တကာ ကာကြယ္တာ မဟုတ္ပါဘူး တကယ္ပါ! အတန္းေဖာ္တစ္ေယာက္က လူသတ္သမား ဆိုတာ ႐ူးေၾကာင္ေၾကာင္နိုင္တယ္ ထင္မိတာပဲရွိတာ ဒါက ပုံမွန္ပဲေလ ခင္ဗ်ားေျပာတာေတြ က်ဳပ္ဘယ္လိုလုပ္ ယုံလို႔ရပါ့မလဲ”<br />
<br />
“အင္း ဒါကေတာ့ဟုတ္ပါတယ္” သူပုံမွန္ပင္ လက္ခံလိုက္သည္။<br />
<br />
သို႔ေသာ္ ထိုသည္က အစပ်ိဳးသာ။<br />
<br />
“ဒါနဲ႔ေနစမ္းပါဦး ငါက စုံေထာက္ျဖစ္ေနလို႔ သူ႔ကို သံသယဝင္ရင္ ႐ူးေၾကာင္ေၾကာင္ မျဖစ္ေတာ့ဘူးေလ ငါေျပာတာ ေဟ့ ရဲေတြက သူ႔ကို သံသယဝင္ေနၿပီ ဆိုရင္ ဒါဆိုတစ္ခုခုလုပ္ရမယ္ေလ မင္းငါနဲ႔ပူးေပါင္းလို႔ ဘာမွ အက်ိဳးမယုတ္ပါဘူး ငါသူ႔ကို သံသယရွိတယ္လို႔ ေျပာတာနဲ႔ မင္းဒီေလာက္ထိ တုံျပန္စရာမလိုပါဘူး။ အေတြ႕အၾကဳံရွိတဲ့ စုံေထာက္တစ္ေယာက္ရဲ့ အျမင္ပဲေလ ဟုတ္လား ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ မင္းဘာေျပာမွာလဲ?”<br />
<br />
Konan တစ္ေယာက္ အေတြ႕အၾကဳံျဖင့္ယွဥ္ေသာ စကားလုံးမ်ားစြာျဖင့္ ဖိေထာင္းလိုက္ကာ သူ႔အသားစီးမွ မိုးေျပာလိုက္သည္။<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္က စိတ္ႏွစ္ခြ ျဖစ္တက္တဲ့လူ တစ္ေယာက္ ကၽြန္ေတာ္ ကိုယ္တိုင္ကိုက ဒါကို စိတ္ထဲမွာ နည္းနည္းေတာ့ ထင့္ေနတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒါေၾကာင္းပဲ ယုတၱိမရွိတာကို လက္ခံလို႔ မရဘူးေလ”<br />
<br />
ပုံမွန္တုံျပန္မွုအေနနဲ႔ လက္ဖ်ားမ်ားမွ ေခၽြးေစးမ်ားက်လာကာ အသံမွာလည္း အက္ကြဲလာသည္။<br />
<br />
“ေအာ္ မင္းကို ဒီလိုလူလို႔ အေစာကတည္းက ငါလည္း ထင္ထားတာပဲ”<br />
<br />
သူ႔အျပဳံးက သူ႔ကိုယ္တိုင္ သေဘာက်ႏွစ္သက္ေနသည္ ဟု မွတ္ခ်က္ခ်မိသည္။<br />
<br />
“မင္းက စိတ္ႏွစ္ခြျဖစ္တဲ့ ခ်ာတိတ္ ဒါေပမယ့္ Nonomiya-kun မင္းက အ႐ူးမဟုတ္ပါဘူး ေနာက္ၿပီးေတာ့ အေျခအေနကို မသုံးသပ္တဲ့လူလည္း မဟုတ္ဘူး ဒီေတာ့ ဘာလို႔ သူ႔ကို နားလည္ေပးတာလည္းဆိုတာ ငါနားမလည္းနိုင္ဘူး မင္းပုံစံနဲ႔သာဆိုရင္ Youko-chan ရဲ့အားနည္းခ်က္ေတြကို သူမ ဟာကြက္မရွိေလ မင္းက ပိုရွာေလ ျဖစ္မွာပဲေလ။ အနည္းဆုံးေတာ့ ငါသိတဲ့ Nonomiya ဟာ မ်က္လုံးနဲ႔ မျမင္ရမခ်င္း ဘာကိုမွ ယုံတက္တဲ့လူမဟုတ္ဘူး”<br />
<br />
တဖက္လူမွ မိမိကို စိတ္ဝင္စား၍ နားလည္သည္ ဆိုသည္မွာ လက္ခံနိုင္ဖြယ္ရာ ရွိသည္။ တကယ္၍ Konan ကဲ့သို႔ သူမ်ိဳးက စိတ္ဝင္စားသည္ ဆိုပါက စိတ္ထဲတြင္ ဆိုးဝါးသည္ဟု မခံစားရ။ သို႔ေသာ္ ယခုတြင္မူ စိတ္ထဲ မအီမသာ ျဖစ္မိၿပီး သူ႔အျမင္မွာ တိက်လြန္းသည္။ ထိုခံစားမွုမွာ ခႏၵာကိုယ္တစ္ခုလုံး ေခါင္းမွေျခဖ်ားထိ ပ်ံႏွံသြားၿပီး ၾကက္သီးထမိသည္။ သတိမထားမိသည့္ အခ်ိန္အတြင္း Konan ကၽြန္ေတာ္ရွိရာ ေလၽွာက္လာသည္။<br />
<br />
“တိုတိုေျပာရရင္ မင္း Youko-chan အေပၚ ခံစားမွုတစ္ခုခုေၾကာင့္ ငါ့ကို ကူညီနိုင္မွာ မဟုတ္ဘူးလို႔ ႀကိဳတြက္ၿပီးသား ဘာျဖစ္လို႔လဲ ဆိုေတာ့ သူအျပစ္ရွိရွိမရွိရွိ မင္းက သိပ္ခ်စ္ေနတာကိုး ဒီေတာ့ ဂ႐ုဘယ္စိုက္ေတာ့မလဲ ဒီေတာ့ မင္းစိတ္ထဲမွာေတာ့ တကမၻာလုံးနဲ႔ ဆန႔္က်င္ရပါေစ သူ႔အနားမွာေတာ့ ရွိခ်င္မွာေပါ့ အိုး အခ်စ္ရဲ့ အစြမ္းက အံ့မခန္းပဲေနာ္ ဝိုး ငါ့ကို ဒီလိုမၾကည့္ပါနဲ႔ မင္းကို စေနတာ မဟုတ္ဘူး တကယ္ေတာ့ မင္းအေတြးအေခၚကို သေဘာက်တယ္ ဟင့္အင္း ႀကိဳက္တယ္လို႔ေတာင္ ေျပာလို႔ရေသး”<br />
<br />
ဘယ္ေလာက္ေတာင္ စကားမ်ားလိုက္တဲ့လူ။ ကၽြန္ေတာ္ အံအားသင့္သည္ မဟုတ္ေသာ္လည္း ေလးစားဦးညြတ္မိသည္။ Konan ၏ပစ္မွတ္မ်ားထဲတြင္ မည္သူမ်ား စကားျပန္ေျပာ နိုင္ၾကေလမည္နည္း စဥ္းစားမိသည္။<br />
<br />
“ခင္ဗ်ား အေတြးေတြကေတာ့ အေတာ္ေလး ေကာင္းတာပဲ”<br />
<br />
“အင္း အလုပ္က ကလိုတာကိုး”<br />
<br />
သူျပဳံးလိုက္ျခင္းကို စိတ္ထဲ သေဘာက်မိသည္။<br />
<br />
“ဒါေပမယ့္ Youko-chan ကို ကာကြယ္ရတဲ့ျဖစ္နိုင္ေခ် ေနာက္ထပ္ တစ္ခုကေတာ့ ”<br />
<br />
သူအျပဳံးေပ်ာက္ကြယ္သြားသည္။<br />
<br />
“ဥပမာ မင္းမွာ Tsukimori Youko ဘယ္သူမွ မသတ္ပါဖူးဆိုတဲ့ သက္ေသရွိေနတယ္ဆိုပါစို႔”<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္အသိတရားမ်ား လူသတ္နည္းသို႔ ခ်က္ခ်င္းေရာက္သြားသည္။<br />
<br />
“ဒီေတာ့….ဟုတ္လား”<br />
<br />
“ဟင့္အင္း လုံးဝ”<br />
<br />
“စိတ္မေကာင္းစရာပဲ” သူေျဖလိုက္ေသာ္လည္း စိတ္မေကာင္းျဖစ္သည့္ပုံ လုံးဝမေပၚ။<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ ခႏၵာကိုယ္တစ္ခုလုံး တင္းက်ပ္ေနခ်ိန္ သူဆက္၍ ပုံမွန္ေလသံျဖင့္ပင္<br />
<br />
“စကားမစပ္ ငါအံဩေနတာ မင္းဘယ္ဘက္အိတ္ကပ္ထဲမွာ ဘာလဲ?”<br />
<br />
ညာလက္မွာ အလိုအေလ်ာက္ အိတ္ကပ္ကို ဆုပ္မိလၽွက္သား။ Konan သတိထားမိသြားၿပီ။ သူလက္ကို အိတ္ကပ္ထဲမွ ထုတ္လိုက္ၿပီး ရင္ဘတ္ကို ခ်က္ခ်င္းလွမ္းဆြဲ လိုက္သည္။ကၽြန္ေတာ္ အျမင္မွာ ေျပာင္းျပန္ျဖစ္သြားၿပီး ထိုေနာက္တြင္ေတာ့ ေက်ာတြင္မက ခႏၵာကိုယ္တစ္ခုလုံး နာက်င္မွုပ်ံႏွံ့။ အေတာ္ေလး ျပင္းထန္သျဖင့္ က်ယ္ေလာင္စြာ ေအာ္မိသည္။ ေခါင္းတစ္ခုလုံး ခ်ာခ်ာလည္၊ ခႏၵာကိုယ္မွာ မလွုပ္နိုင္ေတာ့။ တကိုယ္လုံးနာေနေသာ္လည္း အသက္ကို မနည္းရွုေနရၿပီး ဆက္၍ မေအာ္နိုင္ေတာ့။ ေနာက္ဆုံး သုံးသပ္ရသည္က Judo တြင္အသုံးျပဳေသာ Haraigoshi ဟု အကြက္ျဖင့္ ကတၱရာၾကမ္းျပင္သို႔ ကိုင္ေပါက္လိုက္ျခင္း။<br />
<br />
“ငါက မိန္းကေလးေတြဆို ညႇာတယ္ကြ သူတို႔ဆိုရင္ ၾကမ္းၾကမ္းတမ္းတမ္း မကိုင္တြယ္ခ်င္ဘူး ဒါေပမယ့္ ေယာက္်ားေလးဆိုလို႔ကေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ မညႇာဘူး!”<br />
<br />
ပုံမွန္အတိုင္းပင္ ေျပာ၍ ကၽြန္ေတာ္အေပၚတြင္ ခြထိုင္လိုက္သည္။<br />
<br />
“. . . အား ခင္ဗ်ားေတာ့ ဒုကၡေရာက္ေတာ့မွာပဲ” ကၽြန္ေတာ္ Konan ေအာ္ဟစ္ၿပီး ေျပာဆိုလိုက္သည္။<br />
<br />
“မပူပါနဲ႔ မပူပါနဲ႔ ငါသာဘာမွမျဖစ္ရင္ အားလုံးေအးေဆး!” သူနဂိုကတည္း ဂ႐ုမစိုက္။<br />
<br />
“ကဲကဲ ဒီေတာ့ အိတ္ကပ္ထဲမွာ ဘာရွိလဲဆိုတာ ၾကည့္တာေပါ့?” ကၽြန္ေတာ္ အိတ္ကပ္ႏွစ္ခုလုံးထဲ လက္ထည့္ကာ တင္းက်ပ္စြာ ဆုပ္ကိုင္လိုက္သည္။<br />
<br />
“အိုး? မင္းဒီေလာက္ေတာင္ ျငင္းဆန္ေနရရင္ Youko-chan နဲ႔ဆိုင္တာ တခုခုမ်ားရွိလို႔လား?”<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ အေနျဖင့္ သူမ်က္လုံးမ်ားကို ရင္မဆိုင္နိုင္ေတာ့။<br />
<br />
“ဟ! ကြက္တိပဲ? ငါ့စိတ္ထဲထင္ေနတာက တကယ္ပဲကြ! ေပ်ာ္စရာႀကီး!”<br />
<br />
သူ႔မ်က္လုံးထဲတြင္ ေတာက္ပေနသည္အထိ သူရယ္သည္။ သူ႔ေအာက္တြင္ ရွိေသာ ကၽြန္ေတာ္ကို ဖမ္းခ်ဳပ္ရန္ႀကိဳးစားေနၿပီး ကၽြန္ေတာ္မွာလည္း အားကုန္႐ုန္းကန္ေနသည္။<br />
<br />
“ဝိုး ဝိုး မင္းက ဘယ္အခ်ိန္ လက္ေလ်ာ့ရမလဲ မသိတဲ့ေကာင္ပဲ”<br />
<br />
Konan ေခါင္းကိုကုတ္လိုက္ၿပီး “ဟ ဒီေတာ့ တျခားနည္းမရွိေတာ့ဘူး”<br />
<br />
ဟု တိုးတိုး ေျပာကာ<br />
<br />
“ယုံခ်င္ယုံ မယုံခ်င္ေန ငါအထက္တန္းေက်ာင္းတုံးက ေတာ္ေတာ္ဆိုးတဲ့ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ မင္းသိလား?” သူ႔အတိတ္ကို ႐ုတ္တရက္ျပန္ေျပာလိုက္သည္။<br />
<br />
“ဒီေတာ့ ငါတို႔လို ခပ္ဆိုးဆိုး ေက်ာင္းသားေတြက လက္သီးနဲ႔ယွဥ္ထိုးရင္းနဲ႔ပဲ သူငယ္ခ်င္း ျဖစ္လာၾကတာ ဒီေတာ့ ဒီလို လူျပတ္တဲ့ေနရာေရြးတယ္ ဆိုေတာ့ မင္းကမ်ားငါနဲ႔ ထိုးခ်င္သလား သိခ်င္ေနတာ ဒါေၾကာင့္ စစလာခ်င္းေမးတာ”<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ သူဘာေတြေျပာေနသည္ကိုပင္ နားမလည္ေတာ့။<br />
<br />
“ငါတို႔ဘာလို႔ ဒီလိုရထားလမ္းေအာက္ ေရြးရတာလဲ သိလား?”<br />
<br />
ထိုအခ်ိန္တြင္ေတာ့ ေျမႀကီးမွာတုန္ခါလာသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ေက်ာမွ သတိထားမိလိုက္သည္က ရထားတစင္းလာေနသလိုပင္။<br />
<br />
“အေၾကာင္းက ရထားျဖတ္တဲ့ အသံေၾကာင့္ ေအာ္သံေတြဆိုသတိမထားမိနိုင္ေတာ့ဘူးကြ”<br />
<br />
သူ ထိုအခ်က္ကို ေထာက္ျပလိုက္ခ်ိန္ မိုးၿခိမ္းသံလို အသံနက္ႀကီးမွာ က်န္အသံမ်ားကို စုပ္ယူဝါးၿမိဳသြားသည္။<br />
<br />
“. . . ခင္ဗ်ားေနာက္ေနတာ . . . မဟုတ္လား”<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ စကားမ်ားပင္ ကေယာင္ကယင္။ ရထားအေပၚမွ ျဖတ္သြားသျဖင့္ ခႏၵာကိုယ္မွာ တုန္ခါသြားသည္။ ဟင့္အင္း ကၽြန္ေတာ္ တုန္လွုပ္ေနျခင္း။ အလြန္အမင္းစိတ္ရွုပ္ေထြးေနစဥ္မွာပင္ Konan လက္ေမာင္းကို ဆန႔္ထုတ္၊ အနက္ေရာင္အရာတစ္ခု ကိုလွမ္းကိုင္လိုက္သည္။ အနက္ေရာင္ မာေက်ာလွသည့္ ထိုအရာ ျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္နဖူးကို ေထာက္ထားသည္။ ဆူညံသံမ်ား ေပ်ာက္ကြယ္သြားေသာ္အခါ သူမွ အသက္မပါသလိုျဖင့္<br />
<br />
“အခ်ိန္ကိုက္ၿပီးသာဆိုရင္ ေသနတ္သံေတာင္ ေပ်ာက္သြားနိုင္တယ္”<br />
<br />
ဘာေၾကာင့္မွန္းမသိ တံေတြးကိုမ်ိဳခ်လိုက္သည္။<br />
<br />
<br />
<br />
. . . မျဖစ္နိုင္တာ သူ႐ူးေနလၽွင္ပင္ ေမာင္းခလုတ္ကိုေတာ့ ႏွိပ္မည္မဟုတ္။ ဒါက ကၽြန္ေတာ္ကို ၿခိမ္းေျခာက္ရန္ ႐ူးေၾကာင္ေၾကာင္ ႀကံစည္မွုေပတည္း။ စိတ္ထဲမွထိုသို႔ေျပာေနမိသည္။ သို႔ေသာ္ ဆံဖ်ားမ်ားမွာ နဖူးေပၚသို႔ ပ်ံဝဲလ်က္။ ႏွလုံးမွာ အလြန္ပင္ ခုန္ေနၿပီး အသက္႐ူသံမ်ားပင္ ရိုင္းစိုင္းသြားသလို။ ဆင္ျခင္တုံတရား ႏွင့္ ဆန႔္က်င္စြာ ခႏၵာကိုယ္မွာ ေတာင့္တင္းၿပီး မ်က္ေတာင္ပင္ မခတ္နိုင္။<br />
<br />
“လြတ္လိုက္စမ္း” ဟုေအာ္၍ လက္ေခ်ာင္းမ်ားတြင္ အားကုန္ထည့္လိုက္သည္။<br />
<br />
“သတၱိခဲေလးပဲကြ ေကာင္ေလးရ”<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္လက္ေမာင္းမွာမူ အလြယ္တကူပင္ ခါခ်ခံလိုက္ရသည္။ ကံဆိုးစြာျဖင့္ သူ႔ကို ဆန႔္က်င္နိုင္သည့္ အင္အားမရွိ။ Konan ကၽြမ္းက်င္စြာပင္ လက္တစ္ဖက္ထဲျဖင့္ ၾကယ္သီးႏွစ္လုံး ျဖဳတ္ကာ အိတ္ကပ္ထဲသို႔ လက္လၽွိုသြင္းလိုက္သည္။ ထုတ္လိုက္သည့္အခါတြင္ေတာ့ လက္ထဲတြင္ စာရြက္ေခါက္ေလး။<br />
<br />
“. . . စာရြက္ေခါက္ေလးပါလား ဘာမ်ားေရးထားပါလိမ့္?”<br />
<br />
သူ ဖာသာေျပာရင္း ကၽြန္ေတာ္မွာေတာ့ စိတ္ကိုေလ်ာ့လိုက္သည္။ ထိုေနာက္ ေသနတ္ကို နဖူးမွ ဖယ္လိုက္ကာ စာရြက္ေခါက္ေလးကို ျဖန႔္လိုက္ၿပီး အေသအခ်ာပင္ ဖတ္ၾကည့္ေနသည္။ ကၽြန္ေတာ္ အေပၚ ခြထိုင္ထားေသာ္လည္း သူစာဖတ္ေနစဥ္ ကၽြန္ေတာ္မွာ လွုပ္၍မရ။ စိတ္ပ်က္စရာ ေကာင္းလွသည္။<br />
<br />
“အိုး အခ်ိန္ေတြ! ကုန္ပါေတာ့!” ဟု တိတ္ဆိတ္စြာ ဆုေတာင္းမိသည္။<br />
<br />
“ေနပါဦး ဒီစာထဲက ‘နည္း’ ဆိုတာ ဘယ္သူေရးတာတုံး?” သူစာရြက္မွ မ်က္လုံးကို ခြာ၍ ကၽြန္ေတာ္ကို ၾကည့္လိုက္သည္။<br />
<br />
“မသိဘူး” ဟု ခပ္ခ်ဥ္ခ်ဥ္ေလသံျဖင့္ ေျပာလိုက္သည္။<br />
<br />
“. . . ငါထင္တာ မလြဲဘူးပဲ” ဟု သူေက်နပ္သြားပုံျဖင့္<br />
<br />
“. . . ပုံစံၾကည့္ရတာ ဒါမင္းေရးတာ ျဖစ္မယ္ထင္တယ္ ဟမ္”<br />
ကၽြန္ေတာ္ တိတ္ဆိတ္ေနလိုက္သည္။<br />
<br />
“အစပိုင္းကတည္းက ငါထင္တာ ဒီစာက အရမ္းကို ေယာက်ာ္းေလး ဆန္တယ္ သလိုပဲ ဒီေတာ့ ငါထင္ေတာ့ထင္သား! ဒါေပမယ့္ ဒီမွာေရးထားတာနဲ႔ မင္းပုံစံနဲ႔ေတာ့ မကိုက္ဘူးကြာ ဟုတ္လား? မင္းဒီစာေရးတုံးက ဘယ္လိုေနလဲ? ႐ုပ္တည္ႀကီးနဲ႔ပဲ ေရးတာပဲလား!”<br />
<br />
မွုန္ကုပ္ကုပ္ ကၽြန္ေတာ္ကိုၾကည့္ရင္း သူ႔ဗိုက္ကို ကိုင္ကာ မ်က္ရည္မ်ားပင္က်၍ ခႏၵာကိုယ္မွာ မထိန္းနိုင္မသိမ္းနိုင္ တုန္လွုပ္ေနၿပီး ထိုေနာက္တြင္ေတာ့<br />
<br />
“ဟားဟားဟားဟားဟားဟားဟားဟာဟားဟားဟားဟားဟား!”<br />
<br />
အေသရယ္ပါေတာ့သည္။ ကၽြန္ေတာ္ ထိုသို႔ ေလွာင္ေျပာင္ခံရမည့္ အျဖစ္မွာလည္း ကၽြန္ေတာ္အတြက္ မထူးဆန္းေပ။<br />
<br />
“. . .အား ေနပါဦး အား ရယ္ရလို႔ ေသေတာ့မွာပဲ ! အား ငါဒီလို မရယ္ရတာေတာင္ ၾကာၿပီ ဒါကို ျပန္စဥ္းစားမိရင္း ရယ္ကို ရယ္ခ်င္မိေနတာ”<br />
<br />
ရယ္သံမ်ားမွၾကားမွ သူေျပာလိုက္ေသးသည္။<br />
<br />
“အား မင္းကေတာ္ေတာ္ထူးျခားတာပဲ။ ဒါလုံးဝ အသစ္ပဲ။ Nonomiya-kun လို မွုန္ေတေတ ေကာင္က ဘာမွမသိနားမလည္တဲ့ ေကာင္မေလးေတာင္ ေႂကြေလာက္တဲ့ ရည္းစားစာမ်ိဳး ေရးတယ္ဆိုတာ ငါလုံးဝ မထင္ထားဘူး . .”<br />
<br />
ထပ္၍ သူထိန္းမထားနိုင္ပဲ အက်ယ္ႀကီး ေအာ္ရယ္ေလသည္။ စာရြက္ေပၚမွာ ေခါင္းစဥ္သည္ကား<br />
<br />
—“ဖြန္ေၾကာင္နည္း”<br />
<br />
ဖြန္ေၾကာင္နည္း တြင္ မိန္းကေလးမ်ား၏ ႏွလုံးသားကို အရခ်ဴနိုင္မည့္ ဖြန္ေၾကာင္ပုံ ေၾကာင္နည္း အဌာရသ ၁၈ ရပ္လုံးပါဝင္သည္။ စကားလုံးမ်ားမွ အလြန္ပင္ ခ်ိဳသာ ႏူးညံလွသျဖင့္ ပ်ားသကာဆမ္းထားသည့္ သၾကားရည္ႏွယ္။ ၎မွာ အလြန္ပင္ထူးျခားဆန္းၾကယ္လွသည့္ အရာပင္ျဖစ္ၿပီး စကားလုံးတစ္လုံးခ်င္ဆီကပင္ ကၽြန္ေတာ္ကဲ့သို႔ စကားလွလွမ်ားဒဏ္ကို မခံနိုင္သည့္ ေယာက်ာ္ေလးမ်ားပင္ ပ်ိဳ႕အန္၍ အံဩမိမည္ ျဖစ္သည္။ မိန္းကေလးမ်ား ဆိုပါက ဆိုဖြယ္ရန္မရွိ။ ထိုမွ အႏၲရာယ္မ်ားသည့္ စာသားမ်ားကို ကိုယ္ဖာသာကိုယ္ေရးပါက တညလုံးအခ်ိန္ကုန္သည့္တိုင္ေအာင္ စိတ္တိုင္းက်မည္မဟုတ္။ အကယ္၍ ေရး၍ရသည္ ဆိုသည့္တိုင္ေအာင္ တသက္လုံး အမွားအယြင္း ေနာင္တတရားမ်ားျဖင့္ အဆုံးသတ္နိုင္သည္။ ထိုေၾကာင့္ တိုက္ပြဲဝင္စစ္သည္ေတာ္မ်ားအတြက္ ရည္ရြယ္ၿပီး ထိုစာကိုဖတ္၍ မိနစ္အနည္းငယ္တြင္ပင္ အလိုရွိရာ ရည္းစားစာ ေရးနိုင္မည္ျဖစ္သည္။<br />
<br />
ေနာက္ဆုံးတြင္ေတာ့ ေက်နပ္သည့္ အျပဳံးျဖင့္ Konan ကၽြန္ေတာ္ကို အားနာသြားဟန္ျဖင့္ “ဒီေတာ့? မင္းငါ့ကို ဒါေၾကာင့္ ရပ္ေစခ်င္တာလား?”<br />
<br />
“ဒါဆိုရင္ ေက်းဇူးပါပဲ”<br />
<br />
သူကၽြန္ေတာ္ေခါင္းကို လက္ျဖင့္ လွမ္းကိုင္ကာ မွီလိုက္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ အျမင္မွာ တျဖည္းျဖည္းေမွာင္လာသည္။<br />
<br />
“ဒီလို တဝက္တပ်က္နဲ႔ လက္ေလ်ာ့ရိုးလားကြ!” ဟု၍ ခပ္ျပတ္ျပတ္ပင္ ေၾကညာလိုက္သည္။<br />
<br />
“ဒါေပမယ့္ ဒါက” ဟုစကာ ယုံၾကည့္မွုအျပည့္ျဖင့္ ျပဳံးလိုက္သည္။<br />
<br />
“ဒါက ခင္ဗ်ားရဲ့ စုံေထာက္အျမင္ပဲေလ မဟုတ္ဘူးလား?”<br />
<br />
“. . . ဘာကိုေျပာခ်င္တာလဲ?”<br />
<br />
သူသိခ်င္လာသည္။ ထိုေၾကာင့္ သူအေမးကို ေျဖရင္း သြားကိုျဖဲလ်က္။<br />
<br />
“အခု ခင္ဗ်ား အေတာ္ေလးကို ေက်နပ္သြားတယ္ေလ!”<br />
<br />
ေျပာခ်င္တာ သူေျပာလိမ့္မည္။ သို႔ေသာ္ သူ၏ ပန္းၿခံကို ပထမဆုံး အႀကိမ္ ေရာက္ဖူးသည့္ ကေလးငယ္တစ္ေယာက္လို႔ မ်က္လုံးမ်ားမွာ ေတာက္ပေနသည္။ ကၽြန္ေတာ္ အျမင္မွာေတာ့ Konan သည္ ေက်နပ္မွုမ်ားျဖင့္ ျပည့္စုံေနသည္။<br />
<br />
“ခင္ဗ်ာ ေပ်ာ္လို႔မဝေသးဘူးလား?”<br />
<br />
Konan သူ႔ေမးကို သူပြတ္လၽွက္ ေခါင္းတညိတ္ညိတ္။ သူ႔ကို တရားမၽွတမွုကို လိုလားျခင္း မရွိဟု ေျပာစဥ္က ျငင္းပယ္ျခင္း မရွိ။ သူလိုခ်င္သည္က လူေတြ၏ ဆက္ႏြယ္ပတ္သတ္မွုပင္။ ထိုေၾကာင့္ Konan အေနျဖင့္ Tsukimori သတ္သည္ ျဖစ္ေစ ၊ မသတ္သည္ ျဖစ္ေစ ဂ႐ုစိုက္လွသည္ မဟုတ္။ သို႔ေသာ္ အမွန္တရားကို ရွာေဖြျခင္းသည္က သူဝါသနာ သက္သက္ ပင္ျဖစ္ေသာ္လည္း ရည္ရြယ္ခ်က္ေတာ့ မဟုတ္။ ထိုေၾကာင့္ သူ႔ရည္ရြယ္ခ်က္ကို ေတြးမိသည္။ ေနာက္ဆုံးတြင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္ ဆင္တူသည္ ဟုယူဆေသာ္ေၾကာင့္ ထိုအဆုံးသတ္ျဖင့္သာ ၾကဳံေတြ႕မည္ဟု ထင္ျမင္မိသည္။<br />
<br />
“. . . အိုး မင္းအသာရသြားၿပီ!”<br />
<br />
Konan ေသနတ္ကို ကၽြမ္းက်င္စြာလွည့္လိုက္ၿပီး အက်ီအတြင္းရွိ ေသနတ္အိတ္ထဲသို႔ ထည့္လိုက္သည္။<br />
<br />
“ရယ္လိုက္တဲ့ အခ်ိန္ကစၿပီး ငါရွုံးသြားတာပဲ။ အခုလို အႀကီးအက်ယ္ရယ္လိုက္ေတာ့ ငါအားမရဘူးလို႔ ေျပာလို႔ မရဘူးေလ”<br />
<br />
သူမတ္တပ္ရပ္ၿပီး လက္ကမ္းေပးသျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္ လက္လွမ္းလိုက္သည္။<br />
<br />
“အင္း ဒီအမွုကို ေလၽွာ္လိုက္ပါမယ္” ထိုေနာက္ မတ္တပ္ထနိုင္ေအာင္ ထူေပးသည္။<br />
<br />
“. . .ေက်းဇူး”<br />
<br />
ေက်းဇူးတင္စကားမွာ အလိုလို ေျပာထြက္မိသည္။ ၾကည့္ရသည္မွာ ကၽြန္ေတာ္ စိတ္သက္သာသြားပုံ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္ ဆင္တူသည္ ဟု ယူဆျခင္းျဖင့္ သူ႔လုပ္ရပ္ကို နားလည္၍ မရ ဟု ေျပာ၍မရေပ။ သို႔ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္ အေနျဖင့္ သူ႔ကဲ့သို႔ စကားေျပာေကာင္းသည့္သူကို စကားျဖင့္ အနိုင္ရရန္ အလားအလာမရွိ။ ထိုေၾကာင့္ သူ၏ ဖိအားျဖင့္ တမင္တကာပင္ အတြန္းလွဲခံလိုက္သည္။ ထို႔သို႔ ထူးျခားသည့္အေျခအေနမ်ားအတြက္ကၽြန္ေတာ္ ဖြန္ေၾကာင္နည္း စာရြက္ကို ဝွက္ဖဲ အေနျဖင့္ ျပင္ဆင္ခဲ့သည္။<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ ေရးသည့္အေၾကာင္းမွာ လုံးဝထင္မထားနိုင္ေသာေၾကာင့္ျဖစ္သည္။ Konan ကို တစ္ခုခု အံဩရန္ဆိုလၽွင္ သူလုံးဝ မထင္ထားေသာ အရာျဖစ္ရမည္။ ထိုေနာက္ ေနာက္ဆုံးတြင္ သူ႔ကို လုံးဝထင္မထားေသာ အရာျဖင့္ပင္ ရြက္လြင့္ေစလိုက္သည္။ တမင္တကာပင္ သူ႔ကို ထိထိေရာက္ေရာက္ မခုခံခဲ့။ ဝွက္ဖဲကို ေနာက္ဆုံးအထိ ကိုင္ထားခ်င္မိသည္။ ထိုအခ်က္ကို လုံးဝ လၽွိုဝွက္ထားလိုသည္။ ထိုသို႔စြန႔္စြန႔္စားစားမလုပ္ပါကလည္း ေအာင္ျမင္ဖြယ္ရာ မရွိ။<br />
<br />
“အိုး အခ်ိန္ေတာ့က်ၿပီ ” ဟု Konan သူ႔အဝတ္အစားမ်ားကို လက္ျဖင့္ခါလၽွက္ လွမ္းေျပာလိုက္သည္။<br />
<br />
“မင္းသိထားရမွာကေတာ့ ဒီကိစၥက သတင္းထဲမွာေတာင္ မပါလွတဲ့ သိပ္ၿပီးအေရးမပါတဲ့ကိစၥ ၊ ရဲလို အဖြဲ႕အစည္းေတြကေတာင္ ဒီလို ကိစၥမ်ိဳးေတြအတြက္ အခ်ိန္ကုန္ ေငြကုန္၊ လူပင္ပန္းခံၿပီး လုပ္ရမွာကို ေရွာင္ရွားတယ္ကြ။ မင္းသိပါတယ္ ဒါကို ေျဖရွင္းလို႔လည္း ဘယ္ေလာက္မွ ထူးလာတာမွမဟုတ္တာ”<br />
<br />
“အင္း စီးပြားေရးလုပ္သလိုပဲေနာ္”<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္လည္း သူ႔အတိုင္းပင္ ယူနီေဖာင္းကအက်ီကို လက္ႏွစ္ဖက္ျဖင့္ ဖုန္ခါလိုက္သည္။<br />
<br />
“ဟုတ္ပ ဒီလိုမ်ိဳးေတြးမိလိုက္တာနဲ႔ ကိုယ္ကိုယ္ကို ႐ုံးအလုပ္လုပ္ လုပ္ေနရသလိုပဲ”<br />
<br />
သူ ေထာက္ခံသျဖင့္ ေခါင္းညိတ္လိုက္သည္။<br />
<br />
“အင္း ေျပာခ်င္တာက ငါလည္း ကိစၥေသးေသးေလးနဲ႔ အျမဲတမ္း အခ်ိန္ကုန္ မခံနိုင္ဘူး။ အားလုံးက ဒါႀကီးကို လက္ခံရင္လည္း ငါ ေျပာခ်င္တာ ငါလုပ္တယ္နိုင္ကြ ဟုတ္တယ္မဟုတ္လား ဒါေၾကာင့္ အမွုအႀကီးႀကီးေတြကို ငါ့ကို လိုက္ေစခ်င္တာ!”<br />
<br />
ထိုေနာက္ စာရြက္ကို ေခါက္လိုက္ၿပီး မသိမသာျဖင့္ သူ႔အကၤ်ီထဲသို႔ ထည့္လိုက္သည္။<br />
<br />
“ေဟ့ ခင္ဗ်ားအကၤ်ီထဲ မထည့္လိုက္နဲ႔ေလ!” အေလာတႀကီးတားလိုက္သည္။<br />
<br />
“ဟမ္? ဘာလဲ? ဒါငါ့ဟာေလ မဟုတ္ဘူးလား?”<br />
<br />
“ဘယ္ကလာ ကၽြန္ေတာ္ဟာဗ် ျပန္ေပး”<br />
<br />
“လုံးဝပဲ”<br />
<br />
“ခင္ဗ်ားယူရေအာင္ ဘာမွလည္းဟုတ္တာမဟုတ္ဘူး ဟုတ္လား?”<br />
<br />
“ဒါက ငါ့အခ်ိန္ကုန္ခံရွာေတြ႕ခဲ့တဲ့ အဖိုးထိုက္ရတနာပဲေလ။ မင္းနဲ႔ပတ္သတ္ၿပီး အမွတ္တရေပါ့။ ဒီစာရြက္ကို အခ်ိန္ရတိုင္း ဖတ္ၾကည့္ရင္း မင္းနဲ႔ ငါတို႔ အတူေပ်ာ္ခဲ့တဲ့ ရက္ေတြ ျပန္ေတြးလို႔ရတာေပါ့”<br />
<br />
“ဒါလိမ္တာ က်ဳပ္ကို ေသာက္ခြက္ေျပာင္မလို႔ပဲ ျဖစ္ရမယ္!”<br />
<br />
“အိုး လူမိသြားၿပီ”<br />
<br />
သူအျမဲတမ္း ေျခာက္လွန႔္၍ မရသျဖင့္ သက္ျပင္းမခ်ပဲ မေနနိုင္။<br />
<br />
“ထားလိုက္စမ္းပါကြာ! ဒါလည္း ေကာင္းတာပဲ မဟုတ္လား? စာရြက္တစ္ရြက္နဲ႔ပဲ ငါေနာက္ဆုတ္သြားတယ္ဆိုတာ! ဒီေလာက္ေကာင္းတယ္ ဘယ္ရွိဦးမလဲ!”<br />
<br />
“စာရြက္ေၾကာင့္မဟုတ္ဘူးဗ်။ စိတ္ထဲျပန္ေတြးၿပီး လန႔္မိလို႔”<br />
<br />
“ေယာက်ာ္ေလးပီပီ ဒါမ်ိဳးေလးေတြလည္း ရွိဦးမွေပါ့ကြာ”<br />
<br />
Konan ခပ္ေပ်ာ့ေပ်ာ့ျပဳံးလိုက္ၿပီး ေဆးလိပ္မီးညႇိလိုက္သည္။<br />
<br />
” . . . ငါ တခါေတြးဖူးတယ္ ငါမ်ား လူေတြကို အေႏွာင့္အယွက္ ျဖစ္ေနမလား ဆိုၿပီးေပါ့ ဒါေပမယ့္ ဒါေၾကာင့္ပဲ ကိုယ့္ရဲ့တန္ဖိုးေတြ ဝါသနာေတြကိုမေျပာင္းပစ္သင့္ဘူးေလ မဟုတ္ဘူးလား?”<br />
<br />
ထိုတစ္ေခါက္တြင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ Konan ႏွင့္ သေဘာတူညီမိသည္။<br />
<br />
“လူေတြက ဘဝမွာ တစုံတခုကို ေရြးရမယ္ ဆိုၿပီးေျပာတာ ငါအထင္ ဒါလိမ္တာပဲ အနည္းဆုံး ငါ ေနာက္တစ္ခုကို ေရြးလို႔မရေတာ့ဘူးေပါ့။ တခုခုကိုေရြးခ်ယ္လိုက္တယ္ ဆိုတာက မင္းလုပ္သမၽွ အားလုံးကို ပစ္ၿပီး ကိုယ္ကိုယ္ကိုေျပာင္းလဲဖို႔ ႀကိဳးစားရေတာ့မယ္။ မဟုတ္ဘူးလား? ငါလက္ရွိငါကိုပဲ သေဘာက်တယ္ ဒါေၾကာင့္ ငါ လက္ရွိအတိုင္းပဲ ေနမွာပဲ ”<br />
<br />
ထိုေနာက္ သူႏွင့္လိုက္ဖက္လွေသာ မထီတရီအျပဳံးျဖင့္<br />
<br />
“ကၽြန္ေတာ္ အသိတစ္ေယာက္လည္း ဒီလိုေျပာဖူးတယ္ ေလာကႀကီးက ေသာက္တလြဲျဖစ္ေနေတာ့ ဒီေသာက္တလြဲစည္းကမ္းေတြကို မလိုက္နာသင့္ဘူးဆိုတာ”<br />
<br />
“အိုးဟိုး ငါတို႔ သေဘာထားခ်င္းတူလိုက္တာ”<br />
<br />
“အင္း ဟုတ္ပ အဲဒီအစ္မကို ကၽြန္ေတာ္ ေသခ်ာမသိေပမယ့္ ခင္ဗ်ားဆိုရင္ေတာ့ သေဘာက်လိမ့္မယ္”<br />
<br />
“မိန္းကေလးလား”<br />
<br />
“အင္း”<br />
<br />
“ဝိုးဟိုး ငါကို႔ တေန႔ေတာ့ ေသခ်ာေပါက္ မိတ္ဆက္ေပးဦး”<br />
<br />
“အခ်ိန္ရခဲ့ရင္ေပါ့”<br />
<br />
“စကားမစပ္”<br />
<br />
“ဟုတ္?”<br />
<br />
“__ ဘာလဲကြ? ဘာငါ့ကို ဖုံးကြယ္ထားတာလဲ?”<br />
<br />
သူ႔ကို မေျဖနိုင္။ Konan ကိုယ္တိုင္ ဒီကိစၥကို လက္ေလ်ာ့လိုက္ၿပီပဲ။ သူ ကတိကို ခ်ိဳးေဖာက္မည္ေတာ့မဟုတ္ ေသာ္လည္း ကၽြန္ေတာ္ ထိုလူသတ္နည္းႏွင့္ ပတ္သတ္၍ မည္သူကိုမွ အသိမေပးခ်င္။ သို႔ေသာ္ Konan ကၽြန္ေတာ္ ဆံပင္ကို လွမ္းဖြလိုက္သည္။<br />
<br />
“ေဆာရီး ထားလိုက္ေတာ့ ခုနက ဘာရယ္မဟုတ္ဘူး ေမးလိုက္တာပါ”<br />
<br />
သူေဆးလိပ္ေငြ႕မ်ားမွာ ကတၱရာလမ္းမေပၚသို႔ ထိုးဆင္းသြားသည္။ ရထားလမ္းမွ အသံတျဖည္းျဖည္းျမည္လာၿပီး လွိုဏ္ေခါင္းတစ္ခုလုံး တုန္လွုန္လၽွက္ က်န္ေသာ အသံမ်ားကို ႐ုတ္သိမ္းလိုက္သည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ တျခားအသံမ်ား မၾကား၊ Konan မွာေတာ့ ေဆးလိပ္ကို မွိန္းေသာက္ေနၿပီး ကၽြန္ေတာ္ အၾကည့္မွာလည္း အေဝးတေနရာဆီသို႔။ ေနာက္ဆုံးတြင္ သိမ့္သိမ့္တုန္လွုပ္သည့္ အသံကို ေပး၍ ရထားမွာ ျဖတ္သန္းသြားသည္။<br />
<br />
“ကံေကာင္းပါေစ Nonomiya-kun မင္းနဲ႔ အခ်ိန္တိုေလးသာ သိရေပမယ့္ တကယ္ေပ်ာ္ဖို႔ေကာင္းတယ္!”<br />
<br />
ထိုသည္က ပထမဆုံးၾကားရသည့္ စကား။<br />
<br />
“ကၽြန္ေတာ္လည္း. … .ဒီေန႔ေတြမွာ အေတာ္ေလးေပ်ာ္ရပါတယ္”<br />
<br />
“တကယ္?! အိုးခ်ာတိတ္. . . ” ဟုေျပာ၍ ထြက္ေပါက္ဆီသို႔ ေအးေအးေဆးေဆး ေလၽွာက္သြားသည္။ သူ႔ေနာက္ေက်ာကို တိတ္ဆိတ္စြာၾကည့္ေနစဥ္ လက္လွမ္းျပေလသည္။<br />
<br />
“. . .အား တခုေတာ့ ေျပာပါရေစ ” အေပါက္ဝအနီးတြင္ ေျခလွမ္းမ်ားကို ႐ုတ္တရက္ ရပ္လိုက္သည္။<br />
<br />
“ေက်နပ္တယ္ ဟုတ္လား ေသာက္တလြဲ ငါမေက်နပ္ဘူး! ဒီထက္ပိုၿပီး မင္းနဲ႔ Youko-chan နဲ႔ကို ကစားခ်င္ေသးတာ!”<br />
<br />
သူပုံစံမွာ ေႏြရာသီေက်ာင္းပိတ္ရက္ မၿပီးဆုံးခ်င္ေသးသည့္ ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္လို။ ထိုေၾကာင္ ကၽြန္ေတာ္ ပင္ ရယ္မိသည္။<br />
<br />
“အိုး ခ်ာတိတ္. . .!”<br />
<br />
“ဂြတ္ဘိုင္”<br />
<br />
“ဟုတ္!”<br />
<br />
တသက္လုံး ခြဲခြာရမည္ မဟုတ္ေသာ္လည္း အခ်ိန္အေတာ္ၾကာေတာ့ ေတြ႕ရမည္ေတာ့ မဟုတ္။ တၿမိဳ႕ထဲတြင္ေနေသာ္လည္း သူႏွင့္ေတြ႕ဖို႔ အခြင့္အလမ္း မ်ားလွသည္ မဟုတ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ သည္ ကံအေၾကာင္းပါ၍သာ ခဏေတြ႕ဆုံျခင္းျဖစ္သည္။ ထိုသည္က အသက္အရြယ္၊ အေနအထား ကြာျခားလွသည့္ Konan ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔၏ ဆက္ဆံေရး။<br />
<br />
“အား! ငါေမ့ေတာ့မလို႔__”<br />
<br />
သူ ႐ုတ္တရက္ လွည့္လိုက္ကာ ရွုတည္တည္ျဖင့္ၾကည့္လိုက္သည္။<br />
<br />
“တကယ္ေတာ့ ငါက ေယာက်ာ္ေလးေရာ မိန္းကေလးေရာ သဘာက်တယ္ကြ”<br />
<br />
“. . . . . . အမ္?”<br />
<br />
သူလက္လွမ္းျပကာ “ဘိုင့္!” ဟုႏွုတ္ဆက္ၿပီး အလင္းေရာင္ထဲတြင္ တိုးဝင္ေပ်ာက္ကြယ္သြားသည္။<br />
<br />
“. . .ႏွစ္ဖက္ခၽြန္? ေသာက္ခြက္လာေျပာင္မေနနဲ႔ဗ်ာ!”<br />
<br />
ေသခ်ာသည္က သူတမင္တကာ မ်က္ခြက္ေျပာင္ေနျခင္းပင္ ျဖစ္ရမည္။<br />
<br />
“တကယ္ ေသာက္တလြဲ” ကၽြန္ေတာ္ ေခါင္းကို ခါမိသည္။<br />
<br />
မိမိကိုယ္ကိုယ္ ဒါ ေနာက္ေနတာ ျဖစ္ရမည့္ဟု ယုံၾကည္ခ်င္ေသာ္လည္း အကယ္၍ တကယ္ျဖစ္ပါက မည္သို႔လုပ္ရမည္ မသိ။ Konan တစ္ေယာက္ေတာ့ တလြဲတေခ်ာ္နိုင္စြာ အဆုံးသတ္သြားသည္။ ဘဝတသက္တာတြင္ ထိုကဲ့သို႔ လူမ်ိဳးကို မေတြ႕ဖူး။ ကမၻာေပၚတြင္ ထိုလူမ်ိဳး ခပ္မ်ားမ်ား ရွိမည္ မဟုတ္။ ထိုေၾကာင့္ ထိုလူမ်ိဳးႏွင့္ ေနာက္ထပ္ေတြ႕မည္မဟုတ္ ဟု ယူဆမိသည္။ ထိုေၾကာင့္ ႏွုတ္ဆက္ရသည္ကို အနည္းငယ္ပင္ စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိသည္။ လက္လွမ္းျပၿပီးေနာက္ ေနာက္ျပန္လွည့္ကာ ဆန႔္က်င္ဘက္အရပ္တြင္ရွိသည့္ ထြက္ေပါက္သို႔ ေလၽွာက္လာခဲ့သည္။ အျပင္ထြက္လိုက္သည္ႏွင့္ တၿပိဳင္နက္ ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ထဲတြင္ သူမ မွတပါး အျခားမေတြးမိ။</div>
Morris
http://www.baka-tsuki.org/project/index.php?title=Gekkou:Volume_1_%E1%80%87%E1%80%B1%E1%80%9D%E1%80%87%E1%80%9D%E1%80%AB&diff=284351
Gekkou:Volume 1 ဇေဝဇဝါ
2013-09-05T16:16:00Z
<p>Morris: Created page with "အံဩမိသည္။ ေက်ာင္းသားအမ်ားစု ၾကည့္ၾကသျဖင့္ သနားသည္မဟုတ္ ၊ အားလ..."</p>
<hr />
<div>အံဩမိသည္။ ေက်ာင္းသားအမ်ားစု ၾကည့္ၾကသျဖင့္ သနားသည္မဟုတ္ ၊ အားလုံးက ဝိုင္း၍ အားေပးၾက၍ မနာလိုပင္ ျဖစ္မိသည္။ Tsukimori Youko ေက်ာင္း ျပန္တက္ သည့္အခါ သူမ အနားတြင္ ဝိုင္းဝိုင္းလည္လၽွက္။ သူမ ကေတာ့ ထုံးစံအတိုင္း ဘာမွမျဖစ္သည့္ဟန္။<br />
<br />
“အဆင္ေျပလား Youko-san? မပင္ပန္းဘူးလား? ငါကူညီနိုင္တာ ရွိရင္ေျပာေနာ္ အားမနာနဲ႔ ဟုတ္ၿပီလား?”<br />
<br />
“ေက်းဇူး Chizuru နင့္မ်က္နာေလး ေတြ႕လိုက္ရေရာ အေတာ္ေလး သက္သာသြားတယ္ ငါ ဒီထက္ေစာၿပီးေတာ့ေတာင္ ေက်ာင္းလာသင့္တာ”<br />
<br />
စိတ္ပူစြာ Usami ၾကည့္ေနစဥ္ ေတာက္ပေသာ အျပဳံးကို သူမပန္ဆင္လၽွက္ Usami ပါးကို ဖြဖြေလး ထိလိုက္သည္။ ထိုေနာက္ Tsukimori ပတ္ဝန္းက်င္မွ ပုဂၢိဳလ္မ်ားကိုၾကည့္၍<br />
<br />
“အားလုံးကို အရမ္းေက်းဇူးတင္ပါတယ္ရွင္ အားလုံးက စိတ္ပူေပးတာ ကၽြန္မ ဘယ္လို ဝမ္းသာမိမွန္းမသိဘူး ရွင္တို႔လို အတန္းေဖာ္ေတြရတဲ့အတြက္ ကိုယ္ကိုယ္ကို ကံေကာင္းတယ္လို႔ ခံစားမိပါတယ္ရွင္”<br />
<br />
သူမရင္ေပၚ လက္တင္လိုက္ၿပီး အျပဳံးမပ်က္ မ်က္လုံးမွိတ္လၽွက္ ေျပာလိုက္သည္။ အားလုံးက သူမ ဆြဲေဆာင္မွုေအာက္မွာ အတုံးအ႐ုန္း ၊ ေခါင္းတညိတ္ညိတ္ျဖင့္ ဝမ္းသာအယ္လဲ။ ေမၽွာ္လင့္ျခင္းႀကီးစြာေသာ မ်က္နာမ်ားျဖင့္ Komogawa ႏွင့္ တစ္သိုက္တို႔ကို ျမင္၍ ကၽြန္ေတာ္ ေလွာင္ရယ္မိလိုက္ခ်င္ေသးသည္။ အစပိုင္းရည္ရြယ္သည္က ကၽြန္ေတာ့္ အတန္းေဖာ္မ်ားသည္ ဝမ္းနည္းေနေသာ Tsukimori ကိုႏွစ္သိမ္ရန္ ျဖစ္ေသာ္လည္း တကယ္တမ္းတြင္ ေျပာင္းျပန္ ျဖစ္ေနသည္။ တေယာက္ေယာက္သာ ဓာတ္ပုံရိုက္ထားပါက Tsukimori မွ အတန္းသားမ်ားကို ႏွိမ္သိမ့္ေနသည္ ဟုပင္ ထင္မိဦးမည္။<br />
<br />
တနည္းအားျဖင့္ Tsukimori Youko သည္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ သနားရန္ပင္မလို။ ဒီလို လူအမ်ားၾကားတြင္ သူ႔၏ တန္ဖိုးမွာ ေပၚလြင္ေပသည္။ ယူနီေဖာင္းအတူတူ ႏွင့္ အသက္အတူတူ ျဖစ္ေသာ္လည္း အမ်ားအလယ္တြင္ သူမသည္ အေမွာင္ညတြင္ ဝင္းပေနေသာ လမင္းႏွယ္ မဟာဆန္မွုႏွင့္ ျပည့္ဝေနသည္။ RPG game ေတြမွာလိုပင္ သူမကို ေစာင့္ေရွာက္ ေနၾကသူမ်ားက ခံတပ္သဖြယ္ ဝိုင္းဝန္းေစာင့္ေရွာက္ ေပးေနေသာ သူမ အဖို႔ ကၽြန္ေတာ္သည္ အနီးအနားမွ NPC ရြာသားသာသာ ပင္။ သူမႏွင့္ မ်က္လုံးခ်င္းဆုံမိတိုင္း ကၽြန္ေတာ္အေနျဖင့္ သူမ၏ လူအမ်ားထံမွ ကယ္တင္ရန္ ေတာင္းဆိုသည့္ အၾကည့္ ဟု အဓိပၸါယ္ဖြင့္မိသည္။ သို႔ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္ အထင္မွားသြားပါက ကၽြန္ေတာ္သာ အ႐ူးျဖစ္မည္ ျဖစ္ၿပီး ထို႔အျပင္ ကၽြန္ေတာ္လို လူမ်ိဳးမွ သူရဲေကာင္းတစ္ေယာက္လို ပင္ပန္းေခၽြးထြက္မည့္ အလုပ္မ်ိဳးကို ေစတနာအရ လုပ္ေပးလိုသည္မဟုတ္။<br />
<br />
ထို႔အေၾကာင့္ အပိုေတြလုပ္ေနသည့္ စာသန္ခန္းထဲကို မ်က္ကြယ္ျပဳ၍ ရြာသားတစ္ေယာက္ ပီသစြာ ျပတင္းေပါက္မွာ ျပဴထြက္ေနေသာ တိမ္တိုက္မ်ားကိုသာ တိတ္ဆိတ္စြာ ၾကည့္၍ ပထမ အခ်ိန္မစမွီအထိ အခ်ိန္ျဖဳန္းေနလိုက္သည္။ မုန႔္စားဆင္း သည္အထိ အေျခအေနမွာ မေျပာင္းလဲ။ ကၽြန္ေတာ္ သူမကို စကားမေျပာျဖစ္တာ အေတာ္ၾကာၿပီျဖစ္ကို သတိထားမိသည္။ ထိုေၾကာင့္ ဆူညံမွုမ်ား၏ အေဝး ၊ တိတ္ဆိတ္ၿငိမ္သက္ေသာ စၾကၤ တြင္သာ ကၽြန္ေတာ္ အခ်ိန္ျဖဳန္းရန္ ထြက္ခြာလိုက္သည္။ ကၽြန္ေတာ္၏ ဆုတ္ခြာမွုကို သတိထားမိ၍ မုန႔္စားဆင္းခ်ိန္တြင္ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ တိုက္ရိုက္ေျပာ၍မရေသာေၾကာင့္ Tsukimori ပါးနပ္စြာ အစီရင္ခံစာေပးရင္း သီးသန႔္ စာေရးေပးလိုက္ကာ ကၽြန္ေတာ္ဆီကို လွမ္းပို႔လိုက္သည္။ အားလုံးသတိမထားမိေအာင္ ကၽြန္ေတာ္ဆီပို႔လိုက္ေသာအခါ ကၽြန္ေတာ္ကိုပင္မၾကည့္ ၊ အစီရင္ခံစာလည္း လွမ္းေပးသလိုလိုျဖင့္ အိတ္ကပ္ထဲကိုလည္း တခုခုလွမ္းထည့္လိုက္သည္။ ေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္ ၾကည့္မိလိုက္ေသာ္ စာရြက္အပိုင္း မွာမွာငါးခု ၊ ပထမအခ်ိန္ကတည္းကရခဲ့သည့္ စာရြက္အပိုင္းအစမ်ားႏွင့္ အစီအစဥ္တက် ျပန္စီေသာ္<br />
<br />
«ဘာလို႔ငါ့ကို မကူတာလဲ?»<br />
<br />
«နင္ငါ့ဘယ္လိုခံစားေနရလဲ သိတယ္မဟုတ္လား?»<br />
<br />
«ငါတို႔ စကားမေျပာတာၾကာၿပီ»<br />
<br />
«မုန႔္စားဆင္းရင္ စာၾကည့္တိုက္မွာရွိေနမယ္»<br />
<br />
«နင္ ဒီေလာက္ အသည္းမာမွန္း မသိခဲ့ဘူး»<br />
<br />
ေသခ်ာသည္က သူမ စာရြက္အပိုင္းမ်ား ပို႔ခဲ့သည္။ ထိုမၽွ စာရြက္မ်ား တစ္ရြက္ၿပီး တစ္ရြက္ပို႔သည္ကို ၾကည့္ျခင္းျဖင့္ လြယ္လြယ္နဲ႔လက္မေလ်ာ့ေသာ သူ႔စိတ္ဓာတ္နဲ႔ မာနကို သတိထား မိလိုက္၏။ စကားမစပ္ ကၽြန္ေတာ္ မုန႔္စားဆင္းခ်ိန္က တေရးအိပ္ေပ်ာ္သြားသည္။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ သူမႏွင့္က အလုပ္တြင္လည္း ေတြ႕ရမည္ ျဖစ္သည္။ ထိုအျပင္ ဆက္၍ ၾကည့္လိုက္ ေသာအခါ သူမ မေပးရေသးသည့္ စာရြက္စ တစ္စလိုေနပုံ ၊ သူမ တခ်ိန္ၿပီးလည္း ေပးသည့္ အေနအထားအရ ဆိုပါက ေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္တြင္ တစ္ခု ေပးရမည္ ျဖစ္သည္။ ထင္သည့္အတိုင္း ကၽြန္ေတာ္ ခုံေအာက္တြင္ စာရြက္စကို မေတာ္တဆဟန္ျဖင့္ ပစ္ခ်လိုက္ၿပီး သူမ သူငယ္ခ်င္းမ်ားကိုေတာ့ ေပ်ာ္ရြင္စြာ ႏွုတ္ဆက္လ်က္။ အေလာသုံးဆယ္ ေရးထားေသာ စာကိုဖတ္ၿပီးေနာက္ မ်က္နာမွာျပဳံးမိသည္။ ဒါကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ျငင္းဆန္၍ မရေသာ ေတာင္းဆိုမွု ထိုေၾကာင့္ လြယ္အိတ္ကို ေကာက္လြယ္ကာ အတန္းထဲမွာ ထြက္လာခဲ့သည္။<br />
<br />
« ဒီေန႔ပင္ပန္းတယ္ စကားမေျပာခ်င္ဘူး ငါ့ကို စက္ဘီးနဲ႔ အလုပ္ကိုလိုက္ပို႔ ဒါဆိုရင္ နင့္ဒီေန႔လုပ္တာ ခြင့္လြတ္ေပးမယ္»<br />
<br />
ထင္သည့္အတိုင္း ဝိုင္းဝိုင္းအလည္ခံရေသာ လူတစ္ေယာက္အျဖစ္က မလြယ္လွ၊ ၾကည့္ေနသည့္သူပင္ စိတ္ပ်က္မိလ်င္ ၊ ကိုယ္တိုင္ သ႐ုပ္ေဆာင္ေနရေသာ သူမ အေတာ္ပင္ ပင္ပန္းလိမ့္မည္။ စာျဖင့္ပင္ ျဖစ္ေသာ္လည္း သူမ အားနည္းခ်က္ကို ျမင္ရေသာေၾကာင့္ စိတ္ေက်နပ္မိသြားၿပီး မင္းသမီးေလး၏ ဆႏၵျဖစ္သည့္ သူမ စက္ဘီးစီးခ်င္သည္ကို ျဖည့္ဆည္းေပးရန္ ဆုံးျဖတ္လိုက္ သည္။ ေက်ာင္းမွ ထိုသို႔ေတြးရင္း ျပန္လာစဥ္ အရပ္ရွည္ရွည္ ပုဂၢိဳလ္တစ္ဦးကို ေက်ာင္းအေပါက္ဝတြင္ ေတြ႕ေလ၏။ ကၽြန္ေတာ္ကို ခ်က္ခ်င္းပင္ေတြ႕သြားကာ ေက်ာင္းဝတြင္ ပုန္းလၽွိုး ကြယ္လၽွိုး လက္လွမ္းျပၿပီး လွမ္းေခၚေလသည္။ မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနရန္ ႀကံေသာ္လည္း ထိုလူပုံစံက ထိုသို႔ျပဳ၍ ရမည္မဟုတ္။ သူ ကၽြန္ေတာ္ကို မမွီေသးသည့္ အခ်ိန္ပိုင္း အတြင္း ဖုန္းကို ခပ္သြက္သြက္ ထုတ္ၿပီး Tsukimori ဆီမလာနိုင္ေတာ့ေၾကာင္း ေရးၿပီး ပို႔လိုက္သည္။ သူမကို ထိုကိစၥတြင္ ဝင္ေရာက္ ပတ္သတ္မည္ကို မလိုလား။ သူမကို သူရဲေကာင္းဆန္ဆန္ ကာကြယ္မည္ဟု ရည္ရြယ္သည္လည္းမဟုတ္ ၊ သို႔ေသာ္ ပုဂၢိဳလ္ေရးကိစၥျဖစ္၍ သာ။ အေၾကာင္းျပန္ခ်က္က စကၠန႔္ပိုင္းအတြင္းေရာက္လာသည္။<br />
<br />
« နင့္ကို ဂ႐ုမစိုက္ေတာ့ဘူး!<br />
<br />
ျမန္လိုက္သည္ျဖစ္ျခင္း။ ဒီစာလုံးေတြကို မည့္သို႔မ်ားရိုက္သည္ မသိ။ ကၽြန္ေတာ္ မွန္းဆ မိသည္ကေတာ့ သူမက ေဒါသတႀကီး ဖုန္းကို လ်င္ျမန္စြာႏွိပ္ေနပုံကို ျမင္ေယာင္မိသည္။ ေကာင္းကင္ကိုၾကည့္မိၿပီး အနည္းငယ္ စိတ္အလိုမက် ျဖစ္မိေသာ္လည္း ကၽြန္ေတာ္ မွားသည္ကိုေတာ့ သိသျဖင့္ လက္ေလ်ာ့လိုက္သည္။ အနည္းဆုံးေတာ့ အေၾကာင္းရင္းမရွိပဲ ကၽြန္ေတာ္ သူမကို တေန႔လုံး ေရွာင္ရွားခဲ့သည္။ ကၽြန္ေတာ္ အမ်ားမွ အာ႐ုံစိုက္မည့္ တစ္ေယာက္ျဖစ္မည္ကိုေတာ့ မလိုလားေပ။<br />
<br />
“ေဟ့! ဒီမွာ ရပ္ေန႔မယ့္အစား ကားဆီသြားတာေပါ့”<br />
<br />
Konan ကေတာ့ ထုံးစံအတိုင္း ေပ်ာ္ရြင္ေနပုံ<br />
<br />
“ဒီတစ္ေခါက္ ဘာလိုခ်င္လို႔လဲ”<br />
<br />
စိတ္တိုင္းမက်သည့္ပုံျဖင့္ တမင္တကာ တုံျပန္လိုက္သည္။<br />
<br />
“ငါေျပာရမွာလား?”<br />
<br />
“အင္း ကၽြန္ေတာ္ အလုပ္လုပ္ရဦးမွာ ဒီေတာ့ ဘာမွမဟုတ္ရင္ ကၽြန္ေတာ္ မလိုက္ေတာ့ဘူး”<br />
<br />
“အမ္… အင္း ငါေျပာလို႔ေတာ့ ရမွာပါ ဒါေပမယ့္ ေက်ာင္းဂိတ္ဝမွာ ဒီလို ကိစၥေတြကို ေျပာေစခ်င္လို႔လား သိခ်င္လို႔ပါ?”<br />
<br />
သူ မ်က္ေတာင္ခတ္လိုက္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္ကို က်န္သည့္ေက်ာင္းသားမ်ားက ဝိုင္းၾကည့္ေစရန္ ဖိအားေပးလိုက္သည္။<br />
<br />
“. . . အင္းသြားၾကစို႔ လာ”<br />
<br />
“ေက်းဇူးပါပဲ! မင္းနဲ႔အလုပ္လုပ္ရတာ တကယ္ပဲဝမ္းသာပါတယ္ Nonomiya-kun!”<br />
<br />
ၾကာၾကာေနလၽွင္ ေကာလဟလမ်ား ထြက္လိမ့္မည္။ ထို႔ေၾကာင့္ မလိုက္ခ်င္လိုက္ခ်င္ႏွင့္ သူေနာက္မွ လိုက္ခဲ့သည္။ Konan ကားမွာ ေက်ာင္းေဘးမွာပင္ ရပ္ထားၿပီး ကားမွာ အနီေရာင္ၿပိဳင္ကား ၊ သူႏွင့္ပင္ အေတာ္လိုက္သည္ဟု ေျပာရမည္။<br />
<br />
“ကားကမိုက္တယ္ မဟုတ္လား ငါ တမင္တကာ Porsche တို႔ Ferrari တို႔ Alfa Romemo တို႔ မေရြးပဲ ဘာလို႔ Audi ကိုေရြးတယ္သိလား ငါက Audi ပဲတက္နိုင္တယ္ လို႔ မင္းထင္လား”<br />
<br />
“ရဲ တစ္ေယာက္က ဒီလမ္းေပၚရပ္လို႔ရရဲ့လား?”<br />
<br />
ကားကိုမူ မည္သည့္ကားဟု သတိမထားမိ ၊ သို႔ေသာ္ မရပ္ရ ဆိုင္းဘုတ္ အနီးတြင္ ေထာင္ထားသည္ကိုေတာ့ သတိထားမိသည္။<br />
<br />
“ရတယ္ေလ ငါက ရဲပဲဟာကို ငါသာ အဖမ္းခံရလို႔ကေတာ့ ငါရာထူးကိုသုံးၿပီး လိုက္ေထာင္းမွာ”<br />
<br />
“ဘယ္ေလာက္ ျခစားေနတဲ့ ကမၻာႀကီးလဲ”<br />
<br />
“ဘယ္သူေၾကာင့္လဲ?”<br />
<br />
“ခင္ဗ်ားရင္ထဲမွာေတာ့ သိမွာေပါ့”<br />
<br />
“အိုး ဒႆနဆန္လိုက္တာ အရမ္းကို နက္နဲလြန္းတယ္ ဒီေတာ့ ဝင္သာဝင္လာခဲ့ပါ”<br />
<br />
ဘာမွမျဖစ္သလို သူမ်က္နာအမူအရာက ႐ူးခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနသည့္အတိုင္း လိုက္ဖက္လွသည္။ ထိုေၾကာင့္ ကားထဲဝင္ထိုင္ရန္မွလြဲ၍ အျခားမရွိ။<br />
<br />
“အရင္ရက္က ငါတို႔စားေသာက္ဆိုင္မွာ Youko-chan အေမေပ်ာက္သြားတဲ့ေန႔အေၾကာင္း ရွင္းျပတာ မွတ္မိလား ? အဲဒီစားေသာက္ဆိုင္ေလ”<br />
<br />
“အင္း”<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ ထိုင္လိုက္ၿပီးေနာက္ Konan လိုလိုလားလားျဖင့္ ေျပာေလသည္။<br />
<br />
“တကယ္ေတာ့ ငါ့စိတ္ထဲမွာ အမ်ိဳးမ်ိဳးေတြးၾကည့္ေပမယ့္ တခ်ိဳ႕ဟာေတြက ယုတၱိမတန္ေသးဘူး”<br />
<br />
Konan ျပတင္းေပါက္ခ်လိုက္ၿပီး အိတ္ကပ္ထဲမွာ စီးကရက္တစ္လိပ္ကို မီးညႇိလိုက္သည္။<br />
<br />
“သူအေမ အလုပ္က တစ္ေယာက္ ဖုန္းေခၚတာကို ေျပာတာ။ လုံးဝကို ကြက္တိျဖစ္ေနသလိုပဲ Youko-chan က အေစာကတည္းက မင္းနဲ႔အတူရွိေနတဲ့အခ်ိန္ ဖုန္းေခၚမွာကို ႀကိဳသိေနသလို မျဖစ္ေနဘူးလား?”<br />
<br />
ေဆးလိပ္ေငြ႕မ်ားကို ျပတင္းေပါက္မွ မွုတ္ထုတ္လိုက္သည္။<br />
<br />
“မင္းကိုဖက္လိုက္တဲ့ အခ်ိန္မွ ဖုန္းက ထျမည္တာ မထူးဆန္းဘူးလား?”<br />
<br />
ထိုေန႔ ည လမ္းမေပၚတြင္ မိုးရြာေနေသာျမင္ကြင္း ___ ထီးေရာင္စုံမ်ား က ကၽြန္ေတာ့္အေတြးထဲဝင္လာသည္။<br />
<br />
“ဘာလို႔ သူက ဒီအခ်ိန္ၾကမွ ဖုန္းေခၚေအာင္လုပ္တာလဲ?”<br />
<br />
သူမ ဖုန္းေခၚသည့္ အခ်ိန္ကို စိတ္ဝင္စားမိသည္။ သို႔ေသာ္ ဒီလိုမ်ိဳးလိုခ်င္သည့္ အခ်ိန္ရေအာင္ တပါးသူမွ ဖုန္းေခၚေအာင္ ဘယ္လိုလုပ္သနည္း ဆိုသည္ကိုေတာ့ မေျပာတက္။<br />
<br />
“မင္းကို မဖက္ခင္ကတည္းက သူ႔ဖုန္းနံပါတ္ခ်န္ထားတာ ျဖစ္နိုင္တာပဲ ဥပမာ”<br />
<br />
ဒါက အေရးေပၚအခ်ိန္။<br />
<br />
“ဒီေလာက္ အေရးႀကီးတဲ့ ကိစၥကြာ ဒီေတာ့ မင္း အလုပ္လုပ္ေနတုံးလည္း ေခၚနိုင္တာပဲ”<br />
<br />
ဟင္းခ်က္သင္တန္းေက်ာင္းအတြက္ေတာ့ ဆရာမ တစ္ေယာက္က မသိပဲနဲ႔ ေပ်ာက္သြားဖို႔ ဆိုတာ သိပ္ေတာ့ မျဖစ္နိုင္လွ။ ထိုေၾကာင့္ အမည္မသိဖုန္းတစ္ခုခုမွ ဖုန္းေခၚသျဖင့္ ၎တို႔မွဖုန္းျပန္၍ ေခၚသည္က ပို၍ ျဖစ္နိုင္သည္။<br />
<br />
“သို႔ေသာ္ ဘယ္သူမွ သူကို ဖုန္းေခၚတာ ဟုတ္လား မဟုတ္ဘူးလား ဆိုတာ မသိဘူး ၊ အတူရွိေနတဲ့ မင္းေတာင္ မသိနိုင္ဘူး”<br />
<br />
Konan ပါးစပ္မွ ခပ္ေထ့ေထ့ျပဳံးလိုက္ကာ<br />
<br />
“အကယ္၍ မင္းသာ သူနဲ႔ ထိေတြ႕မေနမခ်င္း တနည္းအားျဖင့္ ဖက္ထားမွပဲ သိနိုင္မွာ”<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ ထိုေနညကခံစားမွုကို ျပန္လည္ သတိရမိသည္။ ဖုန္းမွလွုပ္ခါမွက သူမရင္ဘတ္မွ တဆင့္ ကၽြန္ေတာ္ ရင္ဘတ္ဆီသို႔။<br />
<br />
“. . .ဟုတ္တယ္ သူမဖုန္းကိုေတာင္ silent လုပ္ထားေသးတယ္”<br />
<br />
“ဒါကို ေျပာခ်င္တာေလ ငါတို႔နဲ႔ ရင္ဆိုင္ေနတာ Youko-chan ေလ ဒီေတာ့ အေစာကတည္းက ဘယ္သူမွ ဖုန္းမေခၚတာလဲ ျဖစ္နိုင္တယ္ တနည္းအားျဖင့္ သူဟန္ေဆာင္ေနတာ သ႐ုပ္ေဆာင္ေနတာ”<br />
<br />
“သ႐ုပ္ေဆာင္”<br />
<br />
“မင္း alarm function ကိုၾကားဖူးလား?”<br />
<br />
“ၾကားဖူးတာေပါ့ဗ်ာ က်ဳပ္ကိုဘာမ်ား__” ဟုေျပာမိၿပီးမွ ပါးစပ္ပိတ္သြားသည္။ သူဆိုလိုသည္ကို ကၽြန္ေတာ္ သေဘာေပါက္သြားသည္။<br />
<br />
“ဖုန္းဆက္မွ လွုပ္တာ မဟုတ္ ေနာက္ပိုင္း Alarm function ေတြကလည္း ဖုန္းကိုလွုပ္ေအာင္ လုပ္လို႔ရတယ္ မင္း တစ္ခုခု မႏွိပ္မခ်င္းေပါ့”<br />
<br />
“သူတကယ္လုပ္ပါ့မလား?”<br />
<br />
ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျပန္ေမးၾကည့္သည္။ သို႔ေသာ္ ျဖစ္နိုင္ေခ်ကို ေခါင္းထဲထည့္သြင္းစဥ္းစားၾကည့္ေသာ္ အေျဖမွာ ရွင္း၏။<br />
<br />
“သူသာဆိုရင္ ဘယ္ေသခ်ာပါ့မလဲ မင္းေျပာနိုင္လို႔လား?”<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ မျငင္းဆန္နိုင္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း သူမ လုပ္လိုက္သည္ဟု ထင္မိသည္။<br />
<br />
“ေကာင္းၿပီ သူဖုန္းေခၚတာက တကယ္လား အိုက္တင္လား ဆိုတာ မသိဘူး ဒါက မင္းေျပာသမၽွထဲက ျဖစ္နိုင္ေခ်ကို ဆြဲထုတ္တာပဲ ဒါေပမယ့္ ဒါက သိပ္ၿပီးေတာ့ ဆီေလ်ာ္တာေတာ့ မဟုတ္ဘူး ၊ ေမ့ခ်င္လည္း ေမ့လိုက့္။ သူ႔ရည္ရြယ္ခ်က္က တျခားတခုဆိုေတာ့ ”<br />
<br />
“သူ႔ရည္ရြယ္ခ်က္က. . . ?”<br />
<br />
Konan တိတ္ဆိတ္သြားၿပီး ကၽြန္ေတာ္ ပါးစပ္မွ တဖြဖြလွုပ္ေနသည္ကို သတိထားမိသျဖင့္ ထြက္က်မည့္ စကားလုံးမ်ားကို ေစာင့္ေနသည္။ ။ သူမ အဓိက ရည္ရြယ္ခ်က္က ထိုည သူမ ဖုန္းအေခၚခံရသည္ဟု ပင္ လိမ္ညာရသည့္ ရည္ရြယ္ခ်က္မွာ __<br />
<br />
“__ ကၽြန္ေတာ္ ကို မၽွားေခၚတာလား?”<br />
<br />
သူလက္ဖ်စ္တီးလိုက္သည္။<br />
<br />
“ဒါပဲေလ! ဒါမွပဲ သူအိမ္ကို ပို႔ဖို႔ ယုတၱိရွိမွာေလ ဘယ္သူကမွ အေမေပ်ာက္သြားတဲ့ သမီးငယ္ေလးကို တေယာက္တည္း မထားခဲ့ဘူး ဥပမာ မင္းလို ေအးတိေအးစက္ ဂ႐ုမစိုက္တက္ တဲ့သူေတာင္ အင္း မင္းေနာက္ဆုံးေတာ့လည္း သူ႔အိမ္လိုက္ပို႔ခဲ့ရတာပဲေလ”<br />
<br />
Konan ေထာက္ျပမွ ကၽြန္ေတာ္ ထိုညအျဖစ္အပ်က္မ်ားကို ျပန္စဥ္းစားမိသည္။<br />
<br />
__ တကယ္ကို တိုက္ပ်က္ႀကီးကို ျပန္လည္တည္ေဆာက္ေနသလို<br />
<br />
ျမန္ဆန္ေသာ အခ်ိန္အတြင္းမွာ အသစ္ေဆာက္လုပ္ထားေသာ တိုက္အသစ္မွာ အေဟာင္းႏွင့္ လြန္စြာကြာျခားသြားသည္။ ျပာခြက္ထဲသို႔ သူ႔စီးကရက္ကို ေျခလိုက္ၿပီး ေနာက္ ဆက္၍<br />
<br />
“မင္း သေဘာေပါက္ၿပီထင္တယ္ သူမင္းကို သူ႔အေမ မွာတမ္း တမင္တကာရွာေတြ႕ေစတာ”<br />
<br />
ေက်ာတစ္ေလ်ာက္ ၾကက္သီးတျဖန္းျဖန္းထမိသည္။ သူေျပာသည္သာ အမွန္ဆိုလၽွင္ အကုန္လုံးမွာ Tsukimori Youko ေရးထားသည့္ ဇာတ္ညြန္းအတိုင္းပင္ ျဖစ္ပ်က္ေနသည္ကိုး။<br />
<br />
“ေနာက္တစ္ခ်က္ သံသယ ျဖစ္စရာက သူ႔အိမ္ေရာက္တုံးက မင္းေျပာဖူးတာ မွတ္မိလား ငါမွတ္မိတာ အိမ္ေရာက္ေရာက္ခ်င္း သူစလုပ္တဲ့ အလုပ္က မင္း မိုးေရေတြစိုေနလို႔ တဘက္သြားယူတယ္ေလ”<br />
<br />
သူေခါင္းကိုေထာင္လိုက္ၿပီး စူးရွသည့္အၾကည့္ျဖင့္<br />
<br />
“ဒါက ပုံမွန္မွမဟုတ္တာ မဟုတ္ဘူးလား ပထမဆုံး လုပ္ရမွာက ‘တဘက္သြားယူရမွာ’ မဟုတ္ဘူး ‘အေမကိုရွာရမွာ’!”<br />
<br />
Tsukimori Youko ဘယ္သူမွ မသတ္ဖူးဆိုသည္ ယူဆခ်က္ေၾကာင့္ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ သူ႔အျမင္ကို ျငင္းဆန္ရပါလိမ့္မည္။<br />
<br />
“ဟုတ္တယ္ ခင္ဗ်ားေျပာတာမွန္တယ္ ဒါက ပုံမွန္မဟုတ္ဘူး သို႔ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္ အိမ္ထဲကို ဝင္လိုက္ကတည္းက ဘယ္သူမွမရွိတာကို သတိျပဳမိတယ္။ ဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လို အျပင္လူတစ္ေယာက္ေတာင္ ဒီလို သတိျပဳမိမွေတာ့ Tsukimori သာဆိုရင္ ပိုၿပီးသတိထားမိမွာပဲ။ ဒါေၾကာင့္ အေလာသုံးဆယ္ မရွာတာလို႔ထင္တယ္”<br />
<br />
သို႔ပင္ေသာ္ညား သူေထာက္ျပသည့္အခ်က္မ်ားကို အလြန္သေဘာက်မိသည္။<br />
<br />
“မင္းေျပာခ်င္တာက Youko-chan သူ႔အေမမရွိဘူးဆိုတာကို ရွာစရာမလိုပဲ သိေနတယ္လို႔လား”<br />
<br />
“အင္း” ဟု ကၽြန္ေတာ္ ေခါင္းညိတ္လိုက္သည္။<br />
<br />
“ငါ့ေတာ့ ဒီလိုမထင္ဘူး” Konan အပိုင္ဖဲကို ကိုင္ထားေသာ သူ တစ္ေယာက္ကဲ့သို႔ျပဳံးကာ<br />
<br />
“ဒါေပမယ့္ ငါကလူႀကီး ၿပီးေတာ့ ေလာကႀကီးနဲ႔ပတ္သတ္ၿပီး အေတြ႕အၾကဳံပိုရွိတယ္ ဒိေတာ့ ငါမင္းလို ရိုးစင္းစြာ မေတြးနိုင္ဘူး”<br />
<br />
ဒီေလာက္ အခ်က္မ်ားကိုသာ သိထားေသာ္လည္း ဒီလို ယူဆခ်က္ထြက္လာသည္ ဆိုသည္က သူ႔အေနျဖင့္ စုံေထာက္ဟုေသာ အမည္နာမႏွင့္ထိုက္တန္သည္။ တကယ္ပင္ လုပ္ရည္ကိုင္ရည္ ရွိသူ တစ္ေယာက္။ သူေၾကာင့္ ထိုကိစၥကိုပို၍ နားလည္လာသည္။ ကိုယ္ကိုယ္ကို စိတ္မရွည္လာသလိုပင္__<br />
<br />
“မင္းေရာက္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ သူအေမက ေသေနေလာက္ၿပီ ၿပီးေတာ့ အဲဒါကို သူလည္း သိတယ္ ဒီေတာ့ သူက သိပ္မရွာခ်င္ဘူး ဒါေၾကာင့္ သူရဲ့ပုံမွန္မဟုတ္တဲ့ အျပဳအမွုကို ဒီလို ယူဆလို႔ရတယ္ မင္းသေဘာမတူဘူးလား”<br />
<br />
“. . . ဒီေတာ့?”<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ အသံကိုထိန္းေျပာေသာလည္း အနည္းငယ္ကြဲအက္သြားသည္။<br />
<br />
“ခင္ဗ်ား ဘယ္လိုထင္လို႔လဲ?”<br />
<br />
အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ ကၽြန္ေတာ္ Konan ေျပာမည့္အေျဖကို ႀကိဳတင္သိထားေသာေၾကာင့္။ ကၽြန္ေတာ္ သူမ်က္လုံးကို ေရွာင္ဖယ္လိုက္စဥ္ သူ ရွည္လ်ားလွေသာ လက္ေမာင္း မွ ကၽြန္ေတာ္ ေခါင္းနံေဘးမွ ျဖတ္၍ ကားတံခါးျပတင္းေပါက္ဆီသို႔။<br />
<br />
“မင္းေခါင္းထဲမွာ သေဘာေပါက္သြားၿပီလား ဒါဆို ငါ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းေျပာရရင္”<br />
<br />
စူးရွေသာအၾကည့္က ကၽြန္ေတာ္ ဆီသို႔ ခ်ဥ္းကပ္လာသည္။ ေဆးလိပ္ေငြ႕မ်ားက ကၽြန္ေတာ္ ႏွာေခါင္းဆီသို႔ ကလူက်ီစယ္။<br />
<br />
“. . .Tsukimori Youko ဆိုတဲ့ အဲဒီေကာင္မေလးက သူ႔အေမကို သတ္လိုက္တာ!”<br />
<br />
ထိုသို႔ေၾကညာၿပီးေနာက္ သူအၾကည့္မွာ ေရွ႕ဘက္ဆီသို႔။ သူၾကည့္သည့္ေနရာကို ကၽြန္ေတာ္လည္း လိုက္ၾကည့္မိသည္။လမ္းမေဘး ပလက္ေဖာင္းေပၚတြင္ ငါးအုပ္မ်ားျဖတ္သန္းေနသလို ေက်ာင္းသားမ်ား အိမ္အျပန္။ အားလုံးထဲမွ တစ္ေယာက္မွ ကြဲျပားစြာ ပလက္ေဖာင္းတြင္ ရပ္ေစာင့္ေနသည္။ ပုံသဏၭန္မွာေတာ့ သြယ္လ်ၿပီး ဆံပင္အရွည္ျဖင့္။ ေနေရာင္မွ ပံပိုးေပးသျဖင့္ သူမ မ်က္နာကို ေသခ်ာမျမင္ရေသာ္လည္း ဘယ္သူလဲ ဆိုတာ သိမိသည္။ သို႔ေသာ္ ထိုေက်ာင္းသူမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို ၾကည့္ေနေသာ္လည္း ေရာက္ရွိလာျခင္း မရွိ သလို ထြက္ခြာသြားျခင္း မရွိ ၊ တည့္တည့္သာ စိုက္၍ၾကည့္ေနသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏွင့္ထိစပ္ျခင္းမရွိေသာ္လည္း အရိပ္မွာ ထင္ရွားျပတ္သားလွသည္။။ ထိုေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ အေလာသုံးဆယ္ျဖင့္<br />
<br />
“. . .အခု သြားၾကစို႔”<br />
<br />
“တကယ္လား?”<br />
<br />
ေရွ႕ကိုၾကည့္ေနရင္းနဲ႔ Konan လွမ္းေမးလိုက္သည္။<br />
<br />
“အင္း”<br />
<br />
ဟုေျဖလိုက္သည္။ သို႔ေသာ္ သူက စိတ္ပင္ပန္းပုံျဖင့္<br />
<br />
“ဟမ္?”<br />
<br />
ထိုေနာက္ သူ ဂီယာေျပာင္းထိုးၿပီး ကားကို ေနာက္ဆုတ္ကာ စထြက္လိုက္သည္။ မၾကာမီပင္ ထိုေက်ာင္းသူႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔မွာ ေျပာင္းျပန္ျဖစ္သြားသည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ ကၽြန္ေတာ္ လက္သီးျပင္းျပင္းဆုပ္မိၿပီမွ တပါး အျခားဘာမွ မတက္နိုင္။ အေစာပိုင္း Konan မည္သည္မၽွ မေျပာေသာ္လည္း မီးပြိဳင့္နီသြားေသာအခါ သူ႔ေစာင္ေနရသကဲ့သို စကားစလိုက္သည္။<br />
<br />
“ဒီေတာ့ သူအေမ ေသတမ္းစာ အတုလုပ္တာနဲ႔ပတ္သတ္ၿပီး အထူးတလည္ေျပာစရာမလိုေတာ့ဘူးထင္တယ္”<br />
<br />
ေခါင္းညိတ္လိုက္မိသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ထိုထက္ပို၍ ထိန္းခ်ဳပ္၍မရေတာ့။ ကၽြန္ေတာ္ ဘာစကားမ်ားထြက္မိမည္ကို ကိုယ္ကိုယ္ကိုပင္ မသိေတာ့။<br />
<br />
“သူက အရမ္းေတာ္တဲ့ ေကာင္မေလး ၊ သူကိုယ္တိုင္ရွာေတြ႕ရင္ သံသယဝင္စရာ ျဖစ္မယ္ဆိုတာ ႀကိဳသိတယ္ ဒါေၾကာင့္ မင္းကိုေရြးတာ ဒါေၾကာင့္ မင္းရွာေတြ႕တဲ့အတြက္ သူ႔အႀကံအစည္က လွပစြာၿပီးဆုံးသြားတာ”<br />
<br />
အံကိုႀကိတ္မိသည္။<br />
<br />
“ကၽြန္ေတာ္လည္း သူမိသားစုျဖစ္တဲ့ သူအေမကိုေတာင္ သူျပန္သတ္နိုင္တယ္ဆိုတာ စဥ္းစားမိတယ္ သူအေနနဲ႔ဆိုရင္ သူ႔အေမကို ထူးထူးျခားျခား ေတာင္ စဥ္းစားေနစရာလိုမယ္ မထင္ဘူး ေတာင္ကုန္းေပၚက ပန္းၿခံကိုသြားၿပီး တြန္းခ်လိုက္႐ုံပဲေလ”<br />
<br />
လက္သီးကိုတင္းက်ပ္စြာဆုပ္ထားသျဖင့္ နာက်င္မိသည္။<br />
<br />
“သူ႔အတြက္ဆိုရင္ ဘယ္ခက္ခဲပါ့မလဲ?”<br />
<br />
ဒီလိုအပိုေတြမေျပာနဲ႔! ခင္ဗ်ားက က်ဳပ္ေလာက္ သူ႔ကို သိပါ့မလား! ထိုစကားေျပာၿပီး ေအာ္ဟစ္ ထိုးႏွက္မိေတာ့မည္ ျဖစ္၍ မနည္းထိန္းခ်ဳပ္လိုက္ရသည္။ စိတ္ထဲတြင္ စိုးမိုးေနသည္က စိတ္မရွည္မွု မဟုတ္ ေဒါသမ်ားပင္။ သူမကို အျခားတစ္ေယာက္မွ ယခုလိုေျပာျခင္းသည္ ကိုယ္စိုက္ထားသည့္ ၿခံေလးထဲတြင္ သူစိမ္းတစ္ေယာက္ အပင္မ်ား နင္းေခ်သြားသလို ခံစားလိုက္ရသည္။ Konan ကားကို ေဘးတြင္ထိုးလိုက္ၿပီးေနာက္ ျပဳံး၍<br />
<br />
“ေရာက္ၿပီ”<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ ၾကည့္လိုက္မိေတာ့ ေကာ္ဖီဆိုင္အနီး လမ္းမေဘးတြင္ ထိုးထားသည္။ ထိုေၾကာင့္ ေခါင္းညိတ္၍ “ေက်းဇူးပါပဲ” ။ ထိုေနာက္တြင္ေတာ့ ပုံမွန္ သိရခက္သည့္ အျပဳံးျဖင့္ သူျပဳံးကာ အေမရိကန္တစ္ေယာက္လို ပုခုံးကို တြန႔္လိုက္သည္။<br />
<br />
“မင္း လန႔္သြားရင္ေတာ့ ေဆာရီးပါ ဒါေပမယ့္ တခါတေလေတာ့လည္း ငါက စုံေထာက္ တစ္ေယာက္ဆိုတာ မင္းကို ျပခ်င္တယ္ သိလား”<br />
<br />
သူ သြားကိုျဖဲရယ္ျပေသာ္လည္း သူ႔မ်က္လုံးမ်ားမွ မျပဳံးေပ။<br />
<br />
“ၿပီးေတာ့ တခ်ိဳ႕ဟာေတြကို ဖုံးကြယ္ထားခ်င္တဲ့မင္းကို ငါ အထင္မလြဲခ်င္ဘူး”<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ပုခုံးကို လွမ္းဆြဲလိုက္သည္။<br />
<br />
“စိတ္ဝင္စားစရာ အခ်က္ေတြ ေပးမယ္ဆိုရင္ ငါလည္း အလုပ္ရွုပ္သက္သာေတာ့ ေက်းဇူးတင္မိမွာပဲ”<br />
<br />
သူ ေလသံမွာ တိုးညႇင္းေသာ္လည္း ေလးနက္စြာေျပာလိုက္ေသာေၾကာင့္ ေက်ာရိုးထဲတြင္ စိမ့္၍။ လူတစ္ေယာက္ လည္ပင္းကို ဓားျဖင့္ေထာက္၍ ၿခိမ္းေျခာက္သလို။ ကၽြန္ေတာ္ ဘာမွ ျပန္မေျပာပဲ အၾကည့္ကိုလြဲေရွာင္ကာ ကားျပတင္းေပါက္မွ လူတစ္ေယာက္ကို လွမ္းျမင္လိုက္ရသည္။ ထိုသည္မွာ မ်က္ေတာင္ခတ္သည္မွလြဲ၍ တည္လွေသာ ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္၏ သြင္ျပင္။ ထိုအျပင္ သူ႔ေက်ာင္းသား ၏ လက္တစ္ဖက္မွာ သူ႔ရင္ဘတ္ကို ကိုင္ထားသည္ကိုေတြ႕ရၿပီး ကၽြန္ေတာ္ လက္ေခ်ာင္းမ်ား၏ အထိအေတြ႕ကို ခံစားမိသည္။<br />
<br />
—လူသတ္နည္း<br />
<br />
သတိမထားမိခင္မွာပင္ လက္မွကိုင္မိသည္။ ဒါက ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကၽြန္ေတာ္ ထိန္းသိမ္းရမည့္အရာ။ လူသတ္နည္းမွာ ကၽြန္ေတာ္ Konan ကိုလြဲေျပာင္းေပးလိုက္ပါက တစ္ခုတည္းေသာ Tsukimori Youko ကိုအနိုင္ရမည့္ ေသာ့ခ်က္တစ္ခု။<br />
———————————————————————————–<br />
<br />
ဆိုင္ပိတ္ခ်ိန္၊ မိုန္ပ်ပ် ေကာ္ဖီဆိုင္တြင္ ၾကမ္းတိုက္ေနသည္။ ႐ုတ္တရက္ ကၽြန္ေတာ္ ၾကမ္းတိုက္ေနသည့္ လမ္းေၾကာင္းေပၚတြင္ အရိပ္တစ္ခုက်လာသည္။ ထိုေၾကာင့္ ေျခႏွစ္ဖက္ကို ကားထားၿပီး လက္ပိုက္ထားေသာ အရိပ္ပိုင္ရွင္ကို ၾကည့္လိုက္သည္။<br />
<br />
“နင္ ရန္ျဖစ္တာလား ဘာျဖစ္တာလဲ?” ဟု Mirai-san မွ မ်က္ေမွာင္အေသအခ်ာၾကဳတ္၍ လွမ္းေမးလိုက္သည္။<br />
<br />
“ရန္ျဖစ္? ဘယ္သူလဲ? ဘယ္သူနဲ႔လဲ?”<br />
<br />
႐ူးခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနသည္မဟုတ္ ၊ တကယ္ပင္ မသိပါ။<br />
<br />
“နင္႐ူးေနတာလား? နင္နဲ႔ Youko ေပါ့ ဘယ္သူရွိရဦးမွာလဲ?”<br />
<br />
“မ႐ူးပါဘူးဗ်ာ ဒါေပမယ့္ ဘာျဖစ္လို႔လဲ ”<br />
<br />
“ၾကည့္လိုက္တာနဲ႔သိသာလြန္းတာကိုး နင္တို႔စကားမေျပာတာၾကာၿပိေလ မဟုတ္လား?”<br />
<br />
ၾကမ္းတိုက္တံကို မွီလိုက္ရင္း စဥ္းစားမိလိုက္သည္။<br />
<br />
“. . . စကားမေျပာျဖစ္ၾကဘူး?”<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ ယေန႔အလုပ္မွ လြဲ၍ က်န္သည္ကို မမွတ္မိ။<br />
<br />
“ေဟ့ အူေၾကာင္ေၾကာင္ မလုပ္နဲ႔ေလ နင္တို႔က ယူဇနာျခားတာက်ေနတာပဲ”<br />
<br />
ေျပာမွသတိရသည္။ ကၽြန္ေတာ္ “ယူဇနျခား” ၿပီး Konan ႏွင့္ရွိေနသည္ကိုး။ အလုပ္ဆက္တိုက္လုပ္ေနရင္း စိတ္ထဲမွ ထိုလူကို ေက်ာ္နိုင္ရန္စဥ္စားေနသည္။ မည္သို႔ပင္ စဥ္းစားသည့္ျဖစ္ေစ ထိုသူကို ေက်ာ္နိုင္ရန္မလြယ္။<br />
<br />
“ဒါနဲ႔ အဲဒါကိုထားလိုက္ပါေတာ့ အစ္မလည္း ဘာမွထူးတာမွမဟုတ္..”<br />
<br />
“ကန႔္ကြက္တယ္!”<br />
<br />
“မတရားဘူး!”<br />
<br />
သူမ စာနာစိတ္မရွိပါ။<br />
<br />
“ဆက္ေျပာပါရေစဦး ဒီတစ္ေခါက္ Youko ကလည္း ထူးဆန္းေနတယ္ နင့္ကိုေရွာင္ေနသလို ငါသတိထားမိတယ္”<br />
<br />
သူေမ့ေစ့ကိုပြတ္၍ ေကာက္ခ်က္ခ်လိုက္သည္။<br />
<br />
“နင္ဘာလုပ္လိုက္လဲ? ရွင္းစမ္းပါဦး ငါၾကားပါရေစ”<br />
<br />
ထုံးစံအတိုင္း သူမအေတြးျဖင့္သာ က်န္သူမ်ားကိုပင္ ဂ႐ုမစိုက္ ၊ ေခါင္းမာလွသည္။<br />
<br />
“ကၽြန္ေတာ္က ခံရတဲ့လူလို႔ မေတြးမိဘူးလား ”<br />
<br />
“အင္း ငါကေတာ့ အျမဲတမ္း Youko ဘက္ကပဲ”<br />
<br />
“ေလာကႀကီးက မတရားဘူးဗ်ာ!”<br />
<br />
“အိုး ခုမွသိလား”<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ ေျပာစကားကို ခပ္မာမာပင္တုံ႔ျပန္ေလ၏။<br />
<br />
“ေလာကႀကီးက ဘယ္ေနရာျဖစ္ျဖစ္ မရားဘူး ဒါမွမဟုတ္ရင္ လူတန္းစားခြဲျခားမွုဆိုတာ ဘယ္ရွိပါ့မလဲ ဒီေတာ့ ေသာက္တလြဲေလာကႀကီးမွာ ငါက သူေတာ္ေကာင္းလုပ္ေနရမွာလား ငါဖာသာငါႀကိဳက္သလိုလုပ္မယ္”<br />
<br />
အသင္တို႔ တကိုယ္ေကာင္းဆန္တဲ့ မိန္းမမ်ိဳးကို ျမင္ဖူးခ်င္ပါက ကၽြန္ေတာ္ေရွ႕တြင္သာလာ၍ ၾကည့္ပါေလာ့။<br />
<br />
“ငါ့ဘဝက ရိုးရွင္းတယ္ မဟုတ္လား”<br />
<br />
အင္း တကယ္လည္းရိုးရွင္းပါသည္။ သူမ သတ္မွတ္ခ်က္က တစ္ခုပဲရွိသည္ ၊ ဘယ္သူေတြဘာပဲ ေျပာေျပာ သူမႏွင့္အဆင္ေျပေအာင္သာေန။ သို႔ေသာ္ အဆင္ေျပေအာင္ ေနဖို႔ မည္မၽွ ခက္ခဲပင္ပန္းသည္ကို ကၽြန္ေတာ္ ေတြး၍ပင္မရ ၊ လူတိုင္းလုပ္၍ မရေသာ အရာမ်ားထဲမွတစ္ခု။ လူတိုင္း သူမကဲ့သို႔ မႀကံခိုင္ ၊ သို႔ေသာ္ သူမပုံစံ ေရာမၿမိဳ႕မီးေလာင္ေနသည့္တိုင္ေအာင္ တေယာထိုးေနသည့္ နီရိုးဘုရင္လို။ သူမလိုလူမ်ိဳးေတြကို ျပႆနာရွာသူမွ ၊ အတၱႀကီးသူမ်ား အျဖစ္သတ္မွတ္ခံရၿပီး လူမုန္းမ်ားေလ့ရွိသည္။ ထိုအဆိုကို မွန္ကန္ေၾကာင္း ယခုမွပင္ ေထာက္ခံမိသည္။<br />
<br />
“. . .တကယ္ပဲ ရိုးရွင္းတယ္ ကၽြန္ေတာ္ေတာင္ အားက်မိတယ္”<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ ျပဳံးလိုက္မိသည္။ သို႔ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္ သူမကို နားလည္မိေၾကာင္း သတိထားမိသည္။ ကၽြန္ေတာ္ အေနျဖင့္ ထိုသို႔ဘယ္သူမွ ဂ႐ုမစိုက္သည့္ ထိုမိန္းမကို စိတ္ထဲတြင္ သေဘာက် မိသည္။<br />
<br />
“အစ္မလို လူတစ္ေယာက္ ႏွစ္ေယာက္က ကမၻာႀကီးကို မပ်က္စီးေစပါဘူး”<br />
<br />
“အိုေက ဒါဆို ေတာင္းပန္ေတာ့”<br />
<br />
“အစ္မကိုလား” ကၽြန္ေတာ္ အ႐ူးကြက္နင္းလိုက္သည္။ Mirai-san ျပဳံးလိုက္သည္ ၊ ေပ်ာ္သြားဟန္။<br />
<br />
“အ႐ူး ငါ့ကိုလာမေတာင္းပန္နဲ႔ေလ နင္ေတာင္းပန္ရမွာ ဟိုကေနေခ်ာင္းၾကည့္ေနတဲ့ မင္းသမီးေလးကို!”<br />
<br />
ဟုေျပာလိုက္ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္ ေနာက္ကိုလွည္ၾကည့္မိ၍ ေကာင္တာတြင္ မတ္တပ္ရပ္ရင္း ေဘာက္ခ်ာ မ်ားကိုစီေနေသာ Tsukimori ကိုေတြ႕လိုက္ရသည္။ ထိုေနရာတြင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ စ၍ စကားေျပာစဥ္က မည္သူမွမရွိ။<br />
<br />
“ကၽြန္ေတာ္မ်ိဳးနားထဲမွာ ၾကားမိတာကေတာ့ မင္းသမီးေလးကို ေတာင္းပန္လြာ ပို႔သရမည္ျဖစ္သေလာ ဟုတ္သည္ေနာ္”<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ ခပ္ရြဲ႕ရြဲ႕ေျပာသံ ေမးလိုက္ေသာ္ Tsukimori အၾကည့္မွာ ခ်က္ခ်င္းပင္ သူမ လက္ကို ေျပာင္းလိုက္သည္။<br />
<br />
<br />
<br />
“ဘာလို႔ ငါ့ကိုေတာင္းပန္ရမွာလဲ အစကတည္းက စကားမ်ားၾကတာမွ မဟုတ္တာ မဟုတ္ဘူးလား?”<br />
<br />
သူမ ေဘာက္ခ်ာမ်ားကို စီေနရင္း လွမ္းေျဖလိုက္သည္။<br />
<br />
“မင္းသမီးေလးက အသနားခံစာ ပို႔ေစခ်င္တာလား ကၽြန္ေတာ္မ်ိဳးေသ့သင္ပါတယ္”<br />
<br />
“ၾကည့္စမ္း ဘယ္နားက နင့္ကို ေဒါသမထြက္တာနဲ႔တူလို႔လဲ ? ဒီထက္ပိုၿပီး သိသာေအာင္လည္း သူလည္း လုပ္ျပမတက္ေတာ့ဘူး ကဲ လာစမ္း ငါ နင့္တို႔ႏွစ္ေယာက္ၾကားက ၿငိမ္းခ်မ္းေရး သံတမန္ လုပ္ေပးမယ္ ဒီေတာ့ ေတာင္းပန္ပါတယ္လို႔ေျပာ”<br />
<br />
“ရပါတယ္ Mirai-san ကၽြန္မ ေဒါသမထြက္ပါဘူး တကယ္လို႔ ကၽြန္မတို႔ စကားမ်ားၾကတယ္ဆိုရင္ေတာင္ Nonomiya-kun ဆီကေတာင္းပန္မွုကို လိုခ်င္မိဦးမယ္<br />
<br />
အခုက သူကိုယ္တိုင္ကိုက မွားမွန္းမသိမွေတာ့ မတက္နိုင္ဘူးေလ။ ကၽြန္မကေတာ့ စိတ္ထဲက မပါတဲ့ ေတာင္းပန္မွုကို မလိုခ်င္ပါဘူး”<br />
<br />
ဟု အသက္မရွုတမ္း Tsukimori ေျပာလိုက္သည္။<br />
<br />
“ရပါတယ္? ေဒါသမထြက္မိဘူး?” ကၽြန္ေတာ္ Tsukmori ၏ ရိသလိုလို စကားေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ အနည္းငယ္တင္းသြားသည္။<br />
<br />
“သူတစ္ခုခုေျပာခ်င္ရင္ သူဖာသာ ေျပာရမွာေပါ့ မဟုတ္ဘူးလား Mirai-san ?”<br />
<br />
“Mirai-san အခု ၾကည့္ပါလား Nonomiya-kun ကသူ႔ဘာလုပ္ခဲ့လဲေတာင္ မသိတာ ဒိေတာ့ စကားမ်ားတယ္လို႔ ဘယ္ေခၚလို႔ရမလဲ”<br />
<br />
“ကၽြန္ေတာ္ မေတာင္းပန္ဘူး Mirai-san သူဖာသာသူျဖစ္ေနတဲ့ကိစၥကို”<br />
<br />
“Mirai-san ဒီအ႐ူးေကာင္နဲ႔ စကားမေျပာနဲ႔ေတာ့”<br />
<br />
႐ုတ္တရက္ Mirai-san စိတ္ရွုပ္ဟe္ျဖင့္ ဆံပင္ကို လက္ႏွစ္ဖက္ျဖင့္ဖြၿပီး<br />
.<br />
<br />
“အအအအအအ-အ-အ-အအား………..”<br />
<br />
ဟု အသကုန္ေအာ္လိုက္သည္။<br />
<br />
“ေသာက္တလြဲ! ပါးစပ္ပိတ္စမ္း ငါ့ေဒါသထြက္လာၿပီ!”<br />
<br />
မန္ေနဂ်ာႏွင့္ Saruwatari-san တို႔မွ ဘာျဖစ္မွန္းမသိသျဖင့္ အလုပ္ခန္းမွ ေခ်ာင္းၾကည့္ၾကသည္။<br />
<br />
“ဒါ! တကယ္! ေသာက္တလြဲ!”<br />
<br />
Mirai-san လက္ျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္ေခါင္းကိုကိုင္ကာ လည္ပင္းကိုခ်ဳပ္ထားသည္။ ပါးနားမွ ႏူးညံ့သည့္အထိအေတြ႕ေၾကာင္ သူမတြင္ ထိုအရာသည္ေတာ့ မိန္းမဆန္ပါလား ဟု မွတ္ခ်က္ခ်မိသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ျငင္းဆန္မွုကို ဂ႐ုမစိုက္ပဲ “လာခဲ့!” ဟုေျပာ၍ ကၽြန္ေတာ္ကို တရြတ္တိုက္ဆြဲေခၚသြားသည္။ ထိုေနာက္ ရပ္ၿပီး Tsukimori ကိုလည္း ထိုနည္းအတိုင္းပင္ ဆြဲေခၚလာသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္ Mirai-san ေဘးမွ အခ်င္းခ်င္း မၾကည့္ခ်င္ၾကည့္ခ်င္ အတင္းၾကည့္ခိုင္းသျဖင့္ ၾကည့္ရသည္။ ကၽြန္ေတာ္ Tsukmori မ်က္နာကိုလုံးဝ မျမင္ခ်င္ပါ။ ကံဆိုးစြာျဖင့္ Mirai-san ရင္ဘတ္မွာလည္း Tsukimori ကိုအျပည့္အဝမျမင္ရသည္အထိ ကာကြယ္တားဆီးျခင္း မရွိနိုင္ခဲ့။<br />
<br />
“နင္တို႔ေတြ ငါအဲဒီေလာက္ စိတ္မရွည္ဘူးေနာ္! ငါသည္းညည္းမခံနိုင္ေတာ့ဘူး! အလုပ္ေတြဘာေတြေမ့လိုက္ေတာ့! အခုခ်က္ခ်င္း ထြက္သြား!”<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္လုံးကို အျခားလူမ်ားကို ေဒါသထြက္ေသာအခါ ေအာ္သကဲ့သို ေအာ္ေလသည္။<br />
<br />
“Nonomiya! Youko ကိုေတာင္းပန္လိုက္ ! Youkoa ကလည္း ခြင့္လြတ္လိုက္!”<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ မူန္ကုတ္ကုတ္ျဖစ္ေနသည္ကို အေရးမစိုက္ ေျပာခ်င္ရာေျပာေလ၏။<br />
<br />
“ဘာေၾကာင့္ဆိုတာ ဂ႐ုမစိုက္ဘူး ဒါေပမယ့္ အျပန္ၾကရင္ အဆင္ေျပေအာင္ လုပ္လာခဲ့! ၿပီးရင္ မနက္ျဖန္ အလုပ္လာခဲ့ ၾကားလား ဒါအမိန႔္ပဲ”<br />
<br />
သတိမထားမိခင္မွာပဲ Tsukmori ႏွင့္ မ်က္လုံးခ်င္ဆုံမိၿပီး ခဏအၾကာမွာပင္ အသီးသီး သက္ျပင္းခ်မိၾကသည္။<br />
<br />
“ေဟ့ မင္းဘာလုပ္မွာလဲ”<br />
<br />
အတင္းအက်ပ္ အမိန႔္ကို ရင္ဆိုင္ ေနရသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အၾကည့္ခ်င္းထပ္ဆုံမိၿပီး ေနာက္ဆုံး ျငင္း၍မရေတာ့သျဖင့္ ေခါင္း မညိတ္ခ်င္ညိတ္ခ်င္ျဖင့္ ညိတ္လိုက္သည္။<br />
<br />
“. . . ဟုတ္ကဲ့”<br />
<br />
ျဖဴျပၿပ လမ္းမီးမ်ား ေအာက္ဝယ္ ဘူတာ႐ုံအနီး လမ္းက်ဥ္းေလးမွ ေလၽွာက္ခဲ့သည္။ ႏွစ္ေယာက္သား တိတ္ဆိတ္။ လမ္းမႀကီးသို႔ အျဖတ္ ကၽြန္ေတာ္တို႔အျမင္တြင္ လွပေသာ မီးေရာင္မ်ားျဖင့္ ျပည့္လၽွံ ၊ လူ ေပါင္းမ်ားစြာ ဆူညံသံမ်ားျဖင့္ တန္ဆာဆင္ထားသည့္ လမ္းမႀကိး။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေရွ႕ျဖတ္သန္းသြားေသာ ကားမီးမ်ားမွာ အဝါေရာင္ ၊ အေဝးမွ ဥဩသံမွာလည္း ဆူညံ ၊ တိတ္ဆိတ္ေနသည္က ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္သာ။ Tsukimori မွာ ပထမဆုံးအေနျဖင့္ လွုပ္ရွားလိုက္သည္။ ႐ုတ္တရက္ သူမ ရပ္လိုက္ကာ<br />
<br />
“နင္အခုတေလာ ထူးဆန္းေနတယ္” ဟု အသံတိုးတိုးျဖင့္ လိုရင္းကို ေျပာသည္။<br />
<br />
“ကိစၥတစ္ခုခု ရွိလို႔လား?”<br />
<br />
“ငါပုံစံက ဒီလိုျဖစ္ေနလို႔လား?” ဟုျပန္ေမးလိုက္သည္၊<br />
<br />
သူမေမးကိုကိုင္လိုက္ၿပီး ဆက္၍ေမးသည္။<br />
<br />
“Konan-san နဲ႔မ်ား ပတ္သတ္ေနလား?”<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ သူေရွ႕မွာ Konan စကားမေျပာဖူးပါဘူး ဟု ေတြးမိသည္။<br />
<br />
“ငါမရွိတုံး သူဆိုင္ကိုလားေသးတယ္လို႔ၾကားတယ္”<br />
<br />
သို႔ေသာ္ သူမအေနျဖင့္ ႀကိဳသိထားမည္ဟု ယူဆမိသည္။<br />
<br />
“Mirai-san ေျပာေတာ့ နင္တို႔ႏွစ္ေယာက္ အတြဲေတြလိုပဲဆို”<br />
<br />
Mirai-aan ဘာေျပာလိုက္လဲမသိ? ကၽြန္ေတာ္ သိခ်င္သည္ေတာ့မဟုတ္။<br />
<br />
“နင္နဲ႔မဆိုင္ပါဘူး” ဟု ကၽြန္ေတာ္ ခပ္ျပတ္ျပတ္ပင္ ပိတ္ေျပာလိုက္ၿပီး အၾကည့္ကို သူမဆီမွာ ဖယ္ခြာလိုက္သည္။<br />
<br />
Konan ႏွင့္ေျပာသည့္အေၾကာင္းမ်ားကို သူမႏွင့္မေျပာခ်င္။<br />
<br />
“ဆိုင္တာေပါ့!”<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ Konan ႏွင့္ဆက္သြယ္ေနသည္ကို သူမၾကားမွ မေႏွာက္ယွက္နိုင္ရန္ ႀကိဳကာထားရမည္။<br />
<br />
“ငါေျပာတယ္ မဆိုင္ပါဘူးဆို!”<br />
<br />
ေသခ်ာသည္ ကၽြန္ေတာ္ သူမကို ဝင္မပါေစခ်င္သည္ကို သူမကိုယ္တိုင္ သိဟန္မေပၚ။<br />
<br />
“ငါလ်စ္လ်ဴမရွုနိုင္ဘူး!” သူမမ်က္လုံးမ်ားမွ တည္သြားသည္။<br />
<br />
“နင္နဲ႔ပတ္သတ္တာေတြ အကုန္ ငါ့အတြက္ အေရးႀကီးတာပဲ”<br />
<br />
Tsukimori မ်က္လုံးအဝိုင္းသားျဖင့္ ေတာက္ပေနေသာ မ်က္ဆံေအာက္ဝယ္ စိတ္ဝင္စားစရာမေကာင္းလွသည္ ကၽြန္ေတာ္မ်က္နာ အေရာင္ျပန္ေနသည္။ “ေတာ္ပါေတာ့ကြာ! ဒီလို မ်က္လုံးနဲ႔ မၾကည့္ပါနဲ႔ ! ကၽြန္ေတာ္မွာ သူမကို ျငင္းဆန္နိုင္သည့္ အေျခအေနမွာ မရွိသျဖင့္ မ်က္နာသာလြဲလိုက္သည္။ ကၽြန္ေတာ္သည္ ကၽြန္ေတာ္ ခံစားခ်က္မ်ားကို ရင္ထဲတြင္သာ သိမ္းဆည္းထားခ်င္သူ တစ္ေယာက္။ ထိုေၾကာင့္ မေက်နပ္သလိုျဖင့္ ကိုယ္ကို မတ္လိုက္ၿပီး<br />
<br />
“ငါ လက္မေလ်ာ့တက္တဲ့ မိန္းမေတြကို မုန္းတယ္”<br />
<br />
ဟန္ေဆာင္ေနပါက ခြင့္လြတ္ဖြယ္ရာ ရွိေသာ္လည္း ကံမေကာင္းစြာစိတ္ပါလက္ပါ လုပ္မိေနျခင္း။ တကယ္ေတာ့ ေနာက္ပိုင္း ကၽြန္ေတာ္ အက်ပ္ေတြ႕ေနသည္။ စိတ္ထဲမွာလည္း မေက်မနပ္ ၊ Konan ႏွင့္ ဘာမွေသခ်ာ မလုပ္ျဖစ္ေသးသျဖင့္။ ကၽြန္ေတာ္ ကိုယ္ကိုယ္ကို ဖိအားေပးမိေနသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ဒီပုစၧာကို မေျဖရွင္းနိုင္သျဖင့္။ သူသာ လူသတ္နည္းစာရြက္ကို ရွာေတြ႕သြားလၽွင္ဟု အေတြးက ကၽြန္ေတာ္ကို အနားမရ။ အခ်ိန္အေတာ္မ်ားမ်ား ကၽြန္ေတာ္ သူမ အေပၚ အေကာင္းျမင္မိသည္ကို မရွိ။ ႐ုတ္တရက္ Tsukimori ကၽြန္ေတာ္ လက္ေမာင္းကို လွမ္းဆြဲလိုက္သည္။<br />
<br />
“လာ”<br />
<br />
သူမ ကၽြန္ေတာ္ကို ဘတ္စ္ကားဂိတ္အနီးရွိ ခုံတန္းလ်ားအနီးတြင္ထိုင္ခိုင္းသည္။ ထိုေနာက္ ကိုက္အနည္းငယ္ေဝးေသာ အေအးအေရာင္းစက္ကို သုတ္သုတ္ေျပးသြားၿပီး ခပ္ျမန္ျမန္ပင္ သံဗူး ႏွစ္ဘူး ယူလာကာ ကၽြန္ေတာ္ဆီသို႔ေရာက္လာသည္။ ထိုေနာက္ သူမ ျပဳံး၏။<br />
<br />
“နင္ ဒါႀကိဳက္တယ္မဟုတ္လား”<br />
<br />
သူမ လိေမၼာ္ရည္သံဘူးကို လွမ္း၍ ထိုးေပးလိုက္သည္။ ေဒါသထြက္ေနသည္ကိုပင္ ေမ့ၿပီး လွမ္းယူလိုက္မိသည္။ Tsukimori Youko ကေတာ့ တကယ္ကို ေလၽွာ့တြက္၍မရ။ ၾကည့္ရသည္မွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔အခ်င္းခ်င္း ေျပာသည့္စကားကိုပင္ ျပန္နားေထာင္သည္ထင္သည္။<br />
<br />
“Mirai-san ကျပန္တည့္ခိုင္းတာေတာင္ ငါတို႔ ထပ္ၿပီး စကားမ်ားေနရင္ မနက္ျဖန္ေတာ့ ငါ သူကို ရင္မဆိုင္ရဲဘူး”<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ အေအးဘူးကို သူမဆီမ အေဝးကိုလွမ္းယူကာ အဖုံးကိုဖြင့္ လိေမၼာ္ရည္ေအးေအးေလးကို ၿမိဳခ်လိုက္သည္။<br />
<br />
“ငါတို႔ကို ဒီေလာက္ စိတ္ပူေပးမယ့္သူ ရွိတာ ဝမ္းသာရမွာေပါ့ မဟုတ္လား?”<br />
<br />
ခ်ဥ္ေသာ္လည္း လန္းဆန္းသြားေစသည့္ လိေမၼာ္ရည္က ဆူညံေသာင္းက်န္းေစသည့္ စိတ္ကို ၿငိမ္းခ်မ္းေစသည္။<br />
<br />
“. . . နင္ေျပာတဲ့အတိုင္း ေဆာရီးပါ”<br />
<br />
Tsukimori ကၽြန္ေတာ္ေဘးတြင္ ကပ္ထိုင္လိုက္သည္။<br />
<br />
“ဟင့္အင္း ငါ့ကိုခြင့္လြတ္ပါ”<br />
<br />
သူမ ဆံပင္ဖ်ားမွာ ေလေပၚတြင္ ပ်ံဝဲလၽွက္။ “ငါလည္း တခါတေလ စိတ္ေကာက္ၾကည့္တာပါ”<br />
<br />
သူမ ခစ္ခစ္ရယ္လိုက္ၿပီး အၾကည့္မွာ ကၽြန္ေတာ္ဆီသို႔။<br />
<br />
“ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ ငါ့ကို ေအးစက္စက္ ဆက္ဆံတာကိုး”<br />
<br />
သူမ မ်က္နာကို ကၽြန္ေတာ္အနားကပ္ၿပီး အျပစ္တင္လိုေသာ မ်က္လုံးျဖင့္<br />
<br />
“ငါအိမ္ကို လာခဲ့ပါဦး ဒီတစ္ေခါက္ နင္မႀကိဳက္တာ ဘာမွ မလုပ္ေတာ့ဘူးလို႔ ကတိေပးတယ္ အိုေက?”<br />
<br />
သူမ ေနာက္လိုက္ၿပီး သူမဖာသာ ရယ္ေလသည္။ ကၽြန္ေတာ္ သူမ၏ မ်က္နာတြင္ အထီးက်န္သည္ဆိုသည္ကိုမေတြ႕ ။ ယခုမွ သတိရသည္က သူမက တစ္ေယာက္ေနေနရသည္ပဲ။ Tsukimori အိမ္မွာ အေတာ္က်ယ္ၿပီး ဘယ္သူမွမရွိပါက ပို၍ က်ယ္သည္ဟုပင္ ထင္မိရသည္။ စိတ္ပူမွုမ်ားမွ ကၽြန္ေတာ္ရင္ထဲမွာ ယွက္ႏြယ္၍။<br />
<br />
“. . . ဒါေပမယ့္ ေနာက္ပိုင္း နင္တကိုယ္ေကာင္းဆန္တယ္”<br />
<br />
တကယ္တမ္းလည္း ကၽြန္ေတာ္ ဖာသာ Konan ႏွင့္ရွိေနသည္ကိုက Tsukimori ကို ဂ႐ုစိုက္ရန္ ၊ သို႔ေသာ္ သူမကို ယခုကဲ့သို႔ တစ္ေယာက္တည္း ျမင္ရသည္ကလည္း စိတ္ထဲမွာ အျပစ္ရွိသလို။<br />
<br />
“အိုး ဟုတ္တယ္ ဘာျဖစ္လို႔လဲ ဆိုေတာ့ တစ္စုံတစ္ေယာက္က ငါ့ကို မကူညီတဲ့အျပင္ မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနတာကိုး ငါ့မွာ ေက်ာင္းမွာ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရြင္ရြင္ေတာင္ မေနရဘူး”<br />
<br />
“အင္း စိတ္မေကာင္းပါဘူး”<br />
<br />
“နင္ေနာက္ေနတာ မဟုတ္ေပမယ့္ ……….”<br />
<br />
Tsukimori ပုခုံးကိုတြန႔္လိုက္ၿပီး သက္ျပင္းအနည္းငယ္ခ်လိုက္သည္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း သူမကို Kanon ထက္စာလၽွင္ အေရးေပးေတာ့မည္ဟု ဆုံးျဖတ္လိုက္သည္။<br />
<br />
“ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ငါ ေကာ္ဖီဆိုင္ၾကရင္ ပုံမွန္အတိုင္းေနပါ့မယ္ ဒီေတာ့ Mirai-san ကိုၾကည့္ေျပာလိုက္ဦး”<br />
<br />
စကားစကိုျဖတ္ကာ မတ္တပ္ရပ္လိုက္သည္။<br />
<br />
“__Konan-san နဲ႔နင္က အသက္ကြာေပမယ့္ ညီအကိုေတြလိုပဲ”<br />
<br />
Tsukimori တိုးတိုးေလးေျပာသည္။<br />
<br />
“ၾကည့္ရတာ ဒါေၾကာင့္လည္း ႏွစ္ေယာက္စလုံးက ေယာက်ာ္းေလးေတြဆိုေတာ့ ငါ့ကို ခ်န္ထားသလို ခံစားရလို႔ စိတ္မေကာင္းဘူး”<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ ခုံတြင္ျပန္ထိုင္လိုက္ၿပီး ေဘးမွ မိုးထားသည့္ သူမ မ်က္နာကို လွမ္းၾကည့္လိုက္သည္။<br />
<br />
“. . .Konan-san နဲ႔ငါက ညီအကိုေတြနဲ႔တူတယ္ ဟုတ္လား? နင္ငါနဲ႔ Mirai-san နဲ႔ကိုလည္း အဲဒီလို ႏွိုင္းေသးတယ္မဟုတ္လား?”<br />
<br />
“အင္းဟုတ္တယ္ နင္ေျပာမွ သတိထားမိတယ္။ နင္တို႔သုံးေယာက္စလုံးဆင္တူတယ္ ႐ုပ္ကိုေျပာတာ မဟုတ္ဘူးေနာ္ နင္သိတယ္ မဟုတ္လား?”<br />
<br />
“ဘယ္လိုမ်ိဳးလဲ?”<br />
<br />
သူမမ်က္လုံးထဲကၽြန္ေတာ္ကို ဘယ္လိုျမင္သည္ ဆိုသည္ကို စိတ္ဝင္စားမိသည္။<br />
<br />
“ေတြးၾကည့္ေတာ့ ဘယ္လိုေျပာရမယ္ မသိဘူး ဒါေပမယ့္ သုံးေယာက္လုံး ဘဝကို ျဖတ္သန္းၾကတဲ့ပုံစံေတြက ဆင္ၾကတယ္”<br />
<br />
“. . . ဘဝကိုျဖတ္သန္းတဲ့ပုံစံ ဟမ္”<br />
<br />
“ေဆာရီး ငါေသခ်ာေျပာျပလို႔မတက္ဘူး”<br />
<br />
“ဟင့္အင္း နင္ေျပာတာ သေဘာေပါက္တယ္”<br />
<br />
ဘဝကိုျဖတ္သန္းသည့္ပုံစံ ဆိုသည္မွာ အေတာ္ေလးကို က်ယ္ျပန႔္သည္။ သို႔ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္တို႔၏ တန္ဖိုးမ်ားဟု ယူဆပါက ကၽြန္ေတာ္တို႔အခ်င္းခ်င္း သိပ္ကြာလွဟု မထင္။ ကၽြန္ေတာ္ သူ႔တို႔ကို အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးျဖင့္ ကိုယ္ခ်င္းစာမိသည္။ Tsukimori အျမင္သည္ စိတ္ဝင္စားစရာေကာင္းလွသည္။ ထိုေၾကာင့္ သူမကို ထပ္ေမးရန္ ဆုံးျဖတ္လိုက္သည္။ အထူးသျဖင့္ Konan အေၾကာင္း<br />
<br />
“ေျပာပါဦး Konan ကိုဘယ္လိုျမင္လဲ? ထူးဆန္းတဲ့လူတစ္ေယာက္နဲ႔တူတယ္ေနာ္ မဟုတ္ဘူးလား?”<br />
<br />
Tsukimori သူမေမးကိုလက္ျဖင့္ေထာက္လိုက္ၿပီး အဓိပၸါယ္ရွိစြာ သက္ျပင္းခ်၍ “အင္း ေသခ်ာတာေပါ့!”<br />
<br />
“နင္သေဘာမက်သလိုပဲ” ဟု၍ ကၽြန္ေတာ္ ေထာက္ျပလိုက္သည္။<br />
<br />
“ငါသူ႔ကိုမႀကိဳက္ဘူး သူရွိရင္ ေနရထိုင္ရတာ အဆင္မေျပဘူး သူအျမဲတမ္း ငါ့ကိုအကဲခတ္ေနေတာ့ သတိထားေနရတယ္ သူ႔နဲ႔အၾကာႀကီးေနရတာ ပင္ပန္းတယ္ ဒီလူက ပုံမွန္မဟုတ္ဘူး”<br />
<br />
သူမ သြယ္လ်သည့္ ပုခုံးမ်ားကို တြန႔္ပ်လိုက္ပုံက ေက်ာရိုးတစ္ေလ်ာက္ ၾကက္သီးေမြးညႇင္းထသည့္ႏွယ္။ ကၽြန္ေတာ္ သူမကို ထိုကဲ့သို႔ မၾကာခဏ မျမင္ဖူး။ သို႔ေသာ္ Konan ကို မည္သူမဆို ထိုသို႔ပင္ ျမင္လိမ့္မည္ျဖစ္သည္။ ထိုလူသည္ ပုံမွန္မဟုတ္။<br />
<br />
“ဒါေပမယ့္ သူနဲ႔စာရင္ ငါနင့္အနားမွာ နာရီတိုင္းလိုလို ရွိေနခ်င္တယ္ ဘာလို႔လဲသိလား?”<br />
<br />
သူမေခါင္းကို မတ္လိုက္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္ မ်က္နာကို နတ္ဆိုးမေလးလို ေခ်ာင္းၾကည့္သည္။<br />
<br />
“မေမးနဲ႔ေလ” ကၽြန္ေတာ္ သူမအၾကည့္ကို ေရွာင္လြဲလိုက္သည္။<br />
<br />
“ငါတျခားစုံေထာက္ေတြေတာ့ မသိဘူး ၊ ဒါေပမယ့္ သူက ထူးျခားတဲ့အစားထဲမွာပါတယ္။ ငါ့ကို အမ်ားႀကီးညြန္ျပသြားတယ္ ငါ့သူ႔ကို မယွဥ္နိုင္ဘူး”<br />
<br />
ဟုတ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ အသိဉာဏ္ျဖင့္ လိုက္မမွီ။ သူ႔ကဲ့သို႔လိုမ်ိဳးသည္ အလြန္ပင္ ျပင္းထန္လွသျဖင့္ ယွဥ္ဖို႔မလြယ္။<br />
<br />
“သူနဲ႔ဆင္တဲ့ လူတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ နင္က Konan-san ကို ငါ့ထက္ ပိုနားလည္မွာေပါ့”<br />
<br />
သူမက ေျပာ၍ “ဟုတ္လား”<br />
<br />
Tsukimori သူမႏွုတ္ခမ္းဖ်ားမွ ထြန္းသစ္စ လမင္းလိုျပဳံးလိုက္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ ႏွလုံးတစ္ခ်က္ခုန္ရန္ပင္ ေမ့သြားသည္။<br />
<br />
“သူက နင့္ကို ဂ႐ုစိုက္တယ္ဆိုတာ ငါ့ထက္နင့္ကို ပိုသေဘာက်လို႔မဟုတ္ဘူးလား? ကိုယ္နဲ႔တူတဲ့ လူေတြကို နားလည္တယ္ဆိုတာ သဘာဝက်တယ္ေလ”<br />
<br />
သူမ ျဖည့္ေျပာလိုက္သည္ စကားလုံးတိုင္းကို ႏွလုံးသားမွ တုန္ရီစြာ တုံ႔ျပန္ေလသည္။<br />
<br />
“ဒါမဟုတ္ပါဘူး ငါသူဘာေတြေတြးေနလဲ မသိနိုင္ဘူး”<br />
<br />
“တကယ္ပါ အခ်ိန္နဲ႔အမၽွ နင္ဘာေတြးေနလဲဆိုတာလဲ ငါမသိဘူး Nonomiya-kun”<br />
<br />
သူမ ခစ္ခစ္ရယ္ၿပီး ဆံပင္ကိုလွုပ္ခါလိုက္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ စိတ္မွ ဗလာနတၱိ ၊ ေျခရာခံရသည္မွာ နီးကပ္သြားသလိုႏွင့္ တကယ္မျမင္နိုင္။<br />
<br />
“နင္ဘာေတြ သေဘာေပါက္ေနတာလဲ? နင္ဘာေျပာခ်င္လဲဆိုတာ ငါနားမလည္ဘူး”<br />
<br />
သို႔ေသာ္ ေျခရာမွ တျခားတစ္ေနရာတြင္ ရွိသည္ဟု ယုံၾကည္သည္။<br />
<br />
“အမ္ ငါေျပာတဲ့အတိုင္း နင္တို႔ႏွစ္ေယာက္က တူတယ္ေလ!”<br />
<br />
Tsukimori ေနာက္ေျပာင္လိုသည့္ အျပဳံးျဖင့္ ေၾကာင္တစ္ေကာင္လို ညည္းျပလိုက္သည္။<br />
<br />
“ဟင့္အင္း ဒီစကားေျပာၿပီးၿပီေလ”<br />
<br />
သူမကို အေလာတႀကီး ၾကည့္လိုက္ေသာ္ အဆင္မေျပသလိုျဖင့္ သာသာယာယာ ပုခုံးကို တြန႔္လိုက္ၿပီး သူမ ပါးစပ္ကိုဟလိုက္ၿပီးတစ္ခုခု ေျပာရန္ ျပင္ဆင္ေနဟန္။ သူမစကားမစခင္ ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ထဲမွာ အရင္ျပင္ဆင္လိုက္သည္။<br />
<br />
“သူဘာေတြးေနလဲ သိခ်င္ရင္ နင္သာသူ႔ေနရာမွာဆို ဘာလုပ္မလဲသာ ေတြးလိုက္”<br />
<br />
အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ ကၽြန္ေတာ္တို႔က ဆင္တူၾကသည္ကိုး။ ကၽြန္ေတာ္တို႔အေတြးမ်ားလည္း ဆင္ၾကေပလိမ့္မည္။ သူမ အျပဳံးျဖင့္ျဖည့္လိုက္သည္။ သူမ စကားမဆုံးခင္ ကၽြန္ေတာ္ စ၍ ေတြးမိသည္။ Konan လုပ္ရန္ေတြနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ အေတြးမ်ားကို ခ်ိတ္ဆက္မိသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ဘာလုပ္ရမည္နည္း? ကၽြန္ေတာ္ ဘာလုပ္ခ်င္သည္နည္း? အႀကံအစည္မ်ားမွ ဦးေႏွာက္ထဲမွ ထြက္လာသည္။<br />
<br />
“. . . ေဆာရီး ငါလုပ္စရာရွိေသးလို႔”<br />
<br />
သူမ ကို စကားကို အျမန္ေျပာ ၊ ယမ္း ၁၂၀ ကို သူမလက္ထဲသို႔ေပးလိုက္ကာ အိမ္သို႔ အေျပးျပန္လာသည္။ ညဖက္ၿမိဳ႕ထဲတြင္ သူမ ေအာ္ေခၚေနသည္ ကိုပင္ ဂ႐ုမစိုက္၊ သုတ္သုတ္ ျပန္လာ သည္။ ကၽြန္ေတာ္ တစ္ေယာက္တည္းသာ ေနလိုသည္။ ကၽြန္ေတာ္ တစ္ေယာက္တည္း ေနလိုၿပီး လၽွံေနသည့္အေတြးမ်ားကို စုေဆာင္းလိုသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ယခုထက္ထိ Konan ႏွင့္ ဘယ္လိုေျဖရွင္းရမည္ကို အေျဖေကာင္းေကာင္းမေတြ႕ေသး။ ကၽြန္ေတာ္ အခု ထိုကိစၥကို ေတြးမည္။<br />
<br />
__ သို႔ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္ လမ္းေၾကာင္းမွန္တြင္ေရာက္ေနၿပီ။<br />
<br />
ကိစၥကျပတ္ျပတ္သားသား ၿပီးဆုံးရန္မလို ၊ ထို႔အျပင္ အျဖစ္အပ်က္၏ ေနာက္ကြယ္မွ အမွန္တရားသည္လည္း အေရးမႀကီးလွ။ ေသခ်ာသည္က ထိုႏွစ္ခု။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ ကၽြန္ေတာ္ ထိုသို႔ပင္ ယူဆ၍ ျဖစ္သည္။</div>
Morris
http://www.baka-tsuki.org/project/index.php?title=Gekkou:Volume_1_%E1%80%80%E1%80%BA%E1%80%AC%E1%80%B8%E1%80%85%E1%80%AE%E1%80%B8%E1%80%80%E1%80%9B%E1%80%80%E1%80%B9&diff=284350
Gekkou:Volume 1 က်ားစီးကရက္
2013-09-05T16:11:46Z
<p>Morris: </p>
<hr />
<div>ေနာက္ေန႔ ေက်ာင္အသြား အိပ္ေရးပင္မဝ ၊ Tsukimori ကိုမေတြ႕မိ။ သို႔ေသာ္ မည္သူမၽွ သူမ မလာသည္ကို သတိမထားမိ။ Usami မွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ လမ္းေလၽွာက္ သည္ကို တိတ္တဆိတ္ ေခ်ာင္းၾကည့္ေနၿပီး Tsukimori ႏွင့္ ပတ္သတ္၍ တခုခု ေမးခ်င္ပုံ။ ထိုမၽွ တြန႔္ဆုတ္ ေနသည္က သူမႏွင့္ပင္ မတူ။ ၾကည့္ရသည္မွာ ဟိုတေန႔မွ သူမ ဖြင့္ေျပာမိသည္ကို ယခုထိ စိတ္ထဲတြင္ ေပ်ာက္ေသးဟန္ မေပၚ။<br />
<br />
မ်က္လုံးထဲ Usami ေဒါသထြက္ၿပီး အိပ္ရာေပၚတြင္ လွိမ့္ေနမည့္ပုံကို ျမင္ေယာင္မိသည္။ ႐ုတ္တရက္ မ်က္လုံးခ်င္ဆုံမိသည္။ သူမ ခ်က္ခ်င္း အၾကည့္လြဲသြားသည္။ သူမ နားရြက္ဖ်ားႏွင့္ လည္ပင္းမ်ား ရဲကနဲ။ ၾကည့္ရသည္မွာ ကၽြန္ေတာ္စိတ္ကူးမွန္ပုံ ရသည္။ ခ်စ္စရာေကာင္းသည့္ သူမကို ၾကည့္ရင္ မျပဳံးပဲမေနနိုင္။<br />
<br />
“ဘာျဖစ္လို႔လဲ Usami?”<br />
<br />
“….အာ! ဘ-ဘာလဲ? ဘာကိုလဲ? ဘာျဖစ္လို႔လဲ?” ထိတ္လန႔္ကာ စကားပင္ပီေအာင္ မေျပာနိုင္ေတာ့ပဲ မတ္တပ္ထရပ္လိုက္သည္။<br />
<br />
“ငါကို ေမးခ်င္တာ ရွိလား?”<br />
<br />
“ဟင့္-ဟင့္အင္း မၾကားခ်င္ဘူး! အခုမဟုတ္ဘူး! ငါကိုယ္ အခ်ိန္နည္းနည္းေပးပါဦး! ငါအခုမၾကားခ်င္ေသးဘူး!”<br />
<br />
လတ္စသတ္ေတာ့ ဒီလိုကိုး။ စိတ္ထဲတြင္ေတာ့ သက္ျပင္းခ်လိုက္မိၿပီး သူမ ၿငိမ္ေအာင္ ထိန္းသည့္ အေနျဖင့္ “နင္ငါ့ကို Tsukimori အေၾကာင္း ေမးခ်င္လို႔လား?”<br />
<br />
“….. အား နင္ေျပာတာ ဒါကိုလား” ဟု သက္ျပင္းခ်ကာ Usami စိတ္သက္သာရာၿပီး အသံခပ္မာမာျဖင့္ “ေအးဟုတ္တယ္ ဘာလို႔ သူဒီေန႔ ေက်ာင္းပ်က္တာလဲ”<br />
<br />
ေဘးမွာ ထိုင္ေနေသာ Usami ေခါင္းကိုေမာ့ၿပီး ရွဉ့္ေလးလို။<br />
<br />
“မသိ ၾကည့္ရတာ မေန႔က မိုးရြာလို႔ ဖ်ားလို႔ ေနမွာေပါ့?” မျပတ္မသားေျဖလိုက္သည္။<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ကို Tsukimori ေရာ ရဲမ်ားကပါ သူမအေမ ေပ်ာက္ဆုံးမွုကို တိမ္ခ်န္ထား ၾကသည္ မဟုတ္။ သို႔ေသာ္ ထိုကိစၥႏွင့္ ပတ္သတ္၍ ေျပာျပမည္မဟုတ္။ Tsukimori ဖက္မွ စဥ္းစားလၽွင္ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္သူမ ထိုအခ်ိန္တြင္ ရွိေနသည္က အမ်ားအျမင္တြင္ မသင့္ေတာ္၊ ထိုေၾကာင့္ ထင္ထားသည္ထက္ သူမ ဝမ္းနည္းေနသည္ကို ေတြ႕ေသာ္လည္း ဘာမွ မတက္နိုင္။ ထိုအျပင္ တေယာက္ကို ေျပာမိပါက က်န္သူမ်ားမွ ကၽြန္ေတာ့္ကို အရွင္လတ္လတ္ ကင္၊ ဖုတ္၊ ေၾကာ္၊ ေလွာ္ မ်ိဳးစုံျဖင့္ အညႇင္းပန္းအႏွိပ္စက္ ခံရမည္ကို ျမင္ေယာင္မိသည္။ အတန္းထဲမွ ပုဂၢိဳလ္မ်ား အထူးသျဖင့္ kamogawa ႏွင့္ Usami တို႔သာ Tsukimori အိမ္သြားသည္ကို သိၾကလၽွင္ ၊ စိတ္ကူးျဖင့္ေတြးၾကည့္မိ႐ုံျဖင္ ေခါင္းကိုက္မိသည္။ ထိုေၾကာင့္ မိမိကိုယ္ကို ကာကြယ္သည့္ အေနျဖင့္ မျပတ္မသား ေျဖလိုက္သည္။ ျပႆနာကင္းေအာင္ ေနခ်င္ေသာ္လည္း တစ္ညလုံး မအိပ္ရပဲ ဦးေႏွာက္သုံး ရသျဖင့္ အလြန္ပင္ပန္းေလသည္။<br />
<br />
“ၾကည့္ရတာ ငါ Youko-san ဆီ သြားလည္ရင္ ေကာင္းမလား”<br />
<br />
မလုပ္နဲ႔ ေျပာခ်င္ေသာ္လည္း မရ။ ထိုေၾကာင့္ သက္ျပင္းခ်ကာ အျပစ္တင္ လိုေသာ အၾကည့္ျဖင့္ “နင့္ ကလပ္ေကာ?”<br />
<br />
“အမ္. . . ”<br />
<br />
Usami တစ္ေယာက္ သခင္ထဲမွ ခြင့္ေတာင္းသည့္ ပါပီေလးလို ၾကည့္ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္မွ<br />
<br />
“ပ်က္ဖို႔ မႀကိဳးစားနဲ႔” ဟု သတိေပးလိုက္သည္။<br />
<br />
” ထင္သားပဲ နင္ေျပာမယ္ဆိုတာ”<br />
<br />
Usami စားပြဲေပၚသို႔ ေခြက်သြားသည္။<br />
<br />
“ဒါဆို နဂိုကတည္းက ေခါင္းထဲမွာ မဆိုင္တာေတြ မထည့္ထားနဲ႔ေလ!”<br />
<br />
“ဒါေပမယ့္ ငါစိတ္ပူတယ္!”<br />
<br />
Usami ႏွုတ္ခမ္းကိုစူထားၿပီး ခုံေပၚတြင္ ေမွာက္ရက္။<br />
<br />
“ငါဖာသာငါ ဖ်ားတာေနမွာေပါ့လို႔ ေျပာတာ ဟုတ္ခ်င္မွလည္းဟုတ္မွာေပါ့ မနက္ျဖန္မွ ဖုန္းေခၚၾကည့္လိုက္ေပါ့”<br />
<br />
တကယ္ အလုပ္ရွုပ္၏။ ၾကည့္ရသည္မွာ Tsukimori ကိုပင္ ဖုန္းဆက္ၿပီး ဖ်ားေနသည္ဟု လိမ္ခိုင္းရမလို ျဖစ္ေသာ္လည္း မလြယ္လွ။ သို႔ေသာ္ Usami တစ္ေယာက္ စားပြဲေပၚ ပါးအပ္၍ ေခါင္းတဆတ္ဆတ္ ၿငိမ့္ေနသည္ ကိုေတြ႕ရေသာအခါ အေတာ္ေလး စိတ္သက္သာမိသည္။<br />
<br />
“အမ္ ေကာင္းၿပီေလ”<br />
<br />
ဒီေန႔ Tsukimori မရွိေသာ္ေၾကာင့္ေလာမသိ၊ ေက်ာင္းက ပို၍ ၿငိမ္းခ်မ္းေနသလို။ ထို႔ေၾကာင့္ Kamogawa ႏွင့္ ဝိုင္းေတာ္သား မ်ားကလည္း ၿငိမ္သက္။ ယခု ကဲ့သို႔ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာမေနရသည္ အေတာ္ပင္ၾကာေလၿပီ။ ထို စာရြက္ကိုရမိခ်ိန္မွ စ၍ Tsukimori Youko သည္ ဘဝ၏ အေရးႀကီးအစိတ္အပိုင္း တစ္ခုျဖစ္လာသည္။ သို႔ေသာ္ မိမိဆိုလိုသည့္ အေရးႀကီးသည္ ဟုသည့္ အဓိပၸါယ္မွာ အျခားသူမ်ားႏွင့္ မတူ။<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ တစ္ေယာက္သာ သူမ၏ လၽွိုဝွက္ခ်က္ လူသတ္နည္း စာရြက္ကို သိသည္။ သူမကို ထိုစာရြက္ႏွင့္အတူ သတိထားေစာင့္ၾကည့္ေနသည္။ သူမႏွင့္ ေျပာဆိုဆက္ဆံ ေနရျခင္း အဓိကအေၾကာင္းမွာ သူမအေဖကို သတ္သည္ဟု ယူဆသျဖင့္။ အေၾကာင္းဆက္အေနျဖင့္ သူမနားတြင္ တခါမွ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း မေနရ။ သို႔ေသာ္ ထိုေနရက္မ်ား မရွိေတာ့ ဟု ထင္မိသည္။ ထိုေၾကာင့္ ဘယ္ဘက္ အကၤ်ီအိတ္ကပ္ကို စမ္းမိသည္။<br />
<br />
“. . . ဒါေၾကာင့္ ငါလည္း နင့္ကို ႏွုတ္ဆက္ေတာ့မယ္”<br />
<br />
သဘာဝက်က် ေလးလံထုံထိုင္းစြာ မပြင့္တပြင့္ ေျပာမိလိုက္သည္ကို အံဩမိသည္။ ထိုေၾကာင္ Tsukimori ႏွင့္ လူသတ္နည္း စာရြက္ႏွင့္ပတ္သတ္ေသာ ေန႔ရက္မ်ားမွာ ဘာမွမဟုတ္ ေသာ္လည္း ရင္ထဲတြင္ ရင္းႏွီးေနမိ။ ယခင္ကဲ့သို႔ ေပါ့ေပါ့ပါးပါး ဘဝကို ျပန္သြားရေသာ္လည္း အထီးက်န္ေနသလို။<br />
<br />
လူသတ္နည္း စာရြက္ႏွင့္ ပတ္သတ္၍ သံသယမ်ားဝင္ခဲ့ေသာ္လည္း ေနာက္ဆုံး စိတ္ကို ဒုံးဒုံးခ်လိုက္သည္။ Tsukimori Youko မည္သူကိုမွ မသတ္ခဲ့။ သူမလို ဉာဏ္မ်ားၿပီးေခါင္းမာသည့္ သူတစ္ေယာက္သည္ သာမန္မၽွပင္ ဦးေႏွာက္မရွိသည့္သူမ်ားသာလုပ္မည့္ မွားယြင္းသည့္ လုပ္ရပ္ကို လုပ္မည္ မဟုတ္။ မ်က္လုံးထဲတြင္ ဖခင္ျဖစ္သူအသုဘ တြင္ပင္ အစ္မႀကီးတစ္ေယာက္ကဲ့သို႔ ရင့္က်က္ေနေသာ အမူအရာျဖင့္ ဂ႐ုတစိုက္ ေနထိုင္ေသာ သာမန္မိန္းကေလး တစ္ေယာက္သာ။<br />
<br />
သူမ အေမ ေနာက္ဆုံးစကားမ်ားလား သို႔မဟုတ္ ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ထင္ သက္သက္ေပေလာ။ လူသတ္မွု ဆိုသည္မွာ ႐ူးသြပ္ၿပီး ကေသာင္းကနင္း နိုင္ေသာ လုပ္ရပ္ဟု သူမ မေျပာခဲ့ပါသေလာ? သူမလို ညဏ္မ်ားသူတစ္ေယာက္- ကၽြန္ေတာ္ သိေသာသူေတြထက္ ပါးနပ္သူတစ္ေယာက္ – အေနျဖင့္ သူမ မည္သည့္ – အေျခအေနမ်ိဳးတြင္ မဆို – လူသတ္မွုကို က်ဴးလြန္မည္ မဟုတ္။<br />
<br />
အနည္းဆုံး သူမလုပ္ခဲ့သည္ဟု စဥ္းစား၍မရ။ အဆုံးသတ္တြင္ သူမကို လူသတ္သမားဟု မျမင္ေတာ့။ Tsukimori Youko ေက်ာင္းပ်က္သည့္ ပထမေန႔သည္ ေအးခ်မ္းစြာျဖင့္ ၿပီးဆုံး၏။ သို႔ေသာ္ ဒုတိယေန႔ အတန္းထဲတြင္ သူမကို စိတ္ပူသူမ်ားျဖင့္ ဆူညံပြက္ေလာရိုက္ေနသည္။ ထင္သည့္အတိုင္ အားလုံး ဦးတည္ခ်က္မ်ားက ကၽြန္ေတာ္ဆီသို႔ ၊ ႀကိဳေတြးထားသည့္အတိုင္း ႐ူးခ်င္ေယာင္သာ ေဆာင္ေနလိုက္သည္။<br />
<br />
ထိုေနာက္ ဘာဆက္ျဖစ္သနည္း? ထင္ျမင္ယူဆခ်က္မ်ား ထြက္ေပၚလာကာ ေကာလဟာလမ်ား ျဖစ္ၾကကုန္၏။ ထိုေၾကာင့္ Tsukimori Youko အမည္မွာ တတိယေန႔တြင္ တေက်ာင္းလုံး ပ်ံနံ့သြားလၽွက္။ သူမ ဖ်ားသျဖင့္ ေဆး႐ုံတက္ရသည္ ၊ ျပန္ေပးဆြဲ ခံထားရသည္ ၊ ေဟာလီဝုဒ္တြင္ ႐ုပ္ရွင္ရိုက္ေနသည္ ၊ မင္းသားေလးတစ္ပါးႏွင့္ေတြ႕ကာ သေဘာက်သြားသျဖင့္ လက္ထပ္လိုက္သည္ ၊ စသျဖင့္ အူေၾကာင္ေၾကာင္ ေကာလဟာလမ်ားမွာ ေနရာအႏွံ့ ပ်ံႏွံ့ေနသည္။ ကၽြန္ေတာ္မွာမူ ႀကိတ္၍သာ ရယ္မိသည္။<br />
<br />
သူမ ရွိသည္ မရွိသည္ ျဖစ္ေစ ၊ လူအမ်ား၏ စိတ္ဝင္စားျခင္းခံရသည္။ ထိုေၾကာင့္ပင္ မိန္းကေလးမ်ား၏ ေက်ာ္ၾကားမွုကို သတိထားမိသည္။ စတုတၳေန႔ တြင္မူ ေကာလဟာလမွာ နားေထာင္၍ မေကာင္းေတာ့။ Tsukimori တစ္ေယာက္၊ သူမအေမ သူငယ္ခ်င္းမ်ား၊ ရဲမ်ားႏွင့္ပူးေပါင္းကာ သူမအေမ ကိုရွာေနသည္၊ မအိပ္မေန အသည္းအသန္ ရွာေနသည့္ ေကာလဟာလ မွာ ပ်ံႏွံသြားသည္။<br />
<br />
ေကာလဟာလ၏ အစမွာ ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္မွ ၊ ၎၏ အမ်ိဳးျဖစ္သူမွာ ရဲစခန္းတစ္ခုႏွင့္ ပတ္သတ္ပုံရ၏။ ထိုေကာလဟလမွာ အလ်င္အျမန္ပင္ပ်ံႏွံသြားသည္။ သူမအေမ ေပ်ာက္သြားသည္ကို အတည္ျပဳနိုင္ၿပီး ေနာက္ပိုင္း ေကာလဟာလသည္ သတင္းအျဖစ္သို႔ တနဂၤလာေန႔တြင္ အသြင္ေျပာင္းသြား၏။ တစ္ပတ္ၾကာမစဲသည့္ မိုးတိတ္၍ တိမ္မဲ့ေကာင္းကင္ျပာ ကို လက္ေဆာင္ေပးသည္။ ထိုမနက္ Tsukimori အေမကို ရွာေတြခဲ့၏။ သို႔ေသာ္ အေလာင္းအေနျဖင့္။ ရပ္ကြက္မွ ေက်ာက္တုံးမ်ားပုံထားသည့္ ေတာင္ေစာင္းတစ္ခုတြင္ ေတြရသည္ဟု ဆို၏။ ထိုအေပၚတြင္ေတာ့ တၿမိဳ႕လုံးျမင္နိုင္သည့္ ပန္းၿခံငယ္ေလးတစ္ခုရွိသည္။ ေတာင္ေစာင္းမ်ား ဝန္းရံထားသည့္ ပန္းၿခံျဖစ္၍ အမွီအကာမ်ား ျပဳလုပ္ထားေသာ္လည္း လူႀကီး တစ္ေယာက္ ခုန္ခ်နိုင္သည့္ အေနအထားပင္။ အေလာင္းကို မေတြ႕ရသည့္ အေၾကာင္းမွာ ေတာင္ေျခတြင္ မဟုတ္သည့္အျပင္ ထူထပ္စြာေပါက္ေရာက္ ေနေသာပန္းခင္းမ်ားက ေတာင္ကုန္းတစ္ခုလုံး ဖုံအုပ္ထားသျဖင့္။<br />
<br />
ေတြ႕ရွိသည့္ ရဲတစ္ေယာက္ အဆိုအရ တစ္သက္တြင္ ထိုမၽွလွပသည့္ အေလာင္းကို မေတြ႕ ဖူးခဲ့ ဟုေျပာသည္။ အေလာင္းမွာ ခရမ္းေရာင္ပန္းပြင့္မ်ားျဖင့္ အေနာက္တိုင္း ပန္းခ်ီကားမ်ားလို ခ်ယ္သထားသည့္ႏွယ္ ဟုလည္းေျပာသည္။ ၎ခမ်ာ အေလာင္းကိုေတြ႕ေနသည္ ကိုေမ့ေလ်ာ့ကာ ပန္းခင္းမ်ားေၾကာင့္ စိတ္ထဲ ၾကည္ႏူးေနမိသည္ ဟု ေျပာၾကားခ်က္က ေက်ာပင္ခ်မ္းမိ။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ထိုေနရာတြင္ ရွိခ်င္ပါဘိ။ သူမ အေမေသဆုံးသည့္ သတင္းသည္ တေက်ာင္းလုံးပ်ံ႕သြားၿပီး အားလုံး အံလည္းဩ ဝိုင္းလည္း သနားၾကသည္။<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ပုံမွန္မၽွသာ။ သူမ အေမကို ေသဆုံးမွုကို ဝမ္းနည္းပါသည္။ သို႔ေသာ္ က်န္သူမ်ားႏွင့္ မတူသည္က ကၽြန္ေတာ္မွာ ေသဆုံးမွုကို အေစာကပင္ ခန႔္မွန္းမိသည္။ အေၾကာင္းမွာ ကၽြန္ေတာ္အထင္ သူမအေမသည္ လူသတ္နည္း စာရြက္ကို အသုံးျပဳ၍ သူမအေဖကို သတ္လိုက္လိမ့္မည္။ အေၾကာင္းရင္းက ႏွစ္ခု ၊ ပထမတစ္ခုက သူမမိသားစု အေျခအေန ။ အသုဘတြင္ ၾကားမိသည္က သူမ မိသားစု အားလုံးမွာ ပတ္ဝန္းက်င္ႏွင့္ အဆင္ေျပသည္ကို သိရသည္။ ထို႔အျပင္ သူမအေမ ၎ေယာက်ာ္းပုံ ကိုကိုင္ၿပီး ငိုေႂကြးသျဖင့္ အလြန္ပင္ စိတ္ဆင္းရဲေနပုံ။ ထိုေၾကာင့္ စိတ္ထဲေတြးမိသည္က Tsukimori မိသားစုမွာ အဆင္ေျပေၿပ ေအးေအးခ်မ္ခ်မ္း ၎တို႔ လင္မယားမွာလည္း ထိုနည္းတူပင္ ျဖစ္ရမည္။ သို႔ေသာ္ သူမအေမ အခန္းထဲသို႔ေရာက္ခဲ့ေသာ္ အခါ ထိုအခ်က္ကို သံသယဝင္မိသည္။<br />
<br />
Tsukimori အေနနဲ႔ သူမမိဘႏွစ္ပါး ခြဲအိပ္သည္ကို ဂ႐ုမျပဳေသာ္လည္း ထိုအခ်က္ေၾကာင့္ ထင္ထားသလို အိမ္ေထာင္ေရးအဆင္ေျပၾကသည္ ဟုယူဆ၍ မရနိုင္။ အဓိက အခ်က္မွာ လင္မယားႏွစ္ေယာက္ခြဲအိပ္ျခင္းကိုက သာယာေပ်ာ္ရြင္သည့္ အိမ္ေထာင္ဟု ေခၚ၍ ရနိုင္မည္ေလာ။ ထိုအခ်က္ကို ေထာက္႐ူ၍ တကယ္တမ္း ေျပာင္းျပန္ အေနျဖင့္ အိမ္ေထာင္ေရးအဆင္မေၿပ ဟုယူဆနိုင္သည္။ ထိုအျပင္ သူမအေမ အခန္းထဲရွိ ဓာတ္ပုံမ်ားတြင္ သူမအေဖ့ကို တစ္ပုံမၽွမေတြ႕ရျခင္း ကလည္း သံသယဝင္ဖြယ္ အခ်က္တစ္ခု။ ထိုေၾကာင့္ ထိုယူဆခ်က္မွာ ပို၍ ခိုင္မာ လာသည္။<br />
<br />
ဒုတိယအခ်က္မွာ လူသတ္နည္းစာရြက္ ကိုေရးသူ။ အေစာကတည္း အံဩမိသည္က အဘယ္ေၾကာင့္ “နည္း” ဟုေပးသနည္း။ လူသတ္ရန္အႀကံ စသျဖင့္ သင့္ေတာ္ရာ အမည္ တစ္ခုခု မေပးနိုင္သည္ေလာ ? တကယ္ဆိုလ်င္ လူသတ္ရန္အႀကံ ဆိုသည့္ စာရြက္မွာ ပို၍ အေျခအေနျဖင့္ ကိုက္ညီဦးမည္။ “နည္း” ဟု စကားကို အသုံးျပဳထားသျဖင့္ ဟင္းခ်က္နည္းမ်ားကို သင္ၾကားေနေသာ ဆရာမအေနျဖင့္ ပုံမွန္သုံးစြဲေနၾက ျဖစ္မိဟု ယူဆမိသည္။ ထိုေၾကာင့္ Tsukimori အိမ္သြားေသာ အခါ ထိုယူဆခ်က္အတြက္ သက္ေသကိုရွာမိသည္။<br />
<br />
ေရးထားေသာဟင္းခ်က္နည္းစာအုပ္မ်ားမွ လိုက္မွတ္ထားေသာ မွတ္စုမ်ားကိုေတြ႕ရသည္။ မည္သည္ကို ေရးထားသည္ကို ေသခ်ာမသိေသာ္လည္း အေရးႀကီးသည္က လက္ေရး။ လူသတ္နည္းစာရြက္ ႏွင့္ တိုက္စစ္ၾကည့္ေသာ္ လုံးဝကြက္တိ တိုက္ဆိုင္ေနသည္ကို ေတြ႕ရသည္။ လက္ေရးတူေသာ္ ေရးသူအတူတူပင္ ျဖစ္ရမည္။ တနည္းအားျဖင့္ လူသတ္နည္း စာရြက္ေနာက္ကြယ္မွ လၽွိုဝွက္ခ်က္သည္ သူမ အေမ ၊ သူမ အေဖျဖင့္ အဆင္မေျပသျဖင့္ ေရးၿပီး သတ္ရန္ႀကံစည္ခဲ့ကာ ေနာက္ပိုင္းတြင္ ေနာင္တရၿပီး ကိုယ္ကိုယ္ကို သတ္ေသသည္ဟု ယူဆမိသည္။<br />
<br />
ထိုေၾကာင့္ သနားရန္မရွိ။ ေသြးေအးစြာေျပာရလၽွင္ “ကိုယ့္ျပဳေသာကံ ကိုယ္သာခံရသည္” ဟုေျပာနိုင္သည္။ ေၾကာင္ႏွင့္ႂကြက္ ကစားသည္ကာလမွာ ၿပီးဆုံးသြားၿပီ ျဖစ္၍ ဘာမွ တြယ္တာ စြဲလမ္းမွု မွ မရွိ။ လူသတ္နည္း စာရြက္သည္ စိတ္ဝင္စားစရာ မေကာင္းေတာ့ေခ်။ ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ကူးယဥ္မွုသည္ သူမအေမ ေသဆုံးျခင္းႏွင့္ အၿပီးသတ္ေလ၏။ ယခုစဥ္းစားခ်က္မ်ားသည္ ယူဆခ်က္သက္သက္သာျဖစ္သည္။ ထိုေၾကာင့္ အမွန္တရား ဟုတ္ခ်င္မွဟုတ္မည္ ၊ လိုအပ္ခ်က္မ်ားလည္းရွိနိုင္ေပသည္။ သို႔ေသာ္ သာမန္အထက္တန္းေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ အေနျဖင့္ အမွန္တရားကို မခ်ဥ္းကပ္နိုင္ဟု ယူဆမိသည္။ ထိုေၾကာင့္ စိတ္ကူးယဥ္အေျဖျဖင့္ ေက်နပ္ေနမိသည္။ ထိုေၾကာင့္ Tsukimori Youko ၏ အတည္ျပဳခ်က္မလိုေတာ့ေခ်။ တေန႔ ထိုကိစၥကို ေမးၾကည့္မည္။ သို႔ေသာ္ ယခုမဟုတ္။<br />
<br />
ကံေကာင္းသည္ ဆိုးသည္ မသိေသာ္လည္း ထိုၿငိမ္းခ်မ္းသည့္ ကာလမ်ားမွ ၾကာရွည္ပင္ မခံေခ်။ ယခင္ကိစၥမ်ားတြင္ အသိျဖစ္သြားေသာ စုံေထာက္တစ္ေယာက္၏ စကားေၾကာင့္။ ပထမဆုံး သူႏွင့္ေတြ႕ခ်ိန္က Tsukimori အေမေပ်ာက္ဆုံးခ်ိန္ ၊ ကၽြန္ေတာ္ မွာတမ္းကိုေတြ႕သျဖင့္ ခ်က္ခ်င္းပင္ ရဲစခန္းကို ဖုန္းဆက္ခ်ိန္မွာ Tsukimori မွာေတာ့ အံဩထိတ္လန႔္ေနဆဲ။ နာရီသံ တစ္ခ်က္ခ်က္သာ ၾကားရဲၿပီး တိတ္ဆိတ္၊ နာရီဝက္ခန႔္ ၾကာေသာ္ ရဲကားတစ္စီး ေရာက္လာ၏။ ယူနီေဖာင္းဝတ္ တစ္ေယာက္ႏွင့္ ၊ အရပ္ရွည္ရွည္ ႏွင့္ အေနာက္တိုင္းဝတ္စုံ ဝတ္ထားသူ တစ္ေယာက္ ေရာက္လာၿပီး “အား ဟုတ္ၿပီ ဟုတ္ၿပီ သိၿပီ သိၿပီ ေသတမ္းစာျဖစ္မယ္!” ဟု အရပ္ရွည္ရွည္ျဖင့္ တစ္ေယာက္မွာ ေျပာဆိုေနသည့္။ သူ႔ အမည္မွာ Konan ျဖစ္ေၾကာင္း မိတ္ဆက္ေပးသည္။<br />
<br />
ယခင္ကပင္္ ရဲမ်ား ေမးျမန္းျခင္းကို ခံရဖူးသည္။ ထိုအႀကိမ္မွာ လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္အနည္းငယ္ခန႔္မွ ျဖစ္၍ အိမ္နားမွ ဆိုင္တစ္ဆိုင္ အေဖာက္ခံရသျဖင့္ စုံေထာက္ႏွစ္ေကာင္ အိမ္သို႔ ေရာက္လာသည္။ သိသာသည့္ ေမးခြန္းမ်ား ထက္စာလၽွင္ အဓိကအားျဖင့္ အလစ္သုတ္သမားမွာ လြတ္ေနေသးေၾကာင္း သတိေပးလိုဟန္။ ထိုသူမ်ား၏ ပုံစံသည္ သာမန္သူမ်ားႏွင့္ လြန္စြာကြာျခားသည္။ ၎တို႔အၾကည့္တစ္ခ်က္ပင္လင္ အေတာ္ပင္ ထိတ္လန႔္စရာ။ ထိုေၾကာင့္ ရဲတစ္ေယာက္၏ အခြင္အာဏာမွာ အလြန္ အႏၲာရယ္မ်ားသည့္ အျဖစ္သို႔ေရာက္နိုင္သည္။<br />
<br />
ထိုေနာက္ ေမးေနစဥ္အခ်ိန္အတြင္းမွာပင္ အလစ္သုတ္သမားဖမ္းမိေၾကာင္း သတင္းၾကားလိုက္ရသည္။ ထိုအခ်ိန္မွႏွင့္ ႏွိုင္းစာလၽွင္ Konan ဆိုသည့္ ပုဂၢိဳလ္သည္ စုံေထာက္တစ္ေယာက္ ျဖင့္ပင္ မတူေခ်။ အသက္ကိုခန႔္မွန္းရသည့္မွာေတာ့ ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ပင္။ ရာထူးအေနနဲ႔ ၾကည့္ရေသာ္ သူမွာ ယူနီေဖာင္းဝတ္ထားေသာသူ ထက္ ပို၍ျမင့္ပုံ။ အျပာရင့္ႏွင့္အျဖဴကြက္ အေနာက္တိုင္းဝတ္စုံ ကိုဝတ္ထားၿပီး Konana ကိုၾကည့္ရသည္မွာ ခြင္ေကာင္းေကာင္းမိထားေသာ ေယာက်ာ္းပိုင္းလုံးတစ္ေကာင္ႏွင့္ ပို၍တူလွသည္။ ကပ်က္ကေခ်ာ္ ဝတ္ထားေသာ သူ႔ပုံစံႏွင့္ စကားကို တတြတ္တြတ္ ေျပာေနျခင္းေၾကာင့္ သူလို ပုဂၢိဳလ္မ်ိဳးကို အမုန္းဆုံးဟု သတ္မွတ္မိသည္။<br />
<br />
<br />
<br />
“အား ခ်စ္စရာေလးပဲ တီဗြီထဲ ပါဖူးလား ? မပါဖူးလား? ပါရမွာေနာ္! ညီမသာပါရင္ ဆုရမွာ! ဟင့္အင္း တကယ္! စကားမစပ္ အသက္ ဘယ္ေလာက္လဲ ? Youko-chan? ၁၇ ဟုတ္လား? အမ္း ေမာင္ႏွမကေရာ ? အႀကီးဆုံးလား? ေအာ္ မရွိဘူးလား တစ္ေယာက္ေတာင္ မရွိဘူးေပါ့ေနာ္ တကယ္လား ဒီေတာ့ တဦးတည္းေသာ သမီးေပါ့ေနာ္ သနားစရာကြယ္ သနားစရာ ဒါေပမယ့္ ညီမ အေမလည္း ေတာ္ေတာ္ေခ်ာမွာပဲ ငယ္ေသးတယ္ မဟုတ္လား? အင္းဟုတ္ၿပီ ေဟ့ၾကားလား အန္တီကို ျမန္ျမန္ရွာရေအာင္ ”<br />
<br />
Konan တစ္ေယာက္ ၊ ေဘးနားမွ ရဲအရာရွိမွ ဘုၾကည့္ၾကည့္ေနသည္ကိုပင္ ဂ႐ုမစိုက္ ေျပာခ်င္ရာေျပာေနေလသည္။ အေစာကတည္းက Konan ဆိုသည့္ လူႀကီးကို သိပ္သေဘာမေတြ႕ မိနစ္အနည္းငယ္မၽွၾကာေသာအခါ ေသာက္ျမင္ပင္ကတ္မိသည္။ သူက Tsukimori ကို ဂ႐ုမစိုက္။ ဒီလူက ရဲေရာ ဟုတ္ေသး ရဲ့လား။ အေမ ေပ်ာက္သြားတဲ့ သမီးကို ဆက္ဆံသည္က ဟုတ္ကိုမဟုတ္ေပ။ Konan သည္ နားမလည္နိုင္စရာ လူတစ္ေယာက္။<br />
<br />
ထိုေနာက္ရဲအရာရိမွ ဆက္၍<br />
<br />
“ခင္ဗ်ားအေမ ၾကည့္ရတာ စိတ္ထဲတခုခု ျဖစ္ေနပုံလား? ” ၊ “သူသြားတက္ေနရာေတြ သိလား”<br />
<br />
စသျဖင့္ေမးခြန္းႏွစ္ခုသုံးခုခန႔္ ေမးေလသည္။ Tsukimori ေခါင္းကိုအသာယမ္း၍ သက္ျပင္းႏွင့္အတူ ရွည္လ်ားေသာမ်က္ေတာင္မ်ားကို ခ်၍ ေျဖလိုက္သည္က<br />
<br />
“ကၽြန္မလည္း ေသခ်ာမသိဘူး။<br />
<br />
ေသခ်ာ ေတြးၾကည့္ၿပီးေနာက္ ရဲအရာရွိမွ သူမကို<br />
<br />
“အားနာေပမယ့္ ဒါက ေသေၾကာင္းႀကံစည္မွုလည္း ျဖစ္နိုင္တယ္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ တက္နိုင္သေလာက္ ရွာဖို႔ ကတိေပးပါတယ္ ဒါေပမယ့္ အဆိုးဆုံးကို ႀကိဳၿပီးေတြးထားပါ”<br />
<br />
Tsukimori ဘာမွ ျပန္မေျပာနိုင္ ေခါင္းကိုသာ ျဖည့္ညင္းစြာ ညိတ္လိုက္၏။ သူမ၏ တိတ္ဆိတ္ ၿငိမ္သက္ေသာ အသြင္အျပင္မွာ ေအးတိေအးစက္ နိုင္ေသာ္လည္း ေကာ္ပတ္႐ုပ္ တစ္႐ုပ္လို လွပေပသည္။ အလိုက္မသိစြာ စိတ္ထဲမွ သူမ၏ အ႐ုပ္လို သြယ္လ်သည့္ လည္တိုင္ႏွင့္ သူမအသားအရည္ႏွင့္ လိုက္ဖက္သည့္ ရဲရဲေစြး ႏွုတ္ခမ္းမ်ားကို ေဆာ့ကစားလိုစိတ္ ေပါက္ေလသည္။ သူမအေဖ အသုဘတြင္လည္း ယခုကဲ့သို႔ပင္ ဝမ္းနည္းေနေသာ လနတ္သမီးလို ေအးစက္တည္ၿငိမ္ေသာ ပုံစံ ျဖင့္ ျမင္ရေလသည္။<br />
<br />
သူမ တစ္ေယာက္ ေမးခြန္းမ်ား မေျဖနိုင္ေအာင္ စကားအရွည္ႀကီးေျပာ အခ်ိန္ျဖဳန္းေနသည္ကို ၾကည့္၍ စိတ္ပင္ညစ္လာ၏။ သို႔ေသာ္ ေကာ္ဖီတစ္ခြက္ေၾကာင့္ လမင္းကို ေအးေအးေဆးေဆး ၾကည့္ခြင့္ရေလသည္။ ဒါေတာ့ တန္သားဟု စိတ္ထဲမွ ထင္မိ။ ခဏၾကာေသာ္ Konana ကၽြန္ေတာ္ကို ႐ုတ္တရက္ “စကားမစပ္ ညီေလးက…” ဟုေမးလိုက္သျဖင့္ စိတ္ထဲလန႔္သြားေသာ္လည္း ထိန္း၍ေျဖလိုက္သည္။<br />
<br />
“Nonomiya-kun တဲ့လား ? ငါ မင္းကို အိမ္လိုက္ပို႔ေပးပါမယ္ ညတစ္ခ်က္ေတာင္ထိုးေနၿပီေလ ဘာရထားမွမလာေတာ့ဘူး ဟုတ္တယ္ဟုတ္?” ဟုေျပာသည္။<br />
<br />
ေဘးမွာထိုင္ေနေသာ Tsukimori မွ ေတာင္းပန္ကိုးစား ၾကည့္ေန၍ စိတ္ထဲေတြေဝသြားသည္။ သို႔ေသာ္ ေနာက္ဆုံး ဆုံးျဖတ္ခ်က္ခ်လိုက္ၿပီး Konan ကိုဦးညြတ္၍<br />
<br />
“ေက်းဇူးပါပဲ”<br />
<br />
ျပန္ေသာအခါ အနားကပ္၍ တိုးတိုးျဖင့္ “ဒီည တစ္ေယာက္တည္း မေနခ်င္ဘူး” ဟုေျပာကာ ယူနီေဖာင္းကို အားနည္းစြာ လွမ္းဆြဲလိုက္သည္။ ဥေပကၡာျပဳလိုက္ၿပီး သူမ လက္ေခ်ာင္းမ်ားကို ျဖဳတ္ခ်လိုက္သည္။ သူမကို တစ္ေယာက္တည္း မထားခဲ့ခ်င္။ သို႔ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္ရွိေန၍လည္း အေၾကာင္းထူးမည္ မဟုတ္ ၊ သို႔ေသာ္ အနည္းဆုံး သူမေဘးမွာ စကားေျပာေပးသူ တစ္ေယာက္ရွိမည္။ သူမ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ စကားေျပာရင္း စိတ္ပူပန္မွုေၿပ သြားလၽွင္ပင္ မဆိုးလွေပ။ သို႔ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို ျပဳးျဖဲျဖဲ ၾကည့္ေနေသာ Konan ကို စိတ္မဝင္စား၍ မေနနိုင္။<br />
ကားေနာက္ခန္းတြင္ထိုင္ေသာအခါ Konan ပါ လိုက္ထိုင္သျဖင့္ အံဩမိသည္။ ကၽြန္ေတာ္အံဩေနသည္ကို ၾကည့္၍ သူရယ္ကာ<br />
<br />
“အား ငါမင္းနဲ႔ စကားေလးဘာေလး ေျပာမလို႔ပါ”<br />
<br />
သို႔ေသာ္ စိတ္ထဲတြင္ေတာ့ သူရယ္သံတြင္ စုံေထာက္အေငြ႕အသက္ပါသည္ ဟု ယူဆမိသည္။ Tsukmori အိမ္မွ အျပန္ Konan ႏွင့္ စကား ေတာက္ေလ်ာက္ေျပာလာရာ ၈၀ ရာခိုင္ႏွုန္းက သူေျပာသည္က မ်ားသည္။<br />
<br />
“မင္းက Youko-chan ေကာင္ေလးလား မဟုတ္ဘူးလား အာ မဟုတ္ဘူးေပါ ဒါဆို ဘာလို႔သြားလည္တာလဲ ဒီမွာ ေယာက်ာ္ေလးတစ္ေယာက္ က ရည္းစားလည္းမဟုတ္ ဒီအခ်ိန္ႀကီး သြားမလည္ရဘူးေလ အား လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္လား ၿပီးေတာ့ အတန္းေဖာ္ကိုး အင္း အင္း အင္း ဒါဆို မင္းတို႔ႏွစ္ေယာက္က ဘာမွမဟုတ္ဘူးေပါ့ အင္း မင္းသူငယ္ခ်င္းေတြကေတာ့ မင္းနဲ႔ အဲဒီေကာင္မေလးကို မနာလိုျဖစ္မွာပဲ မဟုတ္ဘူးလား ဟုတ္တယ္မဟုတ္လား? ေဟ့ ကားေမာင္းေနရင္ေရွ႕ကိုၾကည့္ေလ အား မင္းကိုေျပာတာ ဟားဟား”<br />
<br />
ကားေမာင္းေနသည့္ ရဲအရာရွိကိုပါ လွမ္းစလိုက္ေသးသည္။<br />
<br />
“စကားမစပ္ ဒါငါ့ဖုန္း ေဘာ္ဒါေရ ဘာမွေၾကာက္နဲ႔ ေခၚလို႔ရတယ္ ငါ့အလုပ္ဖုန္း ၊ ဘာလို႔ေျပာရတာလဲ သိလား? အိုး ငါက ေယာက်ာ္းဆိုတာ ေျပာခ်င္လို႔ပါ ဟဲဟဲ ငါက ဒီလိုပုံေတာ့ မေပါက္ေပမယ့္ ေဆာ္ၾကည္ဘဲကြ အမ္ ငါက ေဆာ္ၾကည္ဘဲ နဲ႔တူတယ္ ဟုတ္လား ? ေအးကြ လူေတြကေတာ့ ေျပာၾကတာပဲ ဒါေပမယ့္ ဘာမွအားမနာနဲ႔ေနာ္ ကိစၥနဲ႔ပတ္သတ္ၿပီးရင္ သတင္း ရနိုင္သမၽွ လိုခ်င္တယ္ကြာ ။ သဲလြန္စက ဘာမွန္းကို မသိေသးဘူး မင္းကေတာ့ Youko-chan နဲ႔သာ မႀကိဳက္ဘူးေျပာေပမယ့္ ငါသတိထားမိတာက မင္းတို႔က အေနနီးတယ္ကြ ဒီေတာ့ သူ႔အေမနဲ႔ပတ္သတ္ၿပီး တခုခုေတြ႕ရင္ ငါ့ကိုေျပာသိလား”<br />
<br />
ထိုေန႔မွစ၍ Konan တစ္ေယာက္ ကၽြန္ေတာ္ကို ေန႔တိုင္းဖုန္းဆက္ေလသည္။ မေျပာေသာ္လည္း သိၾကမည္မွာ ဖုန္းတစ္ခါဆက္လၽွင္ အေတာ္ပင္ၾကာသည္ ဆိုသည္ကို။ ဖုန္းအၾကာႀကီး ေခၚေသးျဖင့္ စိတ္အေႏွာက္အယွက္ျဖစ္ရၿပီး အျမင္ကတ္ပင္မိသည္။ သူ၏ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္လိုလို ထား၍ သတင္းႏွိုက္ရန္ ႀကံစည္ေနသလို။ ကိစၥေတာ့မရွိ။ ကၽြန္ေတာ္လည္း သူ႔လိုပင္။ သူမွ ကၽြန္ေတာ္သိသမၽွ အကုန္ေျပာရန္ ေတာင္းဆိုသလို ကၽြန္ေတာ္မွာလည္း စုံစမ္းစစ္ေဆးေရးႏွင့္ ပတ္သတ္သည့္ သတင္းမ်ားရလိုေၾကာင္း ေတာင္းဆိုထားသည္။ သို႔ေသာ္ Konan ေၾကာင့္ ထိုအလဲလွယ္မွာ မၽွတဟု ဆိုနိုင္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ ေပးသည့္အခ်က္အလက္မ်ားမွာ အားလုံးသိၿပီးသား အခ်က္မ်ားပင္။ သို႔ေသာ္ ယခုအေျခအေနကို ပြားေနျခင္းမွာ သူ၏ နဂိုကတည္းက ပါးစပ္ဖြာတက္သည့္အေၾကာင့္ေပေလာ သို႔တည္းမဟုတ္ အေရးမႀကီးသည့္အခ်က္မ်ားကိုသာ ထုတ္၍ေျပာသည္ေလာ ဟု ေတြးမိသည္။<br />
<br />
သို႔ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္ သူဖုန္းမ်ားကို ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ စိတ္ပါလက္ပါ နားေထာင္ခဲ့သည္။ ကၽြန္ေတာ္သည္လည္း စုံေထာက္အလုပ္ကို ႐ူးသြပ္သူျဖစ္၍ ေျပာသည့္ အေၾကာင္းအရာမ်ားမွ စိတ္ကူးယဥ္ ထားသည့္အခ်က္မ်ားႏွင့္သြားတူေနသည္။ ေနာက္ဆုံးေတာ့ ကိစၥက ေအးေဆးသြားၿပီး Tsukimori Youko လည္း အလုပ္ႏွင့္ေက်ာင္းသို႔ ပုံမွန္လာေလသည္။ ထိုေန႔မတိုင္မွီ Victoria သို႔ ဆိုင္ပိတ္ခါနီးတြင္ ေယာက်ာ္းတစ္ေယာက္ ေရာက္လာသည္။<br />
<br />
“အား ဒါေၾကာင့္နင္မိန္းကေလးေတြ စိတ္မဝင္စားတာကိုး Nonomiya” ဟု Mirai-san ေမးကိုသူမလက္ဖ်ားျဖင့္ေထာက္၍။<br />
<br />
ထိုင္ခုံေပၚတြင္ ထိုင္ေနေသာ ပိန္ပိန္သြယ္သြယ္ ပုဂၢိဳလ္ကို ၾကည့္လိုက္သည္။ ထို ပိုင္းလုံးလိုလို ပုဂၢိဳလ္မွာလည္း ကၽြန္ေတာ္ရွိရာ မီးဖိုေခ်ာင္ကို အားပါးတရ လက္လွမ္းျပေနသည္။<br />
<br />
“အစ္မဘာေတြ ေတြးေနလဲ မသိေပမယ့္ အစ္မထင္သလို မဟုတ္ဘူးေနာ္”<br />
<br />
“ဒါဆို သူက ဘာတုံး? သူငယ္ခ်င္းလား? နင္ထက္အသက္ႀကီးတယ္ေနာ္”<br />
<br />
“ဟင့္အင္း စုံေထာက္”<br />
<br />
“ဒီလူလား? ဘယ္လိုၾကည့္ၾကည့္ ပိုင္းလုံးနဲ႔ပဲ တူေနတာ” ဟုေျပာကာ ပို၍ပင္ သံသယဝင္သြားဟန္ျဖင့္<br />
<br />
“ဒိေတာ့ နင္က ဘာအမွုျဖစ္ေနလို႔တုံး ေသခ်ာတယ္ ဟိုတေန႔ကတည္းကထင္ေနတာ ဒါေပမယ့္__”<br />
<br />
“Mirai-san.”<br />
<br />
“ဘာတုံး ရာဇဝတ္ေကာင္?”<br />
<br />
“ကၽြန္ေတာ္ အစ္မကို ေသခ်ာရွင္းျပမွရမယ္ထင္တယ္”<br />
<br />
“မဟုတ္လို႔လား”<br />
<br />
“ဘယ္ကလာ သူနဲ႔ကိစၥရွိလို႔ သူနာမည္က Konan တဲ့ အခု Tsukimori အေမ ကိစၥ စုံစမ္းေနတာ”<br />
<br />
“ေအာ္….” ဟု မ်က္ေမွာင္ၾကဳတ္ၿပီး<br />
<br />
ေခ်ာကလက္တစ္တုံးကို ပါးစပ္ထဲထည့္လိုက္သည္။ ၾကည့္ရတာ အခုမွ Tsukimori ကိုသနားေနဟန္။ အခုမွ သတိထားမိေတာ့ သူမ Tsukimori မရွိတုံး အေတာ္ေလး ၿငိမ္ေနသည္ဟု ဆိုရမည္။ Saruwatari-san ေရာ မန္ေနဂ်ာလည္း ထိုနည္းတူ။ ၾကည့္ရသည္မွာ Tsukimori Youko က ယခု Vactoria တြင္ အေတာ္ေလး အရာေရာက္ ဟန္။<br />
<br />
“ဒါဆို အဲ Konan ဆိုတဲ့ စုံေထာက္က ဘာလို႔လာေတြတာလဲ?<br />
<br />
“မသိဘူးေလ ကၽြန္ေတာ္လည္း သိခ်င္္တာေပါ့”<br />
<br />
႐ုတ္တရက္ Mirai-san မ်က္လုံးအဝိုင္းသားျဖင့္<br />
<br />
“အူဝါး! ေဟ့ Nonomiya! အဲဒီရဲက ငါ့ကို မ်က္လုံးမွိတ္ျပတယ္!”<br />
<br />
“ေတြ႕တဲ့အတိုင္းပဲ သူက ႏွာဘူး အစ္မေရ”<br />
<br />
“အား လက္သီးနဲ႔ ပိတ္ထိုးခ်င္လိုက္တာ”<br />
<br />
“မလုပ္ပါနဲ႔အစ္မေရ သူက ရဲေနာ္ ရဲ”<br />
<br />
“ေနာက္ဆိုရင္ လူေတြကို သတိထားေပါင္း”<br />
<br />
“ဟုတ္ကဲ့”<br />
<br />
သူမတရားေဟာသည္ကို မနာခံလိုေသာ္လည္း စိတ္ထဲတြင္ သူမေျပာသည္မွာ မွန္သည္ဟုေတြးမိသည္။ ကၽြန္ေတာ္တိုင္ပတ္ေနသည္ကို အလိုက္မသိလွသည့္ Konan ဆီသို႔ ေကာ္ဖီ သြားပို႔ေသာ္ စကားလုံးမ်ားစြာျဖင့္ ပစ္သြင္းလိုက္သည္။<br />
<br />
“ငါတစ္ခ်က္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ တျခားၿဂိဳလ္ကလားေတာင္ ေအာက္ေမ့ရတယ္။ စိတ္လွုပ္ရွားစရာ! မင္းကေတာ့ ထင္ခ်င္မွထင္မယ္ ငါက M နဲ႔ပတ္သတ္တာဆိုရင္လည္း ရတယ္ကြ ငါ့အေပၚစိုးမိုးတဲ့ မိန္းမဆို သေဘာက်တယ္ကြ သိလား? နာမည္ကဘာတဲ့လဲ? အသက္ကေရာ? ဘဲရွိလား? ေက်းဇူးျပဳၿပီး Nonomiya-kun ငါ့ကိုမိတ္ဆက္ ေပးပါကြာ!<br />
<br />
စကားေတာင္ မပီသလိုျဖင့္။ တခ်ိန္လုံး Mirai-san ကိုၾကည့္ေနၿပီး ေအာ္ဒါမွာလၽွင္ ေစာင့္ရသည္ကိုပင္ သေဘာမေပါက္ေတာ့သည့္ ပုံျဖင့္။<br />
<br />
“အားေနလို႔လား”<br />
<br />
“ဘယ္ကလာ ငါ့ေဆာ္ေတြေတာင္ မခ်ိန္းနိုင္ဘူး အား ငါေဆာ္မရွိဘူးေနာ္ ေမာင္ရင္”<br />
<br />
“ဂ႐ုကိုမစိုက္တာဗ်ာ”<br />
<br />
“မင္းက ဒီပုံစံပဲေနာ္ ဟမ္” ဟု ႏွာေခါင္းရွုံ႔လိုက္ကာ ေကာ္ဖီတစ္က်ိဳက္ေသာက္လိုက္ၿပီး “ဝိုး!” ဟု သူျပဳံးလိုက္ၿပီး ေအာ္လိုက္သည္။<br />
<br />
“အရင္လို သာသာယာယာေနခ်င္လိုက္တာကြာ ဒီၿမိဳ႕ေလးက်ဥ္းက်ဥ္းေလးေတာင္ အမွုေတြက ခဏခဏ ၊ အလုပ္ကလည္း ၂၄ နာရီပဲ”<br />
<br />
Konan မ်က္နာမခ်ိဳမခ်ဥ္ျဖင့္ လက္ႏွစ္ဖက္ကို ယွက္ထားသည္။<br />
<br />
“ဒါဆိုလည္း ဒီကို ဘာလာလုပ္တာလဲဗ်ာ”<br />
<br />
ဟု ေမးလိုက္ေသာ အခါ သူက စိတ္ထိခိုက္သလိုႏွင့္<br />
<br />
“မင္း အသည္ႏွလုံးေရာ ရွိေသးရဲ့လားကြ? ငါတို႔ရဲေတြလည္း လူေတြပဲ မင္းသိလား? ဒီလိုမေျပာပါနဲ႔!”<br />
<br />
သူ ကၽြန္ေတာ္ကို အျပစ္တင္သလို ၾကည့္လိုက္သည္။<br />
<br />
“တစ္ခြက္ ႏွစ္ခြက္ကေတာ့ ေသာက္လို႔ရပါတယ္”<br />
<br />
သူခြက္ကိုေသာက္လိုက္သည္။ ကၽြန္ေတာ္က ေလွာင္ဖို႔ေတာ့ မရည္ရြယ္ ၊ ဘာေၾကာင့္ဆိုသည္ကိုသာ အံဩ၍သာ ျဖစ္သည္။ ယခုေတာ့ Tsukimori အေမကိစၥမွာလည္း ၿပီးၿပီ ျဖစ္၍ သူအေနျဖင့္ လာေတြ႕စရာပင္ မလိုေတာ့။ ထိုအျပင္ သူမ အေမကို ရွာေတြ႕ကတည္းက Konan ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္ စကားပင္ မေျပာျဖစ္။ သူ႔ကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ဆိုင္မွ ေကာ္ဖီက ေကာင္းသည္ ဟုေျပာခဲ့မိေသာ္လည္း ထို႔စကားေၾကာင့္ ယေန႔ေရာက္လာသည္က မျဖစ္နိုင္။ ထိုေၾကာင့္ စိတ္ထဲရွင္းသြားေအာင္ Konana မွ<br />
<br />
“မင္း အခုတေလာ အားတယ္မဟုတ္လား ဒါၿပီးရင္ အခ်ိန္ရေသးလား? ငါနဲ႔စားေသာက္ဆိုင္တစ္ဆိုင္မွာ စကားေျပာၾကမလား? ႀကိဳက္တာစား ဒါေပမယ့္ ခ်ိန္းေတြ႕တာ မဟုတ္ဘူးေနာ္ ႀကိဳေျပာထားတာ!”<br />
<br />
ယခုမွ သေဘာေပါက္သည္။ ထိုေၾကာင့္ ပိတ္ခ်ိန္ကို တမင္တကာလာခဲ့သည္ကို။ ကၽြန္ေတာ္ဆီမွ တခုခုလိုခ်င္သည္ ျဖစ္မည္။ ထိုေၾကာင့္ “ဟုတ္ကဲ့” ဟု ေခါင္းညိတ္လိုက္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ဆီမွ မည္သည္ကို လိုခ်င္မွန္း မသိေသာ္လည္း ပုံမွန္မဟုတ္သည့္ စုံေထာက္တစ္ေယာက္ႏွင့္ စကားေျပာရမည္ကိုလည္း ထိုမၽွ မမုန္းတီး။ ထိုေၾကာင့္ ျငင္းဆန္ရန္အေၾကာင္းမရွိေခ်။<br />
<br />
——————————————————————————————————————————————————–<br />
<br />
အလုပ္ၿပီးေသာအခါ ဘူတာအနီး စားေသာက္ဆိုင္ တစ္ဆိုင္ကို သြားလိုက္သည္။ Konan ကၽြန္ေတာ္ကိုေတြ႕သြားၿပီး လက္လွမ္းျပသည္။ ႐ုံးပိတ္ရက္ ျဖစ္၍ ဆိုင္ထဲတြင္ ႀကီးႀကီးငယ္ငယ္ လူအေတာ္မ်ားသည္။ ကၽြန္ေတာ္ သူႏွင့္ မ်က္နာခ်င္းဆိုင္ထိုင္လိုက္ၿပီး Konan မွ မီႏူးလွမ္းေပးလိုက္သည္။<br />
<br />
“ႀကိဳက္တာမွာ”<br />
<br />
“ေကာင္းၿပီ ေစ်းအႀကီးဆုံး ဘာရွိလဲ”<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ အေျဖကို ႏွစ္သက္ဟန္ျဖင့္ “မင္းဒီလို အားမနာတက္တာ ေကာင္းတယ္”<br />
<br />
“စကားမစပ္ ဘာလိုခ်င္လို႔လဲဗ်” ဟု ကၽြန္ေတာ္ မီႏူးစာရြက္ကို လွန္ေလွာရင္း ေမးလိုက္သည္။<br />
<br />
“ငါသိခ်င္တာ မင္း Youko-san နဲ႔ပတ္သတ္ၿပီးေျဖေပးနိုင္မလားလို႔ပါ”<br />
<br />
သတိမထားမိခင္ သူ႔ကို စိုက္ၾကည့္သလို ျဖစ္သြားသည္။ဒ<br />
<br />
“အဲဒိေလာက္ ျပဴးမၾကည့္ပါနဲ႔ကြာ မင္းဆီက သုတ္သြားမွာ မဟုတ္ပါဘူးဟ”<br />
<br />
“ခင္ဗ်ားေျပာတာ ဘာအဓိပၸါယ္လဲဗ်”<br />
<br />
“ေဆးလိပ္ေသာက္မယ္ေနာ္” ဟုေျပာကာ ေဆးလိပ္တစ္လိပ္ကို ပါးစပ္ေပၚသို႔ ေကာက္တင္လိုက္ၿပီး မီးျခစ္ျဖင့္ အသာအယာ ေကာက္ညႇိလိုက္သည္။<br />
<br />
“… ဘာလို႔လဲ” သံသယဝင္သျဖင့္ ေမးလိုက္သည္။<br />
<br />
“အင္း အေၾကာင္းျပခ်က္ မေပးလို႔ေရာ မရဘူးလား?”<br />
<br />
“ပုဂၢိဳလ္ေရးေၾကာင့္ ဆိုရင္ေတာ့ မေျဖဘူး”<br />
<br />
ဒီထဲမွာ တစ္ေယာက္ေယာက္ကမ်ား သူ ရဲအရာရွိဆိုသည္ကို သတိထားမိၾကပါသေလာ?<br />
<br />
“အင္း Youko-chan က ခ်စ္စရာေလး ငါစိတ္မဝင္စားဘူးလို႔ မေျပာေပမယ့္ ဒါက အလုပ္နဲ႔ဆိုင္လို႔ပါ”<br />
<br />
“လၽွိဝွက္ထားရမယ့္ အလုပ္မို႔လို႔လား”<br />
<br />
“အင္း အဲဒီလိုပဲေပါ့ မင္းသိတဲ့အတိုင္း ငါ့ရာထူးကိုလည္း ၾကည့္ရေသးတယ္ေလး ဒါေၾကာင့္ အျပတ္မေျပာနိုင္တာ ေဆာရီးပါ”<br />
<br />
Konan စပ္ျဖဲျဖဲျဖင့္။ သူထိုကဲ့သိုျပဳံးပါက သူမ်က္လုံးမ်ားမွာ ပို၍ပင္ေမွးသြားၿပီး အမဲလိုက္ က်ားတစ္ေကာင္ႏွင့္ပင္ တူသည္။ ထိုသို႔ျဖစ္ရသည္ကိုလည္း သူ ကိုယ္တိုင္ သိဟန္မေပၚ။ ထိုသို႔အျပဳံးျပဳံးလိုက္တိုင္း ကၽြန္ေတာ္မွာ ေက်ာပင္ခ်မ္းမိသည္။ လူတစ္ေယာက္ေယာက္ကို အႏၲာရယ္ေပးနိုင္သည့္ ပုံစမ်ိဳး။ မည္သည့္ပုံ ေပါက္ေပါက္ Konan က ရဲျဖစ္၍ ရဲတစ္ေယာက္၏ ဟန္ေတာ့ရွိ၏။<br />
<br />
“. . .ခင္ဗ်ား Tsukimori ကိုသံသယဝင္ေနတာလား”<br />
<br />
ေမးလိုက္ေသာအခါ ခ်က္ခ်င္းပင္ မ်က္ေမွာင္ၾကဳတ္လိုက္သည္။<br />
<br />
“. . . မင္းက တည့္ကိုေမးေနတာပါလား? ေတာ္ေတာ္ထက္တဲ့ ခ်ာတိတ္ပဲ ဒါေပမယ့္ မင္းမွာ သတၱိရွိေတာ့ ပိုၿပီးေကာင္းတာေပါ့ Nonomiya-kun မင္း တေန႔ရဲလုပ္ဖို႔စိတ္ကူး မရွိဘူးလား မင္းအတြက္အလားအလာရွိတယ္”<br />
<br />
“ကၽြန္ေတာ္ လွုပ္လွုပ္ရွားရွား မရဘူးဗ် ေက်းဇူးတင္ပါတယ္”<br />
<br />
“အင္း အင္း ရာဇဝတ္ေကာင္ေတာ့ မလုပ္နဲ႔ကြာ! မင္းလိုလူသာ ဒီေကာင္ေတြနဲ႔ေပါင္းရင္ ငါတို႔ရဲေတြေတာ့ ဒုကၡေရာက္ၿပီ”<br />
<br />
သူ ရယ္စရာေျပာလိုက္ကာ စားပြဲထိုးေကာင္မေလးကို လက္လွမ္းျပ၍ေခၚလိုက္သည္။ ထိုေနာက္ ကၽြန္ေတာ္ မီႏူးမွ ေစ်းအႀကီးဆုံး ထင္သည့္ Chaliapin steak ကိုမွာလိုက္ၿပီးေနာက္ စားပြဲထိုးမေလးမွာလည္း စားဖိုေဆာင္သို႔ ေပ်ာက္ကြယ္သြားသည္။<br />
<br />
“အတိုခ်ဳပ္ရရင္ေတာ့ ငါထင္တာ ဒီအမွုက လူသတ္မွုလို႔ ယူဆရတဲ့ အလားအလာေတြေလးရွိတယ္”<br />
<br />
႐ုတ္တရက္ပင္ Konan လွမ္းေျပာလိုက္သည္။<br />
<br />
“. . .ဒါက လၽွိုဝွက္ထားရမွာ မဟုတ္ဘူးလား?”<br />
<br />
“အျပင္ပန္းအတြက္ကေတာ့ မင္းသိတဲ့အတိုင္း ငါ ရဲတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ တာဝန္ေက်ခဲ့တယ္ ဒါေပမယ့္ စိတ္ထဲ မတင္မက်မွုေလးေတြရွိတယ္”<br />
<br />
ျပာခြက္ထဲသို႔ ေဆးလိပ္ကို ဖိညႇစ္သတ္လိုက္သည္။<br />
<br />
“အစကတည္းက လၽွိုဝွက္ထားဖို႔ကို မရည္ရြယ္ခဲ့ဘူး မင္းနဲ႔ငါနဲ႔သိတာ မၾကာေသးဘူး ဒါေပမယ့္ မင္းကလည္း ပါးနပ္တဲ့လူပဲ ဒါေၾကာင့္ မင္းတခုခု ရွာေတြ႕မယ္ လို႔ထင္တယ္”<br />
<br />
“ကၽြန္ေတာ္ကို အေတာ္ေလး အထင္ႀကီးေနပုံပဲ ဟုတ္လား”<br />
<br />
Konan ခပ္ေထ့ေထ့ျပဳးလိုက္သည္။ ၾကည့္ရတာ ကၽြန္ေတာ္ မသကၤာသည္ကို သေဘာက်ေနပုံ။<br />
<br />
“ဒါေပမယ့္ အပိုေတြေျပာမေနေတာ့ပါဘူးကြာ ငါအမွန္အတိုင္းေျပာပါ့မယ္။ ငါမွာ မင္းကို ငါနဲ႔ပူးေပါင္းခိုင္းတာ ရည္ရြယ္ခ်က္ေတာ့ ရွိပါတယ္”<br />
<br />
ရည္ရြယ္ခ်က္ဆိုသည့္ စကားၾကားမိမွ ပထမဆုံးေတြ႕ေသာေန႔ စကားေျပာျဖစ္ၾကသည္ကို မွတ္မိသြားသည္။ ထိုအခ်ိန္တုံးက<br />
<br />
“အား ငါ့တို႔ စကားေလးဘာေလး ေျပာၾကတာေပါ့” ဟုသာ သူေျပာခဲ့သည္။<br />
<br />
“ရွာေနကတည္းက သတိထားမိတာကေတာ့ မင္းေလာက္ Youko-chan နဲ႔ နီးစပ္တဲ့လူ မရွိဘူး ဒါေၾကာင့္ မင္းသာလ်င္ သူအေၾကာင္း အသိနိုင္ဆုံး”<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္စိတ္ထဲတြင္ မတင္မက်ျဖစ္ေနသည္။ ဘာေၾကာင့္ Konan ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ စကားေျပာခဲ့သည္နည္း? ဘာေၾကာင့္ အေရးႀကီးတဲ့အခ်က္ေတြကို ကၽြန္ေတာ္ကို ေျပာျပခဲ့သနည္း? အခုျပန္ေတြးၾကည့္မွ Konan သည္ Tsukimori အေမ တစ္ေယာက္ကိုသာ စိတ္ဝင္စားသည္ မဟုတ္ေပ။ ထိုေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ဆီမွ သူမ အခ်က္အလက္ကို လိုခ်င္သည္မွာ ျဖစ္နိုင္။ ကၽြန္ေတာ္ေတြးသည္သာမွန္လၽွင္ အေစာကတည္းက Konan သည္<br />
<br />
“__ Tsukimori က သူအေမကိုပါ သတ္လိုက္တယ္လို႔ ခင္ဗ်ားယူဆတယ္ေပါ့ ဟုတ္ဖူးလား?” ကၽြန္ေတာ္ တည္ၿငိမ္စြာေမးလိုက္သည္။.<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ကို မေျဖခင္ ဖန္ခြက္မွ ေရတငုံ ေသာက္လိုက္သည္။ စားပြဲထိုးမေလး မွာထားသည္ကို လာခ်ေပး၍ လက္ခံလိုက္သည္။ Konan ေကာ္ဖီတစ္ခြက္ ထပ္မွာလိုက္သည္။ ဆိုင္တြင္ ေဖာက္သည္ အမ်ားႀကီးရွိေသာ္လည္း အရက္စက္ဆုံး အေၾကာင္းအရာ မ်ားကို ေျပာၾကသူမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏွစ္ဦးပင္ ျဖစ္မည္။ ကၽြန္ေတာ္ ထိုသို႔ ထူးဆန္းေသာအေျခအေနကို သေဘာက်မိသည္။ စားပြဲထိုးမေလးထြက္ခြာသြားေသာအခါ Konan စကားဆက္ေျပာေလသည္။<br />
<br />
“ရဲေတြက အေစာပိုင္းကတည္းက ဒါကို ျဖစ္နိုင္တယ္လို႔ ယူဆထားၿပီးသား ဒါေၾကာင့္ ျဖစ္နိုင္ေခ်က အစကတည္းကရွိတယ္”<br />
<br />
၎မွာ အခ်က္ျပခ်က္။ သို႔ေသာ္ ပုံမွန္မဟုတ္ပဲ ေပ်ာ့ေပ်ာ့ေျပာင္းေျပာင္း။ ကိစၥ၏ အေျခအေနေပၚမူတည္ဟန္ရွိသည္။ သို႔ေသာ္ ထိုအရာသည္ ပိတ္ပင္သည္လည္း မဟုတ္ေပ။ ထိုေၾကာင့္ လူသတ္နည္းစာရြက္မွ စိတ္ထဲေပၚလာသည္။ ထိုေၾကာင့္မ်ား ရဲမ်ားသိသြား၍ Tsukimori ကို သံသယဝင္သည္ေလာ? ကၽြန္ေတာ္ အာမ်ားေျခာက္ေနသည္။ ကၽြန္ေတာ္ အေတာ္ေလးပင္ စိတ္ထဲမြန္းက်ပ္ေနသည္။<br />
<br />
“ႏွိုင္းတာေတာ့ မဟုတ္ဘူး ဒါေပမယ့္ မင္းတို႔ဆိုင္က ေကာ္ဖီေလာက္ မေကာင္းဘူးကြ”<br />
<br />
ဟု ေကာ္ဖီတစ္က်ိဳက္ေသာက္ၿပီးေနာက္ စိတ္တိုင္းမက်ဟန္ျဖင့္ Konan မွတ္ခ်က္ခ်သည္။ ျပတင္းေပါက္မွန္မွ ကၽြန္ေတာ္ ပုံရိပ္ကေတာ့ ပ်င္းစရာေကာင္းသည့္ အထက္တန္း ေက်ာင္းသား တစ္ေယာက္ ၊ ကံေကာင္းစြာျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္ ႐ုပ္တည္တဲ့ ေနရာမွာ ေတာ္သည္ဟု ေျပာရမည္။<br />
<br />
“. . . Tsukimori ရဲ့ရည္ရြယ္ခ်က္ ကဘာလဲ?”<br />
<br />
Tsukmori ကိုသံသယျဖစ္ပါက သူမရည္ရြယ္ခ်က္က လက္ရွိအထိ မရွင္းလင္းေသး။ သူမအေမကို သတ္ရန္အေၾကာင္းမရွိ။ အနည္းဆုံး ကၽြန္ေတာ္ စဥ္းစား၍ မရ။ ထိုေၾကာင့္ သူမ အျပစ္ကင္းသည့္ဟု ယူဆရသည့္ အေၾကာင္းတစ္ခ်က္။ ကၽြန္ေတာ္ေမးခြန္းမွာ ရဲအေရးပိုင္ေသာကိစၥမ်ားကို သိခ်င္စိတ္ႏွင့္ေရာေထြးေနသည္။ သို႔ေသာ္ Konan မွပြင့္ပြင့္လင္းလင္းပင္။<br />
<br />
“မသိဘူး အခုထက္ထိကို ဆန္းၾကယ္ေနတုံးပဲ မဟုတ္ဘူးလား သူ႔မိဘေတြနဲ႔လည္း အဆင္မေျပတာ မဟုတ္ ဒါေၾကာင့္ မင္းကို အကူအညီေတာင္းတာေပါ့ ငါလည္း ဘယ္သိပါ့မလဲ”<br />
<br />
သူ႔ကိုၾကည့္ရသည္မွာ တကယ္ပင္ မသိသည့္ပုံ။ ဒါဆိုအဘယ္ေၾကာင့္ Tsukimori ကိုသံသယဝင္သနည္း။ ဒါဆို သူတို႔လူသတ္နည္းစာရြက္ကိုသိ၍ေလာ ။ ဒါမွမဟုတ္ ကၽြန္ေတာ္မသိသည့္ သဲလြန္စတစ္ခုခုေၾကာင့္ေလာ။ တိတ္ဆိတ္ေနစဥ္ Konan ကၽြန္ေတာ္ကို ျပဳံး၍<br />
<br />
“သိပ္လည္း အေတြးမလြန္ပါနဲ႔ ျဖစ္နိုင္တယ္ပဲ ေျပာတာပါ ၊ အစက္ေလးေတြစက္ၿပီး ပုံေဖာ္ရမွာက ငါ့အလုပ္ ကဲဟုတ္ၿပီလား ”<br />
<br />
“ရပါတယ္”<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ အျပဳံးျဖင့္ ေမာ့လိုက္သည္။ ထလိုက္သည္။<br />
<br />
“. . . Tsukimori က ရည္ရြယ္ခ်က္ကို မသိပဲနဲ႔ ဘာလို႔ သံသယဝင္ရတာလဲ ဆိုတာ အံဩေနတယ္”<br />
<br />
အျပဳံးတစ္ခုခ်န္ထားကာ အာစြတ္ေအာင္ ေရေသာက္လိုက္သည္။ ဒီေမးခြန္းက Tsukimori ကို Konan ဘယ္ေလာက္သိလဲဆိုတာ ဉာဏ္စမ္းျခင္း။ Konan ကလည္း ျပဳံးေနသည္။ ထိုေနာက္ ယုံၾကည္မွုအျပည့္ျဖင့္<br />
<br />
“ဒီေလာက္အခ်ိန္တိုတြင္းမွာ မိသားစုဝင္ႏွစ္ေယာက္ဆုံးရွုံးသြားတာ ပုံမွန္မဟုတ္ဘူးေလ ဟုတ္လား?”<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ သေဘာတူမိသည္။<br />
<br />
“ဟုတ္ကဲ့”<br />
<br />
“ဒါေၾကာင့္ တခုခုရွိမယ္ ထင္ေနတယ္ ဒါေၾကာင့္ ငါကိုယ္တိုင္ ရဲလည္းျဖစ္ေနေတာ့ စုံစမ္းၾကည့္ခ်င္လို႔ တကယ္လိုသာ တိုက္ဆိုင္မွု ဆိုရင္လည္း ထားလိုက္ေပါ့ကြာ ဒါေၾကာင့္ မင္းကို ေျပာတာပါ”<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ေခါင္းထပ္ညိတ္လိုက္သည္ “ဟုတ္ကဲ့”<br />
<br />
စိတ္ထဲ အံဩသြားသည္။ စိတ္ရွုပ္ေထြးသြားသည္ ဆိုလ်င္ပိုမွန္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ Tsukimori Youko ကိုထားေသာ သံသယမ်ားမွာ ရွင္းရမည္ ျဖစ္ေသာ္လည္း Konan စကားမ်ားသည္ လည္း မွန္၏။<br />
<br />
“. . .Tsukimori ကိုေရာစုံစမ္းၿပီးၿပီလား”<br />
<br />
“ဒါေပါ့” ဟု Konan ကမဆိုင္းမတြ ေျဖလိုက္သည္။<br />
<br />
“ဒါက တာဝန္နဲ႔ဆိုင္သြားလို႔ အေသးစိတ္ေျပာလို႔မရဘူး မင္း Youko-chan ကို တိုက္ရိုက္ေမးလို႔ေတာ့ရပါတယ္ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အေရးေတာ့မႀကိးပါဘူး ႐ုတ္တရက္ႀကီး သူမိဘႏွစ္ပါး ကြယ္လြန္တာ ကလြဲရင္ က်န္တာ သံသယဝင္စရာေတာ့ မရွိပါဘူး”<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ သူ႔စကားကို မယုံေသာ္လည္း ရဲမ်ားတြင္ တိက်သည့္သက္ေသရွိဟန္ မဟုတ္သည္ေတာ့ ေသခ်ာသည္။<br />
<br />
“ငါလည္းတိုင္ပတ္ေနတယ္ ငါတို႔ရဲေတြက ကမၻာကပါေလးစားရတာ ဒါေပမယ့္ ငါ့အေနနဲ႔ လြဲၿပီးသိထားတာလား? လူေတြကေရာ မီဒီယာကပါ ျဖဴစင္တဲ့ေက်ာင္းသူ<br />
တစ္ေယာက္ကို သံသယဝင္တယ္ဆိုတာ ခြင့္လြတ္မွာ မဟုတ္ဘူး ဘယ္ေလာက္ပဲ ေတာင္းပန္ရင္ေတာင္”<br />
<br />
အခုမွ ယုတၱိရွိလာသည္။ ေသခ်ာသည္ သို႔ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္ ေတြးထားသည္ႏွင့္ေတာ့ မဆိုင္ေသး။ ဒီအေၾကာင္းကသက္သက္ေၾကာင့္ Tsukimori ကို တရားခံ အျဖစ္သတ္မွတ္ရန္ ခက္ခဲ ေသးသည္။<br />
<br />
“ဒီေတာ့ ငါ့ကို အခုလိုက်ပ္မေနနဲ႔! ငါတို႔ရဲေတြက တိုင္းျပည္ကို အလုပ္အေကၽြးျပဳတာေတာ့မွန္တယ္ ဒါေၾကာင့္ ဖိအားေတြကလည္း အမ်ားႀကီး ဒါေၾကာင့္ ေသခ်ာတဲ့ သက္ေသမရွိပဲ ဘာမွ လုပ္လို႔မရဘူး”<br />
<br />
သူခါးကို မတ္လိုက္ၿပီး ပုခုံးတြန႔္လိုက္သည္။ အေမရိကန္တစ္ေယာက္လို။<br />
<br />
“ဒါဆို ကၽြန္ေတာ္ဆီက ဘာကိုလိုခ်င္တာလဲ”<br />
<br />
“အိုး? မင္သေဘာေပါက္တယ္လား မဆိုးဘူး Nonomiya-kun!”<br />
<br />
သူ လက္ေခ်ာင္းမ်ားပင္ မသုံးပဲ ေလခၽြန္လိုက္သည္။ သူကို သိတာ မၾကာေသးေသာ္လည္း အေတာ္ေလး လည္မယ္ေတာ့ သတိထားမိသည္။ သူကို ဘာမွ မေျပာရေသးအတြက္ ေက်နပ္ မိသည္။ ႐ုတ္တရက္ Konan ေရွ႕ကိုတိုးလာၿပီး<br />
<br />
“ဒီေနရာကေန မင္းကစရမွာ ငါ့ကို ကူညီပါဦး”<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ မေၾကာက္သည့္ပုံျဖင့္ နာေခါင္းရွုံ႔ျပလိုက္သည္။ ေျပာသည္စကားမ်ားကို ျပန္ေတြးၿပီးေနာက္ သူ၏ ရည္ရြယ္ခ်က္ကို သေဘာေပါက္သြားသည္။<br />
<br />
“. . . ရဲနဲ႔ မသက္ဆိုင္တဲ့သူသာ Tsukimori ကို စုံစမ္းမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ျပႆနာမရွိဘူးေပါ့။ ၿပီးေတာ့ သူမနဲ႔နီးကပ္တဲ့သူျဖစ္ေလ ေကာင္းေလေပါ့ ဒါေၾကာင့္ေရြးတာလား”<br />
<br />
“ၾကည့္ရတာ ငါတို႔ေတြ နီးစပ္ေနၿပီဟ” ဟု Konan အားရေက်နပ္ဟန္ျဖင့္ ေကာ္ဖီခြက္ကို လွုပ္လိုက္သည္။<br />
<br />
“ၿပီးေတာ့ မင္းက ဒီလိုမ်ိဳးအလုပ္မ်ိဳးကို သေဘာက်တယ္ဟုတ္”<br />
<br />
“ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ အလုပ္ရွုပ္မယ့္ဟာဆို ေဝးေဝးေနပါတယ္” ဟုေျပာကာ ဆက္၍<br />
<br />
“ကိုယ္ဖာသာကိုယ္ ကၽြန္ေတာ္ ဘာႀကိဳက္တယ္ ဆိုတာ မဆုံးျဖတ္ပါနဲ႔ဗ်ာ” တကယ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ဝင္စားသည္။<br />
<br />
“မညာပါနဲ႔ ညီေလးရာ” သူ အပိုင္ပင္ ရယ္လိုက္သည္။<br />
<br />
သူ ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္လိုလူမ်ိဳးလဲ ဆိုတာက ကို ခ်က္ခ်င္းပင္ သိပုံရသည္။ ကၽြန္ေတာ္ စုံစမ္းမွုကို စိတ္ဝင္စားပုံျပမိ၍ေလာ? ကၽြန္ေတာ္ သူ၏ အလုပ္အေပၚ စိတ္ဝင္စားပုံ ျပမိ၍ေလာ။ မည္သို႔ပင္ျဖစ္ေစ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္လည္း ဖုံးကြယ္ထားရန္ မရည္ရြယ္ ထိုအျပင္ သူလူကဲခတ္ေတာ္သည္ကိုလည္း ေလးစားရမည္။<br />
<br />
“ဒါေၾကာင့္လည္း မင္းကိုေခၚတာေလ”<br />
<br />
“ဒါဆို ကၽြန္ေတာ္ အေသးစိတ္အေနနဲ႔ဆို ဘာလုပ္ေပးရမလဲ”<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ နာခံဟန္ျဖင့္ ေစာင့္ၾကည့္ေနလိုက္သည္။ သူဘာအကြက္မ်ားေရြ႕ေလမလဲ။<br />
<br />
“မပူပါနဲ႔ကြာ တကယ္ေျပာတာ! တကယ္ေတာ့ Youko-chan နဲ႔ပတ္သတ္ၿပီး ငါေမးတာေတြေျဖရင္ရပါၿပီ။ ငါမင္းကို ဟိုဟိုဒီဒီပို႔ၿပီး စစ္မွာမဟုတ္သလို မင္းကို အက်ပ္ကိုင္မွာလည္း မဟုတ္ပါဘူး ဒါေၾကာင့္ မေအးခင္ျမန္ျမန္စားလိုက္ဦး ၿပီးရင္ စိတ္ပါရင္ အခ်ိဳပြဲပါ မွာလို႔ရေသးတယ္”<br />
<br />
Konan ပုံစံက ခပ္ေထ့ေထ့ အျပဳံးျဖင့္။ ကၽြန္ေတာ္ကို တခုခု ဉာဏ္မ်ားရန္ ႀကိဳးစားေနသည္ဟု ခံစားရသည္။ ပုံမွန္ စားေလ့မရွိေသာ္လည္း ယခုတြင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ဓားျဖင့္ ေအးခါနီးေနေသာ steak ကိုျဖတ္လိုက္သည္။<br />
<br />
“__ တကယ္ေတာ့ ႐ုံးကခိုင္းလို႔ ဒီကို ေရာက္လာတာမဟုတ္ဘူး ငါ့က အကူအညီေတာင္းတာလို႔ေတာ့ မင္းယူဆလို႔ရတယ္ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းေျပာရရင္ ငါတစ္ေယာက္တည္းပဲ Youko chan ဘာေတြေတြးေနလဲ ဆိုတာ သေဘာေပါက္နိုင္တာ”<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္စားေနတုံး တစ္ေယာက္တည္းေျပာေနသည္။<br />
<br />
“အင္း အံဩစရာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး ဘာျဖစ္လို႔လဲ ဆိုေတာ့ အဲဒီ ကိုယ္ကိုယ္သတ္ေသတဲ့အမွုကလည္း ထူးျခားေနတယ္။ တကယ္လို႔ သူေယာက်ာ္းေသလို႔ လိုက္ေသတယ္ဆိုရင္ က ယုတၱိေတာ့ ရွိပါတယ္။ ဒီအတြက္လည္း သူေသခါနီး က်န္းမာေရးဆိုးရြားလာတဲဆိုတဲ့ အခ်က္ေတြေတာင္ စစ္ေဆးတုံးက ေတြ႕ေသးတယ္”<br />
<br />
Konan ခပ္ရြဲ႕ရြဲ႕ျပဳံးလိုက္ၿပီး<br />
<br />
“ဒါေပမယ့္ သူရဲ့ ေသတမ္းစာကို ဘာလို လက္နဲ႔မေရးပဲနဲ႔ ကြန္ပ်ဳတာထဲမွာ ေရးရတာလဲ ဒါက တစ္ေယာက္ေယာက္က စာရိုက္ၿပီးေတာ့ ေသေၾကာင္းႀကံမွု လို႔ အထင္မွားေအာင္ လုပ္လို႔ ရတယ္ေလ ဒါေပမယ့္ ဒါခ်ည္းသက္သက္ဆိုရင္ မခိုင္လုံေသးဘူး။ ေသေၾကာင္းႀကံတဲ့သူတိုင္း မွာတမ္းထားခဲ့တာ မဟုတ္ဘူး ေနာက္တစ္ခ်က္က Youko-chan က သံသယဝင္စရာက ေတာ့ သူသမီးျဖစ္ေနလို႔ပဲ သူ႔အျပဳအမွုေၾကာင့္ေတာ့ မဟုတ္ဘူး”<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ ခရင္းႏွင့္ဓားကိုခ်လိုက္ကာ Konan မ်က္လုံး ကိုတူရွုၾကည့္လိုက္ၿပီး<br />
<br />
“ဒါဆိုရင္ ခင္ဗ်ား ဘာလို႔ Tsukimori ကိုသံသယဝင္လဲ ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္ နားမလည္နိုင္ေတာ့ဘူး ခင္ဗ်ာ ေသခ်ာတဲ့ ရွင္းလင္းခ်က္ မေျပာမခ်င္း ကၽြန္ေတာ္ကူညီမွာ မဟုတ္ဘူး”<br />
<br />
လူသတ္နည္းကိုသိၿပီးေနာက္ Tsukimori ကို ထိုအခ်ိန္ကပင္ စ၍ ေနတိုင္းစုံစမ္းခဲ့သည္။ ထိုေၾကာင့္ မေန႔တေန႔မွသာေတြ႕ေသာ သူက Tsukimori ၏ ကၽြန္ေတာ္ မသိေသးေသာ အခ်က္ကို အဘယ္ေၾကာင့္ သိနိုင္မည္နည္း။ Tsukimori ၏ လွည့္စားမွုမ်ားကို လူသတ္နည္းစာရြက္ကို ကိုင္ထားသည့္ ကၽြန္ေတာ္က မသိတာ မည္သည္နည္း။ထိုေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ မသိေသာ အခ်က္ ကိုသာ သူသိေနပါက ကၽြန္ေတာ္အေနအထားလည္း ေျပာင္းရန္လိုေပမည္။<br />
<br />
__ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ ကၽြန္ေတာ္ မသိမျဖစ္ သိရန္ လိုအပ္ေသာ္ေၾကာင့္<br />
<br />
ပုံမွန္ေလသံျဖင့္ပင္ Konan မွ “စုံေထာက္တစ္ေယာက္ရဲ့ ညာဥ္ေလ”<br />
<br />
“ဟမ္?”<br />
<br />
ကိုယ္နားကိုပင္ ကိုယ္မယုံနိုင္။ ကၽြန္ေတာ္ ေဝဝါးသြားသည္ကို သိ၍ ထပ္ျဖည့္လိုက္သည္က<br />
<br />
“ငါေျပာတာ ရွုပ္သြားလားမသိ တကယ္ေတာ စကားနဲ႔ေျပာျပဖို႔ကမလြယ္ဘူးကြ! အင္း မင္းတခုခု မွားေနသလို ခံစားရတာမ်ိဳးကြာ”<br />
<br />
“အသိစိတ္ေပါ့ ဟမ္. . . ” တီတိုးေရြရြတ္ေသာ္လည္း စိတ္တိုင္းမက်။ သို႔ေသာ္ သူ ဆက္၍ ထြက္က်လာေသာ စကားမ်ားက အံအားသင့္စရာ။<br />
<br />
“အင္း Youko-chan က ၿပီးျပည့္စုံတယ္ေနာ္ မဟုတ္ဘူးလား”<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ ရင္ခုန္ႏွုန္း ႐ုတ္တရက္ျမန္လာသည္။ သူလည္း ကၽြန္ေတာ္ကဲ့သို႔ စိတ္ထဲထင္ေနပုံရသည္။<br />
<br />
“ရဲအလုပ္လုပ္ေတာ့ ဒါမ်ိဳးေတြ ခဏခဏၾကဳံဖူးတယ္။ အဲဒီအမွုနဲ႔ ပတ္သတ္တဲ့ လူေတြက တကယ္ကို ေျပာလို႔မရေအာင္ ဝမ္းနည္းေၾကကြဲေနၾကတယ္ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ မင္းတို႔အရြယ္ ေလာက္ မွာ မိဘေတြကို ဆုံးရွုံးခဲ့တာကိုး! ဘဝမွာ ႀကီးမားတဲ့ ေျပာင္းလဲမွုပဲေလ လက္ခံလား တကယ္လည္း ကံတရားက ရက္စက္ပါတယ္ကြာ မေတာ္တဆျဖစ္လိုက္ ဒါမွမဟုတ္ မူခင္းတစ္ခုခုေၾကာင့္ ျဖစ္လိုက္ ငါအဲဒီလို ကေလးေတြနဲ႔ ေတြ႕ရင္ ဘယ္လိုရင္ဆိုင္ရမလဲ ဆိုတာ မသိဘူး သူတို႔အတြက္ မိဘႏွစ္ပါးလုံးဆုံးရွုံးရတာ ဘယ္ေလာက္ ခက္ခဲသလဲ?”<br />
<br />
သူမ်က္နာကိုတင္း၍<br />
<br />
“အခု သူကေရာ? ငါအျမင္မွာေတာ့ Youko-chan ပုံစံက ဒီဆုံးရွုံးမွုကို ၾကဳံေတြ႕ရတဲ့ စိတ္အႀကီးအက်ယ္ ထိခိုက္နစ္နာေနတာနဲ႔ မတူဘူး။ ငါတို႔ေျပာေနတဲ့ စကားေတြကို ေအးေအးေဆးေဆး ျပန္ေျဖေနတာပဲ။ မင္းပုံမွန္သာဆိုရင္ ဒီလိုျပန္ေျဖနိုင္ပါ့မလား သူရဲ့ ၿပီးျပည့္စုံမွု ဆိုတာ သူ႔ကိုယ္သူ အားတင္းထားလို႔နဲ႔ ရင့္က်က္တာနဲ႔ ေျပာ႐ုံနဲ႔မရေတာ့ဘူး မင္းသေဘာတူလား?<br />
<br />
__ သူမ ၿပီးျပည့္စုံမွုဟာ ပတ္ဝန္းက်င္ကလူေတြကို မြန္းက်ပ္ေစလိမ့္မယ္<br />
<br />
သူေျပာမွ ေတြးမိသည္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း အစက ထိုကဲ့သို႔ပင္ထင္ခဲ့သည္။<br />
<br />
“ငါစိတ္ထဲမွာ သူမိဘေတြ မရွိရင္ေတာင္ ဘာမွမျဖစ္ဘူးလို႔ ေတြးမိတယ္ ငါတို႔ဘာမွ စိတ္ပူစရာမလိုဘူးေလ”<br />
<br />
စကားအရွည္ႀကိး ေျပာ၍ ေမာသြားသည့္ဟန္ျဖင့္ ေကာ္ဖီကို မေသာက္ပဲ ဖန္ခြက္ထဲမွ ေရကိုသာ ေသာက္လိုက္သည္။<br />
<br />
“အေၾကာင္းျပခ်က္မရွိလို႔ ေျပာရတာ ေဆာရီးပါ တကယ္ ငါအတည္ေျပာေနတာပါ ငါတို႔ေလာကမွာ ဒါမ်ိဳးက ရွားလွတာေတာ့မဟုတ္ဘူး စိတ္ထင့္ကနဲျဖစ္လို႔ စုံစမ္းတာနဲ႔ တကယ္ အျဖစ္မွန္ ကို သိရတယ္ဆိုတာ”<br />
<br />
Konan ကိုၾကည့္၍ အကဲခတ္လိုက္ေသာအခါ ယုံၾကည္မွုအျပည့္ျဖင့္ —<br />
<br />
“ဒါေၾကာင့္ အျမဲ အေတြးေတြနဲ႔ ရွုပ္ေထြးေနတာ ၊ မင္းယုံခ်င္ယုံ မယုံရင္ေန ဒါက ဒီေလာက္ရိုးရွင္းတဲ့ကိစၥမဟုတ္ဘူး တကယ္ေတာ့ မရိုးရွင္းတဲ့ လူေတြအနီးမွာ မရိုးရွင္းတဲ့ ကႎစၥေတြ ျဖစ္တက္တယ္ မဟုတ္လား?’<br />
<br />
__ ထိုသည္ကပင္ “စုံေထာက္ညာဥ္” ျဖစ္ရမည္။<br />
<br />
အေတာ္ပင္ လက္ခံနိုင္စရာ ဟုဆိုရမည္။ ကၽြန္ေတာ္ တိတ္ဆိတ္ေနသည္ကို Konan မွ မေက်နပ္ဟု ထင္ေနပုံရသည္။<br />
<br />
“ငါမင္းကို ေျပာလိုက္လို႔ စိတ္ထဲတမ်ိဳး ျဖစ္သြားသလား တကယ္လည္း ျဖစ္သင့္ပါတယ္ ေနာက္ဆုံးေတာ့ ငါသံသယေတြကို ရွင္းလင္းဖို႔အတြက္ မင္း Youko-chan နဲ႔ ဒီေလာက္ နီးစပ္ ေနတာေတာင္ အကူအညီေတာင္းတာဆိုေတာ့ ျပန္ေတြးၾကည့္ ငါနည္းနည္းေတာင္ ယုတ္မာသလိုပဲ”<br />
<br />
သူဖာသာသူေျပာ၍ ရယ္ေလ၏<br />
<br />
“အဲဒီလိုမဟုတ္ပါဘူးဗ်ာ”<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ ထိခိုက္သြားသည္မဟုတ္ ၊ အေတြးပင္လယ္ေဝေနျခင္။ ကၽြန္ေတာ္ ေခါင္းထဲမွ အေတြးစမ်ားစြာျဖင့္ ပိတ္မိေနသည္။<br />
<br />
—အဓိကကေတာ့ သူ လူသတ္နည္းစာရြက္ႏွင့္ပတ္သတ္၍ မသိေသး။<br />
<br />
ဒါကေတာ့ အေသအခ်ာေျပာ၍ရသည္။ တခ်ိန္တည္းမွာပင္ ေနာက္အေရးႀကီးသည့္တစ္ခ်က္လည္း ပါဝင္သည္။ အခ်က္မ်ားကို ကိုယ္ဖာသာကိုယ္ ျပန္ေရေနစဥ္ Konan ကၽြန္ေတာ္ကို အေသအခ်ာ ၾကည့္ေနသည္ကို သတိထားမိလိုက္သည္။<br />
<br />
“ဘာလို႔ တျခားဘက္ကေနမေတြးၾကည့္တာလဲ? ငါ့ကို ကူညီရင္းနဲ႔ သူအျပစ္ကင္းစင္တာကိုလည္း သက္ေသျပလို႔ရတာပဲ။ မင္း Youko-chan ကို သံသယမဝင္ေစခ်င္ဘူး မဟုတ္လား ?”<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ပါးစပ္မွ လြတ္ထြက္သြားသည္။<br />
<br />
“အဲဒီလို မဟုတ္ပါဘူး”<br />
<br />
ယခင္ကတည္းမွ Tsukimori Youko ကိုမယုံၾကည္သျဖင့္ ရင္ထဲမွ စကားမ်ား ထြက္ေပၚလာသည္။ တစ္ေယာက္ေယာက္မွ ကၽြန္ေတာ္ အေတြးကို အျပစ္ရွာေနသလို ရဲေတြေပၚလာၿပီး သူမကို မသကၤာစရာ အျဖစ္မွတ္ယူၾကသည္။<br />
<br />
သို႔ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္ အေျဖကို ေထာက္ခံသည္ဟု မွတ္ယူကာ “ေအးကြ”<br />
<br />
ဟု သူေပ်ာ္ၿပီး ေခါင္းညိတ္လိုက္သည္။ “ေကာင္မေလး ေကာ္ဖီေနာက္တစ္ခြက္ ၿပီးေတာ့ ေရတစ္ခြက္!”<br />
<br />
သူ ကုန္ခါနီး ေကာ္ဖီကို ဆက္ေသာက္လိုက္သည္။<br />
<br />
ထိုေနာက္ ကၽြန္ေတာ္ ႏွင့္ Konan တစ္နာရီလုံးလုံး Tsukimori ႏွင့္ပတ္သတ္၍ ေျပာျဖစ္ခဲ့သည္။ သိသမၽွ အကုန္နီးပါး ေျပာျဖစ္ခဲ့ၿပီး သူမ၏ ေက်ာ္ၾကားမွု ႏွင့္ အလုပ္နဲ႔ ေက်ာင္းတြင္ နိုင္နင္းမွုႏွင့္ ပတ္သတ္၍၊ သို႔ေသာ္ စာၾကည္တိုက္တြင္ ရည္းစားစကား အေျပာခံရသည့္ ကိစၥမ်ိဳးကိုေတာ့ ခ်န္ထားသည္။ သို႔ေသာ္ Victoria တြင္ အလုပ္စလုပ္သည့္ အေၾကာင္းရင္းႏွင့္ သူမအေမ ေပ်ာက္သည့္ညမွ ကိစၥမ်ားနဲ႔ ပတ္သတ္၍မူ အကုန္ေျပာလိုက္သည္။ စိတ္ထဲမွာတြင္လည္း ဒီပုဂၢိဳလ္ကို အခ်ိန္အတန္ၾကာ ဖုံးကြယ္နိုင္မည္ဟု မထင္ေခ်။ ထိုေၾကာင့္ သိသမၽွအခ်က္မ်ားကို ေျပာျပျခင္းျဖင့္ ယုံၾကည္မွု တည္ေဆာက္သည္က အက်ိဳးရွိနိုင္သည္ ဟုေတြးမိသည္။ အဆုံးသတ္တြင္ေတာ့ Konan မွ ကၽြန္ေတာ္ တစ္ခုခု ေတြ႕ရွိပါက ဖုန္းဆက္ရန္ ေျပာၿပီး ၎မွာလည္း အလ်ဥ္းသင့္သလို႔ အကူအညီလိုပါက ဖုန္းဆက္မည္ ျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာသည္။ ထိုေနာက္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ လမ္းခြဲကာ အိမ္ျပန္လိုက္ၾကသည္။<br />
<br />
သို႔ေသာ္ လူသတ္နည္း စာရြက္နင့္ပတ္သတ္၍ မူ ႏူတ္ဆိတ္ေနလိုက္သည္။ မေျပာျပဟု မစဥ္စားထားျခင္း ေတာ့ မဟုတ္ ၊ သူ၏ စုံစမ္းစစ္ေဆးနိုင္သည့္ အရည္အခ်င္း ကိုလည္း သေဘာက် မိသည္။ သို႔ေသာ္ ကိုယ္ကိုယ္ကိုေတာ့ အျမင္အရေရာ အျပဳအမွုအရပါ ပိုင္းလုံးႏွင့္ တူသည့္ လူတစ္ေယာက္ထံတြင္ေတာ့ အလွည့္စားမခံနိုင္။ သူကိုသာ လူသတ္နည္းစာရြက္အေၾကာင္း အရိပ္ျပလိုက္ပါက နက္နက္နဲနဲ စုံစမ္းနိုင္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္ စုံစမ္းခဲ့စဥ္ကထက္ပင္ အေကာင္ထင္လာမည္ကို သံသယမရွိ။<br />
<br />
စိတ္ထဲတြင္ စဥ္းစားေနရင္း ကၽြန္ေတာ္သာ Tsukimori Youko အေၾကာင္း အကုန္သိလိုပါက Konan ကို ေျပာျပျခင္း သည္ အထိေရာက္ဆုံး နည္းလမ္းျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္ မလုပ္နိုင္ပါ။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ လူသတ္နည္းစာရြက္သည္ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ပင္ျဖစ္သည္။ ထိုအခ်က္ကိုေတာ့ စိတ္ထဲတြင္ ထိုသို႔ မွတ္ယူသည္။ တခ်ိန္တည္းမွာပင္ သတိထားမိလိုက္တာက လူသတ္နည္းစာရြက္ ၏ အေရးပါမူသည္ က်ဆင္းသြားျခင္း မရွိေသး ဆိုသည့္အခ်က္ပင္။</div>
Morris
http://www.baka-tsuki.org/project/index.php?title=Gekkou:Volume_1_%E1%80%80%E1%80%BA%E1%80%AC%E1%80%B8%E1%80%85%E1%80%AE%E1%80%B8%E1%80%80%E1%80%9B%E1%80%80%E1%80%B9&diff=284349
Gekkou:Volume 1 က်ားစီးကရက္
2013-09-05T16:07:34Z
<p>Morris: Created page with "အတန္းျပန္စတဲ့ေန႔။ Tsukmori ကေတာ့ ထုံးစံအတိုင္း ေႏြးေထြးသည့္အျပဳံးျ..."</p>
<hr />
<div>အတန္းျပန္စတဲ့ေန႔။ Tsukmori ကေတာ့ ထုံးစံအတိုင္း ေႏြးေထြးသည့္အျပဳံးျဖင့္ “မဂၤလာပါ”<br />
<br />
စကၠန႔္အနည္းငယ္မၽွ ေၾကာင္အမ္းအမ္း ျဖစ္ၿပီး ျပန္ႏွုတ္ဆက္လိုက္သည္။ “မဂၤလာပါ” ထိုေနာက္ ကိုယ္ခုံသို႔ ကိုယ္ ခပ္သုတ္သုတ္။<br />
<br />
ငေၾကာက္ႏွင့္ မတူခ်င္ေသာ္လည္း တနဂၤလာ မနက္ေစာေစာမွာ သူမႏွင့္ မျငင္းခ်င္လွ။ ျဖစ္နိုင္လၽွင္ ခပ္ေဝးေဝးမွာေနၿပိး အခ်ိန္အေတာ္ေလး သူမ မ်က္နာကို မေတြ႕ရလ်င္ ပိုေကာင္းမည္။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ ျမင္ေနပါက ေသာၾကာေန႔ အျဖစ္အပ်က္မ်ားကို ျပန္လည္ သတိရမိေနေသာေၾကာင့္။<br />
<br />
သို႔ေသာ္ Tsukmori ကေတာ့ ဒီအခ်ိန္မွာေတာ့ မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ ေနသလို “Nonomiya-kun အက်ီေကာ္လံက လြဲေနတယ္” ဟု ေပ်ာ္ရြင္စြာျဖင့္ ေထာက္ျပၿပီး သူမ ထိုသို႔ ေျပာၾကားရန္ အႏွစ္တစ္ေထာင္ခန႔္ ေစာင့္ေနရသလို ကၽြန္ေတာ္ ေရွ႕ သို႔ ေရာက္လာ၏။ ထိုေနာက္ သူမ၏ သြယ္လ်ေသာ လက္ေခ်ာင္းမ်ားျဖင့္ ေသသပ္သြားရန္ ျပင္လိုက္သည္။<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ မ်က္စိေအာက္မွာေတာ့ သူမ၏ ျဖဴဝင္းေသာ လည္တိုင္ ၊ အေတြးစမ်ား ေဘာင္ဘင္မခတ္မွီ မ်က္လုံးကို ပိတ္လိုက္မိသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ေကာ္လံမွာ နဂိုကတည္းက မလြဲေပ။<br />
<br />
“ဘယ္ေတာ့ ထပ္လာမလဲ” ဟု ဆြဲေဆာင္မွု ရွိေသာ ႏွုတ္ခမ္းဖ်ားကို ဖြဖြလွုပ္၍ Tsukimori တိုးတိုးေျပာသည္။<br />
<br />
ေသာၾကာေန႔မွ ကိစၥကို ေမ့ေသးသည့္ပုံမေပၚ။<br />
<br />
“အဲဒီေန႔က ျပႆနာ ျဖစ္တာေတာင္ ဒီေန႔ ဒီစကားေျပာထြက္ေသးတယ္” ဟု စိတ္ထဲမွာေတြးမိေသာ္လည္း ကၽြန္ေတာ္မွာ ကူမည့္ကူမည့္သူမဲ့။<br />
<br />
“လာမယ့္ စေနေန႔ ညေနအားတယ္ အေမ အစည္းအေဝး ရွိလို႔ ေနာက္က်လိမ့္မယ္ ”<br />
<br />
သူမႏွင့္မသက္ဆိုင္သလို ေအးေဆးတည္ၿငိမ္စြာ။<br />
<br />
“ငါက အင္း ဟုတ္ကဲ့ လာပါမယ္ လို႔ေျပာမယ္ ထင္ထားလို႔လား”<br />
<br />
“ကၽြန္မကေရာ ဟင့္အင္း မလာနိုင္ပါဘူး ဆိုတဲ့ စကားမ်ား ၾကားခ်င္တယ္ ထင္ထားလို႔လား”<br />
<br />
“ၾကည့္ရတာ အဲဒီတုံးက နင္က ငါ့ကိုေၾကာက္ေနတာပဲေလ ေသခ်ာေအာင္ေျပာရဦးမွာပါ့”<br />
<br />
သူမကို ႏွာေခါင္းနားအထိ ကပ္ကာ ေျပာလိုက္သည့္စကားကေတာ့<br />
<br />
“အဲဒီကို ငါဘယ္ေတာ့မွ ေနာက္တစ္ႀကိမ္ ထပ္မလာဘူး” ေျပာၿပီးေနာက္ Tsukimori ပုံစံ ျပဳံးလိုက္ေလသည္။<br />
<br />
“နင္ဘာမွ ရွက္ေနစရာ မလိုပါဘူး” သို႔ေသာ္ မူရင္း အျပဳံးပိုင္ရွင္ကေတာ့ အျပဳံးမပ်က္။<br />
<br />
“အခ်ိန္ၾကာေလ နင္လုပ္တာ အ႐ူးၾကေနတာပဲ သိရဲ့လား”<br />
<br />
“တကယ္ေတာ့ နင္ကမွ မပြင့္လင္းတာ”<br />
<br />
ႏွစ္ေယာက္သား ဒီေလာက္ကပ္ၿပီး ျပဳံးျပေနသျဖင့္ က်န္တဲ့သူေတြ အျမင္မွာ သူငယ္ခ်င္းအရင္းမ်ား ဟု ထင္ေပၾကမည္။ သို႔ေသာ္<br />
<br />
“Youko-san နဲ႔ Nonomiya က ရည္းစားေတြၾကေနတာပဲ ?” ဟု စကားနဲ႔အတူ<br />
<br />
စိတ္ပ်က္ပ်က္လက္ပ်က္ အသံျဖင့္ မေက်မနပ္ မွတ္ခ်က္မ်ားက အမ်ားအျပားထြက္ေပၚလာ၏။ Chizuru Usami က ပထမဆုံးေသာ မွတ္ခ်က္ခ်သူ ျဖစ္သည္။ သူမ မ်က္နာမွာ သွုန္မွုန္လ်က္ ေမးကို စားပြဲေပၚတင္ထားၿပီး ပါးကိုလည္းေဖာင္းထားေသးသည္။ ငါးပူစီေဖာင္းကို မျမင္ဖူးေသာ္လည္း သူမသည္ ငါးပူးစိေဖာင္းႏွင့္ တူသည္ဟု ထင္မိသည္။ Usami သည္ ထူးျခားသည့္ မိန္းကေလး တစ္ေယာက္။ သူမကဲ့သို႔ စိတ္ဆိုးေနေသာ္လည္း ခ်စ္စရာေကာင္းေသးသည့္ မ်က္နာမ်ိဳး ေလာကတြင္ ခပ္မ်ားမ်ား မရွိနိုင္ဟု မွတ္ခ်က္ခ်မိသည္။ ကၽြန္ေတာ္ Usami ကို ေပ်ာ္ရြင္စြာ ေစာင္းၾကည့္ေနတုံး Tsukimori မွ ရွက္ရြံစြာျဖင့္<br />
<br />
“ၾကားလိုက္လား ? သမီးရည္းစားေတြတဲ့ ရယ္ရတယ္ေနာ္”<br />
<br />
တကယ္လို႔မ်ား Tsukimori သာ ပါးတစ္ဖက္ ရွက္ေသြးျဖန္းသြားလၽွင္ သူမကို ခ်စ္စရာ ေကာင္းသည္ဟု ထင္မိမည္ ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ Tsukimori Youko ကေတာ့ ဒါကို နားလည္နိုင္မည္ မထင္။<br />
<br />
<br />
<br />
ထိုေနာက္ သူမမ်က္နာကို လေရာင္လို ေတာက္ပလိုက္သည္။ ကမၻာေျမကို အုပ္စိုးမည့္ နတ္ဆိုးတစ္ပါးလို။ ကၽြန္ေတာ္ မ်က္လုံးထဲ သူမေနာက္ေက်ာတြင္ အၿမီးမွာ ေပါက္လာသည္ ဟုထင္မိသည္။<br />
<br />
“ႀကိဳဆိုပါတယ္ အခ်စ္ ေရခ်ိဳးမလား ထမင္းစားမလား ဒါမွမဟုတ္ ငါ့ကိုပဲ….?”<br />
<br />
ၿပီးေတာ့ အေတာ္ေလး ေက်နပ္ဟန္ျဖင့္ တခစ္ခစ္နဲ႔ ရယ္ေလသည္။ က်န္သူမ်ားမွာေတာ့ သူမ၏ သေဘာအမွန္ကို မသိ၍ ျဖဴစင္လွသည့္ မိန္းကေလးက စေနာက္ေနသည္ ဟု ထင္ၾကလိမ့္မည္။<br />
<br />
“…တကယ္ဟာသပဲ”<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္အတြက္ မည့္သိုပင္ ေတြးေတြး အိပ္မက္ဆိုး။ ေယာက္်ားေလးမ်ားထဲမွ တစ္ေယာက္ကေတာ့ Tsukimori Youko ႏွင့္ပတ္သတ္လာ၍ မေနနိုင္ မထိုင္နိုင္ စကားစေလသည္။<br />
<br />
“ေဟ့! Nonomiya!”<br />
<br />
ဟုဆိုကာ မတ္တပ္ရပ္လိုက္သည္က ငရဲျပည္တံခါးဝေစာင့္ေနသည့္ ငရဲသားအျပဳံးမ်ိဳးျဖင့္ Kamogawa ။<br />
<br />
“အင္းေပါ့ ေရခ်ိဳးမွာေပါ့ကြ ဟုတ္ဖူးလား မင္းဆိုရင္ေတာ့ ေရခ်ိဳးတာကိုပဲ ေရြးမွာေပါ့ ဟုတ္တယ္မဟုတ္လား?”<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ စိတ္မၾကည္လင္သည့္ ၾကားထဲ ၎တို႔ တသိုက္မွာ “ေျဖေလ” ဟုဆိုကာ အတင္းအက်ပ္ ေတာင္းဆို။<br />
<br />
“မင္းသာေရမခ်ိဳးဘူး ဆိုရင္ ဘာျဖစ္မယ္ဆိုတာ မင္းသိပါတယ္ ဟုတ္တယ္မဟုတ္လား ”<br />
<br />
တစ္ဖြဲလုံး အခ်င္းခ်င္းၾကည့္လိုက္ၿပီး သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္လို အျပဳံးမ်ိဳးျဖင့္။ စိတ္ပ်က္စရာပင္။<br />
<br />
“အင္း ေယာက်ာ္းတစ္ေယာက္ အေနနဲ႔ ငါေသခ်ာေပါက္ေရြးမွာက”<br />
<br />
ကိုယ့္ဖာသာကိုယ္ ႀကိဳက္တာေရြးမွာေပါ့ ဘာျဖစ္လဲ။ Kamogawa နဲ႔ တျခားလူေတြကို မေၾကာက္။<br />
<br />
“— ထမင္းစားမွာေပါ့ကြ ဟုတ္ဘူးလား?”<br />
<br />
သို႔ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္ ျပႆနာ မရွာခ်င္။<br />
<br />
“မင္းဉာဏ္ေကာင္းသားပဲ Nonomiya-kun!”<br />
<br />
“ငါေျပာခ်င္တာကို နားလည္တဲ့ အတြက္ ဝမ္းသာပါတယ္ကြာ Kamogawa-kun”<br />
<br />
“ဒါဆို ဟိုဖက္သြားၿပီး မင္းေျပာတဲ့စကားေတြ နားေထာင္ၾကတာေပါ့ကြာ ဟုတ္ဖူးလား”<br />
<br />
“အေျခအေနက စကားနဲ႔ေဖာ္ျပလို႔မရဘူး ျဖစ္ေနတယ္”<br />
<br />
သူတို႔၏ အခ်ိန္ျဖဳန္းျခင္း လုပ္ငန္း စတင္ပါေတာ့မည္။ ကၽြန္ေတာ္ကို Tsukimori နဲ႔ ႀကိဳက္ေနသလားဟု စုံစမ္းေစေဆးေလရာ ကၽြန္ေတာ္မွလည္း လုံးဝဥသုန္ မဟုတ္မမွန္ေၾကာင္း ၎တို႔ စိတ္ခ်မ္းသာေစရန္ ထိုကိစၥျဖင့္ မသက္ဆိုင္ေၾကာင္း ေခ်ာ့ေမာ့ေျပာဆိုရေလ၏။ တကယ္ကို နားမလည္နိုင္တဲ့လူေတြ။ “လူသတ္နည္း” အေၾကာင္း မသိေသး၍ပင္ ထိုမၽွေလာက္ စြဲစြဲလန္းလန္း ျဖစ္ေနျခင္း ။ ထိုေနာက္ ကၽြန္ေတာ္ ဒုကၡေရာက္ေနသည္ကိုပင္ ဂ႐ုမစိုက္ ၊ Tsukimori လက္လွမ္းျပလိုက္သည္။<br />
<br />
“ဂြတ္ဘိုင္ ဒါလင္!”<br />
<br />
ဒီေတာ့လည္း သင့္ေတာ္တဲ့တုံျပန္မွု ျပန္ေပးတာေပါ့။<br />
<br />
“ညအိမ္ျပန္ေနာက္က်မယ္ေနာ္ ဟန္နီ”<br />
<br />
စိတ္ထဲမွာေတာ့ ကသိကေအာက္။ ခံစားရသည္က သူေဌး အတင္းအက်ပ္လုပ္ခိုင္း၍ လုပ္လိုက္ရေသာ အလုပ္သမားတစ္ေယာက္လို မေက်မနပ္။ ယခု သတိထား မိသည္က တခ်ိန္လုံး ဆူညံ ပြက္ေလာက္ ရိုက္ေနေသာ Usami တစ္ေယာက္ကေတာ့ ၿငိမ္ေနသည္။ သူမကို စိတ္ပူေနရန္ အခ်ိန္မရွိ ၊ လက္ရွိပင္ ေသာကပြားေနေသာ Kamogawa ႏွင့္ ဒုကၡေပးေနေသာ Tsukimori Youko တို႔ကို အဓိက ေျဖရွင္းရန္။ အင္း ေက်ာင္းဆင္းသြားရင္ေတာ့ သူမႏွင့္ စကားဘယ္လို ဆက္ရမည္နည္း။ အတန္းက ၿပီးသြာသည္မို႔ အျပင္ထြက္ရန္ ျပင္ေနခ်ိန္ ၊ Usami တစ္ေယာက္ ေၾကာက္ေနပုံျဖင့္ လွမ္းတားသည္။<br />
<br />
“…. Nonomiya?”<br />
<br />
“အင္းဘာလဲ?”<br />
<br />
“သတိထားမိလို႔ပါ နင္နဲ႔ Youko-san တို႔က ေနာက္ပိုင္း အျမဲတမ္း တတြဲတြဲဆိုေတာ့ေလ…”<br />
<br />
“ပုံမွန္ပါပဲ”<br />
ေမးခြန္ေတြ ၾကားရဖန္မ်ားေတာ့ အလိုလို ခပ္ျပတ္ျပတ္ ေျပာလိုက္မိသည္။ Usami ကၽြန္ေတာ္ မၾကည္သည္ ရိပ္စားမိ၍ ပို၍ပင္ လန႔္ပုံရသည္။ သို႔ေသာ္<br />
<br />
“… နင္တို႔က အျမဲတမ္း အတူတူဆိုေတာ့”<br />
<br />
Tsukimori အေၾကာင္း ေျပာပါမ်ား၍ ကၽြန္ေတာ္ အျမန္ပင္<br />
<br />
” အလုပ္မွာေတြ႕တယ္ ၊ ေက်ာင္းမွာလည္း အတန္းေခါင္းေဆာင္ အေနနဲ႔ ေတြ႕တယ္ ဒီထက္မပိုဘူး”<br />
<br />
ထိုေနာက္ လြယ္အိတ္ကိုမၿပီး အခန္းထဲမွ ခပ္သုတ္သုတ္ ထြက္လိုက္သည္။ သို႔ေသာ္ ႐ုတ္တရက္ Usami ကၽြန္ေတာ္နား ကပ္ၿပီး သြားမည့္လမ္း ကို ပိတ္လိုက္သည္။<br />
“ရပ္ ရပ္ ရပ္လိုက္!”<br />
<br />
“ဘာလဲဟာ?!”<br />
<br />
“အာ အင္း နင္အခ်ိန္ရလား?”<br />
<br />
“ဟင့္အင္း”<br />
<br />
” ခဏေလးပါဟာ တကယ္!”<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ အၾကည့္မ်ားက စူးရွ၍ သူမ မ်က္လုံးအစုံမွာ ေလွာင္အိမ္ထဲ ပိတ္မိေနသည့္ သနားစဖြယ္ ရွဉ့္ေလးတစ္ေကာင္လို။ စိတ္ခံစားမွုကို မေပၚလြင္ေစရန္ အသက္ကို ဝဝ ရွုလိုက္သည္။<br />
<br />
“နင္ ဘာလုပ္မွာလဲ”<br />
<br />
ခုနမွ လုပ္ရပ္မွာ ကေလးဆန္သလို ခံစားမိ၍ သူမႏွင္ ေအးေအးေဆးေဆး ေျပာရန္ ဆုံးျဖတ္လိုက္သည္။ ထိုေၾကာင့္ သူမ အေတာ္ေလး သက္သာရာရသြားပုံ။ Usami လည္း မမွား။ ကၽြန္ေတာ္အေပၚ Tsukimori က အသာစီးယူသည္ႏွင့္ Kamogwa တို႔တစ္သိုက္ အနိုင္က်င့္မွု ကို မေက်နပ္သည္ က စိတ္ထဲတြင္ ေရာေထြးေနသည္။ ခဏပင္ သူမ အျပစ္ မဟုတ္ေၾကာင္း ဆင္ျခင္မိသည္။<br />
<br />
ပတ္ဝန္းက်င္ ကို လွည့္ပတ္ၾကည့္ၿပီး Usami တစ္ေယာက္ အသံတိုးတိုးျဖင့္ “ဒီမွာ မေျပာခ်င္ တျခားေနရာသြားၾကမလား”<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္က ဘယ္သြားသြား လိုက္ရန္အသင့္။ ထိုအျပင္ ကၽြန္ေတာ္လည္း ဘယ္သြားရမွန္းမသိ။<br />
<br />
“ဒါဆိုလည္း ဘယ္ကိုသြား…. ?”<br />
<br />
သူမ မ်က္နာဘယ္ထားရမွန္းမသိ ျဖစ္ေနပုံ ဘာျဖစ္မလဲ ကို အနည္းငယ္ စိတ္ပူမိသည္။ သို႔ေသာ္ Usami ျဖစ္၍သာ စိတ္သက္သာရာ ရမိသည္။ ထိုေနာက္တြင္ ့ အားကစားခန္းမ အေနာက္ ေရာက္ခဲ့ၿပီး တိတ္ဆိတ္ေနသည္။<br />
<br />
“စားေမးပြဲနီးလို႔ ကလပ္ေတြ အကုန္နားတယ္ ”<br />
<br />
“ေအာ္” ဟု သာဆိုလိုက္သည္။<br />
<br />
ထိုေၾကာင့္ အားကစားခန္းမက ၿငိမ္သက္ေနသည္ ႏွင့္ Usami လည္း အားလပ္ေနသည္ ကို သိလိုက္ရသည္။ ထိုေနာက္ တခ်ိန္ထဲမွာပင္<br />
<br />
“ဒီေတာ့ ငါကို ဘာေျပာမလို႔လဲ?”<br />
<br />
အားကစားခန္းမ အစြန္ရွိ ကြန္ကရစ္တုံးတြင္ ထိုင္ကာ နားကေလာ္ရင္း ေမးလိုက္သည္။ ထိုေနရာတြင္ စကားမ်ားၿပီးေနာက္ ေခၚရသည့္ အေၾကာင္းရင္းမွာ “နင့္ကို ငါ ေသာက္ျမင္ကတ္တယ္” ဆိုသည့္ စကားမွအပ အျခားမရွိ။ သူမ စိတ္ဆိုးသည္မွာ ၾကည့္ေကာင္း ေသာ္လည္း တကယ္တမ္း ရန္ျဖစ္လၽွင္ အားကစား အျမဲလုပ္ေလ့ ရွိသည့္ သူမကို နိုင္ရန္မရွိ။ ထိုေၾကာင့္ ၿငိမ္းခ်မ္းပါေစ ဟုသာ စိတ္ထဲမွ ဆုေတာင္းမိသည္။<br />
<br />
“ခုနက ေျပာတာ အဆက္ပါ” ဟု ခိုးခိုးၾကည့္ေနရင္း Usami ေျပာလိုက္ၿပီး သူမကပင္ ဆက္၍<br />
<br />
” Nonomiya နင္နဲ႔ Youka-san တို႔က ရည္းစားေတြလားဟင္?”<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္မွာမူ မတုန္မလွုပ္ ေက်ာက္ဆစ္႐ုပ္။ Kamogawa နဲ႔ တျခားသူေတြကလည္း ေမးၿပီးသျဖင့္။ ၎တိုမွာေတာ့ ေသြးဆာသည့္ မ်က္လုံးမ်ားျဖင့္ ” ဟုတ္လို႔ကေတာ့ ေသဖို႔သာျပင္” စကားပင္ အဆစ္ပါေသးသည္။<br />
<br />
“ေပါက္ကရေတြ ဘယ္ကလာ ဟုတ္ရမွာတုံး!” ဟုရယ္ရင္းေျပာလိုက္ ေသာ္လည္း Usami မွာေတာ့ မယုံေသးပုံ။<br />
<br />
“ဒါေပမယ့္ နင္တစ္ေယာက္ပဲ ေယာက်ာ္ေလးထဲမွာ သူနဲ႔ အဆင္ေျပဆုံးေလ!”<br />
<br />
“ခုနကေျပာသလို အလုပ္တူတူလုပ္တာကိုး ”<br />
<br />
“ဒါေပမယ့္ ေနာက္ပိုင္း Youko-san နဲ႔ စကားေျပာတိုင္း နင့္အေၾကာင္းပါပါလာတယ္!”<br />
<br />
“ငါေျပာၿပီးၿပီေလ”<br />
<br />
“ဒါေပမယ့္ ဒါေပမယ့္ အဲဒီတုံးက အတန္းထဲမွာ ဘာလို႔ Youko-san က နင့္ကိုပဲ ၾကည့္ေနတာလဲ?”<br />
<br />
“… ငါ့ကိုလာမေမးနဲ႔ေလ သူ႔သြားေမးပါလား!”<br />
<br />
မွန္စမ္း ၊ အခုမွသိရသည္။<br />
<br />
“နင္ႀကိဳက္တာေျပာ ငါထင္တာ နင္တို႔ႏွစ္ေယာက္က မရိုးသားဘူး”<br />
<br />
“ဒီေတာ့?”<br />
<br />
“…ဒီေတာ့? ဒီေတာ့ ဘာျဖစ္လဲ?”<br />
<br />
Usami ၾကည့္ရသည္မွာ အံဩေနပုံ။<br />
<br />
“ငါဆီက ဘယ္လို ၾကားခ်င္လို႔လဲ”<br />
<br />
သူမ အံဩေနတုံး ေမးခြန္းျဖင့္ ထပ္ၿပီးဖိအားေပးလိုက္သည္။<br />
<br />
“ငါတို႔ႏွစ္ေယာက္တြဲေနရင္ နင္က ဝမ္းသာမွာမို႔လို႔လား?”<br />
<br />
“ဟင့္အင္း မတြဲရဘူး” ဟု သူမ ေအာ္လိုက္ကာ ထိုေနာက္တြင္မွ သူမ “ငါေျပာမိသြားၿပီ” ဟု မ်က္နာထားျဖင့္<br />
<br />
“အား ဒါကေတာ့ ငါ မေျပာသင့္ေပမယ့္ေလ Youko-san က နာမည္ႀကီး ဆိုေတာ့ အင္း….ၿပီးေတာ့ေလ အင္း….”<br />
<br />
သူမ ယုတၱိရွိေအာင္ ဆင္ေျခေတြေပးေနေသာ္လည္း မၿပီးနိုင္မစီးနိုင္။<br />
<br />
“Usami.”<br />
<br />
ဟု ကြန္ကရစ္တုံးကို ပုတ္၍ သူမလာထိုင္ရန္ အခ်က္ျပလိုက္သည္။ သူမ ဆံပင္ကို ရွက္ရွက္ျဖင့္ဖြလိုက္ရင္း စကားနားေထာင္ၿပီး ထိုင္လိုက္သည္။<br />
<br />
“တကယ္! သူနဲ႔ငါနဲ႔ ၾကားမွာ ဘာမွမရွိဘူး” ဟုဆိုကာ သူမမ်က္လုံး ကိုၾကည့္ရင္း စိတ္သက္သာေအာင္ ေျပာလိုက္သည္။<br />
<br />
“ဟုတ္လား တကယ္ ဘာမွမဟုတ္ဘူးေနာ္ ဟမ္”<br />
<br />
Usami မ်က္နာတစ္ခုလုံး သၾကားလုံးစားရသည့္ ကေလးငယ္လို ျပဳံး၍ရြင္၍။ သူမသည္ အလြန္အကဲခတ္ရလြယ္သည္။ Mirai-san လို မိန္းမေတြ၏ ပင္ကိုယ္အသိစိတ္ မရွိေသာ္လည္း ကၽြန္ေတာ္ကို သံေယာဇဥ္တြယ္ေနသည့္ သူမကိုမူ ေကာင္းေကာင္း သတိထားမိသည္။<br />
<br />
“အင္း ေကာင္းၿပီ ၾကည့္ရတာ နင္ငါ့ကို နားလည္လာသလိုပဲ”<br />
<br />
ဟု ေျပာရင္း ျပႆနာရွင္းၿပီ ထင္၍ မတ္တပ္ထလိုက္ေသာ အခါ သူမ ကၽြန္ေတာ္ ခါးကို လွမ္းဆြဲလိုက္သည္။<br />
<br />
“ေနာက္တစ္ခု ထပ္ေမးခ်င္လို႔ ?”<br />
<br />
အစကေတာ့ သူမဆြဲသည္ကို ဂ႐ုမစိုက္ မတ္တပ္ ျပန္ထရန္။ သို႔ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္ သူမတုန႔္ျပန္မွုကို ၾကည့္ၿပီးေနာက္ ခါးမွာမေရြ။ ထိုေၾကာင့္ စိတ္ေလ်ာ့ၿပီး ထိုင္လိုက္သည္။<br />
<br />
“…အင္း ေကာင္းၿပီ ေျပာ”<br />
<br />
“အင္း အာ Nonomiya တကယ္ တျခား ဘယ္သူနဲ႔မွ မတြဲဘူးေပါ့ ဟုတ္လား?”<br />
<br />
“အင္း”<br />
<br />
Usami မ်က္လြာခ်လိုက္သည္။<br />
<br />
“ဒါဆို…. ႀကိဳက္ေနတဲ့သူေရာ ရွိလား?” ဟု ေျမႀကီးကို ေခါင္းငိုက္စိုက္ ခ်လၽွက္ ေမးသည္။ သူမ မ်က္နာမွာ တြန႔္ဆုတ္ေနၿပီး ႏွုတ္ခမ္းက ဘဲ႐ုပ္ေလးလို။<br />
<br />
သို႔ေသာ္ သူမေမးခြန္းကမူ မထူးဆန္းလွ။ ကၽြန္ေတာ္အတြက္ ရင္ခုန္စရာပင္ မရွိ။ သို႔ေသာ္ စိတ္ထဲ နာမည္တစ္ခု ေပၚလာေလသည္။ သူမကို ေျဖရန္ပင္ ေမ့ေနသည္။<br />
<br />
“… ဘာလို႔ ဘာမွ မေျပာတာလဲ?”<br />
<br />
ဟု သူမ တုန္လွုပ္ေနဟန္ ၊ ကၽြန္ေတာ္ အတြက္ အခြင့္ေကာင္း။<br />
<br />
“….ေမးခြန္းက သုံးခုေတာင္ ရွိေနၿပီ!”<br />
<br />
“အာ! နင္ငါ့ကို စကားလြဲေနတယ္! ဒါဆို ရွိရမယ္! နင္ႀကိဳက္တဲ့သူရွိရမယ္!”<br />
<br />
Usami မ်က္လုံးမ်ား က်ယ္လာၿပီး အံဩသြားသလို။ သူမကို အနည္းငယ္ ဖိအားေပးလိုက္မိသည္။<br />
<br />
“အမ္? ဘယ္သူလဲ? ဘယ္သူလဲ! အား Youko-san မဟုတ္လား? Youko-san ပဲျဖစ္ရမယ္”<br />
<br />
“နင္ စကားကလည္း ဒီျပန္ေရာက္လာၿပီ ခုန ရွင္းတာေတြ ဘယ္ေရာက္သြားတုံး ၊ ငါ့အခ်ိန္ေတြ ျပန္ေပး!”<br />
<br />
“ဒါဆို တျခားဘယ္သူရွိေသးလို႔လဲ!”<br />
<br />
“နင္က ဘာလို႔ ဒီလိုေျပာနိုင္တာလဲ ဒီလိုဆို?”<br />
<br />
“ငါက မိန္းကေလးေလ သိတာေပါ့!”<br />
<br />
သူမတုံျပန္မွုက ကၽြန္ေတာ္အတြက္ ရွဉ့္ေလးတစ္ေကာင္ စကားကိုမပီကလာ ေျပာေနသလို။ သို႔ေသာ္ မိန္းကေလး တစ္ေယာက္ ျဖစ္၍ “မိန္းကေလး ေတြရဲ့ အသိစိတ္ ဆိုသည့္ လက္နက္မွာ ေယာက္်ားေလး ျဖစ္သည့္ ကၽြန္ေတာ့္ အတြက္ လၽွိုဝွက္ဆန္းၾကယ္ေနဆဲ။<br />
<br />
ထိုအျပင္ စိတ္ထဲေပၚလာသည့္ နာမည္က Tsukimori Youko ျဖစ္ေနေတာ့ ျငင္း၍မရ။<br />
<br />
“ၾကည့္ရတာ Youko-san နင့္ကို ၾကည့္တာပုံမွန္မဟုတ္ဘူး ၊ ဒါေၾကာင့္ ငါသိတာ ၊ ငါတို႔ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္တာ ၾကာလွၿပီ”<br />
<br />
သူမ အေၾကာက္ေျပေသာအခါ ဆက္၍<br />
<br />
“နင္ကျငင္းေနရင္ေတာင္ သူကေတာ့နင့္ကို ခ်ဥ္းကပ္ေနသလိုပဲ”<br />
<br />
Usami ကၽြန္ေတာ္ကို ၾကည့္ရင္း တစ္ခုခုကို ဆုံးျဖတ္လိုက္ပုံရသည္။<br />
<br />
“… ေနာက္ၿပီး Nonomiya ငါ နင့္ကိုနားလည္တယ္ ငါ့မ်က္လုံးထဲမွာ အျမဲတမ္းနင္ရွိတာ ဆိုေတာ့”<br />
<br />
ဒီအၾကည့္က ျပတ္ျပတ္သားသား တစ္ခုခုကို ဆုံးျဖတ္ လိုက္ဟန္။<br />
<br />
“နင္ကေတာ့ သတိမထားမိေပမယ့္ နင္ သူ႔ကို ဆက္ဆံတာ ပုံမွန္မဟုတ္ဘူး ငါ စကားနဲ႔ေတာ့ မေျပာျပတက္ဘူး ဒါေပမယ့္ နင့္တို႔ႏွစ္ေယာက္လုံး တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ ထူးထူးျခားျခား ဆက္ဆံေနၾကသလိုပဲ။ အခ်ိန္ၾကာလာလို႔ နင္သတိမထားမိတာပဲ ရွိတာ ဒီေတာ့ နည္းနည္း ဖိအားေပးလိုက္တာနဲ႔ နင္သိလား ငါစိတ္ထဲမွာ ‘ငါေတာ့ ျမန္ျမန္လုပ္’ လို႔ ေတြးမိသလို ဒါေပမယ့္ ျပန္ေတြးလိုက္ေတာ့ ဒီလိုလုပ္ရင္လည္း ငါ တကိုယ္ေကာင္းဆန္သလိုပဲ ဒါေပမယ့္ လိမၼာတဲ့ ေကာင္မေလး လုပ္ၿပီး ေနာင္တရမယ့္ အစား တခါေလာက္ ငါဆိုးၾကည့္ခ်င္ေသးတယ္။ နင္သိလား ငါ…ငါေလ ဒါေၾကာင့္…”<br />
<br />
Usami စကားဆက္၍ “ခဏ-ခဏေလးေနာ္” ဟုဆိုကာ အသက္ဝေအာင္ ရွု၍ သူမ ခုန္လိုက္သည္။<br />
<br />
“ငါ Chizuru Usami က နင့္ကို ခ်စ္…..တယ္”<br />
<br />
သူမဖြင့္ေျပာတဲ့ပုံစံ Usami ဟုပင္ေျပာရေလာက္သည္အထိ ထူးျခားသည္ပုံစံ။ စိတ္ထဲေတြးမိသည္က ကမၻာေပၚက တျခားမည္သူမၽွ ဒီလိုသူမဆီက ဖြင့္ေျပာျခင္း ခံရမည္ မဟုတ္။ သူမကို ပို၍ပင္ ယခင္ကထက္ ႏွစ္သက္မိေသးသည္။<br />
<br />
အေႏွးႏွင့္အျမန္ ေျပာမိသည္က “ေက်းဇူးတင္ပါတယ္”<br />
<br />
“အား? အမ္ ရပါတယ္…?” ဟုေျပာကာ Usami ဘာလုပ္ရမွန္းမသိ ျဖစ္ေနဟန္။<br />
<br />
စိတ္ထဲတြင္ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ မကြဲျပားသည့္သူမ၏ ဖြင့္ေျပာမူ ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ထဲ ဝမ္းသာမိသည္။ ကၽြန္ေတာ္ သူမကို သေဘာက်သည္။<br />
<br />
<br />
<br />
အေဆာက္အဦကို တိုက္ခတ္လာေသာ ေလေျပေအးက ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို ျဖတ္သန္းသြားၿပီ ကြယ္ေပ်ာက္သြားသည္။ အားကစားခန္းမ ေနာက္ဖက္တြင္ ဘယ္သူမွမရွိသလို တည္ၿငိမ္ေအးခ်မ္းလွသည္။<br />
<br />
႐ုတ္တရက္ Usami သူမကို သူမ ေၾကာင္တစ္ေကာင္လို ဆြဲဆန႔္ကာ<br />
<br />
“ညား!”<br />
<br />
ဟု အသံက်ယ္ႀကီးျဖင့္ မိုးျပာေရာင္ ေကာင္းကင္ေအာက္တြင္ ေၾကာင္တစ္ေကာင္ ဈာပနကဲ့သို႔။<br />
<br />
“အား! စိတ္ထဲေပါ့သြားသလိုပဲ ေျပာလိုက္ရလို႔ ဝမ္းသာတယ္!”<br />
<br />
သူမမ်က္နာကေတာ့ ေတာက္ပေနသည္။<br />
<br />
“… နင့္ကို ေတာ့ အားနာပါတယ္။ အခု ဘာလုပ္ရမွာလဲ ဟင္”<br />
<br />
“အမ္?”<br />
<br />
“ငါ အေျဖမွ မေပးရေသးတာ ေပးၿပီးၿပီမို႔လို႔လား?”<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ေတြးသည္က သူမ၏ တိုက္ရိုက္အေမးကို မည္သည္နည္းျဖင့္မဆို သေဘာမက်သည့္ အေျဖျဖစ္ေသာ္လည္း ေျပာရလိမ့္မည္။ ထိုေနာက္ Usami တစ္ေယာက္ ဖားငယ္ေလးလို အႀကီးအက်ယ္ ရယ္လၽွက္။ ဆိုလိုသည္က စဥ္းစားရန္လည္း အကန႔္အသတ္ႏွင့္ ၊ သို႔ေသာ္ လုပ္ေနၾကမဟုတ္သျဖင့္ အျမဲတမ္းရလဒ္ဆိုးသာထြက္သည္။<br />
<br />
“….နင့္ကိုယ္နင္ မထိန္းခ်ဳပ္ပါနဲ႔ ငါ အေျဖကိုလည္း မေမၽွာ္လင့္ပါဘူး ငါေျပာခ်င္တာ ငါ….နင့္အေၾကာင္း…ေျပာခ်င္တာ Nonomiya?”<br />
<br />
တိုးတိုးျဖင့္ ေျပာသည္။ မ်က္နာ ေအာက္စိုက္ထားသျဖင့္ သူမမ်က္နာကို အကဲခတ္၍မရ။<br />
<br />
“ဘာကိုလဲ ၊ အခု ငါ အေတာ္အံဩသြားတယ္”<br />
<br />
“နင္က ငါ့မ်က္လုံးထဲမွာ ေက်ာင္းစတက္ကတည္းက ေနရာယူထားတာ ၿပီးေတာ့ အရင္ကတည္းက နင္ဟာ ဒီေလာက္မွန္းရလြယ္တဲ့လူ မဟုတ္ဘူး ဒါေၾကာင့္ ငါထင္ထားတဲ့ အေျဖကိုေတာ့ မေမၽွာ္လင့္ပါဘူး”<br />
<br />
သူမေျပာသည္ကမွန္ေသာ္လည္း ကၽြန္ေတာ္မာနမွ အသိအမွတ္မျပဳ။<br />
<br />
“ငါကို အဲဒီလိုထင္ခံရေတာ့ စိတ္ထဲမွာ တမ်ိဳးပဲ”<br />
<br />
အလိုအေလ်ာက္ ပုခုံးတြန႔္မိသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ အရွုံးသမားမ်က္နာ ဟုေခၚၾကျခင္း။<br />
<br />
“ဒါေပမယ့္ နင္သိလား” ဟု စကားစကာ Usami သူမ ေျခေထာက္ကို ရွက္ရြံစြာ ယမ္းေနရင္း<br />
<br />
“ငါ…အခုထက္ထိ နင့္ကို ခ်စ္ေနတုံးပဲ ဒီေတာ့ ငါမွာႀကိဳးစားဖို႔ ကလြဲရင္ တျခား ေရြးစရာမရွိဘူး!”<br />
<br />
ထိုအခ်ိန္တြင္ သူမ နားရြက္ဖ်ားမ်ားမွာ ခရမ္းခ်ဥ္သီးလို နီရဲေနသည္။<br />
<br />
“နင့္အႀကိဳက္က ေတာ္ေတာ္ထူးဆန္းတာပဲ မဟုတ္ဘူးလား?”<br />
<br />
“ဘာ-ဒါ ဘယ္သူေၾကာင့္လဲ!” မ်က္နာရဲကနဲျဖင့္ Usami တုံျပန္လိုက္သည္။<br />
<br />
သူမ၏ စိတ္ကူးယဥ္ဆန္မွု ႏွင့္ ရိုးသားမွုေၾကာင့္ အမ်ားကေတာ့ အားနည္းသည္ဟု ထင္ၾကၿပီး သူမ၏ ခ်စ္စရာေကာင္းမူကို သူမ၏ တည့္တိုးဆန္မွုႏွင့္ ႀကိဳးစားအားထုတ္မွုႏွင့္ တြဲဖက္၍သာ အသိအမွတ္ျပဳလိမ့္မည္။<br />
<br />
သူမေျပာသည့္စကားက “မိန္းကေလးေတြက ခ်စ္မိရင္ ဘာကိုမွ ဂ႐ုမစိုက္ေတာ့ဘူး” ဆိုသည့္ မွတ္ခ်က္ကို သတိရမိေစျပန္သည္။<br />
<br />
Usami သူမလက္ေခ်ာင္းမ်ားျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္ႏွာေခါင္းနားကို ညြန္ျပကာ<br />
<br />
“တေန႔ၾကရင္ နင့္က ငါကိုခ်စ္ပါတယ္ ဆိုတဲ့ စကားကို ၾကားရလိမ့္မယ္ ေသခ်ာေပါက္!”<br />
<br />
သူမ၏ေၾကာက္ရြံမွုမွာ ႀကံခိုင္မွုျဖင့္ အစားထိုးခံရၿပီး အေဝးေရာက္ပုံ။ သို႔ေသာ္ သူမလက္ေခ်ာင္းမ်ားမူ အနည္းငယ္ တုန္လွုပ္ေနသည္။ ထို Usami ဟု အမည္တြင္သည့္ ခ်စ္စရာေကာင္မေလး သည္ ကၽြန္ေတာ္လုပ္နိုင္သည့္အရာမ်ား အေတာ္ပင္ႀကိဳးစားရေသာ္လည္း ယခု ကၽြန္ေတာ္အိပ္မက္သာ မက္ခဲ့ရသည္ မ်ားကိုမူ သူမ ေအာင္ျမင္စြာ လုပ္ေဆာင္နိုင္ခဲ့သည္။ ထိုထဲတြင္ ယခုဖြင့္ေျပာျခင္းကလည္း တခုအပါအဝင္။ အပိုေျပာသည္ဟု ထင္ၾကေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ Usami ကိုျမတ္နိုးသည္။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ သူမတြင္ ကၽြန္ေတာ္မႀကိဳက္သည့္အခ်က္ တစ္ခုမွမရွိ။ သူမက ထိုအခ်ိန္ပိုင္းေလးတြင္ ကၽြန္ေတာ္စိတ္ထဲ စြဲေနၿပီး သူမကိုလက္ေမာင္းျဖင့္ ဖက္ထားခ်င္စိတ္ ေပါက္သည္။ သို႔ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္ ထိန္းခ်ဳပ္လိုက္ပါသည္။<br />
<br />
“စိတ္ဝင္စားစရာပဲ ႀကိဳးစားေပါ့!” ဟုေျပာကာ တမင္တကာ စိတ္ထဲတြင္ ဘာမွမျဖစ္သည့္ ပုံစံဖမ္းလိုက္သည္။<br />
<br />
“ဒါေပမယ့္ တခုသတိေပးပါရေစ ၊ ငါ နင့္လိုေကာင္မေလးကို လြယ္လြယ္နဲ႔ ျပန္ႀကိဳက္မွာမဟုတ္ဘူး!”<br />
<br />
“ဘာေျပာတယ္?! နင့္စကားနင္မွတ္ထား!”<br />
<br />
“အင္းပါအင္းပါ”<br />
<br />
“အင္း<br />
“ေတြ႕မယ္ နင္ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ အေၾကာင္း ေကာင္းေကာင္းသိေစရမယ္!”<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ မည္သို႔မၽွ မတက္နိုင္။ တကယ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္သည္ ေဒါသထြက္ေနသည့္ Usami သာ ခ်စ္စရာအေကာင္းဆုံး ထင္မိသည့္ လူထူးလူဆန္း တစ္ေယာက္။ ထပ္၍ ေကာက္ခ်က္ခ်မိသည္က ကၽြန္ေတာ္သူမကိုသာ ခ်စ္မိလၽွင္ အေတာ္ပင္ေပ်ာ္ရြင္လိမ့္မည္။ သို႔ေသာ္ တစ္ခ်ိန္တည္းမွာပင္ အျခားတစ္ေယာက္ကိုလည္း စိတ္ထဲ လ်စ္လ်ဴရွု၍ မရ။<br />
<br />
_______________________________________________________________________<br />
<br />
ေနာက္ေန႔ မနက္ကတည္းက မိုးအေတာ္ေလးရြာေနသည္။ ကၽြန္ေတာ္ သူမအေပၚ စိတ္ခံစားမွုမ်ားမွာ ယိမ္းယိုင္လာသည္။ အခ်စ္ဟု ေျပာရလၽွင္လည္း မသန႔္စင္၊ စိတ္ဝင္စားသည္ဟု ေျပာရသည္ထက္လည္း ေက်ာ္လြန္ေနသည္။ ပထမဆုံးအႀကိမ္ ခံစားမွုေတြေၾကာင့္ ယိမ္းယိုင္ျခင္း။ သို႔ေသာ္ ယခုအတြက္ လြတ္လပ္မွု ကို စြန႔္လြတ္ရေသာ္လည္း ေတြေဝျခင္းကို ေျဖရွင္းရန္အသင့္။ တကယ္မွာ လူသတ္နည္း စာရြက္ေၾကာင့္ပင္ ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ခံစားမွုမ်ားမွာ ဘရိတ္လို တန႔္ေနရသည္။ ကၽြန္ေတာ္ လၽွိုဝွက္သည့္ မိန္းကေလးမ်ားကို မႀကိဳက္မဟုတ္ ၊ သို႔ေသာ္ ယခု လၽွိုဝွက္ခ်က္မွာ စိတ္ထဲ မအီမသာ ျဖစ္မိသည္။ လူသတ္မွု ဆိုသည္ကို လက္ေတြ႕တြင္ လက္ခံဖို႔က မလြယ္လွ။ လူ႔ေဘာင္ က်င္ဝတ္မ်ားက ပိတ္ပင္တားဆီးျခင္း အျပင္ မိမိကိုယ္ကို သားေကာင္ထပ္ျဖစ္မည္ကို ေၾကာက္စိတ္ေၾကာင့္ လက္ခံရန္ ခဲယဥ္းသည္။ သို႔ေသာ္ မည္သည့္ အေျခအေနမဆို ၎ကို ေျဖရွင္းရန္ နည္းလမ္းကေတာ့ တစ္ခုတည္း ၊ သူမကို တိုက္ရိုက္ တကယ္ဟုတ္မဟုတ္ ေမးရန္သာ။ သူမသာမဟုတ္ ဟု ေျဖခဲ့ပါက စိတ္ကူးယဥ္ဇာတ္လမ္းကို ႐ုတ္သိမ္းၿပီး “လူသတ္နည္း” စာရြက္ကို မီးရွို႔ဖ်က္ဆီးၿပီး ပုံမွန္ဘဝကို Tsukimori Youko ႏွင့္ရင္ခုန္စရာ ျဖတ္သန္းၾကမည္။ ထိုထက္ ပို၍ မစဥ္းစားခ်င္။ လူတိုင္းတြင္ အတိုင္းအတာဆိုသည္မွာ ရွိေလသည္။<br />
<br />
သို႔ေသာ္ အကယ္၍ “ဟုတ္တယ္ ငါသတ္ခဲ့တယ္” ဆိုပါက ?<br />
<br />
သူမအေဖေသဆုံးရျခင္း ႏွင့္ “လူသတ္နည္း” စာရြက္မွ အေၾကာင္းအရာတို႔ကို ႏွိုင္းယွဥ္စဥ္းစားမိသည္။ ကၽြန္ေတာ္အျပင္ တျခားစိတ္ကူးမယဥ္သူ တစ္ေယာက္ပင္ ေကာက္ခ်က္ခ်နိုင္သည္က “သူမအေဖကိုသတ္လိုေဇာ” ျဖင့္ ေရးထားသည့္ အခ်က္ကိုပင္။ ထိုေၾကာင့္ စာရြက္ပိုင္ရွင္ကို ဆက္စပ္၍ လူသတ္သမားအျဖစ္ ယူဆျခင္းမွာ သဘာဝက်ေပသည္။ ကၽြန္ေတာ္ပုခုံးကို လွမ္းၾကည့္မိလိုက္သည္။ ျမင္ရသည္က လွပ ေကြ႕ေကာက္ ေသာ ဆံပင္လွိုင္းမ်ား။ မိုးေရစက္မ်ားမွာ ရိုလာကိုစတာ စီးသလို သူမ၏ နက္ေမွာင္ေသာဆံပင္မွ စိမ့္၍ အဖ်ားဆီသို႔။ ထိုမိုးေရစက္ေလးႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္ ဘဝတူလွလြန္း၍ ထိုေရစက္က်ခါနီးဆဲဆဲတြင္ အသည္းတယားယား။ ကၽြန္ေတာ္အၾကည္ကို သတိထားမိဟန္ျဖင့္ “ဟမ္?” ဆိုကာ သူမ လူႀကီးဆန္စြာ ျပဳံးလိုက္ၿပီး သူမေခါင္းကို အသာအယာညြတ္လိုက္သည္။<br />
<br />
“ငါဒီဖက္ ကပ္လိုက္မယ္ နိုမိုဆို ေရစိုမွာစိုးလို႔”<br />
<br />
အတြဲေတြလို အတင္းပင္ ပူးကပ္တိုးဝင္ လာသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ တံေတာင္ဆစ္ႏွင့္ သူမေရႊရင္ႏွစ္ႁမြာနဲ႔ ထိမိသလို ျဖစ္ေန၏။ အလြန္ပင္ ဉာဏ္မ်ားလွေပသည္။ ယခုလို ဆြဲေဆာင္ရသည္ကို အေတာ္ပင္ ေက်နပ္ဝမ္းေျမာက္ေနပုံ။ သို႔ ကၽြန္ေတာ္မွာလည္း ဘာမွ မတက္နိုင္။ မိုးကလည္းရြာ ၊ ထီးတစ္လက္သာ ပါသျဖင့္ ေနာက္ဆုံး ေရြးခ်ယ္ခဲ့ရသည္။ ထိုေၾကာင့္ ႏွစ္ဦးသား အကာအေဝးမွာ မေျပာပေလာက္ေအာင္ နီးကပ္။ သူမ ထီးကို အိတ္ထဲတြင္ဝွက္ထားမည္ဟု အထူးပင္ သံသယဝင္မိသည္။ သူမလို ႀကိဳေတြးတက္သူ တစ္ေယာက္က ထီးမယူလာျခင္း ဆိုသည္မွာ က်ိဳးေၾကာင္းမဆီေလ်ာ္။<br />
<br />
ဟုတ္ကဲ့ ကၽြန္ေတာ္သိသည့္ မိန္းကေလးမ်ားထဲ အေပၚမွအခ်က္မ်ားႏွင့္ ကိုက္ညီသူမွာ တစ္ေယာက္သာ။ ၎မွာ Tsukimori Youko။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အလုပ္မွအျပန္ အနီးရွိ ဘူတာကို လမ္းေလ်ာက္လာ၏။ သူမကိုလိုက္ေႏွာင္ယွက္သူ ရွိနိုင္ ဟု ယူဆခ်က္သက္သက္ျဖင့္သာ ကၽြန္ေတာ္ သူမကို ေန႔စဥ္ လိုက္ပို႔ရသည္မွာ အလုပ္တစ္ခု။<br />
<br />
“နင္အိမ္လိုက္ပို႔တာ တကယ္စိတ္ခ်ရတယ္ အဆင္ေျပရင္ ငါ့ကို….. အခ်ိန္တိုင္း ငါနဲ႔လိုက္ခဲ့ပါလား?”<br />
<br />
ထုံးစံအတိုင္း ခ်က္ခ်င္းပင္ ျငင္းဆန္လိုက္သည္။<br />
<br />
“ဟင့္အင္း ဒါေပမယ့္”<br />
<br />
ဆိုလိုက္ေသာ္လည္း အလုပ္ခန္းထဲ ျဖစ္သျဖင့္ Mirai-san အပါအဝင္ အလုပ္ထဲမွတစ္သိုက္က အားတက္သေရာ<br />
<br />
“လိုက္ပို႔လိုက္စမ္းပါ!”<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္မလြတ္နိုင္ သည္ကိုသိ၍ “အင္း ဘူတာ အထိေလာက္ပဲ” ဟု ေတာင္းပန္လည္း မရ။ သို႔ရာတြင္ ဘဝတြင္ မထင္မွတ္သည့္ အေျပာင္းအလဲမ်ားရွိသည္။သူမကိုဘူတာလိုက္ပို႔ရင္း စကားေျပာရသည္မွာ ေပ်ာ္ဖို႔ေကာင္းသည္။ မီးပြိဳင့္နီေန၍ ေစာင့္ေနရင္း<br />
<br />
“မေန႔က သတင္းၾကည့္ေနရင္း ” ဟု စကားစလိုက္တာ<br />
<br />
“လူေတြ ဘာေၾကာင့္ သတ္ၾကသလဲ မသိဘူးေနာ္ ဆိုတာ စဥ္းစားမိတယ္”<br />
<br />
တကယ္တမ္း ထိုေန႔ကသတင္းပင္ မၾကည့္ခဲ့။ သို႔ေသာ္ ယေန႔ေခတ္ႀကီးတြင္ တစ္ေန႔ကို လူသတ္မွုတစ္ခုမၽွ အနည္းဆုံး ရွိေနရာ။<br />
<br />
“အိုး ဒီေန႔ေတာ့ အေတြးသမားတစ္ေယာက္ လိုပါပဲလား နင့္စဥ္းစားေနတဲ့ပုံကို သေဘာက်!” ဟု ဆံပင္သာမကအသံပါ မိုးေရစိုစြတ္ေနသည့္ဟန္ျဖင့္ ေျပာသည္။<br />
<br />
“မိုးရြာေနလို႔လား လူတစ္ေယာက္က မိုးရြာေနရင္ ဒီလို စိတ္ကူးယဥ္ၿပီး ေတြးတက္တယ္ေနာ္ မဟုတ္ဘူးလား ပုံမွန္စာမဖတ္ခ်င္ရင္ေတာင္ မိုးရြာရင္စာဖတ္ၾကတာကိုး”<br />
<br />
“အင္း ဒီေန႔ ပုံမွန္မဟုတ္ဘူး ၾကည့္ရတာ မိုးရြာလို႔ ထင္တယ္”<br />
<br />
သူမစကားကိုလိုက္၍ ကၽြန္ေတာ္ ေမးခြန္းကို တမင္ရည္ရြယ္၍ ေမးျခင္းမဟုတ္ေၾကာင္း ဖာေထးေျပာဆို လိုက္သည္။<br />
<br />
“ဒါနဲ႔ ငါအျမင္ကို ေျပာျပရမလား?”<br />
<br />
မိုစက္မ်ား ထီးေပၚက်ေနသံ ၊ ေရစိုေနေသာတာယာမ်ား လွုပ္ရွားမွုအသံ က ေနာက္ခံေတးဂီတသဖြယ္ ပံပိုးေနၿပီး ေသြးမ်ားလည္း ပို၍ ျမန္ဆန္စြာ စီးဆင္း လာသည္ဟု ခံစားမိသည္။<br />
<br />
“အင္း—”<br />
<br />
Tsukimori သူမ၏ နက္ေမွာင္ေသာဆံေကသာကို ႏွင္းဆီရနံ့ သင္းပ်ံေနေသာ ပါးျပင္မွ ဖယ္ထုတ္ရင္း<br />
<br />
“__ သူတို႔က သတ္ခ်င္စိတ္ ေပၚလာလို႔ ေနမွာေပါ့”<br />
<br />
သူမအသံမွာလည္း မကြဲျပား။<br />
<br />
“… သတ္ခ်င္စိတ္ ေပၚလာလို႔? ဒါပဲလား? ဒါဆို လူတစ္ေယာက္ကို သတ္ဖို႔အတြက္ အေၾကာင္းျပခ်က္မရွိဘူးလား?”<br />
<br />
သူမ၏ လက္လြတ္စပယ္ အေျဖကို ဘယ္လိုမွ လက္မခံနိုင္။<br />
<br />
“အဲဒီလို မဟုတ္ပါဘူး”<br />
<br />
“ဒါဆို ဘယ္လိုလဲ? နင္တခုခု မရွင္းျပမျခင္း ငါလို သာမန္လူတစ္ေယာက္က နင္လို ပါရမီရွင္ေျပာတာ နားလည္မွာမဟုတ္ဘူး အားနာပါတယ္”<br />
<br />
“အိုး စိတ္မဆိုးနဲ႔ေလ ငါေနာက္ေနတာ မဟုတ္ဘူး တကယ္ထင္မိတာ”<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ မ်က္ေစာင္းကို သတိထားမိၿပီး ဘာလုပ္ရမွန္းမသိဟန္ျဖင့္ သူမ ပုခုံးတြန႔္ျပသည္။<br />
<br />
“ငါထင္တာက ကိစၥအေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက လူမသတ္ပဲနဲ႔ရွင္းလို႔ ရနိုင္တာပဲကိုး ဥပမာ ရန္ၿငိဳး၊ မနာလိုတာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ေလ။ ဒါေပမယ့္ အသက္အာမခံ လူသတ္မွုေတြ ကေတာ့ ထားပါေတာ့”<br />
<br />
မီးပြိဳင္စီမ္းသြားၿပီ။ ထီးကိုယ္စီ ေဆာင္းထားေသာ လူလွိုင္းႀကီးမွာ ျမင္ကြင္းထဲသို႔၊ ထိုေနရာတြင္ အနီေရာင္ထီးတစ္လက္သာ က်န္ခဲ့သည္။<br />
<br />
“လူတစ္ေယာက္ကို လက္စားေခ်တာ၊ ရန္ၿငိဳးကိုရွင္းခ်င္တာ ဆိုရင္ သတ္လိုက္တာထက္ ပိုေကာင္းတဲ့ နည္းလမ္းေတြ ရွိတယ္ေလ?”<br />
<br />
ဘယ္နည္းလမ္းဆိုသည္ကိုေတာ့ စဥ္းစားမရ။ သို႔ေသာ္ Tsukimori သာဆိုလၽွင္ တစ္ခုခုေတာ့ အႀကံရလိမ့္မသည္။<br />
<br />
“ဥပေဒနဲ႔ျဖစ္ျဖစ္ လူေလာကႀကီးက ဥေပကၡာျပဳတာပဲျဖစ္ျဖစ္ သတ္တဲ့သူက ေပးဆပ္ရလိမ့္မယ္ ဓားနဲ႔ေမြးရင္ ဓားနဲ႔ေသမယ္ ဆိုတဲ့ စကားအတိုင္းပဲ လူသတ္မွု မွာလည္း ဒီလိုပဲ ဒါေၾကာင့္ ငါ့စိတ္ထဲမွာေတာ့ ဒါဟာ ႐ူးသြပ္တဲ့အလုပ္ပဲ။ အေတာ္မ်ားမ်ား ေဒါသအေလ်ာက္တို႔ ၊ စိတ္ထဲေပါက္ကရလုပ္မိတာတို႔ အမ်ိဳးမ်ိဳး ေခၚၾကေပမယ့္ တကယ္တမ္း ျခဳံၿပီးေျပာရင္ သူတို႔စိတ္ထဲမွာ ေပၚလာလို႔ လုပ္တာပဲ”<br />
<br />
ဟုေျပာကာ ဆက္၍ “စိတ္ခံစားမွု အေျခအေနေပၚမူတည္ၿပီး လူေတြက တခ်ိဳ႕အေျခအေနေတြမွာ ယုတၱိမရွိတဲ့လုပ္ရပ္ေတြ လုပ္ေလ့ရွိတယ္”<br />
<br />
“ဒီေတာ့လူသတ္မွု ဆိုတာ ဘာမွမဆီမဆိုင္လည္း ျဖစ္နိုင္တယ္ေပါ့”<br />
<br />
သူမအဆိုကား လက္ခံနိုင္စရာ ရွိသည္ ။ အေတာ္ပင္အံဩမိသည္။ သိုေသာ္ ယခုလိုအပ်က္သေဘာ ေဆာင္ေသာ မွတ္ခ်က္ေၾကာင့္ စိတ္ထဲ ကိုးလို႔ကန႔္လန႔္။ ေရွဦးစြာ သူမ၏ ေသသပ္လွပ ေသာစကားေၾကာင့္ သူမကို စံျပေက်ာင္းသူ တစ္ဦးႏွယ္ထင္မွတ္မိသည္။ သို႔ေသာ္ ဆက္စပ္ေတြးၾကည့္ေသာ္ သူမေျပာခ်င္သည္ ကိုေရာက္ရန္ ေျပာဆိုျခင္း သက္သက္ပင္။ အၾကမ္းျဖင္း ေျပာရလၽွင္ သူမသည္ လူသတ္ျခင္း၏အက်ိဳးဆက္ကို နည္းလမ္းတစ္ခုအျဖစ္ ျငင္းဆန္ျခင္း။ ထိုေၾကာင့္ သူမသည္ လူသတ္ျခင္းကို သေဘာမတူ ဟု မွတ္ယူ၍မရနိုင္ေပေလာ။<br />
<br />
“ဒါေပမယ့္ နင္ေျပာေတာ့ တခ်ိဳ႕အေျခအေနေတြ ဆိုတာပါတယ္ဟုတ္?”<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ တေစာင္းၾကည့္ေသာ္လည္း မ်က္နာအျပည့္ မျမင္ရ။ သူမပါးစပ္ကိုသာ အနည္းငယ္ ျမင္ရေလသည္။<br />
<br />
“…ဥပမာ အေနနဲ႔ဆိုရင္?”<br />
<br />
သူမ ႏွုတ္ခမ္းဖ်ားမွာေကြး၍ ျပဳးေလသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ မိုးသည္းထန္စြာ ရြာသြန္းသည့္ ညဖက္တြင္ ထီးေလးတစ္ေခ်ာင္းေအာက္အတြင္ အတူ မတ္တပ္။ ၿမိဳထဲတြင္ အသံမ်ိဳးစုံ ဖုံးလြမ္း ေနေသာ္လည္း၊ အေရာင္အေသြးစုံလင္စြာ လူေပါင္းမ်ားစြာ ခ်ယ္သထားေသာ္လည္း၊ စိတ္ထဲတြင္မူ ဓာတ္ေလွကားထဲ၌ တစ္ေယာက္တည္း မတ္တပ္ရပ္ေနသလို။<br />
<br />
“ဥပမာ နင္က လူေတြ လုံးဝမသိပဲ သတ္နိုင္ၿပီဆိုရင္”<br />
<br />
အေၾကာင္းရင္းကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ျဖစ္ရမည္။ ကိုယ့္ကမၻာထဲတြင္ ကိုယ္ပိတ္မိေနသည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ေတာ့ စိတ္ကူးယဥ္ကမၻာထဲမွ Tsukimori Youko ႐ုပ္ပုံလြာ ကြဲေၾကသြားသည္။<br />
<br />
“ဒီထက္ပိုေျပာနိုင္မလား? နင္အျမင္ေတြက ငါလိုလူအတြက္ နားလည္ရခက္ေနလို႔ အားနာပါတယ္”<br />
<br />
သူမ ကၽြန္ေတာ္ကိုစသလိုျဖင့္ ပုခုံးတြန႔္ျပလိုက္သည္။ “ငါက လူတိုင္းအေနနဲ႔ မေတာ္တဆမွုတစ္ခုလို႔ပဲ ျမင္ရမယ့္ ၿပီးျပည့္စုံတဲ့လူသတ္မွု တစ္ခုနဲ႔ ပတ္သတ္ၿပီးေျပာခ်င္တာ”<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ရွင္းၿပီးေနာက္ Tsukimori အာ႐ုံစိုက္ၿပီး ေျဖသည္က<br />
<br />
“တကယ္ေတာ့ လူသတ္မွုနဲ႔ ၿပီးျပည့္စုံတဲ့လူသတ္မွု ၾကားမွာ မ်ဥ္းတေၾကာင္းဆြဲၾကည့္မယ္ဆိုရင္ေတာ့ သတ္ခ်င္တဲ့စိတ္ေပၚ႐ုံနဲ႔ သတ္လို႔မျဖစ္ေသးဘူး။ ေသေသခ်ာခ်ာ ေခါင္းေအးေအး စဥ္းစားမွ… ဒီေတာ့ ၿပီးျပည့္စုံေအာင္ႀကံစည္ဖို႔ လိုေသးတယ္ေလ”<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္တို႔ေဆြးေႏြးပြဲက အဓိကအေၾကာင္းအရာက ျဖစ္နိုင္မွုႏွင့္ အကယ္၍ ျဖစ္လာပါက သက္ေရာက္မွု၏အေနအထား ၊ လူက်င့္ဝတ္ႏွင့္ စည္းမ်ဥ္းစည္းကမ္းကေတာ့ မပါဝင္ေခ်။<br />
<br />
“ဒါေပမယ့္ ငါတို႔နိုင္ငံရဲေတြက ကမၻာကေတာင္ အသိမွတ္ျပဳရတယ္ေလ ဟုတ္ဖူးလား ေနာက္ပိုင္း သိပၸံပညာအေျချပဳ မွုခင္းရွာေဖြစစ္ေဆးေရးက ကိစၥေတြကို အရင္ကထက္ျမန္လာတယ္ ဒီေတာ့ ၿပီးျပည့္စုံတဲ့လူသတ္မွု တကယ္ျဖစ္နိုင္ပါ့မလား?”<br />
<br />
သူမက ၿပီးျပည္စုံသည့္လူသတ္မွုသည္ အိပ္မက္သာျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာခ်င္သည့္ဟန္ျဖင့္ ျပဳံးေလသည္။ ယခုမွ စိတ္ထဲ ကသိကေအာက္ျဖစ္ရသည့္ အေၾကာင္းကို ခံစားမိသည္။ ဆယ္ေက်ာ္သက္ႏွစ္ေယာက္ လမ္းသြယ္တစ္ခုေပၚ ၊ ထီးတစ္လက္ေအာက္တြင္ ေျပာေနသည့္အေၾကာင္းအရာမွာ ကဗ်ာမဆန္လွေပ။ သို႔ေသာ္ ေျပာေနသည့္အေၾကာင္းအရာကို ရင္ထဲစြဲနစ္မိသည္။ ကၽြန္ေတာ္သည္ ထိုကဲ့သို႔ လူစားမိုးပင္။<br />
<br />
လူတစ္ေယာက္ ေသသည္ရွင္သည္က ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ မဆိုင္။ တကယ္ဆို ေသဆုံးျခင္းက ပိုၿပီး စိတ္ဝင္စားစရာ။ ကၽြန္ေတာ္ တုံျပန္မွုမ်ားပင္လ်င္ စိတ္ဝင္စားမွုမ်ားႏွင့္ ဖုံးလြမ္းေနေလမည္။ ကိုယ္ကိုယ္ကို ပုံမွန္လူတစ္ေယာက္ႏွင့္ မတူေၾကာင္း ေကာင္းေကာင္း သတိထားမိသည္။ သို႔ေသာ္ သူမကေရာ။ Tsukimori Youko လို ဂုဏ္သတင္း ေက်ာ္ေဇာ္လွသည့္ ပ်ိဳတိုင္းႀကိဳက္ ႏွင္းဆီခိုင္ေလးသည္ ဒီစကားဝိုင္းကို စိတ္ဝင္စားပါ့မလား။ သူမလို သည္းညည္းခံတက္ၿပီး အျမဲတမ္း ျပဳံးေနေသာ လုံးဝ ဘာမွ မျဖစ္သလို သူမ မေက်နပ္မွုကို တစ္စက္ကေလး ေတာင္မွ မေဖာ္ထုတ္ျပေသာ သူမ သူမ မေက်နပ္မွုကို မည္ကဲ့သို႔ ဖုံးကြယ္သနည္း။ ကၽြန္ေတာ္ ေကာက္ခ်က္ခ်သည္ကေတာ့ သူမကိုယ္တိုင္ကလည္း ဒီလို အေၾကာင္းအရာမ်ားကို စိတ္ဝင္စား ရမည္ျဖစ္သည္။<br />
<br />
“အိုေကေလ ဒါေပမယ့္ ဒါက အယူအဆသက္သက္ပဲ”<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ ယူနီေဖာင္း ဘယ္ဘက္အိတ္ကပ္ ကို ေသခ်ာထိမိလိုက္သည္။ အထဲမွာေတာ့ ေလးေခါက္ခ်ိဳး စာရြက္တစ္ရြက္။<br />
<br />
” တကယ္လို႔ ၿပီးျပည္စုံတဲ့ လူသတ္မွုအတြက္ နင္သာဆိုရင္ ဘယ္လို အႀကံအစည္မ်ိဳး ေရးဖို႔ စိတ္ကူးရွိလဲ?”<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ လူသတ္နည္း စာရြက္ကို ကိုယ္ႏွင့္မကြာ ေဆာင္ထားေလသည္။<br />
<br />
ထိုေနာက္ သူမ ေခါင္းေလာင္းသံၾကား၍ သတိရသြားသည့္ အျပဳံးျဖင့္<br />
<br />
“သိပ္ေကာင္းတဲ့ ေမးခြန္းပဲ တကယ္လို႔သာ ၿပီးျပည့္စုံတဲ့ လူသတ္မွုကို က်ဴးလြန္နိုင္ရင္ ငါက လူသတ္မွုကို ဦးတည္ခ်က္တစ္ရပ္လို႔ ယူဆမိမွာပဲ။ ဒါေပမယ့္ငါအျမင္မွာေတာ့”<br />
<br />
ဟုဆိုကာ ေနာက္သလိုေျပာင္သလို ကၽြန္ေတာ္ ႏွစ္သက္ေသာ လေရာင္အျပဳံးကို ဆင္ျမန္းလၽွက္<br />
<br />
“ငါဆိုရင္ေတာ့ ခ်ေရးမွာ မဟုတ္ဘူး ေနာက္ၾကရင္ သက္ေသျဖစ္လာနိုင္တယ္ေလ ၊ အႀကံေၾကာင့္ပဲ လူသတ္မွုက ေအာင္ျမင္ၿပီးေတာ့ ဒီအႀကံကို ခ်ေရးမိလို႔ ဖမ္းမိသြားတယ္ ဆိုရင္ ရယ္စရာ မေကာင္းဘူးလား ငါထင္တာကေတာ့ အႀကံအစည္ဆိုတာ ေခါင္းထဲမွာပဲ ရွိသင့္တယ္လို႔ ထင္တာပဲ”<br />
<br />
သူမ အတန္ၾကာစဥ္းစားၿပီးမွ ဆက္၍ “နင္ငါကိုေမးလို႔ ေတြးၾကည့္မယ္ ဆိုရင္ေတာ့ တကယ္ေတာ့ ခ်ေရးေရး မေရးေရး ဆိုင္ေတာ့ မဆိုင္ပါဘူး ၊ တကယ္လို႔သာ ၿပီးျပည့္စုံတဲ့ လူသတ္မွုသာ မွန္ခဲ့တယ္ဆိုရင္ ဘယ္သူမွ သိစရာအေၾကာင္းမရွိဘူးေလ ဟုတ္လား?”<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ ေခါင္းထဲမွာ မရွင္းလင္းသည့္ ကိစၥမ်ား အေတာ္ပင္ ျပတ္သားသြားသည္။ ကၽြန္ေတာ္ အိပ္မက္မက္ေနစဥ္ လန႔္နိုးလာသလို။<br />
<br />
“ဒါကိုက ၿပီးျပည့္စုံတဲ့ လူသတ္မွု ဟုတ္မဟုတ္ မွတ္ေက်ာက္တင္ေနတာပဲေလ ၊ တကယ္လို႔ ဟုတ္ခဲ့တယ္ဆိုရင္ေတာ့ လူတစ္ေယာက္ေတြ႕လို႔ မွတ္လိုက္ၿပီ ဆိုတာနဲ႔ ၿပီးသြားၿပီေလ ၊ ေနာက္တစ္ခ်က္အေနနဲ႔ ဘယ္သူမွ အတည္လို႔ မထင္ေအာင္ကို ယုတၱိယုတၱာမရွိဘူး ဆိုရင္ ဒါက ၿပီးျပည့္စုံတဲ့ လူသတ္မွုပဲေလ”<br />
<br />
႐ုတ္တရက္ က်က္သီးတျဖန္းျဖန္းထလာသည္ကို သတိထားမိသည္။<br />
<br />
“ဒါေပမယ့္ လူေတြက အမွားလုပ္တက္တယ္ဆိုတာ နင္လက္ခံခဲ့တာပဲ မဟုတ္လား? တကယ္ေတာ့ လူေတြက မျပည္စုံဘူးေလ။ ဒါေၾကာင့္ မျပည့္စုံတဲ့ လူသားဟာ အဆုံးထိ အမွားကို က်ဳးလြန္ေနေရာ ၊ ဒါေၾကာင့္ ေနာက္ဆုံးမွာေတာ့ တစ္ေယာက္ေယာက္ သိသြားနိုင္တာပဲေလ”<br />
<br />
ခ်မ္းေန၍မဟုတ္၊ ရာသီဥတု ဆိုးရြား၍ မဟုတ္၊ သူမ ကၽြန္ေတာ္ကိုေျခာက္လွန႔္၍မဟုတ္။<br />
<br />
“ဆက္ေတြးၾကည့္ရရင္ေတာ့ ၿပီးျပည့္စုံတဲ့လူသတ္မွု ဆိုတာ ၿပီးျပည့္စုံတဲ့အႀကံအစည္ နဲ႔ ၿပီးျပည့္စုံတဲ့လုပ္ေဆာင္မွုက အဓိကမက်ဘူး ၊ အေရးအႀကီးဆုံးက ၿပီးျပည့္စုံတဲ့ လူသား”<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ အံအားသင့္လြန္း၍ အသားပင္ တဆတ္ဆတ္တုန္မိသည္။ သို႔ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္ပုံစံ ၾကည့္ရသည့္မွာ ေဒါသထြက္ေနဟန္။<br />
<br />
သူမ တစ္ခစ္ခစ္ရယ္လိုက္သည္။<br />
<br />
“ရယ္ရတယ္ မဟုတ္လား ဒါေတြက အျပင္မွာစမ္းလို႔မရတဲ့ စာရြက္ေပၚက သီအိုရီေတြ ၊ ၿပီးျပည့္စုံတဲ့လူဆိုတာ နဂိုကတည္းကမွ မရွိတာ ဒါေပမယ့္ အမွုလိုက္တဲ့သူ ေတြကလည္း လူေတြပဲေလ။ ဒါေၾကာင့္ သူတို႔ဖက္ကလည္း မွားတာ ရွိမွာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ငါထင္တာကေတာ့ ၿပီးျပည့္စုံတဲ့မွုခင္းဆိုတာကေတာ့ မထင္မွတ္ထားတဲ့ တိုက္ဆိုင္မွုေတြ ေပါင္းစပ္မွ ရမွာ”<br />
<br />
ဒါေၾကာင့္ ငါ့အေဖကို ငါသတ္နိုင္ပါ့မလား Nonomiya-kun?<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ထဲတြင္ Tsukimori ထိုစကားေျပာလိုက္သည္ ဟု ထင္မိလိုက္ေသာ္လည္း တကယ္ေတာ့မဟုတ္ ၊ ကၽြန္ေတာ္ အေတြးသက္သက္သာ ျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ ေခါင္းကို ခါလိုက္သည္။<br />
<br />
“သံသယျဖစ္စရာပဲ”<br />
<br />
သူမမ်က္လုံးဝိုင္းေလးကို လွည့္ၾကည့္လိုက္ေသာ္ “ဘာလို႔လဲ” ဟုေမး၍ လမင္းကဲ့သို႔ အျပဳံးကို ျပဳံးျပျပန္သည္။<br />
<br />
“နင္လိမ္တာကိုး ေလာကမွာ ျပည့္စုံတဲ့လူမရွိဘူးလို႔ နင္ေျပာတယ္ေလ ဒါေပမယ့္ အဲဒီလိုလူကို ငါေတြ႕ဖူးတယ္”<br />
<br />
သူမ “ဘယ္သူလဲ” ဟု မေမးေသာ္လည္း ေခါင္းညိတ္ကာ “ေအာ္” ဟုသာ ျပန္ေျဖေလသည္။<br />
<br />
သူမနိုင္သြားေလသည္။ ပို၍ပင္ ရယ္ဖို႔ေကာင္းသည္။<br />
<br />
Tsukimori Youko ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ ပုံမွန္ထက္ပင္စကားမ်ားေနသည္ေလ။ စိတ္လွုပ္ရွား၍ ရင္ခုန္သံမ်ား အတိုင္းသား ၾကားေနရသည္။ ဘာလို သူမႏွင့္စကား ေျပာရသည္မွာ ထိုမွ စိတ္လွုပ္ရွားစရာ ေကာင္းသနည္း။<br />
<br />
အဓိက ဒီလိုအေၾကာင္းအရာမ်ား အစဆြဲထုတ္ျခင္းေၾကာင့္ ေပ်ာ္ဖို႔ေကာင္းျခင္း ျဖစ္သည္။ တကယ္လို႔ သူမကေရာ ေပ်ာ္ပါ့မလား? တကယ္ေပ်ာ္ဖို႔ေကာင္းလို႔လား? တစ္ဖက္မွာ ေတြးၾကည့္ရင္ သူမကို အာ႐ုံေနာက္ေအာင္ လုပ္ေနသလိုျဖစ္ေပမယ့္ တစ္ဖက္မွေတြးၾကည့္ရေတာ့ သူမ အေျဖေတြက ရင္ထဲမွ လာေသာ စကားမ်ား။ ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ေျပာသည့္အေၾကာင္းက ဘာျဖစ္ျဖစ္ အေရးပါေသးရဲ့လား? သူမႏွင့္ သိၿပီးေနာက္ လူသတ္နည္းစာရြက္ေၾကာင့္ပင္ ထိုမွ ရင္ခုန္စိတ္လွုပ္ရွားဖြယ္ မေကာင္းေပေလာ။ ထိုေၾကာင့္ ကိုယ္တိုင္ သတိမထားမိပဲ ႀကိဳးတန္း လမ္းေလ်ာက္ ရသည္ေလာ ? ထိုေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္သူမကို လူသတ္နည္းစာရြက္ျဖင့္ ရင္ဆိုင္ေစျခင္းျဖင့္ အိပ္မက္မွ လန႔္မနိုးခ်င္ ၊ ပ်င္းဖို႔ေကာင္းသည့္ လက္ေတြ႕ဘဝထဲသို႔ ျပန္၍မသြားခ်င္။ စိတ္ထဲတြင္ ဥပေဒဘက္ေတာ္သား လုပ္ရန္ မရည္ရြယ္။ စိတ္ဝင္စားမွု၊ သိခ်င္စိတ္ ႏွင့္ သူမအေၾကာင္း ေလ့လာလိုစိတ္ သက္သက္သာ။ ထို႔ေၾကာင့္ Tsukimori Youko ဆိုသည့္ ညိဳ႕အားျပင္းသည့္ ေကာင္မေလးႏွင့္ ခ်ိတ္ဆက္ခ်င္မိသည္။<br />
<br />
သို႔ေသာ္တခ်ိန္တည္းမွာပင္ သူမ လူသတ္နည္းစာရြက္ကို အသုံးျပဳ၍ သူမ အေဖကို သတ္မသတ္ သိခ်င္မိသည္။ ကိုယ္ကိုယ္ကို ေဝခြဲမရခ်ိန္။ အင္း ဟုတ္ၿပီ သူမဆီကို ေနာက္ထပ္ ေျခတစ္လွမ္း ထပ္တိုးသင့္ေနၿပီ။<br />
<br />
မည္သူမွ မျမင္ဖူးသည့္ သူမ၏ မ်က္နာအမူအရာကို စိတ္ထဲမွတ္ထားလိုက္သည္။ မိးပြိဳင့္မွ မီးစိမ္းမွာ မွိတ္တုတ္ မွိတ္တုတ္ ၊ ထိုေနာက္ မီးနီေလ၏။ မိုးကေတာ့ သည္းႀကီးမဲႀကိးရြာဆဲ ႏွင့္ ေရစိုေနေသာ တာယာသံမ်ားကလည္း ၾကားရဆဲ။ လူတစ္သိုက္ႀကီးမွာလည္း ဘူတာ႐ုံသို႔ တိုးဝင္ေပ်ာက္ကြယ္။ သို႔ေသာ္ ၿမိဳ႕ထဲတြင္ အပူခ်ိန္ေလ်ာ့သြားသလို။ စိတ္လွုပ္ရွားေနသည္ကို သူမ သတိမထားမိေစရန္ တိတ္ဆိတ္စြာ အသက္ရွုလိုက္သည္။ ထိုေနာက္ အိတ္ကပ္ ထဲသို႔ လက္ႏွိုက္လိုက္သည္။<br />
<br />
စိတ္ထဲမွ ဆုံးျဖတ္လိုက္ၿပီ။ သူမကို လူသတ္နည္းစာရြက္ႏွင့္ ပတ္သတ္၍ တိုက္ရိုက္ေမးရန္။<br />
<br />
သို႔ေသာ္ ႐ုတ္တရက္သူမ ေရွ႕မွလွမ္းဖက္လိုက္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ အိတ္ကပ္ထဲ လက္တန္းလန္းျဖင့္ ထုတ္၍မရ သြင္း၍မရ။ ကၽြန္ေတာ္ အံအားမသင့္ရေသခင္ အျဖဴေရာင္သက္ျပင္းေငြ႕ မ်ားႏွင့္အတူ “…ငါခ်မ္းတယ္” ဟု Tsukimori Youko မွ မသဲမကြဲေျပာလိုက္သည္။<br />
<br />
သူမ တကိုယ္လုံးနီးပါး စိုထိုင္းေနၿပီး အနက္ေရာင္ဆံပင္ရွည္ မွာလည္း စိုရြဲေနသည္။ သူမ ခႏၵာကိုယ္ျဖင့္ မွီလိုက္ေသာအခါ သူမႏွုတ္ခမ္းပါးပါးေလးမွာ ေမးေစ့ေနရာ ခန႔္သို႔ ေရာက္ရွိလာၿပီး နမ္းရန္ ေတာင္းပန္ေနသလို။ ယူနီေဖာင္းေပၚမွ ႏူးညံ့ေသာ အထိအေတြ႕သည္ ယခင္ကကဲ့သို႔ပင္၊ သို႔ေသာ္ သူမ အလြန္ေအးေနပုံ။ ဒီအေျခအေနထိ ေရာက္ေအာင္ စကားေျပာေနျခင္းက ကၽြန္ေတာ္ အမွားပင္။ သို႔ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္သည္ ထို႔ေၾကာင့္ လူသူအေပါင္း၏ မ်က္လုံးမ်ားေအာက္ဝယ္ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ကို ဖက္ရသည္အထိ မ႐ူးသြပ္သလို အေတြ႕အၾကဳံလည္း မရွိ။<br />
<br />
ထို႔ေၾကာင့္ လက္မ်ားကို သူမ ပုခုံမွ ေက်ာ္၍ သူမဖက္ထားသည္ကို ေျဖရန္ႀကိဳးစားသည္။ သို႔ေသာ္ ခ်က္ခ်င္းပင္ ေခါင္းကိုခါ၍ ေခါင္းမာစြာေျပာေနသည္က “ဟင္အင္း”။ ထိုေနာက္ ပို၍တင္းက်ပ္စြာပင္ ဖက္ထားေသးသည္။ သူမ၏ ကေလးဆန္ေသာ အျပဳအမွုႏွင့္ ဆန္က်င့္စြာ လူႀကီးဆန္ေသာ သူမ၏ ခႏၵာကိုယ္သည္ စိတ္ခံစားခ်က္မ်ားကို ရွုပ္ေထြးလာေစသည္။ ဖိထားသည့္ သူမရင္ဘတ္အနားမွ ႐ုတ္တရက္ တုန္ခါမွုကို ခံစားလိုက္ရသည္။<br />
<br />
“… ဒီအခ်ိန္မွကြာ”<br />
<br />
မေက်နပ္သည့္ မ်က္နာျဖင့္ ဖုန္းကို သူမအက်ီအိတ္ကပ္မွ ထုတ္လိုက္သည္။ သူမ ကၽြန္ေတာ္ကို ခြာ၍မေပးပဲ ထုတ္ေနေသာေၾကာင့္ ထိမိေနသည္။ ကၽြန္ေတာ္ လက္ႏွစ္ဖက္ကို အက်ီေဘးအိတ္မွ ထုတ္လိုက္ၿပီး ေဘာင္းဘီအိတ္ကပ္ထဲသို႔ ေျပာင္းထည့္လိုက္သည္။ က်ဴးေက်ာ္ဝင္ေရာက္လာေသာ ဖုန္းေခၚသံေၾကာင့္ စိတ္လွုပ္ရွားမွုမ်ား ပေပ်ာက္ကုန္သည္။<br />
<br />
“အင္း Youko ေျပာေနပါတယ္ရွင္”<br />
<br />
စကားေျပာစဥ္မွာေတာ့ သူမ၏ မ်က္နာေပ်ာ့ေျပာင္းသြားသည္။<br />
<br />
“…အေမလား? ဘာမွေတာ့မၾကားမိဘူး ေက်ာင္းသြားတုံးကေတာင္ အိမ္မွာရွိေသးတယ္”<br />
<br />
စကားအနည္းငယ္ ေျပာၿပီးသည့္ေနာက္ သူမ မ်က္နာမွာ ပို၍ ပို၍ စိတ္ဓာတ္က်သြားပုံ။ ဖုန္းဆက္သူက ေျပာသည့္အေၾကာင္းအရာ အတိအက် မသိရေသာ္လည္း ေကာင္းေသာ သတင္းေတာ့ ဟုတ္ဟန္မထင္။<br />
<br />
“…အင္း နားလည္ပါၿပီ။ ကၽြန္မ ျပန္လာပါ့မယ္ တခုခုသိရရင္ ဖုန္းျပန္ဆက္ပါ့မယ္”<br />
<br />
သူမဖုန္းခ်လိုက္ၿပီး ပင္ပန္းဟန္ သက္ျပင္းခ်သျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္မွလည္း “ဘာျဖစ္တာလဲ” ဟုေမးမိသည္။ ထိုေနာက္ မ်က္ရည္ဝဲေနသည့္ မ်က္လုံးမ်ားျဖင့္ အခ်ိန္အေတာ္ၾကာ ဘာေျပာရမွန္း မသိ တုန႔္ဆိုင္းေနသည္။<br />
<br />
“…အေမက အခ်က္အျပဳတ္သင္တန္း ကေန ေပ်ာက္သြားလို႔တဲ့” ဟု သူမဆက္ေျပာသည္ “သူ ဒီလိုလုပ္မွာမဟုတ္ဘူး ၊ တစ္ေယာက္ေယာက္က …အလုပ္သမား တစ္ေယာက္ေယာက္က စိတ္ပူလို႔ ဖုန္းဆက္တာျဖစ္မယ္”<br />
<br />
“ေနမေကာင္းလို႔မ်ားလား”<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္လည္း ေပါ့ေပါ့ပါးပါးျဖစ္ေအာင္သာ ႏွစ္သိမ့္ေပးမိသည္။<br />
<br />
” သူေျပာတာ အိမ္ကို ေခၚေသးတယ္တဲ့ ၿပီးေတာ့ အေမဖုန္းေရာပဲ ဒါေပမယ့္ မကိုင္ဘူးတဲ့ ဒါေၾကာင့္ သမီးျဖစ္တဲ့ ငါ့ကို ေခၚတာ တခုခုမ်ား သိမလားဆိုၿပီးေပါ့”<br />
<br />
သူမစကားကို ရပ္ကာ မ်က္ေတာင္ရွည္ႀကီးမ်ားကို ခတ္၍ စဥ္းစားေနသည္။ ထိုေနာက္ သက္ျပင္းခ်လိုက္သည္။ ခံစားမိသည္က ျပႆနာေတာ့တက္ေလၿပီ။<br />
<br />
“အိမ္အျမန္ျပန္ရေအာင္”<br />
<br />
သူမလက္ကို တင္းတင္းဆြဲၿပီး ဘူတာသို႔ လမ္းေလ်ာက္လာသည္။<br />
<br />
“…အဲ?”<br />
<br />
သူမ အံဩသြားသလိုအသံကို ေနာက္မွ ၾကားလိုက္ရသည္။<br />
<br />
“နင္ျပႆနာတက္ေနတယ္ထင္လို႔ ဒါေၾကာင့္ နင့္ကို အိမ္အျမန္ျပန္ပို႔တာ” ဟု စကားကို ခပ္ျမန္ျမန္ေျပာကာ “ဒါကိုက ငါ့ပုံစံပဲ ဒါေပမယ့္ နင့္ကို ဒီလိုျမင္ရမွေတာ့ ဘယ္လို႔လုပ္ တစ္ေယာက္တည္း ျပန္လြတ္နိုင္မလဲ ေနာက္ၿပီး နင့္ကိုထားခဲ့ရင္ Mirai-san ကလည္းေျပာမွာ”<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္စကားကို “နင္ဒီလို စိတ္ေျပာင္းသြားတာက အရမ္းခ်စ္ဖို႔ေကာင္းတာပဲ” ဝမ္းသာသြားသည့္အသံကို ေနာက္မွ ၾကားလိုက္ရသည္။<br />
<br />
စိတ္ထဲတြင္ သူမမ်ား ေနာက္ေနသည္လား။ ထို႔ေၾကာင့္ ျငင္းပယ္ရန္လမ္းစ ရွာလိုက္ေသာ္လည္း သူမမွ “ေက်းဇူး” ဟု ခပ္တိုးတိုး ေျပာသံကို ၾကားၿပီးေနာက္မွာေတာ့ ခံစားမိသည္က ကၽြန္ေတာ္ကို ကိုင္ထားသည့္ သူမ၏ ေအးစက္စက္ လက္ေခ်ာင္မ်ား။ ကၽြန္ေတာ္ မျငင္းပယ္နိုင္ေတာ့ေခ်။<br />
<br />
—————————————-<br />
<br />
ထိုမၽွ ေမွာင္ေမွာင္မဲမဲ ေအးစက္စက္ လူေနရပ္ကြက္မွာ မည္သူကိုမၽွ မေတြ႕မိ။ မစဲနိုင္ေသာ မိုးေရစက္မ်ားက ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို တသီးတျခားစီ ျခားနားထားသလို။ ထိုေၾကာင့္ အိမ္သို႔သြားရန္ ထူးျခားဆန္းၾကယ္လွသည့္ ဒီဇိုင္းျဖင့္ တည္ေဆာက္ထားၿပီး မတ္ေစာက္ရွည္လ်ားသည့္ ေလွကားကို တက္လာရသည္။<br />
<br />
Tsukimori မွာေတာ့ ဖုန္းျဖင့္ သူမအေမကို အႀကိမ္ႀကိမ္ဆက္ေသာ္လည္း မရ။ အႀကိမ္ႀကိမ္ဆက္ၿပီးေနာက္ သူမဆီမွ မည္သည့္စကားမွ မၾကားရေတာ့။ သနားစရာ ေကာင္းေသာ္လည္း သူမကို ေျဖသိမ္ဖို႔ရာ စကား ရွာမေတြ႕။ ထိုေၾကာင့္ သူမေနာက္မွသာ အိမ္အဝသို႔ လိုက္လာခဲ့သည္။ အထဲတြင္ လုံးဝတိတ္ဆိတ္ၿငိမ္သက္မွုမွ ဆီးႀကိဳလၽွက္။ လူသြားလမ္း၏ အဆုံးမွာေတာ့ ေမွာင္မဲေနသည္။<br />
<br />
အဝတြင္ ေၾကာင္စီစီႏွင့္ရပ္ေနစဥ္ သူမမွ “နင္ဖ်ားဦးမယ္ ခဏေစာင့္ဦး တဘက္သြားယူလိုက္ဦးမယ္”<br />
<br />
အေမွာင္ထဲသို႔ တိုးဝင္သြားၿပီး Tsukimori ခလုတ္မ်ား ႏွိပ္ၿပီးေနာက္ မီးမ်ား တျဖတ္ျဖတ္ျဖင့္ တစ္အိမ္လုံး လင္းလာေလသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ေျဖညႇင္းစြာ ဧည့္ခန္းသို႔ေလ်ာက္လာကာ သူမကို ေစာင့္ေနသည္။ ပရိေဘာဂမ်ားမွာမူ ယခင္ကလိုပင္ မေျပာင္းလဲ။ ျပန္းေတြးၾကည့္ေတာ့ ထိုအခ်ိန္တုံးက ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္တည္းပဲ။ ဒီတစ္ေခါက္လည္း အတူတူပင္။ ထို႔ေၾကာင့္ အျခားအခန္းမ်ားကို ရွာၾကည့္ရန္ ဆုံးျဖတ္လိုက္သည္။ တကယ္တမ္း သူမအေမ အခန္းထဲတြင္ ေမ့လဲေနသည္ ကလည္း ျဖစ္နိုင္သည္။ သို႔ေသာ္ Tsukimori ျပန္လာစဥ္အေျပာအရ<br />
<br />
“ငါတဘက္ သြားယူေတာ့ တျခားအခန္းေတြ ေလၽွာက္ၾကည့္ေသးတယ္ မေတြ႕ဘူး ၾကည့္ရတာ မရွိဘူးထင္တယ္”<br />
<br />
သူမ အေမ ေပ်ာက္ဆုံးေလၿပီ။<br />
<br />
“မေတာ္တဆ တခုခု မျဖစ္ပါေစနဲ႔ ဆုေတာင္းပါတယ္” စဥ္းစားေနေသာ Tsukimori ကိုျပဳံးျပလိုက္သည္။<br />
<br />
“ဒါေပမယ့္ ဘာမွမဟုတ္ပဲနဲ႔ သူဖာသာသူ အလုပ္မသြားတာလည္း ျဖစ္နိုင္တာပဲ ဒီေန႔ကလည္း မိုးရြာေနတာကို ဟုတ္တယ္မဟုတ္လား”<br />
<br />
“ဒါဆို သူက အလုပ္က ေျပးတယ္ေပါ့?”<br />
<br />
“တကယ္ေတာ့ ငါလည္း ေက်ာင္းျဖစ္ျဖစ္ အလုပ္ျဖစ္ျဖစ္ ေျပးၿပီး စက္ဘီးေလၽွာက္စီးတာပဲကိုး” ကိုယ္ဖာသာကိုယ္ မွတ္ခ်က္ခ်ကာ ရယ္မိသည္။<br />
<br />
“အဲဒီလိုပဲျဖစ္ပါေစ” သူမ၏ ဖြဖြရယ္သံၾကားၿပီးေနာက္ ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ထဲ အတန္ငယ္ေပါ့သြားသည္။<br />
<br />
“ဒါမွမဟုတ္ နင့္အတြက္ တခုခုမွာထားမွာေပါ့? စာရြက္နဲ႔ ျဖစ္ျဖစ္ ဘာျဖစ္ျဖစ္ သူဘယ္သြားမယ္ဆိုတာ”<br />
<br />
“ဟုတ္တယ္ ငါရွာလိုက္ဦးမယ္”<br />
<br />
Tsukimori ျပဳံးလိုက္ၿပီး ေခါင္းကိုညိတ္လိုက္သည္။ ၾကည့္ရတာ သူမနဂိုပုံစံ ျပန္ေရာက္သြားသလို။<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ မသိမသာျဖင့္ Tsukimori ေနာက္မွ လိုက္လာခဲ့သည္။<br />
<br />
သူမ၏ ေသာကေရာက္ေနခ်ိန္ အသုံးခ်သလို ျဖစ္၍ စိတ္မေကာင္းေသာ္လည္း အခြင့္အေရးကိုေတာ့ လက္လြတ္အဆုံးရွုံးမခံနိုင္ေခ်။ လွပခမ္းနားေသာ မီးဖိုေခ်ာင္မွ ကၽြန္ေတာ္ကို ဆီးႀကိဳလၽွက္။ အေတာ္ပင္ႀကီးလွသည့္ ေရခဲေသတၱာ တစ္လုံး ၊ မျမင္ေတြ႕ဖူးေသာ ဟင္းခ်က္ကိရိယာမ်ား ႏွင့္ ဟင္းအမယ္မ်ားစြာကို ေတြ႕မိေသာအခါ<br />
“ဟင္းခ်က္ သင္တန္းေက်ာင္းဆရာမ အိမ္လို႔ မေျပာရဘူး” ဟု မွတ္ခ်က္ခ်မိသည္။<br />
<br />
“မွတ္မိသေလာက္ အီတလီကထင္တာပဲ”<br />
<br />
Tsukimori မီးဖိုေခ်ာင္တြင္ ရွာေနတုံး ကၽြန္ေတာ္ သူအေမ၏ ဟင္းခ်က္နည္း စာအုပ္တစ္အုပ္ကို ေကာက္လွန္ လိုက္ေသာအခါ ၾကားရလိုက္သည္။<br />
<br />
တကယ္တမ္း မွာထားမည္ဟု မထင္မိေခ်။ ရွိခဲ့ပါက အေတာ္ေလးပင္ ေကာင္းမည္ဟု စိတ္ထဲေတြးမိသည္။ လူသတ္နည္း စာရြက္ႏွင့္ပတ္သတ္၍ အခ်က္အလက္မ်ားကို ပို၍ေတြ႕ခ်င္မိသည္။<br />
<br />
ဥပမာ – စာရြက္ႏွင့္ ပတ္သတ္ေသာ အခ်က္အလက္အသစ္မ်ား<br />
<br />
ကိုယ့္ကိုယ္ကို သတိလက္လြတ္ ျဖစ္ေနသည္ကို သတိထားမိသည္။ သို႔ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္ ယခုအေျခအေနမ်ိဳးကို သေဘာက်သည္။ စုံေထာက္ တစ္ေယာက္လို နယ္ေျမသစ္ ရွာေဖြသူ တစ္ေယာက္လို သည္းထိတ္ရင္ဖို ျဖစ္ရရသည္ကို ႏွစ္သက္သည္။<br />
<br />
“ၾကည့္ရတာ ဘာမွမရွိသလိုပဲ သူ႔အခန္းမွာေရာ?” ဟု Tsukimori စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ျဖင့္ ေျပာကာ မီးဖိုေခ်ာင္မွ ျပန္ထြက္လာသည္။<br />
<br />
သူမ စၾကၤလမ္းရွိ တံခါးတစ္ခ်ပ္ကို ဖြင့္သည္။ တံခါးတစ္ခ်ပ္ ဖြင့္လိုက္ေသာအခါ ျပင္းရွသည္ ေမြးရနံ့မ်ားကို သတိထားမိသည္။ နံရံမ်ားကို အျဖဴေရာင္နံရံကပ္ စကၠဴကပ္ထားၿပီး ၊ ဇာလိုက္ကာတစ္စုံ ၊ နံရံအနားတြင္ အက်ီဗီဒိုတစ္လုံး၊ မိတ္ကပ္မ်ားစြာထည့္ထားသည့္ အံဆြဲတစ္ခုကို သတိထားမိသည္။ သူမ အေမအခန္းပင္ ျဖစ္ရမည္။<br />
<br />
“နင့္အေမနဲ႔ အဆင္ေျပလား?”<br />
<br />
“အင္း ဘာမွဆိုးဆိုးရြားရြားေတာ့ မရွိပါဘူး”<br />
<br />
ကုတင္ေထာင့္တြင္ ပန္းအကြက္မ်ားျဖင့္ ဓာတ္ပုံေဘာင္မ်ား ၊ Tsukimori ႏွင့္ သူမအေမတို႔ ရိုက္ထားသည့္ပုံမ်ား။<br />
<br />
“နင့္ မိဘေတြ ခြဲအိပ္တာလား?”<br />
<br />
အခန္းတစ္ခုတြင္ ကုတင္တစ္လုံးသာရွိၿပီး ၊ ကုတင္မွာလည္း တစ္ေယာက္အိပ္။.<br />
<br />
“နင္ေျပာတာဟုတ္တယ္ ဒါေပမယ့္ လင္မယားေတြ ခြဲအိပ္ၾကတာ ပုံမွန္လိုပဲ ျဖစ္ေနတယ္ေလ ဟုတ္လား? ၾကည့္ရတာ ႏွစ္ေယာက္စလုံး အလုပ္ေတြရွိလို႔ ေနမွာေပါ့ သူတို႔ အေျခအေနနဲ႔ဆိုရင္ ဒါက ပိုအဆင္ေျပမယ္ထင္တယ္”<br />
<br />
“ငါ့အိမ္မွာေတာ့ ငါတို႔ မိဘေတြက ႏွစ္ေယာက္အိပ္ကုတင္မွာ အတူအိပ္ၾကတာပဲ ၊ ေအးခ်မ္းလား မေအးခ်မ္းလားေတာ့ ငါလည္း မသိဘူး ၊ ငါ့ေစာင္ကိုလုလို႔ လန႔္နိုးသြားတယ္ ဆိုတဲ့ ေအာ္ၿပီးေျပာေနၾကတာေတာ့ မနက္ၾကရင္ ၾကားရတာပဲ ၾကည့္ရတာ သူတို႔ အဆင္ေျပတယ္ထင္တယ္။<br />
<br />
သူမ ကၽြန္ေတာ္ေျပာသည္ကို နားေထာင္ရင္း အျပဳံးတစ္ခ်က္ခတ္လိုက္သည္။<br />
<br />
“နင္မိဘေတြက အေတာ္ေပ်ာ္ဖို႔ေကာင္းတာပဲ”<br />
<br />
ထိုေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္မွာလည္း ခံစားခ်က္မဲ့စြာ ေျဖလိုက္သည္က “ပုံမွန္ပါပဲ”<br />
<br />
“ငါ အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္ အခန္းမွာ ၾကာၾကာမေနခ်င္ဘူး” ဟုဆိုၿပီး အခန္းထဲမွ အျမန္ထြက္ကာ စၾကၤ တြင္ေစာင့္ေနလိုက္သည္။ ထိုေမြးရနံမ်ားက အာ႐ုံေနာက္ဖြယ္။<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ ဗီဒိုတြင္ ရွာေနသည့္ Tsukimori ကိုလွမ္းေမးလိုက္သည္က “နင့္အေဖ အခန္းေရာ?”<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္တြင္ မရိုးမသား အႀကံအစည္မရွိဟု မေျပာလို။<br />
<br />
“ဟိုဖက္အျခမ္းမွာ”<br />
<br />
မိမိဖာသာရွာမည္ ပုံစံျဖင့္ သူမအိမ္ကို ဝင္ေမြရမည္။<br />
<br />
“ငါတို႔ ခြဲရွာရင္ ေကာင္းမယ္ထင္တယ္ ငါက နင့္အေဖကို အခန္းကို ရွာမယ္”<br />
<br />
သို႔ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္အေနျဖင့္ တကယ္လည္းရွာေပးခ်င္သည္မွာ အမွန္။ ထိုေၾကာင့္ သူမ ဘာမွမျဖစ္သလို ျဖင့္ရွာေနသည္ကို ေတြ႕ေသာအခါ အနည္းငယ္ျဖစ္ျဖစ္ ကူရွာ ေပးခ်င္လာသည္။<br />
<br />
“ေက်းဇူးပါပဲ ဒါေပမယ့္ သူအခန္းကဖုန္ေတြနဲ႔ သူမရွိကတည္းက ဘယ္သူမွမဝင္ဘူး ဆိုေတာ့” Tsukimori ေတာင္းပန္သံျဖင့္ေျပာေလသည္။<br />
<br />
“ရပါတယ္” ဟု ကၽြန္ေတာ္ တုံျပန္ကာ မ်က္နာခ်င္းဆိုင္မွ အခန္းသို႔ ဝင္လာခဲ့သည္။<br />
<br />
ဝင္ဝင္ခ်င္း သတိထားမိသည္က စာၾကည့္တိုက္လို။ ေဆာက္လုပ္ေရးႏွင့္ ပတ္သတ္ေသာ စာအုပ္အေတာ္မ်ားမ်ားျဖင့္ စီရီထားသည္။ ေငြေရာင္ စားပြဲေပၚမွာ စာအုပ္မ်ားလည္း ရွိသကဲ့သို Desktop ကြန္ပ်ဳတာ တစ္လုံးကိုလည္း ေတြ႕ရသည္။ စားပြဲအစြန္း ႏွစ္ဖက္တြင္ေတာ့ ႀကိဳးမဲ့ အိမ္တြင္းေျပာ ဖုန္းတစ္လုံးကို တပ္ဆင္ထားသည္ကိုေတြ႕ရသည္။<br />
<br />
ထိုအခန္းသည္ စာၾကည့္တိုက္ အေနျဖင့္သာမက အလုပ္ခန္းအျဖစ္ပင္ အသုံးျပဳပုံရသည္။ Tsukimori ေျပာသည့္အတိုင္း ၾကမ္းျပင္တြင္ ဖုန္ေတြထူေနသျဖင့္ လမ္းေလ်ာက္တိုင္း အကြက္အျဖစ္ ေျခရာထင္ေနသည္။ ထိုအျပင္ တံခါးေဘာင္တြင္လည္း ဖုန္ေတြတက္ေနသည္။ ကၽြန္ေတာ္ရပ္လိုက္သည္။ အသံတစ္ခုခု ၾကားရသလိုလို။ Tsukimori အေျပာအရ ဆိုလၽွင္ ထိုအခန္းမွာ မည္သူမွ မဝင္။ သို႔ေသာ္ ျခင္ပ်ံ ေနေသာ အသံလို တဝီဝီအသံ ကို ကၽြန္ေတာ္ နားထဲတြင္ ၾကားေနရသည္။ ပန္ကာအေသးေလး တစ္ခု၏ အသံ။ ထိုေၾကာင့္ ေငြေရာင္စားပြဲ ေရွတြင္ ရပ္ၾကည့္လိုက္သည္။ ကြန္ပ်ဳတာက ဖြင္ထားပုံရၿပီး Sleep mode ထဲေရာက္ ေနပုံရသည္။ ခလုတ္တစ္ခုခု ႏွိပ္လိုက္ေသာအခါ<br />
<br />
“—Tsukimori.”<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ ျမင္ရသည္ႏွင့္ သူမကို လွမ္းေခၚလိုက္သည္။ သူမ တစ္ဖက္ခန္းမွာ ေရာက္လာၿပီး မ်က္လုံးျပဳးသြားကာ ေမးလိုက္သည္ “အမ္?”<br />
<br />
“ဒီမွာ” ဟုေျပာကာ ကြန္ပ်ဴတာစကရင္ကို လက္ညိဳးထိုးလိုက္သည္။<br />
<br />
တကယ္ကို သူမ အေမ မွာထားခဲ့သည္။<br />
<br />
“ဒါက….” သူမ ဖြဖြေျပာကာ အံဩသြားၿပီး ထိုေနာက္တြင္မူ ၾကမ္းျပင္ကိုသာၾကည့္ၿပီး အခ်ိန္မ်ားရပ္တန႔္သြားသလို တိတ္ဆိတ္ေနလိုက္သည္။ အခန္းထဲတြင္ ၾကားရသည့္ အသံမွာ မိုးေရစက္မ်ား ျပတင္းေပါက္သို႔ ထိခတ္သံႏွင့္ ကြန္ပ်ဳတာ ပန္ကာ၏ အသံပင္ျဖစ္သည္။<br />
<br />
ထိုအခ်ိန္တြင္ေတာ့ သူမ၏ လွပေသာ္လည္းဝမ္းနည္းစရာ မ်က္နာကို ၾကည္႐ုံမွလြဲ၍ ဘာမွမတက္နိုင္ခဲ့။<br />
<br />
သူမ အေမနာမည္ကို ကြန္ပ်ဳတာစကရင္၏ notepad ထဲတြင္ ရိုက္ထားသည္။ ေအာက္ကစာမွာမူ<br />
<br />
«ေတာင္းပန္ပါတယ္»<br />
<br />
ထိုေန႔တြင္ေတာ့ ရဲကားနဲ႔ လိုက္သြားရ၍ မနက္သုံးနာရီမွ အိမ္ျပန္ေရာက္သည္။</div>
Morris
http://www.baka-tsuki.org/project/index.php?title=Gekkou_~_Myanmar&diff=284348
Gekkou ~ Myanmar
2013-09-05T16:03:04Z
<p>Morris: /* Series Overview */</p>
<hr />
<div>[[Image:Gekkou.jpg|thumb|Cover|250px]]<br />
<br />
Gekkou ကုိ ေအာက္ပါဘာသာစကားမ်ားျဖင့္ ဖတ္ရႈႏုိင္သည္။ <br />
<br />
*[[Gekkou_~Brazilian_Portuguese~|Português do Brasil (Brazilian Portuguese)]]<br />
*[[Gekkou_Español|Español (Spanish)]]<br />
*[[Gekkou_Tiếng_Việt|Tiếng Việt (Vietnamese)]]<br />
*[[Gekkô ~ Français|Français (French)]]<br />
*[[Gekkô ~ Myanmar|ျမန္မာ (Myanmar)]]<br />
<br />
Gekkou (月光 "လေရာင္") သည္ Natsuki Mamiya (間宮夏生) ေရးသားထားေသာ ဝတၳဳျဖစ္ျပီး သရုပ္ေဖာ္ပန္းခ်ီကုိမူ Shiromiso (白味噌) မွ ေရးဆြဲထားသည္။<br />
<br />
<br />
==ဇာတ္လမ္း အက်ဥ္းခ်ဳပ္==<br />
<br />
<br />
Gekkou, သုိ ့မဟုတ္ "လေရာင္" သည္ သံသယဝင္တက္လြန္းေသာ ေယာက်ၤားေလးႏွင့္ ျပီးျပည့္စုံလြန္းသည့္ မိန္းကေလးတုိ ့အၾကား ထူးျခားသည့္ ဆက္ဆံေရးကို ေဖာ္ျပထားသည့္ ဝတၳဳတစ္ပုဒ္ ျဖစ္သည္။ Nonomiya သည္ တေန ့လုံး အခန္းထဲတြင္ ပ်င္းရိစြာ အခ်ိန္ျဖဳန္းေနေသာ ေကာင္ေလး တစ္ေယာက္ ျဖစ္ျပီး သူဘဝ တစ္ခုလုံးကို စိတ္ကူးယဥ္ေနျခင္းျဖင့္ အခ်ိန္ကုန္ေနသူ တစ္ဦးျဖစ္သည္။<br />
တေန ့တြင္ေတာ့ Tsukimori Youko ဟုေခၚသည့္ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ ေျမေပၚသုိ ့ျပဳတ္က်သြားသည့္ ထူးဆန္းသည့္ မွတ္စုစာအုပ္တစ္အုပ္ ေကာက္ယူျခင္းမွ စတင္ခဲ့ပါသည္။ သူ စိတ္ဝင္စားသျဖင့္ ခ်က္ခ်င္းပင္ သူ ့အိတ္ကပ္ထဲတြင္ ထည့္လုိက္ျပီး ေနာက္ပုိင္းတြင္ ထုိစာရြကက္ုိ ထုတ္ၾကည့္ေသာအခါ လူတစ္ေယာက္ကုိ သတ္ျဖတ္နည္းမ်ား ပါဝင္သည့္ "လူသတ္နည္း" အမည္ရသည့္ စာရြက္အပုိင္းတစ္ခု အေၾကာင္းသိရသည္။ သုိ ့ေသာလည္း ထုိလူသတ္နည္းမွာ လူတစ္ေယာက္ကုိ အမွန္တကယ္ သတ္ျဖတ္ရေအာင္ အထိ ျပည့္စုံလွသည္ မဟုတ္ေပ။<br />
<br />
<br />
ေနာက္တေန ့ သူ မသကၤာသာျဖင့္ သူမကုိ ေမးေသာအခါ သူမ မွ မည္သည့္အရာမွ မေပ်ာက္ေၾကာင္း ျပန္ေျဖသည္။ ထုိေနာက္ သူမ အေဖတစ္ေယာက္ မေတာ္တဆမႈ တစ္ခုေၾကာင့္ ဆုံးပါးသြားေသာအခါ ... .<br />
<br />
==ဇာတ္ေကာင္ မိတ္ဆက္ ==<br />
<br />
<br />
<div><br />
<div style="float: left; width: 350px; margin: 5px 20px;"><br />
<b>Nonomiya</b><br />
[[Image:Gekkou_Nonomiya.jpg|left|link=]]<br />
စိတ္ႏွစ္ခြ ျဖင့္ သံသယ ဝင္တက္ျပီး ပ်င္းရိစရာေကာင္းေသာ ေန ့စဥ္ဘဝမွ လြတ္ေျမာက္လုိသည့္ လူငယ္တစ္ဦး<br />
<br />
</div><br />
<div style="float: left; width: 350px; margin: 5px 20px;"><br />
<b>Youko Tsukimori</b><br />
[[Image:Gekkou_Tsukimori.jpg|left|link=]]<br />
ျပီး့ျပည့္စုံလွျပီး လွ်ိဝွက္ဆန္းၾကယ္လွသည့္ မိန္းကေလး တစ္ဦး ၊ လွပတင့္တယ္ျခင္း မွ ပံပုိးျပီး စာေတာ္ျခင္းမွလည္း ထပ္ဆင့္ထားသည့္ ေက်ာင္းသူ တစ္ဦး ၊ တေန ့တြင္ သူမ Nonomiya အေပၚ စိတ္ဝင္စားလာေသာ္လည္း....<br />
</div><br />
<br style="clear: both;" /><br />
<div style="float: left; width: 350px; margin: 5px 20px;"><br />
<b>Chizuru Usami</b><br />
[[Image:Gekkou_Usami.jpg|left|link=]]<br />
Nonomiya ၏ အတန္းေဖာ္ တစ္ဦးျဖစ္ကာ ရုိးရွင္း လွသည့္ ေက်ာင္းသူ တစ္ဦး ၊ သူမမ်ား သူ ့ကုိ စြဲလန္းေနတာလား?<br />
</div><br />
<div style="float: left; width: 350px; margin: 5px 20px;"><br />
<b>Mirai Samejima</b><br />
[[Image:Gekkou_Mirai.jpg|left|link=]]<br />
Nonomiya အလုပ္မွ စီနီယာ တစ္ဦးျဖစ္ကာ ကိုယ္ကုိယ္ကုိ တကၠသုိလ္ေက်ာင္းသူဟု ေျပာေလ့ရွိသူ ၊ ရုပ္ေခ်ာေသာ္လည္း တကုိယ္ေကာင္းဆန္ဆန္ႏွင့္ ဘုကလန္ ့ျဖစ္မႈတုိ ့ေၾကာင့္ ေပါင္းရသင္းရ ခက္ခဲသူ။<br />
</div><br />
<br style="clear: both;" /><br />
<div style="float: left; width: 350px; margin: 5px 20px;"><br />
<b>Konan</b><br />
[[Image:Gekkou_Konan.jpg|left|link=]]<br />
ရုပ္ရည္ႏွင့္လုိက္ေအာင္ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ႏုိင္သည့္ ရဲစုံေထာက္တစ္ဦး ၊ Nonomiya ႏွင့္ပတ္သတ္မိျပီးေနာက္ တစ္ဦးႏွင့္ တစ္ဦး ျပိဳင္ဆုိင္မႈမ်ား စတင္လာၾကသည္။<br />
</div><br />
<br style="clear: both;" /><br />
</div><br />
<br />
== Format Standards ==<br />
'''Every Chapter (after editing) must conform to the agreed points highlighted in the below guidelines'''<br />
*[[Format_guideline|General Format/Style Guideline]]<br />
<br />
== Updates ==<br />
* 14th October 2012 - Gekkou first short story completed<br />
* 12th June 2011 - Gekkou project completed<br />
* 12th June 2011 - Gekkou project started<br />
<br />
==Gekkou ==<br />
<br />
*[[Gekkou:Volume 1 သရုပ္ေဖာ္ပန္းခ်ီ|သရုပ္ေဖာ္ပန္းခ်ီ]]<br />
*[[Gekkou:Volume 1 လူသတ္နည္း|လူသတ္နည္း]]<br />
*[[Gekkou:Volume 1 အသက္တစ္ေခ်ာင္း|အသက္တစ္ေခ်ာင္း]]<br />
*[[Gekkou:Volume 1 ဝန္ခံျခင္း|ဝန္ခံျခင္း]]<br />
*[[Gekkou:Volume 1 ေကာ္ဖီဆုိင္|ေကာ္ဖီဆုိင္]]<br />
*[[Gekkou:Volume 1 ေခ်ာ့ကလက္ခါးခါး|ေခ်ာ့ကလက္ခါးခါး]]<br />
*[[Gekkou:Volume 1 ခ်ိဳျမိန္အိပ္မက္ဆုိး|ခ်ိဳျမိန္အိပ္မက္ဆုိး]]<br />
*[[Gekkou:Volume 1 လိေမၼာ္ရည္ႏွင့္ စပ်စ္ဝုိင္|လိေမၼာ္ရည္ႏွင့္ စပ်စ္ဝုိင္]]<br />
*[[Gekkou:Volume 1 က်ားစီးကရက္|က်ားစီးကရက္]]<br />
*[[Gekkou:Volume 1 ဇေဝဇဝါ|ဇေဝဇဝါ]]<br />
*[[Gekkou:Volume 1 ဘုိင္-ဘုိင္|ဘုိင္-ဘုိင္]]<br />
*[[Gekkou:Volume 1 လေရာင္|လေရာင္]]<br />
*[[Gekkou:Volume 1 နိဂုံး|နိဂုံး]]<br />
<br />
==Short Stories==<br />
* [[Gekkou:Some Observations Regarding the Common Cold|Some Observations Regarding the Common Cold]] [http://www.mediafire.com/view/?a767ne1vrzuwd2x (PDF)]<br />
* [[Gekkou:The Stubborn Will of the Crescent Moon|The Stubborn Will of the Crescent Moon]] (4%)<br />
:::: ''(contact [[User talk:EusthEnoptEron|EusthEnoptEron]] if you can provide the Japanese text)''<br />
<br />
==ပါဝင္သူမ်ား==<br />
<br />
*ေခါင္းေဆာင္: [[user:Morris|Morris]]<br />
*ၾကီးၾကပ္သူ: [[user:Morris|Morris]]<br />
<br />
<br />
===ဘာသာျပန္သူ===<br />
<br />
:*[[user:Morris|Morris]]<br />
:*[[user:Morris|Morris]]<br />
<br />
===Editors===<br />
:*[[User:Morris|Morris]]<br />
<br />
===Forum thread===<br />
If you want to leave any comments / rants, visit [http://www.baka-tsuki.org/forums/viewtopic.php?f=44&t=4405 the Gekkou thread]<br />
<br />
== Series Overview ==<br />
<br />
* အတြဲ (၁) - 月光 (စက္တင္ဘာ ၁၀ရက္, ၂၀၁၀, ISBN 978-4048687225)<br />
<br />
== Additional Information ==<br />
*Natsuki Mamiya jwiki page : http://ja.wikipedia.org/wiki/間宮夏生<br />
*Natsuki Mamiya's personal blog : http://ghostplan0810.blog37.fc2.com/<br />
*Natsuki Mamiya twitter : http://twitter.com/Maminatu<br />
<br />
[[Category:Dengeki Bunko]]<br />
[[Category:Oneshot]]<br />
[[Category:Genre - Psychological]]</div>
Morris
http://www.baka-tsuki.org/project/index.php?title=Gekkou_~_Myanmar&diff=284347
Gekkou ~ Myanmar
2013-09-05T15:59:55Z
<p>Morris: /* Project Staff */</p>
<hr />
<div>[[Image:Gekkou.jpg|thumb|Cover|250px]]<br />
<br />
Gekkou ကုိ ေအာက္ပါဘာသာစကားမ်ားျဖင့္ ဖတ္ရႈႏုိင္သည္။ <br />
<br />
*[[Gekkou_~Brazilian_Portuguese~|Português do Brasil (Brazilian Portuguese)]]<br />
*[[Gekkou_Español|Español (Spanish)]]<br />
*[[Gekkou_Tiếng_Việt|Tiếng Việt (Vietnamese)]]<br />
*[[Gekkô ~ Français|Français (French)]]<br />
*[[Gekkô ~ Myanmar|ျမန္မာ (Myanmar)]]<br />
<br />
Gekkou (月光 "လေရာင္") သည္ Natsuki Mamiya (間宮夏生) ေရးသားထားေသာ ဝတၳဳျဖစ္ျပီး သရုပ္ေဖာ္ပန္းခ်ီကုိမူ Shiromiso (白味噌) မွ ေရးဆြဲထားသည္။<br />
<br />
<br />
==ဇာတ္လမ္း အက်ဥ္းခ်ဳပ္==<br />
<br />
<br />
Gekkou, သုိ ့မဟုတ္ "လေရာင္" သည္ သံသယဝင္တက္လြန္းေသာ ေယာက်ၤားေလးႏွင့္ ျပီးျပည့္စုံလြန္းသည့္ မိန္းကေလးတုိ ့အၾကား ထူးျခားသည့္ ဆက္ဆံေရးကို ေဖာ္ျပထားသည့္ ဝတၳဳတစ္ပုဒ္ ျဖစ္သည္။ Nonomiya သည္ တေန ့လုံး အခန္းထဲတြင္ ပ်င္းရိစြာ အခ်ိန္ျဖဳန္းေနေသာ ေကာင္ေလး တစ္ေယာက္ ျဖစ္ျပီး သူဘဝ တစ္ခုလုံးကို စိတ္ကူးယဥ္ေနျခင္းျဖင့္ အခ်ိန္ကုန္ေနသူ တစ္ဦးျဖစ္သည္။<br />
တေန ့တြင္ေတာ့ Tsukimori Youko ဟုေခၚသည့္ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ ေျမေပၚသုိ ့ျပဳတ္က်သြားသည့္ ထူးဆန္းသည့္ မွတ္စုစာအုပ္တစ္အုပ္ ေကာက္ယူျခင္းမွ စတင္ခဲ့ပါသည္။ သူ စိတ္ဝင္စားသျဖင့္ ခ်က္ခ်င္းပင္ သူ ့အိတ္ကပ္ထဲတြင္ ထည့္လုိက္ျပီး ေနာက္ပုိင္းတြင္ ထုိစာရြကက္ုိ ထုတ္ၾကည့္ေသာအခါ လူတစ္ေယာက္ကုိ သတ္ျဖတ္နည္းမ်ား ပါဝင္သည့္ "လူသတ္နည္း" အမည္ရသည့္ စာရြက္အပုိင္းတစ္ခု အေၾကာင္းသိရသည္။ သုိ ့ေသာလည္း ထုိလူသတ္နည္းမွာ လူတစ္ေယာက္ကုိ အမွန္တကယ္ သတ္ျဖတ္ရေအာင္ အထိ ျပည့္စုံလွသည္ မဟုတ္ေပ။<br />
<br />
<br />
ေနာက္တေန ့ သူ မသကၤာသာျဖင့္ သူမကုိ ေမးေသာအခါ သူမ မွ မည္သည့္အရာမွ မေပ်ာက္ေၾကာင္း ျပန္ေျဖသည္။ ထုိေနာက္ သူမ အေဖတစ္ေယာက္ မေတာ္တဆမႈ တစ္ခုေၾကာင့္ ဆုံးပါးသြားေသာအခါ ... .<br />
<br />
==ဇာတ္ေကာင္ မိတ္ဆက္ ==<br />
<br />
<br />
<div><br />
<div style="float: left; width: 350px; margin: 5px 20px;"><br />
<b>Nonomiya</b><br />
[[Image:Gekkou_Nonomiya.jpg|left|link=]]<br />
စိတ္ႏွစ္ခြ ျဖင့္ သံသယ ဝင္တက္ျပီး ပ်င္းရိစရာေကာင္းေသာ ေန ့စဥ္ဘဝမွ လြတ္ေျမာက္လုိသည့္ လူငယ္တစ္ဦး<br />
<br />
</div><br />
<div style="float: left; width: 350px; margin: 5px 20px;"><br />
<b>Youko Tsukimori</b><br />
[[Image:Gekkou_Tsukimori.jpg|left|link=]]<br />
ျပီး့ျပည့္စုံလွျပီး လွ်ိဝွက္ဆန္းၾကယ္လွသည့္ မိန္းကေလး တစ္ဦး ၊ လွပတင့္တယ္ျခင္း မွ ပံပုိးျပီး စာေတာ္ျခင္းမွလည္း ထပ္ဆင့္ထားသည့္ ေက်ာင္းသူ တစ္ဦး ၊ တေန ့တြင္ သူမ Nonomiya အေပၚ စိတ္ဝင္စားလာေသာ္လည္း....<br />
</div><br />
<br style="clear: both;" /><br />
<div style="float: left; width: 350px; margin: 5px 20px;"><br />
<b>Chizuru Usami</b><br />
[[Image:Gekkou_Usami.jpg|left|link=]]<br />
Nonomiya ၏ အတန္းေဖာ္ တစ္ဦးျဖစ္ကာ ရုိးရွင္း လွသည့္ ေက်ာင္းသူ တစ္ဦး ၊ သူမမ်ား သူ ့ကုိ စြဲလန္းေနတာလား?<br />
</div><br />
<div style="float: left; width: 350px; margin: 5px 20px;"><br />
<b>Mirai Samejima</b><br />
[[Image:Gekkou_Mirai.jpg|left|link=]]<br />
Nonomiya အလုပ္မွ စီနီယာ တစ္ဦးျဖစ္ကာ ကိုယ္ကုိယ္ကုိ တကၠသုိလ္ေက်ာင္းသူဟု ေျပာေလ့ရွိသူ ၊ ရုပ္ေခ်ာေသာ္လည္း တကုိယ္ေကာင္းဆန္ဆန္ႏွင့္ ဘုကလန္ ့ျဖစ္မႈတုိ ့ေၾကာင့္ ေပါင္းရသင္းရ ခက္ခဲသူ။<br />
</div><br />
<br style="clear: both;" /><br />
<div style="float: left; width: 350px; margin: 5px 20px;"><br />
<b>Konan</b><br />
[[Image:Gekkou_Konan.jpg|left|link=]]<br />
ရုပ္ရည္ႏွင့္လုိက္ေအာင္ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ႏုိင္သည့္ ရဲစုံေထာက္တစ္ဦး ၊ Nonomiya ႏွင့္ပတ္သတ္မိျပီးေနာက္ တစ္ဦးႏွင့္ တစ္ဦး ျပိဳင္ဆုိင္မႈမ်ား စတင္လာၾကသည္။<br />
</div><br />
<br style="clear: both;" /><br />
</div><br />
<br />
== Format Standards ==<br />
'''Every Chapter (after editing) must conform to the agreed points highlighted in the below guidelines'''<br />
*[[Format_guideline|General Format/Style Guideline]]<br />
<br />
== Updates ==<br />
* 14th October 2012 - Gekkou first short story completed<br />
* 12th June 2011 - Gekkou project completed<br />
* 12th June 2011 - Gekkou project started<br />
<br />
==Gekkou ==<br />
<br />
*[[Gekkou:Volume 1 သရုပ္ေဖာ္ပန္းခ်ီ|သရုပ္ေဖာ္ပန္းခ်ီ]]<br />
*[[Gekkou:Volume 1 လူသတ္နည္း|လူသတ္နည္း]]<br />
*[[Gekkou:Volume 1 အသက္တစ္ေခ်ာင္း|အသက္တစ္ေခ်ာင္း]]<br />
*[[Gekkou:Volume 1 ဝန္ခံျခင္း|ဝန္ခံျခင္း]]<br />
*[[Gekkou:Volume 1 ေကာ္ဖီဆုိင္|ေကာ္ဖီဆုိင္]]<br />
*[[Gekkou:Volume 1 ေခ်ာ့ကလက္ခါးခါး|ေခ်ာ့ကလက္ခါးခါး]]<br />
*[[Gekkou:Volume 1 ခ်ိဳျမိန္အိပ္မက္ဆုိး|ခ်ိဳျမိန္အိပ္မက္ဆုိး]]<br />
*[[Gekkou:Volume 1 လိေမၼာ္ရည္ႏွင့္ စပ်စ္ဝုိင္|လိေမၼာ္ရည္ႏွင့္ စပ်စ္ဝုိင္]]<br />
*[[Gekkou:Volume 1 က်ားစီးကရက္|က်ားစီးကရက္]]<br />
*[[Gekkou:Volume 1 ဇေဝဇဝါ|ဇေဝဇဝါ]]<br />
*[[Gekkou:Volume 1 ဘုိင္-ဘုိင္|ဘုိင္-ဘုိင္]]<br />
*[[Gekkou:Volume 1 လေရာင္|လေရာင္]]<br />
*[[Gekkou:Volume 1 နိဂုံး|နိဂုံး]]<br />
<br />
==Short Stories==<br />
* [[Gekkou:Some Observations Regarding the Common Cold|Some Observations Regarding the Common Cold]] [http://www.mediafire.com/view/?a767ne1vrzuwd2x (PDF)]<br />
* [[Gekkou:The Stubborn Will of the Crescent Moon|The Stubborn Will of the Crescent Moon]] (4%)<br />
:::: ''(contact [[User talk:EusthEnoptEron|EusthEnoptEron]] if you can provide the Japanese text)''<br />
<br />
==ပါဝင္သူမ်ား==<br />
<br />
*ေခါင္းေဆာင္: [[user:Morris|Morris]]<br />
*ၾကီးၾကပ္သူ: [[user:Morris|Morris]]<br />
<br />
<br />
===ဘာသာျပန္သူ===<br />
<br />
:*[[user:Morris|Morris]]<br />
:*[[user:Morris|Morris]]<br />
<br />
===Editors===<br />
:*[[User:Morris|Morris]]<br />
<br />
===Forum thread===<br />
If you want to leave any comments / rants, visit [http://www.baka-tsuki.org/forums/viewtopic.php?f=44&t=4405 the Gekkou thread]<br />
<br />
== Series Overview ==<br />
<br />
* Volume 1 - 月光 (September 10, 2010, ISBN 978-4048687225)<br />
<br />
== Additional Information ==<br />
*Natsuki Mamiya jwiki page : http://ja.wikipedia.org/wiki/間宮夏生<br />
*Natsuki Mamiya's personal blog : http://ghostplan0810.blog37.fc2.com/<br />
*Natsuki Mamiya twitter : http://twitter.com/Maminatu<br />
<br />
[[Category:Dengeki Bunko]]<br />
[[Category:Oneshot]]<br />
[[Category:Genre - Psychological]]</div>
Morris
http://www.baka-tsuki.org/project/index.php?title=Gekkou_~_Myanmar&diff=284345
Gekkou ~ Myanmar
2013-09-05T15:55:21Z
<p>Morris: </p>
<hr />
<div>[[Image:Gekkou.jpg|thumb|Cover|250px]]<br />
<br />
Gekkou ကုိ ေအာက္ပါဘာသာစကားမ်ားျဖင့္ ဖတ္ရႈႏုိင္သည္။ <br />
<br />
*[[Gekkou_~Brazilian_Portuguese~|Português do Brasil (Brazilian Portuguese)]]<br />
*[[Gekkou_Español|Español (Spanish)]]<br />
*[[Gekkou_Tiếng_Việt|Tiếng Việt (Vietnamese)]]<br />
*[[Gekkô ~ Français|Français (French)]]<br />
*[[Gekkô ~ Myanmar|ျမန္မာ (Myanmar)]]<br />
<br />
Gekkou (月光 "လေရာင္") သည္ Natsuki Mamiya (間宮夏生) ေရးသားထားေသာ ဝတၳဳျဖစ္ျပီး သရုပ္ေဖာ္ပန္းခ်ီကုိမူ Shiromiso (白味噌) မွ ေရးဆြဲထားသည္။<br />
<br />
<br />
==ဇာတ္လမ္း အက်ဥ္းခ်ဳပ္==<br />
<br />
<br />
Gekkou, သုိ ့မဟုတ္ "လေရာင္" သည္ သံသယဝင္တက္လြန္းေသာ ေယာက်ၤားေလးႏွင့္ ျပီးျပည့္စုံလြန္းသည့္ မိန္းကေလးတုိ ့အၾကား ထူးျခားသည့္ ဆက္ဆံေရးကို ေဖာ္ျပထားသည့္ ဝတၳဳတစ္ပုဒ္ ျဖစ္သည္။ Nonomiya သည္ တေန ့လုံး အခန္းထဲတြင္ ပ်င္းရိစြာ အခ်ိန္ျဖဳန္းေနေသာ ေကာင္ေလး တစ္ေယာက္ ျဖစ္ျပီး သူဘဝ တစ္ခုလုံးကို စိတ္ကူးယဥ္ေနျခင္းျဖင့္ အခ်ိန္ကုန္ေနသူ တစ္ဦးျဖစ္သည္။<br />
တေန ့တြင္ေတာ့ Tsukimori Youko ဟုေခၚသည့္ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ ေျမေပၚသုိ ့ျပဳတ္က်သြားသည့္ ထူးဆန္းသည့္ မွတ္စုစာအုပ္တစ္အုပ္ ေကာက္ယူျခင္းမွ စတင္ခဲ့ပါသည္။ သူ စိတ္ဝင္စားသျဖင့္ ခ်က္ခ်င္းပင္ သူ ့အိတ္ကပ္ထဲတြင္ ထည့္လုိက္ျပီး ေနာက္ပုိင္းတြင္ ထုိစာရြကက္ုိ ထုတ္ၾကည့္ေသာအခါ လူတစ္ေယာက္ကုိ သတ္ျဖတ္နည္းမ်ား ပါဝင္သည့္ "လူသတ္နည္း" အမည္ရသည့္ စာရြက္အပုိင္းတစ္ခု အေၾကာင္းသိရသည္။ သုိ ့ေသာလည္း ထုိလူသတ္နည္းမွာ လူတစ္ေယာက္ကုိ အမွန္တကယ္ သတ္ျဖတ္ရေအာင္ အထိ ျပည့္စုံလွသည္ မဟုတ္ေပ။<br />
<br />
<br />
ေနာက္တေန ့ သူ မသကၤာသာျဖင့္ သူမကုိ ေမးေသာအခါ သူမ မွ မည္သည့္အရာမွ မေပ်ာက္ေၾကာင္း ျပန္ေျဖသည္။ ထုိေနာက္ သူမ အေဖတစ္ေယာက္ မေတာ္တဆမႈ တစ္ခုေၾကာင့္ ဆုံးပါးသြားေသာအခါ ... .<br />
<br />
==ဇာတ္ေကာင္ မိတ္ဆက္ ==<br />
<br />
<br />
<div><br />
<div style="float: left; width: 350px; margin: 5px 20px;"><br />
<b>Nonomiya</b><br />
[[Image:Gekkou_Nonomiya.jpg|left|link=]]<br />
စိတ္ႏွစ္ခြ ျဖင့္ သံသယ ဝင္တက္ျပီး ပ်င္းရိစရာေကာင္းေသာ ေန ့စဥ္ဘဝမွ လြတ္ေျမာက္လုိသည့္ လူငယ္တစ္ဦး<br />
<br />
</div><br />
<div style="float: left; width: 350px; margin: 5px 20px;"><br />
<b>Youko Tsukimori</b><br />
[[Image:Gekkou_Tsukimori.jpg|left|link=]]<br />
ျပီး့ျပည့္စုံလွျပီး လွ်ိဝွက္ဆန္းၾကယ္လွသည့္ မိန္းကေလး တစ္ဦး ၊ လွပတင့္တယ္ျခင္း မွ ပံပုိးျပီး စာေတာ္ျခင္းမွလည္း ထပ္ဆင့္ထားသည့္ ေက်ာင္းသူ တစ္ဦး ၊ တေန ့တြင္ သူမ Nonomiya အေပၚ စိတ္ဝင္စားလာေသာ္လည္း....<br />
</div><br />
<br style="clear: both;" /><br />
<div style="float: left; width: 350px; margin: 5px 20px;"><br />
<b>Chizuru Usami</b><br />
[[Image:Gekkou_Usami.jpg|left|link=]]<br />
Nonomiya ၏ အတန္းေဖာ္ တစ္ဦးျဖစ္ကာ ရုိးရွင္း လွသည့္ ေက်ာင္းသူ တစ္ဦး ၊ သူမမ်ား သူ ့ကုိ စြဲလန္းေနတာလား?<br />
</div><br />
<div style="float: left; width: 350px; margin: 5px 20px;"><br />
<b>Mirai Samejima</b><br />
[[Image:Gekkou_Mirai.jpg|left|link=]]<br />
Nonomiya အလုပ္မွ စီနီယာ တစ္ဦးျဖစ္ကာ ကိုယ္ကုိယ္ကုိ တကၠသုိလ္ေက်ာင္းသူဟု ေျပာေလ့ရွိသူ ၊ ရုပ္ေခ်ာေသာ္လည္း တကုိယ္ေကာင္းဆန္ဆန္ႏွင့္ ဘုကလန္ ့ျဖစ္မႈတုိ ့ေၾကာင့္ ေပါင္းရသင္းရ ခက္ခဲသူ။<br />
</div><br />
<br style="clear: both;" /><br />
<div style="float: left; width: 350px; margin: 5px 20px;"><br />
<b>Konan</b><br />
[[Image:Gekkou_Konan.jpg|left|link=]]<br />
ရုပ္ရည္ႏွင့္လုိက္ေအာင္ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ႏုိင္သည့္ ရဲစုံေထာက္တစ္ဦး ၊ Nonomiya ႏွင့္ပတ္သတ္မိျပီးေနာက္ တစ္ဦးႏွင့္ တစ္ဦး ျပိဳင္ဆုိင္မႈမ်ား စတင္လာၾကသည္။<br />
</div><br />
<br style="clear: both;" /><br />
</div><br />
<br />
== Format Standards ==<br />
'''Every Chapter (after editing) must conform to the agreed points highlighted in the below guidelines'''<br />
*[[Format_guideline|General Format/Style Guideline]]<br />
<br />
== Updates ==<br />
* 14th October 2012 - Gekkou first short story completed<br />
* 12th June 2011 - Gekkou project completed<br />
* 12th June 2011 - Gekkou project started<br />
<br />
==Gekkou ==<br />
<br />
*[[Gekkou:Volume 1 သရုပ္ေဖာ္ပန္းခ်ီ|သရုပ္ေဖာ္ပန္းခ်ီ]]<br />
*[[Gekkou:Volume 1 လူသတ္နည္း|လူသတ္နည္း]]<br />
*[[Gekkou:Volume 1 အသက္တစ္ေခ်ာင္း|အသက္တစ္ေခ်ာင္း]]<br />
*[[Gekkou:Volume 1 ဝန္ခံျခင္း|ဝန္ခံျခင္း]]<br />
*[[Gekkou:Volume 1 ေကာ္ဖီဆုိင္|ေကာ္ဖီဆုိင္]]<br />
*[[Gekkou:Volume 1 ေခ်ာ့ကလက္ခါးခါး|ေခ်ာ့ကလက္ခါးခါး]]<br />
*[[Gekkou:Volume 1 ခ်ိဳျမိန္အိပ္မက္ဆုိး|ခ်ိဳျမိန္အိပ္မက္ဆုိး]]<br />
*[[Gekkou:Volume 1 လိေမၼာ္ရည္ႏွင့္ စပ်စ္ဝုိင္|လိေမၼာ္ရည္ႏွင့္ စပ်စ္ဝုိင္]]<br />
*[[Gekkou:Volume 1 က်ားစီးကရက္|က်ားစီးကရက္]]<br />
*[[Gekkou:Volume 1 ဇေဝဇဝါ|ဇေဝဇဝါ]]<br />
*[[Gekkou:Volume 1 ဘုိင္-ဘုိင္|ဘုိင္-ဘုိင္]]<br />
*[[Gekkou:Volume 1 လေရာင္|လေရာင္]]<br />
*[[Gekkou:Volume 1 နိဂုံး|နိဂုံး]]<br />
<br />
==Short Stories==<br />
* [[Gekkou:Some Observations Regarding the Common Cold|Some Observations Regarding the Common Cold]] [http://www.mediafire.com/view/?a767ne1vrzuwd2x (PDF)]<br />
* [[Gekkou:The Stubborn Will of the Crescent Moon|The Stubborn Will of the Crescent Moon]] (4%)<br />
:::: ''(contact [[User talk:EusthEnoptEron|EusthEnoptEron]] if you can provide the Japanese text)''<br />
<br />
==Project Staff==<br />
<br />
*Project Administrator:<br />
*Project Supervisor: [[user:EusthEnoptEron|EusthEnoptEron]]<br />
<br />
===Translators===<br />
:*[[user:EusthEnoptEron|EusthEnoptEron]]<br />
:*[[user:Nockgeneer|Nockgeneer]]<br />
<br />
===Editors===<br />
:*[[User:Kadi|Kadi]]<br />
<br />
===Forum thread===<br />
If you want to leave any comments / rants, visit [http://www.baka-tsuki.org/forums/viewtopic.php?f=44&t=4405 the Gekkou thread]<br />
<br />
== Series Overview ==<br />
<br />
* Volume 1 - 月光 (September 10, 2010, ISBN 978-4048687225)<br />
<br />
== Additional Information ==<br />
*Natsuki Mamiya jwiki page : http://ja.wikipedia.org/wiki/間宮夏生<br />
*Natsuki Mamiya's personal blog : http://ghostplan0810.blog37.fc2.com/<br />
*Natsuki Mamiya twitter : http://twitter.com/Maminatu<br />
<br />
[[Category:Dengeki Bunko]]<br />
[[Category:Oneshot]]<br />
[[Category:Genre - Psychological]]</div>
Morris
http://www.baka-tsuki.org/project/index.php?title=Gekkou_~_Myanmar&diff=284344
Gekkou ~ Myanmar
2013-09-05T15:54:21Z
<p>Morris: </p>
<hr />
<div>[[Image:Gekkou.jpg|thumb|Cover|250px]]<br />
<br />
<br />
Gekkou ကုိ ေအာက္ပါဘာသာစကားမ်ားျဖင့္ ဖတ္ရႈႏုိင္သည္။ <br />
<br />
<br />
*[[Gekkou_~Brazilian_Portuguese~|Português do Brasil (Brazilian Portuguese)]]<br />
*[[Gekkou_Español|Español (Spanish)]]<br />
*[[Gekkou_Tiếng_Việt|Tiếng Việt (Vietnamese)]]<br />
*[[Gekkô ~ Français|Français (French)]]<br />
*[[Gekkô ~ Myanmar|ျမန္မာ (Myanmar)]]<br />
<br />
Gekkou (月光 "လေရာင္") သည္ Natsuki Mamiya (間宮夏生) ေရးသားထားေသာ ဝတၳဳျဖစ္ျပီး သရုပ္ေဖာ္ပန္းခ်ီကုိမူ Shiromiso (白味噌) မွ ေရးဆြဲထားသည္။<br />
<br />
<br />
<br />
==ဇာတ္လမ္း အက်ဥ္းခ်ဳပ္==<br />
<br />
<br />
<br />
Gekkou, သုိ ့မဟုတ္ "လေရာင္" သည္ သံသယဝင္တက္လြန္းေသာ ေယာက်ၤားေလးႏွင့္ ျပီးျပည့္စုံလြန္းသည့္ မိန္းကေလးတုိ ့အၾကား ထူးျခားသည့္ ဆက္ဆံေရးကို ေဖာ္ျပထားသည့္ ဝတၳဳတစ္ပုဒ္ ျဖစ္သည္။ Nonomiya သည္ တေန ့လုံး အခန္းထဲတြင္ ပ်င္းရိစြာ အခ်ိန္ျဖဳန္းေနေသာ ေကာင္ေလး တစ္ေယာက္ ျဖစ္ျပီး သူဘဝ တစ္ခုလုံးကို စိတ္ကူးယဥ္ေနျခင္းျဖင့္ အခ်ိန္ကုန္ေနသူ တစ္ဦးျဖစ္သည္။<br />
တေန ့တြင္ေတာ့ Tsukimori Youko ဟုေခၚသည့္ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ ေျမေပၚသုိ ့ျပဳတ္က်သြားသည့္ ထူးဆန္းသည့္ မွတ္စုစာအုပ္တစ္အုပ္ ေကာက္ယူျခင္းမွ စတင္ခဲ့ပါသည္။ သူ စိတ္ဝင္စားသျဖင့္ ခ်က္ခ်င္းပင္ သူ ့အိတ္ကပ္ထဲတြင္ ထည့္လုိက္ျပီး ေနာက္ပုိင္းတြင္ ထုိစာရြကက္ုိ ထုတ္ၾကည့္ေသာအခါ လူတစ္ေယာက္ကုိ သတ္ျဖတ္နည္းမ်ား ပါဝင္သည့္ "လူသတ္နည္း" အမည္ရသည့္ စာရြက္အပုိင္းတစ္ခု အေၾကာင္းသိရသည္။ သုိ ့ေသာလည္း ထုိလူသတ္နည္းမွာ လူတစ္ေယာက္ကုိ အမွန္တကယ္ သတ္ျဖတ္ရေအာင္ အထိ ျပည့္စုံလွသည္ မဟုတ္ေပ။<br />
<br />
<br />
ေနာက္တေန ့ သူ မသကၤာသာျဖင့္ သူမကုိ ေမးေသာအခါ သူမ မွ မည္သည့္အရာမွ မေပ်ာက္ေၾကာင္း ျပန္ေျဖသည္။ ထုိေနာက္ သူမ အေဖတစ္ေယာက္ မေတာ္တဆမႈ တစ္ခုေၾကာင့္ ဆုံးပါးသြားေသာအခါ ... .<br />
<br />
==ဇာတ္ေကာင္ မိတ္ဆက္ ==<br />
<br />
<br />
<div><br />
<div style="float: left; width: 350px; margin: 5px 20px;"><br />
<b>Nonomiya</b><br />
[[Image:Gekkou_Nonomiya.jpg|left|link=]]<br />
စိတ္ႏွစ္ခြ ျဖင့္ သံသယ ဝင္တက္ျပီး ပ်င္းရိစရာေကာင္းေသာ ေန ့စဥ္ဘဝမွ လြတ္ေျမာက္လုိသည့္ လူငယ္တစ္ဦး<br />
<br />
</div><br />
<div style="float: left; width: 350px; margin: 5px 20px;"><br />
<b>Youko Tsukimori</b><br />
[[Image:Gekkou_Tsukimori.jpg|left|link=]]<br />
ျပီး့ျပည့္စုံလွျပီး လွ်ိဝွက္ဆန္းၾကယ္လွသည့္ မိန္းကေလး တစ္ဦး ၊ လွပတင့္တယ္ျခင္း မွ ပံပုိးျပီး စာေတာ္ျခင္းမွလည္း ထပ္ဆင့္ထားသည့္ ေက်ာင္းသူ တစ္ဦး ၊ တေန ့တြင္ သူမ Nonomiya အေပၚ စိတ္ဝင္စားလာေသာ္လည္း....<br />
</div><br />
<br style="clear: both;" /><br />
<div style="float: left; width: 350px; margin: 5px 20px;"><br />
<b>Chizuru Usami</b><br />
[[Image:Gekkou_Usami.jpg|left|link=]]<br />
Nonomiya ၏ အတန္းေဖာ္ တစ္ဦးျဖစ္ကာ ရုိးရွင္း လွသည့္ ေက်ာင္းသူ တစ္ဦး ၊ သူမမ်ား သူ ့ကုိ စြဲလန္းေနတာလား?<br />
</div><br />
<div style="float: left; width: 350px; margin: 5px 20px;"><br />
<b>Mirai Samejima</b><br />
[[Image:Gekkou_Mirai.jpg|left|link=]]<br />
Nonomiya အလုပ္မွ စီနီယာ တစ္ဦးျဖစ္ကာ ကိုယ္ကုိယ္ကုိ တကၠသုိလ္ေက်ာင္းသူဟု ေျပာေလ့ရွိသူ ၊ ရုပ္ေခ်ာေသာ္လည္း တကုိယ္ေကာင္းဆန္ဆန္ႏွင့္ ဘုကလန္ ့ျဖစ္မႈတုိ ့ေၾကာင့္ ေပါင္းရသင္းရ ခက္ခဲသူ။<br />
</div><br />
<br style="clear: both;" /><br />
<div style="float: left; width: 350px; margin: 5px 20px;"><br />
<b>Konan</b><br />
[[Image:Gekkou_Konan.jpg|left|link=]]<br />
ရုပ္ရည္ႏွင့္လုိက္ေအာင္ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ႏုိင္သည့္ ရဲစုံေထာက္တစ္ဦး ၊ Nonomiya ႏွင့္ပတ္သတ္မိျပီးေနာက္ တစ္ဦးႏွင့္ တစ္ဦး ျပိဳင္ဆုိင္မႈမ်ား စတင္လာၾကသည္။<br />
</div><br />
<br style="clear: both;" /><br />
</div><br />
<br />
== Format Standards ==<br />
'''Every Chapter (after editing) must conform to the agreed points highlighted in the below guidelines'''<br />
*[[Format_guideline|General Format/Style Guideline]]<br />
<br />
== Updates ==<br />
* 14th October 2012 - Gekkou first short story completed<br />
* 12th June 2011 - Gekkou project completed<br />
* 12th June 2011 - Gekkou project started<br />
<br />
==Gekkou ==<br />
<br />
*[[Gekkou:Volume 1 သရုပ္ေဖာ္ပန္းခ်ီ|သရုပ္ေဖာ္ပန္းခ်ီ]]<br />
*[[Gekkou:Volume 1 လူသတ္နည္း|လူသတ္နည္း]]<br />
*[[Gekkou:Volume 1 အသက္တစ္ေခ်ာင္း|အသက္တစ္ေခ်ာင္း]]<br />
*[[Gekkou:Volume 1 ဝန္ခံျခင္း|ဝန္ခံျခင္း]]<br />
*[[Gekkou:Volume 1 ေကာ္ဖီဆုိင္|ေကာ္ဖီဆုိင္]]<br />
*[[Gekkou:Volume 1 ေခ်ာ့ကလက္ခါးခါး|ေခ်ာ့ကလက္ခါးခါး]]<br />
*[[Gekkou:Volume 1 ခ်ိဳျမိန္အိပ္မက္ဆုိး|ခ်ိဳျမိန္အိပ္မက္ဆုိး]]<br />
*[[Gekkou:Volume 1 လိေမၼာ္ရည္ႏွင့္ စပ်စ္ဝုိင္|လိေမၼာ္ရည္ႏွင့္ စပ်စ္ဝုိင္]]<br />
*[[Gekkou:Volume 1 က်ားစီးကရက္|က်ားစီးကရက္]]<br />
*[[Gekkou:Volume 1 ဇေဝဇဝါ|ဇေဝဇဝါ]]<br />
*[[Gekkou:Volume 1 ဘုိင္-ဘုိင္|ဘုိင္-ဘုိင္]]<br />
*[[Gekkou:Volume 1 လေရာင္|လေရာင္]]<br />
*[[Gekkou:Volume 1 နိဂုံး|နိဂုံး]]<br />
<br />
==Short Stories==<br />
* [[Gekkou:Some Observations Regarding the Common Cold|Some Observations Regarding the Common Cold]] [http://www.mediafire.com/view/?a767ne1vrzuwd2x (PDF)]<br />
* [[Gekkou:The Stubborn Will of the Crescent Moon|The Stubborn Will of the Crescent Moon]] (4%)<br />
:::: ''(contact [[User talk:EusthEnoptEron|EusthEnoptEron]] if you can provide the Japanese text)''<br />
<br />
==Project Staff==<br />
<br />
*Project Administrator:<br />
*Project Supervisor: [[user:EusthEnoptEron|EusthEnoptEron]]<br />
<br />
===Translators===<br />
:*[[user:EusthEnoptEron|EusthEnoptEron]]<br />
:*[[user:Nockgeneer|Nockgeneer]]<br />
<br />
===Editors===<br />
:*[[User:Kadi|Kadi]]<br />
<br />
===Forum thread===<br />
If you want to leave any comments / rants, visit [http://www.baka-tsuki.org/forums/viewtopic.php?f=44&t=4405 the Gekkou thread]<br />
<br />
== Series Overview ==<br />
<br />
* Volume 1 - 月光 (September 10, 2010, ISBN 978-4048687225)<br />
<br />
== Additional Information ==<br />
*Natsuki Mamiya jwiki page : http://ja.wikipedia.org/wiki/間宮夏生<br />
*Natsuki Mamiya's personal blog : http://ghostplan0810.blog37.fc2.com/<br />
*Natsuki Mamiya twitter : http://twitter.com/Maminatu<br />
<br />
[[Category:Dengeki Bunko]]<br />
[[Category:Oneshot]]<br />
[[Category:Genre - Psychological]]</div>
Morris
http://www.baka-tsuki.org/project/index.php?title=Gekkou:Volume_1_%E1%80%9C%E1%80%AD%E1%80%B1%E1%80%99%E1%81%BC%E1%80%AC%E1%80%B9%E1%80%9B%E1%80%8A%E1%80%B9%E1%82%8F%E1%80%BD%E1%80%84%E1%80%B7%E1%80%B9_%E1%80%85%E1%80%95%E1%80%BA%E1%80%85%E1%80%B9%E1%80%9D%E1%80%AF%E1%80%AD%E1%80%84%E1%80%B9&diff=284343
Gekkou:Volume 1 လိေမၼာ္ရည္ႏွင့္ စပ်စ္ဝုိင္
2013-09-05T15:52:49Z
<p>Morris: Created page with "အတန္းျပန္စတဲ့ေန႔။ Tsukmori ကေတာ့ ထုံးစံအတိုင္း ေႏြးေထြးသည့္အျပဳံးျ..."</p>
<hr />
<div>အတန္းျပန္စတဲ့ေန႔။ Tsukmori ကေတာ့ ထုံးစံအတိုင္း ေႏြးေထြးသည့္အျပဳံးျဖင့္ “မဂၤလာပါ”<br />
<br />
စကၠန႔္အနည္းငယ္မၽွ ေၾကာင္အမ္းအမ္း ျဖစ္ၿပီး ျပန္ႏွုတ္ဆက္လိုက္သည္။ “မဂၤလာပါ” ထိုေနာက္ ကိုယ္ခုံသို႔ ကိုယ္ ခပ္သုတ္သုတ္။<br />
<br />
ငေၾကာက္ႏွင့္ မတူခ်င္ေသာ္လည္း တနဂၤလာ မနက္ေစာေစာမွာ သူမႏွင့္ မျငင္းခ်င္လွ။ ျဖစ္နိုင္လၽွင္ ခပ္ေဝးေဝးမွာေနၿပိး အခ်ိန္အေတာ္ေလး သူမ မ်က္နာကို မေတြ႕ရလ်င္ ပိုေကာင္းမည္။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ ျမင္ေနပါက ေသာၾကာေန႔ အျဖစ္အပ်က္မ်ားကို ျပန္လည္ သတိရမိေနေသာေၾကာင့္။<br />
<br />
သို႔ေသာ္ Tsukmori ကေတာ့ ဒီအခ်ိန္မွာေတာ့ မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ ေနသလို “Nonomiya-kun အက်ီေကာ္လံက လြဲေနတယ္” ဟု ေပ်ာ္ရြင္စြာျဖင့္ ေထာက္ျပၿပီး သူမ ထိုသို႔ ေျပာၾကားရန္ အႏွစ္တစ္ေထာင္ခန႔္ ေစာင့္ေနရသလို ကၽြန္ေတာ္ ေရွ႕ သို႔ ေရာက္လာ၏။ ထိုေနာက္ သူမ၏ သြယ္လ်ေသာ လက္ေခ်ာင္းမ်ားျဖင့္ ေသသပ္သြားရန္ ျပင္လိုက္သည္။<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ မ်က္စိေအာက္မွာေတာ့ သူမ၏ ျဖဴဝင္းေသာ လည္တိုင္ ၊ အေတြးစမ်ား ေဘာင္ဘင္မခတ္မွီ မ်က္လုံးကို ပိတ္လိုက္မိသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ေကာ္လံမွာ နဂိုကတည္းက မလြဲေပ။<br />
<br />
“ဘယ္ေတာ့ ထပ္လာမလဲ” ဟု ဆြဲေဆာင္မွု ရွိေသာ ႏွုတ္ခမ္းဖ်ားကို ဖြဖြလွုပ္၍ Tsukimori တိုးတိုးေျပာသည္။<br />
<br />
ေသာၾကာေန႔မွ ကိစၥကို ေမ့ေသးသည့္ပုံမေပၚ။<br />
<br />
“အဲဒီေန႔က ျပႆနာ ျဖစ္တာေတာင္ ဒီေန႔ ဒီစကားေျပာထြက္ေသးတယ္” ဟု စိတ္ထဲမွာေတြးမိေသာ္လည္း ကၽြန္ေတာ္မွာ ကူမည့္ကူမည့္သူမဲ့။<br />
<br />
“လာမယ့္ စေနေန႔ ညေနအားတယ္ အေမ အစည္းအေဝး ရွိလို႔ ေနာက္က်လိမ့္မယ္ ”<br />
<br />
သူမႏွင့္မသက္ဆိုင္သလို ေအးေဆးတည္ၿငိမ္စြာ။<br />
<br />
“ငါက အင္း ဟုတ္ကဲ့ လာပါမယ္ လို႔ေျပာမယ္ ထင္ထားလို႔လား”<br />
<br />
“ကၽြန္မကေရာ ဟင့္အင္း မလာနိုင္ပါဘူး ဆိုတဲ့ စကားမ်ား ၾကားခ်င္တယ္ ထင္ထားလို႔လား”<br />
<br />
“ၾကည့္ရတာ အဲဒီတုံးက နင္က ငါ့ကိုေၾကာက္ေနတာပဲေလ ေသခ်ာေအာင္ေျပာရဦးမွာပါ့”<br />
<br />
သူမကို ႏွာေခါင္းနားအထိ ကပ္ကာ ေျပာလိုက္သည့္စကားကေတာ့<br />
<br />
“အဲဒီကို ငါဘယ္ေတာ့မွ ေနာက္တစ္ႀကိမ္ ထပ္မလာဘူး” ေျပာၿပီးေနာက္ Tsukimori ပုံစံ ျပဳံးလိုက္ေလသည္။<br />
<br />
“နင္ဘာမွ ရွက္ေနစရာ မလိုပါဘူး” သို႔ေသာ္ မူရင္း အျပဳံးပိုင္ရွင္ကေတာ့ အျပဳံးမပ်က္။<br />
<br />
“အခ်ိန္ၾကာေလ နင္လုပ္တာ အ႐ူးၾကေနတာပဲ သိရဲ့လား”<br />
<br />
“တကယ္ေတာ့ နင္ကမွ မပြင့္လင္းတာ”<br />
<br />
ႏွစ္ေယာက္သား ဒီေလာက္ကပ္ၿပီး ျပဳံးျပေနသျဖင့္ က်န္တဲ့သူေတြ အျမင္မွာ သူငယ္ခ်င္းအရင္းမ်ား ဟု ထင္ေပၾကမည္။ သို႔ေသာ္<br />
<br />
“Youko-san နဲ႔ Nonomiya က ရည္းစားေတြၾကေနတာပဲ ?” ဟု စကားနဲ႔အတူ<br />
<br />
စိတ္ပ်က္ပ်က္လက္ပ်က္ အသံျဖင့္ မေက်မနပ္ မွတ္ခ်က္မ်ားက အမ်ားအျပားထြက္ေပၚလာ၏။ Chizuru Usami က ပထမဆုံးေသာ မွတ္ခ်က္ခ်သူ ျဖစ္သည္။ သူမ မ်က္နာမွာ သွုန္မွုန္လ်က္ ေမးကို စားပြဲေပၚတင္ထားၿပီး ပါးကိုလည္းေဖာင္းထားေသးသည္။ ငါးပူစီေဖာင္းကို မျမင္ဖူးေသာ္လည္း သူမသည္ ငါးပူးစိေဖာင္းႏွင့္ တူသည္ဟု ထင္မိသည္။ Usami သည္ ထူးျခားသည့္ မိန္းကေလး တစ္ေယာက္။ သူမကဲ့သို႔ စိတ္ဆိုးေနေသာ္လည္း ခ်စ္စရာေကာင္းေသးသည့္ မ်က္နာမ်ိဳး ေလာကတြင္ ခပ္မ်ားမ်ား မရွိနိုင္ဟု မွတ္ခ်က္ခ်မိသည္။ ကၽြန္ေတာ္ Usami ကို ေပ်ာ္ရြင္စြာ ေစာင္းၾကည့္ေနတုံး Tsukimori မွ ရွက္ရြံစြာျဖင့္<br />
<br />
“ၾကားလိုက္လား ? သမီးရည္းစားေတြတဲ့ ရယ္ရတယ္ေနာ္”<br />
<br />
တကယ္လို႔မ်ား Tsukimori သာ ပါးတစ္ဖက္ ရွက္ေသြးျဖန္းသြားလၽွင္ သူမကို ခ်စ္စရာ ေကာင္းသည္ဟု ထင္မိမည္ ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ Tsukimori Youko ကေတာ့ ဒါကို နားလည္နိုင္မည္ မထင္။<br />
<br />
<br />
<br />
ထိုေနာက္ သူမမ်က္နာကို လေရာင္လို ေတာက္ပလိုက္သည္။ ကမၻာေျမကို အုပ္စိုးမည့္ နတ္ဆိုးတစ္ပါးလို။ ကၽြန္ေတာ္ မ်က္လုံးထဲ သူမေနာက္ေက်ာတြင္ အၿမီးမွာ ေပါက္လာသည္ ဟုထင္မိသည္။<br />
<br />
“ႀကိဳဆိုပါတယ္ အခ်စ္ ေရခ်ိဳးမလား ထမင္းစားမလား ဒါမွမဟုတ္ ငါ့ကိုပဲ….?”<br />
<br />
ၿပီးေတာ့ အေတာ္ေလး ေက်နပ္ဟန္ျဖင့္ တခစ္ခစ္နဲ႔ ရယ္ေလသည္။ က်န္သူမ်ားမွာေတာ့ သူမ၏ သေဘာအမွန္ကို မသိ၍ ျဖဴစင္လွသည့္ မိန္းကေလးက စေနာက္ေနသည္ ဟု ထင္ၾကလိမ့္မည္။<br />
<br />
“…တကယ္ဟာသပဲ”<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္အတြက္ မည့္သိုပင္ ေတြးေတြး အိပ္မက္ဆိုး။ ေယာက္်ားေလးမ်ားထဲမွ တစ္ေယာက္ကေတာ့ Tsukimori Youko ႏွင့္ပတ္သတ္လာ၍ မေနနိုင္ မထိုင္နိုင္ စကားစေလသည္။<br />
<br />
“ေဟ့! Nonomiya!”<br />
<br />
ဟုဆိုကာ မတ္တပ္ရပ္လိုက္သည္က ငရဲျပည္တံခါးဝေစာင့္ေနသည့္ ငရဲသားအျပဳံးမ်ိဳးျဖင့္ Kamogawa ။<br />
<br />
“အင္းေပါ့ ေရခ်ိဳးမွာေပါ့ကြ ဟုတ္ဖူးလား မင္းဆိုရင္ေတာ့ ေရခ်ိဳးတာကိုပဲ ေရြးမွာေပါ့ ဟုတ္တယ္မဟုတ္လား?”<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ စိတ္မၾကည္လင္သည့္ ၾကားထဲ ၎တို႔ တသိုက္မွာ “ေျဖေလ” ဟုဆိုကာ အတင္းအက်ပ္ ေတာင္းဆို။<br />
<br />
“မင္းသာေရမခ်ိဳးဘူး ဆိုရင္ ဘာျဖစ္မယ္ဆိုတာ မင္းသိပါတယ္ ဟုတ္တယ္မဟုတ္လား ”<br />
<br />
တစ္ဖြဲလုံး အခ်င္းခ်င္းၾကည့္လိုက္ၿပီး သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္လို အျပဳံးမ်ိဳးျဖင့္။ စိတ္ပ်က္စရာပင္။<br />
<br />
“အင္း ေယာက်ာ္းတစ္ေယာက္ အေနနဲ႔ ငါေသခ်ာေပါက္ေရြးမွာက”<br />
<br />
ကိုယ့္ဖာသာကိုယ္ ႀကိဳက္တာေရြးမွာေပါ့ ဘာျဖစ္လဲ။ Kamogawa နဲ႔ တျခားလူေတြကို မေၾကာက္။<br />
<br />
“— ထမင္းစားမွာေပါ့ကြ ဟုတ္ဘူးလား?”<br />
<br />
သို႔ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္ ျပႆနာ မရွာခ်င္။<br />
<br />
“မင္းဉာဏ္ေကာင္းသားပဲ Nonomiya-kun!”<br />
<br />
“ငါေျပာခ်င္တာကို နားလည္တဲ့ အတြက္ ဝမ္းသာပါတယ္ကြာ Kamogawa-kun”<br />
<br />
“ဒါဆို ဟိုဖက္သြားၿပီး မင္းေျပာတဲ့စကားေတြ နားေထာင္ၾကတာေပါ့ကြာ ဟုတ္ဖူးလား”<br />
<br />
“အေျခအေနက စကားနဲ႔ေဖာ္ျပလို႔မရဘူး ျဖစ္ေနတယ္”<br />
<br />
သူတို႔၏ အခ်ိန္ျဖဳန္းျခင္း လုပ္ငန္း စတင္ပါေတာ့မည္။ ကၽြန္ေတာ္ကို Tsukimori နဲ႔ ႀကိဳက္ေနသလားဟု စုံစမ္းေစေဆးေလရာ ကၽြန္ေတာ္မွလည္း လုံးဝဥသုန္ မဟုတ္မမွန္ေၾကာင္း ၎တို႔ စိတ္ခ်မ္းသာေစရန္ ထိုကိစၥျဖင့္ မသက္ဆိုင္ေၾကာင္း ေခ်ာ့ေမာ့ေျပာဆိုရေလ၏။ တကယ္ကို နားမလည္နိုင္တဲ့လူေတြ။ “လူသတ္နည္း” အေၾကာင္း မသိေသး၍ပင္ ထိုမၽွေလာက္ စြဲစြဲလန္းလန္း ျဖစ္ေနျခင္း ။ ထိုေနာက္ ကၽြန္ေတာ္ ဒုကၡေရာက္ေနသည္ကိုပင္ ဂ႐ုမစိုက္ ၊ Tsukimori လက္လွမ္းျပလိုက္သည္။<br />
<br />
“ဂြတ္ဘိုင္ ဒါလင္!”<br />
<br />
ဒီေတာ့လည္း သင့္ေတာ္တဲ့တုံျပန္မွု ျပန္ေပးတာေပါ့။<br />
<br />
“ညအိမ္ျပန္ေနာက္က်မယ္ေနာ္ ဟန္နီ”<br />
<br />
စိတ္ထဲမွာေတာ့ ကသိကေအာက္။ ခံစားရသည္က သူေဌး အတင္းအက်ပ္လုပ္ခိုင္း၍ လုပ္လိုက္ရေသာ အလုပ္သမားတစ္ေယာက္လို မေက်မနပ္။ ယခု သတိထား မိသည္က တခ်ိန္လုံး ဆူညံ ပြက္ေလာက္ ရိုက္ေနေသာ Usami တစ္ေယာက္ကေတာ့ ၿငိမ္ေနသည္။ သူမကို စိတ္ပူေနရန္ အခ်ိန္မရွိ ၊ လက္ရွိပင္ ေသာကပြားေနေသာ Kamogawa ႏွင့္ ဒုကၡေပးေနေသာ Tsukimori Youko တို႔ကို အဓိက ေျဖရွင္းရန္။ အင္း ေက်ာင္းဆင္းသြားရင္ေတာ့ သူမႏွင့္ စကားဘယ္လို ဆက္ရမည္နည္း။ အတန္းက ၿပီးသြာသည္မို႔ အျပင္ထြက္ရန္ ျပင္ေနခ်ိန္ ၊ Usami တစ္ေယာက္ ေၾကာက္ေနပုံျဖင့္ လွမ္းတားသည္။<br />
<br />
“…. Nonomiya?”<br />
<br />
“အင္းဘာလဲ?”<br />
<br />
“သတိထားမိလို႔ပါ နင္နဲ႔ Youko-san တို႔က ေနာက္ပိုင္း အျမဲတမ္း တတြဲတြဲဆိုေတာ့ေလ…”<br />
<br />
“ပုံမွန္ပါပဲ”<br />
ေမးခြန္ေတြ ၾကားရဖန္မ်ားေတာ့ အလိုလို ခပ္ျပတ္ျပတ္ ေျပာလိုက္မိသည္။ Usami ကၽြန္ေတာ္ မၾကည္သည္ ရိပ္စားမိ၍ ပို၍ပင္ လန႔္ပုံရသည္။ သို႔ေသာ္<br />
<br />
“… နင္တို႔က အျမဲတမ္း အတူတူဆိုေတာ့”<br />
<br />
Tsukimori အေၾကာင္း ေျပာပါမ်ား၍ ကၽြန္ေတာ္ အျမန္ပင္<br />
<br />
” အလုပ္မွာေတြ႕တယ္ ၊ ေက်ာင္းမွာလည္း အတန္းေခါင္းေဆာင္ အေနနဲ႔ ေတြ႕တယ္ ဒီထက္မပိုဘူး”<br />
<br />
ထိုေနာက္ လြယ္အိတ္ကိုမၿပီး အခန္းထဲမွ ခပ္သုတ္သုတ္ ထြက္လိုက္သည္။ သို႔ေသာ္ ႐ုတ္တရက္ Usami ကၽြန္ေတာ္နား ကပ္ၿပီး သြားမည့္လမ္း ကို ပိတ္လိုက္သည္။<br />
“ရပ္ ရပ္ ရပ္လိုက္!”<br />
<br />
“ဘာလဲဟာ?!”<br />
<br />
“အာ အင္း နင္အခ်ိန္ရလား?”<br />
<br />
“ဟင့္အင္း”<br />
<br />
” ခဏေလးပါဟာ တကယ္!”<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ အၾကည့္မ်ားက စူးရွ၍ သူမ မ်က္လုံးအစုံမွာ ေလွာင္အိမ္ထဲ ပိတ္မိေနသည့္ သနားစဖြယ္ ရွဉ့္ေလးတစ္ေကာင္လို။ စိတ္ခံစားမွုကို မေပၚလြင္ေစရန္ အသက္ကို ဝဝ ရွုလိုက္သည္။<br />
<br />
“နင္ ဘာလုပ္မွာလဲ”<br />
<br />
ခုနမွ လုပ္ရပ္မွာ ကေလးဆန္သလို ခံစားမိ၍ သူမႏွင္ ေအးေအးေဆးေဆး ေျပာရန္ ဆုံးျဖတ္လိုက္သည္။ ထိုေၾကာင့္ သူမ အေတာ္ေလး သက္သာရာရသြားပုံ။ Usami လည္း မမွား။ ကၽြန္ေတာ္အေပၚ Tsukimori က အသာစီးယူသည္ႏွင့္ Kamogwa တို႔တစ္သိုက္ အနိုင္က်င့္မွု ကို မေက်နပ္သည္ က စိတ္ထဲတြင္ ေရာေထြးေနသည္။ ခဏပင္ သူမ အျပစ္ မဟုတ္ေၾကာင္း ဆင္ျခင္မိသည္။<br />
<br />
ပတ္ဝန္းက်င္ ကို လွည့္ပတ္ၾကည့္ၿပီး Usami တစ္ေယာက္ အသံတိုးတိုးျဖင့္ “ဒီမွာ မေျပာခ်င္ တျခားေနရာသြားၾကမလား”<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္က ဘယ္သြားသြား လိုက္ရန္အသင့္။ ထိုအျပင္ ကၽြန္ေတာ္လည္း ဘယ္သြားရမွန္းမသိ။<br />
<br />
“ဒါဆိုလည္း ဘယ္ကိုသြား…. ?”<br />
<br />
သူမ မ်က္နာဘယ္ထားရမွန္းမသိ ျဖစ္ေနပုံ ဘာျဖစ္မလဲ ကို အနည္းငယ္ စိတ္ပူမိသည္။ သို႔ေသာ္ Usami ျဖစ္၍သာ စိတ္သက္သာရာ ရမိသည္။ ထိုေနာက္တြင္ ့ အားကစားခန္းမ အေနာက္ ေရာက္ခဲ့ၿပီး တိတ္ဆိတ္ေနသည္။<br />
<br />
“စားေမးပြဲနီးလို႔ ကလပ္ေတြ အကုန္နားတယ္ ”<br />
<br />
“ေအာ္” ဟု သာဆိုလိုက္သည္။<br />
<br />
ထိုေၾကာင့္ အားကစားခန္းမက ၿငိမ္သက္ေနသည္ ႏွင့္ Usami လည္း အားလပ္ေနသည္ ကို သိလိုက္ရသည္။ ထိုေနာက္ တခ်ိန္ထဲမွာပင္<br />
<br />
“ဒီေတာ့ ငါကို ဘာေျပာမလို႔လဲ?”<br />
<br />
အားကစားခန္းမ အစြန္ရွိ ကြန္ကရစ္တုံးတြင္ ထိုင္ကာ နားကေလာ္ရင္း ေမးလိုက္သည္။ ထိုေနရာတြင္ စကားမ်ားၿပီးေနာက္ ေခၚရသည့္ အေၾကာင္းရင္းမွာ “နင့္ကို ငါ ေသာက္ျမင္ကတ္တယ္” ဆိုသည့္ စကားမွအပ အျခားမရွိ။ သူမ စိတ္ဆိုးသည္မွာ ၾကည့္ေကာင္း ေသာ္လည္း တကယ္တမ္း ရန္ျဖစ္လၽွင္ အားကစား အျမဲလုပ္ေလ့ ရွိသည့္ သူမကို နိုင္ရန္မရွိ။ ထိုေၾကာင့္ ၿငိမ္းခ်မ္းပါေစ ဟုသာ စိတ္ထဲမွ ဆုေတာင္းမိသည္။<br />
<br />
“ခုနက ေျပာတာ အဆက္ပါ” ဟု ခိုးခိုးၾကည့္ေနရင္း Usami ေျပာလိုက္ၿပီး သူမကပင္ ဆက္၍<br />
<br />
” Nonomiya နင္နဲ႔ Youka-san တို႔က ရည္းစားေတြလားဟင္?”<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္မွာမူ မတုန္မလွုပ္ ေက်ာက္ဆစ္႐ုပ္။ Kamogawa နဲ႔ တျခားသူေတြကလည္း ေမးၿပီးသျဖင့္။ ၎တိုမွာေတာ့ ေသြးဆာသည့္ မ်က္လုံးမ်ားျဖင့္ ” ဟုတ္လို႔ကေတာ့ ေသဖို႔သာျပင္” စကားပင္ အဆစ္ပါေသးသည္။<br />
<br />
“ေပါက္ကရေတြ ဘယ္ကလာ ဟုတ္ရမွာတုံး!” ဟုရယ္ရင္းေျပာလိုက္ ေသာ္လည္း Usami မွာေတာ့ မယုံေသးပုံ။<br />
<br />
“ဒါေပမယ့္ နင္တစ္ေယာက္ပဲ ေယာက်ာ္ေလးထဲမွာ သူနဲ႔ အဆင္ေျပဆုံးေလ!”<br />
<br />
“ခုနကေျပာသလို အလုပ္တူတူလုပ္တာကိုး ”<br />
<br />
“ဒါေပမယ့္ ေနာက္ပိုင္း Youko-san နဲ႔ စကားေျပာတိုင္း နင့္အေၾကာင္းပါပါလာတယ္!”<br />
<br />
“ငါေျပာၿပီးၿပီေလ”<br />
<br />
“ဒါေပမယ့္ ဒါေပမယ့္ အဲဒီတုံးက အတန္းထဲမွာ ဘာလို႔ Youko-san က နင့္ကိုပဲ ၾကည့္ေနတာလဲ?”<br />
<br />
“… ငါ့ကိုလာမေမးနဲ႔ေလ သူ႔သြားေမးပါလား!”<br />
<br />
မွန္စမ္း ၊ အခုမွသိရသည္။<br />
<br />
“နင္ႀကိဳက္တာေျပာ ငါထင္တာ နင္တို႔ႏွစ္ေယာက္က မရိုးသားဘူး”<br />
<br />
“ဒီေတာ့?”<br />
<br />
“…ဒီေတာ့? ဒီေတာ့ ဘာျဖစ္လဲ?”<br />
<br />
Usami ၾကည့္ရသည္မွာ အံဩေနပုံ။<br />
<br />
“ငါဆီက ဘယ္လို ၾကားခ်င္လို႔လဲ”<br />
<br />
သူမ အံဩေနတုံး ေမးခြန္းျဖင့္ ထပ္ၿပီးဖိအားေပးလိုက္သည္။<br />
<br />
“ငါတို႔ႏွစ္ေယာက္တြဲေနရင္ နင္က ဝမ္းသာမွာမို႔လို႔လား?”<br />
<br />
“ဟင့္အင္း မတြဲရဘူး” ဟု သူမ ေအာ္လိုက္ကာ ထိုေနာက္တြင္မွ သူမ “ငါေျပာမိသြားၿပီ” ဟု မ်က္နာထားျဖင့္<br />
<br />
“အား ဒါကေတာ့ ငါ မေျပာသင့္ေပမယ့္ေလ Youko-san က နာမည္ႀကီး ဆိုေတာ့ အင္း….ၿပီးေတာ့ေလ အင္း….”<br />
<br />
သူမ ယုတၱိရွိေအာင္ ဆင္ေျခေတြေပးေနေသာ္လည္း မၿပီးနိုင္မစီးနိုင္။<br />
<br />
“Usami.”<br />
<br />
ဟု ကြန္ကရစ္တုံးကို ပုတ္၍ သူမလာထိုင္ရန္ အခ်က္ျပလိုက္သည္။ သူမ ဆံပင္ကို ရွက္ရွက္ျဖင့္ဖြလိုက္ရင္း စကားနားေထာင္ၿပီး ထိုင္လိုက္သည္။<br />
<br />
“တကယ္! သူနဲ႔ငါနဲ႔ ၾကားမွာ ဘာမွမရွိဘူး” ဟုဆိုကာ သူမမ်က္လုံး ကိုၾကည့္ရင္း စိတ္သက္သာေအာင္ ေျပာလိုက္သည္။<br />
<br />
“ဟုတ္လား တကယ္ ဘာမွမဟုတ္ဘူးေနာ္ ဟမ္”<br />
<br />
Usami မ်က္နာတစ္ခုလုံး သၾကားလုံးစားရသည့္ ကေလးငယ္လို ျပဳံး၍ရြင္၍။ သူမသည္ အလြန္အကဲခတ္ရလြယ္သည္။ Mirai-san လို မိန္းမေတြ၏ ပင္ကိုယ္အသိစိတ္ မရွိေသာ္လည္း ကၽြန္ေတာ္ကို သံေယာဇဥ္တြယ္ေနသည့္ သူမကိုမူ ေကာင္းေကာင္း သတိထားမိသည္။<br />
<br />
“အင္း ေကာင္းၿပီ ၾကည့္ရတာ နင္ငါ့ကို နားလည္လာသလိုပဲ”<br />
<br />
ဟု ေျပာရင္း ျပႆနာရွင္းၿပီ ထင္၍ မတ္တပ္ထလိုက္ေသာ အခါ သူမ ကၽြန္ေတာ္ ခါးကို လွမ္းဆြဲလိုက္သည္။<br />
<br />
“ေနာက္တစ္ခု ထပ္ေမးခ်င္လို႔ ?”<br />
<br />
အစကေတာ့ သူမဆြဲသည္ကို ဂ႐ုမစိုက္ မတ္တပ္ ျပန္ထရန္။ သို႔ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္ သူမတုန႔္ျပန္မွုကို ၾကည့္ၿပီးေနာက္ ခါးမွာမေရြ။ ထိုေၾကာင့္ စိတ္ေလ်ာ့ၿပီး ထိုင္လိုက္သည္။<br />
<br />
“…အင္း ေကာင္းၿပီ ေျပာ”<br />
<br />
“အင္း အာ Nonomiya တကယ္ တျခား ဘယ္သူနဲ႔မွ မတြဲဘူးေပါ့ ဟုတ္လား?”<br />
<br />
“အင္း”<br />
<br />
Usami မ်က္လြာခ်လိုက္သည္။<br />
<br />
“ဒါဆို…. ႀကိဳက္ေနတဲ့သူေရာ ရွိလား?” ဟု ေျမႀကီးကို ေခါင္းငိုက္စိုက္ ခ်လၽွက္ ေမးသည္။ သူမ မ်က္နာမွာ တြန႔္ဆုတ္ေနၿပီး ႏွုတ္ခမ္းက ဘဲ႐ုပ္ေလးလို။<br />
<br />
သို႔ေသာ္ သူမေမးခြန္းကမူ မထူးဆန္းလွ။ ကၽြန္ေတာ္အတြက္ ရင္ခုန္စရာပင္ မရွိ။ သို႔ေသာ္ စိတ္ထဲ နာမည္တစ္ခု ေပၚလာေလသည္။ သူမကို ေျဖရန္ပင္ ေမ့ေနသည္။<br />
<br />
“… ဘာလို႔ ဘာမွ မေျပာတာလဲ?”<br />
<br />
ဟု သူမ တုန္လွုပ္ေနဟန္ ၊ ကၽြန္ေတာ္ အတြက္ အခြင့္ေကာင္း။<br />
<br />
“….ေမးခြန္းက သုံးခုေတာင္ ရွိေနၿပီ!”<br />
<br />
“အာ! နင္ငါ့ကို စကားလြဲေနတယ္! ဒါဆို ရွိရမယ္! နင္ႀကိဳက္တဲ့သူရွိရမယ္!”<br />
<br />
Usami မ်က္လုံးမ်ား က်ယ္လာၿပီး အံဩသြားသလို။ သူမကို အနည္းငယ္ ဖိအားေပးလိုက္မိသည္။<br />
<br />
“အမ္? ဘယ္သူလဲ? ဘယ္သူလဲ! အား Youko-san မဟုတ္လား? Youko-san ပဲျဖစ္ရမယ္”<br />
<br />
“နင္ စကားကလည္း ဒီျပန္ေရာက္လာၿပီ ခုန ရွင္းတာေတြ ဘယ္ေရာက္သြားတုံး ၊ ငါ့အခ်ိန္ေတြ ျပန္ေပး!”<br />
<br />
“ဒါဆို တျခားဘယ္သူရွိေသးလို႔လဲ!”<br />
<br />
“နင္က ဘာလို႔ ဒီလိုေျပာနိုင္တာလဲ ဒီလိုဆို?”<br />
<br />
“ငါက မိန္းကေလးေလ သိတာေပါ့!”<br />
<br />
သူမတုံျပန္မွုက ကၽြန္ေတာ္အတြက္ ရွဉ့္ေလးတစ္ေကာင္ စကားကိုမပီကလာ ေျပာေနသလို။ သို႔ေသာ္ မိန္းကေလး တစ္ေယာက္ ျဖစ္၍ “မိန္းကေလး ေတြရဲ့ အသိစိတ္ ဆိုသည့္ လက္နက္မွာ ေယာက္်ားေလး ျဖစ္သည့္ ကၽြန္ေတာ့္ အတြက္ လၽွိုဝွက္ဆန္းၾကယ္ေနဆဲ။<br />
<br />
ထိုအျပင္ စိတ္ထဲေပၚလာသည့္ နာမည္က Tsukimori Youko ျဖစ္ေနေတာ့ ျငင္း၍မရ။<br />
<br />
“ၾကည့္ရတာ Youko-san နင့္ကို ၾကည့္တာပုံမွန္မဟုတ္ဘူး ၊ ဒါေၾကာင့္ ငါသိတာ ၊ ငါတို႔ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္တာ ၾကာလွၿပီ”<br />
<br />
သူမ အေၾကာက္ေျပေသာအခါ ဆက္၍<br />
<br />
“နင္ကျငင္းေနရင္ေတာင္ သူကေတာ့နင့္ကို ခ်ဥ္းကပ္ေနသလိုပဲ”<br />
<br />
Usami ကၽြန္ေတာ္ကို ၾကည့္ရင္း တစ္ခုခုကို ဆုံးျဖတ္လိုက္ပုံရသည္။<br />
<br />
“… ေနာက္ၿပီး Nonomiya ငါ နင့္ကိုနားလည္တယ္ ငါ့မ်က္လုံးထဲမွာ အျမဲတမ္းနင္ရွိတာ ဆိုေတာ့”<br />
<br />
ဒီအၾကည့္က ျပတ္ျပတ္သားသား တစ္ခုခုကို ဆုံးျဖတ္ လိုက္ဟန္။<br />
<br />
“နင္ကေတာ့ သတိမထားမိေပမယ့္ နင္ သူ႔ကို ဆက္ဆံတာ ပုံမွန္မဟုတ္ဘူး ငါ စကားနဲ႔ေတာ့ မေျပာျပတက္ဘူး ဒါေပမယ့္ နင့္တို႔ႏွစ္ေယာက္လုံး တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ ထူးထူးျခားျခား ဆက္ဆံေနၾကသလိုပဲ။ အခ်ိန္ၾကာလာလို႔ နင္သတိမထားမိတာပဲ ရွိတာ ဒီေတာ့ နည္းနည္း ဖိအားေပးလိုက္တာနဲ႔ နင္သိလား ငါစိတ္ထဲမွာ ‘ငါေတာ့ ျမန္ျမန္လုပ္’ လို႔ ေတြးမိသလို ဒါေပမယ့္ ျပန္ေတြးလိုက္ေတာ့ ဒီလိုလုပ္ရင္လည္း ငါ တကိုယ္ေကာင္းဆန္သလိုပဲ ဒါေပမယ့္ လိမၼာတဲ့ ေကာင္မေလး လုပ္ၿပီး ေနာင္တရမယ့္ အစား တခါေလာက္ ငါဆိုးၾကည့္ခ်င္ေသးတယ္။ နင္သိလား ငါ…ငါေလ ဒါေၾကာင့္…”<br />
<br />
Usami စကားဆက္၍ “ခဏ-ခဏေလးေနာ္” ဟုဆိုကာ အသက္ဝေအာင္ ရွု၍ သူမ ခုန္လိုက္သည္။<br />
<br />
“ငါ Chizuru Usami က နင့္ကို ခ်စ္…..တယ္”<br />
<br />
သူမဖြင့္ေျပာတဲ့ပုံစံ Usami ဟုပင္ေျပာရေလာက္သည္အထိ ထူးျခားသည္ပုံစံ။ စိတ္ထဲေတြးမိသည္က ကမၻာေပၚက တျခားမည္သူမၽွ ဒီလိုသူမဆီက ဖြင့္ေျပာျခင္း ခံရမည္ မဟုတ္။ သူမကို ပို၍ပင္ ယခင္ကထက္ ႏွစ္သက္မိေသးသည္။<br />
<br />
အေႏွးႏွင့္အျမန္ ေျပာမိသည္က “ေက်းဇူးတင္ပါတယ္”<br />
<br />
“အား? အမ္ ရပါတယ္…?” ဟုေျပာကာ Usami ဘာလုပ္ရမွန္းမသိ ျဖစ္ေနဟန္။<br />
<br />
စိတ္ထဲတြင္ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ မကြဲျပားသည့္သူမ၏ ဖြင့္ေျပာမူ ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ထဲ ဝမ္းသာမိသည္။ ကၽြန္ေတာ္ သူမကို သေဘာက်သည္။<br />
<br />
<br />
<br />
အေဆာက္အဦကို တိုက္ခတ္လာေသာ ေလေျပေအးက ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို ျဖတ္သန္းသြားၿပီ ကြယ္ေပ်ာက္သြားသည္။ အားကစားခန္းမ ေနာက္ဖက္တြင္ ဘယ္သူမွမရွိသလို တည္ၿငိမ္ေအးခ်မ္းလွသည္။<br />
<br />
႐ုတ္တရက္ Usami သူမကို သူမ ေၾကာင္တစ္ေကာင္လို ဆြဲဆန႔္ကာ<br />
<br />
“ညား!”<br />
<br />
ဟု အသံက်ယ္ႀကီးျဖင့္ မိုးျပာေရာင္ ေကာင္းကင္ေအာက္တြင္ ေၾကာင္တစ္ေကာင္ ဈာပနကဲ့သို႔။<br />
<br />
“အား! စိတ္ထဲေပါ့သြားသလိုပဲ ေျပာလိုက္ရလို႔ ဝမ္းသာတယ္!”<br />
<br />
သူမမ်က္နာကေတာ့ ေတာက္ပေနသည္။<br />
<br />
“… နင့္ကို ေတာ့ အားနာပါတယ္။ အခု ဘာလုပ္ရမွာလဲ ဟင္”<br />
<br />
“အမ္?”<br />
<br />
“ငါ အေျဖမွ မေပးရေသးတာ ေပးၿပီးၿပီမို႔လို႔လား?”<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ေတြးသည္က သူမ၏ တိုက္ရိုက္အေမးကို မည္သည္နည္းျဖင့္မဆို သေဘာမက်သည့္ အေျဖျဖစ္ေသာ္လည္း ေျပာရလိမ့္မည္။ ထိုေနာက္ Usami တစ္ေယာက္ ဖားငယ္ေလးလို အႀကီးအက်ယ္ ရယ္လၽွက္။ ဆိုလိုသည္က စဥ္းစားရန္လည္း အကန႔္အသတ္ႏွင့္ ၊ သို႔ေသာ္ လုပ္ေနၾကမဟုတ္သျဖင့္ အျမဲတမ္းရလဒ္ဆိုးသာထြက္သည္။<br />
<br />
“….နင့္ကိုယ္နင္ မထိန္းခ်ဳပ္ပါနဲ႔ ငါ အေျဖကိုလည္း မေမၽွာ္လင့္ပါဘူး ငါေျပာခ်င္တာ ငါ….နင့္အေၾကာင္း…ေျပာခ်င္တာ Nonomiya?”<br />
<br />
တိုးတိုးျဖင့္ ေျပာသည္။ မ်က္နာ ေအာက္စိုက္ထားသျဖင့္ သူမမ်က္နာကို အကဲခတ္၍မရ။<br />
<br />
“ဘာကိုလဲ ၊ အခု ငါ အေတာ္အံဩသြားတယ္”<br />
<br />
“နင္က ငါ့မ်က္လုံးထဲမွာ ေက်ာင္းစတက္ကတည္းက ေနရာယူထားတာ ၿပီးေတာ့ အရင္ကတည္းက နင္ဟာ ဒီေလာက္မွန္းရလြယ္တဲ့လူ မဟုတ္ဘူး ဒါေၾကာင့္ ငါထင္ထားတဲ့ အေျဖကိုေတာ့ မေမၽွာ္လင့္ပါဘူး”<br />
<br />
သူမေျပာသည္ကမွန္ေသာ္လည္း ကၽြန္ေတာ္မာနမွ အသိအမွတ္မျပဳ။<br />
<br />
“ငါကို အဲဒီလိုထင္ခံရေတာ့ စိတ္ထဲမွာ တမ်ိဳးပဲ”<br />
<br />
အလိုအေလ်ာက္ ပုခုံးတြန႔္မိသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ အရွုံးသမားမ်က္နာ ဟုေခၚၾကျခင္း။<br />
<br />
“ဒါေပမယ့္ နင္သိလား” ဟု စကားစကာ Usami သူမ ေျခေထာက္ကို ရွက္ရြံစြာ ယမ္းေနရင္း<br />
<br />
“ငါ…အခုထက္ထိ နင့္ကို ခ်စ္ေနတုံးပဲ ဒီေတာ့ ငါမွာႀကိဳးစားဖို႔ ကလြဲရင္ တျခား ေရြးစရာမရွိဘူး!”<br />
<br />
ထိုအခ်ိန္တြင္ သူမ နားရြက္ဖ်ားမ်ားမွာ ခရမ္းခ်ဥ္သီးလို နီရဲေနသည္။<br />
<br />
“နင့္အႀကိဳက္က ေတာ္ေတာ္ထူးဆန္းတာပဲ မဟုတ္ဘူးလား?”<br />
<br />
“ဘာ-ဒါ ဘယ္သူေၾကာင့္လဲ!” မ်က္နာရဲကနဲျဖင့္ Usami တုံျပန္လိုက္သည္။<br />
<br />
သူမ၏ စိတ္ကူးယဥ္ဆန္မွု ႏွင့္ ရိုးသားမွုေၾကာင့္ အမ်ားကေတာ့ အားနည္းသည္ဟု ထင္ၾကၿပီး သူမ၏ ခ်စ္စရာေကာင္းမူကို သူမ၏ တည့္တိုးဆန္မွုႏွင့္ ႀကိဳးစားအားထုတ္မွုႏွင့္ တြဲဖက္၍သာ အသိအမွတ္ျပဳလိမ့္မည္။<br />
<br />
သူမေျပာသည့္စကားက “မိန္းကေလးေတြက ခ်စ္မိရင္ ဘာကိုမွ ဂ႐ုမစိုက္ေတာ့ဘူး” ဆိုသည့္ မွတ္ခ်က္ကို သတိရမိေစျပန္သည္။<br />
<br />
Usami သူမလက္ေခ်ာင္းမ်ားျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္ႏွာေခါင္းနားကို ညြန္ျပကာ<br />
<br />
“တေန႔ၾကရင္ နင့္က ငါကိုခ်စ္ပါတယ္ ဆိုတဲ့ စကားကို ၾကားရလိမ့္မယ္ ေသခ်ာေပါက္!”<br />
<br />
သူမ၏ေၾကာက္ရြံမွုမွာ ႀကံခိုင္မွုျဖင့္ အစားထိုးခံရၿပီး အေဝးေရာက္ပုံ။ သို႔ေသာ္ သူမလက္ေခ်ာင္းမ်ားမူ အနည္းငယ္ တုန္လွုပ္ေနသည္။ ထို Usami ဟု အမည္တြင္သည့္ ခ်စ္စရာေကာင္မေလး သည္ ကၽြန္ေတာ္လုပ္နိုင္သည့္အရာမ်ား အေတာ္ပင္ႀကိဳးစားရေသာ္လည္း ယခု ကၽြန္ေတာ္အိပ္မက္သာ မက္ခဲ့ရသည္ မ်ားကိုမူ သူမ ေအာင္ျမင္စြာ လုပ္ေဆာင္နိုင္ခဲ့သည္။ ထိုထဲတြင္ ယခုဖြင့္ေျပာျခင္းကလည္း တခုအပါအဝင္။ အပိုေျပာသည္ဟု ထင္ၾကေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ Usami ကိုျမတ္နိုးသည္။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ သူမတြင္ ကၽြန္ေတာ္မႀကိဳက္သည့္အခ်က္ တစ္ခုမွမရွိ။ သူမက ထိုအခ်ိန္ပိုင္းေလးတြင္ ကၽြန္ေတာ္စိတ္ထဲ စြဲေနၿပီး သူမကိုလက္ေမာင္းျဖင့္ ဖက္ထားခ်င္စိတ္ ေပါက္သည္။ သို႔ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္ ထိန္းခ်ဳပ္လိုက္ပါသည္။<br />
<br />
“စိတ္ဝင္စားစရာပဲ ႀကိဳးစားေပါ့!” ဟုေျပာကာ တမင္တကာ စိတ္ထဲတြင္ ဘာမွမျဖစ္သည့္ ပုံစံဖမ္းလိုက္သည္။<br />
<br />
“ဒါေပမယ့္ တခုသတိေပးပါရေစ ၊ ငါ နင့္လိုေကာင္မေလးကို လြယ္လြယ္နဲ႔ ျပန္ႀကိဳက္မွာမဟုတ္ဘူး!”<br />
<br />
“ဘာေျပာတယ္?! နင့္စကားနင္မွတ္ထား!”<br />
<br />
“အင္းပါအင္းပါ”<br />
<br />
“အင္း<br />
“ေတြ႕မယ္ နင္ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ အေၾကာင္း ေကာင္းေကာင္းသိေစရမယ္!”<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ မည္သို႔မၽွ မတက္နိုင္။ တကယ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္သည္ ေဒါသထြက္ေနသည့္ Usami သာ ခ်စ္စရာအေကာင္းဆုံး ထင္မိသည့္ လူထူးလူဆန္း တစ္ေယာက္။ ထပ္၍ ေကာက္ခ်က္ခ်မိသည္က ကၽြန္ေတာ္သူမကိုသာ ခ်စ္မိလၽွင္ အေတာ္ပင္ေပ်ာ္ရြင္လိမ့္မည္။ သို႔ေသာ္ တစ္ခ်ိန္တည္းမွာပင္ အျခားတစ္ေယာက္ကိုလည္း စိတ္ထဲ လ်စ္လ်ဴရွု၍ မရ။<br />
<br />
_______________________________________________________________________<br />
<br />
ေနာက္ေန႔ မနက္ကတည္းက မိုးအေတာ္ေလးရြာေနသည္။ ကၽြန္ေတာ္ သူမအေပၚ စိတ္ခံစားမွုမ်ားမွာ ယိမ္းယိုင္လာသည္။ အခ်စ္ဟု ေျပာရလၽွင္လည္း မသန႔္စင္၊ စိတ္ဝင္စားသည္ဟု ေျပာရသည္ထက္လည္း ေက်ာ္လြန္ေနသည္။ ပထမဆုံးအႀကိမ္ ခံစားမွုေတြေၾကာင့္ ယိမ္းယိုင္ျခင္း။ သို႔ေသာ္ ယခုအတြက္ လြတ္လပ္မွု ကို စြန႔္လြတ္ရေသာ္လည္း ေတြေဝျခင္းကို ေျဖရွင္းရန္အသင့္။ တကယ္မွာ လူသတ္နည္း စာရြက္ေၾကာင့္ပင္ ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ခံစားမွုမ်ားမွာ ဘရိတ္လို တန႔္ေနရသည္။ ကၽြန္ေတာ္ လၽွိုဝွက္သည့္ မိန္းကေလးမ်ားကို မႀကိဳက္မဟုတ္ ၊ သို႔ေသာ္ ယခု လၽွိုဝွက္ခ်က္မွာ စိတ္ထဲ မအီမသာ ျဖစ္မိသည္။ လူသတ္မွု ဆိုသည္ကို လက္ေတြ႕တြင္ လက္ခံဖို႔က မလြယ္လွ။ လူ႔ေဘာင္ က်င္ဝတ္မ်ားက ပိတ္ပင္တားဆီးျခင္း အျပင္ မိမိကိုယ္ကို သားေကာင္ထပ္ျဖစ္မည္ကို ေၾကာက္စိတ္ေၾကာင့္ လက္ခံရန္ ခဲယဥ္းသည္။ သို႔ေသာ္ မည္သည့္ အေျခအေနမဆို ၎ကို ေျဖရွင္းရန္ နည္းလမ္းကေတာ့ တစ္ခုတည္း ၊ သူမကို တိုက္ရိုက္ တကယ္ဟုတ္မဟုတ္ ေမးရန္သာ။ သူမသာမဟုတ္ ဟု ေျဖခဲ့ပါက စိတ္ကူးယဥ္ဇာတ္လမ္းကို ႐ုတ္သိမ္းၿပီး “လူသတ္နည္း” စာရြက္ကို မီးရွို႔ဖ်က္ဆီးၿပီး ပုံမွန္ဘဝကို Tsukimori Youko ႏွင့္ရင္ခုန္စရာ ျဖတ္သန္းၾကမည္။ ထိုထက္ ပို၍ မစဥ္းစားခ်င္။ လူတိုင္းတြင္ အတိုင္းအတာဆိုသည္မွာ ရွိေလသည္။<br />
<br />
သို႔ေသာ္ အကယ္၍ “ဟုတ္တယ္ ငါသတ္ခဲ့တယ္” ဆိုပါက ?<br />
<br />
သူမအေဖေသဆုံးရျခင္း ႏွင့္ “လူသတ္နည္း” စာရြက္မွ အေၾကာင္းအရာတို႔ကို ႏွိုင္းယွဥ္စဥ္းစားမိသည္။ ကၽြန္ေတာ္အျပင္ တျခားစိတ္ကူးမယဥ္သူ တစ္ေယာက္ပင္ ေကာက္ခ်က္ခ်နိုင္သည္က “သူမအေဖကိုသတ္လိုေဇာ” ျဖင့္ ေရးထားသည့္ အခ်က္ကိုပင္။ ထိုေၾကာင့္ စာရြက္ပိုင္ရွင္ကို ဆက္စပ္၍ လူသတ္သမားအျဖစ္ ယူဆျခင္းမွာ သဘာဝက်ေပသည္။ ကၽြန္ေတာ္ပုခုံးကို လွမ္းၾကည့္မိလိုက္သည္။ ျမင္ရသည္က လွပ ေကြ႕ေကာက္ ေသာ ဆံပင္လွိုင္းမ်ား။ မိုးေရစက္မ်ားမွာ ရိုလာကိုစတာ စီးသလို သူမ၏ နက္ေမွာင္ေသာဆံပင္မွ စိမ့္၍ အဖ်ားဆီသို႔။ ထိုမိုးေရစက္ေလးႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္ ဘဝတူလွလြန္း၍ ထိုေရစက္က်ခါနီးဆဲဆဲတြင္ အသည္းတယားယား။ ကၽြန္ေတာ္အၾကည္ကို သတိထားမိဟန္ျဖင့္ “ဟမ္?” ဆိုကာ သူမ လူႀကီးဆန္စြာ ျပဳံးလိုက္ၿပီး သူမေခါင္းကို အသာအယာညြတ္လိုက္သည္။<br />
<br />
“ငါဒီဖက္ ကပ္လိုက္မယ္ နိုမိုဆို ေရစိုမွာစိုးလို႔”<br />
<br />
အတြဲေတြလို အတင္းပင္ ပူးကပ္တိုးဝင္ လာသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ တံေတာင္ဆစ္ႏွင့္ သူမေရႊရင္ႏွစ္ႁမြာနဲ႔ ထိမိသလို ျဖစ္ေန၏။ အလြန္ပင္ ဉာဏ္မ်ားလွေပသည္။ ယခုလို ဆြဲေဆာင္ရသည္ကို အေတာ္ပင္ ေက်နပ္ဝမ္းေျမာက္ေနပုံ။ သို႔ ကၽြန္ေတာ္မွာလည္း ဘာမွ မတက္နိုင္။ မိုးကလည္းရြာ ၊ ထီးတစ္လက္သာ ပါသျဖင့္ ေနာက္ဆုံး ေရြးခ်ယ္ခဲ့ရသည္။ ထိုေၾကာင့္ ႏွစ္ဦးသား အကာအေဝးမွာ မေျပာပေလာက္ေအာင္ နီးကပ္။ သူမ ထီးကို အိတ္ထဲတြင္ဝွက္ထားမည္ဟု အထူးပင္ သံသယဝင္မိသည္။ သူမလို ႀကိဳေတြးတက္သူ တစ္ေယာက္က ထီးမယူလာျခင္း ဆိုသည္မွာ က်ိဳးေၾကာင္းမဆီေလ်ာ္။<br />
<br />
ဟုတ္ကဲ့ ကၽြန္ေတာ္သိသည့္ မိန္းကေလးမ်ားထဲ အေပၚမွအခ်က္မ်ားႏွင့္ ကိုက္ညီသူမွာ တစ္ေယာက္သာ။ ၎မွာ Tsukimori Youko။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အလုပ္မွအျပန္ အနီးရွိ ဘူတာကို လမ္းေလ်ာက္လာ၏။ သူမကိုလိုက္ေႏွာင္ယွက္သူ ရွိနိုင္ ဟု ယူဆခ်က္သက္သက္ျဖင့္သာ ကၽြန္ေတာ္ သူမကို ေန႔စဥ္ လိုက္ပို႔ရသည္မွာ အလုပ္တစ္ခု။<br />
<br />
“နင္အိမ္လိုက္ပို႔တာ တကယ္စိတ္ခ်ရတယ္ အဆင္ေျပရင္ ငါ့ကို….. အခ်ိန္တိုင္း ငါနဲ႔လိုက္ခဲ့ပါလား?”<br />
<br />
ထုံးစံအတိုင္း ခ်က္ခ်င္းပင္ ျငင္းဆန္လိုက္သည္။<br />
<br />
“ဟင့္အင္း ဒါေပမယ့္”<br />
<br />
ဆိုလိုက္ေသာ္လည္း အလုပ္ခန္းထဲ ျဖစ္သျဖင့္ Mirai-san အပါအဝင္ အလုပ္ထဲမွတစ္သိုက္က အားတက္သေရာ<br />
<br />
“လိုက္ပို႔လိုက္စမ္းပါ!”<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္မလြတ္နိုင္ သည္ကိုသိ၍ “အင္း ဘူတာ အထိေလာက္ပဲ” ဟု ေတာင္းပန္လည္း မရ။ သို႔ရာတြင္ ဘဝတြင္ မထင္မွတ္သည့္ အေျပာင္းအလဲမ်ားရွိသည္။သူမကိုဘူတာလိုက္ပို႔ရင္း စကားေျပာရသည္မွာ ေပ်ာ္ဖို႔ေကာင္းသည္။ မီးပြိဳင့္နီေန၍ ေစာင့္ေနရင္း<br />
<br />
“မေန႔က သတင္းၾကည့္ေနရင္း ” ဟု စကားစလိုက္တာ<br />
<br />
“လူေတြ ဘာေၾကာင့္ သတ္ၾကသလဲ မသိဘူးေနာ္ ဆိုတာ စဥ္းစားမိတယ္”<br />
<br />
တကယ္တမ္း ထိုေန႔ကသတင္းပင္ မၾကည့္ခဲ့။ သို႔ေသာ္ ယေန႔ေခတ္ႀကီးတြင္ တစ္ေန႔ကို လူသတ္မွုတစ္ခုမၽွ အနည္းဆုံး ရွိေနရာ။<br />
<br />
“အိုး ဒီေန႔ေတာ့ အေတြးသမားတစ္ေယာက္ လိုပါပဲလား နင့္စဥ္းစားေနတဲ့ပုံကို သေဘာက်!” ဟု ဆံပင္သာမကအသံပါ မိုးေရစိုစြတ္ေနသည့္ဟန္ျဖင့္ ေျပာသည္။<br />
<br />
“မိုးရြာေနလို႔လား လူတစ္ေယာက္က မိုးရြာေနရင္ ဒီလို စိတ္ကူးယဥ္ၿပီး ေတြးတက္တယ္ေနာ္ မဟုတ္ဘူးလား ပုံမွန္စာမဖတ္ခ်င္ရင္ေတာင္ မိုးရြာရင္စာဖတ္ၾကတာကိုး”<br />
<br />
“အင္း ဒီေန႔ ပုံမွန္မဟုတ္ဘူး ၾကည့္ရတာ မိုးရြာလို႔ ထင္တယ္”<br />
<br />
သူမစကားကိုလိုက္၍ ကၽြန္ေတာ္ ေမးခြန္းကို တမင္ရည္ရြယ္၍ ေမးျခင္းမဟုတ္ေၾကာင္း ဖာေထးေျပာဆို လိုက္သည္။<br />
<br />
“ဒါနဲ႔ ငါအျမင္ကို ေျပာျပရမလား?”<br />
<br />
မိုစက္မ်ား ထီးေပၚက်ေနသံ ၊ ေရစိုေနေသာတာယာမ်ား လွုပ္ရွားမွုအသံ က ေနာက္ခံေတးဂီတသဖြယ္ ပံပိုးေနၿပီး ေသြးမ်ားလည္း ပို၍ ျမန္ဆန္စြာ စီးဆင္း လာသည္ဟု ခံစားမိသည္။<br />
<br />
“အင္း—”<br />
<br />
Tsukimori သူမ၏ နက္ေမွာင္ေသာဆံေကသာကို ႏွင္းဆီရနံ့ သင္းပ်ံေနေသာ ပါးျပင္မွ ဖယ္ထုတ္ရင္း<br />
<br />
“__ သူတို႔က သတ္ခ်င္စိတ္ ေပၚလာလို႔ ေနမွာေပါ့”<br />
<br />
သူမအသံမွာလည္း မကြဲျပား။<br />
<br />
“… သတ္ခ်င္စိတ္ ေပၚလာလို႔? ဒါပဲလား? ဒါဆို လူတစ္ေယာက္ကို သတ္ဖို႔အတြက္ အေၾကာင္းျပခ်က္မရွိဘူးလား?”<br />
<br />
သူမ၏ လက္လြတ္စပယ္ အေျဖကို ဘယ္လိုမွ လက္မခံနိုင္။<br />
<br />
“အဲဒီလို မဟုတ္ပါဘူး”<br />
<br />
“ဒါဆို ဘယ္လိုလဲ? နင္တခုခု မရွင္းျပမျခင္း ငါလို သာမန္လူတစ္ေယာက္က နင္လို ပါရမီရွင္ေျပာတာ နားလည္မွာမဟုတ္ဘူး အားနာပါတယ္”<br />
<br />
“အိုး စိတ္မဆိုးနဲ႔ေလ ငါေနာက္ေနတာ မဟုတ္ဘူး တကယ္ထင္မိတာ”<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ မ်က္ေစာင္းကို သတိထားမိၿပီး ဘာလုပ္ရမွန္းမသိဟန္ျဖင့္ သူမ ပုခုံးတြန႔္ျပသည္။<br />
<br />
“ငါထင္တာက ကိစၥအေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက လူမသတ္ပဲနဲ႔ရွင္းလို႔ ရနိုင္တာပဲကိုး ဥပမာ ရန္ၿငိဳး၊ မနာလိုတာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ေလ။ ဒါေပမယ့္ အသက္အာမခံ လူသတ္မွုေတြ ကေတာ့ ထားပါေတာ့”<br />
<br />
မီးပြိဳင္စီမ္းသြားၿပီ။ ထီးကိုယ္စီ ေဆာင္းထားေသာ လူလွိုင္းႀကီးမွာ ျမင္ကြင္းထဲသို႔၊ ထိုေနရာတြင္ အနီေရာင္ထီးတစ္လက္သာ က်န္ခဲ့သည္။<br />
<br />
“လူတစ္ေယာက္ကို လက္စားေခ်တာ၊ ရန္ၿငိဳးကိုရွင္းခ်င္တာ ဆိုရင္ သတ္လိုက္တာထက္ ပိုေကာင္းတဲ့ နည္းလမ္းေတြ ရွိတယ္ေလ?”<br />
<br />
ဘယ္နည္းလမ္းဆိုသည္ကိုေတာ့ စဥ္းစားမရ။ သို႔ေသာ္ Tsukimori သာဆိုလၽွင္ တစ္ခုခုေတာ့ အႀကံရလိမ့္မသည္။<br />
<br />
“ဥပေဒနဲ႔ျဖစ္ျဖစ္ လူေလာကႀကီးက ဥေပကၡာျပဳတာပဲျဖစ္ျဖစ္ သတ္တဲ့သူက ေပးဆပ္ရလိမ့္မယ္ ဓားနဲ႔ေမြးရင္ ဓားနဲ႔ေသမယ္ ဆိုတဲ့ စကားအတိုင္းပဲ လူသတ္မွု မွာလည္း ဒီလိုပဲ ဒါေၾကာင့္ ငါ့စိတ္ထဲမွာေတာ့ ဒါဟာ ႐ူးသြပ္တဲ့အလုပ္ပဲ။ အေတာ္မ်ားမ်ား ေဒါသအေလ်ာက္တို႔ ၊ စိတ္ထဲေပါက္ကရလုပ္မိတာတို႔ အမ်ိဳးမ်ိဳး ေခၚၾကေပမယ့္ တကယ္တမ္း ျခဳံၿပီးေျပာရင္ သူတို႔စိတ္ထဲမွာ ေပၚလာလို႔ လုပ္တာပဲ”<br />
<br />
ဟုေျပာကာ ဆက္၍ “စိတ္ခံစားမွု အေျခအေနေပၚမူတည္ၿပီး လူေတြက တခ်ိဳ႕အေျခအေနေတြမွာ ယုတၱိမရွိတဲ့လုပ္ရပ္ေတြ လုပ္ေလ့ရွိတယ္”<br />
<br />
“ဒီေတာ့လူသတ္မွု ဆိုတာ ဘာမွမဆီမဆိုင္လည္း ျဖစ္နိုင္တယ္ေပါ့”<br />
<br />
သူမအဆိုကား လက္ခံနိုင္စရာ ရွိသည္ ။ အေတာ္ပင္အံဩမိသည္။ သိုေသာ္ ယခုလိုအပ်က္သေဘာ ေဆာင္ေသာ မွတ္ခ်က္ေၾကာင့္ စိတ္ထဲ ကိုးလို႔ကန႔္လန႔္။ ေရွဦးစြာ သူမ၏ ေသသပ္လွပ ေသာစကားေၾကာင့္ သူမကို စံျပေက်ာင္းသူ တစ္ဦးႏွယ္ထင္မွတ္မိသည္။ သို႔ေသာ္ ဆက္စပ္ေတြးၾကည့္ေသာ္ သူမေျပာခ်င္သည္ ကိုေရာက္ရန္ ေျပာဆိုျခင္း သက္သက္ပင္။ အၾကမ္းျဖင္း ေျပာရလၽွင္ သူမသည္ လူသတ္ျခင္း၏အက်ိဳးဆက္ကို နည္းလမ္းတစ္ခုအျဖစ္ ျငင္းဆန္ျခင္း။ ထိုေၾကာင့္ သူမသည္ လူသတ္ျခင္းကို သေဘာမတူ ဟု မွတ္ယူ၍မရနိုင္ေပေလာ။<br />
<br />
“ဒါေပမယ့္ နင္ေျပာေတာ့ တခ်ိဳ႕အေျခအေနေတြ ဆိုတာပါတယ္ဟုတ္?”<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ တေစာင္းၾကည့္ေသာ္လည္း မ်က္နာအျပည့္ မျမင္ရ။ သူမပါးစပ္ကိုသာ အနည္းငယ္ ျမင္ရေလသည္။<br />
<br />
“…ဥပမာ အေနနဲ႔ဆိုရင္?”<br />
<br />
သူမ ႏွုတ္ခမ္းဖ်ားမွာေကြး၍ ျပဳးေလသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ မိုးသည္းထန္စြာ ရြာသြန္းသည့္ ညဖက္တြင္ ထီးေလးတစ္ေခ်ာင္းေအာက္အတြင္ အတူ မတ္တပ္။ ၿမိဳထဲတြင္ အသံမ်ိဳးစုံ ဖုံးလြမ္း ေနေသာ္လည္း၊ အေရာင္အေသြးစုံလင္စြာ လူေပါင္းမ်ားစြာ ခ်ယ္သထားေသာ္လည္း၊ စိတ္ထဲတြင္မူ ဓာတ္ေလွကားထဲ၌ တစ္ေယာက္တည္း မတ္တပ္ရပ္ေနသလို။<br />
<br />
“ဥပမာ နင္က လူေတြ လုံးဝမသိပဲ သတ္နိုင္ၿပီဆိုရင္”<br />
<br />
အေၾကာင္းရင္းကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ျဖစ္ရမည္။ ကိုယ့္ကမၻာထဲတြင္ ကိုယ္ပိတ္မိေနသည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ေတာ့ စိတ္ကူးယဥ္ကမၻာထဲမွ Tsukimori Youko ႐ုပ္ပုံလြာ ကြဲေၾကသြားသည္။<br />
<br />
“ဒီထက္ပိုေျပာနိုင္မလား? နင္အျမင္ေတြက ငါလိုလူအတြက္ နားလည္ရခက္ေနလို႔ အားနာပါတယ္”<br />
<br />
သူမ ကၽြန္ေတာ္ကိုစသလိုျဖင့္ ပုခုံးတြန႔္ျပလိုက္သည္။ “ငါက လူတိုင္းအေနနဲ႔ မေတာ္တဆမွုတစ္ခုလို႔ပဲ ျမင္ရမယ့္ ၿပီးျပည့္စုံတဲ့လူသတ္မွု တစ္ခုနဲ႔ ပတ္သတ္ၿပီးေျပာခ်င္တာ”<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ရွင္းၿပီးေနာက္ Tsukimori အာ႐ုံစိုက္ၿပီး ေျဖသည္က<br />
<br />
“တကယ္ေတာ့ လူသတ္မွုနဲ႔ ၿပီးျပည့္စုံတဲ့လူသတ္မွု ၾကားမွာ မ်ဥ္းတေၾကာင္းဆြဲၾကည့္မယ္ဆိုရင္ေတာ့ သတ္ခ်င္တဲ့စိတ္ေပၚ႐ုံနဲ႔ သတ္လို႔မျဖစ္ေသးဘူး။ ေသေသခ်ာခ်ာ ေခါင္းေအးေအး စဥ္းစားမွ… ဒီေတာ့ ၿပီးျပည့္စုံေအာင္ႀကံစည္ဖို႔ လိုေသးတယ္ေလ”<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္တို႔ေဆြးေႏြးပြဲက အဓိကအေၾကာင္းအရာက ျဖစ္နိုင္မွုႏွင့္ အကယ္၍ ျဖစ္လာပါက သက္ေရာက္မွု၏အေနအထား ၊ လူက်င့္ဝတ္ႏွင့္ စည္းမ်ဥ္းစည္းကမ္းကေတာ့ မပါဝင္ေခ်။<br />
<br />
“ဒါေပမယ့္ ငါတို႔နိုင္ငံရဲေတြက ကမၻာကေတာင္ အသိမွတ္ျပဳရတယ္ေလ ဟုတ္ဖူးလား ေနာက္ပိုင္း သိပၸံပညာအေျချပဳ မွုခင္းရွာေဖြစစ္ေဆးေရးက ကိစၥေတြကို အရင္ကထက္ျမန္လာတယ္ ဒီေတာ့ ၿပီးျပည့္စုံတဲ့လူသတ္မွု တကယ္ျဖစ္နိုင္ပါ့မလား?”<br />
<br />
သူမက ၿပီးျပည္စုံသည့္လူသတ္မွုသည္ အိပ္မက္သာျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာခ်င္သည့္ဟန္ျဖင့္ ျပဳံးေလသည္။ ယခုမွ စိတ္ထဲ ကသိကေအာက္ျဖစ္ရသည့္ အေၾကာင္းကို ခံစားမိသည္။ ဆယ္ေက်ာ္သက္ႏွစ္ေယာက္ လမ္းသြယ္တစ္ခုေပၚ ၊ ထီးတစ္လက္ေအာက္တြင္ ေျပာေနသည့္အေၾကာင္းအရာမွာ ကဗ်ာမဆန္လွေပ။ သို႔ေသာ္ ေျပာေနသည့္အေၾကာင္းအရာကို ရင္ထဲစြဲနစ္မိသည္။ ကၽြန္ေတာ္သည္ ထိုကဲ့သို႔ လူစားမိုးပင္။<br />
<br />
လူတစ္ေယာက္ ေသသည္ရွင္သည္က ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ မဆိုင္။ တကယ္ဆို ေသဆုံးျခင္းက ပိုၿပီး စိတ္ဝင္စားစရာ။ ကၽြန္ေတာ္ တုံျပန္မွုမ်ားပင္လ်င္ စိတ္ဝင္စားမွုမ်ားႏွင့္ ဖုံးလြမ္းေနေလမည္။ ကိုယ္ကိုယ္ကို ပုံမွန္လူတစ္ေယာက္ႏွင့္ မတူေၾကာင္း ေကာင္းေကာင္း သတိထားမိသည္။ သို႔ေသာ္ သူမကေရာ။ Tsukimori Youko လို ဂုဏ္သတင္း ေက်ာ္ေဇာ္လွသည့္ ပ်ိဳတိုင္းႀကိဳက္ ႏွင္းဆီခိုင္ေလးသည္ ဒီစကားဝိုင္းကို စိတ္ဝင္စားပါ့မလား။ သူမလို သည္းညည္းခံတက္ၿပီး အျမဲတမ္း ျပဳံးေနေသာ လုံးဝ ဘာမွ မျဖစ္သလို သူမ မေက်နပ္မွုကို တစ္စက္ကေလး ေတာင္မွ မေဖာ္ထုတ္ျပေသာ သူမ သူမ မေက်နပ္မွုကို မည္ကဲ့သို႔ ဖုံးကြယ္သနည္း။ ကၽြန္ေတာ္ ေကာက္ခ်က္ခ်သည္ကေတာ့ သူမကိုယ္တိုင္ကလည္း ဒီလို အေၾကာင္းအရာမ်ားကို စိတ္ဝင္စား ရမည္ျဖစ္သည္။<br />
<br />
“အိုေကေလ ဒါေပမယ့္ ဒါက အယူအဆသက္သက္ပဲ”<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ ယူနီေဖာင္း ဘယ္ဘက္အိတ္ကပ္ ကို ေသခ်ာထိမိလိုက္သည္။ အထဲမွာေတာ့ ေလးေခါက္ခ်ိဳး စာရြက္တစ္ရြက္။<br />
<br />
” တကယ္လို႔ ၿပီးျပည္စုံတဲ့ လူသတ္မွုအတြက္ နင္သာဆိုရင္ ဘယ္လို အႀကံအစည္မ်ိဳး ေရးဖို႔ စိတ္ကူးရွိလဲ?”<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ လူသတ္နည္း စာရြက္ကို ကိုယ္ႏွင့္မကြာ ေဆာင္ထားေလသည္။<br />
<br />
ထိုေနာက္ သူမ ေခါင္းေလာင္းသံၾကား၍ သတိရသြားသည့္ အျပဳံးျဖင့္<br />
<br />
“သိပ္ေကာင္းတဲ့ ေမးခြန္းပဲ တကယ္လို႔သာ ၿပီးျပည့္စုံတဲ့ လူသတ္မွုကို က်ဴးလြန္နိုင္ရင္ ငါက လူသတ္မွုကို ဦးတည္ခ်က္တစ္ရပ္လို႔ ယူဆမိမွာပဲ။ ဒါေပမယ့္ငါအျမင္မွာေတာ့”<br />
<br />
ဟုဆိုကာ ေနာက္သလိုေျပာင္သလို ကၽြန္ေတာ္ ႏွစ္သက္ေသာ လေရာင္အျပဳံးကို ဆင္ျမန္းလၽွက္<br />
<br />
“ငါဆိုရင္ေတာ့ ခ်ေရးမွာ မဟုတ္ဘူး ေနာက္ၾကရင္ သက္ေသျဖစ္လာနိုင္တယ္ေလ ၊ အႀကံေၾကာင့္ပဲ လူသတ္မွုက ေအာင္ျမင္ၿပီးေတာ့ ဒီအႀကံကို ခ်ေရးမိလို႔ ဖမ္းမိသြားတယ္ ဆိုရင္ ရယ္စရာ မေကာင္းဘူးလား ငါထင္တာကေတာ့ အႀကံအစည္ဆိုတာ ေခါင္းထဲမွာပဲ ရွိသင့္တယ္လို႔ ထင္တာပဲ”<br />
<br />
သူမ အတန္ၾကာစဥ္းစားၿပီးမွ ဆက္၍ “နင္ငါကိုေမးလို႔ ေတြးၾကည့္မယ္ ဆိုရင္ေတာ့ တကယ္ေတာ့ ခ်ေရးေရး မေရးေရး ဆိုင္ေတာ့ မဆိုင္ပါဘူး ၊ တကယ္လို႔သာ ၿပီးျပည့္စုံတဲ့ လူသတ္မွုသာ မွန္ခဲ့တယ္ဆိုရင္ ဘယ္သူမွ သိစရာအေၾကာင္းမရွိဘူးေလ ဟုတ္လား?”<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ ေခါင္းထဲမွာ မရွင္းလင္းသည့္ ကိစၥမ်ား အေတာ္ပင္ ျပတ္သားသြားသည္။ ကၽြန္ေတာ္ အိပ္မက္မက္ေနစဥ္ လန႔္နိုးလာသလို။<br />
<br />
“ဒါကိုက ၿပီးျပည့္စုံတဲ့ လူသတ္မွု ဟုတ္မဟုတ္ မွတ္ေက်ာက္တင္ေနတာပဲေလ ၊ တကယ္လို႔ ဟုတ္ခဲ့တယ္ဆိုရင္ေတာ့ လူတစ္ေယာက္ေတြ႕လို႔ မွတ္လိုက္ၿပီ ဆိုတာနဲ႔ ၿပီးသြားၿပီေလ ၊ ေနာက္တစ္ခ်က္အေနနဲ႔ ဘယ္သူမွ အတည္လို႔ မထင္ေအာင္ကို ယုတၱိယုတၱာမရွိဘူး ဆိုရင္ ဒါက ၿပီးျပည့္စုံတဲ့ လူသတ္မွုပဲေလ”<br />
<br />
႐ုတ္တရက္ က်က္သီးတျဖန္းျဖန္းထလာသည္ကို သတိထားမိသည္။<br />
<br />
“ဒါေပမယ့္ လူေတြက အမွားလုပ္တက္တယ္ဆိုတာ နင္လက္ခံခဲ့တာပဲ မဟုတ္လား? တကယ္ေတာ့ လူေတြက မျပည္စုံဘူးေလ။ ဒါေၾကာင့္ မျပည့္စုံတဲ့ လူသားဟာ အဆုံးထိ အမွားကို က်ဳးလြန္ေနေရာ ၊ ဒါေၾကာင့္ ေနာက္ဆုံးမွာေတာ့ တစ္ေယာက္ေယာက္ သိသြားနိုင္တာပဲေလ”<br />
<br />
ခ်မ္းေန၍မဟုတ္၊ ရာသီဥတု ဆိုးရြား၍ မဟုတ္၊ သူမ ကၽြန္ေတာ္ကိုေျခာက္လွန႔္၍မဟုတ္။<br />
<br />
“ဆက္ေတြးၾကည့္ရရင္ေတာ့ ၿပီးျပည့္စုံတဲ့လူသတ္မွု ဆိုတာ ၿပီးျပည့္စုံတဲ့အႀကံအစည္ နဲ႔ ၿပီးျပည့္စုံတဲ့လုပ္ေဆာင္မွုက အဓိကမက်ဘူး ၊ အေရးအႀကီးဆုံးက ၿပီးျပည့္စုံတဲ့ လူသား”<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ အံအားသင့္လြန္း၍ အသားပင္ တဆတ္ဆတ္တုန္မိသည္။ သို႔ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္ပုံစံ ၾကည့္ရသည့္မွာ ေဒါသထြက္ေနဟန္။<br />
<br />
သူမ တစ္ခစ္ခစ္ရယ္လိုက္သည္။<br />
<br />
“ရယ္ရတယ္ မဟုတ္လား ဒါေတြက အျပင္မွာစမ္းလို႔မရတဲ့ စာရြက္ေပၚက သီအိုရီေတြ ၊ ၿပီးျပည့္စုံတဲ့လူဆိုတာ နဂိုကတည္းကမွ မရွိတာ ဒါေပမယ့္ အမွုလိုက္တဲ့သူ ေတြကလည္း လူေတြပဲေလ။ ဒါေၾကာင့္ သူတို႔ဖက္ကလည္း မွားတာ ရွိမွာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ငါထင္တာကေတာ့ ၿပီးျပည့္စုံတဲ့မွုခင္းဆိုတာကေတာ့ မထင္မွတ္ထားတဲ့ တိုက္ဆိုင္မွုေတြ ေပါင္းစပ္မွ ရမွာ”<br />
<br />
ဒါေၾကာင့္ ငါ့အေဖကို ငါသတ္နိုင္ပါ့မလား Nonomiya-kun?<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ထဲတြင္ Tsukimori ထိုစကားေျပာလိုက္သည္ ဟု ထင္မိလိုက္ေသာ္လည္း တကယ္ေတာ့မဟုတ္ ၊ ကၽြန္ေတာ္ အေတြးသက္သက္သာ ျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ ေခါင္းကို ခါလိုက္သည္။<br />
<br />
“သံသယျဖစ္စရာပဲ”<br />
<br />
သူမမ်က္လုံးဝိုင္းေလးကို လွည့္ၾကည့္လိုက္ေသာ္ “ဘာလို႔လဲ” ဟုေမး၍ လမင္းကဲ့သို႔ အျပဳံးကို ျပဳံးျပျပန္သည္။<br />
<br />
“နင္လိမ္တာကိုး ေလာကမွာ ျပည့္စုံတဲ့လူမရွိဘူးလို႔ နင္ေျပာတယ္ေလ ဒါေပမယ့္ အဲဒီလိုလူကို ငါေတြ႕ဖူးတယ္”<br />
<br />
သူမ “ဘယ္သူလဲ” ဟု မေမးေသာ္လည္း ေခါင္းညိတ္ကာ “ေအာ္” ဟုသာ ျပန္ေျဖေလသည္။<br />
<br />
သူမနိုင္သြားေလသည္။ ပို၍ပင္ ရယ္ဖို႔ေကာင္းသည္။<br />
<br />
Tsukimori Youko ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ ပုံမွန္ထက္ပင္စကားမ်ားေနသည္ေလ။ စိတ္လွုပ္ရွား၍ ရင္ခုန္သံမ်ား အတိုင္းသား ၾကားေနရသည္။ ဘာလို သူမႏွင့္စကား ေျပာရသည္မွာ ထိုမွ စိတ္လွုပ္ရွားစရာ ေကာင္းသနည္း။<br />
<br />
အဓိက ဒီလိုအေၾကာင္းအရာမ်ား အစဆြဲထုတ္ျခင္းေၾကာင့္ ေပ်ာ္ဖို႔ေကာင္းျခင္း ျဖစ္သည္။ တကယ္လို႔ သူမကေရာ ေပ်ာ္ပါ့မလား? တကယ္ေပ်ာ္ဖို႔ေကာင္းလို႔လား? တစ္ဖက္မွာ ေတြးၾကည့္ရင္ သူမကို အာ႐ုံေနာက္ေအာင္ လုပ္ေနသလိုျဖစ္ေပမယ့္ တစ္ဖက္မွေတြးၾကည့္ရေတာ့ သူမ အေျဖေတြက ရင္ထဲမွ လာေသာ စကားမ်ား။ ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ေျပာသည့္အေၾကာင္းက ဘာျဖစ္ျဖစ္ အေရးပါေသးရဲ့လား? သူမႏွင့္ သိၿပီးေနာက္ လူသတ္နည္းစာရြက္ေၾကာင့္ပင္ ထိုမွ ရင္ခုန္စိတ္လွုပ္ရွားဖြယ္ မေကာင္းေပေလာ။ ထိုေၾကာင့္ ကိုယ္တိုင္ သတိမထားမိပဲ ႀကိဳးတန္း လမ္းေလ်ာက္ ရသည္ေလာ ? ထိုေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္သူမကို လူသတ္နည္းစာရြက္ျဖင့္ ရင္ဆိုင္ေစျခင္းျဖင့္ အိပ္မက္မွ လန႔္မနိုးခ်င္ ၊ ပ်င္းဖို႔ေကာင္းသည့္ လက္ေတြ႕ဘဝထဲသို႔ ျပန္၍မသြားခ်င္။ စိတ္ထဲတြင္ ဥပေဒဘက္ေတာ္သား လုပ္ရန္ မရည္ရြယ္။ စိတ္ဝင္စားမွု၊ သိခ်င္စိတ္ ႏွင့္ သူမအေၾကာင္း ေလ့လာလိုစိတ္ သက္သက္သာ။ ထို႔ေၾကာင့္ Tsukimori Youko ဆိုသည့္ ညိဳ႕အားျပင္းသည့္ ေကာင္မေလးႏွင့္ ခ်ိတ္ဆက္ခ်င္မိသည္။<br />
<br />
သို႔ေသာ္တခ်ိန္တည္းမွာပင္ သူမ လူသတ္နည္းစာရြက္ကို အသုံးျပဳ၍ သူမ အေဖကို သတ္မသတ္ သိခ်င္မိသည္။ ကိုယ္ကိုယ္ကို ေဝခြဲမရခ်ိန္။ အင္း ဟုတ္ၿပီ သူမဆီကို ေနာက္ထပ္ ေျခတစ္လွမ္း ထပ္တိုးသင့္ေနၿပီ။<br />
<br />
မည္သူမွ မျမင္ဖူးသည့္ သူမ၏ မ်က္နာအမူအရာကို စိတ္ထဲမွတ္ထားလိုက္သည္။ မိးပြိဳင့္မွ မီးစိမ္းမွာ မွိတ္တုတ္ မွိတ္တုတ္ ၊ ထိုေနာက္ မီးနီေလ၏။ မိုးကေတာ့ သည္းႀကီးမဲႀကိးရြာဆဲ ႏွင့္ ေရစိုေနေသာ တာယာသံမ်ားကလည္း ၾကားရဆဲ။ လူတစ္သိုက္ႀကီးမွာလည္း ဘူတာ႐ုံသို႔ တိုးဝင္ေပ်ာက္ကြယ္။ သို႔ေသာ္ ၿမိဳ႕ထဲတြင္ အပူခ်ိန္ေလ်ာ့သြားသလို။ စိတ္လွုပ္ရွားေနသည္ကို သူမ သတိမထားမိေစရန္ တိတ္ဆိတ္စြာ အသက္ရွုလိုက္သည္။ ထိုေနာက္ အိတ္ကပ္ ထဲသို႔ လက္ႏွိုက္လိုက္သည္။<br />
<br />
စိတ္ထဲမွ ဆုံးျဖတ္လိုက္ၿပီ။ သူမကို လူသတ္နည္းစာရြက္ႏွင့္ ပတ္သတ္၍ တိုက္ရိုက္ေမးရန္။<br />
<br />
သို႔ေသာ္ ႐ုတ္တရက္သူမ ေရွ႕မွလွမ္းဖက္လိုက္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ အိတ္ကပ္ထဲ လက္တန္းလန္းျဖင့္ ထုတ္၍မရ သြင္း၍မရ။ ကၽြန္ေတာ္ အံအားမသင့္ရေသခင္ အျဖဴေရာင္သက္ျပင္းေငြ႕ မ်ားႏွင့္အတူ “…ငါခ်မ္းတယ္” ဟု Tsukimori Youko မွ မသဲမကြဲေျပာလိုက္သည္။<br />
<br />
သူမ တကိုယ္လုံးနီးပါး စိုထိုင္းေနၿပီး အနက္ေရာင္ဆံပင္ရွည္ မွာလည္း စိုရြဲေနသည္။ သူမ ခႏၵာကိုယ္ျဖင့္ မွီလိုက္ေသာအခါ သူမႏွုတ္ခမ္းပါးပါးေလးမွာ ေမးေစ့ေနရာ ခန႔္သို႔ ေရာက္ရွိလာၿပီး နမ္းရန္ ေတာင္းပန္ေနသလို။ ယူနီေဖာင္းေပၚမွ ႏူးညံ့ေသာ အထိအေတြ႕သည္ ယခင္ကကဲ့သို႔ပင္၊ သို႔ေသာ္ သူမ အလြန္ေအးေနပုံ။ ဒီအေျခအေနထိ ေရာက္ေအာင္ စကားေျပာေနျခင္းက ကၽြန္ေတာ္ အမွားပင္။ သို႔ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္သည္ ထို႔ေၾကာင့္ လူသူအေပါင္း၏ မ်က္လုံးမ်ားေအာက္ဝယ္ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ကို ဖက္ရသည္အထိ မ႐ူးသြပ္သလို အေတြ႕အၾကဳံလည္း မရွိ။<br />
<br />
ထို႔ေၾကာင့္ လက္မ်ားကို သူမ ပုခုံမွ ေက်ာ္၍ သူမဖက္ထားသည္ကို ေျဖရန္ႀကိဳးစားသည္။ သို႔ေသာ္ ခ်က္ခ်င္းပင္ ေခါင္းကိုခါ၍ ေခါင္းမာစြာေျပာေနသည္က “ဟင္အင္း”။ ထိုေနာက္ ပို၍တင္းက်ပ္စြာပင္ ဖက္ထားေသးသည္။ သူမ၏ ကေလးဆန္ေသာ အျပဳအမွုႏွင့္ ဆန္က်င့္စြာ လူႀကီးဆန္ေသာ သူမ၏ ခႏၵာကိုယ္သည္ စိတ္ခံစားခ်က္မ်ားကို ရွုပ္ေထြးလာေစသည္။ ဖိထားသည့္ သူမရင္ဘတ္အနားမွ ႐ုတ္တရက္ တုန္ခါမွုကို ခံစားလိုက္ရသည္။<br />
<br />
“… ဒီအခ်ိန္မွကြာ”<br />
<br />
မေက်နပ္သည့္ မ်က္နာျဖင့္ ဖုန္းကို သူမအက်ီအိတ္ကပ္မွ ထုတ္လိုက္သည္။ သူမ ကၽြန္ေတာ္ကို ခြာ၍မေပးပဲ ထုတ္ေနေသာေၾကာင့္ ထိမိေနသည္။ ကၽြန္ေတာ္ လက္ႏွစ္ဖက္ကို အက်ီေဘးအိတ္မွ ထုတ္လိုက္ၿပီး ေဘာင္းဘီအိတ္ကပ္ထဲသို႔ ေျပာင္းထည့္လိုက္သည္။ က်ဴးေက်ာ္ဝင္ေရာက္လာေသာ ဖုန္းေခၚသံေၾကာင့္ စိတ္လွုပ္ရွားမွုမ်ား ပေပ်ာက္ကုန္သည္။<br />
<br />
“အင္း Youko ေျပာေနပါတယ္ရွင္”<br />
<br />
စကားေျပာစဥ္မွာေတာ့ သူမ၏ မ်က္နာေပ်ာ့ေျပာင္းသြားသည္။<br />
<br />
“…အေမလား? ဘာမွေတာ့မၾကားမိဘူး ေက်ာင္းသြားတုံးကေတာင္ အိမ္မွာရွိေသးတယ္”<br />
<br />
စကားအနည္းငယ္ ေျပာၿပီးသည့္ေနာက္ သူမ မ်က္နာမွာ ပို၍ ပို၍ စိတ္ဓာတ္က်သြားပုံ။ ဖုန္းဆက္သူက ေျပာသည့္အေၾကာင္းအရာ အတိအက် မသိရေသာ္လည္း ေကာင္းေသာ သတင္းေတာ့ ဟုတ္ဟန္မထင္။<br />
<br />
“…အင္း နားလည္ပါၿပီ။ ကၽြန္မ ျပန္လာပါ့မယ္ တခုခုသိရရင္ ဖုန္းျပန္ဆက္ပါ့မယ္”<br />
<br />
သူမဖုန္းခ်လိုက္ၿပီး ပင္ပန္းဟန္ သက္ျပင္းခ်သျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္မွလည္း “ဘာျဖစ္တာလဲ” ဟုေမးမိသည္။ ထိုေနာက္ မ်က္ရည္ဝဲေနသည့္ မ်က္လုံးမ်ားျဖင့္ အခ်ိန္အေတာ္ၾကာ ဘာေျပာရမွန္း မသိ တုန႔္ဆိုင္းေနသည္။<br />
<br />
“…အေမက အခ်က္အျပဳတ္သင္တန္း ကေန ေပ်ာက္သြားလို႔တဲ့” ဟု သူမဆက္ေျပာသည္ “သူ ဒီလိုလုပ္မွာမဟုတ္ဘူး ၊ တစ္ေယာက္ေယာက္က …အလုပ္သမား တစ္ေယာက္ေယာက္က စိတ္ပူလို႔ ဖုန္းဆက္တာျဖစ္မယ္”<br />
<br />
“ေနမေကာင္းလို႔မ်ားလား”<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္လည္း ေပါ့ေပါ့ပါးပါးျဖစ္ေအာင္သာ ႏွစ္သိမ့္ေပးမိသည္။<br />
<br />
” သူေျပာတာ အိမ္ကို ေခၚေသးတယ္တဲ့ ၿပီးေတာ့ အေမဖုန္းေရာပဲ ဒါေပမယ့္ မကိုင္ဘူးတဲ့ ဒါေၾကာင့္ သမီးျဖစ္တဲ့ ငါ့ကို ေခၚတာ တခုခုမ်ား သိမလားဆိုၿပီးေပါ့”<br />
<br />
သူမစကားကို ရပ္ကာ မ်က္ေတာင္ရွည္ႀကီးမ်ားကို ခတ္၍ စဥ္းစားေနသည္။ ထိုေနာက္ သက္ျပင္းခ်လိုက္သည္။ ခံစားမိသည္က ျပႆနာေတာ့တက္ေလၿပီ။<br />
<br />
“အိမ္အျမန္ျပန္ရေအာင္”<br />
<br />
သူမလက္ကို တင္းတင္းဆြဲၿပီး ဘူတာသို႔ လမ္းေလ်ာက္လာသည္။<br />
<br />
“…အဲ?”<br />
<br />
သူမ အံဩသြားသလိုအသံကို ေနာက္မွ ၾကားလိုက္ရသည္။<br />
<br />
“နင္ျပႆနာတက္ေနတယ္ထင္လို႔ ဒါေၾကာင့္ နင့္ကို အိမ္အျမန္ျပန္ပို႔တာ” ဟု စကားကို ခပ္ျမန္ျမန္ေျပာကာ “ဒါကိုက ငါ့ပုံစံပဲ ဒါေပမယ့္ နင့္ကို ဒီလိုျမင္ရမွေတာ့ ဘယ္လို႔လုပ္ တစ္ေယာက္တည္း ျပန္လြတ္နိုင္မလဲ ေနာက္ၿပီး နင့္ကိုထားခဲ့ရင္ Mirai-san ကလည္းေျပာမွာ”<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္စကားကို “နင္ဒီလို စိတ္ေျပာင္းသြားတာက အရမ္းခ်စ္ဖို႔ေကာင္းတာပဲ” ဝမ္းသာသြားသည့္အသံကို ေနာက္မွ ၾကားလိုက္ရသည္။<br />
<br />
စိတ္ထဲတြင္ သူမမ်ား ေနာက္ေနသည္လား။ ထို႔ေၾကာင့္ ျငင္းပယ္ရန္လမ္းစ ရွာလိုက္ေသာ္လည္း သူမမွ “ေက်းဇူး” ဟု ခပ္တိုးတိုး ေျပာသံကို ၾကားၿပီးေနာက္မွာေတာ့ ခံစားမိသည္က ကၽြန္ေတာ္ကို ကိုင္ထားသည့္ သူမ၏ ေအးစက္စက္ လက္ေခ်ာင္မ်ား။ ကၽြန္ေတာ္ မျငင္းပယ္နိုင္ေတာ့ေခ်။<br />
<br />
—————————————-<br />
<br />
ထိုမၽွ ေမွာင္ေမွာင္မဲမဲ ေအးစက္စက္ လူေနရပ္ကြက္မွာ မည္သူကိုမၽွ မေတြ႕မိ။ မစဲနိုင္ေသာ မိုးေရစက္မ်ားက ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို တသီးတျခားစီ ျခားနားထားသလို။ ထိုေၾကာင့္ အိမ္သို႔သြားရန္ ထူးျခားဆန္းၾကယ္လွသည့္ ဒီဇိုင္းျဖင့္ တည္ေဆာက္ထားၿပီး မတ္ေစာက္ရွည္လ်ားသည့္ ေလွကားကို တက္လာရသည္။<br />
<br />
Tsukimori မွာေတာ့ ဖုန္းျဖင့္ သူမအေမကို အႀကိမ္ႀကိမ္ဆက္ေသာ္လည္း မရ။ အႀကိမ္ႀကိမ္ဆက္ၿပီးေနာက္ သူမဆီမွ မည္သည့္စကားမွ မၾကားရေတာ့။ သနားစရာ ေကာင္းေသာ္လည္း သူမကို ေျဖသိမ္ဖို႔ရာ စကား ရွာမေတြ႕။ ထိုေၾကာင့္ သူမေနာက္မွသာ အိမ္အဝသို႔ လိုက္လာခဲ့သည္။ အထဲတြင္ လုံးဝတိတ္ဆိတ္ၿငိမ္သက္မွုမွ ဆီးႀကိဳလၽွက္။ လူသြားလမ္း၏ အဆုံးမွာေတာ့ ေမွာင္မဲေနသည္။<br />
<br />
အဝတြင္ ေၾကာင္စီစီႏွင့္ရပ္ေနစဥ္ သူမမွ “နင္ဖ်ားဦးမယ္ ခဏေစာင့္ဦး တဘက္သြားယူလိုက္ဦးမယ္”<br />
<br />
အေမွာင္ထဲသို႔ တိုးဝင္သြားၿပီး Tsukimori ခလုတ္မ်ား ႏွိပ္ၿပီးေနာက္ မီးမ်ား တျဖတ္ျဖတ္ျဖင့္ တစ္အိမ္လုံး လင္းလာေလသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ေျဖညႇင္းစြာ ဧည့္ခန္းသို႔ေလ်ာက္လာကာ သူမကို ေစာင့္ေနသည္။ ပရိေဘာဂမ်ားမွာမူ ယခင္ကလိုပင္ မေျပာင္းလဲ။ ျပန္းေတြးၾကည့္ေတာ့ ထိုအခ်ိန္တုံးက ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္တည္းပဲ။ ဒီတစ္ေခါက္လည္း အတူတူပင္။ ထို႔ေၾကာင့္ အျခားအခန္းမ်ားကို ရွာၾကည့္ရန္ ဆုံးျဖတ္လိုက္သည္။ တကယ္တမ္း သူမအေမ အခန္းထဲတြင္ ေမ့လဲေနသည္ ကလည္း ျဖစ္နိုင္သည္။ သို႔ေသာ္ Tsukimori ျပန္လာစဥ္အေျပာအရ<br />
<br />
“ငါတဘက္ သြားယူေတာ့ တျခားအခန္းေတြ ေလၽွာက္ၾကည့္ေသးတယ္ မေတြ႕ဘူး ၾကည့္ရတာ မရွိဘူးထင္တယ္”<br />
<br />
သူမ အေမ ေပ်ာက္ဆုံးေလၿပီ။<br />
<br />
“မေတာ္တဆ တခုခု မျဖစ္ပါေစနဲ႔ ဆုေတာင္းပါတယ္” စဥ္းစားေနေသာ Tsukimori ကိုျပဳံးျပလိုက္သည္။<br />
<br />
“ဒါေပမယ့္ ဘာမွမဟုတ္ပဲနဲ႔ သူဖာသာသူ အလုပ္မသြားတာလည္း ျဖစ္နိုင္တာပဲ ဒီေန႔ကလည္း မိုးရြာေနတာကို ဟုတ္တယ္မဟုတ္လား”<br />
<br />
“ဒါဆို သူက အလုပ္က ေျပးတယ္ေပါ့?”<br />
<br />
“တကယ္ေတာ့ ငါလည္း ေက်ာင္းျဖစ္ျဖစ္ အလုပ္ျဖစ္ျဖစ္ ေျပးၿပီး စက္ဘီးေလၽွာက္စီးတာပဲကိုး” ကိုယ္ဖာသာကိုယ္ မွတ္ခ်က္ခ်ကာ ရယ္မိသည္။<br />
<br />
“အဲဒီလိုပဲျဖစ္ပါေစ” သူမ၏ ဖြဖြရယ္သံၾကားၿပီးေနာက္ ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ထဲ အတန္ငယ္ေပါ့သြားသည္။<br />
<br />
“ဒါမွမဟုတ္ နင့္အတြက္ တခုခုမွာထားမွာေပါ့? စာရြက္နဲ႔ ျဖစ္ျဖစ္ ဘာျဖစ္ျဖစ္ သူဘယ္သြားမယ္ဆိုတာ”<br />
<br />
“ဟုတ္တယ္ ငါရွာလိုက္ဦးမယ္”<br />
<br />
Tsukimori ျပဳံးလိုက္ၿပီး ေခါင္းကိုညိတ္လိုက္သည္။ ၾကည့္ရတာ သူမနဂိုပုံစံ ျပန္ေရာက္သြားသလို။<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ မသိမသာျဖင့္ Tsukimori ေနာက္မွ လိုက္လာခဲ့သည္။<br />
<br />
သူမ၏ ေသာကေရာက္ေနခ်ိန္ အသုံးခ်သလို ျဖစ္၍ စိတ္မေကာင္းေသာ္လည္း အခြင့္အေရးကိုေတာ့ လက္လြတ္အဆုံးရွုံးမခံနိုင္ေခ်။ လွပခမ္းနားေသာ မီးဖိုေခ်ာင္မွ ကၽြန္ေတာ္ကို ဆီးႀကိဳလၽွက္။ အေတာ္ပင္ႀကီးလွသည့္ ေရခဲေသတၱာ တစ္လုံး ၊ မျမင္ေတြ႕ဖူးေသာ ဟင္းခ်က္ကိရိယာမ်ား ႏွင့္ ဟင္းအမယ္မ်ားစြာကို ေတြ႕မိေသာအခါ<br />
“ဟင္းခ်က္ သင္တန္းေက်ာင္းဆရာမ အိမ္လို႔ မေျပာရဘူး” ဟု မွတ္ခ်က္ခ်မိသည္။<br />
<br />
“မွတ္မိသေလာက္ အီတလီကထင္တာပဲ”<br />
<br />
Tsukimori မီးဖိုေခ်ာင္တြင္ ရွာေနတုံး ကၽြန္ေတာ္ သူအေမ၏ ဟင္းခ်က္နည္း စာအုပ္တစ္အုပ္ကို ေကာက္လွန္ လိုက္ေသာအခါ ၾကားရလိုက္သည္။<br />
<br />
တကယ္တမ္း မွာထားမည္ဟု မထင္မိေခ်။ ရွိခဲ့ပါက အေတာ္ေလးပင္ ေကာင္းမည္ဟု စိတ္ထဲေတြးမိသည္။ လူသတ္နည္း စာရြက္ႏွင့္ပတ္သတ္၍ အခ်က္အလက္မ်ားကို ပို၍ေတြ႕ခ်င္မိသည္။<br />
<br />
ဥပမာ – စာရြက္ႏွင့္ ပတ္သတ္ေသာ အခ်က္အလက္အသစ္မ်ား<br />
<br />
ကိုယ့္ကိုယ္ကို သတိလက္လြတ္ ျဖစ္ေနသည္ကို သတိထားမိသည္။ သို႔ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္ ယခုအေျခအေနမ်ိဳးကို သေဘာက်သည္။ စုံေထာက္ တစ္ေယာက္လို နယ္ေျမသစ္ ရွာေဖြသူ တစ္ေယာက္လို သည္းထိတ္ရင္ဖို ျဖစ္ရရသည္ကို ႏွစ္သက္သည္။<br />
<br />
“ၾကည့္ရတာ ဘာမွမရွိသလိုပဲ သူ႔အခန္းမွာေရာ?” ဟု Tsukimori စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ျဖင့္ ေျပာကာ မီးဖိုေခ်ာင္မွ ျပန္ထြက္လာသည္။<br />
<br />
သူမ စၾကၤလမ္းရွိ တံခါးတစ္ခ်ပ္ကို ဖြင့္သည္။ တံခါးတစ္ခ်ပ္ ဖြင့္လိုက္ေသာအခါ ျပင္းရွသည္ ေမြးရနံ့မ်ားကို သတိထားမိသည္။ နံရံမ်ားကို အျဖဴေရာင္နံရံကပ္ စကၠဴကပ္ထားၿပီး ၊ ဇာလိုက္ကာတစ္စုံ ၊ နံရံအနားတြင္ အက်ီဗီဒိုတစ္လုံး၊ မိတ္ကပ္မ်ားစြာထည့္ထားသည့္ အံဆြဲတစ္ခုကို သတိထားမိသည္။ သူမ အေမအခန္းပင္ ျဖစ္ရမည္။<br />
<br />
“နင့္အေမနဲ႔ အဆင္ေျပလား?”<br />
<br />
“အင္း ဘာမွဆိုးဆိုးရြားရြားေတာ့ မရွိပါဘူး”<br />
<br />
ကုတင္ေထာင့္တြင္ ပန္းအကြက္မ်ားျဖင့္ ဓာတ္ပုံေဘာင္မ်ား ၊ Tsukimori ႏွင့္ သူမအေမတို႔ ရိုက္ထားသည့္ပုံမ်ား။<br />
<br />
“နင့္ မိဘေတြ ခြဲအိပ္တာလား?”<br />
<br />
အခန္းတစ္ခုတြင္ ကုတင္တစ္လုံးသာရွိၿပီး ၊ ကုတင္မွာလည္း တစ္ေယာက္အိပ္။.<br />
<br />
“နင္ေျပာတာဟုတ္တယ္ ဒါေပမယ့္ လင္မယားေတြ ခြဲအိပ္ၾကတာ ပုံမွန္လိုပဲ ျဖစ္ေနတယ္ေလ ဟုတ္လား? ၾကည့္ရတာ ႏွစ္ေယာက္စလုံး အလုပ္ေတြရွိလို႔ ေနမွာေပါ့ သူတို႔ အေျခအေနနဲ႔ဆိုရင္ ဒါက ပိုအဆင္ေျပမယ္ထင္တယ္”<br />
<br />
“ငါ့အိမ္မွာေတာ့ ငါတို႔ မိဘေတြက ႏွစ္ေယာက္အိပ္ကုတင္မွာ အတူအိပ္ၾကတာပဲ ၊ ေအးခ်မ္းလား မေအးခ်မ္းလားေတာ့ ငါလည္း မသိဘူး ၊ ငါ့ေစာင္ကိုလုလို႔ လန႔္နိုးသြားတယ္ ဆိုတဲ့ ေအာ္ၿပီးေျပာေနၾကတာေတာ့ မနက္ၾကရင္ ၾကားရတာပဲ ၾကည့္ရတာ သူတို႔ အဆင္ေျပတယ္ထင္တယ္။<br />
<br />
သူမ ကၽြန္ေတာ္ေျပာသည္ကို နားေထာင္ရင္း အျပဳံးတစ္ခ်က္ခတ္လိုက္သည္။<br />
<br />
“နင္မိဘေတြက အေတာ္ေပ်ာ္ဖို႔ေကာင္းတာပဲ”<br />
<br />
ထိုေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္မွာလည္း ခံစားခ်က္မဲ့စြာ ေျဖလိုက္သည္က “ပုံမွန္ပါပဲ”<br />
<br />
“ငါ အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္ အခန္းမွာ ၾကာၾကာမေနခ်င္ဘူး” ဟုဆိုၿပီး အခန္းထဲမွ အျမန္ထြက္ကာ စၾကၤ တြင္ေစာင့္ေနလိုက္သည္။ ထိုေမြးရနံမ်ားက အာ႐ုံေနာက္ဖြယ္။<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ ဗီဒိုတြင္ ရွာေနသည့္ Tsukimori ကိုလွမ္းေမးလိုက္သည္က “နင့္အေဖ အခန္းေရာ?”<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္တြင္ မရိုးမသား အႀကံအစည္မရွိဟု မေျပာလို။<br />
<br />
“ဟိုဖက္အျခမ္းမွာ”<br />
<br />
မိမိဖာသာရွာမည္ ပုံစံျဖင့္ သူမအိမ္ကို ဝင္ေမြရမည္။<br />
<br />
“ငါတို႔ ခြဲရွာရင္ ေကာင္းမယ္ထင္တယ္ ငါက နင့္အေဖကို အခန္းကို ရွာမယ္”<br />
<br />
သို႔ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္အေနျဖင့္ တကယ္လည္းရွာေပးခ်င္သည္မွာ အမွန္။ ထိုေၾကာင့္ သူမ ဘာမွမျဖစ္သလို ျဖင့္ရွာေနသည္ကို ေတြ႕ေသာအခါ အနည္းငယ္ျဖစ္ျဖစ္ ကူရွာ ေပးခ်င္လာသည္။<br />
<br />
“ေက်းဇူးပါပဲ ဒါေပမယ့္ သူအခန္းကဖုန္ေတြနဲ႔ သူမရွိကတည္းက ဘယ္သူမွမဝင္ဘူး ဆိုေတာ့” Tsukimori ေတာင္းပန္သံျဖင့္ေျပာေလသည္။<br />
<br />
“ရပါတယ္” ဟု ကၽြန္ေတာ္ တုံျပန္ကာ မ်က္နာခ်င္းဆိုင္မွ အခန္းသို႔ ဝင္လာခဲ့သည္။<br />
<br />
ဝင္ဝင္ခ်င္း သတိထားမိသည္က စာၾကည့္တိုက္လို။ ေဆာက္လုပ္ေရးႏွင့္ ပတ္သတ္ေသာ စာအုပ္အေတာ္မ်ားမ်ားျဖင့္ စီရီထားသည္။ ေငြေရာင္ စားပြဲေပၚမွာ စာအုပ္မ်ားလည္း ရွိသကဲ့သို Desktop ကြန္ပ်ဳတာ တစ္လုံးကိုလည္း ေတြ႕ရသည္။ စားပြဲအစြန္း ႏွစ္ဖက္တြင္ေတာ့ ႀကိဳးမဲ့ အိမ္တြင္းေျပာ ဖုန္းတစ္လုံးကို တပ္ဆင္ထားသည္ကိုေတြ႕ရသည္။<br />
<br />
ထိုအခန္းသည္ စာၾကည့္တိုက္ အေနျဖင့္သာမက အလုပ္ခန္းအျဖစ္ပင္ အသုံးျပဳပုံရသည္။ Tsukimori ေျပာသည့္အတိုင္း ၾကမ္းျပင္တြင္ ဖုန္ေတြထူေနသျဖင့္ လမ္းေလ်ာက္တိုင္း အကြက္အျဖစ္ ေျခရာထင္ေနသည္။ ထိုအျပင္ တံခါးေဘာင္တြင္လည္း ဖုန္ေတြတက္ေနသည္။ ကၽြန္ေတာ္ရပ္လိုက္သည္။ အသံတစ္ခုခု ၾကားရသလိုလို။ Tsukimori အေျပာအရ ဆိုလၽွင္ ထိုအခန္းမွာ မည္သူမွ မဝင္။ သို႔ေသာ္ ျခင္ပ်ံ ေနေသာ အသံလို တဝီဝီအသံ ကို ကၽြန္ေတာ္ နားထဲတြင္ ၾကားေနရသည္။ ပန္ကာအေသးေလး တစ္ခု၏ အသံ။ ထိုေၾကာင့္ ေငြေရာင္စားပြဲ ေရွတြင္ ရပ္ၾကည့္လိုက္သည္။ ကြန္ပ်ဳတာက ဖြင္ထားပုံရၿပီး Sleep mode ထဲေရာက္ ေနပုံရသည္။ ခလုတ္တစ္ခုခု ႏွိပ္လိုက္ေသာအခါ<br />
<br />
“—Tsukimori.”<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ ျမင္ရသည္ႏွင့္ သူမကို လွမ္းေခၚလိုက္သည္။ သူမ တစ္ဖက္ခန္းမွာ ေရာက္လာၿပီး မ်က္လုံးျပဳးသြားကာ ေမးလိုက္သည္ “အမ္?”<br />
<br />
“ဒီမွာ” ဟုေျပာကာ ကြန္ပ်ဴတာစကရင္ကို လက္ညိဳးထိုးလိုက္သည္။<br />
<br />
တကယ္ကို သူမ အေမ မွာထားခဲ့သည္။<br />
<br />
“ဒါက….” သူမ ဖြဖြေျပာကာ အံဩသြားၿပီး ထိုေနာက္တြင္မူ ၾကမ္းျပင္ကိုသာၾကည့္ၿပီး အခ်ိန္မ်ားရပ္တန႔္သြားသလို တိတ္ဆိတ္ေနလိုက္သည္။ အခန္းထဲတြင္ ၾကားရသည့္ အသံမွာ မိုးေရစက္မ်ား ျပတင္းေပါက္သို႔ ထိခတ္သံႏွင့္ ကြန္ပ်ဳတာ ပန္ကာ၏ အသံပင္ျဖစ္သည္။<br />
<br />
ထိုအခ်ိန္တြင္ေတာ့ သူမ၏ လွပေသာ္လည္းဝမ္းနည္းစရာ မ်က္နာကို ၾကည္႐ုံမွလြဲ၍ ဘာမွမတက္နိုင္ခဲ့။<br />
<br />
သူမ အေမနာမည္ကို ကြန္ပ်ဳတာစကရင္၏ notepad ထဲတြင္ ရိုက္ထားသည္။ ေအာက္ကစာမွာမူ<br />
<br />
«ေတာင္းပန္ပါတယ္»<br />
<br />
ထိုေန႔တြင္ေတာ့ ရဲကားနဲ႔ လိုက္သြားရ၍ မနက္သုံးနာရီမွ အိမ္ျပန္ေရာက္သည္။</div>
Morris
http://www.baka-tsuki.org/project/index.php?title=Gekkou:Volume_1_%E1%80%81%E1%80%BA%E1%80%AD%E1%80%B3%E1%80%BB%E1%80%99%E1%80%AD%E1%80%94%E1%80%B9%E1%80%A1%E1%80%AD%E1%80%95%E1%80%B9%E1%80%99%E1%80%80%E1%80%B9%E1%80%86%E1%80%AF%E1%80%AD%E1%80%B8&diff=284342
Gekkou:Volume 1 ခ်ိဳျမိန္အိပ္မက္ဆုိး
2013-09-05T15:49:59Z
<p>Morris: Created page with "အလုပ္ဆင္းခ်ိန္ေရာက္ေလၿပီ ေက်ာင္းဝတ္စုံ ျပန္လဲၿပီးေနာက္ Tsukimori တ..."</p>
<hr />
<div>အလုပ္ဆင္းခ်ိန္ေရာက္ေလၿပီ<br />
<br />
ေက်ာင္းဝတ္စုံ ျပန္လဲၿပီးေနာက္ Tsukimori တစ္ေယာက္ “အိမ္လိုက္ပို႔ေပးပါလားဟင္” ဟုေတာင္းဆိုသည္။<br />
<br />
“လိုက္ပို႔ေပးရမယ္….?” ကၽြန္ေတာ္ အံအားသင့္ဟန္ျဖင့္ ျပန္ေျဖလိုက္သည္။<br />
<br />
ေၾကာက္ရြံ့တုန္လွုပ္ဟန္ျဖင့္ “အင္း ငါကို အိမ္အျပန္ တေယာက္ေယာက္ေစာင့္ၾကည့္ေနတယ္လို႔ ခံစားရလို႔”<br />
<br />
“နင္ဖာသာနင္ ထင္တာေနမွာပါ” ဟုေျပာခ်င္ေသာ္လည္း ေျပာမထြက္ခဲ့။ ေသခ်ာျပန္စဥ္းစားၾကည့္ပါက သူမလို မိန္းကေလးမ်ိဳးကို လိုက္ေႏွာင္ယွက္လိုသည္မွာ ျဖစ္နိုင္သည္။ တကယ္ေတာ့ သူမကလည္း ႏွစ္ခါ ျပန္မၾကည့္ပဲ မေနနိုင္ေလာက္သည့္ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္။ ထိုေၾကာင့္<br />
<br />
“ငါ့ကို ေျပာမယ္အစား ရဲသြားတိုင္ လိုက္ပါလား”<br />
<br />
“ပိန္းလိုက္တာ Nonomiya! ေတာ္ေတာ္ပိန္းတာပဲ လာစမ္းပါ ေယာက္်ားပီပီ မိန္းကေလးကို ေစာင့္ေရွာက္ရမွာေပါ့!”<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေျပာစကားမ်ား နားေထာင္ေနပုံ ေပၚသည့္ Mirai-san တစ္ေယာက္ စားပြဲကို ဒုန္းကနဲ ထုကာ အားရပါးရ ဝင္ေျပာေလသည္။ က်န္အလုပ္သမားမ်ားပင္ အံဩလန႔္ျဖန႔္ၿပီး အၾကည့္အားလုံးက သူမဆီမွာ စုျပဳံလၽွက္။<br />
<br />
“ႂကြားတာေတာ့ မဟုတ္ဘူးဗ် ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္က အသတ္အပုတ္ဆိုရင္ ခံရတာခ်ည္းပဲ ၊ ဒီေတာ့ သူကို တေယာက္ေယာက္ ေႏွာက္ယွက္လို႔ ဝင္ကူရင္ေတာင္ ကၽြန္ေတာ္ အထိုးခံရတာပဲ ရွိမွာ”<br />
<br />
“နင္ဟာက ႂကြားတာမွ မဟုတ္တာ ဘယ္လိုပဲခံလာရရ ေယာက္်ားေလးျဖစ္မွေတာ့ ေသေသေၾကေၾကခ်ရမွာေပါ့”<br />
<br />
“ကၽြန္ေတာ္ ထင္တာက အစ္မက ေစာင့္ေရွာက္ၿပီး ပို႔ေပးရင္ ပိုေကာင္းမယ္ ထင္တယ္”<br />
<br />
“အ႐ူး! ငါက ႏူးညံသိမ္ေမြ႕တဲ့ အမ်ိဳးသမီးေလ ၊ ငါကေတာင္ အေစာင့္ေရွာက္ခံရဦးမွာ”<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ဘာလုပ္ရမွန္း မသိသည့္ဟန္ျဖင့္ ပုခုံးတြန႔္ကာ က်န္သူမ်ားကို ၾကည့္မိလိုက္သည္။ သူမကိုေၾကာက္သျဖင့္ ဘာမွမေျပာနိုင္ေသာ္လည္း သူတို႔အၾကည့္မွာလည္း ကၽြန္ေတာ္ကဲ့သို႔ပင္။<br />
<br />
“တကယ္ရယ္ရတယ္”<br />
<br />
“ေဟ့ နင္ ဘာေစာဒက တက္ခ်င္ေသးတာလဲ Nonomiya ?”<br />
<br />
Mirai-san မ်က္လုံးမ်ား ဝင္းလက္၍ အနားကပ္လာသည္။<br />
<br />
“Mirai-san ေရ ထားလိုက္ပါေတာ့ Nonomiya-kun ဒီေလာက္ေတာင္ ျငင္းေနရင္လည္း မတက္နိုင္ဘူးေလ ၊ ကၽြန္မဖာသာပဲ ျပန္ပါေတာ့မယ္”<br />
<br />
Tsukimori သက္ျပင္းခ်ၿပီး ေလးတြဲ႕ေႏွးကန္ေသာ ေျခလွမ္းမ်ားႏွင့္ အေပါက္ဝဆီသို႔။<br />
<br />
တံခါး ကိုလွမ္းမပိတ္ခင္ အခ်ိန္မွာေတာ့<br />
<br />
“………………ဟင္း…….”<br />
<br />
ကနဲ တခန္းလုံး ပ်ံလြင့္သည့္အထိ သက္ျပင္းရွည္ခ်သည္။<br />
<br />
အားလုံးအၾကည့္က ကၽြန္ေတာ္ဆီသို႔။ “ျမန္ျမန္လိုက္သြားေလ” ဟု မေျပာ႐ုံတမယ္။ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ေတြပင္ တခါတေလ ရန္သူျဖစ္လာနိုင္ေသးသည္ကိုး။ ေနာက္ဆုံးတြင္ေတာ့ မန္ေနဂ်ာ ကိုယ္တိုင္က Tsukimori ဖက္ပါေလၿပီ။<br />
<br />
“လိုက္ပို႔လိုက္ပါကြာ Nonomiya-kun”<br />
<br />
ထိုမွ စ၍ ကၽြန္ေတာ္ကို ဝိုင္း၍ ေျပာၾကေလသည္။ ဘက္ေပါင္းစုံမွု တိုက္ခိုက္မွုကို ခံရသည့္ ကၽြန္ေတာ္ ၊ အင္အားမွာလည္း မမၽွမတ။ ေနာက္ဆုံးတြင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္သည္ လူဆိုးလုံးလုံး ျဖစ္ေလေတာ့သည္။<br />
<br />
“အင္းပါ ဟုတ္ပါၿပီ သေဘာေပါက္ပါၿပီ! လိုက္ပို႔လိုက္ပါ့မယ္ ဟုတ္ၿပီလား”<br />
<br />
ဟု စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ ညည္းညဴၿပီး အျပင္သို႔ေရာက္ေနေသာ Tsukimori ကိုလိုက္ရွာရန္ အေျပးအလြား ထြက္ခဲ့သည္။ အံဩမိသည္က ေကာ္ဖီဆိုင္ အျပင္ဖက္မွာတင္ သူမကို ေတြ႕လိုက္ရသည္။ ဖုန္းတာဝါတိုင္ကို ေနာက္မွီ၍ မီးေရာင္ေအာက္တြင္ ေစာင့္ဆိုင္းေနေသာသူမသည္ အေမွာင္ထုကို ပိုင္စိုးေလသည္ ဘုရင္မတစ္ပါး ေလအလား။<br />
<br />
“ရွင္လာမယ္လို႔ ထင္သား”<br />
<br />
သူမ ကၽြန္ေတာ္ကို ေတြ႕သည္ႏွင့္ ပန္းမ်ားပြင့္သလို ျပဳံးျပေလသည္။ ယခုကဲ့သို႔ လိုက္လာမည္ဟု ႀကိဳၿပီး သိႏွင့္ေနသည့္ သေဘာ။ ဆူပြက္ေနသည့္ ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ေျပလက္ေပ်ာက္ ညေကာင္းကင္ကို ေမာ့ၾကည့္မိသည္။ ဒီညေတာ့ လမင္းႀကီးသည္ပင္ ကၽြန္ေတာ္ကို ေျပာင္စပ္စပ္ႏွင့္ ျပဳံးျပေနသလို။<br />
<br />
“နင္မတရားဘူး”<br />
<br />
“ဘာကိုလဲ”<br />
<br />
“နင္ဘာေတြႀကံေနတာလဲ?”<br />
<br />
“ရွင္မေကာင္းဘူးေနာ္ ကၽြန္မ က မိန္းကေလးဆိုေတာ့ ညဖက္ တစ္ေယာက္တည္းျပန္ရမွာ ေၾကာက္တာေပါ့ မသိဘူးလား?”<br />
<br />
“ဒါဆို နင့္အေမျဖစ္ျဖစ္ တစ္ေယာက္ေယာက္ကို လာႀကိဳခိုင္းပါလား ဒါမွမဟုတ္ရင္လည္း ႐ုံးကတစ္ေယာက္ေယာက္ေပါ့ ၊ မဟုတ္ရင္လည္း ရဲတိုင္ပါလား”<br />
<br />
“အျမဲတမ္းပဲ ရွင္က မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ရဲ့ ခံစားခ်က္ကို နားမလည္ဘူး ကၽြန္မအိမ္ကို ရွင္ကိုပဲလိုက္ပို႔ေစခ်င္တာ”<br />
<br />
တခစ္ခစ္ ရယ္ရင္း ကၽြန္ေတာ့္လက္ေမာင္းျဖင့္ခ်ိတ္လိုက္သည္။<br />
<br />
“ေခါင္းေလၽွာ္ရည္မ်ားလား” သူမဆီမွ ခ်ိၿမိန္ေသာ ပန္းတစ္မ်ိဳး၏ အေမြးရနံမ်ိဳးရသျဖင့္ စိတ္ထဲမွာေတြးမိေနသည္။<br />
<br />
“သြားၾကစို႔”<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ အေတြ႕အၾကဳံအရ Tsukimori ျဖစ္ခ်င္သည္မွန္သမၽွ လြယ္လြယ္ႏွင့္ ေရွာင္၍မရ။ သို႔ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္မွာလည္း အေလ်ာ့မေပးခ်င္ ၊ မတက္သာ၍ စိတ္မပါတပါ ျဖင့္သာ သူမ ေနာက္သို႔ လိုက္ရေလသည္။ ထိုအျပင္ နယ္နိမိတ္အေတာ္မ်ားမ်ား သူမရင္ခြင္နဲ႔ ထိစပ္ေနေသာ ကၽြန္ေတာ္လက္ေမာင္းကိုလည္း နိမ့္က်သိမ္ငယ္သလို ခံစားရသည္။ ကိုယ္ကိုယ္ကိုလည္း စိတ္ပ်က္မိသည္။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ စကၠန႔္ပိုင္းမၽွခန႔္ “Tsukimori Youko ကသာ စိတ္ထားမေကာင္းေသာ မိန္းကေလး ျဖစ္ေပမယ့္ သူမ ရင္ခြင္ကိုေတာ့ အျပစ္တင္လို႔မရပါဘူးေလ” ဟုေတြးမိေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။<br />
<br />
သက္ျပင္းခ်မိကာ “ငါထြက္မေျပးပါဘူး ဒီလိုေတာ့ မလုပ္ပါနဲ႔” ဟု ေတာင္းပန္ၿပီးခါခ်ရသည္။<br />
<br />
“စိတ္မေကာင္းစရာပဲ ဒီေလာက္အေျခအေနေကာင္းေနတာကို”<br />
<br />
Tsukimori စိတ္ေကာက္သြားေသာလည္း ပုံမွန္လမ္းေလ်ာက္လ်က္။ သူမ ေနာက္မွ သူမ၏ ဝဲပ်ံေနေသာ အနက္ေရာင္ဆံပင္မ်ားကို ၾကည့္ရင္း သက္ျပင္းခ်မိသည္။ မည္သည့္ ေစာဒကမွ မတက္သာေသာ္လည္း ေျခလွမ္းမ်ားမွာမူ ေလးလံလၽွက္။ ၿမိဳ႕ျပင္ရထားစီးၿပီး ဂိတ္ေလးခုေလာက္ အေရာက္တြင္မွ စိတ္က အသားက်သြားသည္။ ရထားဆိုက္သည့္ ေနရာေရာက္ေသာ္ ၿမိဳ႕ျပင္ရွိ လူေနရပ္ကြက္ တစ္ခုကို ေရာက္လာသည္။<br />
<br />
“ကၽြန္မက ဒီမွာေနတာ ေနာက္ငါးမိနစ္ေလာက္ေလၽွာက္လိုက္ရင္ ေရာက္ၿပီ”<br />
<br />
ဟုဆိုကာ အေရွ႕ဖက္ရွိ ေတာင္ကုန္းကို ညြန္ျပေလသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ႐ုတ္တရက္ ၾကည့္လိုက္ေသာ္ ေတာင္ေစာင္းေတာင္သြယ္ပင္ အေတာ္မ်ားလွသည္ျဖစ္၍ အေတာ္ပင္ သြားရဦးမည္ ျဖစ္သည္။ ဒီျမင္ကြင္းကို ၾကည့္မိေသာကၽြန္ေတာ္ စိတ္ဓာတ္က်သြားေလသည္။<br />
<br />
“မ်က္ေမွာင္ႀကီးၾကဳံ႕မေနပါနဲ႔ လိုက္ပို႔မွေတာ့ အဆုံးထိပို႔ရမွာေပါ့”<br />
<br />
“ငါေတာ့ နင့္ရည္စားျဖစ္မယ့္သူကို သနားမိတယ္”<br />
<br />
“မပူပါနဲ႔ ပို႔ေနၾကသြားရင္ အက်င့္ျဖစ္သြားမွာပါ။”<br />
<br />
Tsukimori တစ္ေယာက္ ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ဓာတ္က်ေနသည္ကိုပင္ ဂ႐ုမစိုက္ပဲ လမ္းေလၽွာက္ရင္း<br />
<br />
“ၾကည့္စမ္းပါဦး ညဖက္ဆိုေတာ့ ၾကယ္ေလးေတြက ခ်စ္စရာေလး”<br />
<br />
အေတာ္ေလးပင္ သာသာယာယာျဖစ္ေနဟန္။ ဒီအထိ ေရာက္လာၿပီးမွေတာ့ လွည့္ျပန္ရမည္မွာလည္း အခက္။ ထိုေၾကာင့္ ေႏွးေကြးေလးလံစြာ လိုက္လာေလသည္။ ထိုအိမ္ရာေလးမွာ ခမ္းနားသည္ ဆိုသည္ထက္ ၿငိမ္းခ်မ္းသည့္ သေဘာကို ေဆာင္၏။ လမ္းသြယ္မ်ားမွ မီးတိုင္မ်ားထြန္းထားေသာလည္း ကၽြန္ေတာ္တို႔အနားတြင္ အနည္းငယ္ ေမွာင္သည္။ ထိုေၾကာင့္ သူမ ေၾကာက္သည္ ဆိုသည္က လိမ္သည္မဟုတ္ ၊ တကယ္လည္း ျဖစ္နိုင္သည္။ ထင္သည့္အတိုင္း ကၽြန္ေတာ္တို႔ ရပ္လိုက္ခ်ိန္ မွာေတာ့ အေတာ္ပင္ အားကုန္သြားသည္။ Tsukimori မွာမူ ကၽြန္ေတာ္ ၾကည့္မရသည့္ သူမနဂို ပုံစံအတိုင္း ဘာမွျဖစ္ပုံမရ။<br />
<br />
“ေရာက္ၿပီ” ဟု ေျပာကာ အေပါက္ဝတြင္ သူမ လွမ္းရပ္လိုက္သည္။<br />
<br />
အိမ္ကို ေဆးအျဖဴေရာင္ သုတ္ထားသည္။ အိမ္ ဆိုသည္ထက္ အေဆာက္အဦ ဟုေျပာသည္က သဘာဝပိုက်သည္။ သူမအေဖက ေဆာက္လုပ္ေရးဒီဇိုင္းကုမၸဏီအႀကီးအကဲ ျဖစ္သည္အေလ်ာက္ အိမ္က အေတာ္ေလးပင္ ထူးျခားဆန္းၾကယ္စြာ ဆႏြင္းမကင္းပုံစံ ေဆာက္လုပ္ထားသည္။ ႐ူဗေဗဒပညာရွင္တစ္ဦး ၏ အိမ္ဟု ေျပာလၽွင္ပင္ ေခါင္းညိတ္မိမည္ ျဖစ္သည္။ အိမ္က မီးလည္းမဖြင့္ထား ၊ ထိုေၾကာင့္ သူမအေမလည္း ရွိပုံမရ။<br />
<br />
ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္ အိမ္ကို ၾကည့္ေနတုံး Tsukimori တစ္ေယာက္ ၊ ကၽြန္ေတာ္အက်ီစကို လွမ္းဆြဲလိုက္သည္။<br />
<br />
“ေရာက္မွေတာ့ အထဲဘာလို႔ မဝင္တာလဲ”<br />
<br />
သူမ ကမ္းလွမ္းခ်က္က မသကၤာစရာ ေကာင္းသလို သံသျဖစ္ဖြယ္လည္း ေကာင္းသည္။ တစ္ေယာက္ေယာက္ကသာ ယခုလိုသြားလည္သည္ကို သိပါက ျပႆနာ။ အထူးသျဖင့္ ေက်ာင္းကေကာင္မ်ား တစ္ေယာက္မွ မေရာက္ဖူးသည့္ အေျခအေနမွာ။ ေကာလဟာလမ်ားက စိတ္ကူးထဲမွာတင္ အေတာ္ပင္ခ်ည့္နဲ႔ေစသည္။ အဓိကက Kamogawa သာသိခဲ့ရင္ မည္သို႔တုံျပန္မည္နည္း ဆိုသည္ကို ေတြးပင္မေတြးဝံ့။ ယခုသူမအိမ္ထဲ ဝင္ေစသည္မွာ အႀကံအစည္တစ္ခုခုရွိမည္။ သူမအႀကံအစည္ ေအာင္ျမင္၍ မျဖစ္။<br />
<br />
“ေကာင္းသားပဲ ငါလည္း ေရဆာေနတာ ေသာက္လို႔ရလား?”<br />
<br />
သို႔ပင္ေသာ္ညား လက္ခံလိုက္သည္။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ ယခုအခြင့္အေရးမ်ိဳးက ႏွစ္ခါမရ။ သူမေနာက္ပိုင္းလွုပ္ရွားမွုမ်ား သံသယဝင္စရာမရွိေသာ္လည္း စုံစမ္းမွုကို ရပ္ဆိုင္း၍မရ။ လူသတ္နည္းႏွင့္ ပတ္သတ္သည့္ မသကၤာစရာ မ်ားက စိတ္ထဲတြင္ တသီတသန္း။ အေစာပိုင္းက သူမအနားကပ္ၿပီး စုံစမ္းျခင္းျဖင့္ သတင္းရေအာင္ယူရန္ ၊ သို႔ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္၏ ႀကိဳးစားအားထုတ္မွုမွာ သဲထဲေရသြန္သကဲ့သို႔။ သူမႏွင့္ နီးကပ္လာေလေလ ၊ သူမကို နားမလည္နိုင္ေလေလ ျဖစ္လာသည္။<br />
<br />
သူမ ေနာက္ေနသည္ေလာ၊ အတည္ပင္ေလာ ဆိုသည္ကိုပင္ မခြဲျခားနိုင္။ တနည္းအားျဖင့္ သူမသည္ ငါးရွဉ့္တစ္ေကာင္ကဲ့သို႔ အဖမ္းရခက္၏။ ထို႔ေၾကာင့္ သူမ အစား သူမအေမကို ခ်ဥ္းကပ္သည္က ပိုနည္းလမ္းက်နိုင္သည္ ဟု နိဂုံးခ်ဳပ္ ေတြးမိသည္။ အသုဘမွာ ျမင္မိသေလာက္ ၊ သူမအေမသည္ သူမကဲ့သို႔ မွန္းရခက္မည့္ လူတစ္ေယာက္ မဟုတ္ေလာက္ေပ။ Tsukimori နဲ႔ သူမအေဖ ဆက္ဆံေရးကို Tsukimori ကိုေမးစရာမလိုေတာ့။ Tsukimori အေနာက္မွ အိမ္ထဲ လိုက္ဝင္လာသည္။ အထဲတြင္ မည္သည့္ အသံဗလံမွ မၾကားရ။ ဖိနပ္ ခၽြတ္ၿပီးသည္နဲ႔ ေမးလိုက္မိသည္က<br />
<br />
“နင့္အေမဘယ္အခ်ိန္ျပန္လာမွာလဲ”<br />
<br />
“အေမ့အရြယ္ မိန္းကေလးေတြမွ ရွင္က စိတ္ဝင္စားတာလား? ဟု ရယ္ရင္း လွမ္းစလိုက္သည္။<br />
<br />
“အနည္းဆုံးေတာ့ နင္ထက္ေတာ့ ပိုစိတ္ဝင္စားတာေပါ့”<br />
<br />
အတည္ေပါက္ေျဖလိုက္သည္။<br />
<br />
“ေနာက္တာေပမယ့္ စိတ္ထိခိုက္သြားတယ္”<br />
<br />
အိမ္တြင္းစီဖိနပ္မ်ားထုတ္ေပးခ်ိန္မွာ ေခါင္းခါၿပီး ေျပာေလသည္။<br />
<br />
ေလာေလာဆယ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က အသာပဲထင္သည္။<br />
<br />
“ဒီေန႔ ေမေမအျပင္သြားတယ္ ေနာက္က်လိမ့္မယ္ ၊ ရွင့္အတြက္ အခြင့္အေရးပဲ!”<br />
<br />
“….ဘာအခြင္အေရးမ်ိဳးကို ေျပာတာလဲမသိဘူး?”<br />
<br />
သူမက ကၽြန္ေတာ္မ်က္ႏွာနားကို ကပ္လာ၍ ဖယ္ရင္းလွမ္းေျပာလိုက္သည္။<br />
<br />
Tsukimori က အသာရသြားျပန္သည္။<br />
<br />
“ေရာက္တုံးေရာက္ခိုက္ အန္တီရွိရင္ ငါကိုယ္ငါမိတ္ဆက္ခ်င္လို႔ပါ”<br />
<br />
“အိုး ဝမ္းသာစရာပဲ ေနာက္ဆုံးေတာ့ ရွင္ ကၽြန္မကို လက္ခံၿပီေပါ့”<br />
<br />
“ငါ့စကားကို ဘယ္လိုယူဆလည္း မသိဘူး ၊ ဒါေပမယ့္ နင္မွားေနတယ္လို႔ ေျပာပါရေစ”<br />
<br />
သူမေနာက္မွ ဧည့္ခန္းထဲသို႔ လိုက္ခဲ့သည္။<br />
<br />
“ကၽြန္မ ေသာက္စရာ တခုခု ယူလာခဲ့မယ္ ၊ ဆိုဖာေပၚမွာ ေအးေအးေဆးေဆးထိုင္ေန”<br />
<br />
Tsukimori မီးထြန္းၿပီး ေဘးအခန္းတြင္ ဝင္ေရာက္ေပ်ာက္ကြယ္သြားသည္။ မီးဖိုေခ်ာင္ တဝက္ေလာက္ကို လွမ္းျမင္ေနရၿပီး အေတာ္ေလး မီးဖိုေခ်ာင္ပစၥည္းမ်ား ကရိယာ တန္ဆာပလာမ်ား စုံလင္ပုံရသည္။ ဧည့္ခန္းတစ္ခုလုံး ေစ့ေစ့စပ္စပ္ၾကည့္မိသည္။ အိမ္အျပင္ဖက္လို အတြင္းမွာလည္း အေတာ္ေလးသားနားေလသည္။ သားေရ ဆိုဖာတစ္လုံး ၊ ေၾကာင္တစ္ေကာင္ပုံ ေဆးျဖင့္ ခ်ယ္သ ထားသည့္ ဖန္စားပြဲ ၊ ပယင္းေရာင္ မီးအုပ္ေဆာင္း။ ထိုအျပင္ အေတာ္ေလး ႀကီးမားသည့္ LCD TV မွာလည္း ေစ်းအတန္ႀကီးဟန္ Hi-Fi ပစၥည္းမ်ားျဖင့္ တပ္ဆင္ထားသည္။ ေကာလဟလအတိုင္း အေတာ္ပင္ ခ်မ္းသာသည့္ မိသားစု။<br />
<br />
သို႔ေသာ္ ထိုအခ်က္မ်ားမွအပ တျခားမည္သည့္အခ်က္မ်ားကိုမွ ေကာက္ခ်က္ခ်၍ မရသည့္အတြက္ စိတ္ပ်က္မိသည္။ တကယ္တမ္း သိခ်င္သည္က Tsukimori နဲ႔ သူမအေဖ ဆက္ဆံေရး ၾကားမွ သဲလြန္စ ပစၥည္းတစ္ခုခု။ လူတကာ ဝင္ထြက္ေနသည့္ ဧည့္ခန္းမွာ ဘာမွ ထူးထူးျခားျခား မရွိသည္မွာလည္း ယုတၱိတန္ေလသည္။ သို႔ေသာ္ က်န္အခန္းမ်ားထဲဝင္ရန္ မည္ကဲ့သို႔ အႀကံထုတ္ရမည္နည္း။ စဥ္းစား၍ မရ။ ယခုလို သူမအိမ္ ေရာက္တုံးေရာက္ခိုက္ အခြင့္အေရးကို လက္လြတ္ဆုံးရွုံးမွာ ေၾကာက္ေနသည္။ ကၽြန္ေတာ္ အေတြးမ်ားခ်ာခ်ာလည္ေနစဥ္ အေအး ဖန္ခြက္မ်ား ယူလာသည့္ Tsukimori ျပန္ေရာက္လာသည္။<br />
<br />
“လက္ဖက္ရည္ၾကမ္းႀကိဳက္မယ္ထင္တာပဲ?”<br />
<br />
“အေကာင္းဆုံးပဲ”<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ ေသာက္ၿပီးသည့္ႏွင့္ ျပန္ရန္ စဥ္းစားထားသည္။ ဒီမွာ ၾကာၾကာေနဖို႔ အက်ိဳးမရွိ။ သို႔ေသာ္ Tsukimori ကၽြန္ေတာ္ အႀကံကို သိပုံရသည္။<br />
<br />
“ကိုယ့္အိမ္လိုပဲ သေဘာထား! မနက္ျဖန္ စေနေန႔ပဲရွိေသးတာကို ၊ ေလာစရာမလိုဘူး မဟုတ္လား? ”<br />
<br />
“နင္႐ူးမ်ားေနသလား ၊ ငါက ေယာက္်ားေလးေလ မသိဘူးလား”<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္၏ ထြက္ေပါက္ကို ပိတ္ရန္ ႀကိဳးစားသျဖင့္ ၊ စကားမွာလည္း အနည္းငယ္ ရင့္သီးသြားသည္။ ကၽြန္ေတာ္ပုံစံမွာလည္း တကိုယ္ေကာင္းဆန္သလို။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ကၽြန္ေတာ္အႀကံနဲ႔ကၽြန္ေတာ္။<br />
<br />
“ဒါေၾကာင့္ေျပာတာေပါ့! ေယာက္်ားေလး တစ္ေယာက္က အားႏြဲ႕ေနတဲ့ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ကို အေမွာင္ထဲ ဘယ္ေတာ့မွ မထားခဲ့ဘူး”<br />
<br />
“ဒါေပမယ့္ ဒါနင့္အိမ္ေလ”<br />
<br />
“အိမ္ထဲကို ေက်ာ္ဝင္လာတဲ့သူရွိရင္ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ”<br />
<br />
“နင့္အိမ္ထဲကို ေက်ာ္ဝင္တဲ့သူ ရွိမရွိကို ငါက ဘယ္သိပါ့မလဲ ၊ အေစာကတည္းက နင့္ပုံျပင္က သံသယျဖစ္စရာပဲ”<br />
<br />
“စိတ္မေကာင္းစရာပဲ” Tsukimori အနည္းငယ္ သက္ျပင္းခ်လိုက္သည္။<br />
<br />
“ရွင္က ကၽြန္မေျပာတာဆို ဘယ္ေတာ့မွ လက္ခံတယ္ မရွိဘူး Nonomiya-kun”<br />
<br />
“ငါကေျပာရမွာ နင္ေျပာတာပဲ နားေထာင္ေနရတာ မ်ားၿပီ!”<br />
<br />
ပက္ကနဲ ျပန္ေျပာလိုက္သည္။ တစ္ဖက္လူ၏ဟန႔္တားမွုမွာ လက္ခံနိုင္စရာမရွိသျဖင့္ စိတ္ထဲရွိရာ ထြက္က်လာသည္။ ခဏအၾကာတြင္မူ သူမတစ္ကိုယ္တည္း ေျပာသလိုလိုျဖင့္ တိုးတိုးေလး<br />
<br />
” အင္း Nonomiya-san အေၾကာင္းကို Mirai-san ကိုေျပာၾကည့္ရင္ေကာင္းမွာပဲ”<br />
<br />
ေကာ္ဖီမ်ားပင္ ဖိတ္က်ေတာ့မလို။<br />
<br />
“ၿခိမ္းေျခာက္တာလား”<br />
<br />
Tsukimori ကို ဘုၾကည့္ ၾကည့္လိုက္သည္။<br />
<br />
“မတက္နိုင္ဘူးေလ ကိုယ္ထက္အသက္ႀကီးတဲ့ အစ္မလို Mirai-san ဆီကပဲ အႀကံဉာဏ္ေကာင္းေလး ေတာင္းမလို႔ပါ ၊ ဘာမ်ား ထူးဆန္းလို႔လဲ ဟုတ္ဖူးလား”<br />
<br />
Tsukmori သူမမ်က္နာတစ္ဝက္ကို ေခါင္အုံးအေသးျဖင့္ ဖုံးလိုက္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္ အၾကည့္ကို ေရွာင္ရွားသည့္ သေဘာ။<br />
<br />
“Mirai-san ကို အခ်စ္ေရး ကိစၥ သြားေမးတယ္ဆိုတာ မေကာင္းဆိုးဝါးကို နတ္ျပည္ေရာက္နည္း ေမးသလိုပဲ”<br />
<br />
“အဲဒီ အစ္မက ေကာင္းပါတယ္။”<br />
<br />
Tsukimori ေခါင္းအုံးအေသးကို ဖက္လိုက္ၿပီး မ်က္နာျဖင့္ဖုံးထားကာ တစ္ခစ္ခစ္ျဖင့္ရယ္ေလသည္။<br />
<br />
“ရယ္စရာမဟုတ္ဘူး ၊ ဒါက တကယ္ ေသေရးရွင္ေရးကိစၥ”<br />
<br />
Mirai-san တစ္ေယာက္ ကၽြန္ေတာ္ကိုစမည္ကို စဥ္းစားရင္း အေတာ္ေလး ေခါင္းကိုက္ရသည္။ သူမသာ ကၽြန္ေတာ္ကို Tsukimori အေၾကာင္း ေတာက္ေလၽွာက္ ေမးလၽွင္ ေအးခ်မ္းလွေသာ ကၽြန္ေတာ္ အခ်ိန္ပိုင္းအလုပ္ကာလ ေလးမ်ား ပ်က္စီးရေတာ့မည္။<br />
<br />
“ဆိုင္ကလူေတြ သိလည္း ကိစၥမရွိပါဘူး ၊ ငါက လၽွိုဝွက္တက္တဲ့သူမဟုတ္ဘူး”<br />
<br />
“တကယ္ကိစၥမရွိဘူး ဟုတ္လား”<br />
<br />
Tsukimori ကေတာ့ မူလကတည္းက လူေတြအာ႐ုံစိုက္ခံရသည္ မိုလို႔ ျပႆနာမရွိ၊ သို႔ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္တြင္ ျပႆနာရွိသည္။ တျခားလူေတြက အာ႐ုံစိုက္ၾကမည္ကို ေတြးၾကည့္မိ႐ုံျဖင့္ ေက်ာခ်မ္းမိသည္။ ေဘးမွေနသူ အျဖစ္နဲ႔သာ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ လိုက္ဖက္ပါသည္။ လူတိုင္းက သူ႔အရည္အခ်င္းႏွင့္သူ။<br />
<br />
“ကၽြန္မက တကယ္ေတာ့ အားလုံးကို ေျပာၿပီးမွ ရွင္ကို အရယူရတာ ပိုသေဘာက်တာ”<br />
<br />
“ေနာက္ဆုံးေတာ့ တျခားလူေတြ အကူအညီပါယူမယ္ေပါ့ေနာ္ ဟုတ္လား”<br />
<br />
တမင္တကာရြဲ႕ေျပာလိုက္သည္။<br />
<br />
“ဒါကေတာ့ ကိုယ့္အရည္အခ်င္းနဲ႔ ကိုယ္ေပါ့?” Tsukimori ကလည္း ဘာမွမျဖစ္သလို ျပန္ပက္လိုက္သည္။<br />
<br />
“နင္ေျပာမွလား နင္က ဉာဏ္နီဉာဏ္နက္ကလည္း မ်ား ၊ သ႐ုပ္ေဆာင္ကလည္းေကာင္း ၊ နင့္ႏွလုံးသားကို ထုတ္ၾကည့္ရင္ေတာင္ ျဖဴစင္မွာ မဟုတ္ဘူး အကုန္လုံးက နင့္႐ုပ္ေခ်ာတာပဲ သိၾကေပမယ့္ ေသေစနိုင္ေအာင္ အဆိပ္ျပင္းတာကို သတိမထားမိၾကဘူး”<br />
<br />
“ငါကို ႐ုပ္ေခ်ာတယ္လို႔ ထင္တယ္ေပါ့ ေပ်ာ္လိုက္တာ!”<br />
<br />
“အဆိပ္ျပင္းတယ္ ဆိုတာက ဘယ္ေရာက္သြားသတုံး?”<br />
<br />
“မဟုတ္မမွန္တာေတြကို ကၽြန္မ ဂ႐ုစိုက္ေလ့မရွိဘူး”<br />
<br />
သူမ ျပန္ေျပာသည့္ပုံစံအရ သူမ ေနာက္ေနတာမဟုတ္၊ အသေရဖ်က္မွု ႏွင့္ၾကဳံေတြ႕ခဲ့လၽွင္ပင္ သိပ္ဂ႐ုစိုက္မည့္ပုံမေပၚ။ ထူးဆန္းစြာျဖင့္ လူတိုင္း မ်က္စိထဲက သူမသည္ ယခုကဲသို႔ သံမဏိ စိတ္ထားမ်ိဳး ရွိဖို႔လိုသည္ ကို သတိထားမိသည္။<br />
<br />
“ေနာက္တစ္ခြက္ယူဦးမလား”<br />
<br />
Tsukimori မိန္းမဆန္ဆန္ ျပဳံးၿပီး ေခါင္းကို အသာအယာေစာင္းလိုက္ကာ ေရေႏြးခြက္ထဲ့ကို ငွဲ႕ေပးလိုက္သည္။ အရွုံးေပး ၊ အလံျဖဴျပသည့္ အေနျဖင့္<br />
<br />
“ေက်းဇူးျပဳၿပီး”<br />
<br />
ဟုဆိုကာ ခြက္ကို သူမဆီသို႔ ကမ္းလိုက္သည္။ သူမ၏ အႀကံဆိုး ဆိုသည္ကို ေစာင့္ၾကည့္ရမည္။ မိနစ္သုံးဆယ္ခန႔္ၾကာသြားသည္။<br />
<br />
“နင့္အေမက ေတာ္ေတာ္ၾကာတာပဲေနာ္”<br />
<br />
မ်က္နာခ်င္းဆိုင္တြင္ ထိုင္ေနသည့္ Tsukimori ကို ကၽြန္ေတာ္ လွမ္းေျပာလိုက္သည္။<br />
<br />
“အင္း ၾကာမယ္လို႔ ေျပာသြားတယ္”<br />
<br />
“ဘယ္အခ်ိန္ျပန္ေရာက္မွာလဲ”<br />
<br />
“ဟမ္….ဆယ္နာရီေလာက္ေတာ့ ျပန္ေရာက္မယ္ထင္တာပဲ”<br />
<br />
“ေအာ္ နာရီဝက္ပဲ လိုေတာ့တာေပါ့ေနာ္ ဟင္း”<br />
<br />
ႏွစ္ေယာက္တည္း အခန္းတစ္ခုထဲမွာ ျဖစ္၍ ေနရထိုင္ရသည္မွာ ကသိကေအာက္။ သို႔ေသာ္ လက္က်န္နာရီဝက္ကိုေတာ့ သည္းခံၿပီးေစာင့္မည္ဟု အားတင္းလၽွက္ ဆိုဖာေပၚ လွဲေနလိုက္သည္။<br />
<br />
Tsukimori တိုးတိုးေျပာလိုက္သည္က<br />
<br />
“တကယ္ေတာ့ အတိအက်ဆိုရင္ေတာ့ ေနာက္ထပ္ ႏွစ္ဆယ့္ေလးနာရီေပါ့”<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ ဆိုဖာေပၚမွာ ေငါက္ကနဲ ထထိုင္ကာ သူမကို ၾကည့္လိုက္သည္။ သူမကေတာ့ ဖက္ရွင္မဂၢဇင္းတစ္အုပ္ကို ေအးေအးေဆးေဆး ဖတ္ေနသည္။<br />
<br />
“ဘာေျပာတယ္!”<br />
<br />
“အင္း အေမ ကုမၸဏီကိစၥနဲ႔ ခရီးထြက္လို႔ မနက္ျဖန္မွ ျပန္ေရာက္မယ္”<br />
<br />
“__ နင္ငါ့ကို လိမ္ေနတာလား?”<br />
<br />
ကိုယ္ကိုယ္ကို အသံ အေတာ္က်ယ္သြားမွန္း သတိထားမိသည္။<br />
<br />
“ငါ ရိုးရိုးသားသား ေျပာသားပဲ ေနာက္က်မယ္ဆိုတာကို”<br />
<br />
“ဘယ္နားက ရိုးသားလို႔လဲ? ျပန္မယ္” ဟု ေၾကညာကာ ဝုန္းကနဲ မတ္တပ္ထရပ္လိုက္ၿပီး အေပါက္ဝ သို႔ထြက္လိုက္သည္။<br />
<br />
ကိုယ့္ကိုယ္ကို သူမ ေထာင္ေခ်ာက္ထဲ ဝင္မိသည့္အတြက္ ေဒါသထြက္မိသည္။<br />
<br />
႐ုတ္တရက္ ႏူးညံ့ေသာ အထိအေတြ႕ တစ္စုံတစ္ရာကို ကၽြန္ေတာ္ လက္ေမာင္းက ခံစားသိရွိသည္။ Tsukimori က ကၽြန္ေတာ္ မသြားနိုင္ေအာင္ သူမရင္ခြင္ျဖင့္ အတင္းခ်ိတ္ထားသည္။<br />
<br />
“…..မသြားပါနဲ႔ မထားခဲ့ပါနဲ႔ ငါေၾကာက္တယ္!”<br />
<br />
သူမ ေတာင္းပန္ေနသည္ႏွင့္ ထိုအထိအေတြ႕ေၾကာင္ ကၽြန္ေတာ္မွာ ၿပိဳလဲမတက္။ အႀကံအစည္ျဖင့္ ဆြဲေဆာင္သည္ ဆိုသည္တိုင္ေအာင္ ျမင္ရခဲလွသည့္ သူမ၏ အားနည္းေနသည့္ပုံစံက ကၽြန္ေတာ္ ႏွစ္ကာလရွည္ၾကာ ထိန္းခ်ဳပ္ထားသည့္ စိတ္ဆင္ရိုင္းမ်ားပင္ လြတ္ထြက္သြားေစနိုင္သည္။ သို႔ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္ အသိစိတ္က ကေသာင္းကနင္း နိုင္လွသည့္ အေျခအေနကို ထိန္းခ်ဳပ္လိုက္ၿပီး အမွားမျဖစ္ေစရန္ ကာကြယ္လိုက္သည္။<br />
<br />
“နင္ ဒီလိုဆြဲေဆာင္လို႔မရဘူး! ၿပီးေတာ့ နင္မတရားဘူး ! ငါနင့္ကိုတြဲမယ္လို႔ တစ္ခါမွ လက္ခံခဲ့တာမဟုတ္ဘူး”<br />
<br />
တစ္မိုးေအာက္တြင္ ၊ လူပ်ိဳ အရြယ္ႏွင့္ အပ်ိဳအရြယ္ ၊ မွားယြင္းနိုင္သည့္ အေျခအေန။ လူပ်ိဳေပါက္တစ္ေယာက္ပီပီ ပုံမွန္ဆိုရင္ေတာ့ ဘာျဖစ္မလဲ စိတ္ဝင္စားေပမယ့္ ျပႆနာက တစ္ဖက္ မိန္းကေလးက Tsukimori Youko။<br />
<br />
“နင့္သာဆိုရင္ ကိစၥမရွိပါဘူး”<br />
<br />
ထင္သည့္အတိုင္း ညိဳ႕မ်က္ဝန္း၊ စကားခ်ိဳမ်ားျဖင့္ သူမဖမ္းစားရန္ ႀကိဳးပမ္းေနသည္။ တျခားအေျခအေနမ်ိဳးမွာသာ Tsukimori Youko ကိုေတြလၽွင္ ကၽြန္ေတာ္အေနနဲ႔ ျငင္းဆန္နိုင္စရာ အင္အားလုံးဝ ရွိမည္မဟုတ္။<br />
<br />
“ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ၊ ဒါေပမယ့္ ငါ့ကေတာ့ ဘာကိစၥမွမရွိဘူး”<br />
<br />
အေတြးကမၻာထဲမွ Nonomiya မဟုတ္ ၊ အျပင္မွ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ျပတ္သားစြာ ျငင္းပယ္လိုက္သည္။ ကိေလသာကုန္ခမ္းေနသည္ေတာ့ မဟုတ္ ၊ သူမကို ေၾကာက္မိ၍ျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ စိုးရိမ္စိတ္ေၾကာင့္ပင္ ထိန္းနိုင္ျခင္း ျဖစ္သည္။ Tsukimori Youko ဘာေတြ ေတြးေနမည္နည္း။ သူမ ကၽြန္ေတာ္ကို စဖြင့္ေျပာကတည္းက ေနာက္ကြယ္တြင္ တခုခုရွိမည္ဟု ခန႔္မွန္းမိသည္။ Tsukimori ကၽြန္ေတာ္ကို အျပတ္ရွင္းရန္ ဟုတ္ခ်င္မွဟုတ္ေသာ္လည္း ထိန္းခ်ဳပ္ခ်င္၍ေလာ။ သူမက သူမ၏ အလွတရားကို ေကာင္းစြာသိရွိသူ ျဖစ္သလို ၊ မည္ကဲ့သို႔အသုံးခ်ရမည္နည္း ဆိုသည္ကိုလည္း ေကာင္းေကာင္းနားလည္သူ တစ္ဦး။ ထိုအခ်က္ ကိုေတာ့ ေလ့လာေတြ႕ရွိၿပီး ျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ကို သူမ ႐ုပ္ေသးအျဖစ္ အသြင္ေျပာင္းသည္ကလည္း ျဖစ္နိုင္ေပသည္။ မဟုတ္နိုင္ဘူးလား? ေသခ်ာသည္က သူမက ကၽြန္ေတာ္ လူသတ္နည္းစာရြက္ အေၾကာင္း သိရွိသည္ကိုေတာ့ ေကာင္းေကာင္းသိရမည္။ ဘယ္နည္းျဖင့္မဆို ကၽြန္ေတာ္ ဒီေနရာမွ အျမန္ထြက္ခြာရန္လိုေပသည္။<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ ထင္သလိုမွန္ေနၿပီး Tsukimori မွလက္ခံခဲ့လၽွင္ အေႏွးႏွင့္အျမန္ ကၽြန္ေတာ္ သူမ၏ ဖဝါးေတာ္ ေအာက္သို႔ ကၽြန္ေတာ္၏ ဒူးေတာ္ ေထာက္ရလိမ့္မည္။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ သူမ၏ စကားမ်ားသည္သာ မုသား ျဖစ္ေသာ္လည္း သူမ၏ အလွတရား ကေတာ့ အမွန္ပင္။ အခ်ိန္က်သည္ႏွင့္ သူမ၏ အဆိပ္ေအာက္တြင္ သားေကာင္မွာ ကၽြန္ေတာ္။ ႀကိဳတင္တြက္ဆ ထားေသာ္လည္း အဆိပ္ကတျဖည္းျဖည္း ပ်ံႏွံ့လာၿပီး ေတာင့္ခံနိုင္စြမ္းကိုပါ ေလ်ာ့က်ေစသည္။ သူမကို ခါခ်လိုက္ၿပီး အဝ သို႔ ခပ္သုတ္သုတ္ ထြက္သြားသည္။ သို႔ေသာ္ တခ်ိန္တည္းမွာပဲ Tsukimori ေျပးလိုက္လာသည္။ ဒီတစ္ေခါက္မွာေတာ့ သူမ ကၽြန္ေတာ္ကို မွီကာ သိုင္းဖက္လိုက္သည္။ သူမ၏ ေႏြးေထြးမွု ၊ သူမ၏ ႏူးညံ့မွု ၊ သူမ၏ အသိစိတ္ကိုေတာင္ ပေပ်ာက္သြားေစနိုင္ေသာ ညႇိယူဖမ္းစားသည့္ သင္းပ်ံ႕ေမြးရနံ့က ကၽြန္ေတာ္ ေနာက္ေက်ာမွ တိုက္ခိုက္ေလသည္။<br />
<br />
“… နင္ဘယ္လိုသေဘာထားထား ငါဂ႐ုမစိုက္ဘူး”<br />
<br />
သူမ၏ အသက္ရွုသံမၽွင္းမၽွင္းေလးက လည္တိုင္ကို မထိခလုတ္၊ ထိခလုတ္။ လြတ္ေျမာက္ေအာင္ ႀကိဳးပမ္းရမည္ ကို သိေပမယ့္ အေၾကာဆိုင္းသလို မလွုပ္ရွားနိုင္။<br />
<br />
“…..ငါ့ကို….နင္လုပ္ခ်င္တာသာ လုပ္လိုက္ပါေတာ့….”<br />
<br />
သူမ ၏ လိုက္ေလ်ာေသာ စကားသည္ နားစည္ကို ရိုက္ခတ္ ၊ ေခါင္းထဲသို႔ဝင္လာကာ တကိုယ္လုံးသို႔ လၽွပ္စစ္ အခ်က္ျပခ်က္မ်ား အျဖစ္သို႔ေရာက္ရွိလာေလသည္။ အဆိပ္မိ ေနေသာ ကၽြန္ေတာ္ ေျခေထာက္သည္လည္း အထက္တန္းေက်ာင္းသူ တစ္ေယာက္ကို ဆန႔္က်င္နိုင္စြမ္းပင္ မရွိေတာ့ေပ။<br />
<br />
<br />
<br />
ထိုေနာက္ ကၽြန္ေတာ္ကို ဆိုဖာေပၚသို႔ တြန္းပို႔ၿပီး အေပၚမွမိုးထားသည္။ မွိန္ျပၿပ မီးေရာင္ေအာက္က အသိရခက္ေသာ သူမ ၊ ေခါင္းကို ကၽြန္ေတာ္ပုခုံးေပၚသို႔တင္ကာ လက္ကိုမူ ကၽြန္ေတာ္ ရင္ဘတ္ေပၚသို႔ ၊ ရင္ခုန္သံကို စူးစမ္းရန္မ်ားလား ၊ ေဝခြဲ၍ မရေတာ့ေခ်။ ေမးေစ့ ေအာက္တြင္ေတာ့ သူမ၏ ျဖဴဝင္းသြယ္လ်ေသာ လည္တိုင္က ဆီးႀကိဳလ်က္။ ကၽြန္ေတာ္ အားေစးမိေနသလို စကားတစ္ခြန္းမွ မေျပာနိုင္ခ်ိန္တြင္ သူမနားထဲသို႔ ခပ္တိုးတိုး ေျပာလိုက္သည္က<br />
<br />
“ေက်းဇူးျပဳၿပီး…….ငါကို နင္”<br />
<br />
နားထဲမွာေတာ့ နတ္သမီးတစ္ေယာက္ အသံလိုလို ၾကားလိုက္ရသည္။ ၿပီးေနာက္ကၽြန္ေတာ့္၏ အကာအကြယ္မဲ့လည္တိုင္ ကို ပါးစပ္ျဖင့္ဖြဖြ လွမ္းငုံလၽွက္။ ႏူးညံ့လွသည္ လ်ာဖ်ားမ်ား၏ လွုပ္ရွားမွုေၾကာင့္ ပုခုံးပင္ တြန႔္မိ၏။ ယခုလို လွုံေဆာ္သည္မ်ိဳးကို တခါမၽွ မၾကဳံဖူး၊ ယားသလိုလို ရွိေသာ္လည္း ကြဲျပားသည္။ ခႏၵာကိုယ္ကို ထိန္းခ်ဳပ္၍ မရနိုင္ေတာ့။ သူမကို တြန္းဖယ္ရန္ ႀကိဳးစားသည့္ သေဘာျဖင့္ လက္ႏွစ္ဖက္ျဖင့္ အေပၚသို႔ တြန္းလိုက္သည္။ မခြဲမခြာလိုေသာသူမမွ တင္းခံ့ကာ ခႏၵာကိုယ္ကို အလိုက္သင့္လွည့္လိုက္သည္။ ထိုအခါ ဆန႔္က်င္ရန္ ႀကိဳးစားသည့္ အျပဳအမွုမွာ အလဟႆျဖစ္သြားၿပီး ကၽြန္ေတာ္လက္မ်ားသည္ သူမ ႏူးညံလွသည္ သူမရင္ဘတ္ေပၚသို႔ က်ေရာက္သြားၿပီး ဖိမိကာ ႏွစ္ဦးလုံး အာကာသထဲေရာက္သြားသလို။<br />
<br />
ထိုအခ်ိန္မွာေတာ့ Tsukimori ဆတ္ဆတ္ခါသြားေသာ္လည္း တိုးတိုးညည္းတြားသံျဖင့္ ယခုထိ ကၽြန္ေတာ္ကို ခြထားဆဲ။ အေျခအေနက အေတာ္ေလးဆိုးဝါးသည္။ အသိစိတ္မွာ သူမ၏ ညည္းတြားသံ ႏွင့္အတူ ေပ်ာက္ကြယ္သြားသည္။ အသိလြတ္သြားသည္ ႏွင့္အတူ ႐ုတ္ခ်ည္း ေနရာေျပာင္းကာ သူမကို ျပန္၍ အေပၚမွ မိုးလၽွက္။ ကၽြန္ေတာ္လက္က သူမလည္ပင္းကို ဖက္ထားၿပီး လက္ေခ်ာင္းမ်ားက သူမ၏စိုၿပီးေတာက္ေနေသာ အနီေရာင္ႏွုတ္ခမ္းဖ်ားသို႔။ ေလကို တဝ ရွိုက္သြင္းလိုက္သည္။ ပန္းရနံ့ေမြးႀကိဳင္ေနေသာ သူမလည္တိုင္ ေအာက္ဖ်ားကို နမ္းလိုက္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္ဒူးတစ္ျခမ္းကို ေပါင္ႏွစ္ဖက္ၾကားတိုးလိုက္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ လွုပ္ရွားမွုတိုင္းကို ျပင္းထန္စြာ သူမ တုန႔္ျပန္ေနေလၿပီ။ စိတ္လွုပ္ရွားမွုေၾကာင့္ ေသြးျပန္ေၾကာတစ္ေလ်ာက္ စီးဆင္းေနေသာ ေသြးမ်ားပင္တိုးထြက္မတက္။<br />
<br />
ယခုေတာ့ ___ Tsukimori Youko ကို ကၽြန္ေတာ္ထိန္းခ်ဳပ္ထားလိုက္ၿပီ<br />
<br />
စိတ္ေက်နပ္မွုကား ပုံမွန္ထက္ ေက်ာ္လြန္၍။ ကၽြန္ေတာ္လို ေသြးေအးေအးျဖင့္စဥ္းစားတုံျပန္သူေတာင္ ယခုအခ်ိန္တြင္ေတာ့ ျဖစ္နိုင္လၽွင္ခံစားခ်က္အတိုင္း ေအာ္ပစ္လိုက္ခ်င္သည္။ ေသြး႐ူးေသြးတန္း အေလာတႀကီး ဇာတ္လမ္းဆက္မည့္အစား ပုံမွန္ေလးသာ သူမကို တယုတယပြတ္သပ္လ်က္။ ဒီခံစားမွုကို ျဖစ္နိုင္လ်င္ ၾကာနိုင္သမၽွ ၾကာေအာင္ ထိန္းထားခ်င္သည္။သို႔ေသာ္ ႏွလုံးခုန္ရပ္မတက္ ႐ုတ္တရက္ အံဩသြားသည္က သူမ၏ ပုံမွန္မဟုတ္ေသာ တုန႔္ျပန္မွု။<br />
<br />
“__နင္ တုန္ေနတယ္”<br />
<br />
Tsukimori ထႂကြလွုပ္ရွားမွု ႐ုတ္တရက္ေပ်ာက္သြားၿပီး မ်က္ေတာင္အနည္းငယ္ခတ္သြားသည္။<br />
<br />
“… ငါလား?”<br />
<br />
သူမ ႏွုတ္ခမ္းမွဖြဖြေျပာေသာ္လည္း သူမအသံက စိတ္ပူေနသလို။ သူမကိုယ္သူမ မသိသည္ျဖစ္မည္။ သို႔ေသာ္ သူမတစ္ကိုယ္လုံး တုန္လွုပ္ေနသည္။ေပ်ာက္ကြယ္သြားေသာ အသိစိတ္က ယခုမွျပန္ေပၚလာၿပီး အျပစ္ရွိသလိုခံစားရသည္။<br />
<br />
“…. ငါတို႔ မလုပ္သင့္ေတာ့ဘူး ထားလိုက္ေတာ့” ဟုဆိုကာ ခႏၵာကိုယ္ကို မတ္လိုက္သည္။<br />
<br />
Tsukimori ၏ တုန္လွုပ္မွုသည္ ကၽြန္ေတာ္အတြက္ ျငင္းပယ္မွု။ စိတ္သေဘာထား ေကာင္းမြန္စြာျဖင့္ ရပ္ဆိုင္းလိုက္ျခင္း မဟုတ္ေသာ္လည္း မိမိစိတ္ေက်နပ္မွု ရေအာင္ တဖက္သူ စိတ္ဆင္းရဲသည္ကိုလည္း မေပ်ာ္ေပ။ ရိုးရိုးရွင္းရွင္းေျပာရလၽွင္ ကၽြန္ေတာ္ ေၾကာက္သည္။ သူမအေပၚမွာ မမွားသင့္သည့္အမွားမ်ိဳး လြန္က်ဳးမိမည္ကို အေၾကာက္ဆုံး။ သူမကေတာ့ ဆိုဖာေပၚမွာပင္ ကၽြန္ေတာ္ကို အံဩစြာၾကည့္လၽွက္။ ဖရိုဖရဲျဖစ္ေနေသာယူနီေဖာင္းၾကားမွာ ျဖဴဝင္းေသာအသားအေရ။ ခ်က္ခ်င္းပင္ မ်က္နာလြဲလိုက္သည္။<br />
<br />
“ဘာလို႔လဲ ငါကရပါတယ္လို႔ မေျပာဘူးလား”<br />
<br />
“နင္က တုန္လွုပ္ေနတယ္ေလ”<br />
<br />
“စိတ္လွုပ္ရွားလို႔ေပါ့!”<br />
<br />
“ဟင့္အင္း”<br />
<br />
“ဟုတ္တယ္!”<br />
<br />
ထိုေနာက္ ကၽြန္ေတာ္ မယုံၾကည္နိုင္ေလာက္သည့္ စကားတစ္ခြန္းကို Tsukimori ေျပာခ်လိုက္သည္။<br />
<br />
“ဒါငါ့ ပထမဆုံးေလ!”<br />
<br />
ထိုေနာက္ ဆက္၍<br />
<br />
“ဒီေတာ့ ငါလည္းေၾကာက္မိတာေပါ့”<br />
<br />
ေျပာစရာ စကားပင္မရွိ။ သူမကို လ်စ္လ်ဴရွု၊ေနာက္ဆုတ္သည့္အေနျဖင့္ မတ္တပ္ရပ္လိုက္သည္။<br />
<br />
“ဘာလို႔လဲ!” ဟု စိတ္မေက်နပ္မွုမ်ားကို စကားလုံးတစ္လုံး အျဖစ္အသြင္ေျပာင္းၿပီး ေအာ္လိုက္မိသည္။ က်န္တာ ဘာမွ မတက္နိုင္။<br />
<br />
Tsukimori က “လူတိုင္းမွာ ပထမဆုံး ဆိုတာ ရွိတာပဲ” ဟု ျဖဴစင္သည့္ မိန္းကေလးတစ္ဦး၏ မ်က္လုံးျဖင့္ ျပန္ေျဖသည္။<br />
<br />
“ဒါေပမယ့္ ဒီလိုေတာ့ မဟုတ္ဘူးေလ!”<br />
<br />
“တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ မတူဘူးေလ”<br />
<br />
“…. နင္ကိစၥဆိုရင္ နင့္ဖာသာနင္ရွင္းေလ ဒီတစ္ေခါက္ နင့္ရဲ့ အေဖာ္ကငါေလ နင္နားလည္ရဲ့လား?”<br />
<br />
“အင္း ဟုတ္ပါတယ္ ပထမဆုံးဆိုေတာ့ နင္ေက်နပ္မယ္လို႔ ငါမထင္ဘူးေလ” ဟု သူမ ပူပန္ဟန္ျဖင့္ေျပာသည္။<br />
<br />
ေနာက္ေနတာပဲ ျဖစ္ရမည္။<br />
<br />
“ဒါေပမယ့္ တျဖည္းျဖည္းတိုးတက္လာမွာပါ ၊ နင္သိပါတယ္ ငါက သင္လြယ္၊တက္လြယ္ေလ သိတယ္မဟုတ္လား ? အလုပ္ထဲမွာေရာ ၊ ေက်ာင္းမွာေရာပဲေလ”<br />
<br />
သို႔ေသာ္ Tsukimori ၾကည့္ရသည္မွာ အတည္ေျပာေနသလို။<br />
<br />
“အဲဒါက ကိစၥမရွိဘူး!”<br />
<br />
မည္သည့္အႀကိမ္က ကၽြန္ေတာ္ေနာက္ဆုံးေဒါသထြက္ခဲ့သနည္း။မွတ္ပင္ မမွတ္မိ။ ယခုလို တန္ဖိုးႀကီးမားသည့္ ခံစားမွုကိုေပးသည့္အတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါသည္<br />
Tsukimori ။<br />
<br />
“ဘာလို႔ ဒီေလာက္ေတာင္ ကေသာင္းကနင္း နိုင္ရတာလဲ”<br />
<br />
“ငါလည္း ငါဖာသာငါ အံဩတာပဲ”<br />
<br />
“မဆိုင္သလို မေျပာနဲ႔ေလ!”<br />
<br />
“မိန္းကေလးေတြက အခ်စ္နဲ႔ေတြ႕ရင္ ဘာမွမျမင္ေတာ့ဘူးလို႔ ေျပာတယ္ အခုၾက တကယ္မွန္သလိုပဲ ငါလည္း အခု ဘာမဆို လုပ္နိုင္တယ္လို႔ ခံစားရတယ္”<br />
<br />
သူမဖာသာ ေျပာရင္း သူမ ေထာက္ခံသလိုျဖင့္ ေခါင္းညိတ္ေလသည္။<br />
<br />
“နင့္အတြက္ပဲ နင္မစဥ္းစားနဲေလဟာ….”<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ သက္ျပင္း အရွည္ႀကီး ခ်မိသည္။<br />
<br />
“ေနပါဦး နင္ရဲ့ ေကာလဟာလေတြကေရာ ဘယ္လိုျဖစ္တာလဲ နင္ေကာင္ေလးေတြအမ်ားႀကီးနဲ႔ တြဲခဲ့ဘူးတာ မဟုတ္လား?”<br />
<br />
စိတ္လြတ္ကိုယ္လြတ္ သူမကို ယုံသည္ေတာ့မဟုတ္ ၊ Tsukimori လိုမိန္းကေလးမ်ိဴးသည္ “ထိုအရာ” ကို ဆုံးရွုံးဖို႔ အခြင့္အလမ္း အေတာ္မ်ားသည္။ ကၽြန္ေတာ္ကို ကစားေနတာမ်ားလား။<br />
<br />
“….. ငါမေျပာခ်င္ဘူး” သူမ မ်က္နာလြဲလိုက္သည္။<br />
<br />
“ငါ့ကို ဒီအေျခအေနထိေရာက္ေအာင္ တြန္းပို႔ၿပီးမွ မေျပာခ်င္လို႔ရမလား? ငါမွာ သိခြင့္ရွိတာေပါ့”<br />
<br />
“ငါဂ႐ုမစိုက္ဘူး”<br />
<br />
“ကေလးမဆန္စမ္းပါနဲ႔ကြာ”<br />
<br />
“နင္ငါ့ကို ပစ္စလတ္ခတ္ မိန္းကေလးလို႔ပဲ ထင္မွာ!”<br />
<br />
Tsukimori ႏွုတ္ခမ္းကို ပိတ္လိုက္သည္။ ယခုေတာ့လည္း သူမက မရင့္က်က္သည့္ေကာင္မေလး တစ္ေယာက္လို။ ခုနက ညိဳ႕ယူဖမ္းစားတဲ့ သူမ ဘယ္ေရာက္သြားေလတုံး။<br />
<br />
“ေကာင္းၿပီေလ! နင္မေျပာခ်င္မွေတာ့ ငါလည္း မေမးေတာ့ပါဘူး”<br />
<br />
ယခုအေျခအေနမွာ ေမးလည္း ဘာမွထူးမည္မဟုတ္။<br />
<br />
“…. နင္ တကယ္ပဲ ေျပာေစခ်င္တာလား?”<br />
<br />
“ဟာ. . . ဘယ္ဟာလဲကြာ ေျပာမွာလား မေျပာဘူးလား!”<br />
<br />
တကယ္ပါပဲ။ အျမဲတမ္း ခန႔္မွန္းရခက္သည္။ Tsukimori အသက္ကို ရွိုက္သြင္းလိုက္ၿပီး စိတ္ဆုံးျဖတ္လိုက္သည့္ပုံ။<br />
<br />
“တကယ္ေတာ့ ငါေကာင္ေလးေတြ အမ်ားႀကီးနဲ႔တြဲဖူးတယ္”<br />
<br />
“ငါထင္သားပဲ”<br />
<br />
“ဟင္ အဲဒီလိုမေျပာနဲ႔ေလ ငါေျပာပါရေစဦး ငါေကာင္ေလးေတြ အမ်ားႀကီးနဲ႔တြဲဖူးေပမယ့္ ဘာမွ လြန္လြန္က်ဴးက်ဴးမျဖစ္ဖူးဘူး ၊ နင္လိုေတာင္ ဘယ္သူမွ ငါ့ကို ထိဖူးတာေတာင္ မဟုတ္ဘူး တကယ္ပဲ”<br />
<br />
“ငါ့ကို ယုံေစခ်င္လို႔လား?”<br />
<br />
“အကုန္လုံးကေတာ့ လူေကာင္းေတြပါ ငါ့ကိုလည္း ခ်စ္ၾကတယ္”<br />
<br />
“. . . ေကာင္းတာေပါ့. . . ”<br />
<br />
“ဒါေပမယ့္ အျမဲတမ္း တခုခုလိုေနသလို ခံစားရတယ္။ တခ်ိန္ေတာ့ သူတို႔ဟာ ငါ့ရဲလက္တြဲေဖာ္ မဟုတ္ဘူးလို႔ သိလာတယ္”<br />
<br />
စိတ္အနည္းငယ္ ညႇိုးသြားသလို မ်က္လုံးႏွင့္ အတိတ္ကို ျပန္စဥ္းစားမိဟန္။<br />
<br />
“ဒါဆို ငါကေရာ?”<br />
<br />
“နင္ သူမ်ားေတြနဲ႔ မတူဘူးေလ! အစကတည္းက ငါ့ စိတ္တည္းက အလိုလိုသိခဲ့တယ္ ၊ ဒါေပမယ့္ နင့္ကို တျခားေကာင္ေလးေတြလိုပဲ အဲဒီတုံးက အရမ္း နက္နက္ရွိုင္းရွိုင္းတြဲခ်င္တာ မဟုတ္ေသးဘူး ဘာျဖစ္လို႔လဲ ဆိုေတာ့ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္နဲ႔ တြဲတာ ငါက ရိုးေနၿပီ”<br />
<br />
“ဒီစကားက ငါတို႔အရြယ္ ေျပာရမယ့္စကားမဟုတ္ဘူးေလ ေနပါဦး နင့္အသက္က ဘယ္ေလာက္ရွိေသးလို႔လဲ?”<br />
<br />
Tsukimori တစ္ေယာက္ ကၽြန္ေတာ္၏ လ်စ္လ်ဴရွုဟန္ျဖင့္ ေျပာလိုက္သည္ ကို သေဘာက်ဟန္တူတယ္။ ေပ်ာ္ရြင္သြားပုံႏွင့္ တခစ္ခစ္။<br />
<br />
“ဒါေပမယ့္ နင္ျငင္းမယ္လို႔ တခါမွ မေတြးဖူးဘူး”<br />
<br />
“နင္ေမၽွာ္မွန္းသလို ငါမလုပ္ေပးတဲ့အတြက္ ေတာင္းပန္ပါတယ္။”<br />
<br />
“ဟင့္အင္း လုံးဝပဲ! အဲဒါေၾကာင့္လည္း ငါ စိတ္အားထက္သန္လာတယ္ ၊ ဒါေၾကာင့္ ရလဒ္ကလည္း အရမ္းေကာင္းတယ္”<br />
<br />
“…. ဘဝဆိုတာ ဒီလိုပဲေလ နင္ျဖစ္ခ်င္တာ ဘယ္ျဖစ္ပါ့မလဲ”<br />
<br />
Tsukimori ရဲ့ ရြင္လန္းေနေသာ္လည္း ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ထဲတြင္ေတာ့ ေျပာင္းျပန္။ သူမေျပာသျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္ သူမအေပၚျပဳခဲ့သျဖင့္ အဆုံးသတ္တြင္ ကၽြန္ေတာ္ကို အျမဲဆန႔္က်င္ေနသည္ကို ျပန္သတိရမိသည္။<br />
<br />
“တကယ္ပဲ….. ဘာလို႔ ဘဝမွာမွာ လိုခ်င္တဲ့ အရာေတြက မရတာလဲ မသိဘူးေနာ္”<br />
<br />
တည္ၾကည္ေလးနက္သည့္ မ်က္နာေပး ႏွင့္ေျပာသည္။ ဒီတစ္ေခါက္မွာေတာ့ မေအာင့္အီးပဲ ရယ္မိလိုက္သူက ကၽြန္ေတာ္။<br />
<br />
“နင္လိုလူေတာင္ လိုခ်င္တာမရဘူး ေျပာေနရင္ သာမန္ ငါတို႔ ဘဝႀကီးကေတာ့ သြားပါၿပီ”<br />
<br />
အားလုံးကို ပိုင္ဆိုင္ေနတဲ့ သူမ၏ စိုးရိမ္မွုက ကၽြန္ေတာ္ကို ေလွာင္ရယ္မိေစသည္။<br />
<br />
“နင္က ငါ့ကို အထင္ႀကီးေနတာပါ”<br />
<br />
“ဒါေပမယ့္ ပုံမွန္ၾကည့္မယ္ဆိုရင္လည္း နင္ကိုလည္း အထင္ႀကီးသင့္ပါတယ္<br />
<br />
“ဒါဆို နင္ငါ့ကို ဘာလို႔ လက္မခံတာလဲ” ႏွလုံးသားကို ေဖာက္ၾကည့္သလို သူမ မ်က္ေစာင္းတစ္ခ်က္ထိုးလိုက္သည္။<br />
<br />
“… မသိဘူးေလ? ငါ့ကိုယ္ငါေတာင္ မကြဲျပားဘူး”<br />
<br />
အေဝးကိုၾကည့္လိုက္ကာ မေရမရာ ေျဖလိုက္သည္။ လူသတ္နည္း စာရြက္ေၾကာင့္လို႔ေတာ့ ညဏ္တိမ္စြာေျပာမည္မဟုတ္။<br />
<br />
“စိတ္ပုတ္”<br />
<br />
“နင္ဖာသာနင္ႀကိဳက္သလိုသာေခၚ”<br />
<br />
“ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ငါနင့္ကို ႀကိဳက္တယ္ Nonomiya-kun နင္ငါ့အေပၚရက္စက္ရင္ေရာ စိတ္ပုတ္ရင္ေရာပဲ” ဟု ရယ္လ်က္ေျပာရင္း သူမဆံပင္မ်ားကို ဖီးေနသည္။ အေတာ္ပင္ ၾကည့္လို႔ေကာင္းသည့္ အျပဳအမွု။<br />
<br />
“ဘယ္လိုေျပာရမလဲ…. အင္း နင္နဲ႔စကားေျပာရတာ ေပ်ာ္ဖို႔ေကာင္းတယ္ ”<br />
<br />
သူမ ခံစားခ်က္မ်ားကို အေသးစိတ္ ေျပာနိုင္ရန္ စကားလုံးမ်ားမွ အစ ဂ႐ုတစိုက္ ေရြးခ်ယ္အသုံးျပဳသြားသည္။<br />
<br />
“ငါတို႔ႏွစ္ေယာက္ ဆိုရင္ ပိုေကာင္းမယ္လို႔ ေျပာခ်င္တာ ငါတို႔ စကားေျပာၾကရင္ ပိုၿပီးစိတ္လွုပ္ရွားစရာ ေကာင္းသလို ေပ်ာ္ဖို႔လည္းေကာင္းတယ္ ၊ ဘာျဖစ္လို႔လဲ ဆိုေတာ့ ခန႔္မွန္းလို႔မွ မရတာ ဒါေၾကာင့္ နင့္နဲ႔စကားေျပာလို႔ မဝနိုင္ဘူး”<br />
<br />
သူမစကားေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ ၿငိမ္သက္သြားၿပီး သူမကို ေစ့ေစ့ၾကည္မိသည္။ သူမ စိတ္က ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ တထပ္တည္းက်ေနသျဖင့္ အံ့ဩမဆုံး။ ကိုယ္ခ်င္းစာျခင္းသည္ လူႏွစ္ဦးၾကား အကြာအေဝးကို မယုံနိုင္စရာေကာင္းေလာက္ေအာင္ နီးကပ္ေစသည္။ တကယ္ကိုပဲ ထိုအခ်ိန္မွ စ၍ Tsukimori Youko ကၽြန္ေတာ္ ဘဝအတြက္ ထူးျခားေသာ မိန္းကေလး ျဖစ္လာခဲ့သည္။<br />
<br />
“နင္နဲ႔အတူသာေနရင္ ဘဝက ဘယ္ေလာက္ေတာင္ စိတ္ဝင္စားဖို႔ေကာင္းမလဲ ဆိုတာ သိလာတာနဲ႔ နင္ဟာ ငါရဲ့ ဖူးစာဖက္ျဖစ္လာတာပဲ ဒီေတာ့ ငါဘာကိုမွ မႏွေျမာဘူး။ နင္တစ္ေယာက္ ငါ့ဘဝ နဲ႔ ထိုက္တန္တာ ဒါေၾကာင့္ ငါ့ပထမဆုံးဟာ နင္ျဖစ္ခ်င္တာ”<br />
<br />
အေျခအေနက ပို၍ဆိုးလာသည္။ ယခုမွ သူမကို သတိထားၾကည့္လိုက္ေသာ္ ယခင္ကထက္ ပို၍ပင္ ဆြဲေဆာင္မွု ရွိလာသလို။ ဦးေႏွာက္မွ စစ္ေဆး၍ ေဆာင္ရြက္သည္ကကိုယ္သေဘာက်သည့္ စိတ္ကူးယဥ္ပုံရိပ္မ်ားထင္ျမင္လာေအာင္ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲ ေပးသည္ ဟုၾကားဖူးသည္။<br />
<br />
“ငါ အဲဒီေလာက္ ျပတ္သားခဲ့မယ္လို႔ မသိခဲ့ဘူး”<br />
<br />
“ေနာက္ၿပီး နင့္ကို ဒိေလာက္ စကားတက္မယ္လို႔လည္း မသိထားဘူး”<br />
<br />
တမင္တကာ ပုခုံးတြန႔္ၿပ လိုက္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ ထိုမၽွေလာက္ ေသြးေအးသူမဟုတ္ ၊ တကယ္တမ္းမွာ စိတ္လွုပ္ရွားေနသည္။ တကယ္ဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ခံစားခ်က္မ်ား အလ်င္အျမန္ ေျပာင္းလဲေန၍ ထိန္းသိမ္းရန္ ခက္ခဲသည္ ဟုပင္ ဆိုနိုင္သည္။ ယခင္အေတြ႕အၾကဳံမ်ားအရ သူမကို ခြာထုတ္ျခင္းသည္သာ အေကာင္းဆုံး ေရြးခ်ယ္မွုဟု သေဘာေပါက္မိသည္။ သို႔မဟုတ္ ပါက တျခားလူမ်ားကဲသို႔ သူမ၏ သားေကာင္ ျဖစ္လိမ့္မည္။ သို႔ေသာ္ စိတ္ကူးယဥ္မွုက မ်က္လုံးထဲေရာက္ရွိလာေသာအခါ ကၽြန္ေတာ္သည္ ေသြးမေအးနိုင္ေတာ့။ ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ရိုင္းက ေတာင္းဆိုေနသည္က မ်က္လုံးေရွ႕မွ အကာအကြယ္မဲ့သစ္သီးကို အရသာခံၾကည့္ရန္။<br />
<br />
“ျပန္ၿပီ”<br />
<br />
ဒီတစ္ေခါက္ က်ိန္းေသျပန္ေတာ့မည္။ သို႔မဟုတ္ပါက ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္ကၽြန္ေတာ္ မုန္းမိျခင္းျဖင့္သာ အဆုံးသတ္လိမ့္မည္။<br />
<br />
“နင္ မစစ္ေဆးေတာ့ဘူးလား?”<br />
<br />
ဧည့္ခန္းသို႔ ျပန္အထြက္ ေနာက္ဖက္မွ ၾကားလိုက္ရသည့္ Tsukimori အသံ။<br />
<br />
“ဘာကို စစ္ေဆးရမွာလဲ?”<br />
<br />
“—ပထမဆုံးဆိုတာ တကယ္ဟုတ္မဟုတ္ေလ”<br />
<br />
စိတ္ထဲက ႐ုတ္တရက္ ေနာက္လွည့္လိုက္ရန္ ၊ သို႔ေသာ္ အလ်င္အျမန္ပင္ ထိန္းသိမ္းနိုင္ခဲ့သည္။ ေသခ်ာေပါက္ စုန္းမတစ္ေယာက္လို ကၽြန္ေတာ္ကို ျပဳံးျပေနမွာ အမွန္။ ထိုအျပင္ ကၽြန္ေတာ္ ဆုံးျဖတ္ခ်က္လည္း ပ်က္ျပားရလိမ့္မယ္။<br />
<br />
“ဒီေန႔ျဖစ္ေနတာေတြကို ေမ့လိုက္ပါ ငါမဟုတ္သလိုပဲ”<br />
<br />
“မေမ့ခ်င္ပါဘူး” ဟု သူမေၾကညာသည္။<br />
<br />
“ငါတို႔ႏွစ္ေယာက္လုံးစိတ္ဝင္စားခဲ့တာပဲ”<br />
<br />
“ငါရွာေတြခဲ့တဲ့ ငါ့ရဲ့ ဖူးစာဖက္နဲ႔ အမွတ္တရ ျဖစ္ရပ္ပဲ”<br />
<br />
“နင္ ဒီလိုစကားကို မဆင္မျခင္ ေျပာတာ ငါစိတ္ပ်က္မိတယ္ ေနာက္ဆယ္ႏွစ္မွ ျပန္လာေျပာ”<br />
<br />
“ငါ စကားကို မဆင္မျခင္ေျပာတာ မဟုတ္ဘူး ၊ မိန္းကေလးတိုင္းက ေမြးဖြားလာကတည္းက သူတို႔ရဲ ဖူးစာဖက္ကို ရွာေနတာ နင္မသိဘူးလား”<br />
<br />
“အင္း ဖူးစာဖက္ကို ရွာရင္း အခက္အခဲေတြ႕တဲ့အတြက္ ေတာင္းပန္ပါတယ္”<br />
<br />
ဒီလို ပိတ္ေျပာၿပီးေနာက္ တံခါးကို ဖြင့္လိုက္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ဆီသို႔ ေျပးလာေနေသာ ေျခသံကို ၾကမ္းျပင္မွ တဆင့္ၾကားရသည္။<br />
<br />
“တကယ္ျပန္ေတာ့မလို႔လား?”<br />
<br />
. . . ယခုကဲ့သို႔ အထီးက်န္သည့္ စကားေျပာလည္း အသုံးမဝင္ ၊ စိတ္ပိုင္းျဖတ္ထားသည္။<br />
<br />
“အင္းေပါ့”<br />
<br />
“ငါက အရမ္းေနေစခ်င္တယ္ ဆိုရင္ေတာင္ေလ?”<br />
<br />
ယခုကဲ့သို႔ စကားကို ဆြဲေျပာလၽွင္လည္း အသုံးမဝင္။<br />
<br />
“အင္း ငါေတာ့ အခု အိမ္ကို အျမန္ဆုံး ျပန္ခ်င္တာပဲ သိတယ္”<br />
<br />
“နင္ဟာ တကယ္ေျပာရခက္တဲ့လူပဲ Nonomiya-kun” ေျပာရင္းသက္ျပင္းခ်လိုက္သည္။<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ အလိုအေလ်ာက္ပင္ သူမကို စိုက္ၾကည့္မိၿပီး<br />
<br />
“နင္ကမ်ား ေျပာရတယ္ ရွိေသးတယ္!”<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ စိတ္မပါသည့္ အျပဳအမွုကို Tsukimori အားရပါရရယ္ပါေတာ့သည္။<br />
<br />
ေက်းဇူးျပဳၿပီး ငါ့ကို ျပန္လြတ္ပါ။<br />
<br />
“ဂြတ္ဘိုင္”<br />
<br />
“ေနာက္မွေတြ႕မယ္”<br />
<br />
တမင္တကာ ေဒါသထြက္ဟန္ျဖင့္ ၾကမ္းျပင္ကို ေျခေထာက္ျဖင့္ေဆာင့္လိုက္ေသာ္လည္း ၊ တံခါးပိတ္ခ်ိန္တြင္ သူမ၏ ဝမ္းနည္းေၾကကြဲၿပီး အားမပါသည့္လက္ျပမွုကို ေတြ႕လိုက္ရသည္။ ထိုျမင္ကြင္းကို ျမင္ရၿပီးေနာက္ စိတ္ထဲတြင္ မည္သို႔မၽွ မခံစား ဟုေျပာပါက လိမ္ရာၾကလိမ့္မည္။</div>
Morris
http://www.baka-tsuki.org/project/index.php?title=Gekkou:Volume_1_%E1%80%B1%E1%80%81%E1%80%BA%E1%80%AC%E1%80%B7%E1%80%80%E1%80%9C%E1%80%80%E1%80%B9%E1%80%81%E1%80%AB%E1%80%B8%E1%80%81%E1%80%AB%E1%80%B8&diff=284340
Gekkou:Volume 1 ေခ်ာ့ကလက္ခါးခါး
2013-09-05T15:46:12Z
<p>Morris: Created page with "အခန္း (၅) ေခ်ာကလက္ခါးခါး တကယ္ေတာ့ Tsukimori Youko သည္ ၿပီးျပည့္စုံသည့္ မိန..."</p>
<hr />
<div>အခန္း (၅) ေခ်ာကလက္ခါးခါး<br />
<br />
တကယ္ေတာ့ Tsukimori Youko သည္ ၿပီးျပည့္စုံသည့္ မိန္းကေလး။ အတန္းေဖာ္ျဖစ္၍ အလုပ္ခြင္ႏွင့္ ပတ္သတ္သမၽွ သင္ၾကားရန္ တာဝန္ေပးခံ ရသူမွာ ကၽြန္ေတာ္မွလြဲ၍ တျခားသူမရွိ။ လက္ဦးပိုင္းတြင္ ထိုသို႔ ရွုပ္ရွုပ္ရွက္ရွက္အလုပ္မ်ား မလုပ္ခ်င္ေသာ္လည္း ေနာက္ပိုင္းတြင္ေတာ့ တက္လြယ္သူ ကို သင္ျပရသည္မွာ အေတာ္ပင္ စိတ္ခ်မ္းသာလွသည္။ Victoria တြင္ အလုပ္ဝင္သည္မွာ ႏွစ္ပတ္သာ ရွိေသးေသာ္လည္း ဧည့္ႀကိဳျခင္း ၊ ဝယ္သူမ်ား မွာယူသည္မ်ားကို မွတ္သားျခင္း ၊ အစရွိသည့္ စားပြဲ မ်ားႏွင့္ ပတ္သတ္ေသာ ကိစၥမ်ားကိုပင္ သူမဖာသာ ေျဖရွင္းနိုင္ေလၿပီ။ ဝယ္သူမ်ားႏွင့္ ဆက္ဆံရာတြင္လည္း အျခား အလုပ္သမားမ်ားထက္ပင္ ပို၍ ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ လုပ္နိုင္ေသးသည္။ ထိုအျပင္ သူမ၏ စားပြဲထိုးဝတ္စုံ ႏွင့္ အလွအပကို ၾကည့္ရွုလိုသျဖင့္ တကူးတက ေရာက္ရွိလာေသာ ေဖာက္သည္ အသစ္မ်ားေၾကာင့္ အေရာင္းလည္း ပိုသြက္လာ၏။ သူမအေၾကာင္း အရင္ကတည္းက သိထားေသာ ကၽြန္ေတာ္ အေနျဖင့္ မည္သို႔မၽွမေနေသာ္လည္း မန္ေနဂ်ာႏွင့္ တျခားလုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္မ်ားမွာ အေတာ္ေလးပင္ သေဘာက်ႏွစ္သက္ၾကသည္။ ထူျခားသည္က သူမ ႏွင့္ Mirai-san တို႔ ဆက္ဆံေရး။ အစက သူတို႔ ႏွစ္ေယာက္ ေခြးႏွင့္ေၾကာင့္ လို တည့္မည္ဟု မထင္ထားေသာ္လည္း တကယ္တမ္း သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ ပုလဲနံသင့္။<br />
<br />
“ကၽြန္ေတာ္ အစက အစ္မ ၊ အဲဒီေကာင္မေလးကို သေဘာမက်ဘူး ထင္ေနတာ” ဟု Mirai-san ကိုလွမ္းေျပာလိုက္သည္။<br />
<br />
“ေျပာင္းျပန္ Youko လိုေကာင္မေလးမ်ိဳးက ငါ့ကိုဘယ္ယွဥ္နိုင္ပါ့မလဲ”<br />
<br />
Mirai-san ကမၻာကိုအုပ္စိုးမည့္လူဆိုးေခါင္းေဆာင္ တစ္ေယာက္၏အျပဳံးမ်ိဳးျဖင့္ တုံ႔ျပန္ေလသည္။<br />
<br />
“ဘာလို႔လဲ”<br />
<br />
“မ်က္လွည့္ဆရာဆိုတာ ပရိသတ္ေတြကိုပဲ လွည့္စားလို႔ ရသလိုပဲ ၊ မိန္းမအခ်င္းခ်င္း လွည့္စားလို႔မရဘူး”<br />
<br />
ဟုတ္ေပသည္။ Mirai-san ကလည္း အေတာ္ ပါးနပ္သည့္မိန္းကေလး ။<br />
<br />
“တခါတုံးက တကၠသိုလ္မွာ ေယာက္်ားေလးေတြကို လွည့္စားေနတဲ့ ခ်ာတိတ္မ တစ္ေကာင္ ရွိသတဲ့။ ငါ့ကိုအခ်ိဳးမေၿပ ဆက္ဆံလို႔ ငါလည္း အေသလြတ္ၿပီး အားလုံးေရွ႕မွာ ပက္ပက္စက္စက္ ေျပာပစ္လိုက္တာ ငါလည္း ေျပာၿပီးေရာ အဲဒီေကာင္မ က မ်က္ရည္ တေပါက္ေပါက္ က်ပါေလေရာ စိတ္ပ်က္လိုက္တာ”<br />
<br />
“စိတ္မေကာင္းစရာပဲ”<br />
<br />
“ေအးေနာ္ အဲဒီကတည္းက ငါကိုေတြ႕တိုင္း အဲဒီခ်ာတိတ္မ ေျပးပါေလေရာ မသိရင္ ငါကပဲ ဆိုးတာၾကလို႔!”<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ သူဖက္က ေျပာေပးေနသည္ ထင္ၿပီး Mirai-san စိတ္ခ်မ္းသာေနသည္။ သို႔ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္ ဆိုလိုသည့္ စိတ္မေကာင္းစရာ ဆိုသည္မွာ Mirari-san လိုလူကိုမွ သြားစမိသည့္ သနားစဖြယ္ မိန္းကေလး။<br />
<br />
“ဒါေပမယ့္ Youko အဲဒီလိုမဟုတ္ဘူး ၾကည့္ရတာ အပိုေတြဘာေတြ ဟန္ေဆာင္ထားပုံ မေပၚဘူး”<br />
<br />
Mirai-san အၾကည့္က ဝယ္သူႏွင့္အလုပ္မ်ားေနေသာ Tsukimori ဆီသို႔။<br />
<br />
“ငါအရင္က သူဘာေတြမ်ားဖုံးကြယ္ထားသလဲလို႔ ထင္ေနတာ ၊ ေနာက္ေတာ့ ဘယ္ေလာက္ပဲ စမ္းၾကည့္ၾကည့္ ဟာကြက္မရွိဘူး။ အစကေတာ့ သူနဲ႔ငါနဲ႔ေတာ့ ေတြ႕ၿပီ ဆိုၿပီး ဝမ္းသာေနတာ စိတ္ထဲမွာေတာ့ ငါ့ကို တသက္လုံးလွည့္စားမယ္ မႀကံနဲ႔ေပါ့ ဒါေပမယ့္ –”<br />
<br />
စကားကိုခဏရပ္ကာေျပာင္ျပသည္။<br />
<br />
“– ေနာက္ေတာ့ Youko ကိုက ဒီလိုေနတက္တာ ဆိုတာ သိလာတယ္”<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ သူမကဲ့သို႔ပင္ Tsukimori ကိုေငးၾကည့္မိသည္။ တကယ္လည္း ကၽြန္ေတာ္လို႔ အဆိုးျမင္ဝါဒီပင္ သူမဟာ လဲ့လဲ့ေတာက္ ထသည့္ တျခားမိန္းကေလးမ်ားႏွင့္ ျခားနားစြာ ရိုးယဥ္လွသည္။ သူမရဲ့ အလွတရားရစ္မူးသူမ်ားကိုလည္း အျပစ္ေျပာ၍မရ ၊ သူမ သည္ ရိုင္းစိုင္းသည့္တိရစၧာန္ကို ပင္ ယဥ္လာေအာင္ ထိန္းသိမ္းနိုင္မည္ ဟုပင္ ထင္မိေလ၏။<br />
<br />
“ငါ သူကိုႀကိဳက္တဲ့အခ်က္က ငါ့ကိုမေၾကာက္တာပဲ” ဟု Mirai-san ေျပာအၿပီး စားဖိုေဆာင္ကိုလွည့္ရင္း ႐ုတ္တရယ္ အသံက်ယ္က်ယ္ေအာ္လိုက္သည္။<br />
<br />
“SARUWATARI!”<br />
<br />
“ဟုတ္-ဟုတ္ အစ္မ!”<br />
<br />
“အလုပ္ေသခ်ာလုပ္စမ္း!”<br />
<br />
“လုပ္-လုပ္ပါ့မယ့္ ေသခ်ာလုပ္ပါ့မယ္!” ဟု Saruwatari-san တစ္ေယာက္ ငိုယိုၿပီး သြက္သြက္လုပ္ေလသည္။<br />
<br />
“အင္း က်န္တဲ့လူေတြေကာ ဘယ္လိုလဲ?”<br />
<br />
“အစ္မက ဘီလူးလား?”<br />
<br />
“ေကာင္စုတ္ေလးရဲ့ ! မသိသာေပမယ့္ Saruwari က ငါ့ကိုႀကိတ္ႀကိဳက္ေနတာ သိလား”<br />
<br />
Mirai-san ကၽြန္ေတာ္နဖူးကို လက္ခလယ္ျဖင့္ လွမ္းေတာက္လိုက္သည္။<br />
<br />
“ငါက အဲဒီလို ငေၾကာက္ေတြကို သေဘာကိုမက်တာ”<br />
<br />
“အစ္မက ဘီလူးပဲ”<br />
<br />
ဘာမွမေျပာနိုင္ပဲ နဖူးကိုသာ ပြတ္မိေနသည္။<br />
<br />
“ဘာပဲေျပာေျပာ ငါ Tsukimori ကို သေဘာက်တယ္၊ သူကိုယ္တိုင္က ေၾကာင္လက္သည္းဝွက္ ဆိုရင္ေတာ့ ငါရွုံးသြားၿပီေပါ့!”<br />
<br />
“အဲဒီေလာက္ေတာင္ပဲလား?”<br />
<br />
“အင္း တကယ္လို႔ သူက ေကာက္က်စ္တယ္ဆိုရင္ေတာင္ ငါ သေဘာမက်ပဲေနဖို႔က ခဲယဥ္းသြားၿပီ။ ငါ ေခ်ာကလက္ကို သေဘာက်သလိုပဲ ၊ က်န္းမာေရးအတြက္ မေကာင္းလို႔ လူေတြဝိုင္းေျပာေပမယ့္ ဒီေခ်ာကလက္ကိုပဲ အျမဲစားေနသလိုေပါ့”<br />
<br />
သူမကိုယ္သူမ ေခ်ာကလက္စြဲလမ္းသူ ဟု ထုတ္ေဖာ္ေလ့ရွိသည့္ Mirai-san တစ္ေယာက္ ခုံအစြန္မွာ ထိုင္၍ ေခ်ာကလက္တစ္တုံးကို အိတ္ကပ္မွာ ထုတ္က ေလေပၚသို႔ပစ္ၿပီး ပါးစပ္ျဖင့္ ဖမ္းယူလိုက္သည္။<br />
<br />
“ဟင္ အဲဒီလို မစားရဘူးေလ။ Mirai-san! မန္ေနဂ်ာမရွိတာနဲ႔ ေခ်ာကလက္ေတြ ေလၽွာက္ႏွိုက္မစားနဲ႔ေလ ၊ သူအစ္မအေၾကာင္းေျပာဖူးတယ္ အစ္မ ေခ်ာကလက္ကလြဲၿပီး တျခားဘာမွ မစားလို႔ ေဆး႐ုံတင္လိုက္ရတယ္ဆို”<br />
<br />
ဟု Tsukmori ေရာက္လာၿပီး ဆူေလသည္။ သူမ ပုံစံက ခပ္ဆိုးဆိုး ေက်ာင္သူတစ္ေယာက္ကို ဆူေနသည့္ ဆရာမႏွယ္။ ”<br />
<br />
“ေျပာရင္းဆိုရင္း!” Mirai-san တစ္ေယာက္ လန႔္သြားသလို ျဖင့္<br />
<br />
“ေျပာရင္းဆိုရင္း ဆိုေတာ့ ကၽြန္မ အေၾကာင္းေျပာေနတာလား မေကာင္းတာေတြ မဟုတ္ဘူးလို႔ ေမၽွာ္လင့္ပါတယ္”<br />
<br />
“ဘယ္ကလာ ငါတို႔က Youko ကိုခ်ီးက်ဴးေနတာ”<br />
<br />
“ေကာင္းပါၿပီ ဒီစကားကိုမွတ္ထားလိုက္ပါ့မယ္”<br />
<br />
သူတို႔ေျပာတာၾကည့္ရင္း ႏွစ္ေယာက္ အေတာ္တည့္ၾကပုံရသည္။<br />
<br />
“ဟဲ့ နင္ငါ့ကို သေဘာက်တယ္ မဟုတ္လား” ႐ုတ္တရက္ Mirai-san ေကာက္ေမးလိုက္သည္။<br />
<br />
“အင္း သေဘာက်တယ္” စကၠန႔္ပင္မျခား Tsukmori ရယ္ၿပီးျပန္ေျဖလိုက္သည္။ ထိုေနာက္<br />
<br />
“ကၽြန္မကိုေရာ သေဘာက်လားဟင္?”<br />
<br />
“ဒါေပါ့ ေမးေနစရာေတာင္မလိုဘူး”<br />
<br />
ၾကည့္ရသည္မွာ ငယ္သူငယ္ခ်င္းမ်ားကဲ့သို႔ပင္။<br />
<br />
“ကၽြန္မလည္း ဒီလိုပဲေလ”<br />
<br />
“ေအာ္ေအး”<br />
<br />
မ်က္စိေရွ႕မွာ ျမင္ေနရသည္ကိုပင္ မယုံနိုင္စရာ ၊ သို႔ေသာ္ သူမ ေျပာခ်င္သည္ကိုေတာ့ အၾကမ္းဖ်င္း သေဘာေပါက္သလိုလို ရွိသည္။<br />
<br />
” ရွင္တို႔ႏွစ္ေယာက္က တူတယ္ေနာ္ ဟမ္” ဟု Tsukmori တိုးတိုးေလးေျပာလိုက္သည္။<br />
<br />
Mirai-san ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္ အျပန္အလွန္ၾကည့္ၾကသည္။<br />
<br />
“ဒီလိုဆြဲေဆာင္မွု မရွိတဲ့ေကာင္နဲ႔ ငါနဲ႔ ?”<br />
<br />
“ငါက အစ္မလို ေဟာေဟာဒိုင္းဒိုင္း ေပါက္ကရ ေျပာေနတဲ့သူ မွမဟုတ္တာ”<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္တို႔ စကားက တၿပိဳင္နက္။<br />
<br />
“တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ ေျမႇာက္ပင့္ မေျပာသလို ၊ အလိုက္အထိုက္လည္း မေျပာဘူး ဒီလိုမ်ိဳး ႏွစ္ေယာက္လုံး လြတ္လြတ္လပ္လပ္ေျပာတာ ကို သေဘာက်တယ္”<br />
<br />
သူမ မေျဖခင္မွာတင္ ကၽြန္ေတာ္ ျဖတ္ေျပာလိုက္သည္မွာ<br />
<br />
“Mirai-san က သူ႔ကိုယ္သူဘဝင္ျမင့္ေနတာ ၊ ငါ့က ငါ့ဖာသာငါေနတာ ၊ သူနဲ႔မတူတာက ငါက လိုအပ္ရင္ အလိုက္သင့္ေနတက္တယ္”<br />
<br />
“ငါက အျမဲရိုးသားၿပီး နင့္လို မယုတ္မာဘူး” Mirai-san ကလည္း ျပန္ပက္သည္။<br />
<br />
“တခါတေလၾကရင္ ဒဲ့ေျပာတာက လိမ္တာထက္ေတာင္ ပိုဆိုးသြားေသးတယ္”<br />
<br />
“နင္က တကယ္ကို သူမ်ားေျပာသမၽွ နာခံေယာင္ေဆာင္တဲ့ လူပဲ Nonomiya”<br />
<br />
“လူတကာကို လိုက္အနိုင္က်င့္တဲ့သူဆီက ဒီလိုစကားမ်ိဳးမၾကားခ်င္ပါဘူး”<br />
<br />
ဟု ကၽြန္ေတာ္ မဲ့ရြဲျပလိုက္သည္။ Mirai-san မ်က္လုံးမွာလည္း ေဒါသေရာင္မ်ား ဝင္းဝင္းလက္။<br />
<br />
“ေကာင္းၿပီ Nonomiya!! နင္စည္းေဖာက္တာပဲ အျပင္ကိုလိုက္ခဲ့ ငါလက္သီးနဲ႔ နင့္ကို ျပဳျပင္ရမယ္”<br />
<br />
Tsukimori ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို ၾကည့္ေနရင္းမွ ရယ္ပါေလေတာ့သည္။<br />
<br />
“ႏွစ္ေယာက္လုံးက ေမာင္ႏွမေတြၾကေနတာပဲ”<br />
<br />
“—Nonomiya က ငါ့ေမာင္?”<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ ေကာ္လာကိုဆြဲထားရမွာ လြတ္လိုက္ၿပီး ေခါင္းစေျခအဆုံး ေစ့ေစ့စပ္စပ္ၾကည့္ေလသည္။<br />
<br />
“မမ” ဟု ယာကူဆာ အမ်ိဳးသမီး ေခါင္းေဆာင္ ကို လက္ေအာက္ငယ္သားမ်ား ေခၚသည့္ေလသံျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္ လွမ္းစလိုက္သည္။<br />
<br />
“………စိတ္ပ်က္စရာ”<br />
<br />
Tsukimori ရွိေနတာေၾကာင့္ေလာ ၊ ကၽြန္ေတာ္ေခၚသည္ကို မေက်နပ္သျဖင့္ေလာ မေျပာတက္။ ထိုေနာက္ သူေခါင္းသူကိုင္ရင္း မီးဖိုေခ်ာင္ကို ထြက္သြားသည္။<br />
<br />
“သူေျပာေတာ့မေျပာေပမယ့္ ရွင့္ကို သေဘာက်ေနတာ Nonomiya-kun” ဟု Tsukmori တိုးတိုးေျပာလိုက္သည္။<br />
<br />
“ကၽြန္မထင္တာ ဆိုရင္ သူ႔ကို မမ လို႔ေခၚတာ သေဘာက်ေပမယ့္ ရွက္လို႔ထြက္သြားတာ ျဖစ္ရမယ္”<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ Tsukimori ကိုေၾကာင္ၾကည့္မိသည္။<br />
<br />
“ဘာျဖစ္လို႔လဲ ဒီေလာက္အံဩတဲ့ပုံစံနဲ႔ၾကည့္ေနတာလဲ?”<br />
<br />
“ဒီေလာက္အခ်ိန္ေလးမွာ Mirai-san အေၾကာင္း ငါထက္ေတာင္ ပိုသိေနပါလား”<br />
<br />
“ကၽြန္မ လူကဲခတ္ေတာ္တယ္ ၊ ကၽြန္မတို႔ ႏွစ္ေယာက္ ေရွ႕ေလ်ာက္ အဆင္ေျပလိမ့္မယ္ ဆိုတာ အစကတည္းက သိၿပီးသား”<br />
<br />
ခ်ီးက်ဳးမိလိုက္သျဖင့္ အလြန္အမင္းဝမ္းသာသြားသည့္ဟန္ျဖင္ ျပန္ေျပာသည္။<br />
<br />
“ဒါေပမယ့္ နင္ ေယာက္်ားေလးေတြကို အကဲခတ္တာေတာ့ လိုေသးတယ္”<br />
<br />
စိတ္ေကာင္းဝင္ေနလို႔လား မသိ ၊ ဘာမွျပန္မေျပာပဲ ခ်ိဳသာေသာအျပဳံးျဖင့္သာ တုံ႔ျပန္သည္။<br />
<br />
“ငါေတာ့ မထင္ပါဘူး နင္တခ်ိန္ၾကရင္ ငါ့ဘဝလက္တြဲေဖာ္ ေသခ်ာေပါက္ ျဖစ္လာလိမ့္မယ္”<br />
<br />
သူမ ကၽြမ္းက်င္စြာ ေကာ္ဖီကို ဗန္းေပၚတင္လိုက္ၿပီး စားပြဲဆီ ခပ္သုတ္သုတ္ထြက္ခြာသြားသည္။ ကၽြန္ေတာ္ သူနဲ႔ အဆင္ေျပရင္ အစီအစဥ္မရွိ ၊ ထိုေၾကာင့္ သူမအေနနဲ႔ ၾကည့္ရင္ အလားအလာ မရွိ။ သို႔ေသာ္ ဒီေလာက္ ယုံၾကည့္မွု အျပည္အဝျဖင့္ အျပဳံး ေျပာလိုက္ေသာေၾကာင့္ တကယ္ျဖစ္လာရင္ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ ဟု ေတြးမိေလသည္။ ယခုထက္ထိ သူမကကို Mirai-san လိုမ်ိဳး အျပည့္အဝယုံၾကည္ရန္ စိတ္ကူးမရွိ။ Mirai-san လည္း ကၽြန္ေတာ္ ေနရာမွာ ဆို လည္း ယုံခ်င္မွယုံမည္။ အေၾကာင္းရင္းက “လူသတ္နည္း” ။ Victoria မွာ Tsukimori အလုပ္ဝင္ကတည္းက Usami တစ္ေယာက္ ဆိုင္သို႔ မၾကာခဏေရာက္လာသည္။ သူမ၏ ေပါင္းသက္ဆက္ဆံေရး ေကာင္မြန္မွုေၾကာင့္ ဆိုင္မွ အလုပ္သမားမ်ားႏွင့္ မန္ေနဂ်ာကပါ သေဘာက်ေလသည္။ အခုေတာ့ သူမက ပုံမွန္ေဖာက္သည္။ ကၽြန္ေတာ္မွာေတာ့ မစၥတာ Kujirai တစ္ေယာက္ သူမကိုပါ အလုပ္တစ္ေနရာေပးျပန္မလား ဟုရင္တမမ။<br />
<br />
“ေဟ့ Nonomiya Nonomiya ၾကားလား!”<br />
<br />
ေက်ာင္းကလပ္မွ အျပန္ ပုံမွန္လာေလ့ရွိကာ အလုပ္ပါးခ်ိန္ ျဖစ္ေသာ ညေနပိုင္း ျဖစ္သျဖင့္ သူမ ၏ တေန႔တာ အျဖစ္အပ်က္မ်ားကို မေမာနိုင္မပန္းနိုင္ အစီရင္ခံရွာသည္။<br />
<br />
“ေနာက္ပြဲမွာ ငါ ပုံမွန္ကစားသမား အျဖစ္အေရြးခံရတယ္!”<br />
<br />
“ဂုဏ္ယူပါတယ္ အထိမ္းအမွတ္ တခုခုတိုက္မယ္ေလ”<br />
<br />
“ေဟး!” ဟုဆိုကာ ခုန္ေပါက္မတက္ အားႀကိဳးမာန္တက္ ေအာ္ကာ “ဒါဆို တစ္ခု ေတာင္းဆိုလို႔ရမလား”<br />
<br />
႐ုတ္တရက္ ပ်ာယာခတ္သြားၿပီး ရွက္သလိုလိုျဖင့္ ခိုးၾကည့္သည္။ သူမ ႀကီးမားလုံးဝန္းေသာ မ်က္လုံးမ်ားက ရွဉ့္ေလး တစ္ေကာင္ႏွယ္။<br />
<br />
“ငါ တက္နိုင္သေလာက္ေပါ့”<br />
<br />
“ငါ နင့္ဓာတ္ပုံရမလား?”<br />
<br />
“ဘာလို႔လဲ ဒီေလာက္ေနတိုင္းေတြ႕ေနတာကို ဓာတ္ပုံရိုက္စရာ အေၾကာင္းမရွိဘူးေလ ဟုတ္ဖူးလား”<br />
<br />
“ရွိတယ္ ! ငါ garçon ဝတ္စုံနဲ႔ နင့္ဓာတ္ပုံလိုခ်င္တာ!”<br />
<br />
“ေအာ္ဟုတ္လား” ဆိုၿပီး စဥ္းစားခ်င္ေယာင္ေဆာင္လိုက္ကာ “ဟင့္အင္း”<br />
<br />
“ဘာလို႔လဲ အသားပဲ့ပါသြားတာ မွမဟုတ္တာ !”<br />
<br />
ကေလးတစ္ေယာက္လို စိတ္ေကာက္ေနေသာ သူမကို ၾကည့္ရသည္ကို သေဘာက်သည္။<br />
<br />
“ငါ ဓာတ္ပုံေတြကို မႀကိဳက္ဘူး”<br />
<br />
ဒါကေတာ့ လိမ္သည္မဟုတ္ အမွန္တကယ္။<br />
<br />
ဒါေပမယ့္ နင္ garçon ဝတ္နဲ႔ေတြ႕ရတာ ရွားတယ္ေလ ႏွေျမာစရာႀကီး လုပ္စမ္းပါ တစ္ပုံထဲဟာကို !” အသည္းအသန္ ကၽြန္ေတာ္ကို ေသြးေဆာင္ေလေတာ့သည္။<br />
<br />
“အင္း နင္ေနာက္ဆုံးေတာ့ အရမ္းျဖစ္ခ်င္တဲ့ ပုံမွန္ကစားသမား ျဖစ္လာၿပီ ဆိုမွေတာ့<br />
<br />
“ဘယ္လိုလဲ ရိုက္မယ္ မဟုတ္လား?”<br />
<br />
ေမၽွာ္လင့္ခ်က္အျပည့္ Usami မ်က္လုံးတစ္စုံမွာ ဝင္းလက္လၽွက္။<br />
<br />
“—ဟင့္အင္း မရိုက္ဘူး”<br />
<br />
“အမ္! ဘာလို႔လဲ?!”<br />
<br />
“ငါ့လိပ္ျပာလြင့္သြားမွာစိုးလို႔ ”<br />
<br />
“ဒါက အယူသီးတာႀကီးပါ<br />
<br />
သူမကိုစရသည္ ဘဝေပးတာဝန္တစ္ခုလို။ သူမ တုံျပန္မွုကို ၾကည့္ရသည္ကိုက ေခါင္းေလာင္ေလးမ်ား ျမည္ေနသလို။ သူမကို အနိုင္မက်င့္ ၍ မေနနိုင္။<br />
<br />
“ဂီး! အက်င့္ပုတ္!”<br />
<br />
“နင္ေျပာခ်င္တာ ေျပာ ငါက ဟင့္အင္းပဲ”<br />
<br />
“ငါ့ဖာသာငါ နင္မသိေအာင္ ရိုက္မယ္”<br />
<br />
“နင္အခုလို ေျပာမွေတာ့ ငါသိသြားၿပီေပါ့”<br />
<br />
“ဒီမွာ ရိုက္ၿပီ!”<br />
<br />
Usami တစ္ေယာက္ သူမ ဖုန္းျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္ကို ခ်ိန္ၿပီး ရိုက္ရန္ျပင္သည္။ တစ္ခ်ိန္တည္းမွာပဲ သူမကို ကၽြန္ေတာ္ ေက်ာေပးၿပီးသားျဖစ္ေနသည္။<br />
<br />
“အား! ဘ-ဘာလို႔ ေက်ာေပးလိုက္တာလဲ?!”<br />
<br />
“ယခု အေဆာက္အဦတြင္ ဓာတ္ပုံ ရိုက္ကူးခြင့္မရွိ ၊ မလိုက္နာပါက အျပင္ကို ႏွင္ထုတ္ရပါလိမ့္မည္ ခင္ဗ်”<br />
<br />
အလုပ္မွ ေၾကညာခ်က္ ထုတ္ထားသေယာင္ ခပ္တည္တည္နဲ႔ေျပာလိုက္၍ Usami မေက်မနပ္ ပါးေဖာင္းကာ သူဖုန္းကို ျပန္ထည့္လိုက္သည္။ “အက်င္ပုတ္” ဟုေတာ့ မေျပာ။ ကၽြန္ေတာ္ မထိန္းခ်ဳပ္နိုင္ပဲ ရယ္မိသည္။<br />
<br />
“နင္ကလည္းဟာ ဓာတ္ပုံရိုက္လို႔မရေပမယ္ နင္ႀကိဳက္တဲ့ အခ်ိဳပြဲ ေကၽြးပါ့မယ္”<br />
<br />
ခ်စ္စရာေကာင္းေအာင္ ရွုံမဲ့ေနတာေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ သူမကို တစ္ထစ္ေလၽွာေပးလိုက္သည္။ ဒါကလည္း ညႇိႏွိုင္းျခင္းပဲ ဟုထင္သည္။<br />
<br />
“ေရခဲေခ်ာကလက္ နဲ႔ သရက္သီး ဌာပနာမုန႔္”<br />
<br />
“ေကာင္းၿပီေလ” သူမကို အေကာင္းဆုံး ျပဳံးျပလိုက္ၿပီး စားဖိုေဆာင္ကို မွာရန္သြားေလသည္။<br />
<br />
ယုတၱိရွိေအာင္ ဒီထက္ေတာ့ သေဘာမေကာင္းနိုင္ေတာ့။ Usami ၏ ပြင့္လင္းမွုေၾကာင့္ ေနတိုင္းလိုလို ဆက္ဆံေနရသည့္ လူေတြေၾကာင့္ စိတ္ညစ္သည္မ်ားပင္ ေပ်ာက္သြားသလို။<br />
<br />
“နင္ၾကည့္ရတာ အႀကိဳက္ဆုံးအ႐ုပ္နဲ႔ ကစားေနတဲ့ေကာင္ေလးၾကေနတာပဲ” သူ ေမးေစ့ကို လက္ျဖင့္သပ္ကာ စပ္ျဖဲျဖဲ ေျပာေလသည္။<br />
<br />
“ဘာလို႔လဲ ကၽြန္ေတာ္ သူ႔ကို အ႐ုပ္လို႔ မေတြးပါဘူး!”<br />
<br />
Saruwari-san ကို မွာၿပီးေနာက္ ေဘလ္မ်ားကို ရွင္းလင္းေနရင္း ေျပာလိုက္သည္။<br />
<br />
ထုံးစံအတိုင္း Mirai-san လို အကင္းပါးတဲ့သူ က ကၽြန္ေတာ္ Usami ကို သေဘာက်သည္ကို သိလိမ့္မည္။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ဖုံးကြယ္ ရန္မလို။<br />
<br />
“ဒါေပမယ့္ အိမ္မွာ သူလို ေကာင္မေလးမ်ိဳး ေမြးထားခ်င္တယ္”<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ထဲတြင္ေတာ့ ရွဥ္ေလးတစ္ေကာင္ ၎အရြယ္ခန႔္ရွိသည္ သရက္သီး ကို ကိုက္ေနသည့္ ပုံကို ျမင္ေယာင္မိသည္။<br />
<br />
“သိပ္ေတာ့ မကြာပါဘူး”<br />
<br />
“ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကၽြန္ေတာ္ သူ႔ကိုေတာ့ သေဘာက်မိတယ္”<br />
<br />
“မင္းလိုလူက ဒါမ်ိဳးဝန္ခံမယ္ မထင္ထားဘူး” Mirai-san အံအားသင့္ဟန္ ၾကည့္ရင္းေျပာလိုက္သည္။<br />
<br />
“ဘယ္သူလဲ ဆိုတာ မူတည္တာေပါ့ ! သူပြင့္လင္းတာကို သေဘာက်လို႔ ကၽြန္ေတာ္ဖက္ကလည္း ရိုးသားတာ”<br />
<br />
“ဟ ေကာင္းတာေပါ့ အဲဒီတစ္ေယာက္ကို နင့္ရည္းစား ျဖစ္ေအာင္လုပ္ၿပီး သူမ်ားကို မေကာင္းေျပာတက္တဲ့ နင့္အက်င့္ေတြ ကူးေအာင္လုပ္ေပးလိုက္”<br />
<br />
Mirai-san ေနာက္သို႔လန္ေအာင္ပင္ အက်ယ္ႀကီးရယ္ေလသည္။<br />
<br />
“သူမ်ားကို မေကာင္းေျပာတက္တဲ့လို အက်င့္က အစ္မသာ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ တြဲရင္ ပိုဆိုးမွာ” စိတ္ထဲက ေတြးမိသည္။ သို႔ေသာ္ မေျပာေတာ့။<br />
<br />
“__ တကယ္ၾကေနတာပဲေနာ္” ကၽြန္ေတာ္ မသိခင္မွာပဲ Tsukmori တစ္ေယာက္ ကၽြန္ေတာ္ ေနာက္သို႔ ေရာက္လာသည္။<br />
<br />
“ငါသိသေလာက္ Chizuru လည္းနင့္ကို စိတ္ဝင္စားေနတယ္ Nonomiya-kun” ထုံးစံအတိုင္း ျပဳံးလၽွက္။<br />
<br />
“အို? သူ မကန႔္ကြက္ဘူးပဲ ? ငါ Nonomiya ကို ဒီေလာက္ေတာင္ စြံမယ္ မထင္ထားဘူး”<br />
<br />
Mirai-san တစ္ေယာက္ သိခ်င္စိတ္ျဖင့္ Tsukimori ကိုလွမ္းၾကည့္လိုက္သည္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ၾကည့္မိေသာ္လည္း သံသယ ျဖစ္စရာမွလြဲ၍ ဘာမွမေတြ႕။ ဘာေတြေတြးေနတာလဲ? Mirai-san နဲ႔မတူတာက Tsukmori ရည္းစားစကား ေျပာထားသည္ကို ကၽြန္ေတာ္သိထားသည္။ ဘာေၾကာင့္ Usami နဲ႔ဆက္ဆံေရးကို အားေပးေနသည္ကို နားမလည္နိုင္။<br />
<br />
“ဘာလို႔ သူကို မလိုက္တာလဲ?” Mirai-san အခြင့္ေကာင္းကို လက္လြတ္မခံ။<br />
<br />
“ကၽြန္ေတာ္အေနနဲ႔ ဆုံးျဖတ္ရမွာ မဟုတ္သလို ကၽြန္ေတာ္က တစ္ေယာက္တည္း အျငင္းရမလား နဲ႔ တစ္ဖက္သတ္ျဖစ္မလားပဲ”<br />
<br />
“ေဟ့ Youko ေျပာေတာ့ အလားအလာ ေကာင္းတယ္ဆို”<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ အျပတ္ေျပာလိုက္ေသာေၾကာင့္ Mirai-san မ်က္ေမွာင္ၾကဳံသြားသည္။<br />
<br />
“Tsukimori နင္လည္း အတူတူပဲ အေၾကာင္းမရွိပဲ နင္ငါတို႔ ႏွစ္ေယာက္ၾကားဝင္မွာ သေဘာမက်ဘူး ၊ ဒီလိုမ်ိဳး မဆင္မျခင္ေျပာတာက ငါေရာ Usami ေရာကို ေစာ္ကားတာပဲ”<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ ေပါက္ကြဲေနသည္ကို သတိထားမိသည္။ ေဒါသထြက္တာ မဟုတ္ ေပါက္ကြဲေနတာသာျဖစ္သည္။ မီးေတာက္ မဟုတ္ မီးခိုး လို။<br />
<br />
“အင္း ရွင္ေျပာတာ မွန္ပါတယ္ Nonomiya-kun ကၽြန္မမေျပာသင့္ပါဘူး ေတာင္းပန္ပါတယ္”<br />
<br />
Tsukmori သူမ အမွားကို ခ်က္ခ်င္းပင္ ဦးညြတ္ကာ ေတာင္းပန္ေလသည္။<br />
<br />
“အား ေဆာရီးပါ နင္ဒီေလာက္ စိတ္ဆိုးသြားမွန္း မသိလို႔ပါ” Mirai-san ဘာလုပ္ရမွန္းမသိသလိုျဖင့္ ေခါင္းကို ကုတ္ကာ Tsukmori အတိုင္း ေတာင္းပန္သည္။<br />
<br />
“ဟင့္အင္း ကၽြန္ေတာ္က ေတာင္းပန္ရမွာပါ။ ဒီလိုမ်ိဳးေမးလာရင္ မေျဖတက္လို႔ပါ”<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ေလၽွာလိုက္သည္။ ဒါမွလည္း စိတ္ေျပမည္ ျဖစ္သည္။<br />
<br />
ဘာမွ ဆက္မေျပာၾကသျဖင့္ တိတ္ဆိတ္မွုက စကၠန္ပိုင္းမၽွ ဖုံးလြမ္းသြားသည္။ Mirai-san စိတ္ဝင္စားမွုက စားဖိုေဆာင္ ေရာက္သြားၿပီ သူမ စိတ္ထြက္ေပါက္ကို “Saruwatari” ဟုေခၚကာ လိုက္ရွာေနသည္။<br />
<br />
Tsukmori ကေတာ့ ဟိုဖက္လွည္ၿပီး မတ္တပ္ရပ္ေနဆဲ ၊ သူမျမင္ေနၾကပုံစံႏွင့္မတူပဲ ဘာလုပ္ရမွန္းမသိပုံ။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ စိတ္ထဲမွာ သိပ္မေက်လည္ေသးလွ၊ စကားေျပာၿပီး သည့္ေအာင္ ပါးစပ္ထဲက ခါးေနသလို။ Usami အေၾကာင္း Mirai-san ေျပာလို႔ စိတ္တိုသည္ မဟုတ္။ ေသခ်ာတာကေတာ့ လူေတြက တျခားလူေတြရဲ့ အခ်စ္ေရးကိစၥကို ကိုယ္ကိစၥလိုမ်ိဳး ေျပာေနရင္ ကၽြန္ေတာ္ မႀကိဳက္။ သို႔ေသာ္ ဒါမ်ိဳးက လူတိုင္းေျပာေနၾကသလို မေတြ႕ဖူသည္လည္း မဟုတ္။ ကၽြန္ေတာ္မွ ေရွာင္တိမ္းၿပီး အရင္လို ကိုယ့္ခံစားခ်က္ကို ကြယ္ဝွယ္ကာ လိုသလို ေျပာရမည္ ျဖစ္သည္။ အခုေတာ့ ကိုယ့္ခံစားခ်က္ကို ထုတ္ေျပာမိလိုက္သည္ကို ရွက္မိသလို။ ကၽြန္ေတာ္ပင္ မဟုတ္ေတာ့သလို။ ပထမဆုံးအႀကိမ္ ထိုသို႔ ခံစားရျခင္း ျဖစ္သည္။ ဘာကို ေပါက္ကြဲေနတာလဲ? ဒါက ကၽြန္ေတာ္ သိလိုက္သည့္ အခ်ိန္မွာေတာ့ ဆိုးဆိုးရြားရြားခံစားလိုက္ရသည္။ ဘာေၾကာင္မွန္း မသိ။ ထိုအခ်ိန္တြင္ တီးတိုးစကား ၾကားလိုက္ရသည္က<br />
<br />
<br />
<br />
“ငါေတာင္းပန္ပါတယ္ဟာ”<br />
<br />
<br />
ဆူညံေနေသာဆိုင္ထဲတြင္ တိမ္ျမဳပ္ေပ်ာက္ကြယ္ေလာက္ တိုးညႇင္းေသာ အသံျဖင့္ သူမ ေၾကကြဲေနဟန္။ ေက်ာေပးထားေတာ့ သူမ မ်က္နာကိုေတာ့ မျမင္ရ။ ဒါေပမယ့္ သူမ စကားကို ၾကားရသည္မွာ ေတာင္းပန္သည္ထက္ ပို၍နက္နဲ တကယ္ကိုေနာင္တရမိသလို။ Tsukimori တစ္ေယာက္ ဘယ္ေတာ့မွ သူမေျပာဖူးတဲ့ စကားေတြကို ေနာင္တရမည္ဟု မထင္ဘူး။ အံဩမွုနဲ႔ အတူ စိတ္လည္း အေတာ္ေျပသြားသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ေပါက္ကြဲရသည့္ အေၾကာင္းကိုေတာ့ ရွာေဖြေတြ႕ရွိခဲ့သည္။ အေၾကာင္းရင္း မသိေသာ္လည္း ၾကည့္ရသည္မွာ Tsukimori ေၾကာင့္ ျဖစ္ပုံရသည္။ ငါဘာလို႔ ေပါက္ကြဲရတာလဲ?<br />
<br />
ေနာက္ေမးခြန္းတစ္ခုက ထပ္ေမးမိသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ခံစားခ်က္ေတြကို ေဖ်ာက္ပစ္လိုက္ၿပီး Usami ကို မွာထားတာ သြားပို႔ရန္ ဆုံးျဖတ္လိုက္သည္။ ဒီအတိုင္း အေတြးစထဲေမ်ာေနလ်င္ အခ်ိန္ကုန္သည္ပင္ အဖက္တင္လိမ့္မည္။ သို႔ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္ အသစ္ေတြ႕ရွိခဲ့တာက ကၽြန္ေတာ္ရင္ထဲမွာ Tsukimori အေပၚ ခံစားခ်က္တစ္ခုခု ရွိပုံေပၚသည္။ ထိုခံစားခ်က္ကို ကၽြန္ေတာ္ အမ်ိဳးအမည္ မသိသလို အမည္တပ္၍လည္း မရ။</div>
Morris
http://www.baka-tsuki.org/project/index.php?title=Gekkou:Volume_1_%E1%80%9C%E1%80%B0%E1%80%9E%E1%80%90%E1%80%B9%E1%80%94%E1%80%8A%E1%80%B9%E1%80%B8&diff=284339
Gekkou:Volume 1 လူသတ္နည္း
2013-09-05T15:40:27Z
<p>Morris: /* [လူသတ္နည္း] */</p>
<hr />
<div>==[လူသတ္နည္း]==<br />
<br />
ဒီနာမည္ ကို မၾကားရတဲ့ ေန႔ ဆိုလို႔ မရွိ<br />
<br />
<br />
“Tsukimori က အရမ္း ခ်စ္ဖို႔….” တတြတ္တြတ္ ျဖင့္ ေရြရြတ္ ေနေသာ အတန္းေဖာ္ Kamogawa၊ သက္ျပင္းခ်လိုက္ေသာ အခါ က်န္ေသာ ေယာက်ာ္ေလး အတန္းေဖာ္ မ်ားကလည္း အဓိပၸါယ္ ေပါက္ပုံ ျဖင့္ ေခါင္းတညိတ္ညိတ္ ။<br />
<br />
<br />
“ေဟ့ေကာင္ေတြ ဒီလို သြယ္လ်တဲ့ ခႏၵာကိုယ္ ရဲ့ လွည့္စားတာ မခံနဲ႔ ၾကားလား ?? အေပၚပိုင္းလည္း မိုက္တယ္ကြ!”<br />
<br />
<br />
<br />
ဒီလို တဏွာ အေငြ႕အသက္ မကင္းတဲ့ အၾကည့္ေတြနဲ႔ အာ႐ုံစိုက္ျခင္း ခံရသူကေတာ့ Tsukimori ၊ မိန္းကေလး တသိုက္နဲ႔ စကားေျပာေနၿပီး တခုခု ျငင္းခုန္ေနပုံ ေပၚသည္။ ကၽြန္ေတာ္သာ Tsukimori Youko ကို စကားလုံး တစ္လုံး ျဖင့္သာ ေဖာ္ျပရမည္ ဆိုရင္ေတာ့ <br />
<br />
<br />
<br />
“ၾကည့္လို႔ေတာ့ ေကာင္းသား”<br />
<br />
“မင္းေကာ သေဘာမတူဘူးလား Nonomiya ?”<br />
<br />
“အင္း မင္းေျပာသလိုပဲ ”<br />
<br />
“ဝိုး ၾကည့္ရတာ စိတ္မပါသလို ၊ ေရာ ဟုတ္ေသးရဲ့လား အေမာင္ ? ဒီမွာ ေယာက္်ား ဆိုတာ ေတာင္ဆိုတာ ေတြ႕ ရင္ တက္ပစ္ ရသလို ၊ ေကာင္မေလး ေခ်ာေခ်ာ ေလး ေတြ႕ ရင္လည္း ႀကိဳက္ပစ္လိုက္ ! ဒါကိုက ေယာက္်ားေလး ေတြ မဟုတ္လား”<br />
<br />
<br />
<br />
Kamogawa ဦးေဆာင္တဲ့ တသိုက္ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ့ ထူးမျခားနား အေျဖကို ၾကားၿပီး ေနာက္မွေတာ့ အေတာ္ေလးကို မခ်ိတင္ကဲ ျဖစ္သြားပုံရသည္။<br />
<br />
<br />
<br />
“အင္း ငါကေတာ့ သူ႔ကို ၿပီးျပည့္စုံတဲ့ မိန္းကေလး လို႔ ထင္တာပဲ”<br />
<br />
<br />
<br />
သူမဟာ ေခ်ာေမာ လွပတဲ့ မ်က္နာ ကို သြယ္လ်တဲ့ ခႏၵာကိုယ္ က ပံပိုးေပးထားၿပီး ၊ စာေတာ္တဲ့ အခ်က္ကလည္း သူမကို ေထာက္ပံ့ေပးထားသည္။ သူမရဲ့ ျပဳံျပဳံးရြင္ရြင္ ေနတက္တဲ့ ပုံစံ ေၾကာင့္ ေက်ာင္းသားမ်ား အသည္းေက်ာ္ တစ္ေယာက္လည္း ျဖစ္သည္။ ဒါအျပင္ အားကစားလည္း ေတာ္ပုံရသည္။ Tsukimori Youko ဟာ ကၽြန္ေတာ္ အျပစ္ေျပာ၍ မရေသာ မိန္းကေလး တစ္ေယာက္။<br />
<br />
<br />
<br />
“ေအးေလ ဘယ္ေနရာမ်ား မေကာင္းလို႔လဲ”<br />
<br />
“မေကာင္းဘူးလို႔ ငါမေျပာပါဘူး ၊ ငါသာ သူအနားမွာ ဆိုရင္ စိတ္သက္သက္သာသာ ေနလို႔ မရတာပဲ ရွိတာ ”<br />
<br />
“အင္း ဟုတ္တယ္ Tsukimori က ငါတို႔လက္လွမ္း မမွီတဲ့ ပန္းတပြင့္ပဲ”<br />
<br />
<br />
<br />
ကံေကာင္းေထာက္မစြာ ျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္ စကားကို သူ႔အဓိပၸါယ္ နဲ႔ သူ ေပါက္သြားပုံ ေပၚသည္။<br />
<br />
<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ အျမင္ကေတာ့ သူမ ဟာ အရမ္းကို ျပည္စုံလြန္းပါတယ္။ ျပည့္စုံလြန္းတဲ့ အတြက္ သူမ ေဘးမွာ ရွိေနရတာဟာ ပ်င္းဖို႔ ေကာင္းၿပီး သူမ ေဘးမွာ ရွိရင္ သူ႔ အရွိန္အဝါ နဲ႔ ကို မြန္းက်ပ္ေနမွာပဲ။ ၾကည့္ရတာ ကၽြန္ေတာ့္ ပုံစံကိုက နည္းနည္း ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ နိုင္ၿပီး တမင္တကာကို Tsukimori နဲ႔ ခပ္ခြာခြာ ေနပါတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲ ဆိုေတာ့ သူနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ဆင္တူ တဲ့ အခ်က္ကို ရွာမေတြ႕လို႔ပါ။<br />
<br />
သို႔ေသာ္လည္း ဒီလူေတြကေတာ့ နာမည္ႀကီး မိန္းကေလး ဆိုတာနဲ႔ အႀကီးအက်ယ္ စိတ္ဝင္စား သြားၿပီး နာမည္ႀကီး မင္းသမီးေတြလိုမ်ိဳး သူနဲ႔ ပတ္သတ္တဲ့ ေကာလဟာလ ေတြေတာင္ ဆက္လက္ေဆြးေႏြး ေလၾကရဲ့။<br />
<br />
<br />
<br />
” ဒါေပမယ့္ သူရည္းစားက ေကာလိပ္က ဆို ”<br />
<br />
” ေက်ာင္းသား K ဆို သူ႔ထက္ သုံးႏွစ္ေတာင္ ႀကီးတယ္ ဆိုပဲ”<br />
<br />
” အမ္ ငါၾကားတာက ကုမၸဏီသူေဌး နဲ႔လို႔ၾကားတာ”<br />
<br />
” အား ဒါေၾကာင့္ တလကို မုန႔္ဖိုး ¥200,000 ေလာက္ရတာ”<br />
<br />
” တကယ္ ! ငါၾကားတာဆို သူနဲ႔ သခၤ်ာ ဆရာ Kumada နဲ႔ တည္းခိုခန္း သြားတာေတာင္ ေတြ႕ေသးတယ္ဆိုပဲ!”<br />
<br />
<br />
<br />
သူေက်ာ္ၾကားတယ္ ဆိုတာကလြဲရင္ က်န္တဲ့ ေသခ်ာတာက တခုမွမရွိ ။ သူ ဒီေလာက္ေတာင္ ေက်ာ္ၾကားတယ္ ဆိုၿပီး ထပ္ၿပီး သတိထားမိျပန္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီလို အေျခအေနမ်ိဴး ကို သူလည္း ေပ်ာ္မည္ မဟုတ္။ ကၽြန္ေတာ္ေတာင္ ဒီလိုမ်ိဳး အေျခအေန ကို သည္းခံနိုင္သည္ မဟုတ္ ။<br />
<br />
<br />
<br />
“ေသခ်ာတာလည္း မဟုတ္ဘူး ၊ ေကာလဟာလေတြပါကြာ”<br />
<br />
<br />
<br />
သူတို႔က ဒီကိစၥနဲ႔ပတ္သတ္ၿပီး အေလးအနက္ ေျပာေနတာ ဆိုေတာ့ ၊ ကၽြန္ေတာ္ ခပ္ေသာ့ေသာ့ ရယ္ၿပီး ေျပာလိုက္မိသည္။<br />
<br />
ဒါေၾကာင့္ “ဘာလို႔ သူ႔ကို တိုက္ရိုက္ မေမးတာလဲ? ” ဟု ေမးခြန္းျဖင့္ ရင္ဆိုင္ေစလိုက္သည္။ အေပ်ာ္ေပါ့။ သို႔ေသာ္ ထင္သည့္ အတိုင္း ဝိုင္းၿပီး ေထာပနာ ျပဳၾကသည့္ အသံ မ်ားျဖင့္သာ အဆုံးသတ္သြားသည္။<br />
<br />
<br />
<br />
“ဒါမ်ိဳးက ေမးလို႔ေကာင္းပါ့မလားကြ!”<br />
<br />
<br />
<br />
သူတို႔၏ တုံ႔ျပန္မွုကို အေတာ္ေလး ေက်နပ္မိသည္။ ထပ္ၿပီးေတာ့ ေသခ်ာေအာင္ ” မင္းတို႔ သိခ်င္ရင္ ငါ မင္းတို႔ ကိုယ္စား ေမးေပးမယ္ေလ? ”<br />
<br />
” ေနဦး Nonomiya ! မေလာနဲ႔ တကယ္လို႔ ဟုတ္ေနရင္ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ” ဟု Kamogawa က လွမ္းတားသည္။<br />
<br />
” တကယ္လို႔ ေကာလဟလ ဆိုရင္ေကာ ”<br />
<br />
” တကယ္လို႔ တကယ္လည္း ျဖစ္နိုင္တာပဲ ”<br />
<br />
<br />
<br />
Kamogawa စကားကို ေခါင္းတညိတ္ညိတ္ ျဖင့္ က်န္တဲ့သူေတြက ” ျဖစ္နိုင္တယ္ ၊ Tsukimori သာဆို ျဖစ္နိုင္တယ္” ေသခ်ာတာကေတာ့ Tsukimori Youko က အတန္းထဲမွာ တသီးတျခား ျဖစ္ေနသည္။ သူဟာ အားလုံးနဲ႔ ကြဲျပားသည္ ဟုပင္ ေျပာနိုင္သည္။ တျခားသူေတြ အေနျဖင့္ သူမရဲ့ ေက်ာင္းသူ အရြယ္နဲ႔ မလိုက္ဖက္ေအာင္ ရင့္က်က္တဲ့ အသြင္အျပင္ေၾကာင့္ ေက်ာင္းသားေတြ မသိတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ေတြ ၾကဳံခဲ့တယ္ ဟု ယူဆၾကသည္။<br />
<br />
<br />
<br />
“အမွန္တရားက အေမွာင္ထဲမွာ ေလ မဟုတ္ဖူးလား ??? ”<br />
<br />
<br />
<br />
ဘယ္လိုပဲ မွန္မွန္ မမွန္မွန္ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ Komogawa နဲ႔ တျခားေကာင္ေတြလို စိတ္ထိခိုက္မွာ မဟုတ္ ၊ ေအးေအးေဆးေဆးပါပဲ။<br />
<br />
<br />
<br />
“အျဖစ္မွန္ကို သိတိုင္း ေကာင္းတာ မဟုတ္ဘူးေလ မဟုတ္ဘူးလား” ၾကည့္ရတာ သူတို႔ ခမ်ာ အမွန္ကို သိလည္း သိခ်င္ ၊ သူတို႔ ထင္သလို ျဖစ္ေနမွာလည္း မဝံ့မရဲ ။<br />
<br />
” ဒီအတိုင္း ဆို ဘာမွ မထူးဘူးေလ ၊ မင္း အျဖစ္မွန္ ေရွာင္လြဲလိုက္ရင္ ဘယ္ေတာ့မွ သိရမွာ မဟုတ္ဘူး”<br />
<br />
” မသိလည္း ေနပါေလ့ေစ ၊ ဟိုတရက္ကေတာင္ ငေၾကာင္ေတြ သူကို ရည္းစားစကား လာေျပာလို႔ ျငင္းလြတ္လိုက္ေသးတယ္ ၊ မင္း မဆင္မျခင္ အျဖစ္မွန္ကို ရွာေနရင္ ေတာ့ ေနာက္ဆုံး မင္း ထိခိုက္တာပဲ အဖက္တင္လမယ္။ ငါက အိမ္မက္ ကို အမွန္တရား ထက္ ျမတ္နိုးတယ္ Tsukiyomi ဟာ တို႔အားလုံး ရဲ့ အျမဲတမ္း အိပ္မက္ပဲ”<br />
<br />
<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ သူတို႔ ေျပာေနတာကို ၾကည့္ရင္း အံအားသင့္ ၿပီး ရယ္မိ႐ုံပါပဲ။ “လူငယ္ဘဝ က ေပ်ာ္ဖို႔ ေကာင္းတယ္ေနာ္”<br />
<br />
<br />
<br />
“ေဟ့ ငါတို႔ က ၁၇ ႏွစ္ပဲရွိေသးတာ ၊ အိပ္မက္ ဆိုတာ ရွိသင့္တယ္”<br />
<br />
<br />
<br />
ၾကည့္ရတာ မရယ္မိသင့္ ဘူး ထင္ပါရဲ့။<br />
<br />
<br />
<br />
“မင္းသာ ကူညီရင္ ငါ ဝင္မပါဘူး”<br />
<br />
“ငါပါတယ္ ၊ ငါပါတယ္ ! ငါတို႔ ေကာင္ေလးေတြ အိပ္မက္ကို မဖ်က္ဆီးပါနဲ႔”<br />
<br />
“ဘာလဲ ခပ္ဆိုးဆိုး ေကာင္ေလးေတြလား”<br />
<br />
“ဒါဆို Nonomiya ႀကိဳက္တဲ့သူက ဘယ္သူတုံး? နာမည္ႀကီးေတြ မပါေၾကး ”<br />
<br />
<br />
<br />
မေမၽွာ္လင့္ပဲ Kamogawa တန္ျပန္တိုက္စစ္ ဆင္လိုက္ပါတယ္။ က်န္တဲ့သူေတြကလည္း ဒီအခြင့္အေရးကို ေစာင့္ၿပီး အနားကို ကပ္လာကာ<br />
<br />
<br />
<br />
“ေျပာေလ ေျပာ”<br />
<br />
“အင္း ငါကေတာ့..”<br />
<br />
<br />
<br />
တကယ္ဆိုရင္ေတာ့ ေဖာ္ျပေလာက္ေအာင္ ကိုယ္ သေဘာက်တဲ့သူက မရွိ။ ဒါေပမယ့္ ဒီအေျခအေနမွာ ဒီလူေတြကို ဒီလို ေျပာလို႔ ရနိုင္မယ္ မထင္။<br />
<br />
<br />
<br />
“—Usami ဆို ခ်စ္ဖို႔ ေကာင္းတယ္ ထင္တာပဲ။”<br />
<br />
<br />
<br />
စိတ္ထဲမွာ ေပၚလာတဲ့ နာမည္တစ္ခု ေကာက္ေျပာလိုက္တယ္။ ဒါေပမယ့္ သူတို႔ ၾကည့္ရတာ အံအားသင့္ၿပိး စိတ္ပ်က္သြားတဲ့ပုံ။<br />
<br />
<br />
<br />
“ဘာလဲကြ ၊ ဒီေလာက္ ရိုးတာႀကီးကို ၊ မင္းက ပ်င္းဖို႔ ေကာင္းလိုက္တာကြာ”<br />
<br />
“ဒီေတာ့ မင္းက Tsukimori ကို ဘယ္လိုမွ မေနဖူးေပါ့ ?”<br />
<br />
“သူဆိုရင္လည္း ပုံမွန္ပစ္မွတ္ တစ္ခုလို႔ ေျပာလို႔ ရတယ္ ၊ ဒါေပမယ့္ သူက Usami နဲ႔ ဆိုရင္ ကြာလြန္းအားႀကီးတယ္ Usami သာ လိေမၼာ္ေဖ်ာ္ရည္ ဆိုရင္ Tsukimori က စပ်စ္ဝိုင္”<br />
<br />
“ဒါဆို မင္းေျပာခ်င္တာက ငါတို႔ အရြယ္ အတြက္ လိေမၼာ္ ေဖ်ာ္ရည္က ပိုသင့္ေတာ္တယ္ေပါ့”<br />
<br />
“ဟင့္အင္း ေသာက္႐ူး ၊ မင္းနားမလည္ဘူးလား ၊ ေျပာခ်င္တာက အင္း အရက္ရဲ့ ဆြဲေဆာင္မွုေၾကာင့္ တကယ္မ မေသာက္သင့္ဘူး ဟုတ္လား ? ဥပမာ မင္းက သူရဲ့ လၽွိဝွက္တဲ့ သေဘာ ကို သိခ်င္တာနဲ႔ အဲဒီေနာက္လိုက္ေနတာကို …. ငါေျပာတာ နားလည္လား<br />
<br />
“ေအး လည္တယ္ ၊ ဒါေပမယ့္ ငါအခုထိ လိေမၼာ္ေဖ်ာ္ရည္ ႀကိဳက္ေသးတယ္ မင္းေရာ ?”<br />
<br />
“အား အင္း ဟုတ္တယ္ ၊ ငါလည္း လိေမၼာ္ေဖ်ာ္ရည္ကို ႀကိဳက္ပါတယ္ ၊ ဒါေပမယ့္”<br />
<br />
<br />
<br />
Kamogawa နဲ႔ ေက်ာင္းသား တစ္သိုက္က ရွုံ႔မဲ့ ကုန္သည္။ Tsukimori က ပုံမွန္ မိန္းကေလး တစ္ေယာက္ မဟုတ္ေလာက္ေအာင္ ဆြဲေဆာင္မွု အျပည့္ ၊ Usami ကလည္း ပုံမွန္ မိန္းကေလး တစ္ေယာက္ ပီပီ သူ႔နည္းသူ႔ဟန္ေတာ့ ဆြဲေဆာင္မွု ရွိရွာပါသည္။ သူတို႔ကေတာ့ မွန္ကလည္း မွန္ေနေတာ့ ျငင္းလို႔လည္း မရ ၊ ဒါေၾကာင့္ စိတ္ထဲမွာ ကသိကေအာက္ ျဖစ္ေနပုံ ေပၚသည္။<br />
<br />
အနိုင္ရတဲ့သူ တစ္ေယာက္လို “လိေမၼာ္ေဖ်ာ္ရည္ နဲ႔ ဝိုင္တို႔ ဂုဏ္ျပဳၾကတာေပါ့ကြာ” ဟု ခပ္ႂကြားႂကြားေလး ေျပာလိုက္သည္။<br />
<br />
<br />
<br />
“မင္းက စကားကို သြယ္ဝိုက္ၿပီး ေျပာတဲ့ ေကာင္ပဲ သိလား? ”<br />
“ေက်းဇူး”<br />
“ခ်ီးက်ဴးေနတာ မဟုတ္ဘူးကြ”<br />
<br />
<br />
<br />
Kamogawa က နည္းနည္းေတာ့ ခ်ဥ္ေနပုံရသည္။ သို႔ေသာ္ သူ႔ကို အျပတ္ေျပာနိုင္ခဲ့သား။<br />
<br />
<br />
<br />
“– ဟဲ့ အေကာင္ေတြ ကိုယ့္ေနရာ ကိုယ္ထိုင္ အတန္းစေတာ့မယ္ !”<br />
<br />
<br />
<br />
႐ုတ္တရက္ ေမာင္းလိုက္တဲ့ အသံေၾကာင့္ ေယာက်ာ္းေလးမ်ား နာရီကို ၾကည့္မိၾကသည္။ ခ်က္ခ်င္းပင္ သူတို႔ကို ေျပာသည့္ ေကာင္မေလးကို ၾကည့္မိၿပီး လွုပ္လွုပ္ရြရြ ျဖစ္ကုန္ၾကေလ၏။<br />
<br />
<br />
<br />
“ဟုတ္တယ္ေဟ့ ၊ လိေမၼာ္ေဖ်ာ္ရည္ ရဲ့ စကား နားေထာင္ၿပီး ကိုယ္ ေနရာ ျပန္ၾက”<br />
<br />
<br />
<br />
Kamogawa ၏ စကား ႏွင့္ အတူ ကိုယ့္ေနရာ ကိုယ္ ထိုင္ၾကေလကုန္သည္။<br />
<br />
<br />
<br />
“လိေမၼာ္ ေဖ်ာ္ရည္…?” ဟု လိေမၼာ္ ေဖ်ာ္ရည္ တျဖစ္လဲ Chizuru Usami က ေခါင္းတဆတ္ဆတ္ ျဖင့္<br />
<br />
“နင္တို႔ ငါအေၾကာင္း ဘာမဟုတ္တာေတြ ေျပာေနတာလဲ ေျပာစမ္း ??”<br />
<br />
<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ ေဘးမွာ ထိုင္ေနရင္း ႏွုတ္ခမ္းကို ကိုက္ထားေလသည္။<br />
<br />
<br />
<br />
“ငါတို႔ ေဖ်ာ္ရည္ေတြ အေၾကာင္း ေျပာတာပါ”<br />
<br />
“လာလိမ္မေနနဲ႔ ေယာက်ာ္း ေလးေတြ စုေနရင္ မဟုတ္က ဟုတ္က အေၾကာင္းေတြပဲ ေျပာမွာ”<br />
<br />
<br />
<br />
တကယ္ေတာ့ မမၽွတတဲ့ မွန္းဆခ်က္ႀကီးပါ။ ဒါေပမယ့္ ျငင္းလို႔လည္း မရ။<br />
<br />
<br />
<br />
“ဘယ္ေလာက္ေတာင္ သနားစရာ ေကာင္းတဲ့ Usami ရယ္ ငါနင့္ကို စိတ္ပူလိုက္တာ”<br />
<br />
[[Image:Gekkou-017.jpg|thumb]]<br />
<br />
“ဘာမွ လာသနား မေနနဲ႔ Nonomiya! အ႐ူး ငါက ပုံမွန္ပဲ ၊ သာမန္ေက်ာင္းသူ တစ္ေယာက္”<br />
<br />
<br />
<br />
Usami ဟာ သူ႔ကိုစတိုင္း အျမဲတမ္း စိတ္က သည္းခံနိုင္သည္ မဟုတ္ ၊ သူ သည္းမခံနိုင္တိုင္း သူၾကည့္ရတာ အေကာင္ေလး တစ္ေကာင္လိုပဲ ၾကည့္လို႔ေတာ့ေကာင္းသား ၊ တကယ္။<br />
<br />
<br />
<br />
” နားေထာင္ သိပ္ေနာက္မက်ခင္ ေဆး႐ုံသြားျပပါလား ၊ တစ္ေယာက္တည္းသြားျပရမွာ ရွက္ရင္ ငါပါလိုက္ခဲ့မယ္ေလ ဒါေပမယ့္ –”<br />
<br />
” ဘာလို႔ သြားရမွာလဲ ၊ ငါကို သနားတဲ့ အၾကည့္နဲ႔ မၾကည့္နဲ႔! ”<br />
<br />
“သြား” ဟုဆိုကာ သူဖက္လွည့္ေနသည့္ ကၽြန္ေတာ္ေခါင္းကို လက္ျဖင့္ ခပ္ဖြဖြ တြန္းလိုက္ေလသည္။<br />
<br />
“ဝမ္းသာစရာပဲ Usami ၾကည့္ရတာ Nonomiya က လိေမၼာ္သီးေဖ်ာ္ရည္ ႀကိဳက္တဲ့ ပုံပဲ!”<br />
<br />
<br />
<br />
Kamogawa တစ္ေယာက္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္ကို ၾကည့္ရင္း ႐ုပ္ရွင္ ဇာတ္ကားမ်ားတြင္ ပါေလ့ရွိေသာ လူယုတ္မာ ရယ္သံနဲ႔ ေျပာလိုက္ေလသည္။<br />
<br />
<br />
<br />
“လိေမၼာ္ေဖ်ာ္ရည္ ဆိုတာ ဘာလဲ ေျပာေလ–”<br />
<br />
<br />
<br />
စကားတဝက္ မွာတင္ ႐ုတ္တရက္ ရပ္သြားသည္။ သခၤ်ာ ဆရာ Kuamad အခန္းထဲကို ဝင္လာေလသည္။ တခန္းလုံးမွာ ၾကားရသည့္ အသံဟူ၍ Kumada ၏ ခပ္တိုးတိုး အသံႏွင့္ ေျမျဖဴ နဲ႔ ေက်ာက္သင္ပုန္း ျခစ္ေနသည့္ အသံမၽွသာ။ ၾကည့္ရတာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေျပာခဲ့တာေတြကို Usami တစ္ေယာက္ အေတာ္ေလး သိခ်င္ပုံ။ မၾကာခဏ ခိုးခိုး ၾကည့္ေနေလ၏။ မိနစ္ အနည္းငယ္ ၾကာေတာ့ သူမ စိတ္ထိန္းနိုင္ေတာ့ ပုံ မရေခ်။ သူ ကိုယ္ကို ကၽြန္ေတာ္ဖက္ တိုးၿပီး အသံ ခပ္အုပ္အုပ္ျဖင့္ ” ဘာလဲဟင္” ဟု ေမးေလသည္။<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ေက်ာက္သင္ပုန္းကို မ်က္လုံးက မခြာပဲ ” ငါ စာကို အာ႐ုံစိုက္ေနတယ္ Usami-san” ဟု ေျဖလိုက္ေလသည္။<br />
<br />
<br />
<br />
” နင္ အက်င့္မယုတ္နဲ႔ဟာ ”<br />
<br />
<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ ေနတာနဲ႔ သူ ခဲသားေဘာပင္ နဲ႔ အၾကင္နာမဲ့စြာ ကၽြန္ေတာ္ကို ထိုးေလသည္။ ယူနီေဖာင္း ကို ေက်ာ္ဝင္ၿပီး အသားထဲကိုပါ ေဖာက္ဝင္လာသည္။<br />
<br />
<br />
<br />
“အား နာတယ္ဟ”<br />
<br />
<br />
<br />
စိတ္ေကာက္ေနေသာ Usami က “ဒါဆို ငါ့ကို မသိခ်င္ေယာင္ မေဆာင္နဲ႔ေလ” ေျပာသည္။<br />
<br />
<br />
<br />
“နင္တို႔ မုန႔္စားဆင္း တုံးက Youko-san အေၾကာင္း ေျပာတယ္ဟုတ္ ၊ ဟုတ္လား ? ”<br />
<br />
“ေအာ္ေအး ဟုတ္မွာေပါ့”<br />
<br />
” နင္ဟာ ေလ အျမဲတမ္း ေလၽွာခ်သြားတာပဲ ငါသိတယ္ ၊ နင္ သူ႔အေၾကာင္း ေျပာေနတာ မဟုတ္လား ! ”<br />
<br />
” ငါအံဩလိုက္တာ နင္ ငါတို႔ေျပာတာေခ်ာင္း နားေထာင္တယ္ေပါ့”<br />
<br />
“ဟင့္အင္း မဟုတ္ပါဘူး ငါ Youko-san ဆိုတဲ့ စကားပဲ ၾကားလိုက္တာ နင္တို႔ေကာင္ေတြ အက်ယ္ႀကီး ေျပာေနတာကိုး ”<br />
<br />
<br />
<br />
ေရွ႕မွ ဆရာ Kumada က ၾကည့္ေနေတာ့ “Usami” ဟု ကၽြန္ေတာ္ သူ႔ကို အသံ ခပ္အုပ္အုပ္ လွမ္းေခၚလိုက္သည္ ။ သူ ခပ္ျမန္ျမန္ပင္ ထိုင္လိုက္ၿပီး ေက်ာက္သင္ပုန္း မွေရးသမၽွ ကို ကူးခ်င္ေယာင္ ေဆာင္လိုက္သည္။ အေတာ္ေလး ၾကာ တိတ္သြားၿပီးေနာက္ “ဟဲ့ Nonomiya နင္ Youko-san လို မိန္းကေလး မ်ိဳးကို သေဘာက်တယ္ မဟုတ္လား ? ” အသံခပ္တိုးတိုးျဖင့္ သူ႔စာအုပ္ကို ငုံၾကည့္ေနရင္း ေမးေလ၏<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ Tsukimori Youko ေရွ႕ ညာဖက္ အစြန္ကို ၾကည့္မိသည္ ။ သူမဟာ ဆြဲေဆာင္မွု အျပည့္နဲ႔ ေက်ာက္သင္ပုန္းကို စိုက္ၾကည့္ ေနသည္။ သူမ မ်က္နာဟာ အသိဉာဏ္ ျပည့္ဝတဲ့ ၊သတင္း ေတြမွာ ပါေနတက္တဲ့ ထက္ျမက္တဲ့ မိန္းမေတြနဲ႔ တူေနသလိုလို။ စာသင္ခန္းရဲ့ အလယ္မွာ ထိုင္ေနသလိုပဲ ၊ သူမရဲ့ ထက္ျမက္တဲ့ စြမ္းရည္ေၾကာင့္ သူမဟာ အခန္းရဲ့ အသည္းႏွလုံးမွာ တည္ရွိေနသည္ဟု ထင္ျမင္ရေစသည္။တကယ္ကို သူမဟာ ထူးျခားတဲ့သူ တစ္ေယာက္ပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ ဟာ သူမလိုလူ နဲ႔ အဆက္အသြယ္ မလုပ္ေပမယ့္ ၊ သူကို ခ်စ္ခင္ေလးစားတဲ့ သူေတြရဲ့ အျမင္ကိုေတာ့ ေကာင္းေကာင္း နားလည္ပါတယ္။<br />
<br />
<br />
<br />
“ဟင့္အင္း မဟုတ္ပါဘူး”<br />
<br />
<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ အလုပ္ရွုပ္တာေတြကို မႀကိဳက္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ Usami ဘယ္လို တုံ႔ျပန္မလဲ ဆိုတာေတာ့ သိခ်င္မိတယ္။<br />
<br />
<br />
<br />
“တကယ္လား”<br />
<br />
<br />
<br />
သူမ ၾကည့္ရတာ စိတ္သက္သာရာသြားသည့္ ပုံျဖင့္ ျပဳံးရွာ ေလ၏။<br />
<br />
<br />
<br />
“ငါတို႔ ဥပမာေပးၿပီး ေျပာၾကတာကြာ တကယ္လို႔သူမ သာ ေဖ်ာ္ရည္တခုခု သာဆို Tsukimori က စပ်စ္ဝိုင္နဲ႔တူလိမ့္မယ္”<br />
<br />
<br />
<br />
— သူ ဘယ္လို မ်ား တုံျပန္မလဲ မသိ ။<br />
<br />
<br />
<br />
” နင္ကေတာ့ လိေမၼာ္ ေဖ်ာ္ရည္ေပါ့ ”<br />
<br />
<br />
ေဘးတြင္ ႐ုတ္တရက္ ခဲတံ က်ိဳးသြားသည္ ကို ၾကားလိုက္ပါသည္။<br />
<br />
<br />
<br />
“အား ဒီလိုလား”<br />
<br />
<br />
<br />
Usami တစ္ေယာက္ ဘာမွမျဖစ္လို ဟန္ေဆာင္ရင္း ခဲတံနဲ႔ သူလက္ၾကားထဲ ထည့္ကာ ေဆာ့ေနရွာသည္။ သို႔ေသာ္ သူ႔ ပါးႏွစ္ဖက္မွ ရွက္ေသြးျဖန္းသြားသည္ကိုေတာ့ သတိထားမိလိုက္သည္။ ထိုေနာက္တြင္ Usami တစ္ေယာက္ ဘာကိုမွ မေမးေတာ့။<br />
<br />
သူ႔ အရိုးခံ တုံျပန္မွုဟာ ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ကို ၿငိမ္းခ်မ္းေစပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ဟိုေကာင္ေတြကို ေျပာခ်င္ခဲ့၍သာ သူနာမည္ ေကာက္ေျပာလိုက္ျခင္းလား ဒါမွမဟုတ္ ကၽြန္ေတာ္ ရဲ့ မသိစိတ္မွာ သူမ စိုးမိုး ေန၍ ေျပာမိရဲ့လား ဆိုသည္ကိုေတာင္ မေဝခြဲနိုင္ေတာ့ ။ အနည္းဆုံးေတာ့ အခုခ်ိန္က စၿပီး ကၽြန္ေတာ္ သူမကို သေဘာက်မိ သလို ခံစားရတာပဲ။<br />
<br />
<br />
<br />
“ဒါနဲ႔”<br />
<br />
<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ထင္ခဲ့တာက ကၽြန္ေတာ္တို႔ စကားေျပာၿပီးၿပီေပါ့ ၊ သို႔ေသာ္ သူမက ထပ္ၿပီး တခုခု ေျပာခ်င္ဟန္ ရွိသည္။ Usami မ်က္နာတည္တည္ ၊ အသံတိုးတိုးျဖင့္<br />
<br />
<br />
<br />
“ငါကပုံမွန္ပဲေနာ္ ။ နင္ထင္ထားသလို တျခား ထူးထူးဆန္းဆန္း ေကာင္မေလးေတြလို မဟုတ္ ဘူး ၊ ငါ့ကို အထင္မလြဲနဲ႔ သိလား? ”<br />
<br />
<br />
<br />
ဒီလို႔ ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းတဲ့ တုံ႔ျပန္မွု ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ ႐ုတ္တရက္ ျပဳံးမိသည္။ သူမ ရဲ့ရိုးသားမွုက ကၽြန္ေတာ္ကို ၿငိမ္းခ်မ္းေစပါတယ္။ တကယ္ကို ေႏြရာသီမွာ ဖန္ခြက္ထဲက လိေမၼာ္ေဖ်ာ္ရည္ ေအးေအးေလး ေသာက္လိုက္ရသလိုပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ သူ႔ကို ခ်စ္မိပါေစလို႔ ဆုေတာင္းပါတယ္။<br />
<br />
အတန္းေခါင္းေဆာင္ေတြရဲ့ လစဥ္ အစည္းအေဝး ၿပီးေနာက္မွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အတန္းရဲ့ မိန္ကေလးေခါင္းေဆာင္ ျပန္လာတာကို ကၽြန္ေတာ္ ေတြ႕ပါတယ္။ အခန္းထဲမွာ လူေတြလည္း မရွိေတာ့တာ မို႔လို႔ ကၽြန္ေတာ္လည္း ျပန္ဖို႔ ဆုံးျဖတ္လိုက္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ကိုယ္တိုင္ကလည္း ဘယ္ အသင္းအဖြဲ႕ ထဲမွ ဝင္ထားတာ မဟုတ္ေတာ့ ေက်ာင္းမွာ လုပ္စရာ မရွိ။ က်န္တာကေတာ့ အိမ္ျပန္ ၊ ၿပီးရင္ အခ်ိန္ပိုင္း အလုပ္အတြက္ ျပင္ဆင္တာေပါ့။<br />
<br />
ခုံက ထလိုက္ေတာ့ ၊ တကၠသိုလ္ စာအုပ္တစ္အုပ္ကို ၾကမ္းျပင္မွာ က်ေနသည္ကို သတိထားမိလိုက္သည္။ စာအုပ္မ်က္နာဖုံးမွာ Tsukimori Youko လို႔ ေရးထားသည္ကိုး။ အခန္းထဲမွာ သူမကို မေတြ႕။ ဒါေၾကာင့္ သူမ စားပြဲခုံထဲကို ထည့္လိုက္ေတာ့မည္။ သို႔ေသာ္ ထိုသို႔ ျပဳမည့္ ဆဲဆဲတြင္ သတိထားမိလိုက္သည္ကား စာအုပ္ထဲမွာ ညႇပ္ထားသည့္ စာရြက္ အပိုင္းအစ တစ္ခု။ ဘာရယ္မဟုတ္ ၊ စာအုပ္ထဲမွ စာရြက္ကို ထုတ္ၿပီး ၾကည့္မိသည္။<br />
<br />
<br />
<br />
“အမ္ တကယ္ မထင္ထားဘူး” ဟု တကိုယ္တည္း ေရရြတ္မိသည္။<br />
<br />
<br />
<br />
A4 Report စာရြက္ကို ေခါက္ထားပုံ ေပၚသည္။ ေခါင္းစဥ္ ကေတာ့ လူတိုင္းစိတ္ကူးယဥ္ ၾကေသာ ၊ ကၽြန္ေတာ္ ထင္ထားေသာ သူမ ၏ ပုံစံ ျဖင့္ မကိုက္ ။ ဘယ္သူမွ သတိမထားမိေအာင္ ဂ႐ုစိုက္ၿပီး ၊ လြယ္အိတ္ထဲ ထည့္လိုက္သည္။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ ဒီလက္ေရး ခပ္ေသးေသးကို ဖတ္ရန္ အခ်ိန္ အေတာ္ေပးရမည္ ျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ မဟုတ္တာ လုပ္ေတာ့မည္ ဟု ထင္ၾကေပလိမ့္မည္။ တကယ္ေတာ့ မဟုတ္ ၊ ဒါေၾကာင့္ ဘာမွ မဝံမရဲ လည္း မျဖစ္ ၊ သိခ်င္စိတ္ သက္သက္ ျဖင့္သာျဖစ္သည္။<br />
<br />
အစ ကတည္းက ကၽြန္ေတာ္ စပ်စ္ဝိုင္ ကို ဆန႔္က်င္ခဲ့သည္မဟုတ္ ၊ ကၽြန္ေတာ္ ေသာက္သင့္ မေသာက္ ေတာင္ မဆုံးျဖတ္ရေသး။ သို႔ေသာ္ မိမိေသာက္ဖူးေနၾက ေဖ်ာ္ရည္ကိုေတာ့ မေသာက္ဖူးေသာ အရာထက္ ပိုမိုစြဲလမ္း သည္ကေတာ့ အမွန္ပင္။ အတိုခ်ဳံ႕ေျပာရမယ္ ဆိုရင္ေတာ့ လူတိုင္း ခ်ီးက်ဴးေျပာဆို ၾကသည့္ စပ်စ္ဝိုင္ကိုလည္း ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ဝင္စားသည့္ အခ်က္ကေတာ့ မျငင္းနိုင္ေပ။<br />
<br />
<br />
<br />
“ဟုတ္ၿပီ ငါတို႔မင္းသမီးေလး ကေတာ့ ဘယ္လို လၽွိဝွက္ခ်က္ ရွိေနမွာလဲ မသိ ?”<br />
<br />
<br />
<br />
ပုံမွန္ အတိုင္းပဲ အခန္းထဲက ျပန္ထြက္လာခဲ့သည္။<br />
<br />
<br />
<br />
ေကာ္ဖီဆိုင္ အလုပ္မွ အိမ္ျပန္ေရာက္ခ်ိန္ ၊ အခ်ိန္ကေတာ့ ဆယ္နာရီခြဲ အိမ္ျပန္ေရာက္ေရာက္ခ်င္း ၊ ထိုစာရြက္ အေၾကာင္း လုံးဝ ေမ့ေနေလသည္။ အထဲမွာ ဘာေတြမ်ား ပါမည္နည္း ဆိုသည္ ကို ဖတ္ခ်င္ေသာ္လည္း ေကာ္ဖီဆိုင္ အလုပ္မွ ထူးျခားဆန္းသစ္ ေသာ အေတြ႕အၾကဳံတို႔က စိတ္ထဲ ေရာက္ေနေလသည္။ ကၽြန္ေတာ္ဟာ လူေတြကို စူးစမ္းရသည္ကို သေဘာက်သည္။ ဝါသနာ ဟုပင္ ေျပာ၍ ရနိုင္သည္။ ေကာ္ဖီဆိုင္ကို ေရြးခ်ယ္ရသည့္ အေၾကာင္းရင္း ထဲမွာ ေကာ္ဖီကို ႀကိဳက္သည္ ကလည္း ပါသလို ၊ ထိုထက္ပိုသည္ကား အမ်ိဳးအစား စုံလင္လွေသာ လူသား ေတြကို ေတြ႕နိုင္ေသာ ေနရာ ျဖစ္သျဖင့္ စိတ္ဝင္စားဖြယ္ေကာင္းသည့္ ေနရာ ျဖစ္ေသာ ေၾကာင့္ လည္း ျဖစ္သည္။<br />
<br />
မိန္းမငယ္ တစ္ေယာက္ အျမဲတမ္း ဒီခုံမွာ ထိုင္ၿပီး အျပင္ဖက္ကို ေငးၾကည့္ေနတက္သည္။ အသက္အေတာ္ႀကီးေသာ လူတစ္ဦးသည္ လည္း ဆိုင္ကို တစ္ေခါက္လာတိုင္း ေကာင္မေလး တစ္ေယာက္ ေျပာင္း၍ ေရာက္လာတက္သည္။ တေယာက္ကို တေယာက္ မ်က္စိ ေအာက္က အေပ်ာက္မခံေအာင္ ခ်စ္ၾကေသာ အတြဲတစ္တြဲသည္လည္း ေျခာက္လခန႔္ ၾကာေသာ အခါ ဆက္ဆံေရးေတြ က်ဲလာသည္ကို သတိထားမိသည္။ ဒါတင္မကေသး။<br />
<br />
ဒါက ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ကူးေတြကို လွုပ္ရွားေစပါတယ္။ အႀကိဳက္ဆုံး အခ်ိန္ကို ျဖတ္သန္းျခင္း တစ္ခုပါပဲ။ တကယ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ဟာလည္း Kamogawa နဲ႔ တျခားလူေတြလို ဘာမွ မကြာလွသည့္ ၁၇ ႏွစ္သား ဆယ္ေက်ာ္သက္ တစ္ေယာက္ပါပဲ။ အမွန္တရားကို မသိခ်င္ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ကူးထဲမွာပဲ ေပ်ာ္ေမြ႕ ခ်င္တာပါ။ ေရမိုးခ်ိဳး နားေနရင္းနဲ႔မွ ေက်ာင္းမွာ ေကာက္လာခဲ့ တဲ့ စာရြက္ အေၾကာင္း သတိရမိသည္။ ခႏၵာကိုယ္ ေႏြးေနတုံး အိပ္ရာထဲဝင္ၿပီး စာရြက္ကို ျဖန႔္ မိသည္။ ေက်ာမွီရင္း တျဖည္းျဖည္း ျဖင့္ ၾကည့္မိသည့္ကာ ၎စာရြက္ ၏ ေခါင္းစဥ္။<br />
<br />
<br />
<br />
“လူသတ္နည္း”<br />
<br />
<br />
<br />
နာမည္ႀကီး စာေရးဆရာ တစ္ေယာက္ရဲ့ လၽွိဝွက္ ဆန္းၾကယ္ ဝတၳဳ တစ္အုပ္ ဖတ္ေနရသလို ခံစားရသည္။ ၾကည့္ရတာ ေခါင္းစဥ္ကိုက ဝတၳဳဆန္ဆန္ ။ စာရြက္ အပိုင္းအစတစ္ခုဟာ Tsukimori Youko ဆိုၿပီး လူတိုင္း ပါးစပ္ဖ်ားမွာ ေရပန္းစားရတဲ့ ေကာင္မေလး ၏ ပိုင္ဆိုင္မွု။ ၾကည့္ရတာေတာ့ သူ႔ အခ်စ္ေရးနဲ႔ ပတ္သတ္ၿပီး ေကာလဟာလ ကေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ ၿပီးဆုံးမည္ မဟုတ္။ ဒါေပမယ့္ သူမ ပုံစံက ခ်ဥ္းကပ္လို႔ မရသည့္ အမ်ိဳးအစား ၊ သူမ နဲ႔ သတ္ျဖတ္ျခင္း ဆိုသည့္ စကားလုံး ႏွင့္ မည္သို႔မွ သက္ဆိုင္ျခင္း ရွိအံ့ မထင္။ ဒါကိုက ကၽြန္ေတာ္ သိခ်င္စိတ္ကို နိုးဆြေစသည္။ ေကာင္းလား ၊ ဆိုးလား ၊ ဆိုတာ ဒီေနရာမွာ ယွဥ္တြဲ ဖို႔ အေကာင္းဆုံးပါပဲ။ စာကို ခ်ဳံဖတ္ေနရင္း အၾကမ္းျဖင္းေတာ့ သေဘာေပါက္သလိုလို ရွိလာသည္။ “လူသတ္နည္း” ဆိုသည့္ ေခါင္းစဥ္ အတိုင္း လူတစ္ေယာက္ကို မ်ိဳးစုံ သတ္ျဖတ္နည္းမ်ားကို ေဖာ္ျပထားသည္။ တခ်ိဳ႕ အပိုင္းေတြမွာေတာ့ ဖ်က္ထားၿပီး တခ်ိဳ႕ အပိုင္းေတြက အႀကိမ္ႀကိမ္ ျပင္ထားသည္ ကို သတိထားမိသည္။ လက္ေရးလက္သားကို ခန႔္မွန္း ျခင္း ျဖင့္ ဒီစာကိုေရးေနခ်ိန္မွာ ေရးေနသူ ၏ အသက္ရွုသံကို ေတာင္ ခန႔္မွန္း ၍ရသည္ ေျပာရမယ္ဆိုရင္ ေတာ့ အေတာ္ေလး စိတ္လွုပ္ရွားဖို႔ေကာင္းပါတယ္။ အားလုံးကို ဖတ္ၿပီးသည့္ ေနာက္မွာေတာ့ သတိထားမိတာကေတာ့ အားလုံး ျခဳံၿပီးတူတဲ့ အခ်က္ပါ။ အေရးႀကီးတဲ့ အႏၲိမ ရည္မွန္းခ်က္ ကေတာ့ ေသြးမစြန္းပဲ ရန္သူကို ေခ်မွုန္းတာပါပဲ။ ဒါဟာ သတ္ျဖတ္ျခင္းကို ဦးတည္ခ်က္ထားတဲ့ လူသတ္ရတာကို ႀကိဳက္တဲ့ သူ တစ္ေယာက္ ေရးတာ မျဖစ္နိုင္။<br />
<br />
<br />
<br />
“သူမက လၽွိဝွက္ဆန္းၾကယ္ စာေရးဆရာ လုပ္မလို႔လား ???”<br />
<br />
<br />
<br />
လၽွို႔ဝွက္ဆန္းၾကယ္ စာအုပ္ေတြ မွာ ပါတဲ့ ပုံစံအတိုင္း ပါပဲ။ သို႔ေသာ္ ေရးထားတာက အေလာသုံးဆယ္နိုင္ၿပီး ၿပီးျပည့္စုံသည္ဟု ေျပာရန္ ခက္ပါေသးသည္။ ဥပမာ သတ္ျဖတ္နည္း တစ္ခုျဖစ္တဲ့ “ဟန္ေဆာင္ ကားမေတာ္တဆ သတ္ျဖတ္နည္း” မွာ ဆိုရင္ ေရးထားတာ အေတာ္ေလး ရွင္းပါသည္။<br />
<br />
<br />
<br />
* မတ္ေစာက္ေသာ ေတာင္ကုန္းကို ျဖတ္ပါ။<br />
* ကားေမာင္းသူကို တနည္းနည္းျဖင့္ ေႏွာင့္ယွက္ပါ။<br />
* စတီယာတိုင္ ကို ရေအာင္ ထိန္းခ်ဳပ္ပါ။<br />
<br />
<br />
<br />
ဒီလိုမ်ိဳး စတားျပၿပီးေရးထားပါသည္။ အပို မွတ္ခ်က္ အေနနဲ႔လည္း “အာ႐ုံရွုပ္ေထြးေအာင္ ဖုန္းဆက္ၿပီး လုပ္သင့္သလား” ဒါမွမဟုတ္ “လမ္းမမွာ တခုခု အေႏွာင္အယွက္ေပးမလား” စသျဖင့္ က်ိဳးတိုး က်ဲတဲ ေရးထားသည္ကို လည္း ေတြ႕ရသည္။ ဖတ္ၾကည့္တဲ့ အတိုင္း ေအာင္ျမင္ဖို႔ ရာခိုင္ႏွုန္းက အင္မတန္ နည္းပါသည္။ ၾကည့္ရသည္မွာ ေအာင္ျမင္ရန္ အိုင္ဒီယာ မ်ိဳးစုံကို စုေပါင္း ေနဆဲ ျဖစ္ပုံရသည္။ သူမ ၿပီးျပည့္စုံ ေအာင္ လုပ္ခ်င္တာလား ???<br />
<br />
အႏၲာရယ္ကေတာ့ အနည္းဆုံး ျဖစ္ေပမယ့္ ေအာင္ျမင္မည္ဟုလည္း မထင္မိေခ်။ သူမ စမ္းၾကည့္ခ်င္ စမ္းၾကည့္ပါလိမ့္မည္။ သို႔ေသာ္ ဒါက လူတစ္ေယာက္ ကို သတ္ဖို႔အတြက္ အင္မတန္မွ ညံ့ဖ်င္းလွေသာ အႀကံဉာဏ္ ျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ စားပြဲထဲကို လူသတ္နည္း စာရြက္ကို ထည့္လိုက္သည္။ ေမၽွာ္လင့္ခ်က္ႀကီးႀကီး ထားထားသည့္ အတြက္ အေတာ္ေလး စိတ္ထိခိုက္မိသည္။ ဒါေတြဟာ ကေလးဆန္တဲ့ ေရးခ်င္တာေရးထားတာေတြ ျဖစ္ၿပီး စိတ္ဝင္စားစရာ မရွိ။<br />
<br />
<br />
<br />
“ငါဖာသာ ငါေရခ်ိဳးၿပီး သာသာယာယာ ေနရမွာ”<br />
<br />
<br />
<br />
တကိုယ္တည္း ေျပာမိၿပီး စာအုပ္စင္သို႔ သြားကာ တကယ့္လၽွို႔ဝွက္ဆန္းၾကယ္ စာအုပ္တစ္အုပ္ကို ဖတ္ရန္ လွမ္းလိုက္သည္။<br />
<br />
<br />
<br />
“ဟမ္ ေနပါဦး”<br />
<br />
<br />
<br />
ခဏရပ္ၿပီး စဥ္းစားမိသည္။ အေတြးသစ္ေတြက ခႏၶာကိုယ္ ထဲကို စီးဝင္လာသလိုမ်ိဳး။ “လူသတ္နည္း” စာရြက္ရဲ့ ပိုင္ရွင္က ဘယ္သူလဲ ? Tsukimori Youko ပဲ။ တကယ္လို႔ ဝတၳဳ အတြက္ မဟုတ္ပဲ ၊ တကယ္လက္ေတြ႕ မွာ လူတစ္ေယာက္ကို သတ္ခ်င္လို႔ ေရးရင္ ဘယ္လို ျဖစ္မည္နည္း ? ဒီအေတြးက ရင္ထဲကို လွိုက္ဖိုေစၿပီး အူေၾကာင္ေၾကာင္ စာေတြကို တကယ္လို ထင္မိ ေစလာသည္။ အေၾကာင္းအရင္းကို ခဏထား ၊ “လူသတ္နည္း” စာရြက္လို႔ ေရးၿပီး တကယ္ႀကံစည္ရေအာင္ Tsukimori သတ္ခ်င္တဲ့ လူရွိသည္။ Tsukimori တြင္ရွိသည္။ ဒီေလာက္ ၿပီးျပည့္စုံ ၊ စတိုင္က် ၊ လွပ ၊ ဉာဏ္ေကာင္းတဲ့ Tsukimori ၊ လူတိုင္း ခ်စ္ျမတ္နိုးတဲ့ သူမ! ဒါေတာင္မွ သူမဟာ ဒီလို ပိန္းတိန္းတိန္း လူသတ္နည္း တစ္ခုကို အႀကိမ္ႀကိမ္ ျပင္ဆင္ေနခဲ့တယ္။<br />
<br />
<br />
<br />
” အခုေတာ့ ငါတို႔ခ်စ္ဖို႔မေကာင္းဘူးလား”<br />
<br />
<br />
<br />
တကယ္လို႔ အေတြးေတြသာ အမွန္ ျဖစ္လာခဲ့ရင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ သူမ ကို စိတ္ဝင္စားမွာ အမွန္။ ကၽြန္ေတာ္ ထင္ျမင္ခ်က္ေတြ အျမင္အျဖစ္သို႔ ေျပာင္းလာၿပီး ၊ ဆက္လက္ၿပီး ေမးခြန္းေတြ ထုတ္ေနဆဲ။ ဥပမာ ဘယ္လိုလူမ်ိဳးကို သတ္ခ်င္တာလဲ ၊ လက္ရွိ အႀကံအစည္ နဲ႔ လူမသိၾကတဲ့ သူ႔စရိုက္ ၊ ဒီလို ေတြးတိုင္း ကစားေနရင္း နဲ႔ ညအေတာ္ေလး နက္မွ အိပ္ျဖစ္သည္။ ရလဒ္ အေနျဖင့္ မနက္ ေက်ာင္းေနာက္က်ေလသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ေက်ာင္းကို ေရာက္ခ်ိန္မွာေတာ့ အတန္းထဲမွာ လူေတာ္ေတာ္ စုံေနၿပီ။ ဟုတ္ပါသည္။ Tsukimori လည္းပါသည္။ ထိုင္ေနၾက ခုံသို႔ ေလၽွာက္ေနရင္း သူမကို တိတ္တခိုး ၾကည့္မိသည္။ သူမသည္ ခုံထဲသို႔ ပစၥည္းမ်ား ထည့္ေနသည္။ က်န္တဲ့သူေတြ အတြက္ေတာ့ ဒါဟာ ပုံမွန္အျပဳအမွုပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ အတြက္ေတာ့ မဟုတ္။<br />
<br />
<br />
<br />
“မဂၤလာပါ Tsukimori”<br />
<br />
<br />
<br />
ထုံးစံအတိုင္း ပဲ သူမကို ႏွုတ္ဆက္လိုက္သည္။ ခုံကို ဆက္မရွာေတာ့ပဲ ၊ ေခါင္းကို လွုပ္ကာ ကၽြန္ေတာ္ဖက္ကို ၾကည့္လိုက္ၿပီး သူမ လက္ဖ်ားသြယ္သြယ္ ျဖင့္ မဟာဆန္ ရွည္လ်ားလွေသာ ဆံပင္ကို ဖီးလိုက္ၿပီး<br />
<br />
<br />
“မဂၤလာပါ Nonomiya-kun”<br />
<br />
<br />
သူမရဲ့ ရင့္က်က္တဲ့ အျပဳံးနဲ႔ ထုံးစံအတိုင္း ႏွုတ္ဆက္ေလ၏ ။ ပုံမွန္အတိုင္း ဆို ကၽြန္ေတာ္တို႔ စကားေျပာျခင္းက ဒီမွာတင္ ကိစၥ ျပတ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔သည္ အခ်င္းခ်င္း ႏွုတ္ဆက္႐ုံသာ သိၾကသည္။<br />
<br />
<br />
“နင္ တခုခု ရွာေနသလား”<br />
<br />
<br />
သို႔ေသာ္ ဒီေန႔ ေတာ့ ဒီေလာက္နဲ႔ ကိစၥ မျပတ္ခ်င္။ သိခ်င္စိတ္က သူမမ်ား “လူသတ္နည္း” စာရြက္ကို ရွာေနသေယာင္ ကၽြန္ေတာ္ကို တြန္းပို႔ ေနသည္။ ကၽြန္ေတာ္ သူမကို အကဲခတ္သလို မ်က္ေတာင္မၽွပင္ မခတ္ ၊ ၾကည့္မိသည္။<br />
<br />
<br />
“ဟင့္အင္း ခုံစီတာပါ”<br />
<br />
<br />
စိတ္မေကာင္းစရာ ၊ သူမကေတာ့ ျပဳံးေနဆဲပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ”ေအာ္” ဟုသာ တုံ႔ျပန္ၿပီး စိတ္ထဲမွာေတာ့ “တကယ့္အျဖစ္အပ်က္ဟာ စိတ္ကူးနဲ႔ ႏွိုင္းယွဥ္ရင္ အေတာ္ပ်င္းဖို႔ေကာင္းပါလား” ဟု မွတ္ခ်က္ခ်ကာ မိမိခုံဆီရာကိုဦးတည္လာခဲ့သည္။ လမ္းတဝက္တြင္<br />
<br />
<br />
“ဒါေပမယ့္….” သူမက ေနာက္ဖက္ကေန လွမ္းေခၚကာ “ဘာလို႔ တခုခု ရွာေနတယ္ လို႔ ထင္ရတာလဲဟင္ ?”<br />
<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ အျပဳံးကို မေျပာင္းလဲသြားေအာင္ မနည္းသတိထား ယူရသည္။ ခံစားမွုကေတာ့ “ေထာင္ေခ်ာက္ ထဲကို တိုးဝင္လာတဲ့ သားေကာင္ကို ေတြ႕ရသည့္ မုဆိုး တစ္ေယာက္ႏွယ္”<br />
<br />
သူမ ဘာေတြ စိတ္ကူးယဥ္ယဥ္ ၊ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ထူးျခားတဲ့ တိုးတက္မွု အေျခအေနေၾကာင့္ အားအေတာ္ တက္မိသည္။<br />
<br />
<br />
“ဟင့္အင္း ဘာရယ္ မဟုတ္ပါဘူး ” ခပ္ေၾကာင္ေၾကာင္ပုံစံျဖင့္ သူမ ဖက္ကို လွည့္ၿပီး ေျပာလိုက္သည္။<br />
<br />
“ဒါေပမယ့္ ဘာလို႔ ေမးတာလဲဟင္”<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ ျဖည္းျဖည္းခ်င္းစီ အစ္ၾကည့္ရမည္။<br />
<br />
“ဘာရယ္ မဟုတ္ပါဘူး”<br />
<br />
“ေအာ္”<br />
<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ ေရွ႕မွာေတာ့ မေျပာင္းလဲတဲ့ ရင့္က်က္လွတဲ့ သူမ အျပဳံး။ ကၽြန္ေတာ္ ဒီ အျပဳံး ရပ္တန႔္ သြားေအာင္ လုပ္ပစ္ခ်င္ေသာ္လည္း အခုေတာ့ အဲဒီေလာက္ အတြင္းက်က် မလိုေသး။ ေနာက္ဆုံး အထိ အညႇာကို ကိုင္ထားရန္ လိုသည္။<br />
<br />
<br />
<br />
“တကယ္လို႔မ်ား” အစခ်ီကာ စကားစလိုက္သည္။ “တခုခု ရွိရင္ ငါ့ကို အကူအညီ ေတာင္းေနာ္”<br />
<br />
“ဘယ္လို ျဖစ္တာလဲ Nonomiya-kun အဲဒီေလာက္ ၾကင္နာတက္မွန္း မသိထားခဲ့ဘူး”<br />
<br />
“ငါက နင္မွန္းတာထက္ ၾကင္နာတက္သူပါ။ ဒါေတာ့ ေသခ်ာတယ္”<br />
<br />
“ေတာင္းပန္ပါတယ္။ ေနာက္ဆို မွတ္ထားပါ့မယ္ရွင္”<br />
<br />
“မင္းလို ေက်ာ္ၾကားတဲ့ မိန္းကေလး ကို ကူညီရတာ ဟာ ငါ့အတြက္ ဂုဏ္ယူပါတယ္”<br />
<br />
Tsukimori တစ္ေယာက္ ႏွုတ္ခမ္းႏွစ္လြာကို လက္ျဖင့္ ဖြဖြ အုပ္ကာ ႀကိတ္ရယ္လိုက္ၿပီး<br />
<br />
“ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ဒါဆို ကိစၥ တခုခု ရွိရင္ တိုက္ရိုက္ ဆက္သြယ္ လိုက္ပါ့မယ္”<br />
<br />
<br />
<br />
Tsukimori တစ္ေယာက္ သူရဲ့ေတာက္ပတဲ့ မ်က္လုံး ကို တဝက္ ေမွးထားလိုက္ၿပီး ျပဳံးသည္။<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ အေတြး တခ်ိဳ႕တဝက္ ပါသည္ကိုေတာ့ ျငင္း၍ မရ ေသာ္လည္း သူၾကည့္ရတာ တခုခု ကို အႀကံအစည္ မရွိတဲ့ သူတစ္ေယာက္ ႏွင့္ လုံးဝ မတူေခ်။ ဆရာ Ukai လာသည္ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ စကားစ ျပတ္သြားသည္။ Kamogawa နဲ႔ သူ႔ ရဲေဘာ္ရဲဖက္ေတြ က Tsukimori နဲ႔ စကားေျပာသည့္ ကိစၥကို မယုံသကၤာ လာေမးတုံးက နည္းနည္း စိတ္ခုမိေသာ္လည္း အဲဒီေန႔ က စိတ္ထဲ အေတာ္ေလး ေနသာထိုင္သာ ရွိသည္။ သို႔ေသာ္ သူနဲ႔ ပတ္သတ္ၿပီး သူနဲ႔ စကားေျပာရတာ စိတ္လွုပ္ရွားစရာ ရင္ခုန္စရာ ဆိုေတာ့ အေကာင္းဖက္က ျမင္မိသည္။ ဒါကေတာ့ ကိုယ္စိတ္နဲ႔ ကိုယ္ ရင္ခုန္ေနတာေတာ့ အမွန္။ ဒါေပမယ့္ ပ်င္းဖို႔ေကာင္းတဲ့ တကယ့္ဘဝ ထက္စာရင္ အပုံႀကီး သာေလသည္။<br />
<br />
သတင္းအခ်က္အလက္ အသစ္ ႏွင့္ ဘာတိုးတက္မွု မွမရွိေသာ္လည္း သတိမထားမိခင္ ႏွစ္ပတ္ ဟုေသာ အခ်ိန္ကာလ ကုန္ဆုံးသြားသည္။ ဘာမွသာ ဆက္ၿပီး ထူးျခားမွု မရွိရင္ ကၽြန္ေတာ္ ကိုယ္တိုင္ ဒီကိစၥႏွင့္ ပတ္သတ္ရင္ ေမ့ေတာ့မည္ ဆဲဆဲ။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ အညႇာကို ဖမ္းမိထားေသာ္လည္း ကစားပြဲက ေႏွးေကြး တိတ္ဆိတ္ေနရင္ တကယ္ကို စိတ္ညစ္စရာ အေျခအေန။ သို႔ေသာ္ ႐ုတ္တရက္ အေျပာင္းအလဲ တစ္ခု ေရာက္ရွိလာသည္။<br />
<br />
ၾကည့္ရတာ ဂိမ္းက စပင္ မစရေသး။ ကၽြန္ေတာ္ ေနတိုင္း ေက်ာင္းသြား ၊ စာသင္ခန္းက ဆူညံေနေသာ္လည္း ၊ Tsukimori ကိုမူ မတြ႕မိ။ သူမ ေနရာက ကြက္လပ္။ ကၽြန္ေတာ္ ေဝခြဲမရ ျဖစ္ေနစဥ္ပင္ ၊ အေျဖက သိပ္မၾကာပဲ ေရာက္ရွိလာသည္။<br />
<br />
<br />
<br />
“ေဟ့ Nonomiya ! မင္းမၾကားမိဘူးလား”<br />
<br />
<br />
<br />
Kamogawa မွ လွမ္းေမးလိုက္သည္။<br />
<br />
<br />
<br />
“ဘာကို ေျပာတာလဲ မသိ”<br />
<br />
<br />
<br />
တကယ္လည္း ကၽြန္ေတာ္ သူေျပာေနတာကို သေဘာမေပါက္။ သူ စကားစုမွာ ဘယ္သူဟူ၍ ေရေရရာရာ မပါ။<br />
<br />
<br />
<br />
“Tsukimori မိသားစု က တစ္ေယာက္ေယာက္ ဆုံးသြားၿပီ”<br />
<br />
<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ ႏွလုံးခုန္ေတြ ျမန္လာသည္။<br />
<br />
<br />
<br />
“ဘယ္သူလဲ” စိတ္လွုပ္ရွားမွု ကို မနည္း ထိန္းခ်ဳပ္ၿပီး ေမးလိုက္ရသည္။<br />
<br />
“သူ႔အေဖ ထင္တာပဲ ကား မေတာ္တဆ ျဖစ္တာ Youko-san ေတာ့ သနားပါတယ္ဟယ္ ”<br />
<br />
<br />
<br />
Usami က စိတ္မေကာင္းစြာ ေျဖသည္။<br />
<br />
<br />
<br />
“တကယ္ ငါသူ႔အတြက္ ဝမ္းနည္းလိုက္တာ ၊ ဒီအရြယ္ၾကမွ သူ႔ အေဖကို ဆုံးရွုံးရတယ္ ဆိုတာ ဒါ…..”<br />
<br />
<br />
<br />
ပုံမွန္ တုံျပန္ေနၾက မတူပဲ ၊ Kamogawa ေတာင္ ဝမ္းနည္းေနမွေတာ့ တကယ္ ျဖစ္ရမည္။<br />
<br />
<br />
<br />
“… အင္း ဟုတ္တာေပါ့ ငါတို႔ သူကို သြားကူတာေပါ့”<br />
<br />
<br />
<br />
သို႔ပင္ေသာ္ညား ကၽြန္ေတာ္ ကေတာ့ တျခား သူမ်ားႏွင့္ မတူညီေသာ ခံစားခ်က္ျဖင့္ ေျဖမိသည္။ Youko Tsukimori ၊ ကားမေတာ္တဆ ၊ ေသျခင္း ဒီစကားစု ေတြက “လူသတ္နည္း” ကို အမွတ္ရေစသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ဟန္မေဆာင္နိုင္ေတာ့ပဲ မ်က္ႏွာ ဝင္းလက္သြားေအာင္ ျပဳံးၿပီး ေတြးမိသည္ကား<br />
<br />
<br />
“ကစားပြဲကေတာ့ စိတ္ဝင္စားဖို႔ေကာင္းေနၿပီ”<br />
<br />
<br />
<noinclude><br />
{{GekkouNavbar<br />
| [[Gekkou:Volume 1 သရုပ္ေဖာ္ပန္းခ်ီ|သရုပ္ေဖာ္ပန္းခ်ီ]]<br />
| [[Gekkou:Volume 1 အသက္တစ္ေခ်ာင္း|အသက္တစ္ေခ်ာင္း]]<br />
}}<br />
</noinclude><br />
<br />
[[Category:Gekkou]]</div>
Morris
http://www.baka-tsuki.org/project/index.php?title=Gekkou:Volume_1_%E1%80%9C%E1%80%B0%E1%80%9E%E1%80%90%E1%80%B9%E1%80%94%E1%80%8A%E1%80%B9%E1%80%B8&diff=284338
Gekkou:Volume 1 လူသတ္နည္း
2013-09-05T15:39:12Z
<p>Morris: </p>
<hr />
<div>==[လူသတ္နည္း]==<br />
<br />
ဒီနာမည္ ကို မၾကားရတဲ့ ေန႔ ဆိုလို႔ မရွိ<br />
<br />
<br />
“Tsukimori က အရမ္း ခ်စ္ဖို႔….” တတြတ္တြတ္ ျဖင့္ ေရြရြတ္ ေနေသာ အတန္းေဖာ္ Kamogawa၊ သက္ျပင္းခ်လိုက္ေသာ အခါ က်န္ေသာ ေယာက်ာ္ေလး အတန္းေဖာ္ မ်ားကလည္း အဓိပၸါယ္ ေပါက္ပုံ ျဖင့္ ေခါင္းတညိတ္ညိတ္ ။<br />
<br />
<br />
“ေဟ့ေကာင္ေတြ ဒီလို သြယ္လ်တဲ့ ခႏၵာကိုယ္ ရဲ့ လွည့္စားတာ မခံနဲ႔ ၾကားလား ?? အေပၚပိုင္းလည္း မိုက္တယ္ကြ!”<br />
<br />
<br />
<br />
ဒီလို တဏွာ အေငြ႕အသက္ မကင္းတဲ့ အၾကည့္ေတြနဲ႔ အာ႐ုံစိုက္ျခင္း ခံရသူကေတာ့ Tsukimori ၊ မိန္းကေလး တသိုက္နဲ႔ စကားေျပာေနၿပီး တခုခု ျငင္းခုန္ေနပုံ ေပၚသည္။ ကၽြန္ေတာ္သာ Tsukimori Youko ကို စကားလုံး တစ္လုံး ျဖင့္သာ ေဖာ္ျပရမည္ ဆိုရင္ေတာ့ <br />
<br />
<br />
<br />
“ၾကည့္လို႔ေတာ့ ေကာင္းသား”<br />
<br />
“မင္းေကာ သေဘာမတူဘူးလား Nonomiya ?”<br />
<br />
“အင္း မင္းေျပာသလိုပဲ ”<br />
<br />
“ဝိုး ၾကည့္ရတာ စိတ္မပါသလို ၊ ေရာ ဟုတ္ေသးရဲ့လား အေမာင္ ? ဒီမွာ ေယာက္်ား ဆိုတာ ေတာင္ဆိုတာ ေတြ႕ ရင္ တက္ပစ္ ရသလို ၊ ေကာင္မေလး ေခ်ာေခ်ာ ေလး ေတြ႕ ရင္လည္း ႀကိဳက္ပစ္လိုက္ ! ဒါကိုက ေယာက္်ားေလး ေတြ မဟုတ္လား”<br />
<br />
<br />
<br />
Kamogawa ဦးေဆာင္တဲ့ တသိုက္ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ့ ထူးမျခားနား အေျဖကို ၾကားၿပီး ေနာက္မွေတာ့ အေတာ္ေလးကို မခ်ိတင္ကဲ ျဖစ္သြားပုံရသည္။<br />
<br />
<br />
<br />
“အင္း ငါကေတာ့ သူ႔ကို ၿပီးျပည့္စုံတဲ့ မိန္းကေလး လို႔ ထင္တာပဲ”<br />
<br />
<br />
<br />
သူမဟာ ေခ်ာေမာ လွပတဲ့ မ်က္နာ ကို သြယ္လ်တဲ့ ခႏၵာကိုယ္ က ပံပိုးေပးထားၿပီး ၊ စာေတာ္တဲ့ အခ်က္ကလည္း သူမကို ေထာက္ပံ့ေပးထားသည္။ သူမရဲ့ ျပဳံျပဳံးရြင္ရြင္ ေနတက္တဲ့ ပုံစံ ေၾကာင့္ ေက်ာင္းသားမ်ား အသည္းေက်ာ္ တစ္ေယာက္လည္း ျဖစ္သည္။ ဒါအျပင္ အားကစားလည္း ေတာ္ပုံရသည္။ Tsukimori Youko ဟာ ကၽြန္ေတာ္ အျပစ္ေျပာ၍ မရေသာ မိန္းကေလး တစ္ေယာက္။<br />
<br />
<br />
<br />
“ေအးေလ ဘယ္ေနရာမ်ား မေကာင္းလို႔လဲ”<br />
<br />
“မေကာင္းဘူးလို႔ ငါမေျပာပါဘူး ၊ ငါသာ သူအနားမွာ ဆိုရင္ စိတ္သက္သက္သာသာ ေနလို႔ မရတာပဲ ရွိတာ ”<br />
<br />
“အင္း ဟုတ္တယ္ Tsukimori က ငါတို႔လက္လွမ္း မမွီတဲ့ ပန္းတပြင့္ပဲ”<br />
<br />
<br />
<br />
ကံေကာင္းေထာက္မစြာ ျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္ စကားကို သူ႔အဓိပၸါယ္ နဲ႔ သူ ေပါက္သြားပုံ ေပၚသည္။<br />
<br />
<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ အျမင္ကေတာ့ သူမ ဟာ အရမ္းကို ျပည္စုံလြန္းပါတယ္။ ျပည့္စုံလြန္းတဲ့ အတြက္ သူမ ေဘးမွာ ရွိေနရတာဟာ ပ်င္းဖို႔ ေကာင္းၿပီး သူမ ေဘးမွာ ရွိရင္ သူ႔ အရွိန္အဝါ နဲ႔ ကို မြန္းက်ပ္ေနမွာပဲ။ ၾကည့္ရတာ ကၽြန္ေတာ့္ ပုံစံကိုက နည္းနည္း ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ နိုင္ၿပီး တမင္တကာကို Tsukimori နဲ႔ ခပ္ခြာခြာ ေနပါတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲ ဆိုေတာ့ သူနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ဆင္တူ တဲ့ အခ်က္ကို ရွာမေတြ႕လို႔ပါ။<br />
<br />
သို႔ေသာ္လည္း ဒီလူေတြကေတာ့ နာမည္ႀကီး မိန္းကေလး ဆိုတာနဲ႔ အႀကီးအက်ယ္ စိတ္ဝင္စား သြားၿပီး နာမည္ႀကီး မင္းသမီးေတြလိုမ်ိဳး သူနဲ႔ ပတ္သတ္တဲ့ ေကာလဟာလ ေတြေတာင္ ဆက္လက္ေဆြးေႏြး ေလၾကရဲ့။<br />
<br />
<br />
<br />
” ဒါေပမယ့္ သူရည္းစားက ေကာလိပ္က ဆို ”<br />
<br />
” ေက်ာင္းသား K ဆို သူ႔ထက္ သုံးႏွစ္ေတာင္ ႀကီးတယ္ ဆိုပဲ”<br />
<br />
” အမ္ ငါၾကားတာက ကုမၸဏီသူေဌး နဲ႔လို႔ၾကားတာ”<br />
<br />
” အား ဒါေၾကာင့္ တလကို မုန႔္ဖိုး ¥200,000 ေလာက္ရတာ”<br />
<br />
” တကယ္ ! ငါၾကားတာဆို သူနဲ႔ သခၤ်ာ ဆရာ Kumada နဲ႔ တည္းခိုခန္း သြားတာေတာင္ ေတြ႕ေသးတယ္ဆိုပဲ!”<br />
<br />
<br />
<br />
သူေက်ာ္ၾကားတယ္ ဆိုတာကလြဲရင္ က်န္တဲ့ ေသခ်ာတာက တခုမွမရွိ ။ သူ ဒီေလာက္ေတာင္ ေက်ာ္ၾကားတယ္ ဆိုၿပီး ထပ္ၿပီး သတိထားမိျပန္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီလို အေျခအေနမ်ိဴး ကို သူလည္း ေပ်ာ္မည္ မဟုတ္။ ကၽြန္ေတာ္ေတာင္ ဒီလိုမ်ိဳး အေျခအေန ကို သည္းခံနိုင္သည္ မဟုတ္ ။<br />
<br />
<br />
<br />
“ေသခ်ာတာလည္း မဟုတ္ဘူး ၊ ေကာလဟာလေတြပါကြာ”<br />
<br />
<br />
<br />
သူတို႔က ဒီကိစၥနဲ႔ပတ္သတ္ၿပီး အေလးအနက္ ေျပာေနတာ ဆိုေတာ့ ၊ ကၽြန္ေတာ္ ခပ္ေသာ့ေသာ့ ရယ္ၿပီး ေျပာလိုက္မိသည္။<br />
<br />
ဒါေၾကာင့္ “ဘာလို႔ သူ႔ကို တိုက္ရိုက္ မေမးတာလဲ? ” ဟု ေမးခြန္းျဖင့္ ရင္ဆိုင္ေစလိုက္သည္။ အေပ်ာ္ေပါ့။ သို႔ေသာ္ ထင္သည့္ အတိုင္း ဝိုင္းၿပီး ေထာပနာ ျပဳၾကသည့္ အသံ မ်ားျဖင့္သာ အဆုံးသတ္သြားသည္။<br />
<br />
<br />
<br />
“ဒါမ်ိဳးက ေမးလို႔ေကာင္းပါ့မလားကြ!”<br />
<br />
<br />
<br />
သူတို႔၏ တုံ႔ျပန္မွုကို အေတာ္ေလး ေက်နပ္မိသည္။ ထပ္ၿပီးေတာ့ ေသခ်ာေအာင္ ” မင္းတို႔ သိခ်င္ရင္ ငါ မင္းတို႔ ကိုယ္စား ေမးေပးမယ္ေလ? ”<br />
<br />
” ေနဦး Nonomiya ! မေလာနဲ႔ တကယ္လို႔ ဟုတ္ေနရင္ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ” ဟု Kamogawa က လွမ္းတားသည္။<br />
<br />
” တကယ္လို႔ ေကာလဟလ ဆိုရင္ေကာ ”<br />
<br />
” တကယ္လို႔ တကယ္လည္း ျဖစ္နိုင္တာပဲ ”<br />
<br />
<br />
<br />
Kamogawa စကားကို ေခါင္းတညိတ္ညိတ္ ျဖင့္ က်န္တဲ့သူေတြက ” ျဖစ္နိုင္တယ္ ၊ Tsukimori သာဆို ျဖစ္နိုင္တယ္” ေသခ်ာတာကေတာ့ Tsukimori Youko က အတန္းထဲမွာ တသီးတျခား ျဖစ္ေနသည္။ သူဟာ အားလုံးနဲ႔ ကြဲျပားသည္ ဟုပင္ ေျပာနိုင္သည္။ တျခားသူေတြ အေနျဖင့္ သူမရဲ့ ေက်ာင္းသူ အရြယ္နဲ႔ မလိုက္ဖက္ေအာင္ ရင့္က်က္တဲ့ အသြင္အျပင္ေၾကာင့္ ေက်ာင္းသားေတြ မသိတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ေတြ ၾကဳံခဲ့တယ္ ဟု ယူဆၾကသည္။<br />
<br />
<br />
<br />
“အမွန္တရားက အေမွာင္ထဲမွာ ေလ မဟုတ္ဖူးလား ??? ”<br />
<br />
<br />
<br />
ဘယ္လိုပဲ မွန္မွန္ မမွန္မွန္ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ Komogawa နဲ႔ တျခားေကာင္ေတြလို စိတ္ထိခိုက္မွာ မဟုတ္ ၊ ေအးေအးေဆးေဆးပါပဲ။<br />
<br />
<br />
<br />
“အျဖစ္မွန္ကို သိတိုင္း ေကာင္းတာ မဟုတ္ဘူးေလ မဟုတ္ဘူးလား” ၾကည့္ရတာ သူတို႔ ခမ်ာ အမွန္ကို သိလည္း သိခ်င္ ၊ သူတို႔ ထင္သလို ျဖစ္ေနမွာလည္း မဝံ့မရဲ ။<br />
<br />
” ဒီအတိုင္း ဆို ဘာမွ မထူးဘူးေလ ၊ မင္း အျဖစ္မွန္ ေရွာင္လြဲလိုက္ရင္ ဘယ္ေတာ့မွ သိရမွာ မဟုတ္ဘူး”<br />
<br />
” မသိလည္း ေနပါေလ့ေစ ၊ ဟိုတရက္ကေတာင္ ငေၾကာင္ေတြ သူကို ရည္းစားစကား လာေျပာလို႔ ျငင္းလြတ္လိုက္ေသးတယ္ ၊ မင္း မဆင္မျခင္ အျဖစ္မွန္ကို ရွာေနရင္ ေတာ့ ေနာက္ဆုံး မင္း ထိခိုက္တာပဲ အဖက္တင္လမယ္။ ငါက အိမ္မက္ ကို အမွန္တရား ထက္ ျမတ္နိုးတယ္ Tsukiyomi ဟာ တို႔အားလုံး ရဲ့ အျမဲတမ္း အိပ္မက္ပဲ”<br />
<br />
<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ သူတို႔ ေျပာေနတာကို ၾကည့္ရင္း အံအားသင့္ ၿပီး ရယ္မိ႐ုံပါပဲ။ “လူငယ္ဘဝ က ေပ်ာ္ဖို႔ ေကာင္းတယ္ေနာ္”<br />
<br />
<br />
<br />
“ေဟ့ ငါတို႔ က ၁၇ ႏွစ္ပဲရွိေသးတာ ၊ အိပ္မက္ ဆိုတာ ရွိသင့္တယ္”<br />
<br />
<br />
<br />
ၾကည့္ရတာ မရယ္မိသင့္ ဘူး ထင္ပါရဲ့။<br />
<br />
<br />
<br />
“မင္းသာ ကူညီရင္ ငါ ဝင္မပါဘူး”<br />
<br />
“ငါပါတယ္ ၊ ငါပါတယ္ ! ငါတို႔ ေကာင္ေလးေတြ အိပ္မက္ကို မဖ်က္ဆီးပါနဲ႔”<br />
<br />
“ဘာလဲ ခပ္ဆိုးဆိုး ေကာင္ေလးေတြလား”<br />
<br />
“ဒါဆို Nonomiya ႀကိဳက္တဲ့သူက ဘယ္သူတုံး? နာမည္ႀကီးေတြ မပါေၾကး ”<br />
<br />
<br />
<br />
မေမၽွာ္လင့္ပဲ Kamogawa တန္ျပန္တိုက္စစ္ ဆင္လိုက္ပါတယ္။ က်န္တဲ့သူေတြကလည္း ဒီအခြင့္အေရးကို ေစာင့္ၿပီး အနားကို ကပ္လာကာ<br />
<br />
<br />
<br />
“ေျပာေလ ေျပာ”<br />
<br />
“အင္း ငါကေတာ့..”<br />
<br />
<br />
<br />
တကယ္ဆိုရင္ေတာ့ ေဖာ္ျပေလာက္ေအာင္ ကိုယ္ သေဘာက်တဲ့သူက မရွိ။ ဒါေပမယ့္ ဒီအေျခအေနမွာ ဒီလူေတြကို ဒီလို ေျပာလို႔ ရနိုင္မယ္ မထင္။<br />
<br />
<br />
<br />
“—Usami ဆို ခ်စ္ဖို႔ ေကာင္းတယ္ ထင္တာပဲ။”<br />
<br />
<br />
<br />
စိတ္ထဲမွာ ေပၚလာတဲ့ နာမည္တစ္ခု ေကာက္ေျပာလိုက္တယ္။ ဒါေပမယ့္ သူတို႔ ၾကည့္ရတာ အံအားသင့္ၿပိး စိတ္ပ်က္သြားတဲ့ပုံ။<br />
<br />
<br />
<br />
“ဘာလဲကြ ၊ ဒီေလာက္ ရိုးတာႀကီးကို ၊ မင္းက ပ်င္းဖို႔ ေကာင္းလိုက္တာကြာ”<br />
<br />
“ဒီေတာ့ မင္းက Tsukimori ကို ဘယ္လိုမွ မေနဖူးေပါ့ ?”<br />
<br />
“သူဆိုရင္လည္း ပုံမွန္ပစ္မွတ္ တစ္ခုလို႔ ေျပာလို႔ ရတယ္ ၊ ဒါေပမယ့္ သူက Usami နဲ႔ ဆိုရင္ ကြာလြန္းအားႀကီးတယ္ Usami သာ လိေမၼာ္ေဖ်ာ္ရည္ ဆိုရင္ Tsukimori က စပ်စ္ဝိုင္”<br />
<br />
“ဒါဆို မင္းေျပာခ်င္တာက ငါတို႔ အရြယ္ အတြက္ လိေမၼာ္ ေဖ်ာ္ရည္က ပိုသင့္ေတာ္တယ္ေပါ့”<br />
<br />
“ဟင့္အင္း ေသာက္႐ူး ၊ မင္းနားမလည္ဘူးလား ၊ ေျပာခ်င္တာက အင္း အရက္ရဲ့ ဆြဲေဆာင္မွုေၾကာင့္ တကယ္မ မေသာက္သင့္ဘူး ဟုတ္လား ? ဥပမာ မင္းက သူရဲ့ လၽွိဝွက္တဲ့ သေဘာ ကို သိခ်င္တာနဲ႔ အဲဒီေနာက္လိုက္ေနတာကို …. ငါေျပာတာ နားလည္လား<br />
<br />
“ေအး လည္တယ္ ၊ ဒါေပမယ့္ ငါအခုထိ လိေမၼာ္ေဖ်ာ္ရည္ ႀကိဳက္ေသးတယ္ မင္းေရာ ?”<br />
<br />
“အား အင္း ဟုတ္တယ္ ၊ ငါလည္း လိေမၼာ္ေဖ်ာ္ရည္ကို ႀကိဳက္ပါတယ္ ၊ ဒါေပမယ့္”<br />
<br />
<br />
<br />
Kamogawa နဲ႔ ေက်ာင္းသား တစ္သိုက္က ရွုံ႔မဲ့ ကုန္သည္။ Tsukimori က ပုံမွန္ မိန္းကေလး တစ္ေယာက္ မဟုတ္ေလာက္ေအာင္ ဆြဲေဆာင္မွု အျပည့္ ၊ Usami ကလည္း ပုံမွန္ မိန္းကေလး တစ္ေယာက္ ပီပီ သူ႔နည္းသူ႔ဟန္ေတာ့ ဆြဲေဆာင္မွု ရွိရွာပါသည္။ သူတို႔ကေတာ့ မွန္ကလည္း မွန္ေနေတာ့ ျငင္းလို႔လည္း မရ ၊ ဒါေၾကာင့္ စိတ္ထဲမွာ ကသိကေအာက္ ျဖစ္ေနပုံ ေပၚသည္။<br />
<br />
အနိုင္ရတဲ့သူ တစ္ေယာက္လို “လိေမၼာ္ေဖ်ာ္ရည္ နဲ႔ ဝိုင္တို႔ ဂုဏ္ျပဳၾကတာေပါ့ကြာ” ဟု ခပ္ႂကြားႂကြားေလး ေျပာလိုက္သည္။<br />
<br />
<br />
<br />
“မင္းက စကားကို သြယ္ဝိုက္ၿပီး ေျပာတဲ့ ေကာင္ပဲ သိလား? ”<br />
“ေက်းဇူး”<br />
“ခ်ီးက်ဴးေနတာ မဟုတ္ဘူးကြ”<br />
<br />
<br />
<br />
Kamogawa က နည္းနည္းေတာ့ ခ်ဥ္ေနပုံရသည္။ သို႔ေသာ္ သူ႔ကို အျပတ္ေျပာနိုင္ခဲ့သား။<br />
<br />
<br />
<br />
“– ဟဲ့ အေကာင္ေတြ ကိုယ့္ေနရာ ကိုယ္ထိုင္ အတန္းစေတာ့မယ္ !”<br />
<br />
<br />
<br />
႐ုတ္တရက္ ေမာင္းလိုက္တဲ့ အသံေၾကာင့္ ေယာက်ာ္းေလးမ်ား နာရီကို ၾကည့္မိၾကသည္။ ခ်က္ခ်င္းပင္ သူတို႔ကို ေျပာသည့္ ေကာင္မေလးကို ၾကည့္မိၿပီး လွုပ္လွုပ္ရြရြ ျဖစ္ကုန္ၾကေလ၏။<br />
<br />
<br />
<br />
“ဟုတ္တယ္ေဟ့ ၊ လိေမၼာ္ေဖ်ာ္ရည္ ရဲ့ စကား နားေထာင္ၿပီး ကိုယ္ ေနရာ ျပန္ၾက”<br />
<br />
<br />
<br />
Kamogawa ၏ စကား ႏွင့္ အတူ ကိုယ့္ေနရာ ကိုယ္ ထိုင္ၾကေလကုန္သည္။<br />
<br />
<br />
<br />
“လိေမၼာ္ ေဖ်ာ္ရည္…?” ဟု လိေမၼာ္ ေဖ်ာ္ရည္ တျဖစ္လဲ Chizuru Usami က ေခါင္းတဆတ္ဆတ္ ျဖင့္<br />
<br />
“နင္တို႔ ငါအေၾကာင္း ဘာမဟုတ္တာေတြ ေျပာေနတာလဲ ေျပာစမ္း ??”<br />
<br />
<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ ေဘးမွာ ထိုင္ေနရင္း ႏွုတ္ခမ္းကို ကိုက္ထားေလသည္။<br />
<br />
<br />
<br />
“ငါတို႔ ေဖ်ာ္ရည္ေတြ အေၾကာင္း ေျပာတာပါ”<br />
<br />
“လာလိမ္မေနနဲ႔ ေယာက်ာ္း ေလးေတြ စုေနရင္ မဟုတ္က ဟုတ္က အေၾကာင္းေတြပဲ ေျပာမွာ”<br />
<br />
<br />
<br />
တကယ္ေတာ့ မမၽွတတဲ့ မွန္းဆခ်က္ႀကီးပါ။ ဒါေပမယ့္ ျငင္းလို႔လည္း မရ။<br />
<br />
<br />
<br />
“ဘယ္ေလာက္ေတာင္ သနားစရာ ေကာင္းတဲ့ Usami ရယ္ ငါနင့္ကို စိတ္ပူလိုက္တာ”<br />
<br />
[[Image:Gekkou-017.jpg|thumb]]<br />
<br />
“ဘာမွ လာသနား မေနနဲ႔ Nonomiya! အ႐ူး ငါက ပုံမွန္ပဲ ၊ သာမန္ေက်ာင္းသူ တစ္ေယာက္”<br />
<br />
<br />
<br />
Usami ဟာ သူ႔ကိုစတိုင္း အျမဲတမ္း စိတ္က သည္းခံနိုင္သည္ မဟုတ္ ၊ သူ သည္းမခံနိုင္တိုင္း သူၾကည့္ရတာ အေကာင္ေလး တစ္ေကာင္လိုပဲ ၾကည့္လို႔ေတာ့ေကာင္းသား ၊ တကယ္။<br />
<br />
<br />
<br />
” နားေထာင္ သိပ္ေနာက္မက်ခင္ ေဆး႐ုံသြားျပပါလား ၊ တစ္ေယာက္တည္းသြားျပရမွာ ရွက္ရင္ ငါပါလိုက္ခဲ့မယ္ေလ ဒါေပမယ့္ –”<br />
<br />
” ဘာလို႔ သြားရမွာလဲ ၊ ငါကို သနားတဲ့ အၾကည့္နဲ႔ မၾကည့္နဲ႔! ”<br />
<br />
“သြား” ဟုဆိုကာ သူဖက္လွည့္ေနသည့္ ကၽြန္ေတာ္ေခါင္းကို လက္ျဖင့္ ခပ္ဖြဖြ တြန္းလိုက္ေလသည္။<br />
<br />
“ဝမ္းသာစရာပဲ Usami ၾကည့္ရတာ Nonomiya က လိေမၼာ္သီးေဖ်ာ္ရည္ ႀကိဳက္တဲ့ ပုံပဲ!”<br />
<br />
<br />
<br />
Kamogawa တစ္ေယာက္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္ကို ၾကည့္ရင္း ႐ုပ္ရွင္ ဇာတ္ကားမ်ားတြင္ ပါေလ့ရွိေသာ လူယုတ္မာ ရယ္သံနဲ႔ ေျပာလိုက္ေလသည္။<br />
<br />
<br />
<br />
“လိေမၼာ္ေဖ်ာ္ရည္ ဆိုတာ ဘာလဲ ေျပာေလ–”<br />
<br />
<br />
<br />
စကားတဝက္ မွာတင္ ႐ုတ္တရက္ ရပ္သြားသည္။ သခၤ်ာ ဆရာ Kuamad အခန္းထဲကို ဝင္လာေလသည္။ တခန္းလုံးမွာ ၾကားရသည့္ အသံဟူ၍ Kumada ၏ ခပ္တိုးတိုး အသံႏွင့္ ေျမျဖဴ နဲ႔ ေက်ာက္သင္ပုန္း ျခစ္ေနသည့္ အသံမၽွသာ။ ၾကည့္ရတာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေျပာခဲ့တာေတြကို Usami တစ္ေယာက္ အေတာ္ေလး သိခ်င္ပုံ။ မၾကာခဏ ခိုးခိုး ၾကည့္ေနေလ၏။ မိနစ္ အနည္းငယ္ ၾကာေတာ့ သူမ စိတ္ထိန္းနိုင္ေတာ့ ပုံ မရေခ်။ သူ ကိုယ္ကို ကၽြန္ေတာ္ဖက္ တိုးၿပီး အသံ ခပ္အုပ္အုပ္ျဖင့္ ” ဘာလဲဟင္” ဟု ေမးေလသည္။<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ေက်ာက္သင္ပုန္းကို မ်က္လုံးက မခြာပဲ ” ငါ စာကို အာ႐ုံစိုက္ေနတယ္ Usami-san” ဟု ေျဖလိုက္ေလသည္။<br />
<br />
<br />
<br />
” နင္ အက်င့္မယုတ္နဲ႔ဟာ ”<br />
<br />
<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ ေနတာနဲ႔ သူ ခဲသားေဘာပင္ နဲ႔ အၾကင္နာမဲ့စြာ ကၽြန္ေတာ္ကို ထိုးေလသည္။ ယူနီေဖာင္း ကို ေက်ာ္ဝင္ၿပီး အသားထဲကိုပါ ေဖာက္ဝင္လာသည္။<br />
<br />
<br />
<br />
“အား နာတယ္ဟ”<br />
<br />
<br />
<br />
စိတ္ေကာက္ေနေသာ Usami က “ဒါဆို ငါ့ကို မသိခ်င္ေယာင္ မေဆာင္နဲ႔ေလ” ေျပာသည္။<br />
<br />
<br />
<br />
“နင္တို႔ မုန႔္စားဆင္း တုံးက Youko-san အေၾကာင္း ေျပာတယ္ဟုတ္ ၊ ဟုတ္လား ? ”<br />
<br />
“ေအာ္ေအး ဟုတ္မွာေပါ့”<br />
<br />
” နင္ဟာ ေလ အျမဲတမ္း ေလၽွာခ်သြားတာပဲ ငါသိတယ္ ၊ နင္ သူ႔အေၾကာင္း ေျပာေနတာ မဟုတ္လား ! ”<br />
<br />
” ငါအံဩလိုက္တာ နင္ ငါတို႔ေျပာတာေခ်ာင္း နားေထာင္တယ္ေပါ့”<br />
<br />
“ဟင့္အင္း မဟုတ္ပါဘူး ငါ Youko-san ဆိုတဲ့ စကားပဲ ၾကားလိုက္တာ နင္တို႔ေကာင္ေတြ အက်ယ္ႀကီး ေျပာေနတာကိုး ”<br />
<br />
<br />
<br />
ေရွ႕မွ ဆရာ Kumada က ၾကည့္ေနေတာ့ “Usami” ဟု ကၽြန္ေတာ္ သူ႔ကို အသံ ခပ္အုပ္အုပ္ လွမ္းေခၚလိုက္သည္ ။ သူ ခပ္ျမန္ျမန္ပင္ ထိုင္လိုက္ၿပီး ေက်ာက္သင္ပုန္း မွေရးသမၽွ ကို ကူးခ်င္ေယာင္ ေဆာင္လိုက္သည္။ အေတာ္ေလး ၾကာ တိတ္သြားၿပီးေနာက္ “ဟဲ့ Nonomiya နင္ Youko-san လို မိန္းကေလး မ်ိဳးကို သေဘာက်တယ္ မဟုတ္လား ? ” အသံခပ္တိုးတိုးျဖင့္ သူ႔စာအုပ္ကို ငုံၾကည့္ေနရင္း ေမးေလ၏<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ Tsukimori Youko ေရွ႕ ညာဖက္ အစြန္ကို ၾကည့္မိသည္ ။ သူမဟာ ဆြဲေဆာင္မွု အျပည့္နဲ႔ ေက်ာက္သင္ပုန္းကို စိုက္ၾကည့္ ေနသည္။ သူမ မ်က္နာဟာ အသိဉာဏ္ ျပည့္ဝတဲ့ ၊သတင္း ေတြမွာ ပါေနတက္တဲ့ ထက္ျမက္တဲ့ မိန္းမေတြနဲ႔ တူေနသလိုလို။ စာသင္ခန္းရဲ့ အလယ္မွာ ထိုင္ေနသလိုပဲ ၊ သူမရဲ့ ထက္ျမက္တဲ့ စြမ္းရည္ေၾကာင့္ သူမဟာ အခန္းရဲ့ အသည္းႏွလုံးမွာ တည္ရွိေနသည္ဟု ထင္ျမင္ရေစသည္။တကယ္ကို သူမဟာ ထူးျခားတဲ့သူ တစ္ေယာက္ပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ ဟာ သူမလိုလူ နဲ႔ အဆက္အသြယ္ မလုပ္ေပမယ့္ ၊ သူကို ခ်စ္ခင္ေလးစားတဲ့ သူေတြရဲ့ အျမင္ကိုေတာ့ ေကာင္းေကာင္း နားလည္ပါတယ္။<br />
<br />
<br />
<br />
“ဟင့္အင္း မဟုတ္ပါဘူး”<br />
<br />
<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ အလုပ္ရွုပ္တာေတြကို မႀကိဳက္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ Usami ဘယ္လို တုံ႔ျပန္မလဲ ဆိုတာေတာ့ သိခ်င္မိတယ္။<br />
<br />
<br />
<br />
“တကယ္လား”<br />
<br />
<br />
<br />
သူမ ၾကည့္ရတာ စိတ္သက္သာရာသြားသည့္ ပုံျဖင့္ ျပဳံးရွာ ေလ၏။<br />
<br />
<br />
<br />
“ငါတို႔ ဥပမာေပးၿပီး ေျပာၾကတာကြာ တကယ္လို႔သူမ သာ ေဖ်ာ္ရည္တခုခု သာဆို Tsukimori က စပ်စ္ဝိုင္နဲ႔တူလိမ့္မယ္”<br />
<br />
<br />
<br />
— သူ ဘယ္လို မ်ား တုံျပန္မလဲ မသိ ။<br />
<br />
<br />
<br />
” နင္ကေတာ့ လိေမၼာ္ ေဖ်ာ္ရည္ေပါ့ ”<br />
<br />
<br />
ေဘးတြင္ ႐ုတ္တရက္ ခဲတံ က်ိဳးသြားသည္ ကို ၾကားလိုက္ပါသည္။<br />
<br />
<br />
<br />
“အား ဒီလိုလား”<br />
<br />
<br />
<br />
Usami တစ္ေယာက္ ဘာမွမျဖစ္လို ဟန္ေဆာင္ရင္း ခဲတံနဲ႔ သူလက္ၾကားထဲ ထည့္ကာ ေဆာ့ေနရွာသည္။ သို႔ေသာ္ သူ႔ ပါးႏွစ္ဖက္မွ ရွက္ေသြးျဖန္းသြားသည္ကိုေတာ့ သတိထားမိလိုက္သည္။ ထိုေနာက္တြင္ Usami တစ္ေယာက္ ဘာကိုမွ မေမးေတာ့။<br />
<br />
သူ႔ အရိုးခံ တုံျပန္မွုဟာ ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ကို ၿငိမ္းခ်မ္းေစပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ဟိုေကာင္ေတြကို ေျပာခ်င္ခဲ့၍သာ သူနာမည္ ေကာက္ေျပာလိုက္ျခင္းလား ဒါမွမဟုတ္ ကၽြန္ေတာ္ ရဲ့ မသိစိတ္မွာ သူမ စိုးမိုး ေန၍ ေျပာမိရဲ့လား ဆိုသည္ကိုေတာင္ မေဝခြဲနိုင္ေတာ့ ။ အနည္းဆုံးေတာ့ အခုခ်ိန္က စၿပီး ကၽြန္ေတာ္ သူမကို သေဘာက်မိ သလို ခံစားရတာပဲ။<br />
<br />
<br />
<br />
“ဒါနဲ႔”<br />
<br />
<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ထင္ခဲ့တာက ကၽြန္ေတာ္တို႔ စကားေျပာၿပီးၿပီေပါ့ ၊ သို႔ေသာ္ သူမက ထပ္ၿပီး တခုခု ေျပာခ်င္ဟန္ ရွိသည္။ Usami မ်က္နာတည္တည္ ၊ အသံတိုးတိုးျဖင့္<br />
<br />
<br />
<br />
“ငါကပုံမွန္ပဲေနာ္ ။ နင္ထင္ထားသလို တျခား ထူးထူးဆန္းဆန္း ေကာင္မေလးေတြလို မဟုတ္ ဘူး ၊ ငါ့ကို အထင္မလြဲနဲ႔ သိလား? ”<br />
<br />
<br />
<br />
ဒီလို႔ ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းတဲ့ တုံ႔ျပန္မွု ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ ႐ုတ္တရက္ ျပဳံးမိသည္။ သူမ ရဲ့ရိုးသားမွုက ကၽြန္ေတာ္ကို ၿငိမ္းခ်မ္းေစပါတယ္။ တကယ္ကို ေႏြရာသီမွာ ဖန္ခြက္ထဲက လိေမၼာ္ေဖ်ာ္ရည္ ေအးေအးေလး ေသာက္လိုက္ရသလိုပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ သူ႔ကို ခ်စ္မိပါေစလို႔ ဆုေတာင္းပါတယ္။<br />
<br />
အတန္းေခါင္းေဆာင္ေတြရဲ့ လစဥ္ အစည္းအေဝး ၿပီးေနာက္မွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အတန္းရဲ့ မိန္ကေလးေခါင္းေဆာင္ ျပန္လာတာကို ကၽြန္ေတာ္ ေတြ႕ပါတယ္။ အခန္းထဲမွာ လူေတြလည္း မရွိေတာ့တာ မို႔လို႔ ကၽြန္ေတာ္လည္း ျပန္ဖို႔ ဆုံးျဖတ္လိုက္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ကိုယ္တိုင္ကလည္း ဘယ္ အသင္းအဖြဲ႕ ထဲမွ ဝင္ထားတာ မဟုတ္ေတာ့ ေက်ာင္းမွာ လုပ္စရာ မရွိ။ က်န္တာကေတာ့ အိမ္ျပန္ ၊ ၿပီးရင္ အခ်ိန္ပိုင္း အလုပ္အတြက္ ျပင္ဆင္တာေပါ့။<br />
<br />
ခုံက ထလိုက္ေတာ့ ၊ တကၠသိုလ္ စာအုပ္တစ္အုပ္ကို ၾကမ္းျပင္မွာ က်ေနသည္ကို သတိထားမိလိုက္သည္။ စာအုပ္မ်က္နာဖုံးမွာ Tsukimori Youko လို႔ ေရးထားသည္ကိုး။ အခန္းထဲမွာ သူမကို မေတြ႕။ ဒါေၾကာင့္ သူမ စားပြဲခုံထဲကို ထည့္လိုက္ေတာ့မည္။ သို႔ေသာ္ ထိုသို႔ ျပဳမည့္ ဆဲဆဲတြင္ သတိထားမိလိုက္သည္ကား စာအုပ္ထဲမွာ ညႇပ္ထားသည့္ စာရြက္ အပိုင္းအစ တစ္ခု။ ဘာရယ္မဟုတ္ ၊ စာအုပ္ထဲမွ စာရြက္ကို ထုတ္ၿပီး ၾကည့္မိသည္။<br />
<br />
<br />
<br />
“အမ္ တကယ္ မထင္ထားဘူး” ဟု တကိုယ္တည္း ေရရြတ္မိသည္။<br />
<br />
<br />
<br />
A4 Report စာရြက္ကို ေခါက္ထားပုံ ေပၚသည္။ ေခါင္းစဥ္ ကေတာ့ လူတိုင္းစိတ္ကူးယဥ္ ၾကေသာ ၊ ကၽြန္ေတာ္ ထင္ထားေသာ သူမ ၏ ပုံစံ ျဖင့္ မကိုက္ ။ ဘယ္သူမွ သတိမထားမိေအာင္ ဂ႐ုစိုက္ၿပီး ၊ လြယ္အိတ္ထဲ ထည့္လိုက္သည္။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ ဒီလက္ေရး ခပ္ေသးေသးကို ဖတ္ရန္ အခ်ိန္ အေတာ္ေပးရမည္ ျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ မဟုတ္တာ လုပ္ေတာ့မည္ ဟု ထင္ၾကေပလိမ့္မည္။ တကယ္ေတာ့ မဟုတ္ ၊ ဒါေၾကာင့္ ဘာမွ မဝံမရဲ လည္း မျဖစ္ ၊ သိခ်င္စိတ္ သက္သက္ ျဖင့္သာျဖစ္သည္။<br />
<br />
အစ ကတည္းက ကၽြန္ေတာ္ စပ်စ္ဝိုင္ ကို ဆန႔္က်င္ခဲ့သည္မဟုတ္ ၊ ကၽြန္ေတာ္ ေသာက္သင့္ မေသာက္ ေတာင္ မဆုံးျဖတ္ရေသး။ သို႔ေသာ္ မိမိေသာက္ဖူးေနၾက ေဖ်ာ္ရည္ကိုေတာ့ မေသာက္ဖူးေသာ အရာထက္ ပိုမိုစြဲလမ္း သည္ကေတာ့ အမွန္ပင္။ အတိုခ်ဳံ႕ေျပာရမယ္ ဆိုရင္ေတာ့ လူတိုင္း ခ်ီးက်ဴးေျပာဆို ၾကသည့္ စပ်စ္ဝိုင္ကိုလည္း ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ဝင္စားသည့္ အခ်က္ကေတာ့ မျငင္းနိုင္ေပ။<br />
<br />
<br />
<br />
“ဟုတ္ၿပီ ငါတို႔မင္းသမီးေလး ကေတာ့ ဘယ္လို လၽွိဝွက္ခ်က္ ရွိေနမွာလဲ မသိ ?”<br />
<br />
<br />
<br />
ပုံမွန္ အတိုင္းပဲ အခန္းထဲက ျပန္ထြက္လာခဲ့သည္။<br />
<br />
<br />
<br />
ေကာ္ဖီဆိုင္ အလုပ္မွ အိမ္ျပန္ေရာက္ခ်ိန္ ၊ အခ်ိန္ကေတာ့ ဆယ္နာရီခြဲ အိမ္ျပန္ေရာက္ေရာက္ခ်င္း ၊ ထိုစာရြက္ အေၾကာင္း လုံးဝ ေမ့ေနေလသည္။ အထဲမွာ ဘာေတြမ်ား ပါမည္နည္း ဆိုသည္ ကို ဖတ္ခ်င္ေသာ္လည္း ေကာ္ဖီဆိုင္ အလုပ္မွ ထူးျခားဆန္းသစ္ ေသာ အေတြ႕အၾကဳံတို႔က စိတ္ထဲ ေရာက္ေနေလသည္။ ကၽြန္ေတာ္ဟာ လူေတြကို စူးစမ္းရသည္ကို သေဘာက်သည္။ ဝါသနာ ဟုပင္ ေျပာ၍ ရနိုင္သည္။ ေကာ္ဖီဆိုင္ကို ေရြးခ်ယ္ရသည့္ အေၾကာင္းရင္း ထဲမွာ ေကာ္ဖီကို ႀကိဳက္သည္ ကလည္း ပါသလို ၊ ထိုထက္ပိုသည္ကား အမ်ိဳးအစား စုံလင္လွေသာ လူသား ေတြကို ေတြ႕နိုင္ေသာ ေနရာ ျဖစ္သျဖင့္ စိတ္ဝင္စားဖြယ္ေကာင္းသည့္ ေနရာ ျဖစ္ေသာ ေၾကာင့္ လည္း ျဖစ္သည္။<br />
<br />
မိန္းမငယ္ တစ္ေယာက္ အျမဲတမ္း ဒီခုံမွာ ထိုင္ၿပီး အျပင္ဖက္ကို ေငးၾကည့္ေနတက္သည္။ အသက္အေတာ္ႀကီးေသာ လူတစ္ဦးသည္ လည္း ဆိုင္ကို တစ္ေခါက္လာတိုင္း ေကာင္မေလး တစ္ေယာက္ ေျပာင္း၍ ေရာက္လာတက္သည္။ တေယာက္ကို တေယာက္ မ်က္စိ ေအာက္က အေပ်ာက္မခံေအာင္ ခ်စ္ၾကေသာ အတြဲတစ္တြဲသည္လည္း ေျခာက္လခန႔္ ၾကာေသာ အခါ ဆက္ဆံေရးေတြ က်ဲလာသည္ကို သတိထားမိသည္။ ဒါတင္မကေသး။<br />
<br />
ဒါက ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ကူးေတြကို လွုပ္ရွားေစပါတယ္။ အႀကိဳက္ဆုံး အခ်ိန္ကို ျဖတ္သန္းျခင္း တစ္ခုပါပဲ။ တကယ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ဟာလည္း Kamogawa နဲ႔ တျခားလူေတြလို ဘာမွ မကြာလွသည့္ ၁၇ ႏွစ္သား ဆယ္ေက်ာ္သက္ တစ္ေယာက္ပါပဲ။ အမွန္တရားကို မသိခ်င္ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ကူးထဲမွာပဲ ေပ်ာ္ေမြ႕ ခ်င္တာပါ။ ေရမိုးခ်ိဳး နားေနရင္းနဲ႔မွ ေက်ာင္းမွာ ေကာက္လာခဲ့ တဲ့ စာရြက္ အေၾကာင္း သတိရမိသည္။ ခႏၵာကိုယ္ ေႏြးေနတုံး အိပ္ရာထဲဝင္ၿပီး စာရြက္ကို ျဖန႔္ မိသည္။ ေက်ာမွီရင္း တျဖည္းျဖည္း ျဖင့္ ၾကည့္မိသည့္ကာ ၎စာရြက္ ၏ ေခါင္းစဥ္။<br />
<br />
<br />
<br />
“လူသတ္နည္း”<br />
<br />
<br />
<br />
နာမည္ႀကီး စာေရးဆရာ တစ္ေယာက္ရဲ့ လၽွိဝွက္ ဆန္းၾကယ္ ဝတၳဳ တစ္အုပ္ ဖတ္ေနရသလို ခံစားရသည္။ ၾကည့္ရတာ ေခါင္းစဥ္ကိုက ဝတၳဳဆန္ဆန္ ။ စာရြက္ အပိုင္းအစတစ္ခုဟာ Tsukimori Youko ဆိုၿပီး လူတိုင္း ပါးစပ္ဖ်ားမွာ ေရပန္းစားရတဲ့ ေကာင္မေလး ၏ ပိုင္ဆိုင္မွု။ ၾကည့္ရတာေတာ့ သူ႔ အခ်စ္ေရးနဲ႔ ပတ္သတ္ၿပီး ေကာလဟာလ ကေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ ၿပီးဆုံးမည္ မဟုတ္။ ဒါေပမယ့္ သူမ ပုံစံက ခ်ဥ္းကပ္လို႔ မရသည့္ အမ်ိဳးအစား ၊ သူမ နဲ႔ သတ္ျဖတ္ျခင္း ဆိုသည့္ စကားလုံး ႏွင့္ မည္သို႔မွ သက္ဆိုင္ျခင္း ရွိအံ့ မထင္။ ဒါကိုက ကၽြန္ေတာ္ သိခ်င္စိတ္ကို နိုးဆြေစသည္။ ေကာင္းလား ၊ ဆိုးလား ၊ ဆိုတာ ဒီေနရာမွာ ယွဥ္တြဲ ဖို႔ အေကာင္းဆုံးပါပဲ။ စာကို ခ်ဳံဖတ္ေနရင္း အၾကမ္းျဖင္းေတာ့ သေဘာေပါက္သလိုလို ရွိလာသည္။ “လူသတ္နည္း” ဆိုသည့္ ေခါင္းစဥ္ အတိုင္း လူတစ္ေယာက္ကို မ်ိဳးစုံ သတ္ျဖတ္နည္းမ်ားကို ေဖာ္ျပထားသည္။ တခ်ိဳ႕ အပိုင္းေတြမွာေတာ့ ဖ်က္ထားၿပီး တခ်ိဳ႕ အပိုင္းေတြက အႀကိမ္ႀကိမ္ ျပင္ထားသည္ ကို သတိထားမိသည္။ လက္ေရးလက္သားကို ခန႔္မွန္း ျခင္း ျဖင့္ ဒီစာကိုေရးေနခ်ိန္မွာ ေရးေနသူ ၏ အသက္ရွုသံကို ေတာင္ ခန႔္မွန္း ၍ရသည္ ေျပာရမယ္ဆိုရင္ ေတာ့ အေတာ္ေလး စိတ္လွုပ္ရွားဖို႔ေကာင္းပါတယ္။ အားလုံးကို ဖတ္ၿပီးသည့္ ေနာက္မွာေတာ့ သတိထားမိတာကေတာ့ အားလုံး ျခဳံၿပီးတူတဲ့ အခ်က္ပါ။ အေရးႀကီးတဲ့ အႏၲိမ ရည္မွန္းခ်က္ ကေတာ့ ေသြးမစြန္းပဲ ရန္သူကို ေခ်မွုန္းတာပါပဲ။ ဒါဟာ သတ္ျဖတ္ျခင္းကို ဦးတည္ခ်က္ထားတဲ့ လူသတ္ရတာကို ႀကိဳက္တဲ့ သူ တစ္ေယာက္ ေရးတာ မျဖစ္နိုင္။<br />
<br />
<br />
<br />
“သူမက လၽွိဝွက္ဆန္းၾကယ္ စာေရးဆရာ လုပ္မလို႔လား ???”<br />
<br />
<br />
<br />
လၽွို႔ဝွက္ဆန္းၾကယ္ စာအုပ္ေတြ မွာ ပါတဲ့ ပုံစံအတိုင္း ပါပဲ။ သို႔ေသာ္ ေရးထားတာက အေလာသုံးဆယ္နိုင္ၿပီး ၿပီးျပည့္စုံသည္ဟု ေျပာရန္ ခက္ပါေသးသည္။ ဥပမာ သတ္ျဖတ္နည္း တစ္ခုျဖစ္တဲ့ “ဟန္ေဆာင္ ကားမေတာ္တဆ သတ္ျဖတ္နည္း” မွာ ဆိုရင္ ေရးထားတာ အေတာ္ေလး ရွင္းပါသည္။<br />
<br />
<br />
<br />
* မတ္ေစာက္ေသာ ေတာင္ကုန္းကို ျဖတ္ပါ။<br />
* ကားေမာင္းသူကို တနည္းနည္းျဖင့္ ေႏွာင့္ယွက္ပါ။<br />
* စတီယာတိုင္ ကို ရေအာင္ ထိန္းခ်ဳပ္ပါ။<br />
<br />
<br />
<br />
ဒီလိုမ်ိဳး စတားျပၿပီးေရးထားပါသည္။ အပို မွတ္ခ်က္ အေနနဲ႔လည္း “အာ႐ုံရွုပ္ေထြးေအာင္ ဖုန္းဆက္ၿပီး လုပ္သင့္သလား” ဒါမွမဟုတ္ “လမ္းမမွာ တခုခု အေႏွာင္အယွက္ေပးမလား” စသျဖင့္ က်ိဳးတိုး က်ဲတဲ ေရးထားသည္ကို လည္း ေတြ႕ရသည္။ ဖတ္ၾကည့္တဲ့ အတိုင္း ေအာင္ျမင္ဖို႔ ရာခိုင္ႏွုန္းက အင္မတန္ နည္းပါသည္။ ၾကည့္ရသည္မွာ ေအာင္ျမင္ရန္ အိုင္ဒီယာ မ်ိဳးစုံကို စုေပါင္း ေနဆဲ ျဖစ္ပုံရသည္။ သူမ ၿပီးျပည့္စုံ ေအာင္ လုပ္ခ်င္တာလား ???<br />
<br />
အႏၲာရယ္ကေတာ့ အနည္းဆုံး ျဖစ္ေပမယ့္ ေအာင္ျမင္မည္ဟုလည္း မထင္မိေခ်။ သူမ စမ္းၾကည့္ခ်င္ စမ္းၾကည့္ပါလိမ့္မည္။ သို႔ေသာ္ ဒါက လူတစ္ေယာက္ ကို သတ္ဖို႔အတြက္ အင္မတန္မွ ညံ့ဖ်င္းလွေသာ အႀကံဉာဏ္ ျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ စားပြဲထဲကို လူသတ္နည္း စာရြက္ကို ထည့္လိုက္သည္။ ေမၽွာ္လင့္ခ်က္ႀကီးႀကီး ထားထားသည့္ အတြက္ အေတာ္ေလး စိတ္ထိခိုက္မိသည္။ ဒါေတြဟာ ကေလးဆန္တဲ့ ေရးခ်င္တာေရးထားတာေတြ ျဖစ္ၿပီး စိတ္ဝင္စားစရာ မရွိ။<br />
<br />
<br />
<br />
“ငါဖာသာ ငါေရခ်ိဳးၿပီး သာသာယာယာ ေနရမွာ”<br />
<br />
<br />
<br />
တကိုယ္တည္း ေျပာမိၿပီး စာအုပ္စင္သို႔ သြားကာ တကယ့္လၽွို႔ဝွက္ဆန္းၾကယ္ စာအုပ္တစ္အုပ္ကို ဖတ္ရန္ လွမ္းလိုက္သည္။<br />
<br />
<br />
<br />
“ဟမ္ ေနပါဦး”<br />
<br />
<br />
<br />
ခဏရပ္ၿပီး စဥ္းစားမိသည္။ အေတြးသစ္ေတြက ခႏၶာကိုယ္ ထဲကို စီးဝင္လာသလိုမ်ိဳး။ “လူသတ္နည္း” စာရြက္ရဲ့ ပိုင္ရွင္က ဘယ္သူလဲ ? Tsukimori Youko ပဲ။ တကယ္လို႔ ဝတၳဳ အတြက္ မဟုတ္ပဲ ၊ တကယ္လက္ေတြ႕ မွာ လူတစ္ေယာက္ကို သတ္ခ်င္လို႔ ေရးရင္ ဘယ္လို ျဖစ္မည္နည္း ? ဒီအေတြးက ရင္ထဲကို လွိုက္ဖိုေစၿပီး အူေၾကာင္ေၾကာင္ စာေတြကို တကယ္လို ထင္မိ ေစလာသည္။ အေၾကာင္းအရင္းကို ခဏထား ၊ “လူသတ္နည္း” စာရြက္လို႔ ေရးၿပီး တကယ္ႀကံစည္ရေအာင္ Tsukimori သတ္ခ်င္တဲ့ လူရွိသည္။ Tsukimori တြင္ရွိသည္။ ဒီေလာက္ ၿပီးျပည့္စုံ ၊ စတိုင္က် ၊ လွပ ၊ ဉာဏ္ေကာင္းတဲ့ Tsukimori ၊ လူတိုင္း ခ်စ္ျမတ္နိုးတဲ့ သူမ! ဒါေတာင္မွ သူမဟာ ဒီလို ပိန္းတိန္းတိန္း လူသတ္နည္း တစ္ခုကို အႀကိမ္ႀကိမ္ ျပင္ဆင္ေနခဲ့တယ္။<br />
<br />
<br />
<br />
” အခုေတာ့ ငါတို႔ခ်စ္ဖို႔မေကာင္းဘူးလား”<br />
<br />
<br />
<br />
တကယ္လို႔ အေတြးေတြသာ အမွန္ ျဖစ္လာခဲ့ရင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ သူမ ကို စိတ္ဝင္စားမွာ အမွန္။ ကၽြန္ေတာ္ ထင္ျမင္ခ်က္ေတြ အျမင္အျဖစ္သို႔ ေျပာင္းလာၿပီး ၊ ဆက္လက္ၿပီး ေမးခြန္းေတြ ထုတ္ေနဆဲ။ ဥပမာ ဘယ္လိုလူမ်ိဳးကို သတ္ခ်င္တာလဲ ၊ လက္ရွိ အႀကံအစည္ နဲ႔ လူမသိၾကတဲ့ သူ႔စရိုက္ ၊ ဒီလို ေတြးတိုင္း ကစားေနရင္း နဲ႔ ညအေတာ္ေလး နက္မွ အိပ္ျဖစ္သည္။ ရလဒ္ အေနျဖင့္ မနက္ ေက်ာင္းေနာက္က်ေလသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ေက်ာင္းကို ေရာက္ခ်ိန္မွာေတာ့ အတန္းထဲမွာ လူေတာ္ေတာ္ စုံေနၿပီ။ ဟုတ္ပါသည္။ Tsukimori လည္းပါသည္။ ထိုင္ေနၾက ခုံသို႔ ေလၽွာက္ေနရင္း သူမကို တိတ္တခိုး ၾကည့္မိသည္။ သူမသည္ ခုံထဲသို႔ ပစၥည္းမ်ား ထည့္ေနသည္။ က်န္တဲ့သူေတြ အတြက္ေတာ့ ဒါဟာ ပုံမွန္အျပဳအမွုပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ အတြက္ေတာ့ မဟုတ္။<br />
<br />
<br />
<br />
“မဂၤလာပါ Tsukimori”<br />
<br />
<br />
<br />
ထုံးစံအတိုင္း ပဲ သူမကို ႏွုတ္ဆက္လိုက္သည္။ ခုံကို ဆက္မရွာေတာ့ပဲ ၊ ေခါင္းကို လွုပ္ကာ ကၽြန္ေတာ္ဖက္ကို ၾကည့္လိုက္ၿပီး သူမ လက္ဖ်ားသြယ္သြယ္ ျဖင့္ မဟာဆန္ ရွည္လ်ားလွေသာ ဆံပင္ကို ဖီးလိုက္ၿပီး<br />
<br />
<br />
“မဂၤလာပါ Nonomiya-kun”<br />
<br />
<br />
သူမရဲ့ ရင့္က်က္တဲ့ အျပဳံးနဲ႔ ထုံးစံအတိုင္း ႏွုတ္ဆက္ေလ၏ ။ ပုံမွန္အတိုင္း ဆို ကၽြန္ေတာ္တို႔ စကားေျပာျခင္းက ဒီမွာတင္ ကိစၥ ျပတ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔သည္ အခ်င္းခ်င္း ႏွုတ္ဆက္႐ုံသာ သိၾကသည္။<br />
<br />
<br />
“နင္ တခုခု ရွာေနသလား”<br />
<br />
<br />
သို႔ေသာ္ ဒီေန႔ ေတာ့ ဒီေလာက္နဲ႔ ကိစၥ မျပတ္ခ်င္။ သိခ်င္စိတ္က သူမမ်ား “လူသတ္နည္း” စာရြက္ကို ရွာေနသေယာင္ ကၽြန္ေတာ္ကို တြန္းပို႔ ေနသည္။ ကၽြန္ေတာ္ သူမကို အကဲခတ္သလို မ်က္ေတာင္မၽွပင္ မခတ္ ၊ ၾကည့္မိသည္။<br />
<br />
<br />
“ဟင့္အင္း ခုံစီတာပါ”<br />
<br />
<br />
စိတ္မေကာင္းစရာ ၊ သူမကေတာ့ ျပဳံးေနဆဲပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ”ေအာ္” ဟုသာ တုံ႔ျပန္ၿပီး စိတ္ထဲမွာေတာ့ “တကယ့္အျဖစ္အပ်က္ဟာ စိတ္ကူးနဲ႔ ႏွိုင္းယွဥ္ရင္ အေတာ္ပ်င္းဖို႔ေကာင္းပါလား” ဟု မွတ္ခ်က္ခ်ကာ မိမိခုံဆီရာကိုဦးတည္လာခဲ့သည္။ လမ္းတဝက္တြင္<br />
<br />
<br />
“ဒါေပမယ့္….” သူမက ေနာက္ဖက္ကေန လွမ္းေခၚကာ “ဘာလို႔ တခုခု ရွာေနတယ္ လို႔ ထင္ရတာလဲဟင္ ?”<br />
<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ အျပဳံးကို မေျပာင္းလဲသြားေအာင္ မနည္းသတိထား ယူရသည္။ ခံစားမွုကေတာ့ “ေထာင္ေခ်ာက္ ထဲကို တိုးဝင္လာတဲ့ သားေကာင္ကို ေတြ႕ရသည့္ မုဆိုး တစ္ေယာက္ႏွယ္”<br />
<br />
သူမ ဘာေတြ စိတ္ကူးယဥ္ယဥ္ ၊ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ထူးျခားတဲ့ တိုးတက္မွု အေျခအေနေၾကာင့္ အားအေတာ္ တက္မိသည္။<br />
<br />
<br />
“ဟင့္အင္း ဘာရယ္ မဟုတ္ပါဘူး ” ခပ္ေၾကာင္ေၾကာင္ပုံစံျဖင့္ သူမ ဖက္ကို လွည့္ၿပီး ေျပာလိုက္သည္။<br />
<br />
“ဒါေပမယ့္ ဘာလို႔ ေမးတာလဲဟင္”<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ ျဖည္းျဖည္းခ်င္းစီ အစ္ၾကည့္ရမည္။<br />
<br />
“ဘာရယ္ မဟုတ္ပါဘူး”<br />
<br />
“ေအာ္”<br />
<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ ေရွ႕မွာေတာ့ မေျပာင္းလဲတဲ့ ရင့္က်က္လွတဲ့ သူမ အျပဳံး။ ကၽြန္ေတာ္ ဒီ အျပဳံး ရပ္တန႔္ သြားေအာင္ လုပ္ပစ္ခ်င္ေသာ္လည္း အခုေတာ့ အဲဒီေလာက္ အတြင္းက်က် မလိုေသး။ ေနာက္ဆုံး အထိ အညႇာကို ကိုင္ထားရန္ လိုသည္။<br />
<br />
<br />
<br />
“တကယ္လို႔မ်ား” အစခ်ီကာ စကားစလိုက္သည္။ “တခုခု ရွိရင္ ငါ့ကို အကူအညီ ေတာင္းေနာ္”<br />
<br />
“ဘယ္လို ျဖစ္တာလဲ Nonomiya-kun အဲဒီေလာက္ ၾကင္နာတက္မွန္း မသိထားခဲ့ဘူး”<br />
<br />
“ငါက နင္မွန္းတာထက္ ၾကင္နာတက္သူပါ။ ဒါေတာ့ ေသခ်ာတယ္”<br />
<br />
“ေတာင္းပန္ပါတယ္။ ေနာက္ဆို မွတ္ထားပါ့မယ္ရွင္”<br />
<br />
“မင္းလို ေက်ာ္ၾကားတဲ့ မိန္းကေလး ကို ကူညီရတာ ဟာ ငါ့အတြက္ ဂုဏ္ယူပါတယ္”<br />
<br />
Tsukimori တစ္ေယာက္ ႏွုတ္ခမ္းႏွစ္လြာကို လက္ျဖင့္ ဖြဖြ အုပ္ကာ ႀကိတ္ရယ္လိုက္ၿပီး<br />
<br />
“ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ဒါဆို ကိစၥ တခုခု ရွိရင္ တိုက္ရိုက္ ဆက္သြယ္ လိုက္ပါ့မယ္”<br />
<br />
<br />
<br />
Tsukimori တစ္ေယာက္ သူရဲ့ေတာက္ပတဲ့ မ်က္လုံး ကို တဝက္ ေမွးထားလိုက္ၿပီး ျပဳံးသည္။<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ အေတြး တခ်ိဳ႕တဝက္ ပါသည္ကိုေတာ့ ျငင္း၍ မရ ေသာ္လည္း သူၾကည့္ရတာ တခုခု ကို အႀကံအစည္ မရွိတဲ့ သူတစ္ေယာက္ ႏွင့္ လုံးဝ မတူေခ်။ ဆရာ Ukai လာသည္ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ စကားစ ျပတ္သြားသည္။ Kamogawa နဲ႔ သူ႔ ရဲေဘာ္ရဲဖက္ေတြ က Tsukimori နဲ႔ စကားေျပာသည့္ ကိစၥကို မယုံသကၤာ လာေမးတုံးက နည္းနည္း စိတ္ခုမိေသာ္လည္း အဲဒီေန႔ က စိတ္ထဲ အေတာ္ေလး ေနသာထိုင္သာ ရွိသည္။ သို႔ေသာ္ သူနဲ႔ ပတ္သတ္ၿပီး သူနဲ႔ စကားေျပာရတာ စိတ္လွုပ္ရွားစရာ ရင္ခုန္စရာ ဆိုေတာ့ အေကာင္းဖက္က ျမင္မိသည္။ ဒါကေတာ့ ကိုယ္စိတ္နဲ႔ ကိုယ္ ရင္ခုန္ေနတာေတာ့ အမွန္။ ဒါေပမယ့္ ပ်င္းဖို႔ေကာင္းတဲ့ တကယ့္ဘဝ ထက္စာရင္ အပုံႀကီး သာေလသည္။<br />
<br />
သတင္းအခ်က္အလက္ အသစ္ ႏွင့္ ဘာတိုးတက္မွု မွမရွိေသာ္လည္း သတိမထားမိခင္ ႏွစ္ပတ္ ဟုေသာ အခ်ိန္ကာလ ကုန္ဆုံးသြားသည္။ ဘာမွသာ ဆက္ၿပီး ထူးျခားမွု မရွိရင္ ကၽြန္ေတာ္ ကိုယ္တိုင္ ဒီကိစၥႏွင့္ ပတ္သတ္ရင္ ေမ့ေတာ့မည္ ဆဲဆဲ။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ အညႇာကို ဖမ္းမိထားေသာ္လည္း ကစားပြဲက ေႏွးေကြး တိတ္ဆိတ္ေနရင္ တကယ္ကို စိတ္ညစ္စရာ အေျခအေန။ သို႔ေသာ္ ႐ုတ္တရက္ အေျပာင္းအလဲ တစ္ခု ေရာက္ရွိလာသည္။<br />
<br />
ၾကည့္ရတာ ဂိမ္းက စပင္ မစရေသး။ ကၽြန္ေတာ္ ေနတိုင္း ေက်ာင္းသြား ၊ စာသင္ခန္းက ဆူညံေနေသာ္လည္း ၊ Tsukimori ကိုမူ မတြ႕မိ။ သူမ ေနရာက ကြက္လပ္။ ကၽြန္ေတာ္ ေဝခြဲမရ ျဖစ္ေနစဥ္ပင္ ၊ အေျဖက သိပ္မၾကာပဲ ေရာက္ရွိလာသည္။<br />
<br />
<br />
<br />
“ေဟ့ Nonomiya ! မင္းမၾကားမိဘူးလား”<br />
<br />
<br />
<br />
Kamogawa မွ လွမ္းေမးလိုက္သည္။<br />
<br />
<br />
<br />
“ဘာကို ေျပာတာလဲ မသိ”<br />
<br />
<br />
<br />
တကယ္လည္း ကၽြန္ေတာ္ သူေျပာေနတာကို သေဘာမေပါက္။ သူ စကားစုမွာ ဘယ္သူဟူ၍ ေရေရရာရာ မပါ။<br />
<br />
<br />
<br />
“Tsukimori မိသားစု က တစ္ေယာက္ေယာက္ ဆုံးသြားၿပီ”<br />
<br />
<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ ႏွလုံးခုန္ေတြ ျမန္လာသည္။<br />
<br />
<br />
<br />
“ဘယ္သူလဲ” စိတ္လွုပ္ရွားမွု ကို မနည္း ထိန္းခ်ဳပ္ၿပီး ေမးလိုက္ရသည္။<br />
<br />
“သူ႔အေဖ ထင္တာပဲ ကား မေတာ္တဆ ျဖစ္တာ Youko-san ေတာ့ သနားပါတယ္ဟယ္ ”<br />
<br />
<br />
<br />
Usami က စိတ္မေကာင္းစြာ ေျဖသည္။<br />
<br />
<br />
<br />
“တကယ္ ငါသူ႔အတြက္ ဝမ္းနည္းလိုက္တာ ၊ ဒီအရြယ္ၾကမွ သူ႔ အေဖကို ဆုံးရွုံးရတယ္ ဆိုတာ ဒါ…..”<br />
<br />
<br />
<br />
ပုံမွန္ တုံျပန္ေနၾက မတူပဲ ၊ Kamogawa ေတာင္ ဝမ္းနည္းေနမွေတာ့ တကယ္ ျဖစ္ရမည္။<br />
<br />
<br />
<br />
“… အင္း ဟုတ္တာေပါ့ ငါတို႔ သူကို သြားကူတာေပါ့”<br />
<br />
<br />
<br />
သို႔ပင္ေသာ္ညား ကၽြန္ေတာ္ ကေတာ့ တျခား သူမ်ားႏွင့္ မတူညီေသာ ခံစားခ်က္ျဖင့္ ေျဖမိသည္။ Youko Tsukimori ၊ ကားမေတာ္တဆ ၊ ေသျခင္း ဒီစကားစု ေတြက “လူသတ္နည္း” ကို အမွတ္ရေစသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ဟန္မေဆာင္နိုင္ေတာ့ပဲ မ်က္ႏွာ ဝင္းလက္သြားေအာင္ ျပဳံးၿပီး ေတြးမိသည္ကား<br />
<br />
<br />
<br />
“ကစားပြဲကေတာ့ စိတ္ဝင္စားဖို႔ေကာင္းေနၿပီ”<br />
<br />
<noinclude><br />
{{GekkouNavbar<br />
| [[Gekkou:Volume 1 ေကာ္ဖီဆုိင္|ေကာ္ဖီဆုိင္]]<br />
| [[Gekkou:Volume 1 ခ်ိဳျမိန္အိပ္မက္ဆုိး|ခ်ိဳျမိန္အိပ္မက္ဆုိး]]<br />
}}<br />
</noinclude><br />
<br />
[[Category:Gekkou]]</div>
Morris
http://www.baka-tsuki.org/project/index.php?title=Gekkou:Volume_1_%E1%80%B1%E1%80%80%E1%80%AC%E1%80%B9%E1%80%96%E1%80%AE%E1%80%86%E1%80%AF%E1%80%AD%E1%80%84%E1%80%B9&diff=284055
Gekkou:Volume 1 ေကာ္ဖီဆုိင္
2013-09-04T10:46:13Z
<p>Morris: /* [ေကာ္ဖီဆုိင္] */</p>
<hr />
<div>==[ေကာ္ဖီဆုိင္]==<br />
<br />
အပင္မ်ား စိမ္းလန္းေစသည့္ ေနေရာင္ျခည္ကဲ့သို႔ လန္ဆန္းသည့္ အျပဳံး ၊ ေႏြေလညႇင္းကဲ့သို႔ ႏူးညံ့လွသည့္ အသံျဖင့္ Tsukimori တစ္ေယာက္ ၊ ကၽြန္ေတာ္ ခုံကို ႐ုတ္တရက္ ေရာက္လာၿပီး <br />
<br />
<br />
“ဒါဆို သြားမယ္ေလ Nonomiya-kun?”<br />
<br />
<br />
ဆူညံလွသည့္ စာသင္ခန္းတြင္ အခ်ိန္မ်ား ရပ္တန႔္သြားသလို ႐ုတ္တရက္ အသံတိတ္သြားၾကသည္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ကိုယ္အေတြး နဲ႔ကိုယ္ ဘာမွကို သတိမထားမိ။ က်န္တဲ့လူအမ်ား က လုပ္ေနၾက အလုပ္မ်ားရပ္တန႔္သြားၿပီး ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္ကို ၾကည့္ၾက သည္။ ရပ္တန႔္သြားေသာ အခ်ိန္ကို လွုပ္ရွားေစသူက Usami ။<br />
<br />
<br />
“…အမ္? Youko-san? Nonomiya နဲ႔ အဆင္ေျပေနတာပါလား ? ဘယ္လိုျဖစ္တာလဲ? အဲ?”<br />
<br />
<br />
သူမ စိတ္ရွုပ္ေထြးေနပုံက နာရီစင္မွ တစ္နာရီ ျပည့္တိုင္း တခါျမည္သည့္ ငွက္႐ုပ္ေလးလို။<br />
<br />
<br />
“Nonomiya-kun အလုပ္ဝင္တဲ့ ေကာ္ဖီဆိုင္ သြားမလို႔ ၊ သိတဲ့အတိုင္း အခုေနာက္ပိုင္း အလုပ္ရွုပ္ေနတာ့ နည္းနည္း ပင္ပန္း ေနလို႔ စိတ္ေျပ လက္ေပ်ာက္ ေကာ္ဖီေသာက္ဖို႔ ေမးၾကည့္တာ”<br />
<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေျပာေနသည့္ စကားမ်ားကို လူအမ်ား သတိထား ေစာင့္ၾကည့္ ေနမွန္း Tsukomori တစ္ေယာက္ သတိထားမိသည္။<br />
<br />
<br />
“ဟုတ္လား Nonomiya”<br />
<br />
ထင္တဲ့အတိုင္း ဒုတိယ ပစ္မွတ္က ကၽြန္ေတာ္။<br />
<br />
“အင္း”<br />
<br />
ဒါေၾကာင့္ မေက်နပ္ေသာ္လည္း ထုတ္မေျပာျဖစ္။<br />
<br />
“ၾကည့္ရတာ ငါလည္း လိုက္ခဲ့….”<br />
<br />
<br />
သူမ တီးတိုးစကားၾကားမိၿပီးေနာက္မွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ဖ်ားခ်င္ခ်င္ျဖစ္သြားသည္။ Tsukimori တစ္ေယာက္တင္ အေတာ္ ဒုကၡေရာက္ လွၿပီ။<br />
<br />
<br />
—ႏွစ္ေယာက္လုံးသာ ဆိုလၽွင္ ကၽြန္ေတာ္ထိန္းနိုင္မည္မဟုတ္<br />
<br />
“နင္ ကလပ္ သြားရဦးမယ္ မဟုတ္လား ?”<br />
<br />
<br />
Usami သည္ ေဘာ္လီေဘာ ကလပ္မွ ျဖစ္သည္။ အေကာင္ေသးေသာ္လည္း အရြယ္ႏွင့္မလိုက္ေအာင္ လက္ေမာင္းအားသန္လွၿပီး သူမရိုက္ခ်က္မ်ားမွာ ေယာက္်ားေလးမ်ားပင္ အံအားသင့္ရသည္။ အာကစားခ်ိန္တြင္ သူမျဖင့္ တဖြဲ႕တည္းက်သျဖင့္ သက္သာရာ ရခဲ့သည့္ အျဖစ္ကို ယခုထိ မေမ့ေသး။<br />
<br />
<br />
“ငါ-ငါမသြားေတာ့ဘူး”<br />
<br />
“မလုပ္နဲ႔ေလ နင္ပဲေျပာတယ္ နင္ ပုံမွန္ကစားသမား ျဖစ္ေတာ့မွာဆို ၊ ဒီလိုအေရးႀကီးတဲ့ အခ်ိန္မွာ ပ်က္လို႔ ျဖစ္ပါ့မလား?”<br />
<br />
Usami မ်က္ေမွာင္ၾကဳံ႕ ၊ ႏွုတ္ခမ္းစူထားၿပီး အလိုမက်သည့္ဟန္။<br />
<br />
“ေနာက္တစ္ေခါက္ သြားတာေပါ့ ၊ ဒီေန႔သြားရင္ ေနရာမွတ္ထားလိုက္မယ္ေလ မေကာင္းဘူးလား Chizuru”<br />
<br />
Tsukimori ၏ အစ္မတစ္ေယာက္လို ေခ်ာ့ေခ်ာ့ေမာ့ေမာ့ ေျပာ၍ Usami သေဘာတူေၾကာင္း ေခါင္းညိတ္ျပသည္။<br />
<br />
“အင္း”<br />
<br />
တစ္ရန္ ေအးေလၿပီ။ ေနာက္ထပ္ တစ္ရန္ကို ရွင္းရမည္။<br />
<br />
“တစ္ေယာက္တည္း လိုက္မွာလား ေတာ္ၾကာ က်န္တဲ့သူေတြပါရင္ ဆိုင္ကို အားနာလို႔ပါ”<br />
<br />
ဟု ရာဇသံေပးလိုက္သည္။ ဒီအေျခအေနကို လက္ခံမွသာ သူမကို လာခြင့္ေပးမည္သေဘာ။<br />
<br />
“မပူပါနဲ႔ ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္းေတြက ေအးပါတယ္ ဘာမွမျဖစ္ပါဘူး” အေသအခ်ာပင္ မိန္းမဆန္ဆန္ျပဳံးလိုက္ၿပီး “အားလုံး ေနာက္မွေတြ႕မယ္ ေနာ္”<br />
<br />
<br />
သူမ မဟာဆန္စြာျဖင့္ အတန္းေဖာ္မ်ားကို ေဝ့ယမ္းႏွုတ္ဆက္။ သူတို႔ မဟာအခြင့္အေရး ဆုံးရွုံးရွာေလၿပီ။ ေယာက္်ားေလးမ်ား အထူး သျဖင့္ Kamogawa ႏွင့္ Tsukimori ၏ မိန္းကေလးပရိသတ္မ်ား မွာေက်နပ္ပုံ မရ။ သို႔ေသာ္ မည္သူမွ Tsukimori Youkou ကို မလြန္ဆန္ ရဲ။ ခက္သည္က ယခုတြင္မွု သူမ ေတာင္းဆိုခ်က္ကို ျငင္းဆန္၍ မရေတာ့။ သူမနဲ႔အတူ စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ လိုက္႐ုံမွ တပါး အျခားမရွိ။ Tsukimori တစ္ေယာက္ ေက်ာင္းေပါက္ဝ သို႔ ေပါ့ပါးသြက္လက္စြာ ေလၽွာက္လွမ္းလာ၏။<br />
<br />
<br />
ခ်ိဳသာ လြန္းသည့္ သူမကို “နင္ ဘာေတြႀကံေနတာလဲ” ဟု သံသယျဖစ္ဟန္ျဖင့္ေမးသည္။<br />
<br />
Tsukimori ကၽြန္ေတာ္ဖက္သို႔ ခ်ာကနဲ လွည့္လိုက္သည္။ ရွည္လ်ားလွေသာ သူမ၏ ဆံပင္မ်ားက ေလထဲတြင္ တလူလူ။<br />
<br />
ထိုေနာက္ စိတ္ရွည္လက္ရွည္ပင္ “ရွင္အလုပ္လုပ္ေနတဲ့ ေကာ္ဖီဆိုင္ နဲ႔ပတ္သတ္ၿပီးသိခ်င္လို႔”<br />
<br />
“ေနပါဦး! ငါ လူေတြ အာ႐ုံစိုက္ရင္ မႀကိဳက္တာ နင္သိတယ္ မဟုတ္လား”<br />
<br />
“ကၽြန္မ သူငယ္ခ်င္းေတြကို ဒါေၾကာင့္ မေခၚတာေလ မဟုတ္ဘူးလား?”<br />
<br />
“ဒါေပမယ့္ အခုေရာ ဘာထူးလို႔လဲ”<br />
<br />
“အင္း ကံဆိုးတာေပါ့ေနာ္”<br />
<br />
“ဒါ ဘယ္သူေၾကာင့္ မို႔လို႔လဲ” သူမ ၏ လ်စ္လ်ဴရွုေသာ အျပဳအမွုကို သည္းမခံနိုင္ေတာ့ေခ်။<br />
<br />
“ဒါနဲ႔ေနပါဦး ဘယ္သူက ငါ ေကာ္ဖီဆိုင္မွာ လုပ္တယ္လို႔ ေျပာလဲ”<br />
<br />
“ေကာလဟလေတြ ထြက္ေနတာကိုး”<br />
<br />
“မလိမ္နဲ႔ေနာ္”<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ တေနေနရာမွာ အခ်ိန္ပိုင္း လုပ္ေနတာ သိၾကေပမယ့္ မည္သူကိုမွ ေကာ္ဖီဆိုင္မွာ အလုပ္လုပ္ေနမွန္း မေျပာခဲ့မိ။<br />
<br />
“နင္ဘာေတြ ႀကံေနတာလဲ?”<br />
<br />
“ဘာလို႔လဲ Nonomiya-kun? ကၽြန္မ ႏွလုံးသား ထဲကလူကို သိခ်င္တာ ထူးဆန္းလို႔လား ? ဒါက ျဖဴစင္တဲ့ မိန္းကေလးရဲ့ ႏွလုံးသားေလ”<br />
<br />
“နင္က ျဖဴစင္တဲ့ မိန္းကေလး ဟုတ္လား ရယ္ရတယ္ ငါေျပာပါရေစပါဦး နင္က ဘယ္နားကမွ ျဖဴစင္ရိုးသားတဲ့ပုံ မေပၚဘူး”<br />
<br />
ခပ္ရြဲ႕ရြဲ႕ေျပာလိုက္သည္။<br />
<br />
“ရွင္သိရဲ့လား အျမဲတမ္း ရင့္က်က္ေနရတာ တခါတေလ ပင္ပန္းတယ္ ၊ ကၽြန္မလည္း ၁၇ႏွစ္အရြယ္ မိန္းကေလး တစ္ေယာက္ပဲ ၊ ၿပီးေတာ့ အေဖဆုံးသြားတာလည္း မၾကာေသးဘူး။ ဒီေတာ့ ရွင္ ကၽြန္မကို ၾကင္ၾကင္နာနာ ဆက္ဆံသင့္တယ္။”<br />
<br />
ႏွုတ္ခမ္းစူ၍ကာ ေျပာသည္။<br />
<br />
သူမကို ယခုလို အမူအရာကို အေတာ္ပင္ အံ့ဩမိသည္။ တခါတရံ သူမသည္ပင္ ကေလးဆန္ခ်င္ေပမေပါ့။ သို႔ေသာ္ အေတြးစက ထိုမၽွသာ။ ဟုတ္ပါသည္ ၊ စိတ္ထဲ အားတုံ႔အားနာ ျဖစ္မိေသာ္လည္း တကယ္တမ္း ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္သူမ လားလားမွ မသက္ဆိုင္။<br />
<br />
“မနက္ျဖန္ေတြ႕တာေပါ့”<br />
<br />
သူမနဲ႔ ေဝးေအာင္ ခပ္သြက္သြက္ ေလၽွာက္လိုက္မိသည္။<br />
<br />
“ဘယ္သြားမလို႔လဲ ေက်ာင္းေနာက္ေပါက္က ဒီမွာေလ”<br />
<br />
“ငါကနင္လို ရထားနဲ႔သြားတာ မဟုတ္ဘူး စက္ဘီးနဲ႔ ၊ မွီရင္လိုက္ခဲ့ေပါ့”<br />
<br />
<br />
တမင္တကာကို ေအးတိေအးစက္ တုံ႔ျပန္လိုက္သည္။ အျခားသူမ်ားႏွင့္ အလိုက္အထိုက္ ေနရသည္ထက္ စိတ္က်ဥ္းက်ပ္မိျခင္း မရွိ။ ထို႔အျပင္ မိမိနယ္ေျမကို ခြင့္ျပဳခ်က္မရပဲ က်ဴးေက်ာ္မည္ ကို သတိမထားမိခဲ့သည္ကိုက ကၽြန္ေတာ့္အမွား။<br />
<br />
<br />
“အင္းသြားေလ အရမ္းေတာ့ မေညာင္းဘူးထင္တယ္ ၊ ဒါေပမယ့္ ဟိုးအရင္ကတည္းက ကၽြန္မ ဒီလိုမ်ိဳး စမ္းၾကည့္ခ်င္တာ”<br />
<br />
<br />
သို႔ပင္ေသာ္ညား Tsukimori ကေတာ့ ထင္သည္ထက္ပင္ ေခါင္းမာသည္ ၊ မတြန႔္မဆုတ္။ သတိမထားမိခင္မွာပင္ လမ္းေလၽွာက္ ေနေသာ သူမက ေဘးမွာ။<br />
<br />
<br />
“…. နင္ဘာေတြ ေတြးေနတာလဲ”<br />
<br />
“တခါေလာက္ေတာ့ စက္ဘီးေပၚ ခါးဖက္ၿပီး လိုက္မလားလို႔ ”<br />
<br />
“ဘယ္တုံးက ေပးလိုက္မယ္ ေျပာလို႔လဲ”<br />
<br />
“မပူပါနဲ႔ ငါက သိပ္မေလးပါဘူး။”<br />
<br />
“ဒါနဲ႔မဆိုင္ဘူးေလ”<br />
<br />
အေတာ္ေလး စိတ္တိုမိသည္။ သူမ ကိုယ္တိုင္ကိုက ေျပာလာမွေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ကလည္း ျပန္ေျပာမွ ျဖစ္မည္။<br />
<br />
“နင္အေဖဆုံးသြားတာ မၾကာေသးလို႔ ငါ ၾကင္ၾကင္နာနာဆက္ဆံသင့္တယ္ ဆိုတာေတာ့ဟုတ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ငါကေတာ့ တျခား လူေတြလို ေျပာသမၽွလိုက္လုပ္ေပးမွာ မဟုတ္ဘူး အခု နင့္သေဘာကို သိလို ့စာနာေပမယ့္ အလိုလိုက္မွာမဟုတ္ဘူး<br />
<br />
စကားကို ပိတ္ေျပာလိုက္သည္။<br />
<br />
“ဟမ္! ဒါမွ ကၽြန္မရဲ့ Nonomiya-kun ေလ” ဟု Tsukimori ေခါင္းညိတ္ကာ သေဘာက်ႏွစ္သက္သည့္ မ်က္နာေပးႏွင့္ “ကၽြန္မက ဒီလို ပြင့္လင္းတာကိုမွ သေဘာက်တာ”<br />
<br />
ခါးသီးေသာ စကားမ်ားသည္ သူမအေပၚ ေျပာင္းျပန္သက္ေရာက္ေလ၏။ သူမကို ခါခ်ကာမွ ပိုၿပီး တြယ္ညႇိေအာင္ လုပ္မိသလို။ ဘာေျပာရမွန္း မသိခင္မွာ အစ္မတစ္ေယာက္လို ေအးခ်မ္းသည့္ အျပဳံးႏွင့္<br />
<br />
“ကၽြန္မကို အခြင့္အေရးေပးပါ မေန႔က စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့ ရွင္ကို ဖြင့္ေျပာတာေစာသြားတယ္ ရွင္ ကၽြန္မ အေၾကာင္း မသိေသးသလို ကၽြန္မလည္း ရွင့္အေၾကာင္း အရမ္းမသိေသးဘူး ၊ ဒီေတာ့ ကၽြန္မတို႔ ႏွစ္ေယာက္ၾကား နားလည္မွု တည္ေဆာက္ရမယ္ ထင္တယ္။ အဲဒီေတာ့မွ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ခ်လည္း ေနာက္မက်ေသးပါဘူး”<br />
<br />
<br />
သူမအေျပာက မွန္သလိုလို။ သို႔ေသာ္ မ်က္လုံးမွိတ္မယုံၾကည္ခ်င္။ သူမ မ်က္လုံးကို ခိုးၾကည့္မိလိုက္သည္။ ဘာေတြမ်ားေတြးေနပါလိမ့္။ ကၽြန္ေတာ္ အၾကည့္ကို လုံးဝမေရွာင္လြဲ။ ႀကီးမားဝိုင္းစက္လွေသာ မ်က္လုံးရြဲမ်ားက ေရာင္ျပန္ဟတ္ေနေသာေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ အၾကည့္ကိုပင္ ျပန္ျမင္ေနရသည္။ ေနာက္ဆုံးေတာ့ စိတ္ေလ်ာ့လိုက္သည္။ မ်က္နာလြဲကာ စက္ဘီးေပၚသို႔တက္လိုက္သည္။<br />
<br />
<br />
<br />
“—တက္”<br />
<br />
<br />
<br />
“ေက်းဇူး!”<br />
<br />
<br />
အေတာ္ေပ်ာ္သြားပုံ။ ေနာက္ခုံမွာ ထိုင္ၿပီးတာနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ နင္းေတာ့သည္။ ေျပာခဲ့သလို သူမ ခႏၵာကိုယ္က ေပါ့ပါးသည္။<br />
<br />
<br />
“ေနာက္ဒီလို လူေတြဝိုင္းၾကည့္ေအာင္ မလုပ္ဖူးလို႔ ကတိေပးပါ”<br />
<br />
” ႀကိဳးစားၾကည့္မယ္ေလ”<br />
<br />
“မႀကိဳးစားနဲ႔ ကတိေပးခိုင္းတာ”<br />
<br />
“Nonomiya-kun ၊ ေလက တျဖဴးျဖဴးနဲ႔ေနာ္ အတူစက္ဘီးစီးရတာ ဒီေလာက္ေပ်ာ္ဖို႔ ေကာင္းမယ္ မထင္ခဲ့ဘူး”<br />
<br />
<br />
လမ္းမေပၚမွ မွန္ကေန ျမင္လိုက္ရသည္က Tsukimori တစ္ေယာက္ ညာလက္ျဖင့္ စကတ္ ကိုဖိထားၿပီး ဘက္လက္က ကၽြန္ေတာ္ကို သိုင္းဖက္ထားသည္။ လမ္းမ တစ္ေလ်ာက္ ျဖတ္သန္းလာသည့္ ျမင္ကြင္းမ်ားကို ၾကည့္ရင္း တကယ္ကိုေပ်ာ္ေနပုံ။ ကၽြန္ေတာ္ကို ထိုမၽွပင္ ယုံၾကည္ထားေသာ သူမကို ထပ္၍ အျပစ္မဆိုရက္။ ထိုေၾကာင့္ ခပ္ေအးေအးပင္ ျပန္ေျဖလိုက္သည္ကား<br />
<br />
<br />
“အင္း ေကာင္းတာေပါ့” မၽွသာ<br />
<br />
<br />
မေက်နပ္မွု ၊ စိတ္တိုင္းမက်မွု တို႔ကို ေျခနင္းျပား ဆီသို႔သာ ပို႔လြတ္၍ ကုန္း႐ုန္းနင္းေလ၏။ အျပန္လမ္းတစ္ေလ်ာက္ ေက်ာင္းတာ္ သားမ်ား ၏ အၾကည့္စူးမ်ားကို သတိထားမိသည္။ မနာလိုျဖစ္လည္း ျဖစ္ၾကေစေတာ့။ စက္ဘီးစီးသည့္ သက္တမ္းမွာ ယခုလို တခါမွ မျဖစ္ဖူး ၊ မည္သူ႔ေၾကာင့္ ဆိုသည္ကိုေတာ့ ေမးရန္ပင္ မလို။ ေနာက္ခုံမွာ Tsukimori Youko ကိုထား၍ ကၽြန္ေတာ္ နင္းလာသည္။ ဒါက လူငယ္ဘဝရဲ့ အခ်ိဳျမန္ဆုံး ကာလတစ္ခု။ ကၽြန္ေတာ္က ထိုကာလကို ၾကဳံရသျဖင့္ ဂုဏ္ပင္ယူရမည္။ တကယ္တမ္းတြင္ ကၽြန္ေတာ္ ယခုလို သူမအား အမ်ားႏွင့္မတူ စက္ဘီးေပၚ တင္နိုင္သည့္အတြက္ ဂုဏ္ယူမိသည္။ ေလာေလာဆယ္ သူမသည္ ၿဂိဳလ္ဆိုးမေလး ဆိုသည့္အခ်က္ ၊ “လူသတ္နည္း” ႏွင့္ ပတ္သတ္သည့္အခ်က္မ်ားပင္ ေမ့ေလ်ာ့သြားသည္။<br />
<br />
မ်ားမၾကာမီ နာရီပိုင္း အတြင္း သူမ ၏ ေဆာ့ကစားမည့္ အ႐ုပ္မွာ ကၽြန္ေတာ္ပင္ျဖစ္မည္။ ထိုေၾကာင့္ စိတ္ထဲမွာ ႀကိဳတင္ျပင္ဆင္ထားရန္ လိုေပသည္။ ကၽြန္ေတာ္ သူမေတာင္းဆိုခ်က္ကို လက္ခံခဲ့သည္။ အေၾကာင္းရင္းမွာ ရိုးရွင္းသည္။ စိတ္ဝင္စားေသာေၾကာင့္ျဖစ္သည္။ အဝတ္လဲခန္းတြင္ စားပြဲထိုးဝတ္စုံ ကို လဲဝတ္သည္။ ေဘာင္းဘီအနက္ကို စြတ္ ၊ အကၤ်ီအျဖဴ ၾကယ္သီးတပ္ ၊ အေပၚမွ အကၤ်ီအနက္ ထပ္ဝတ္၏။ထိုေနာက္ ထိပ္ရွုးသားေရဖိနပ္ကို စြပ္၊ ခါးတြင္ ခါးစည္းထပ္ ၊ မွန္ေရွ႕ အခ်ိဳးက်မက် ၾကည့္ၿပီးေနာက္ စားဖိုခန္းသို႔ ဝင္ေလ သည္။ ဝင္ဝင္ခ်င္းမွာပင္ ႏွစ္ၿခိဳက္သင္းႀကိဳင္ေသာ ေကာ္ဖီေစ့ရနံ့မ်ားမွ ဆီးႀကိဳလၽွက္။ ထို႔ေၾကာင့္ အေကာင္းဆုံးေကာ္ဖီမ်ားသာ ေရာင္းခ်ေပးသည့္ ၿဗိတိသၽွစတိုင္ Victoria ေကာ္ဖီဆိုင္တြင္ အလုပ္ဝင္ခဲ့ျခင္း။ ကၽြန္ေတာ္ကို ေတြ႕သည္ႏွင့္ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္မ်ား ႏွုတ္ဆက္ၾကေလသည္။<br />
<br />
<br />
“မစၥတာ Kuijirai?” လက္လွည့္ေကာ္ဖီႀကိတ္စက္ ျဖင့္ ႀကိတ္ေနေသာ ကိုယ္လုံးကိုယ္ဖန္ေကာင္းေကာင္း ဦေလးႀကီးကို ကၽြန္ေတာ္ ႏွုတ္ဆက္လိုက္၏။<br />
<br />
<br />
မ်က္မွန္တပ္ထားသည့္ ဦးေလးႀကီးမွ အျပဳံးျဖင့္ အသိအမွတ္ျပဳသည့္အခါ ဆက္၍<br />
<br />
<br />
“ကၽြန္ေတာ္ ဒီေန႔ တာဝန္က်တာ အေရွ႕မွာ ၊ ဒါေပမယ့္ မီးဖိုေခ်ာင္ထဲမွာပဲ လုပ္ခ်င္လို႔”<br />
<br />
“ဘာျဖစ္လို႔လဲ”<br />
<br />
“ပုဂၢိဳလ္ေရးေၾကာင့္ပါ ၊ အားေတာ့နာပါတယ္ အတန္းေဖာ္တစ္ေယာက္ ေရာက္လာလို႔”<br />
<br />
“အမ္? ဒါဆို ဘာလို႔ေျပာင္းခ်င္တာတုံး”<br />
<br />
“အင္း ကၽြန္ေတာ္ အတန္းေဖာ္ကို အေဖာ္မျပဳနိုင္ဘူးေလ ၿပီးေတာ့အလုပ္လုပ္ေနတုံး ေစာင့္ၾကည့္ခံရမွာ ရွက္စရာႀကီး”<br />
<br />
<br />
သူမ ကၽြန္ေတာ္ကို ျမင္စရာလား ! ကၽြန္ေတာ္ ျငင္းသည္က ကေလးေတာ့ဆန္သည္။ သို႔ေသာ္ သူမကို အႀကိမ္ႀကိမ္ျငင္းဆန္ရာတြင္ မေအာင္ျမင္သည့္ အတြက္ ဒါ ေနာက္ဆုံး အခြင့္အေရး။ သို႔ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္စကား ကို အေလာတႀကီး တုန႔္ျပန္သူက ဆိုင္မန္ေနဂ်ာ မဟုတ္ပဲ ေနာက္တစ္ေယာက္။<br />
<br />
<br />
“ေဟ့ Nonomiay! ေယာက္်ားေလးလား မိန္းကေလးလား” ဟု နံေဘးတြင္ parfait တစ္ပြဲအား သစ္သီးမ်ား အလွဆင္ေနသည့္ မီးဖိုေခ်ာင္ဝတ္စုံဝတ္ အမ်ိဳးသမီးမွ လွမ္းေျပာသည္။<br />
<br />
“ေယာက္်ားေလးဆို လဲေပးမယ္ေလ ငါႀကိဳက္တဲ့ ပုံစံ ျဖစ္လို႔ကေတာ့! ”<br />
<br />
<br />
Mirai-san တစ္ေယာက္ သူ႔အက်င့္ ျပန္ေပၚလာသည္မို႔ ေဆးခါးႀကီးေသာက္မိသလို အကုန္လုံး မ်က္နာရွုံမဲ့ကုန္ၾကသည္။ သူမ နာမည္အျပည့္အစုံက Mirai Samejima ။ Mirai-san သည္ Victoria တြင္ အလုပ္ဝင္သူမ်ား အနက္ သက္တမ္းအရင့္ဆုံး ၊ မန္ေနဂ်ာပင္ သူမကို ေလးစားရသည္။ သူမကိုယ္သူမေတာ့ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသူ ဟု ေျပာေသာလည္း တခါတေလ မက ေနတိုင္းလိုလို သူမ၏ မန္ေနဂ်ာကို ဆက္ဆံပုံကို ၾကည့္ရသည္မွာ ထိုထက္ပင္ အသက္ပိုႀကီးမည္ဟု ယူဆရသည္။<br />
<br />
[[Image:Gekkou-075.jpg|thumb]]<br />
<br />
“စိတ္ေတာ့ မေကာင္းဘူးဗ်ာ Mirai-san: မိန္းကေလးျဖစ္ေနတယ္!”<br />
<br />
“ဟင္ နင္ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ကို ေခၚလာတယ္ ဆိုတာလည္း စိတ္ဝင္စားစရာပဲ”<br />
<br />
<br />
<br />
သူမ၏ လၽွပ္ျပက္သလို ကၽြမ္းက်င္လွသည့္လွုပ္ရွားမွု အၾကား parfait အလွဆင္မွုက ၿပီးဆုံးသြားၿပီးေနာက္ ဟန္ပါပါျဖင့္ ေခ်ာ့ကလက္ တစ္တုံးကို ပါးစပ္ထဲပစ္ထည့္လိုက္ၿပီး စားပြဲမ်ားအားလုံးကို ျမင္နိုင္သည့္ ေကာင္တာေနရာသို႔ သြားသည္။<br />
<br />
<br />
“ဘယ္သူလဲ? ေျပာစမ္းပါဦး”<br />
<br />
<br />
ပါးစပ္တြင္ ေခ်ာ့ကလက္ ကိုငုံထားၿပီး မ်က္နာကလည္ သုန္သုန္မွုန္မွုန္။ က်န္သူမ်ားကလည္း အခြင့္အေရးကို လက္လြတ္မခံ ၊ သူမ ေနာက္မွ လိုက္၍ ၾကည့္ၾကေလသည္။ စပ္စုေသာ သူတို႔ကို တစ္ေယာက္ေယာက္က ဆူမည္ဟု ထင္ထားေပမယ့္ မန္ေနဂ်ာ ကိုယ္တိုင္ ပင္ သိခ်င္စိတ္ျဖင့္ မ်က္နာမ်ား ဝင္းလက္လ်က္။ စိတ္ကို ဒုံးဒုံးခ်လိုက္သည္။<br />
<br />
<br />
“ဒီမွာေလ”<br />
<br />
<br />
ဟု ျပတင္းေပါက္နား အိေျႏၵ တခြဲသားႏွင့္ ထိုင္ေနေသာ Tsukimori ကိုညြန္ျပလိုက္ရသည္။ လုပ္သားထုႀကီးမွ တခဲနက္ဩဘာေပးသံ ၾကားရေသာအခါ ေျပာမိတဲ့ ကိုယ္ပင္ အ႐ူးလုံးလုံး ျဖစ္သြားသည္။<br />
<br />
<br />
“ေတာက္ ေခ်ာလိုက္တာကြာ ! မင္းအတြက္ ေရလည္မိုက္ Nonomiya ေသခ်ာတယ္!”<br />
<br />
<br />
Mirai-san တစ္ေယာက္ အလိုမက်၍ သူမ၏ သံမဏိလက္သီးႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္အစာအိမ္ မိတ္ဆက္ေလ၏။<br />
<br />
<br />
“…ကၽြန္ေတာ္ကို ဘာလို႔ထိုးတာလဲဟင္?”<br />
<br />
<br />
ေၾကာက္လန႔္ၿပီးေမးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ေမးခြန္းကိုေတာ့ သနားစရာ အၾကည့္မ်ားျဖင့္သာ အေျဖေပးၾကသည္။<br />
<br />
<br />
“မသိရင္ မိန္းကေလးေတြ စိတ္မဝင္စားသလိုလိုနဲ႔ ေနာက္ကြယ္မွာ ေျခရွုပ္ေနတယ္ေပါ့ေလ ဖြန္ေကာင္ေလးရဲ့”<br />
<br />
<br />
ၾကည့္ရသည္မွာ Mirai-san က ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ Tsukimori ကို ခ်စ္သူမ်ားဟု အလြဲထင္ေနပုံ။<br />
<br />
<br />
“…Mirai-chan ရည္းစားအသစ္ နဲ႔ အခုတေလာ သိပ္အဆင္မေျပဘူး သိတဲ့အတိုင္း” ဟု မန္ေနဂ်ာ မွ အနားကပ္တိုးတိုး ေျပာေလသည္။<br />
<br />
“ဒါဆို မၾကာခင္ ျပတ္ေတာ့မယ္ေပါ့ ဟုတ္လား”<br />
<br />
“ေအး…ဟုတ္လိမ့္မယ္” ေခါင္းတညိတ္ညိတ္ျဖင့္ ေနာက္ဆုတ္သြားသည္။<br />
<br />
<br />
တကယ္တမ္းေတာ့ Mirai-san သည္ ပါးစပ္သာပိတ္ထားလၽွင္ အေတာ္ပင္ က်က္သေရရွိသည့္ မိန္းကေလး။ ထိုေၾကာင့္ ဆန႔္က်င္ဘက္ လိင္မ်ား စိတ္ဝင္စားျခင္း ခံရသည္။ သို႔ေသာ္ ႐ုပ္ရည္ကိုအက်င့္က လြမ္းမိုးသြားသည့္အခါ သိရသမၽွ သူမမွာ ရည္စားျမဲသည္ မရွိ။<br />
<br />
<br />
“အမ္!? Saruwatari!? အသည္းကြဲေနလို႔လား ဘာလို႔လဲ”<br />
<br />
“ဟင္-ဟင့္အင္း ဘာမွ အသည္းမကြဲပါဘူး”<br />
<br />
“ဒါဆို ေဘးဖယ္!”<br />
<br />
<br />
ယေန႔ စေတးခံရသူက Saruwatari-san ။ Marai-san ၏ ကန္ခ်က္သည္ သူ႔တင္ပါးေပၚ တိုက္ရိုက္။ ရည္းစားနဲ႔ အဆင္မေျပသည့္အခါ ၊ ျပတ္သည့္ အခါ သူမ၏ အေျခအေနမွာ အထိမခံ ေရႊပန္းကန္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ Victoria မွ အလုပ္သမားမ်ားအၾကား ထိုအခါမ်ိဳးတြင္ “မယ္ကုဝဏ္” ဟု၍ နာမည္ျဖင့္ သိထားေလသည္။ မယ္ကုဝဏ္ ေသာင္းက်န္းသည္ႏွင့္ ပတ္ဝန္က်င္အေျခအေနမွာ မုန္တိုင္းထန္ ေလသည္။<br />
<br />
<br />
“မစၥတာ Kujirai စားပြဲေတြအပိုင္း ကၽြန္ေတာ္ပဲ တာဝန္ယူလိုက္မယ္”<br />
<br />
“အ-အင္း ကံေကာင္းပါေစ”<br />
<br />
<br />
ကိုယ္ဖာသာ ဆုံးျဖတ္လိုက္သည္က ပိုေကာင္းသည္။ မီးဖိုေခ်ာင္တြင္မူ သားေကာင္မ်ားျဖစ္ၾကကုန္သည့္ ေယာက္်ားဘသားမ်ား၏ ငိုသံမ်ားႏွင့္ ဆူညံလ်က္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေကာ္ဖီဆိုင္မွာ သိပ္မႀကီးလွ ၊ စားပြဲ (၈)ပြဲ ႏွင့္ ခုံတန္းရွည္တြင္ ထိုင္ခုံ (၆) လုံး။ အလုပ္သမား ငါးေယာက္ အနက္ ႏွစ္ေယာက္မွာ ဝန္ေဆာင္မွု ေပးၿပီး လက္က်န္က မီးဖိုေခ်ာင္တြင္။ သို႔ေသာ္ ေအးေဆးၿငိမ္းခ်မ္းသည့္ ထိုေနရာေလး ကို သေဘာက်မိသည္။ ၿဗိတိသၽွစတိုင္ ေကာ္ဖီဆိုင္ ႏွင့္ ကိုက္ညီေအာင္ စားပြဲမ်ား ၊ ထိုင္ခုံမ်ား က ေရွးဆန္ဆန္ ။ ဆိုင္တြင္းအလွဆင္မွု ကို ၿဗိတိသၽွသူ ၊ မန္ေနဂ်ာ၏အမ်ိဳးသမီးမွ ေရြးခ်ယ္ခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ သိထားသည္က ေကာ္ဖီဆိုင္အမည္မွာ သူမ၏ မ်ိဴးရိုးအမည္မွ ေရြးခ်ယ္ ခဲ့ျခင္း ျဖစ္၏။ ဘူတာအနီးရွိ အေဆာက္အဦ ပထမထပ္တြင္ တည္ရွိျခင္း ႏွင့္ စိတ္လက္ခ်မ္းသာေစသည့္ အျပင္အဆင္မ်ားျဖင့္ ခ်ယ္မွုန္ထားျခင္း တို႔ေၾကာင့္ Victoria တြင္ အဓိကအားျဖင့္ ႐ုံးဝန္ထမ္း အမ်ိဳးသမီးငယ္မ်ား ႏွင့္ ေက်ာင္းသူမ်ား အလာမ်ားသည္။<br />
ကၽြန္ေတာ္ သူမဆီသို႔ ဝန္ေဆာင္မွု ေပးရန္အသြား ၊ Tsukimori တစ္ေယာက္ ေခါင္းမွေျခအဆုံး ေသခ်ာစြာၾကည့္ရွုေလသည္။<br />
<br />
<br />
“ရွင္နဲ႔ Garcon အဝတ္အစားနဲ႔လိုက္သားပဲ”<br />
<br />
<br />
“Waiter” လို႔ေခၚရမည္ ျဖစ္ေသာ္လည္ ဂ်ပန္တြင္ garçon ဟုအသုံးက ပိုေခတ္စားသည္။ မမွန္ေပမယ့္ မည္သည္မွ မေျပာေတာ့ပဲ ပုံမွန္ အျပဳံး ျဖင့္<br />
<br />
<br />
“ေက်းဇူးတင္ပါတယ္” ဟုသာေျပာလိုက္ၿပီး ထိုေနာက္<br />
<br />
“မင္းနဲ႔ ဒီေကာင္ဖီဆိုင္နဲ႔လည္း လိုက္ဖက္သားပဲ”<br />
<br />
Tsukimori ျပန္၍ျပဳံးကာ “ေက်းဇူးတင္ပါတယ္”<br />
<br />
ရိုးသားစြာ ေျပာရလၽွင္ျဖင့္ မိန္းမေခ်ာေလးသည္ ေကာ္ဖီဆိုင္ကို အသက္ဝင္ေစပါ၏။<br />
<br />
“ဒီမွာ အလုပ္လုပ္တဲ့သူေတြက အေတာ္ေလး ေပ်ာ္တက္ၾကတယ္ေနာ္”<br />
<br />
သူမ မီးဖိုေခ်ာင္သို႔ လွမ္းၾကည့္ရင္းေျပာလိုက္သည္။<br />
<br />
“ဒီေလာက္ ဆူညံသံေတြ မၾကားမိဘူးလား ? ဒါက ဝန္ေဆာင္မွုလုပ္ငန္းမွာ အေႏွာင္အယွက္ပဲ”<br />
<br />
ေရ တစ္ဖန္ခြက္ ႏွင့္ towel တစ္စုံ ခ်ေပးရင္း လွမ္းေျပာလိုက္သည္။<br />
<br />
“ဒါေပမယ့္ ေပ်ာ္ဖို႔ေကာင္းပုံပဲ”<br />
<br />
“အင္း ဟုတ္ပါ့မလားပဲ တခါတေလ ငိုေတာင္ငိုၾကတဲ့သူေတြရွိတယ္ ၊ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ငါ့တို႔ ဆိုင္ကို ယုံတာက ဘာမွာမွာ အကုန္ ေကာင္းတယ္”<br />
<br />
“ေအာ္ သိၿပီ ဒါဆိုရင္ ေကာ္ဖီတစ္ခြက္ ၊ ၿပီးရင္ ရွင္ႀကိဳက္တဲ့ မုန႔္တစ္ခုခု”<br />
<br />
“ဒါဆို ငါတို႔ဆိုင္က ပိုင္ရွင္ကိုယ္တိုင္လုပ္တဲ့ ပန္းသီးအစာသြပ္မုန႔္ ဆို ဘယ္လိုေနမလဲ”<br />
<br />
သူမ ေခါင္းကို ညိတ္လိုက္သျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္မွ ဦးညြတ္ကာ ေျပာလိုက္သည္။<br />
<br />
“မွာလိုက္ပါမယ္”<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ စားဖိုေဆာင္တြင္ မွာသည္ အမယ္မ်ားကို ေျပာသည္။<br />
<br />
“နင္ ေတာ္ေတာ္ မေဖာ္ေရြတဲ့ လူပဲ” Mirai-san မ်က္ေမွာင္ၾကဳတ္ၿပီး ေျပာလိုက္သည္။<br />
<br />
“ဟုတ္လား တကယ္ ကၽြန္ေတာ္ ေဖာက္သည္ေတြကို ေဖာ္ေဖာ္ေရြေရြ ဆက္ဆံပါတယ္”<br />
<br />
“နင္နဲ႔ အဲဒီ ေကာင္မေလးနဲ႔ ဘယ္တုံးထဲကလဲ ဘာမွမထူးသလိုပဲ နင္လိုေကာင္မ်ိဳးကို ဘာလိုမ်ားႀကိဳက္ရတာလဲ” မ်က္ခုံးပင့္ကာ Tsukimori ကို မယုံသကၤာျဖင့္ ၾကည့္လိုက္သည္။<br />
<br />
“ေျပာဖို႔ ေမ့သြားလို႔ ရည္စား မဟုတ္ဘူးဗ်”<br />
<br />
“မဟုတ္ဘူးလား”<br />
<br />
“မဟုတ္ဘူး အတန္းေဖာ္”<br />
<br />
“ဒါဆို ေျပာပါဦး ဒီေလာက္ေခ်ာတဲ့ အတန္းေဖာ္ ေကာင္မေလးက မင္းဆီက ဘာလိုခ်င္လို႔တုံး”<br />
<br />
“ကၽြန္ေတာ္ကို မဟုတ္ဘူး ၊ ဆိုင္ကိုဗ်။ ၾကည့္ရတာ ေကာ္ဖီဆိုင္ကို ႀကိဳက္ပုံပဲ”<br />
<br />
အမွန္ေျပာ၍ အက်ိဳးမရွိ။ ထို႔ေၾကာင့္ ၿဖီးျဖန္းရေလသည္။<br />
<br />
“ဒီလိုလား ပ်င္းစရာေကာင္းလိုက္တာကြာ”<br />
<br />
“အစ္မပဲ ရည္းစားလို႔ ထင္ေနၿပီးေတာ့ အထင္လြဲေနတာကို”<br />
<br />
“ငါက ရိုးသားတာကိုး! က်န္တဲ့သူေတြကလည္း ဒီလိုပဲ ထင္ေနတာေလ ၊ အားလုံး႐ူးေနတာလားမသိဘူး”<br />
<br />
“အစ္မက လိုရာဆြဲေျပာေနသလိုပဲ”<br />
<br />
“နင္တို႔ ထင္သလို မဟုတ္ပါဘူး ငါစိတ္အေျပာင္းအလဲ ျမန္ေပမယ့္ အဲဒီ ေကာင္မေလးကိုေတာ့ သေဘာက်ပါတယ္”<br />
<br />
ဘယ္သူကမွားၿပီး ဘယ္သူက မွန္သလဲ ဆိုတာ ေမးရန္ စဥ္းစားခဲ့ေပမယ့္ မေမးျဖစ္ေတာ့။ အားလုံးအျမင္မွာ ဘယ္လိုလူက ရိုးသားၿပီး ဘယ္လိုလူ က ေဝ့လည္ေၾကာင္ပတ္ လုပ္လဲ ေမးခြန္းျဖင့္ သူ႔မအျမင္ကို ေမးခ်င္မိသည္။<br />
<br />
“Mirai-san တစ္ခုေလာက္ေမးလို႔ရမလား”<br />
<br />
“အမ္ ဘာလဲ?”<br />
<br />
“ၾကမၼာဆိုးေတြ ၾကဳံေတြ႕တာေတာင္ ဝမ္းမနည္းတဲ့သူ ကိုဘယ္လိုျမင္လဲ?”<br />
<br />
“သံသယျဖစ္စရာပဲ” ဟု ခပ္သြက္သြက္ပင္ “ဝမ္းနည္းစရာ ျဖစ္လို႔ကို ၾကမၼာဆိုးလို႔ ေခၚတာေလ ဝမ္းမနည္းဘူး ဆိုရင္ ဘယ္လိုလုပ္ <br />
ၾကမၼာဆိုးလို႔ ေခၚမလဲ”<br />
<br />
<br />
“ေအာ္ ဟုတ္ကဲ့” ဒီတစ္ေခါက္ေတာ့ သူမေျပာသည္ကို ေထာက္ခံလိုက္သည္။ Tsukimori ကို တစ္ခ်က္စိုက္ၾကည့္လိုက္သည္။ ပင္ပန္းေနလို႔လား ၊ ဆိုင္အသြင္အျပင္ကို စိတ္ဝင္စား လို႔လားေတာ့ မသိ မ်က္စိကစားေနသည္ကိုေတာ့ ေတြ႕ရသည္။ၾကည့္ရတာ အျဖဴနဲ႔ အနက္ ေၾကာင္႐ုပ္ႏွစ္႐ုပ္ကို သေဘာက်ဟန္ျဖင့္ မတ္တပ္ရပ္ ကာ အေသးစိတ္ၾကည့္ေနသည္ကို ေတြ႕မိသည္။ ဒီဆိုင္က မည္သူကမၽွ သူမသည္ တျမန္ေန႔ကမွ ဖခင္ ဆုံးရွုံးသြားသည္ကို ယုံနိုင္မည္နည္း။ ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ မထင္။ ဘယ္သူကမွ သူ႔ရဲ့ စိတ္ကို ျမင္နိုင္မည္ ဟုတ္။ အျမဲတမ္း တည္ၿငိမ္ရင့္က်က္သည့္ အသြင္ေဆာင္ေနသည့္ သူမ။ တမင္တကာ စိတ္ကို ထိန္းခ်ဳပ္ထားျခင္းေလာ ၊ ခံစားမွုကို ထုတ္ေဖာ္မျပတက္လို႔ပဲလား မသိေသာ္လည္း မိမိမ်က္လုံးထဲ သူမသည္ ေၾကကြဲေနသည့္ မိန္းကေလး တစ္ေယာက္ႏွင့္ မတူ။ သို႔ေသာ္ သူမ အေနနဲ႔ ပတ္ဝန္းက်င္မွ လူေတြ ဝမ္းမနည္းေအာင္ ခံစားမျပတာမ်ိဳးလည္း ျဖစ္နိုင္ပါသည္။ သို႔တည္းမဟုတ္ မိန္းကေလး တစ္ေယာက္ ၏ ပုံမွန္တုံျပန္မွုေပပဲလား။ သို႔ေသာ္ ေသတဲ့သူကေတာ့ ျပန္မလာနိုင္မွျဖင့္ အျမဲတမ္းတ ေန၍လည္း ကိုယ့္အတြက္ မေကာင္းေပ။ သို႔ေသာ္ ထိုသည္က ယူဆခ်က္သက္သက္သာ။ တကယ္တမ္း ဤမၽွ အခ်ိန္တိုအတြင္း ယခုကဲ့သို႔ ေတာင့္ခံနိုင္ပါ့မလား၊ အထူးသျဖင့္ ဝမ္းနည္းမႈ ကို။ ကၽြန္ေတာ္ Mirai-san စကားကို ျပန္ၾကားေယာင္ မိသည္။ ဟုတ္ေပသည္၊ အေတာ္ေလးကို သံသယ ျဖစ္စရာ။ အခ်ိဳပြဲကေတာ့ Tsukimori ေက်နပ္ပုံရသည္။<br />
<br />
<br />
ေကာ္ဖီ ေသာက္ၿပီး၊ ပန္းသီးမုန႔္ အကုန္အစင္ စားၿပီးသည့္ေနာက္ “အရသာရွိလိုက္တာ” ဟု ခ်ီးက်ဴးရွာ၏။<br />
<br />
သူမ စားပြဲကိုရွင္းရန္ ထြက္လာခဲ့သည္။<br />
<br />
Tsukimori အားမလို အားမရျဖင့္ စိုက္ၾကည့္လိုက္ေသာအခါ “အစစအရာရာ အဆင္ေျပပါရဲ့သလား ခင္ဗ်ာ” ဟုေမးလိုက္သည္။<br />
<br />
<br />
“ကၽြန္မကို ျပန္ခိုင္းေနတာလား?”<br />
<br />
“နင္က သေဘာေပါက္လြယ္သားပဲ”<br />
<br />
“ကၽြန္မ ဒီဆိုင္ကို တကယ္သေဘာက်တယ္”<br />
<br />
အလြန္တရာ ဝမ္းသားသည့္ အျပဳံးျဖင့္ ျပဳံးျပေလသည္။<br />
<br />
“ၾကားရတာ ဝမ္းသာပါတယ္ ဒါေပမယ့္ ကမၻာေပၚမွာေကာ္ဖီဆိုင္ေတြ အမ်ားႀကီးရွိေသးတယ္ဆိုတာ မေမ့ပါနဲ႔ အဲဒီေတြကိုလည္း သြားသင့္တာေပါ့”<br />
<br />
“ကၽြန္မ ဒီဆိုင္ကို အရမ္းသေဘာက်တယ္”<br />
<br />
Tsukimori တစ္ေယာက္ တူညီသည့္အျပဳံး၊ တူညီသည့္စကားျဖင့္ ထပ္ကာဆိုေလသည္။<br />
<br />
“ေအာ္သိၿပီ နင္လည္း တခါတေလ သေဘာေတာ့ေပါက္မလြယ္ဘူးပဲ”<br />
<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္မွလည္း တူညီသည့္ အဓိပၸါယ္ျဖင့္ ထပ္၍ေျပာေလသည္။<br />
<br />
Tsukimori ႐ုတ္တရက္ပင္ မတ္တပ္ထ၍ စားဖိုေဆာင္ရွိရာ ဆိုင္အတြင္းဖက္သို႔ ဝင္သြားရာ ဘုမသိဘမသိ သူမေနာက္သို႔ လိုက္ခဲ့ သည္။ သူမသည္ အလုပ္သမားအား ေတြ႕လၽွင္ပင္ခ်င္း လန္းဆန္းသည့္ အျပဳံးျဖင့္ ျပဳံးျပေလ၏။<br />
<br />
<br />
“ေတြ႕ရတာ ဝမ္းသာပါတယ္ရွင္”<br />
<br />
<br />
ျဗဳန္းစားႀကီး ခ်ိဳသာစြာ မိတ္ဆက္ျခင္းကို ခံလိုက္ရသည့္ သူတို႔ ပ်ာယာခတ္သြားသည္မွာ အဆန္းေတာ့ မဟုတ္။ အားလုံးကို ၾကည့္ရ သည္မွာ သူမ ႏွင့္ စကားေျပာရမည္ကို စိတ္လွုပ္ရွားပုံ။ သို႔ေသာ္ စိတ္လက္ၾကည္လင္ပုံ မရသည့္ Mirai-sanမပါ။<br />
<br />
<br />
“ကၽြန္မနာမည္က Tsukimori Youko ပါ။ Nonomiya-kun အတန္းေဖာ္ပါ” ဟု ယဥ္ေက်းေသာ အမူအရာျဖင့္ သူမကိုယ္သူမ မိတ္ဆက္ ေလသည္။<br />
<br />
“အင္း ဟုတ္ကဲ့ Nonomiya-kun ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို ေျပာျပပါတယ္” ဟု မန္ေနဂ်ာမွ မိမိထက္ အသက္ငယ္ေသာလည္း ေလးစားသမူ ျပန္ေျဖေလသည္။<br />
<br />
“ကၽြန္မ ေျပာခ်င္တာကေတာ့ အရမ္းကို သေဘာက်ႏွစ္သက္ဖို႔ ေကာင္းတဲ့ ေကာ္ဖီဆိုင္ေလးပါပဲ ”<br />
<br />
“ေက်းဇူးတင္ပါတယ္!”<br />
<br />
သူမ၏ ေတာက္ပေသာ အျပဳံးေအာက္ဝယ္ မန္ေနဂ်ာပင္ အနည္းငယ္ ရွက္ေသြးျဖန္းသြားသည္။<br />
<br />
“အားလုံးကို အားက်လိုက္တာရွင္—”<br />
<br />
<br />
ဆိုင္ဝန္ထမ္း အားလုံး သူမကို အံအားသင့္ဟန္ျဖင့္ၾကည့္သည္။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ သူတို႔က အားက်ရမည့္ မိန္းကေလးက သူတို႔ကို ျပန္အားက်ေနသည္ကိုး။<br />
<br />
<br />
<br />
“—ဒီလို ခ်ီးက်ဴးစရာ ဆိုင္မွာ အလုပ္လုပ္ခြင့္ရေနတာကိုေလ”<br />
<br />
<br />
<br />
ဆည္းဆာေအာက္မွ မီးေတာက္လို Tsukimori Youko အလြန္အမင္း ေတာက္ပေနသည္။ ေနာက္မွ ေနေရာင္ေၾကာင့္ ျဖစ္ေကာင္း ျဖစ္မည္ ျဖစ္ေသာ္လည္း ယခု အခ်ိန္တြင္ေတာ့ သူမညိဳ႕ယူဖမ္းစားျခင္းေအာက္တြင္ အတုန္းအ႐ုန္း။<br />
<br />
<br />
“ဒီလိုမ်ိဳး ေကာင္းမြန္တဲ့ ေနရာမ်ိဳးမွာ အလုပ္လုပ္ဖို႔ကို အိပ္မက္ေတာင္ မမက္မိပါဘူးရွင္”<br />
<br />
<br />
အခန္းထဲ ရွိရွိသမၽွ ေဝေနယ် ထဲတြင္ သူမ၏ ညႇို႔အားကို အတြန္းလွန္နိုင္ဆုံး ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ေသာက္ရွုးၾကယ္အသြင္ ယဲ့ယဲ့ေလး ျပဳံးျပလိုက္သည္။ ပိုပိုသာသာ အႀကီးအက်ယ္ ခ်ီးမႊမ္းရသည့္ အႀကံအစည္ ၏ေနာက္ကြယ္ကိုလည္း ရိပ္မိပါသည္။ သို႔ေသာ္ မန္ေနဂ်ာ ထပ္ေျပာလိုက္သည့္ စကားေၾကာင့္ ယဲ့ယဲ့ေလး ျပဳံးထားသည္ ကၽြန္ေတာ္အျပဳံးမ်ား ေျပးထြက္ေပ်ာက္ဆုံးသြားသည္။<br />
<br />
<br />
“…အမ္, Tsukimori-san တဲ့လား?”<br />
<br />
“ဟုတ္ကဲ့ရွင့္”<br />
<br />
“ဒီမွာ အလုပ္လုပ္ခ်င္လို႔လား?”<br />
<br />
“မစၥတာ Kujirai—”<br />
<br />
<br />
ၿငိမ္ေနလို႔ မျဖစ္။ ဒီလူႀကီး ေသရာပါမည့္ အမွားကို အက်ဴးလြန္မခံနိုင္။ ဒီမယ္ ဦးေလး သူေယာင္မယ္ ကို မယုံၾကည္လိုက္နဲ႔ေနာ္! သို႔ေသာ္ တစ္စုံ တစ္ေယာက္ ပုခုံးကို လာပုတ္၊ လက္လွမ္းတင္လိုက္သည္။ ေခ်ာကလက္ရနံ့က ေလထဲမွာ သင္းႀကိဳင္လၽွက္။ “ၾကည့္ေန” ဟုဆိုကာ မခိုးမခန႔္ျပဳံးလိုက္သည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဆီတြင္လည္း မယ္ကုဝဏ္တစ္ေယာက္လုံး ရွိေသးတာပဲ။<br />
<br />
<br />
“အား တကယ္ေတာ့ အလုပ္တေနရာက လိုေနတာ ၊ Nonomiya-kun ရဲ့ အတန္းေဖာ္ဆိုေတာ့ အခ်င္းခ်င္းေတြပဲေလ ဒီေတာ့ စိတ္ပါရင္ တို႔ကလည္း ႀကိဳဆိုပါတယ္ Tsukimori-san”<br />
<br />
<br />
က်န္ဝန္ထမ္းမ်ားကလည္း ေခါင္းတဆတ္ဆတ္ ညိတ္၍ ေထာက္ခံၾကသည္။ တကယ္ပင္ တဖြဲ႕လုံး စိတ္ညိဳ႕ခံရသလို ၊ သူေယာင္မယ္ ညိဳ႕ယူဖမ္းစားျခင္း ခံရၿပီး အသိလြတ္ကုန္၏။<br />
<br />
<br />
“အခုလိုမ်ိဳး ႀကိဳဆိုတာ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ဒါေပမယ့္ အဆင္ေျပပါ့မလားရွင္ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းေျပာရရင္ ကၽြန္မ အလုပ္မလုပ္ဖူးဘူးရွင့္”<br />
<br />
<br />
ဟု ႐ုတ္တရက္ျဖစ္၍ ေတြေဝစဥ္းစားေနသည့္ ဟန္ျဖင့္ေျပာသည္။<br />
<br />
<br />
“ဟင့္အင္း မပူပါနဲ႔ အားလုံး ဝလုံးကေန စသင္ရတာပဲေလ ၿပီးေတာ့ မိန္းကေလးလို ထက္ျမက္ၿပီး သိမ္ေမြ႕တဲ့သူက လုပ္နိုင္မယ္လို႔ ဦးယုံတယ္”<br />
<br />
<br />
မွန္ေပသည္။ သူမသာ အလုပ္လုပ္လၽွင္ ေဖာက္သည္မ်ား သေဘာက်မည္ အမွန္။ သူတို႔သည္ သူမ၏ လင္းသည့္ဖက္အျခမ္းသာ ျမင္ၾက သည္ကိုး။<br />
<br />
<br />
“ကၽြန္မကို ယုံၾကည့္တဲ့အတြက္ ကၽြန္မကလည္း ဂုဏ္ယူဝမ္းေျမာက္စြာ လက္ခံပါတယ္ရွင္” ဟုတ္ ေတာက္ပေသာ အျပဳံးျဖင့္ သူမျပန္ေျဖေလသည္။<br />
<br />
<br />
က်န္တဲ့သူေတြကလည္း ျပဳံးျပဳံရႊင္ရႊင္ပင္ သူမကို လက္ခံၾကသည္။ ကၽြန္ေတာ္ တစ္ေယာက္တည္းသာ ကံဆိုးမိုးေမွာင္က်သလို မေက်လည္ သည္ မ်က္နာျဖင့္။ အေၾကာင္းရင္းမွာ သူ႔မအေၾကာင္း ေကာင္းေကာင္းသိေနသျဖင့္။ အမ်ားခ်စ္ၾကတဲ့ ၿပီးျပည့္စုံတဲ့ မိန္းကေလး၏ အတြင္းပိုင္းတြင္း ရဲတင္းျပတ္သားသည့္ စိတ္ဓာတ္ရွိမွန္း ကၽြန္ေတာ္သိသည္။ ပိုဆိုးသည္ကTsukimori က သူမ ဆြဲေဆာင္မွု ကို ေကာင္းေကာင္းသိထားသည္။ ယခုပင္ သင္ခန္းစာရသည္က သူမ မည္သို႔မည္ပုံ အသုံးခ်လိုက္သည္ ဆိုသည္ကိုပင္။<br />
Mirai-san သူပုခုံးျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္ကို ဆြဲမွီလိုက္ၿပီး ႏွစ္ကိုယ္ၾကား<br />
<br />
<br />
“ဘာလို႔ ေယာက္်ားေတြ မိန္းမေခ်ာေတြနဲ႔ၾကရင္ အားနည္းကုန္တာလဲ” ဟု တိုးတိုးေျပာသည္။<br />
<br />
“ေမးသင့္တဲ့ ေမးခြန္းပဲ တကယ္ေတာ့ ဒီကေယာက္်ားေတြလည္း အစ္မနဲ႔ယွဥ္ရင္လည္း အားနည္းတာပဲေလ” ဟု ေပါ့ေပါ့ပါးပါးပင္ ျပန္ေျပာလိုက္သည္။<br />
<br />
“ငါ့ကို ခ်ီးက်ဳးရမယ့္ အခ်ိန္ေတာ့ မဟုတ္ဘူး ဒါေပမယ့္ မဆိုးပါဘူး ၊ ဂုဏ္ျပဳတဲ့ အေနနဲ႔ နင့္ေခါင္းကို ပုတ္ေပးမယ္ေလ”<br />
<br />
<br />
ဟု သူမလက္ဖဝါး က ကၽြန္ေတာ္ ေခါင္းေပၚသို႔ လွမ္းအတင္ ၊<br />
<br />
<br />
သို႔ေသာ္ “ကၽြန္ေတာ္ စိတ္မပါလို႔ မေႏွာင္ယွက္ပါနဲ႔ဗ်ာ”<br />
<br />
“အားမနာပါနဲ႔ နင္လိုခ်င္ရင္ ငါ့စားေနတဲ့ ေခ်ာ့ကလက္ ခြဲေကၽြးပါ့မယ္”<br />
<br />
“ဒီအတိုင္းပဲထားေတာ့ မလို႔လား Tsukimori ကိုမကန႔္ကြက္ဘူးလား”<br />
<br />
“နင္က ကန႔္ကြက္ေစခ်င္လို႔လား?”<br />
<br />
“အင္း အစ္မကန႔္ကြက္ရင္လည္း အားလုံးက ႀကိဳက္မယ္ မထင္ဘူး”<br />
<br />
“ဒါဆိုလည္း ထားလိုက္ပါေတာ့”<br />
<br />
“ဘာျဖစ္လို႔လဲ?”<br />
<br />
<br />
Mirari-san က ဒီလိုမ်ိဳးလက္ခံမယ္ ဆိုတာ အေတာ္ေလး အံဩသြားသည္။<br />
<br />
<br />
“ဘာျဖစ္လို႔လဲ ဆိုေတာ့ ဘာကိုမွ ဂ႐ုမစိုက္တဲ့ နင္က အသည္းအသန္ ကန႔္ကြက္ခ်င္တာကို ၾကည့္ရတာ စိတ္ခ်မ္းသာလို႔”<br />
<br />
<br />
Mirai-san တစ္ေယာက္ မထီေလးစားဟန္ျဖင့္<br />
<br />
<br />
“…အစ္မ အေတာ္ အက်င့္ပုတ္တာပဲ?”<br />
<br />
“နင္က ပိုဆိုးေသးတယ္ ၊ ငါထင္တာမလြဲရင္ Tsukmori လိုမိန္းကေလးမ်ိဳးကို နင္ဘယ္လိုမွ ထိန္းနိုင္မွာမဟုတ္ဘူး”<br />
<br />
“ကိစၥမရွိပါဘူး အေစာကတည္းက ထိန္းသိမ္းဖို႔ အစီအစဥ္မရွိဘူး”<br />
<br />
“နင္ကေတာ့ ဟုတ္မွာေပါ့ ဟိုကေရာ”<br />
<br />
<br />
Mirai-san မ်က္လုံးေမွးလိုက္ ၿပီး ကၽြန္ေတာ္ အနားကပ္လာသည္။<br />
<br />
<br />
“အစ္မ ႏွိပ္စက္ရင္ေတာင္ ကၽြန္ေတာ္က ေျဖမွာ မဟုတ္ဘူး”<br />
<br />
“ဟုတ္ပါၿပီ ဟုတ္ပါၿပီ ေစာင့္ၾကည့္ၾကတာေပါ့”<br />
<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ ခံေျပာသည္ကိုပင္ ဂ႐ုမစိုက္ Mirai-san လက္ကိုယမ္းၿပီး ေဆာင့္ႀကီးေအာင့္ႀကီး စားဖိုေဆာင္သို႔ ျပန္သြားသည္။ ၾကည့္ရတာ သူမသည္ အေႏွးနဲ႔အျမန္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ပတ္သတ္မွုကို ရိပ္မိနိုင္သည္။ မိန္းကေလးမ်ားအား အထင္ေသး၍မရ။ ကိုယ္ကိုယ္ကို ျပန္ေျပာ မိသည္က Tsukimori က မလိုအပ္ပဲ Mirai-san ကိုေလၽွာက္မေျပာေအာင္ တခုခုလုပ္ရမည္။<br />
<br />
<br />
“ကၽြန္မ ဒီမွာ အလုပ္လုပ္ေတာ့မယ္”<br />
<br />
<br />
အေတြးထဲမွသူမ ၊ Tsukimori ေပ်ာ္ရြင္စြာခ်ဥ္းကပ္ေလ၏။ ကၽြန္ေတာ္အေတာ္ေလး ေခါင္းကိုက္လာသည္။<br />
<br />
<br />
“ေနာက္မက်ေသးဘူးေနာ္ ျပန္စဥ္းစားပါဦးလား”<br />
<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ အေျဖက ေအးစက္စက္ ၊ ကၽြန္ေတာ္ရင္ထဲက ပို၍ပင္ ေအးစက္ေသးသည္။<br />
<br />
<br />
“စိတ္ပူတာ ေက်းဇူးပါ ၊ ဒါေပမယ့္ မန္ေနဂ်ာႀကီးက အရမ္းသေဘာေကာင္းၿပီး ဒီေနရာကိုေပးမွေတာ့ ကၽြန္မလည္း အစြမ္းကုန္ ႀကိဳးစားပါ့မယ္”<br />
<br />
<br />
ယုံၾကည္မွု အျပည့္ျဖင့္ လက္သီးကိုဖြဖြဆုပ္လၽွက္။<br />
<br />
<br />
“စိတ္မပူပါဘူး စိတ္အေႏွာင္အယွက္ျဖစ္တာပါ”<br />
<br />
“အလုပ္တခုတည္းတူတူဆိုေတာ့ အတူႀကိဳးစားၾကတာေပါ့”<br />
<br />
<br />
သူမ အျပဳံးက တခါမွ ကၽြန္ေတာ္ကို ဆြဲေဆာင္၍မရနိုင္ခဲ့။ Mirai-san ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ သူမကို ထိန္းလို႔ရမွာ မဟုတ္လို႔ မွတ္ခ်က္ ခ်ခဲ့သည္။ သူမ ပါးနပ္လွသျဖင့္ စိတ္ထဲမွာ မွန္သည္ ဟု ေတြးမိေန၏။<br />
<br />
______________________________________________________________________________________________<br />
<br />
ေနာက္တေန႔ စာသင္ခန္းထဲ၌ <br />
<br />
အပင္မ်ား စိမ္းလန္းေစသည့္ ေနေရာင္ျခည္လို လန္ဆန္းသည့္ အျပဳံး ၊ ေႏြေလညႇင္းလို ႏူးညံ့လွသည့္ အသံျဖင့္ Tsukimori တစ္ေယာက္ ၊ ကၽြန္ေတာ္ ခုံကို ႐ုတ္တရက္ ေရာက္လာၿပီး Usami ကို ေျပာေလသည္။<br />
<br />
<br />
“Nonomiya-kun အလုပ္လုပ္တဲ့ ေကာ္ဖီဆိုင္မွာ အလုပ္ရသြားတယ္”<br />
<br />
<br />
ဆူညံလွသည့္ စာသင္ခန္းတြင္ အခ်ိန္မ်ား ရပ္တန႔္သြားသလို ႐ုတ္တရက္ အသံတိတ္သြားၾကသည္။ Usami ကေတာ့ ဘထၳရီကုန္ သြားတဲ့ နာရီလို။<br />
<br />
<br />
“အမ္? Youko-san? Nonomiya နဲ႔ အတူလုပ္ေနတာလား? ဘာလို႔လဲ? အဲ?<br />
<br />
<br />
သူမ စိတ္ရွုပ္ေထြးေနပုံက နာရီစင္မွ တစ္နာရီ ျပည့္တိုင္း တခါျမည္သည့္ ငွက္႐ုပ္ေလးလို။ အေျခအေနက မေန႔ကအတိုင္း လုံးဝထပ္တူ။<br />
<br />
<br />
“အဲဒီကမန္ေနဂ်ာက အလုပ္ေနရာလိုေနလို႔ အကူအညီေတာင္းတာပါ ၊ ငါလည္း အစကအလုပ္မလုပ္ဖူးေတာ့ နည္းနည္းစိုးရိမ္တယ္ ၊ ဒါေပမယ့္ ငါဆိုရင္ အဆင္ေျပမွာပါ လို႔ မန္ေနဂ်ာကေတာ့ ေျပာတယ္”<br />
<br />
<br />
Tsukimori တစ္ေယာက္ေတာ့ ျပႆနာရွာေလၿပီ။<br />
<br />
<br />
“နင္ကစေျပာတာေလ နင္ပဲ အလုပ္လုပ္ခ်င္လွခ်ည္ရဲ့ဆိုၿပီး” ဟု မည္သူမၽွ မၾကားနိုင္သည့္ အသံျဖင့္ တိုးတိုးေလး ေျပာမိသည္။<br />
<br />
“ငါလည္းလာလုပ္ရင္ေကာင္း….”<br />
<br />
“ကလပ္သြားရမွာကို မေျပးနဲ႔ေလ နင္ႀကိဳးစားၿပီးသာ ပုံမွန္ကစားသမား ျဖစ္ေအာင္လုပ္”<br />
<br />
<br />
ဒီလို စကားဟမည္ကို ႀကိဳသိထားသျဖင့္ ႀကိဳပိတ္ထားလိုက္သည္။<br />
<br />
<br />
“ဒီတစ္ပတ္ လာခဲ့ပါလား Chizuru? ငါကေတာ့ အလုပ္သင္ဆိုေတာ့ နင့္ကို လာၾကည့္နိုင္မယ္ မထင္ဘူး ၊ ဒါေပမယ့္ Nonomiya-kun တစ္ေယာက္လုံးရွိေနတာပဲ မဟုတ္ဖူးလား Nonomiya-kun?”<br />
<br />
<br />
ျပဳံးရြင္ေနသည့္ သူမကို ဆက္ကနဲ ျပဴးၾကည့္မိသည္။ သူမကေတာ့ ေခါင္းကိုေစာင္းလိုက္ကာ “ဟမ္” ဟု ေမးကာ အျပဳံးမပ်က္။<br />
<br />
<br />
“အင္း နင့္ကိုဆို ငါတို႔ ေကာ္ဖီဆိုင္က အျမဲႀကိဳဆိုလၽွက္ပါ Usami”<br />
<br />
<br />
ေနာက္မွ Tsukimori ကို ေသခ်ာေပါက္ ျပႆနာရွာရမည္။<br />
<br />
<br />
“အင္း! လာခဲ့မယ္! ေသခ်ာေပါက္ကိုလာခဲ့ဦးမယ္!”<br />
<br />
<br />
Usami အေပ်ာ္လြန္သြားဟန္ မ်က္လုံးမ်ား လင္းလက္သြားသည္။ သူမ၏ ရိုးသားသည့္ အျပဳအမွုေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္၏ စိတ္ညစ္မွုမ်ားပင္ ပေပ်ာက္သြားသည္။ သို႔ေသာ္ ျပႆနာရွိသည္။ က်န္သည့္ အတန္းေဖာ္မ်ား အၾကည့္ကို ခန႔္မွန္းၾကည့္ရသည္မွာ ၊ ေနာက္တစ္ပတ္ပင္ ေကာ္ဖီဆိုင္ကို အႏုၾကမ္းလာစီးမည့္ဟန္ျဖင့္ ။ ယခုတစ္ေခါက္ ၎တို႔လာလၽွင္ တားရန္ ခက္ေလၿပီ။<br />
<br />
<br />
“အားလုံး နားေထာင္ၾက! Nonomiya မင္း ငါတို႔ကို ရွင္းျပဖို႔သာ ျပင္ေပေတာ့ !”<br />
<br />
<br />
Kamogawa တစ္ေယာက္ ၊ ကၽြန္ေတာ္ ပုခုံးကို လူမိုက္ျပဳံး ျပဳံးကာ ပုတ္ေလသည္။ ၎ေနာက္မွ ေယာက္်ားေလးတသိုက္၏ အျပဳံးမွာလည္း ထိုနည္းတူတူပင္။ ၎တို႔မွာ ေယာက္်ားေလးမ်ား မဟာမိတ္ အဖြဲ႕ပင္ ျဖစ္ရမည္။ ၎တို႔ဆီမွ Tsukmori ကိုမသြားသည့္ အတြက္ ကၽြန္ေတာ္ကို တရားမၽွတမွုအတြက္ ေတာင္းဆိုပါလိမ့္မည္။ ေၾကာက္လန႔္စရာ ေကာင္းေလစြ။<br />
<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ထဲမွ တိုးတိုးေလး က်ိန္ဆိုလိုက္သည္ ” Tsukimori ကို ဆန႔္က်င္ရမည္”<br />
<br />
<noinclude><br />
{{GekkouNavbar<br />
| [[Gekkou:Volume 1 ဝန္ခံျခင္း|ဝန္ခံျခင္း]]<br />
| [[Gekkou:Volume 1 ေခ်ာ့ကလက္ခါးခါး|ေခ်ာ့ကလက္ခါးခါး]]<br />
}}<br />
</noinclude><br />
<br />
[[Category:Gekkou]]</div>
Morris
http://www.baka-tsuki.org/project/index.php?title=Gekkou:Volume_1_%E1%80%B1%E1%80%80%E1%80%AC%E1%80%B9%E1%80%96%E1%80%AE%E1%80%86%E1%80%AF%E1%80%AD%E1%80%84%E1%80%B9&diff=284054
Gekkou:Volume 1 ေကာ္ဖီဆုိင္
2013-09-04T10:39:05Z
<p>Morris: </p>
<hr />
<div>==[ေကာ္ဖီဆုိင္]==<br />
<br />
အပင္မ်ား စိမ္းလန္းေစသည့္ ေနေရာင္ျခည္ကဲ့သို႔ လန္ဆန္းသည့္ အျပဳံး ၊ ေႏြေလညႇင္းကဲ့သို႔ ႏူးညံ့လွသည့္ အသံျဖင့္ Tsukimori တစ္ေယာက္ ၊ ကၽြန္ေတာ္ ခုံကို ႐ုတ္တရက္ ေရာက္လာၿပီး <br />
<br />
<br />
“ဒါဆို သြားမယ္ေလ Nonomiya-kun?”<br />
<br />
<br />
ဆူညံလွသည့္ စာသင္ခန္းတြင္ အခ်ိန္မ်ား ရပ္တန႔္သြားသလို ႐ုတ္တရက္ အသံတိတ္သြားၾကသည္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ကိုယ္အေတြး နဲ႔ကိုယ္ ဘာမွကို သတိမထားမိ။ က်န္တဲ့လူအမ်ား က လုပ္ေနၾက အလုပ္မ်ားရပ္တန႔္သြားၿပီး ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္ကို ၾကည့္ၾက သည္။ ရပ္တန႔္သြားေသာ အခ်ိန္ကို လွုပ္ရွားေစသူက Usami ။<br />
<br />
<br />
“…အမ္? Youko-san? Nonomiya နဲ႔ အဆင္ေျပေနတာပါလား ? ဘယ္လိုျဖစ္တာလဲ? အဲ?”<br />
<br />
<br />
သူမ စိတ္ရွုပ္ေထြးေနပုံက နာရီစင္မွ တစ္နာရီ ျပည့္တိုင္း တခါျမည္သည့္ ငွက္႐ုပ္ေလးလို။<br />
<br />
<br />
“Nonomiya-kun အလုပ္ဝင္တဲ့ ေကာ္ဖီဆိုင္ သြားမလို႔ ၊ သိတဲ့အတိုင္း အခုေနာက္ပိုင္း အလုပ္ရွုပ္ေနတာ့ နည္းနည္း ပင္ပန္း ေနလို႔ စိတ္ေျပ လက္ေပ်ာက္ ေကာ္ဖီေသာက္ဖို႔ ေမးၾကည့္တာ”<br />
<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေျပာေနသည့္ စကားမ်ားကို လူအမ်ား သတိထား ေစာင့္ၾကည့္ ေနမွန္း Tsukomori တစ္ေယာက္ သတိထားမိသည္။<br />
<br />
<br />
“ဟုတ္လား Nonomiya”<br />
<br />
ထင္တဲ့အတိုင္း ဒုတိယ ပစ္မွတ္က ကၽြန္ေတာ္။<br />
<br />
“အင္း”<br />
<br />
ဒါေၾကာင့္ မေက်နပ္ေသာ္လည္း ထုတ္မေျပာျဖစ္။<br />
<br />
“ၾကည့္ရတာ ငါလည္း လိုက္ခဲ့….”<br />
<br />
<br />
သူမ တီးတိုးစကားၾကားမိၿပီးေနာက္မွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ဖ်ားခ်င္ခ်င္ျဖစ္သြားသည္။ Tsukimori တစ္ေယာက္တင္ အေတာ္ ဒုကၡေရာက္ လွၿပီ။<br />
<br />
<br />
—ႏွစ္ေယာက္လုံးသာ ဆိုလၽွင္ ကၽြန္ေတာ္ထိန္းနိုင္မည္မဟုတ္<br />
<br />
“နင္ ကလပ္ သြားရဦးမယ္ မဟုတ္လား ?”<br />
<br />
<br />
Usami သည္ ေဘာ္လီေဘာ ကလပ္မွ ျဖစ္သည္။ အေကာင္ေသးေသာ္လည္း အရြယ္ႏွင့္မလိုက္ေအာင္ လက္ေမာင္းအားသန္လွၿပီး သူမရိုက္ခ်က္မ်ားမွာ ေယာက္်ားေလးမ်ားပင္ အံအားသင့္ရသည္။ အာကစားခ်ိန္တြင္ သူမျဖင့္ တဖြဲ႕တည္းက်သျဖင့္ သက္သာရာ ရခဲ့သည့္ အျဖစ္ကို ယခုထိ မေမ့ေသး။<br />
<br />
<br />
“ငါ-ငါမသြားေတာ့ဘူး”<br />
<br />
“မလုပ္နဲ႔ေလ နင္ပဲေျပာတယ္ နင္ ပုံမွန္ကစားသမား ျဖစ္ေတာ့မွာဆို ၊ ဒီလိုအေရးႀကီးတဲ့ အခ်ိန္မွာ ပ်က္လို႔ ျဖစ္ပါ့မလား?”<br />
<br />
Usami မ်က္ေမွာင္ၾကဳံ႕ ၊ ႏွုတ္ခမ္းစူထားၿပီး အလိုမက်သည့္ဟန္။<br />
<br />
“ေနာက္တစ္ေခါက္ သြားတာေပါ့ ၊ ဒီေန႔သြားရင္ ေနရာမွတ္ထားလိုက္မယ္ေလ မေကာင္းဘူးလား Chizuru”<br />
<br />
Tsukimori ၏ အစ္မတစ္ေယာက္လို ေခ်ာ့ေခ်ာ့ေမာ့ေမာ့ ေျပာ၍ Usami သေဘာတူေၾကာင္း ေခါင္းညိတ္ျပသည္။<br />
<br />
“အင္း”<br />
<br />
တစ္ရန္ ေအးေလၿပီ။ ေနာက္ထပ္ တစ္ရန္ကို ရွင္းရမည္။<br />
<br />
“တစ္ေယာက္တည္း လိုက္မွာလား ေတာ္ၾကာ က်န္တဲ့သူေတြပါရင္ ဆိုင္ကို အားနာလို႔ပါ”<br />
<br />
ဟု ရာဇသံေပးလိုက္သည္။ ဒီအေျခအေနကို လက္ခံမွသာ သူမကို လာခြင့္ေပးမည္သေဘာ။<br />
<br />
“မပူပါနဲ႔ ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္းေတြက ေအးပါတယ္ ဘာမွမျဖစ္ပါဘူး” အေသအခ်ာပင္ မိန္းမဆန္ဆန္ျပဳံးလိုက္ၿပီး “အားလုံး ေနာက္မွေတြ႕မယ္ ေနာ္”<br />
<br />
<br />
သူမ မဟာဆန္စြာျဖင့္ အတန္းေဖာ္မ်ားကို ေဝ့ယမ္းႏွုတ္ဆက္။ သူတို႔ မဟာအခြင့္အေရး ဆုံးရွုံးရွာေလၿပီ။ ေယာက္်ားေလးမ်ား အထူး သျဖင့္ Kamogawa ႏွင့္ Tsukimori ၏ မိန္းကေလးပရိသတ္မ်ား မွာေက်နပ္ပုံ မရ။ သို႔ေသာ္ မည္သူမွ Tsukimori Youkou ကို မလြန္ဆန္ ရဲ။ ခက္သည္က ယခုတြင္မွု သူမ ေတာင္းဆိုခ်က္ကို ျငင္းဆန္၍ မရေတာ့။ သူမနဲ႔အတူ စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ လိုက္႐ုံမွ တပါး အျခားမရွိ။ Tsukimori တစ္ေယာက္ ေက်ာင္းေပါက္ဝ သို႔ ေပါ့ပါးသြက္လက္စြာ ေလၽွာက္လွမ္းလာ၏။<br />
<br />
<br />
ခ်ိဳသာ လြန္းသည့္ သူမကို “နင္ ဘာေတြႀကံေနတာလဲ” ဟု သံသယျဖစ္ဟန္ျဖင့္ေမးသည္။<br />
<br />
Tsukimori ကၽြန္ေတာ္ဖက္သို႔ ခ်ာကနဲ လွည့္လိုက္သည္။ ရွည္လ်ားလွေသာ သူမ၏ ဆံပင္မ်ားက ေလထဲတြင္ တလူလူ။<br />
<br />
ထိုေနာက္ စိတ္ရွည္လက္ရွည္ပင္ “ရွင္အလုပ္လုပ္ေနတဲ့ ေကာ္ဖီဆိုင္ နဲ႔ပတ္သတ္ၿပီးသိခ်င္လို႔”<br />
<br />
“ေနပါဦး! ငါ လူေတြ အာ႐ုံစိုက္ရင္ မႀကိဳက္တာ နင္သိတယ္ မဟုတ္လား”<br />
<br />
“ကၽြန္မ သူငယ္ခ်င္းေတြကို ဒါေၾကာင့္ မေခၚတာေလ မဟုတ္ဘူးလား?”<br />
<br />
“ဒါေပမယ့္ အခုေရာ ဘာထူးလို႔လဲ”<br />
<br />
“အင္း ကံဆိုးတာေပါ့ေနာ္”<br />
<br />
“ဒါ ဘယ္သူေၾကာင့္ မို႔လို႔လဲ” သူမ ၏ လ်စ္လ်ဴရွုေသာ အျပဳအမွုကို သည္းမခံနိုင္ေတာ့ေခ်။<br />
<br />
“ဒါနဲ႔ေနပါဦး ဘယ္သူက ငါ ေကာ္ဖီဆိုင္မွာ လုပ္တယ္လို႔ ေျပာလဲ”<br />
<br />
“ေကာလဟလေတြ ထြက္ေနတာကိုး”<br />
<br />
“မလိမ္နဲ႔ေနာ္”<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ တေနေနရာမွာ အခ်ိန္ပိုင္း လုပ္ေနတာ သိၾကေပမယ့္ မည္သူကိုမွ ေကာ္ဖီဆိုင္မွာ အလုပ္လုပ္ေနမွန္း မေျပာခဲ့မိ။<br />
<br />
“နင္ဘာေတြ ႀကံေနတာလဲ?”<br />
<br />
“ဘာလို႔လဲ Nonomiya-kun? ကၽြန္မ ႏွလုံးသား ထဲကလူကို သိခ်င္တာ ထူးဆန္းလို႔လား ? ဒါက ျဖဴစင္တဲ့ မိန္းကေလးရဲ့ ႏွလုံးသားေလ”<br />
<br />
“နင္က ျဖဴစင္တဲ့ မိန္းကေလး ဟုတ္လား ရယ္ရတယ္ ငါေျပာပါရေစပါဦး နင္က ဘယ္နားကမွ ျဖဴစင္ရိုးသားတဲ့ပုံ မေပၚဘူး”<br />
<br />
ခပ္ရြဲ႕ရြဲ႕ေျပာလိုက္သည္။<br />
<br />
“ရွင္သိရဲ့လား အျမဲတမ္း ရင့္က်က္ေနရတာ တခါတေလ ပင္ပန္းတယ္ ၊ ကၽြန္မလည္း ၁၇ႏွစ္အရြယ္ မိန္းကေလး တစ္ေယာက္ပဲ ၊ ၿပီးေတာ့ အေဖဆုံးသြားတာလည္း မၾကာေသးဘူး။ ဒီေတာ့ ရွင္ ကၽြန္မကို ၾကင္ၾကင္နာနာ ဆက္ဆံသင့္တယ္။”<br />
<br />
ႏွုတ္ခမ္းစူ၍ကာ ေျပာသည္။<br />
<br />
သူမကို ယခုလို အမူအရာကို အေတာ္ပင္ အံ့ဩမိသည္။ တခါတရံ သူမသည္ပင္ ကေလးဆန္ခ်င္ေပမေပါ့။ သို႔ေသာ္ အေတြးစက ထိုမၽွသာ။ ဟုတ္ပါသည္ ၊ စိတ္ထဲ အားတုံ႔အားနာ ျဖစ္မိေသာ္လည္း တကယ္တမ္း ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္သူမ လားလားမွ မသက္ဆိုင္။<br />
<br />
“မနက္ျဖန္ေတြ႕တာေပါ့”<br />
<br />
သူမနဲ႔ ေဝးေအာင္ ခပ္သြက္သြက္ ေလၽွာက္လိုက္မိသည္။<br />
<br />
“ဘယ္သြားမလို႔လဲ ေက်ာင္းေနာက္ေပါက္က ဒီမွာေလ”<br />
<br />
“ငါကနင္လို ရထားနဲ႔သြားတာ မဟုတ္ဘူး စက္ဘီးနဲ႔ ၊ မွီရင္လိုက္ခဲ့ေပါ့”<br />
<br />
<br />
တမင္တကာကို ေအးတိေအးစက္ တုံ႔ျပန္လိုက္သည္။ အျခားသူမ်ားႏွင့္ အလိုက္အထိုက္ ေနရသည္ထက္ စိတ္က်ဥ္းက်ပ္မိျခင္း မရွိ။ ထို႔အျပင္ မိမိနယ္ေျမကို ခြင့္ျပဳခ်က္မရပဲ က်ဴးေက်ာ္မည္ ကို သတိမထားမိခဲ့သည္ကိုက ကၽြန္ေတာ့္အမွား။<br />
<br />
<br />
“အင္းသြားေလ အရမ္းေတာ့ မေညာင္းဘူးထင္တယ္ ၊ ဒါေပမယ့္ ဟိုးအရင္ကတည္းက ကၽြန္မ ဒီလိုမ်ိဳး စမ္းၾကည့္ခ်င္တာ”<br />
<br />
<br />
သို႔ပင္ေသာ္ညား Tsukimori ကေတာ့ ထင္သည္ထက္ပင္ ေခါင္းမာသည္ ၊ မတြန႔္မဆုတ္။ သတိမထားမိခင္မွာပင္ လမ္းေလၽွာက္ ေနေသာ သူမက ေဘးမွာ။<br />
<br />
<br />
“…. နင္ဘာေတြ ေတြးေနတာလဲ”<br />
<br />
“တခါေလာက္ေတာ့ စက္ဘီးေပၚ ခါးဖက္ၿပီး လိုက္မလားလို႔ ”<br />
<br />
“ဘယ္တုံးက ေပးလိုက္မယ္ ေျပာလို႔လဲ”<br />
<br />
“မပူပါနဲ႔ ငါက သိပ္မေလးပါဘူး။”<br />
<br />
“ဒါနဲ႔မဆိုင္ဘူးေလ”<br />
<br />
အေတာ္ေလး စိတ္တိုမိသည္။ သူမ ကိုယ္တိုင္ကိုက ေျပာလာမွေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ကလည္း ျပန္ေျပာမွ ျဖစ္မည္။<br />
<br />
“နင္အေဖဆုံးသြားတာ မၾကာေသးလို႔ ငါ ၾကင္ၾကင္နာနာဆက္ဆံသင့္တယ္ ဆိုတာေတာ့ဟုတ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ငါကေတာ့ တျခား လူေတြလို ေျပာသမၽွလိုက္လုပ္ေပးမွာ မဟုတ္ဘူး အခု နင့္သေဘာကို သိလို ့စာနာေပမယ့္ အလိုလိုက္မွာမဟုတ္ဘူး<br />
<br />
စကားကို ပိတ္ေျပာလိုက္သည္။<br />
<br />
“ဟမ္! ဒါမွ ကၽြန္မရဲ့ Nonomiya-kun ေလ” ဟု Tsukimori ေခါင္းညိတ္ကာ သေဘာက်ႏွစ္သက္သည့္ မ်က္နာေပးႏွင့္ “ကၽြန္မက ဒီလို ပြင့္လင္းတာကိုမွ သေဘာက်တာ”<br />
<br />
ခါးသီးေသာ စကားမ်ားသည္ သူမအေပၚ ေျပာင္းျပန္သက္ေရာက္ေလ၏။ သူမကို ခါခ်ကာမွ ပိုၿပီး တြယ္ညႇိေအာင္ လုပ္မိသလို။ ဘာေျပာရမွန္း မသိခင္မွာ အစ္မတစ္ေယာက္လို ေအးခ်မ္းသည့္ အျပဳံးႏွင့္<br />
<br />
“ကၽြန္မကို အခြင့္အေရးေပးပါ မေန႔က စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့ ရွင္ကို ဖြင့္ေျပာတာေစာသြားတယ္ ရွင္ ကၽြန္မ အေၾကာင္း မသိေသးသလို ကၽြန္မလည္း ရွင့္အေၾကာင္း အရမ္းမသိေသးဘူး ၊ ဒီေတာ့ ကၽြန္မတို႔ ႏွစ္ေယာက္ၾကား နားလည္မွု တည္ေဆာက္ရမယ္ ထင္တယ္။ အဲဒီေတာ့မွ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ခ်လည္း ေနာက္မက်ေသးပါဘူး”<br />
<br />
<br />
သူမအေျပာက မွန္သလိုလို။ သို႔ေသာ္ မ်က္လုံးမွိတ္မယုံၾကည္ခ်င္။ သူမ မ်က္လုံးကို ခိုးၾကည့္မိလိုက္သည္။ ဘာေတြမ်ားေတြးေနပါလိမ့္။ ကၽြန္ေတာ္ အၾကည့္ကို လုံးဝမေရွာင္လြဲ။ ႀကီးမားဝိုင္းစက္လွေသာ မ်က္လုံးရြဲမ်ားက ေရာင္ျပန္ဟတ္ေနေသာေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ အၾကည့္ကိုပင္ ျပန္ျမင္ေနရသည္။ ေနာက္ဆုံးေတာ့ စိတ္ေလ်ာ့လိုက္သည္။ မ်က္နာလြဲကာ စက္ဘီးေပၚသို႔တက္လိုက္သည္။<br />
<br />
<br />
<br />
“—တက္”<br />
<br />
<br />
<br />
“ေက်းဇူး!”<br />
<br />
<br />
အေတာ္ေပ်ာ္သြားပုံ။ ေနာက္ခုံမွာ ထိုင္ၿပီးတာနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ နင္းေတာ့သည္။ ေျပာခဲ့သလို သူမ ခႏၵာကိုယ္က ေပါ့ပါးသည္။<br />
<br />
<br />
“ေနာက္ဒီလို လူေတြဝိုင္းၾကည့္ေအာင္ မလုပ္ဖူးလို႔ ကတိေပးပါ”<br />
<br />
” ႀကိဳးစားၾကည့္မယ္ေလ”<br />
<br />
“မႀကိဳးစားနဲ႔ ကတိေပးခိုင္းတာ”<br />
<br />
“Nonomiya-kun ၊ ေလက တျဖဴးျဖဴးနဲ႔ေနာ္ အတူစက္ဘီးစီးရတာ ဒီေလာက္ေပ်ာ္ဖို႔ ေကာင္းမယ္ မထင္ခဲ့ဘူး”<br />
<br />
<br />
လမ္းမေပၚမွ မွန္ကေန ျမင္လိုက္ရသည္က Tsukimori တစ္ေယာက္ ညာလက္ျဖင့္ စကတ္ ကိုဖိထားၿပီး ဘက္လက္က ကၽြန္ေတာ္ကို သိုင္းဖက္ထားသည္။ လမ္းမ တစ္ေလ်ာက္ ျဖတ္သန္းလာသည့္ ျမင္ကြင္းမ်ားကို ၾကည့္ရင္း တကယ္ကိုေပ်ာ္ေနပုံ။ ကၽြန္ေတာ္ကို ထိုမၽွပင္ ယုံၾကည္ထားေသာ သူမကို ထပ္၍ အျပစ္မဆိုရက္။ ထိုေၾကာင့္ ခပ္ေအးေအးပင္ ျပန္ေျဖလိုက္သည္ကား<br />
<br />
<br />
“အင္း ေကာင္းတာေပါ့” မၽွသာ<br />
<br />
<br />
မေက်နပ္မွု ၊ စိတ္တိုင္းမက်မွု တို႔ကို ေျခနင္းျပား ဆီသို႔သာ ပို႔လြတ္၍ ကုန္း႐ုန္းနင္းေလ၏။ အျပန္လမ္းတစ္ေလ်ာက္ ေက်ာင္းတာ္ သားမ်ား ၏ အၾကည့္စူးမ်ားကို သတိထားမိသည္။ မနာလိုျဖစ္လည္း ျဖစ္ၾကေစေတာ့။ စက္ဘီးစီးသည့္ သက္တမ္းမွာ ယခုလို တခါမွ မျဖစ္ဖူး ၊ မည္သူ႔ေၾကာင့္ ဆိုသည္ကိုေတာ့ ေမးရန္ပင္ မလို။ ေနာက္ခုံမွာ Tsukimori Youko ကိုထား၍ ကၽြန္ေတာ္ နင္းလာသည္။ ဒါက လူငယ္ဘဝရဲ့ အခ်ိဳျမန္ဆုံး ကာလတစ္ခု။ ကၽြန္ေတာ္က ထိုကာလကို ၾကဳံရသျဖင့္ ဂုဏ္ပင္ယူရမည္။ တကယ္တမ္းတြင္ ကၽြန္ေတာ္ ယခုလို သူမအား အမ်ားႏွင့္မတူ စက္ဘီးေပၚ တင္နိုင္သည့္အတြက္ ဂုဏ္ယူမိသည္။ ေလာေလာဆယ္ သူမသည္ ၿဂိဳလ္ဆိုးမေလး ဆိုသည့္အခ်က္ ၊ “လူသတ္နည္း” ႏွင့္ ပတ္သတ္သည့္အခ်က္မ်ားပင္ ေမ့ေလ်ာ့သြားသည္။<br />
<br />
မ်ားမၾကာမီ နာရီပိုင္း အတြင္း သူမ ၏ ေဆာ့ကစားမည့္ အ႐ုပ္မွာ ကၽြန္ေတာ္ပင္ျဖစ္မည္။ ထိုေၾကာင့္ စိတ္ထဲမွာ ႀကိဳတင္ျပင္ဆင္ထားရန္ လိုေပသည္။ ကၽြန္ေတာ္ သူမေတာင္းဆိုခ်က္ကို လက္ခံခဲ့သည္။ အေၾကာင္းရင္းမွာ ရိုးရွင္းသည္။ စိတ္ဝင္စားေသာေၾကာင့္ျဖစ္သည္။ အဝတ္လဲခန္းတြင္ စားပြဲထိုးဝတ္စုံ ကို လဲဝတ္သည္။ ေဘာင္းဘီအနက္ကို စြတ္ ၊ အကၤ်ီအျဖဴ ၾကယ္သီးတပ္ ၊ အေပၚမွ အကၤ်ီအနက္ ထပ္ဝတ္၏။ထိုေနာက္ ထိပ္ရွုးသားေရဖိနပ္ကို စြပ္၊ ခါးတြင္ ခါးစည္းထပ္ ၊ မွန္ေရွ႕ အခ်ိဳးက်မက် ၾကည့္ၿပီးေနာက္ စားဖိုခန္းသို႔ ဝင္ေလ သည္။ ဝင္ဝင္ခ်င္းမွာပင္ ႏွစ္ၿခိဳက္သင္းႀကိဳင္ေသာ ေကာ္ဖီေစ့ရနံ့မ်ားမွ ဆီးႀကိဳလၽွက္။ ထို႔ေၾကာင့္ အေကာင္းဆုံးေကာ္ဖီမ်ားသာ ေရာင္းခ်ေပးသည့္ ၿဗိတိသၽွစတိုင္ Victoria ေကာ္ဖီဆိုင္တြင္ အလုပ္ဝင္ခဲ့ျခင္း။ ကၽြန္ေတာ္ကို ေတြ႕သည္ႏွင့္ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္မ်ား ႏွုတ္ဆက္ၾကေလသည္။<br />
<br />
<br />
“မစၥတာ Kuijirai?” လက္လွည့္ေကာ္ဖီႀကိတ္စက္ ျဖင့္ ႀကိတ္ေနေသာ ကိုယ္လုံးကိုယ္ဖန္ေကာင္းေကာင္း ဦေလးႀကီးကို ကၽြန္ေတာ္ ႏွုတ္ဆက္လိုက္၏။<br />
<br />
<br />
မ်က္မွန္တပ္ထားသည့္ ဦးေလးႀကီးမွ အျပဳံးျဖင့္ အသိအမွတ္ျပဳသည့္အခါ ဆက္၍<br />
<br />
<br />
“ကၽြန္ေတာ္ ဒီေန႔ တာဝန္က်တာ အေရွ႕မွာ ၊ ဒါေပမယ့္ မီးဖိုေခ်ာင္ထဲမွာပဲ လုပ္ခ်င္လို႔”<br />
<br />
“ဘာျဖစ္လို႔လဲ”<br />
<br />
“ပုဂၢိဳလ္ေရးေၾကာင့္ပါ ၊ အားေတာ့နာပါတယ္ အတန္းေဖာ္တစ္ေယာက္ ေရာက္လာလို႔”<br />
<br />
“အမ္? ဒါဆို ဘာလို႔ေျပာင္းခ်င္တာတုံး”<br />
<br />
“အင္း ကၽြန္ေတာ္ အတန္းေဖာ္ကို အေဖာ္မျပဳနိုင္ဘူးေလ ၿပီးေတာ့အလုပ္လုပ္ေနတုံး ေစာင့္ၾကည့္ခံရမွာ ရွက္စရာႀကီး”<br />
<br />
<br />
သူမ ကၽြန္ေတာ္ကို ျမင္စရာလား ! ကၽြန္ေတာ္ ျငင္းသည္က ကေလးေတာ့ဆန္သည္။ သို႔ေသာ္ သူမကို အႀကိမ္ႀကိမ္ျငင္းဆန္ရာတြင္ မေအာင္ျမင္သည့္ အတြက္ ဒါ ေနာက္ဆုံး အခြင့္အေရး။ သို႔ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္စကား ကို အေလာတႀကီး တုန႔္ျပန္သူက ဆိုင္မန္ေနဂ်ာ မဟုတ္ပဲ ေနာက္တစ္ေယာက္။<br />
<br />
<br />
“ေဟ့ Nonomiay! ေယာက္်ားေလးလား မိန္းကေလးလား” ဟု နံေဘးတြင္ parfait တစ္ပြဲအား သစ္သီးမ်ား အလွဆင္ေနသည့္ မီးဖိုေခ်ာင္ဝတ္စုံဝတ္ အမ်ိဳးသမီးမွ လွမ္းေျပာသည္။<br />
<br />
“ေယာက္်ားေလးဆို လဲေပးမယ္ေလ ငါႀကိဳက္တဲ့ ပုံစံ ျဖစ္လို႔ကေတာ့! ”<br />
<br />
<br />
Mirai-san တစ္ေယာက္ သူ႔အက်င့္ ျပန္ေပၚလာသည္မို႔ ေဆးခါးႀကီးေသာက္မိသလို အကုန္လုံး မ်က္နာရွုံမဲ့ကုန္ၾကသည္။ သူမ နာမည္အျပည့္အစုံက Mirai Samejima ။ Mirai-san သည္ Victoria တြင္ အလုပ္ဝင္သူမ်ား အနက္ သက္တမ္းအရင့္ဆုံး ၊ မန္ေနဂ်ာပင္ သူမကို ေလးစားရသည္။ သူမကိုယ္သူမေတာ့ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသူ ဟု ေျပာေသာလည္း တခါတေလ မက ေနတိုင္းလိုလို သူမ၏ မန္ေနဂ်ာကို ဆက္ဆံပုံကို ၾကည့္ရသည္မွာ ထိုထက္ပင္ အသက္ပိုႀကီးမည္ဟု ယူဆရသည္။<br />
<br />
<br />
<br />
“စိတ္ေတာ့ မေကာင္းဘူးဗ်ာ Mirai-san: မိန္းကေလးျဖစ္ေနတယ္!”<br />
<br />
“ဟင္ နင္ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ကို ေခၚလာတယ္ ဆိုတာလည္း စိတ္ဝင္စားစရာပဲ”<br />
<br />
<br />
<br />
သူမ၏ လၽွပ္ျပက္သလို ကၽြမ္းက်င္လွသည့္လွုပ္ရွားမွု အၾကား parfait အလွဆင္မွုက ၿပီးဆုံးသြားၿပီးေနာက္ ဟန္ပါပါျဖင့္ ေခ်ာ့ကလက္ တစ္တုံးကို ပါးစပ္ထဲပစ္ထည့္လိုက္ၿပီး စားပြဲမ်ားအားလုံးကို ျမင္နိုင္သည့္ ေကာင္တာေနရာသို႔ သြားသည္။<br />
<br />
<br />
“ဘယ္သူလဲ? ေျပာစမ္းပါဦး”<br />
<br />
<br />
ပါးစပ္တြင္ ေခ်ာ့ကလက္ ကိုငုံထားၿပီး မ်က္နာကလည္ သုန္သုန္မွုန္မွုန္။ က်န္သူမ်ားကလည္း အခြင့္အေရးကို လက္လြတ္မခံ ၊ သူမ ေနာက္မွ လိုက္၍ ၾကည့္ၾကေလသည္။ စပ္စုေသာ သူတို႔ကို တစ္ေယာက္ေယာက္က ဆူမည္ဟု ထင္ထားေပမယ့္ မန္ေနဂ်ာ ကိုယ္တိုင္ ပင္ သိခ်င္စိတ္ျဖင့္ မ်က္နာမ်ား ဝင္းလက္လ်က္။ စိတ္ကို ဒုံးဒုံးခ်လိုက္သည္။<br />
<br />
<br />
“ဒီမွာေလ”<br />
<br />
<br />
ဟု ျပတင္းေပါက္နား အိေျႏၵ တခြဲသားႏွင့္ ထိုင္ေနေသာ Tsukimori ကိုညြန္ျပလိုက္ရသည္။ လုပ္သားထုႀကီးမွ တခဲနက္ဩဘာေပးသံ ၾကားရေသာအခါ ေျပာမိတဲ့ ကိုယ္ပင္ အ႐ူးလုံးလုံး ျဖစ္သြားသည္။<br />
<br />
<br />
“ေတာက္ ေခ်ာလိုက္တာကြာ ! မင္းအတြက္ ေရလည္မိုက္ Nonomiya ေသခ်ာတယ္!”<br />
<br />
<br />
Mirai-san တစ္ေယာက္ အလိုမက်၍ သူမ၏ သံမဏိလက္သီးႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္အစာအိမ္ မိတ္ဆက္ေလ၏။<br />
<br />
<br />
“…ကၽြန္ေတာ္ကို ဘာလို႔ထိုးတာလဲဟင္?”<br />
<br />
<br />
ေၾကာက္လန႔္ၿပီးေမးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ေမးခြန္းကိုေတာ့ သနားစရာ အၾကည့္မ်ားျဖင့္သာ အေျဖေပးၾကသည္။<br />
<br />
<br />
“မသိရင္ မိန္းကေလးေတြ စိတ္မဝင္စားသလိုလိုနဲ႔ ေနာက္ကြယ္မွာ ေျခရွုပ္ေနတယ္ေပါ့ေလ ဖြန္ေကာင္ေလးရဲ့”<br />
<br />
<br />
ၾကည့္ရသည္မွာ Mirai-san က ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ Tsukimori ကို ခ်စ္သူမ်ားဟု အလြဲထင္ေနပုံ။<br />
<br />
<br />
“…Mirai-chan ရည္းစားအသစ္ နဲ႔ အခုတေလာ သိပ္အဆင္မေျပဘူး သိတဲ့အတိုင္း” ဟု မန္ေနဂ်ာ မွ အနားကပ္တိုးတိုး ေျပာေလသည္။<br />
<br />
“ဒါဆို မၾကာခင္ ျပတ္ေတာ့မယ္ေပါ့ ဟုတ္လား”<br />
<br />
“ေအး…ဟုတ္လိမ့္မယ္” ေခါင္းတညိတ္ညိတ္ျဖင့္ ေနာက္ဆုတ္သြားသည္။<br />
<br />
<br />
တကယ္တမ္းေတာ့ Mirai-san သည္ ပါးစပ္သာပိတ္ထားလၽွင္ အေတာ္ပင္ က်က္သေရရွိသည့္ မိန္းကေလး။ ထိုေၾကာင့္ ဆန႔္က်င္ဘက္ လိင္မ်ား စိတ္ဝင္စားျခင္း ခံရသည္။ သို႔ေသာ္ ႐ုပ္ရည္ကိုအက်င့္က လြမ္းမိုးသြားသည့္အခါ သိရသမၽွ သူမမွာ ရည္စားျမဲသည္ မရွိ။<br />
<br />
<br />
“အမ္!? Saruwatari!? အသည္းကြဲေနလို႔လား ဘာလို႔လဲ”<br />
<br />
“ဟင္-ဟင့္အင္း ဘာမွ အသည္းမကြဲပါဘူး”<br />
<br />
“ဒါဆို ေဘးဖယ္!”<br />
<br />
<br />
ယေန႔ စေတးခံရသူက Saruwatari-san ။ Marai-san ၏ ကန္ခ်က္သည္ သူ႔တင္ပါးေပၚ တိုက္ရိုက္။ ရည္းစားနဲ႔ အဆင္မေျပသည့္အခါ ၊ ျပတ္သည့္ အခါ သူမ၏ အေျခအေနမွာ အထိမခံ ေရႊပန္းကန္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ Victoria မွ အလုပ္သမားမ်ားအၾကား ထိုအခါမ်ိဳးတြင္ “မယ္ကုဝဏ္” ဟု၍ နာမည္ျဖင့္ သိထားေလသည္။ မယ္ကုဝဏ္ ေသာင္းက်န္းသည္ႏွင့္ ပတ္ဝန္က်င္အေျခအေနမွာ မုန္တိုင္းထန္ ေလသည္။<br />
<br />
<br />
“မစၥတာ Kujirai စားပြဲေတြအပိုင္း ကၽြန္ေတာ္ပဲ တာဝန္ယူလိုက္မယ္”<br />
<br />
“အ-အင္း ကံေကာင္းပါေစ”<br />
<br />
<br />
ကိုယ္ဖာသာ ဆုံးျဖတ္လိုက္သည္က ပိုေကာင္းသည္။ မီးဖိုေခ်ာင္တြင္မူ သားေကာင္မ်ားျဖစ္ၾကကုန္သည့္ ေယာက္်ားဘသားမ်ား၏ ငိုသံမ်ားႏွင့္ ဆူညံလ်က္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေကာ္ဖီဆိုင္မွာ သိပ္မႀကီးလွ ၊ စားပြဲ (၈)ပြဲ ႏွင့္ ခုံတန္းရွည္တြင္ ထိုင္ခုံ (၆) လုံး။ အလုပ္သမား ငါးေယာက္ အနက္ ႏွစ္ေယာက္မွာ ဝန္ေဆာင္မွု ေပးၿပီး လက္က်န္က မီးဖိုေခ်ာင္တြင္။ သို႔ေသာ္ ေအးေဆးၿငိမ္းခ်မ္းသည့္ ထိုေနရာေလး ကို သေဘာက်မိသည္။ ၿဗိတိသၽွစတိုင္ ေကာ္ဖီဆိုင္ ႏွင့္ ကိုက္ညီေအာင္ စားပြဲမ်ား ၊ ထိုင္ခုံမ်ား က ေရွးဆန္ဆန္ ။ ဆိုင္တြင္းအလွဆင္မွု ကို ၿဗိတိသၽွသူ ၊ မန္ေနဂ်ာ၏အမ်ိဳးသမီးမွ ေရြးခ်ယ္ခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ သိထားသည္က ေကာ္ဖီဆိုင္အမည္မွာ သူမ၏ မ်ိဴးရိုးအမည္မွ ေရြးခ်ယ္ ခဲ့ျခင္း ျဖစ္၏။ ဘူတာအနီးရွိ အေဆာက္အဦ ပထမထပ္တြင္ တည္ရွိျခင္း ႏွင့္ စိတ္လက္ခ်မ္းသာေစသည့္ အျပင္အဆင္မ်ားျဖင့္ ခ်ယ္မွုန္ထားျခင္း တို႔ေၾကာင့္ Victoria တြင္ အဓိကအားျဖင့္ ႐ုံးဝန္ထမ္း အမ်ိဳးသမီးငယ္မ်ား ႏွင့္ ေက်ာင္းသူမ်ား အလာမ်ားသည္။<br />
ကၽြန္ေတာ္ သူမဆီသို႔ ဝန္ေဆာင္မွု ေပးရန္အသြား ၊ Tsukimori တစ္ေယာက္ ေခါင္းမွေျခအဆုံး ေသခ်ာစြာၾကည့္ရွုေလသည္။<br />
<br />
<br />
“ရွင္နဲ႔ Garcon အဝတ္အစားနဲ႔လိုက္သားပဲ”<br />
<br />
<br />
“Waiter” လို႔ေခၚရမည္ ျဖစ္ေသာ္လည္ ဂ်ပန္တြင္ garçon ဟုအသုံးက ပိုေခတ္စားသည္။ မမွန္ေပမယ့္ မည္သည္မွ မေျပာေတာ့ပဲ ပုံမွန္ အျပဳံး ျဖင့္<br />
<br />
<br />
“ေက်းဇူးတင္ပါတယ္” ဟုသာေျပာလိုက္ၿပီး ထိုေနာက္<br />
<br />
“မင္းနဲ႔ ဒီေကာင္ဖီဆိုင္နဲ႔လည္း လိုက္ဖက္သားပဲ”<br />
<br />
Tsukimori ျပန္၍ျပဳံးကာ “ေက်းဇူးတင္ပါတယ္”<br />
<br />
ရိုးသားစြာ ေျပာရလၽွင္ျဖင့္ မိန္းမေခ်ာေလးသည္ ေကာ္ဖီဆိုင္ကို အသက္ဝင္ေစပါ၏။<br />
<br />
“ဒီမွာ အလုပ္လုပ္တဲ့သူေတြက အေတာ္ေလး ေပ်ာ္တက္ၾကတယ္ေနာ္”<br />
<br />
သူမ မီးဖိုေခ်ာင္သို႔ လွမ္းၾကည့္ရင္းေျပာလိုက္သည္။<br />
<br />
“ဒီေလာက္ ဆူညံသံေတြ မၾကားမိဘူးလား ? ဒါက ဝန္ေဆာင္မွုလုပ္ငန္းမွာ အေႏွာင္အယွက္ပဲ”<br />
<br />
ေရ တစ္ဖန္ခြက္ ႏွင့္ towel တစ္စုံ ခ်ေပးရင္း လွမ္းေျပာလိုက္သည္။<br />
<br />
“ဒါေပမယ့္ ေပ်ာ္ဖို႔ေကာင္းပုံပဲ”<br />
<br />
“အင္း ဟုတ္ပါ့မလားပဲ တခါတေလ ငိုေတာင္ငိုၾကတဲ့သူေတြရွိတယ္ ၊ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ငါ့တို႔ ဆိုင္ကို ယုံတာက ဘာမွာမွာ အကုန္ ေကာင္းတယ္”<br />
<br />
“ေအာ္ သိၿပီ ဒါဆိုရင္ ေကာ္ဖီတစ္ခြက္ ၊ ၿပီးရင္ ရွင္ႀကိဳက္တဲ့ မုန႔္တစ္ခုခု”<br />
<br />
“ဒါဆို ငါတို႔ဆိုင္က ပိုင္ရွင္ကိုယ္တိုင္လုပ္တဲ့ ပန္းသီးအစာသြပ္မုန႔္ ဆို ဘယ္လိုေနမလဲ”<br />
<br />
သူမ ေခါင္းကို ညိတ္လိုက္သျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္မွ ဦးညြတ္ကာ ေျပာလိုက္သည္။<br />
<br />
“မွာလိုက္ပါမယ္”<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ စားဖိုေဆာင္တြင္ မွာသည္ အမယ္မ်ားကို ေျပာသည္။<br />
<br />
“နင္ ေတာ္ေတာ္ မေဖာ္ေရြတဲ့ လူပဲ” Mirai-san မ်က္ေမွာင္ၾကဳတ္ၿပီး ေျပာလိုက္သည္။<br />
<br />
“ဟုတ္လား တကယ္ ကၽြန္ေတာ္ ေဖာက္သည္ေတြကို ေဖာ္ေဖာ္ေရြေရြ ဆက္ဆံပါတယ္”<br />
<br />
“နင္နဲ႔ အဲဒီ ေကာင္မေလးနဲ႔ ဘယ္တုံးထဲကလဲ ဘာမွမထူးသလိုပဲ နင္လိုေကာင္မ်ိဳးကို ဘာလိုမ်ားႀကိဳက္ရတာလဲ” မ်က္ခုံးပင့္ကာ Tsukimori ကို မယုံသကၤာျဖင့္ ၾကည့္လိုက္သည္။<br />
<br />
“ေျပာဖို႔ ေမ့သြားလို႔ ရည္စား မဟုတ္ဘူးဗ်”<br />
<br />
“မဟုတ္ဘူးလား”<br />
<br />
“မဟုတ္ဘူး အတန္းေဖာ္”<br />
<br />
“ဒါဆို ေျပာပါဦး ဒီေလာက္ေခ်ာတဲ့ အတန္းေဖာ္ ေကာင္မေလးက မင္းဆီက ဘာလိုခ်င္လို႔တုံး”<br />
<br />
“ကၽြန္ေတာ္ကို မဟုတ္ဘူး ၊ ဆိုင္ကိုဗ်။ ၾကည့္ရတာ ေကာ္ဖီဆိုင္ကို ႀကိဳက္ပုံပဲ”<br />
<br />
အမွန္ေျပာ၍ အက်ိဳးမရွိ။ ထို႔ေၾကာင့္ ၿဖီးျဖန္းရေလသည္။<br />
<br />
“ဒီလိုလား ပ်င္းစရာေကာင္းလိုက္တာကြာ”<br />
<br />
“အစ္မပဲ ရည္းစားလို႔ ထင္ေနၿပီးေတာ့ အထင္လြဲေနတာကို”<br />
<br />
“ငါက ရိုးသားတာကိုး! က်န္တဲ့သူေတြကလည္း ဒီလိုပဲ ထင္ေနတာေလ ၊ အားလုံး႐ူးေနတာလားမသိဘူး”<br />
<br />
“အစ္မက လိုရာဆြဲေျပာေနသလိုပဲ”<br />
<br />
“နင္တို႔ ထင္သလို မဟုတ္ပါဘူး ငါစိတ္အေျပာင္းအလဲ ျမန္ေပမယ့္ အဲဒီ ေကာင္မေလးကိုေတာ့ သေဘာက်ပါတယ္”<br />
<br />
ဘယ္သူကမွားၿပီး ဘယ္သူက မွန္သလဲ ဆိုတာ ေမးရန္ စဥ္းစားခဲ့ေပမယ့္ မေမးျဖစ္ေတာ့။ အားလုံးအျမင္မွာ ဘယ္လိုလူက ရိုးသားၿပီး ဘယ္လိုလူ က ေဝ့လည္ေၾကာင္ပတ္ လုပ္လဲ ေမးခြန္းျဖင့္ သူ႔မအျမင္ကို ေမးခ်င္မိသည္။<br />
<br />
“Mirai-san တစ္ခုေလာက္ေမးလို႔ရမလား”<br />
<br />
“အမ္ ဘာလဲ?”<br />
<br />
“ၾကမၼာဆိုးေတြ ၾကဳံေတြ႕တာေတာင္ ဝမ္းမနည္းတဲ့သူ ကိုဘယ္လိုျမင္လဲ?”<br />
<br />
“သံသယျဖစ္စရာပဲ” ဟု ခပ္သြက္သြက္ပင္ “ဝမ္းနည္းစရာ ျဖစ္လို႔ကို ၾကမၼာဆိုးလို႔ ေခၚတာေလ ဝမ္းမနည္းဘူး ဆိုရင္ ဘယ္လိုလုပ္ <br />
ၾကမၼာဆိုးလို႔ ေခၚမလဲ”<br />
<br />
<br />
“ေအာ္ ဟုတ္ကဲ့” ဒီတစ္ေခါက္ေတာ့ သူမေျပာသည္ကို ေထာက္ခံလိုက္သည္။ Tsukimori ကို တစ္ခ်က္စိုက္ၾကည့္လိုက္သည္။ ပင္ပန္းေနလို႔လား ၊ ဆိုင္အသြင္အျပင္ကို စိတ္ဝင္စား လို႔လားေတာ့ မသိ မ်က္စိကစားေနသည္ကိုေတာ့ ေတြ႕ရသည္။ၾကည့္ရတာ အျဖဴနဲ႔ အနက္ ေၾကာင္႐ုပ္ႏွစ္႐ုပ္ကို သေဘာက်ဟန္ျဖင့္ မတ္တပ္ရပ္ ကာ အေသးစိတ္ၾကည့္ေနသည္ကို ေတြ႕မိသည္။ ဒီဆိုင္က မည္သူကမၽွ သူမသည္ တျမန္ေန႔ကမွ ဖခင္ ဆုံးရွုံးသြားသည္ကို ယုံနိုင္မည္နည္း။ ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ မထင္။ ဘယ္သူကမွ သူ႔ရဲ့ စိတ္ကို ျမင္နိုင္မည္ ဟုတ္။ အျမဲတမ္း တည္ၿငိမ္ရင့္က်က္သည့္ အသြင္ေဆာင္ေနသည့္ သူမ။ တမင္တကာ စိတ္ကို ထိန္းခ်ဳပ္ထားျခင္းေလာ ၊ ခံစားမွုကို ထုတ္ေဖာ္မျပတက္လို႔ပဲလား မသိေသာ္လည္း မိမိမ်က္လုံးထဲ သူမသည္ ေၾကကြဲေနသည့္ မိန္းကေလး တစ္ေယာက္ႏွင့္ မတူ။ သို႔ေသာ္ သူမ အေနနဲ႔ ပတ္ဝန္းက်င္မွ လူေတြ ဝမ္းမနည္းေအာင္ ခံစားမျပတာမ်ိဳးလည္း ျဖစ္နိုင္ပါသည္။ သို႔တည္းမဟုတ္ မိန္းကေလး တစ္ေယာက္ ၏ ပုံမွန္တုံျပန္မွုေပပဲလား။ သို႔ေသာ္ ေသတဲ့သူကေတာ့ ျပန္မလာနိုင္မွျဖင့္ အျမဲတမ္းတ ေန၍လည္း ကိုယ့္အတြက္ မေကာင္းေပ။ သို႔ေသာ္ ထိုသည္က ယူဆခ်က္သက္သက္သာ။ တကယ္တမ္း ဤမၽွ အခ်ိန္တိုအတြင္း ယခုကဲ့သို႔ ေတာင့္ခံနိုင္ပါ့မလား၊ အထူးသျဖင့္ ဝမ္းနည္းမႈ ကို။ ကၽြန္ေတာ္ Mirai-san စကားကို ျပန္ၾကားေယာင္ မိသည္။ ဟုတ္ေပသည္၊ အေတာ္ေလးကို သံသယ ျဖစ္စရာ။ အခ်ိဳပြဲကေတာ့ Tsukimori ေက်နပ္ပုံရသည္။<br />
<br />
<br />
ေကာ္ဖီ ေသာက္ၿပီး၊ ပန္းသီးမုန႔္ အကုန္အစင္ စားၿပီးသည့္ေနာက္ “အရသာရွိလိုက္တာ” ဟု ခ်ီးက်ဴးရွာ၏။<br />
<br />
သူမ စားပြဲကိုရွင္းရန္ ထြက္လာခဲ့သည္။<br />
<br />
Tsukimori အားမလို အားမရျဖင့္ စိုက္ၾကည့္လိုက္ေသာအခါ “အစစအရာရာ အဆင္ေျပပါရဲ့သလား ခင္ဗ်ာ” ဟုေမးလိုက္သည္။<br />
<br />
<br />
“ကၽြန္မကို ျပန္ခိုင္းေနတာလား?”<br />
<br />
“နင္က သေဘာေပါက္လြယ္သားပဲ”<br />
<br />
“ကၽြန္မ ဒီဆိုင္ကို တကယ္သေဘာက်တယ္”<br />
<br />
အလြန္တရာ ဝမ္းသားသည့္ အျပဳံးျဖင့္ ျပဳံးျပေလသည္။<br />
<br />
“ၾကားရတာ ဝမ္းသာပါတယ္ ဒါေပမယ့္ ကမၻာေပၚမွာေကာ္ဖီဆိုင္ေတြ အမ်ားႀကီးရွိေသးတယ္ဆိုတာ မေမ့ပါနဲ႔ အဲဒီေတြကိုလည္း သြားသင့္တာေပါ့”<br />
<br />
“ကၽြန္မ ဒီဆိုင္ကို အရမ္းသေဘာက်တယ္”<br />
<br />
Tsukimori တစ္ေယာက္ တူညီသည့္အျပဳံး၊ တူညီသည့္စကားျဖင့္ ထပ္ကာဆိုေလသည္။<br />
<br />
“ေအာ္သိၿပီ နင္လည္း တခါတေလ သေဘာေတာ့ေပါက္မလြယ္ဘူးပဲ”<br />
<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္မွလည္း တူညီသည့္ အဓိပၸါယ္ျဖင့္ ထပ္၍ေျပာေလသည္။<br />
<br />
Tsukimori ႐ုတ္တရက္ပင္ မတ္တပ္ထ၍ စားဖိုေဆာင္ရွိရာ ဆိုင္အတြင္းဖက္သို႔ ဝင္သြားရာ ဘုမသိဘမသိ သူမေနာက္သို႔ လိုက္ခဲ့ သည္။ သူမသည္ အလုပ္သမားအား ေတြ႕လၽွင္ပင္ခ်င္း လန္းဆန္းသည့္ အျပဳံးျဖင့္ ျပဳံးျပေလ၏။<br />
<br />
<br />
“ေတြ႕ရတာ ဝမ္းသာပါတယ္ရွင္”<br />
<br />
<br />
ျဗဳန္းစားႀကီး ခ်ိဳသာစြာ မိတ္ဆက္ျခင္းကို ခံလိုက္ရသည့္ သူတို႔ ပ်ာယာခတ္သြားသည္မွာ အဆန္းေတာ့ မဟုတ္။ အားလုံးကို ၾကည့္ရ သည္မွာ သူမ ႏွင့္ စကားေျပာရမည္ကို စိတ္လွုပ္ရွားပုံ။ သို႔ေသာ္ စိတ္လက္ၾကည္လင္ပုံ မရသည့္ Mirai-sanမပါ။<br />
<br />
<br />
“ကၽြန္မနာမည္က Tsukimori Youko ပါ။ Nonomiya-kun အတန္းေဖာ္ပါ” ဟု ယဥ္ေက်းေသာ အမူအရာျဖင့္ သူမကိုယ္သူမ မိတ္ဆက္ ေလသည္။<br />
<br />
“အင္း ဟုတ္ကဲ့ Nonomiya-kun ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို ေျပာျပပါတယ္” ဟု မန္ေနဂ်ာမွ မိမိထက္ အသက္ငယ္ေသာလည္း ေလးစားသမူ ျပန္ေျဖေလသည္။<br />
<br />
“ကၽြန္မ ေျပာခ်င္တာကေတာ့ အရမ္းကို သေဘာက်ႏွစ္သက္ဖို႔ ေကာင္းတဲ့ ေကာ္ဖီဆိုင္ေလးပါပဲ ”<br />
<br />
“ေက်းဇူးတင္ပါတယ္!”<br />
<br />
သူမ၏ ေတာက္ပေသာ အျပဳံးေအာက္ဝယ္ မန္ေနဂ်ာပင္ အနည္းငယ္ ရွက္ေသြးျဖန္းသြားသည္။<br />
<br />
“အားလုံးကို အားက်လိုက္တာရွင္—”<br />
<br />
<br />
ဆိုင္ဝန္ထမ္း အားလုံး သူမကို အံအားသင့္ဟန္ျဖင့္ၾကည့္သည္။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ သူတို႔က အားက်ရမည့္ မိန္းကေလးက သူတို႔ကို ျပန္အားက်ေနသည္ကိုး။<br />
<br />
<br />
<br />
“—ဒီလို ခ်ီးက်ဴးစရာ ဆိုင္မွာ အလုပ္လုပ္ခြင့္ရေနတာကိုေလ”<br />
<br />
<br />
<br />
ဆည္းဆာေအာက္မွ မီးေတာက္လို Tsukimori Youko အလြန္အမင္း ေတာက္ပေနသည္။ ေနာက္မွ ေနေရာင္ေၾကာင့္ ျဖစ္ေကာင္း ျဖစ္မည္ ျဖစ္ေသာ္လည္း ယခု အခ်ိန္တြင္ေတာ့ သူမညိဳ႕ယူဖမ္းစားျခင္းေအာက္တြင္ အတုန္းအ႐ုန္း။<br />
<br />
<br />
“ဒီလိုမ်ိဳး ေကာင္းမြန္တဲ့ ေနရာမ်ိဳးမွာ အလုပ္လုပ္ဖို႔ကို အိပ္မက္ေတာင္ မမက္မိပါဘူးရွင္”<br />
<br />
<br />
အခန္းထဲ ရွိရွိသမၽွ ေဝေနယ် ထဲတြင္ သူမ၏ ညႇို႔အားကို အတြန္းလွန္နိုင္ဆုံး ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ေသာက္ရွုးၾကယ္အသြင္ ယဲ့ယဲ့ေလး ျပဳံးျပလိုက္သည္။ ပိုပိုသာသာ အႀကီးအက်ယ္ ခ်ီးမႊမ္းရသည့္ အႀကံအစည္ ၏ေနာက္ကြယ္ကိုလည္း ရိပ္မိပါသည္။ သို႔ေသာ္ မန္ေနဂ်ာ ထပ္ေျပာလိုက္သည့္ စကားေၾကာင့္ ယဲ့ယဲ့ေလး ျပဳံးထားသည္ ကၽြန္ေတာ္အျပဳံးမ်ား ေျပးထြက္ေပ်ာက္ဆုံးသြားသည္။<br />
<br />
<br />
“…အမ္, Tsukimori-san တဲ့လား?”<br />
<br />
“ဟုတ္ကဲ့ရွင့္”<br />
<br />
“ဒီမွာ အလုပ္လုပ္ခ်င္လို႔လား?”<br />
<br />
“မစၥတာ Kujirai—”<br />
<br />
<br />
ၿငိမ္ေနလို႔ မျဖစ္။ ဒီလူႀကီး ေသရာပါမည့္ အမွားကို အက်ဴးလြန္မခံနိုင္။ ဒီမယ္ ဦးေလး သူေယာင္မယ္ ကို မယုံၾကည္လိုက္နဲ႔ေနာ္! သို႔ေသာ္ တစ္စုံ တစ္ေယာက္ ပုခုံးကို လာပုတ္၊ လက္လွမ္းတင္လိုက္သည္။ ေခ်ာကလက္ရနံ့က ေလထဲမွာ သင္းႀကိဳင္လၽွက္။ “ၾကည့္ေန” ဟုဆိုကာ မခိုးမခန႔္ျပဳံးလိုက္သည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဆီတြင္လည္း မယ္ကုဝဏ္တစ္ေယာက္လုံး ရွိေသးတာပဲ။<br />
<br />
<br />
“အား တကယ္ေတာ့ အလုပ္တေနရာက လိုေနတာ ၊ Nonomiya-kun ရဲ့ အတန္းေဖာ္ဆိုေတာ့ အခ်င္းခ်င္းေတြပဲေလ ဒီေတာ့ စိတ္ပါရင္ တို႔ကလည္း ႀကိဳဆိုပါတယ္ Tsukimori-san”<br />
<br />
<br />
က်န္ဝန္ထမ္းမ်ားကလည္း ေခါင္းတဆတ္ဆတ္ ညိတ္၍ ေထာက္ခံၾကသည္။ တကယ္ပင္ တဖြဲ႕လုံး စိတ္ညိဳ႕ခံရသလို ၊ သူေယာင္မယ္ ညိဳ႕ယူဖမ္းစားျခင္း ခံရၿပီး အသိလြတ္ကုန္၏။<br />
<br />
<br />
“အခုလိုမ်ိဳး ႀကိဳဆိုတာ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ဒါေပမယ့္ အဆင္ေျပပါ့မလားရွင္ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းေျပာရရင္ ကၽြန္မ အလုပ္မလုပ္ဖူးဘူးရွင့္”<br />
<br />
<br />
ဟု ႐ုတ္တရက္ျဖစ္၍ ေတြေဝစဥ္းစားေနသည့္ ဟန္ျဖင့္ေျပာသည္။<br />
<br />
<br />
“ဟင့္အင္း မပူပါနဲ႔ အားလုံး ဝလုံးကေန စသင္ရတာပဲေလ ၿပီးေတာ့ မိန္းကေလးလို ထက္ျမက္ၿပီး သိမ္ေမြ႕တဲ့သူက လုပ္နိုင္မယ္လို႔ ဦးယုံတယ္”<br />
<br />
<br />
မွန္ေပသည္။ သူမသာ အလုပ္လုပ္လၽွင္ ေဖာက္သည္မ်ား သေဘာက်မည္ အမွန္။ သူတို႔သည္ သူမ၏ လင္းသည့္ဖက္အျခမ္းသာ ျမင္ၾက သည္ကိုး။<br />
<br />
<br />
“ကၽြန္မကို ယုံၾကည့္တဲ့အတြက္ ကၽြန္မကလည္း ဂုဏ္ယူဝမ္းေျမာက္စြာ လက္ခံပါတယ္ရွင္” ဟုတ္ ေတာက္ပေသာ အျပဳံးျဖင့္ သူမျပန္ေျဖေလသည္။<br />
<br />
<br />
က်န္တဲ့သူေတြကလည္း ျပဳံးျပဳံရႊင္ရႊင္ပင္ သူမကို လက္ခံၾကသည္။ ကၽြန္ေတာ္ တစ္ေယာက္တည္းသာ ကံဆိုးမိုးေမွာင္က်သလို မေက်လည္ သည္ မ်က္နာျဖင့္။ အေၾကာင္းရင္းမွာ သူ႔မအေၾကာင္း ေကာင္းေကာင္းသိေနသျဖင့္။ အမ်ားခ်စ္ၾကတဲ့ ၿပီးျပည့္စုံတဲ့ မိန္းကေလး၏ အတြင္းပိုင္းတြင္း ရဲတင္းျပတ္သားသည့္ စိတ္ဓာတ္ရွိမွန္း ကၽြန္ေတာ္သိသည္။ ပိုဆိုးသည္ကTsukimori က သူမ ဆြဲေဆာင္မွု ကို ေကာင္းေကာင္းသိထားသည္။ ယခုပင္ သင္ခန္းစာရသည္က သူမ မည္သို႔မည္ပုံ အသုံးခ်လိုက္သည္ ဆိုသည္ကိုပင္။<br />
Mirai-san သူပုခုံးျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္ကို ဆြဲမွီလိုက္ၿပီး ႏွစ္ကိုယ္ၾကား<br />
<br />
<br />
“ဘာလို႔ ေယာက္်ားေတြ မိန္းမေခ်ာေတြနဲ႔ၾကရင္ အားနည္းကုန္တာလဲ” ဟု တိုးတိုးေျပာသည္။<br />
<br />
“ေမးသင့္တဲ့ ေမးခြန္းပဲ တကယ္ေတာ့ ဒီကေယာက္်ားေတြလည္း အစ္မနဲ႔ယွဥ္ရင္လည္း အားနည္းတာပဲေလ” ဟု ေပါ့ေပါ့ပါးပါးပင္ ျပန္ေျပာလိုက္သည္။<br />
<br />
“ငါ့ကို ခ်ီးက်ဳးရမယ့္ အခ်ိန္ေတာ့ မဟုတ္ဘူး ဒါေပမယ့္ မဆိုးပါဘူး ၊ ဂုဏ္ျပဳတဲ့ အေနနဲ႔ နင့္ေခါင္းကို ပုတ္ေပးမယ္ေလ”<br />
<br />
<br />
ဟု သူမလက္ဖဝါး က ကၽြန္ေတာ္ ေခါင္းေပၚသို႔ လွမ္းအတင္ ၊<br />
<br />
<br />
သို႔ေသာ္ “ကၽြန္ေတာ္ စိတ္မပါလို႔ မေႏွာင္ယွက္ပါနဲ႔ဗ်ာ”<br />
<br />
“အားမနာပါနဲ႔ နင္လိုခ်င္ရင္ ငါ့စားေနတဲ့ ေခ်ာ့ကလက္ ခြဲေကၽြးပါ့မယ္”<br />
<br />
“ဒီအတိုင္းပဲထားေတာ့ မလို႔လား Tsukimori ကိုမကန႔္ကြက္ဘူးလား”<br />
<br />
“နင္က ကန႔္ကြက္ေစခ်င္လို႔လား?”<br />
<br />
“အင္း အစ္မကန႔္ကြက္ရင္လည္း အားလုံးက ႀကိဳက္မယ္ မထင္ဘူး”<br />
<br />
“ဒါဆိုလည္း ထားလိုက္ပါေတာ့”<br />
<br />
“ဘာျဖစ္လို႔လဲ?”<br />
<br />
<br />
Mirari-san က ဒီလိုမ်ိဳးလက္ခံမယ္ ဆိုတာ အေတာ္ေလး အံဩသြားသည္။<br />
<br />
<br />
“ဘာျဖစ္လို႔လဲ ဆိုေတာ့ ဘာကိုမွ ဂ႐ုမစိုက္တဲ့ နင္က အသည္းအသန္ ကန႔္ကြက္ခ်င္တာကို ၾကည့္ရတာ စိတ္ခ်မ္းသာလို႔”<br />
<br />
<br />
Mirai-san တစ္ေယာက္ မထီေလးစားဟန္ျဖင့္<br />
<br />
<br />
“…အစ္မ အေတာ္ အက်င့္ပုတ္တာပဲ?”<br />
<br />
“နင္က ပိုဆိုးေသးတယ္ ၊ ငါထင္တာမလြဲရင္ Tsukmori လိုမိန္းကေလးမ်ိဳးကို နင္ဘယ္လိုမွ ထိန္းနိုင္မွာမဟုတ္ဘူး”<br />
<br />
“ကိစၥမရွိပါဘူး အေစာကတည္းက ထိန္းသိမ္းဖို႔ အစီအစဥ္မရွိဘူး”<br />
<br />
“နင္ကေတာ့ ဟုတ္မွာေပါ့ ဟိုကေရာ”<br />
<br />
<br />
Mirai-san မ်က္လုံးေမွးလိုက္ ၿပီး ကၽြန္ေတာ္ အနားကပ္လာသည္။<br />
<br />
<br />
“အစ္မ ႏွိပ္စက္ရင္ေတာင္ ကၽြန္ေတာ္က ေျဖမွာ မဟုတ္ဘူး”<br />
<br />
“ဟုတ္ပါၿပီ ဟုတ္ပါၿပီ ေစာင့္ၾကည့္ၾကတာေပါ့”<br />
<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ ခံေျပာသည္ကိုပင္ ဂ႐ုမစိုက္ Mirai-san လက္ကိုယမ္းၿပီး ေဆာင့္ႀကီးေအာင့္ႀကီး စားဖိုေဆာင္သို႔ ျပန္သြားသည္။ ၾကည့္ရတာ သူမသည္ အေႏွးနဲ႔အျမန္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ပတ္သတ္မွုကို ရိပ္မိနိုင္သည္။ မိန္းကေလးမ်ားအား အထင္ေသး၍မရ။ ကိုယ္ကိုယ္ကို ျပန္ေျပာ မိသည္က Tsukimori က မလိုအပ္ပဲ Mirai-san ကိုေလၽွာက္မေျပာေအာင္ တခုခုလုပ္ရမည္။<br />
<br />
<br />
“ကၽြန္မ ဒီမွာ အလုပ္လုပ္ေတာ့မယ္”<br />
<br />
<br />
အေတြးထဲမွသူမ ၊ Tsukimori ေပ်ာ္ရြင္စြာခ်ဥ္းကပ္ေလ၏။ ကၽြန္ေတာ္အေတာ္ေလး ေခါင္းကိုက္လာသည္။<br />
<br />
<br />
“ေနာက္မက်ေသးဘူးေနာ္ ျပန္စဥ္းစားပါဦးလား”<br />
<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ အေျဖက ေအးစက္စက္ ၊ ကၽြန္ေတာ္ရင္ထဲက ပို၍ပင္ ေအးစက္ေသးသည္။<br />
<br />
<br />
“စိတ္ပူတာ ေက်းဇူးပါ ၊ ဒါေပမယ့္ မန္ေနဂ်ာႀကီးက အရမ္းသေဘာေကာင္းၿပီး ဒီေနရာကိုေပးမွေတာ့ ကၽြန္မလည္း အစြမ္းကုန္ ႀကိဳးစားပါ့မယ္”<br />
<br />
<br />
ယုံၾကည္မွု အျပည့္ျဖင့္ လက္သီးကိုဖြဖြဆုပ္လၽွက္။<br />
<br />
<br />
“စိတ္မပူပါဘူး စိတ္အေႏွာင္အယွက္ျဖစ္တာပါ”<br />
<br />
“အလုပ္တခုတည္းတူတူဆိုေတာ့ အတူႀကိဳးစားၾကတာေပါ့”<br />
<br />
<br />
သူမ အျပဳံးက တခါမွ ကၽြန္ေတာ္ကို ဆြဲေဆာင္၍မရနိုင္ခဲ့။ Mirai-san ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ သူမကို ထိန္းလို႔ရမွာ မဟုတ္လို႔ မွတ္ခ်က္ ခ်ခဲ့သည္။ သူမ ပါးနပ္လွသျဖင့္ စိတ္ထဲမွာ မွန္သည္ ဟု ေတြးမိေန၏။<br />
<br />
______________________________________________________________________________________________<br />
<br />
ေနာက္တေန႔ စာသင္ခန္းထဲ၌ <br />
<br />
အပင္မ်ား စိမ္းလန္းေစသည့္ ေနေရာင္ျခည္လို လန္ဆန္းသည့္ အျပဳံး ၊ ေႏြေလညႇင္းလို ႏူးညံ့လွသည့္ အသံျဖင့္ Tsukimori တစ္ေယာက္ ၊ ကၽြန္ေတာ္ ခုံကို ႐ုတ္တရက္ ေရာက္လာၿပီး Usami ကို ေျပာေလသည္။<br />
<br />
<br />
“Nonomiya-kun အလုပ္လုပ္တဲ့ ေကာ္ဖီဆိုင္မွာ အလုပ္ရသြားတယ္”<br />
<br />
<br />
ဆူညံလွသည့္ စာသင္ခန္းတြင္ အခ်ိန္မ်ား ရပ္တန႔္သြားသလို ႐ုတ္တရက္ အသံတိတ္သြားၾကသည္။ Usami ကေတာ့ ဘထၳရီကုန္ သြားတဲ့ နာရီလို။<br />
<br />
<br />
“အမ္? Youko-san? Nonomiya နဲ႔ အတူလုပ္ေနတာလား? ဘာလို႔လဲ? အဲ?<br />
<br />
<br />
သူမ စိတ္ရွုပ္ေထြးေနပုံက နာရီစင္မွ တစ္နာရီ ျပည့္တိုင္း တခါျမည္သည့္ ငွက္႐ုပ္ေလးလို။ အေျခအေနက မေန႔ကအတိုင္း လုံးဝထပ္တူ။<br />
<br />
<br />
“အဲဒီကမန္ေနဂ်ာက အလုပ္ေနရာလိုေနလို႔ အကူအညီေတာင္းတာပါ ၊ ငါလည္း အစကအလုပ္မလုပ္ဖူးေတာ့ နည္းနည္းစိုးရိမ္တယ္ ၊ ဒါေပမယ့္ ငါဆိုရင္ အဆင္ေျပမွာပါ လို႔ မန္ေနဂ်ာကေတာ့ ေျပာတယ္”<br />
<br />
<br />
Tsukimori တစ္ေယာက္ေတာ့ ျပႆနာရွာေလၿပီ။<br />
<br />
<br />
“နင္ကစေျပာတာေလ နင္ပဲ အလုပ္လုပ္ခ်င္လွခ်ည္ရဲ့ဆိုၿပီး” ဟု မည္သူမၽွ မၾကားနိုင္သည့္ အသံျဖင့္ တိုးတိုးေလး ေျပာမိသည္။<br />
<br />
“ငါလည္းလာလုပ္ရင္ေကာင္း….”<br />
<br />
“ကလပ္သြားရမွာကို မေျပးနဲ႔ေလ နင္ႀကိဳးစားၿပီးသာ ပုံမွန္ကစားသမား ျဖစ္ေအာင္လုပ္”<br />
<br />
<br />
ဒီလို စကားဟမည္ကို ႀကိဳသိထားသျဖင့္ ႀကိဳပိတ္ထားလိုက္သည္။<br />
<br />
<br />
“ဒီတစ္ပတ္ လာခဲ့ပါလား Chizuru? ငါကေတာ့ အလုပ္သင္ဆိုေတာ့ နင့္ကို လာၾကည့္နိုင္မယ္ မထင္ဘူး ၊ ဒါေပမယ့္ Nonomiya-kun တစ္ေယာက္လုံးရွိေနတာပဲ မဟုတ္ဖူးလား Nonomiya-kun?”<br />
<br />
<br />
ျပဳံးရြင္ေနသည့္ သူမကို ဆက္ကနဲ ျပဴးၾကည့္မိသည္။ သူမကေတာ့ ေခါင္းကိုေစာင္းလိုက္ကာ “ဟမ္” ဟု ေမးကာ အျပဳံးမပ်က္။<br />
<br />
<br />
“အင္း နင့္ကိုဆို ငါတို႔ ေကာ္ဖီဆိုင္က အျမဲႀကိဳဆိုလၽွက္ပါ Usami”<br />
<br />
<br />
ေနာက္မွ Tsukimori ကို ေသခ်ာေပါက္ ျပႆနာရွာရမည္။<br />
<br />
<br />
“အင္း! လာခဲ့မယ္! ေသခ်ာေပါက္ကိုလာခဲ့ဦးမယ္!”<br />
<br />
<br />
Usami အေပ်ာ္လြန္သြားဟန္ မ်က္လုံးမ်ား လင္းလက္သြားသည္။ သူမ၏ ရိုးသားသည့္ အျပဳအမွုေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္၏ စိတ္ညစ္မွုမ်ားပင္ ပေပ်ာက္သြားသည္။ သို႔ေသာ္ ျပႆနာရွိသည္။ က်န္သည့္ အတန္းေဖာ္မ်ား အၾကည့္ကို ခန႔္မွန္းၾကည့္ရသည္မွာ ၊ ေနာက္တစ္ပတ္ပင္ ေကာ္ဖီဆိုင္ကို အႏုၾကမ္းလာစီးမည့္ဟန္ျဖင့္ ။ ယခုတစ္ေခါက္ ၎တို႔လာလၽွင္ တားရန္ ခက္ေလၿပီ။<br />
<br />
<br />
“အားလုံး နားေထာင္ၾက! Nonomiya မင္း ငါတို႔ကို ရွင္းျပဖို႔သာ ျပင္ေပေတာ့ !”<br />
<br />
<br />
Kamogawa တစ္ေယာက္ ၊ ကၽြန္ေတာ္ ပုခုံးကို လူမိုက္ျပဳံး ျပဳံးကာ ပုတ္ေလသည္။ ၎ေနာက္မွ ေယာက္်ားေလးတသိုက္၏ အျပဳံးမွာလည္း ထိုနည္းတူတူပင္။ ၎တို႔မွာ ေယာက္်ားေလးမ်ား မဟာမိတ္ အဖြဲ႕ပင္ ျဖစ္ရမည္။ ၎တို႔ဆီမွ Tsukmori ကိုမသြားသည့္ အတြက္ ကၽြန္ေတာ္ကို တရားမၽွတမွုအတြက္ ေတာင္းဆိုပါလိမ့္မည္။ ေၾကာက္လန႔္စရာ ေကာင္းေလစြ။<br />
<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ထဲမွ တိုးတိုးေလး က်ိန္ဆိုလိုက္သည္ ” Tsukimori ကို ဆန႔္က်င္ရမည္”</div>
Morris
http://www.baka-tsuki.org/project/index.php?title=Gekkou:Volume_1_%E1%80%B1%E1%80%80%E1%80%AC%E1%80%B9%E1%80%96%E1%80%AE%E1%80%86%E1%80%AF%E1%80%AD%E1%80%84%E1%80%B9&diff=284052
Gekkou:Volume 1 ေကာ္ဖီဆုိင္
2013-09-04T10:32:53Z
<p>Morris: Created page with " ==[ေကာ္ဖီဆုိင္]== အပင္မ်ား စိမ္းလန္းေစသည့္ ေနေရာင္ျခည္ကဲ့သို႔ လန..."</p>
<hr />
<div><br />
==[ေကာ္ဖီဆုိင္]==<br />
<br />
အပင္မ်ား စိမ္းလန္းေစသည့္ ေနေရာင္ျခည္ကဲ့သို႔ လန္ဆန္းသည့္ အျပဳံး ၊ ေႏြေလညႇင္းကဲ့သို႔ ႏူးညံ့လွသည့္ အသံျဖင့္ Tsukimori တစ္ေယာက္ ၊ ကၽြန္ေတာ္ ခုံကို ႐ုတ္တရက္ ေရာက္လာၿပီး <br />
<br />
“ဒါဆို သြားမယ္ေလ Nonomiya-kun?”<br />
<br />
ဆူညံလွသည့္ စာသင္ခန္းတြင္ အခ်ိန္မ်ား ရပ္တန႔္သြားသလို ႐ုတ္တရက္ အသံတိတ္သြားၾကသည္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ကိုယ္အေတြး နဲ႔ကိုယ္ ဘာမွကို သတိမထားမိ။ က်န္တဲ့လူအမ်ား က လုပ္ေနၾက အလုပ္မ်ားရပ္တန႔္သြားၿပီး ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္ကို ၾကည့္ၾက သည္။ ရပ္တန႔္သြားေသာ အခ်ိန္ကို လွုပ္ရွားေစသူက Usami ။<br />
<br />
“…အမ္? Youko-san? Nonomiya နဲ႔ အဆင္ေျပေနတာပါလား ? ဘယ္လိုျဖစ္တာလဲ? အဲ?”<br />
<br />
သူမ စိတ္ရွုပ္ေထြးေနပုံက နာရီစင္မွ တစ္နာရီ ျပည့္တိုင္း တခါျမည္သည့္ ငွက္႐ုပ္ေလးလို။<br />
<br />
“Nonomiya-kun အလုပ္ဝင္တဲ့ ေကာ္ဖီဆိုင္ သြားမလို႔ ၊ သိတဲ့အတိုင္း အခုေနာက္ပိုင္း အလုပ္ရွုပ္ေနတာ့ နည္းနည္း ပင္ပန္း ေနလို႔ စိတ္ေျပ လက္ေပ်ာက္ ေကာ္ဖီေသာက္ဖို႔ ေမးၾကည့္တာ”<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေျပာေနသည့္ စကားမ်ားကို လူအမ်ား သတိထား ေစာင့္ၾကည့္ ေနမွန္း Tsukomori တစ္ေယာက္ သတိထားမိသည္။<br />
<br />
“ဟုတ္လား Nonomiya”<br />
<br />
ထင္တဲ့အတိုင္း ဒုတိယ ပစ္မွတ္က ကၽြန္ေတာ္။<br />
<br />
“အင္း”<br />
<br />
ဒါေၾကာင့္ မေက်နပ္ေသာ္လည္း ထုတ္မေျပာျဖစ္။<br />
<br />
“ၾကည့္ရတာ ငါလည္း လိုက္ခဲ့….”<br />
<br />
သူမ တီးတိုးစကားၾကားမိၿပီးေနာက္မွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ဖ်ားခ်င္ခ်င္ျဖစ္သြားသည္။ Tsukimori တစ္ေယာက္တင္ အေတာ္ ဒုကၡေရာက္ လွၿပီ။<br />
<br />
—ႏွစ္ေယာက္လုံးသာ ဆိုလၽွင္ ကၽြန္ေတာ္ထိန္းနိုင္မည္မဟုတ္<br />
<br />
“နင္ ကလပ္ သြားရဦးမယ္ မဟုတ္လား ?”<br />
<br />
Usami သည္ ေဘာ္လီေဘာ ကလပ္မွ ျဖစ္သည္။ အေကာင္ေသးေသာ္လည္း အရြယ္ႏွင့္မလိုက္ေအာင္ လက္ေမာင္းအားသန္လွၿပီး သူမရိုက္ခ်က္မ်ားမွာ ေယာက္်ားေလးမ်ားပင္ အံအားသင့္ရသည္။ အာကစားခ်ိန္တြင္ သူမျဖင့္ တဖြဲ႕တည္းက်သျဖင့္ သက္သာရာ ရခဲ့သည့္ အျဖစ္ကို ယခုထိ မေမ့ေသး။<br />
<br />
“ငါ-ငါမသြားေတာ့ဘူး”<br />
<br />
“မလုပ္နဲ႔ေလ နင္ပဲေျပာတယ္ နင္ ပုံမွန္ကစားသမား ျဖစ္ေတာ့မွာဆို ၊ ဒီလိုအေရးႀကီးတဲ့ အခ်ိန္မွာ ပ်က္လို႔ ျဖစ္ပါ့မလား?”<br />
<br />
Usami မ်က္ေမွာင္ၾကဳံ႕ ၊ ႏွုတ္ခမ္းစူထားၿပီး အလိုမက်သည့္ဟန္။<br />
<br />
“ေနာက္တစ္ေခါက္ သြားတာေပါ့ ၊ ဒီေန႔သြားရင္ ေနရာမွတ္ထားလိုက္မယ္ေလ မေကာင္းဘူးလား Chizuru”<br />
<br />
Tsukimori ၏ အစ္မတစ္ေယာက္လို ေခ်ာ့ေခ်ာ့ေမာ့ေမာ့ ေျပာ၍ Usami သေဘာတူေၾကာင္း ေခါင္းညိတ္ျပသည္။<br />
<br />
“အင္း”<br />
<br />
တစ္ရန္ ေအးေလၿပီ။ ေနာက္ထပ္ တစ္ရန္ကို ရွင္းရမည္။<br />
<br />
“တစ္ေယာက္တည္း လိုက္မွာလား ေတာ္ၾကာ က်န္တဲ့သူေတြပါရင္ ဆိုင္ကို အားနာလို႔ပါ”<br />
<br />
ဟု ရာဇသံေပးလိုက္သည္။ ဒီအေျခအေနကို လက္ခံမွသာ သူမကို လာခြင့္ေပးမည္သေဘာ။<br />
<br />
“မပူပါနဲ႔ ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္းေတြက ေအးပါတယ္ ဘာမွမျဖစ္ပါဘူး” အေသအခ်ာပင္ မိန္းမဆန္ဆန္ျပဳံးလိုက္ၿပီး “အားလုံး ေနာက္မွေတြ႕မယ္ ေနာ္”<br />
<br />
သူမ မဟာဆန္စြာျဖင့္ အတန္းေဖာ္မ်ားကို ေဝ့ယမ္းႏွုတ္ဆက္။ သူတို႔ မဟာအခြင့္အေရး ဆုံးရွုံးရွာေလၿပီ။ ေယာက္်ားေလးမ်ား အထူး သျဖင့္ Kamogawa ႏွင့္ Tsukimori ၏ မိန္းကေလးပရိသတ္မ်ား မွာေက်နပ္ပုံ မရ။ သို႔ေသာ္ မည္သူမွ Tsukimori Youkou ကို မလြန္ဆန္ ရဲ။ ခက္သည္က ယခုတြင္မွု သူမ ေတာင္းဆိုခ်က္ကို ျငင္းဆန္၍ မရေတာ့။ သူမနဲ႔အတူ စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ လိုက္႐ုံမွ တပါး အျခားမရွိ။ Tsukimori တစ္ေယာက္ ေက်ာင္းေပါက္ဝ သို႔ ေပါ့ပါးသြက္လက္စြာ ေလၽွာက္လွမ္းလာ၏။<br />
<br />
ခ်ိဳသာ လြန္းသည့္ သူမကို “နင္ ဘာေတြႀကံေနတာလဲ” ဟု သံသယျဖစ္ဟန္ျဖင့္ေမးသည္။<br />
<br />
Tsukimori ကၽြန္ေတာ္ဖက္သို႔ ခ်ာကနဲ လွည့္လိုက္သည္။ ရွည္လ်ားလွေသာ သူမ၏ ဆံပင္မ်ားက ေလထဲတြင္ တလူလူ။<br />
<br />
ထိုေနာက္ စိတ္ရွည္လက္ရွည္ပင္ “ရွင္အလုပ္လုပ္ေနတဲ့ ေကာ္ဖီဆိုင္ နဲ႔ပတ္သတ္ၿပီးသိခ်င္လို႔”<br />
<br />
“ေနပါဦး! ငါ လူေတြ အာ႐ုံစိုက္ရင္ မႀကိဳက္တာ နင္သိတယ္ မဟုတ္လား”<br />
<br />
“ကၽြန္မ သူငယ္ခ်င္းေတြကို ဒါေၾကာင့္ မေခၚတာေလ မဟုတ္ဘူးလား?”<br />
<br />
“ဒါေပမယ့္ အခုေရာ ဘာထူးလို႔လဲ”<br />
<br />
“အင္း ကံဆိုးတာေပါ့ေနာ္”<br />
<br />
“ဒါ ဘယ္သူေၾကာင့္ မို႔လို႔လဲ” သူမ ၏ လ်စ္လ်ဴရွုေသာ အျပဳအမွုကို သည္းမခံနိုင္ေတာ့ေခ်။<br />
<br />
“ဒါနဲ႔ေနပါဦး ဘယ္သူက ငါ ေကာ္ဖီဆိုင္မွာ လုပ္တယ္လို႔ ေျပာလဲ”<br />
<br />
“ေကာလဟလေတြ ထြက္ေနတာကိုး”<br />
<br />
“မလိမ္နဲ႔ေနာ္”<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ တေနေနရာမွာ အခ်ိန္ပိုင္း လုပ္ေနတာ သိၾကေပမယ့္ မည္သူကိုမွ ေကာ္ဖီဆိုင္မွာ အလုပ္လုပ္ေနမွန္း မေျပာခဲ့မိ။<br />
<br />
“နင္ဘာေတြ ႀကံေနတာလဲ?”<br />
<br />
“ဘာလို႔လဲ Nonomiya-kun? ကၽြန္မ ႏွလုံးသား ထဲကလူကို သိခ်င္တာ ထူးဆန္းလို႔လား ? ဒါက ျဖဴစင္တဲ့ မိန္းကေလးရဲ့ ႏွလုံးသားေလ”<br />
<br />
“နင္က ျဖဴစင္တဲ့ မိန္းကေလး ဟုတ္လား ရယ္ရတယ္ ငါေျပာပါရေစပါဦး နင္က ဘယ္နားကမွ ျဖဴစင္ရိုးသားတဲ့ပုံ မေပၚဘူး”<br />
<br />
ခပ္ရြဲ႕ရြဲ႕ေျပာလိုက္သည္။<br />
<br />
“ရွင္သိရဲ့လား အျမဲတမ္း ရင့္က်က္ေနရတာ တခါတေလ ပင္ပန္းတယ္ ၊ ကၽြန္မလည္း ၁၇ႏွစ္အရြယ္ မိန္းကေလး တစ္ေယာက္ပဲ ၊ ၿပီးေတာ့ အေဖဆုံးသြားတာလည္း မၾကာေသးဘူး။ ဒီေတာ့ ရွင္ ကၽြန္မကို ၾကင္ၾကင္နာနာ ဆက္ဆံသင့္တယ္။”<br />
<br />
ႏွုတ္ခမ္းစူ၍ကာ ေျပာသည္။<br />
<br />
သူမကို ယခုလို အမူအရာကို အေတာ္ပင္ အံ့ဩမိသည္။ တခါတရံ သူမသည္ပင္ ကေလးဆန္ခ်င္ေပမေပါ့။ သို႔ေသာ္ အေတြးစက ထိုမၽွသာ။ ဟုတ္ပါသည္ ၊ စိတ္ထဲ အားတုံ႔အားနာ ျဖစ္မိေသာ္လည္း တကယ္တမ္း ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္သူမ လားလားမွ မသက္ဆိုင္။<br />
<br />
“မနက္ျဖန္ေတြ႕တာေပါ့”<br />
<br />
သူမနဲ႔ ေဝးေအာင္ ခပ္သြက္သြက္ ေလၽွာက္လိုက္မိသည္။<br />
<br />
“ဘယ္သြားမလို႔လဲ ေက်ာင္းေနာက္ေပါက္က ဒီမွာေလ”<br />
<br />
“ငါကနင္လို ရထားနဲ႔သြားတာ မဟုတ္ဘူး စက္ဘီးနဲ႔ ၊ မွီရင္လိုက္ခဲ့ေပါ့”<br />
<br />
တမင္တကာကို ေအးတိေအးစက္ တုံ႔ျပန္လိုက္သည္။ အျခားသူမ်ားႏွင့္ အလိုက္အထိုက္ ေနရသည္ထက္ စိတ္က်ဥ္းက်ပ္မိျခင္း မရွိ။ ထို႔အျပင္ မိမိနယ္ေျမကို ခြင့္ျပဳခ်က္မရပဲ က်ဴးေက်ာ္မည္ ကို သတိမထားမိခဲ့သည္ကိုက ကၽြန္ေတာ့္အမွား။<br />
<br />
“အင္းသြားေလ အရမ္းေတာ့ မေညာင္းဘူးထင္တယ္ ၊ ဒါေပမယ့္ ဟိုးအရင္ကတည္းက ကၽြန္မ ဒီလိုမ်ိဳး စမ္းၾကည့္ခ်င္တာ”<br />
<br />
သို႔ပင္ေသာ္ညား Tsukimori ကေတာ့ ထင္သည္ထက္ပင္ ေခါင္းမာသည္ ၊ မတြန႔္မဆုတ္။ သတိမထားမိခင္မွာပင္ လမ္းေလၽွာက္ ေနေသာ သူမက ေဘးမွာ။<br />
<br />
“…. နင္ဘာေတြ ေတြးေနတာလဲ”<br />
<br />
“တခါေလာက္ေတာ့ စက္ဘီးေပၚ ခါးဖက္ၿပီး လိုက္မလားလို႔ ”<br />
<br />
“ဘယ္တုံးက ေပးလိုက္မယ္ ေျပာလို႔လဲ”<br />
<br />
“မပူပါနဲ႔ ငါက သိပ္မေလးပါဘူး။”<br />
<br />
“ဒါနဲ႔မဆိုင္ဘူးေလ”<br />
<br />
အေတာ္ေလး စိတ္တိုမိသည္။ သူမ ကိုယ္တိုင္ကိုက ေျပာလာမွေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ကလည္း ျပန္ေျပာမွ ျဖစ္မည္။<br />
<br />
“နင္အေဖဆုံးသြားတာ မၾကာေသးလို႔ ငါ ၾကင္ၾကင္နာနာဆက္ဆံသင့္တယ္ ဆိုတာေတာ့ဟုတ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ငါကေတာ့ တျခား လူေတြလို ေျပာသမၽွလိုက္လုပ္ေပးမွာ မဟုတ္ဘူး အခု နင့္သေဘာကို သိလို ့စာနာေပမယ့္ အလိုလိုက္မွာမဟုတ္ဘူး<br />
<br />
စကားကို ပိတ္ေျပာလိုက္သည္။<br />
<br />
“ဟမ္! ဒါမွ ကၽြန္မရဲ့ Nonomiya-kun ေလ” ဟု Tsukimori ေခါင္းညိတ္ကာ သေဘာက်ႏွစ္သက္သည့္ မ်က္နာေပးႏွင့္ “ကၽြန္မက ဒီလို ပြင့္လင္းတာကိုမွ သေဘာက်တာ”<br />
<br />
ခါးသီးေသာ စကားမ်ားသည္ သူမအေပၚ ေျပာင္းျပန္သက္ေရာက္ေလ၏။ သူမကို ခါခ်ကာမွ ပိုၿပီး တြယ္ညႇိေအာင္ လုပ္မိသလို။ ဘာေျပာရမွန္း မသိခင္မွာ အစ္မတစ္ေယာက္လို ေအးခ်မ္းသည့္ အျပဳံးႏွင့္<br />
<br />
“ကၽြန္မကို အခြင့္အေရးေပးပါ မေန႔က စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့ ရွင္ကို ဖြင့္ေျပာတာေစာသြားတယ္ ရွင္ ကၽြန္မ အေၾကာင္း မသိေသးသလို ကၽြန္မလည္း ရွင့္အေၾကာင္း အရမ္းမသိေသးဘူး ၊ ဒီေတာ့ ကၽြန္မတို႔ ႏွစ္ေယာက္ၾကား နားလည္မွု တည္ေဆာက္ရမယ္ ထင္တယ္။ အဲဒီေတာ့မွ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ခ်လည္း ေနာက္မက်ေသးပါဘူး”<br />
<br />
သူမအေျပာက မွန္သလိုလို။ သို႔ေသာ္ မ်က္လုံးမွိတ္မယုံၾကည္ခ်င္။ သူမ မ်က္လုံးကို ခိုးၾကည့္မိလိုက္သည္။ ဘာေတြမ်ားေတြးေနပါလိမ့္။ ကၽြန္ေတာ္ အၾကည့္ကို လုံးဝမေရွာင္လြဲ။ ႀကီးမားဝိုင္းစက္လွေသာ မ်က္လုံးရြဲမ်ားက ေရာင္ျပန္ဟတ္ေနေသာေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ အၾကည့္ကိုပင္ ျပန္ျမင္ေနရသည္။ ေနာက္ဆုံးေတာ့ စိတ္ေလ်ာ့လိုက္သည္။ မ်က္နာလြဲကာ စက္ဘီးေပၚသို႔တက္လိုက္သည္။<br />
<br />
“—တက္”<br />
<br />
“ေက်းဇူး!”<br />
<br />
အေတာ္ေပ်ာ္သြားပုံ။ ေနာက္ခုံမွာ ထိုင္ၿပီးတာနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ နင္းေတာ့သည္။ ေျပာခဲ့သလို သူမ ခႏၵာကိုယ္က ေပါ့ပါးသည္။<br />
<br />
“ေနာက္ဒီလို လူေတြဝိုင္းၾကည့္ေအာင္ မလုပ္ဖူးလို႔ ကတိေပးပါ”<br />
<br />
” ႀကိဳးစားၾကည့္မယ္ေလ”<br />
<br />
“မႀကိဳးစားနဲ႔ ကတိေပးခိုင္းတာ”<br />
<br />
“Nonomiya-kun ၊ ေလက တျဖဴးျဖဴးနဲ႔ေနာ္ အတူစက္ဘီးစီးရတာ ဒီေလာက္ေပ်ာ္ဖို႔ ေကာင္းမယ္ မထင္ခဲ့ဘူး”<br />
<br />
လမ္းမေပၚမွ မွန္ကေန ျမင္လိုက္ရသည္က Tsukimori တစ္ေယာက္ ညာလက္ျဖင့္ စကတ္ ကိုဖိထားၿပီး ဘက္လက္က ကၽြန္ေတာ္ကို သိုင္းဖက္ထားသည္။ လမ္းမ တစ္ေလ်ာက္ ျဖတ္သန္းလာသည့္ ျမင္ကြင္းမ်ားကို ၾကည့္ရင္း တကယ္ကိုေပ်ာ္ေနပုံ။ ကၽြန္ေတာ္ကို ထိုမၽွပင္ ယုံၾကည္ထားေသာ သူမကို ထပ္၍ အျပစ္မဆိုရက္။ ထိုေၾကာင့္ ခပ္ေအးေအးပင္ ျပန္ေျဖလိုက္သည္ကား<br />
<br />
“အင္း ေကာင္းတာေပါ့” မၽွသာ<br />
<br />
မေက်နပ္မွု ၊ စိတ္တိုင္းမက်မွု တို႔ကို ေျခနင္းျပား ဆီသို႔သာ ပို႔လြတ္၍ ကုန္း႐ုန္းနင္းေလ၏။ အျပန္လမ္းတစ္ေလ်ာက္ ေက်ာင္းတာ္ သားမ်ား ၏ အၾကည့္စူးမ်ားကို သတိထားမိသည္။ မနာလိုျဖစ္လည္း ျဖစ္ၾကေစေတာ့။ စက္ဘီးစီးသည့္ သက္တမ္းမွာ ယခုလို တခါမွ မျဖစ္ဖူး ၊ မည္သူ႔ေၾကာင့္ ဆိုသည္ကိုေတာ့ ေမးရန္ပင္ မလို။ ေနာက္ခုံမွာ Tsukimori Youko ကိုထား၍ ကၽြန္ေတာ္ နင္းလာသည္။ ဒါက လူငယ္ဘဝရဲ့ အခ်ိဳျမန္ဆုံး ကာလတစ္ခု။ ကၽြန္ေတာ္က ထိုကာလကို ၾကဳံရသျဖင့္ ဂုဏ္ပင္ယူရမည္။ တကယ္တမ္းတြင္ ကၽြန္ေတာ္ ယခုလို သူမအား အမ်ားႏွင့္မတူ စက္ဘီးေပၚ တင္နိုင္သည့္အတြက္ ဂုဏ္ယူမိသည္။ ေလာေလာဆယ္ သူမသည္ ၿဂိဳလ္ဆိုးမေလး ဆိုသည့္အခ်က္ ၊ “လူသတ္နည္း” ႏွင့္ ပတ္သတ္သည့္အခ်က္မ်ားပင္ ေမ့ေလ်ာ့သြားသည္။<br />
<br />
မ်ားမၾကာမီ နာရီပိုင္း အတြင္း သူမ ၏ ေဆာ့ကစားမည့္ အ႐ုပ္မွာ ကၽြန္ေတာ္ပင္ျဖစ္မည္။ ထိုေၾကာင့္ စိတ္ထဲမွာ ႀကိဳတင္ျပင္ဆင္ထားရန္ လိုေပသည္။ ကၽြန္ေတာ္ သူမေတာင္းဆိုခ်က္ကို လက္ခံခဲ့သည္။ အေၾကာင္းရင္းမွာ ရိုးရွင္းသည္။ စိတ္ဝင္စားေသာေၾကာင့္ျဖစ္သည္။ အဝတ္လဲခန္းတြင္ စားပြဲထိုးဝတ္စုံ ကို လဲဝတ္သည္။ ေဘာင္းဘီအနက္ကို စြတ္ ၊ အကၤ်ီအျဖဴ ၾကယ္သီးတပ္ ၊ အေပၚမွ အကၤ်ီအနက္ ထပ္ဝတ္၏။ထိုေနာက္ ထိပ္ရွုးသားေရဖိနပ္ကို စြပ္၊ ခါးတြင္ ခါးစည္းထပ္ ၊ မွန္ေရွ႕ အခ်ိဳးက်မက် ၾကည့္ၿပီးေနာက္ စားဖိုခန္းသို႔ ဝင္ေလ သည္။ ဝင္ဝင္ခ်င္းမွာပင္ ႏွစ္ၿခိဳက္သင္းႀကိဳင္ေသာ ေကာ္ဖီေစ့ရနံ့မ်ားမွ ဆီးႀကိဳလၽွက္။ ထို႔ေၾကာင့္ အေကာင္းဆုံးေကာ္ဖီမ်ားသာ ေရာင္းခ်ေပးသည့္ ၿဗိတိသၽွစတိုင္ Victoria ေကာ္ဖီဆိုင္တြင္ အလုပ္ဝင္ခဲ့ျခင္း။ ကၽြန္ေတာ္ကို ေတြ႕သည္ႏွင့္ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္မ်ား ႏွုတ္ဆက္ၾကေလသည္။<br />
<br />
“မစၥတာ Kuijirai?” လက္လွည့္ေကာ္ဖီႀကိတ္စက္ ျဖင့္ ႀကိတ္ေနေသာ ကိုယ္လုံးကိုယ္ဖန္ေကာင္းေကာင္း ဦေလးႀကီးကို ကၽြန္ေတာ္ ႏွုတ္ဆက္လိုက္၏။<br />
<br />
မ်က္မွန္တပ္ထားသည့္ ဦးေလးႀကီးမွ အျပဳံးျဖင့္ အသိအမွတ္ျပဳသည့္အခါ ဆက္၍<br />
<br />
“ကၽြန္ေတာ္ ဒီေန႔ တာဝန္က်တာ အေရွ႕မွာ ၊ ဒါေပမယ့္ မီးဖိုေခ်ာင္ထဲမွာပဲ လုပ္ခ်င္လို႔”<br />
<br />
“ဘာျဖစ္လို႔လဲ”<br />
<br />
“ပုဂၢိဳလ္ေရးေၾကာင့္ပါ ၊ အားေတာ့နာပါတယ္ အတန္းေဖာ္တစ္ေယာက္ ေရာက္လာလို႔”<br />
<br />
“အမ္? ဒါဆို ဘာလို႔ေျပာင္းခ်င္တာတုံး”<br />
<br />
“အင္း ကၽြန္ေတာ္ အတန္းေဖာ္ကို အေဖာ္မျပဳနိုင္ဘူးေလ ၿပီးေတာ့အလုပ္လုပ္ေနတုံး ေစာင့္ၾကည့္ခံရမွာ ရွက္စရာႀကီး”<br />
<br />
သူမ ကၽြန္ေတာ္ကို ျမင္စရာလား ! ကၽြန္ေတာ္ ျငင္းသည္က ကေလးေတာ့ဆန္သည္။ သို႔ေသာ္ သူမကို အႀကိမ္ႀကိမ္ျငင္းဆန္ရာတြင္ မေအာင္ျမင္သည့္ အတြက္ ဒါ ေနာက္ဆုံး အခြင့္အေရး။ သို႔ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္စကား ကို အေလာတႀကီး တုန႔္ျပန္သူက ဆိုင္မန္ေနဂ်ာ မဟုတ္ပဲ ေနာက္တစ္ေယာက္။<br />
<br />
“ေဟ့ Nonomiay! ေယာက္်ားေလးလား မိန္းကေလးလား” ဟု နံေဘးတြင္ parfait တစ္ပြဲအား သစ္သီးမ်ား အလွဆင္ေနသည့္ မီးဖိုေခ်ာင္ဝတ္စုံဝတ္ အမ်ိဳးသမီးမွ လွမ္းေျပာသည္။<br />
<br />
“ေယာက္်ားေလးဆို လဲေပးမယ္ေလ ငါႀကိဳက္တဲ့ ပုံစံ ျဖစ္လို႔ကေတာ့! ”<br />
<br />
Mirai-san တစ္ေယာက္ သူ႔အက်င့္ ျပန္ေပၚလာသည္မို႔ ေဆးခါးႀကီးေသာက္မိသလို အကုန္လုံး မ်က္နာရွုံမဲ့ကုန္ၾကသည္။ သူမ နာမည္အျပည့္အစုံက Mirai Samejima ။ Mirai-san သည္ Victoria တြင္ အလုပ္ဝင္သူမ်ား အနက္ သက္တမ္းအရင့္ဆုံး ၊ မန္ေနဂ်ာပင္ သူမကို ေလးစားရသည္။ သူမကိုယ္သူမေတာ့ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသူ ဟု ေျပာေသာလည္း တခါတေလ မက ေနတိုင္းလိုလို သူမ၏ မန္ေနဂ်ာကို ဆက္ဆံပုံကို ၾကည့္ရသည္မွာ ထိုထက္ပင္ အသက္ပိုႀကီးမည္ဟု ယူဆရသည္။<br />
<br />
<br />
<br />
“စိတ္ေတာ့ မေကာင္းဘူးဗ်ာ Mirai-san: မိန္းကေလးျဖစ္ေနတယ္!”<br />
<br />
“ဟင္ နင္ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ကို ေခၚလာတယ္ ဆိုတာလည္း စိတ္ဝင္စားစရာပဲ”<br />
<br />
သူမ၏ လၽွပ္ျပက္သလို ကၽြမ္းက်င္လွသည့္လွုပ္ရွားမွု အၾကား parfait အလွဆင္မွုက ၿပီးဆုံးသြားၿပီးေနာက္ ဟန္ပါပါျဖင့္ ေခ်ာ့ကလက္ တစ္တုံးကို<br />
<br />
ပါးစပ္ထဲပစ္ထည့္လိုက္ၿပီး စားပြဲမ်ားအားလုံးကို ျမင္နိုင္သည့္ ေကာင္တာေနရာသို႔ သြားသည္။<br />
<br />
“ဘယ္သူလဲ? ေျပာစမ္းပါဦး”<br />
<br />
ပါးစပ္တြင္ ေခ်ာ့ကလက္ ကိုငုံထားၿပီး မ်က္နာကလည္ သုန္သုန္မွုန္မွုန္။ က်န္သူမ်ားကလည္း အခြင့္အေရးကို လက္လြတ္မခံ ၊ သူမ ေနာက္မွ လိုက္၍ ၾကည့္ၾကေလသည္။ စပ္စုေသာ သူတို႔ကို တစ္ေယာက္ေယာက္က ဆူမည္ဟု ထင္ထားေပမယ့္ မန္ေနဂ်ာ ကိုယ္တိုင္ ပင္ သိခ်င္စိတ္ျဖင့္ မ်က္နာမ်ား ဝင္းလက္လ်က္။ စိတ္ကို ဒုံးဒုံးခ်လိုက္သည္။<br />
<br />
“ဒီမွာေလ”<br />
<br />
ဟု ျပတင္းေပါက္နား အိေျႏၵ တခြဲသားႏွင့္ ထိုင္ေနေသာ Tsukimori ကိုညြန္ျပလိုက္ရသည္။ လုပ္သားထုႀကီးမွ တခဲနက္ဩဘာေပးသံ ၾကားရေသာအခါ ေျပာမိတဲ့ ကိုယ္ပင္ အ႐ူးလုံးလုံး ျဖစ္သြားသည္။<br />
<br />
“ေတာက္ ေခ်ာလိုက္တာကြာ ! မင္းအတြက္ ေရလည္မိုက္ Nonomiya ေသခ်ာတယ္!”<br />
<br />
Mirai-san တစ္ေယာက္ အလိုမက်၍ သူမ၏ သံမဏိလက္သီးႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္အစာအိမ္ မိတ္ဆက္ေလ၏။<br />
<br />
“…ကၽြန္ေတာ္ကို ဘာလို႔ထိုးတာလဲဟင္?”<br />
<br />
ေၾကာက္လန႔္ၿပီးေမးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ေမးခြန္းကိုေတာ့ သနားစရာ အၾကည့္မ်ားျဖင့္သာ အေျဖေပးၾကသည္။<br />
<br />
“မသိရင္ မိန္းကေလးေတြ စိတ္မဝင္စားသလိုလိုနဲ႔ ေနာက္ကြယ္မွာ ေျခရွုပ္ေနတယ္ေပါ့ေလ ဖြန္ေကာင္ေလးရဲ့”<br />
<br />
ၾကည့္ရသည္မွာ Mirai-san က ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ Tsukimori ကို ခ်စ္သူမ်ားဟု အလြဲထင္ေနပုံ။<br />
<br />
“…Mirai-chan ရည္းစားအသစ္ နဲ႔ အခုတေလာ သိပ္အဆင္မေျပဘူး သိတဲ့အတိုင္း” ဟု မန္ေနဂ်ာ မွ အနားကပ္တိုးတိုး ေျပာေလသည္။<br />
<br />
“ဒါဆို မၾကာခင္ ျပတ္ေတာ့မယ္ေပါ့ ဟုတ္လား”<br />
<br />
“ေအး…ဟုတ္လိမ့္မယ္” ေခါင္းတညိတ္ညိတ္ျဖင့္ ေနာက္ဆုတ္သြားသည္။<br />
<br />
တကယ္တမ္းေတာ့ Mirai-san သည္ ပါးစပ္သာပိတ္ထားလၽွင္ အေတာ္ပင္ က်က္သေရရွိသည့္ မိန္းကေလး။ ထိုေၾကာင့္ ဆန႔္က်င္ဘက္ လိင္မ်ား စိတ္ဝင္စားျခင္း ခံရသည္။ သို႔ေသာ္ ႐ုပ္ရည္ကိုအက်င့္က လြမ္းမိုးသြားသည့္အခါ သိရသမၽွ သူမမွာ ရည္စားျမဲသည္ မရွိ။<br />
<br />
“အမ္!? Saruwatari!? အသည္းကြဲေနလို႔လား ဘာလို႔လဲ”<br />
<br />
“ဟင္-ဟင့္အင္း ဘာမွ အသည္းမကြဲပါဘူး”<br />
<br />
“ဒါဆို ေဘးဖယ္!”<br />
<br />
ယေန႔ စေတးခံရသူက Saruwatari-san ။ Marai-san ၏ ကန္ခ်က္သည္ သူ႔တင္ပါးေပၚ တိုက္ရိုက္။ ရည္းစားနဲ႔ အဆင္မေျပသည့္အခါ ၊ ျပတ္သည့္ အခါ သူမ၏ အေျခအေနမွာ အထိမခံ ေရႊပန္းကန္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ Victoria မွ အလုပ္သမားမ်ားအၾကား ထိုအခါမ်ိဳးတြင္ “မယ္ကုဝဏ္” ဟု၍ နာမည္ျဖင့္ သိထားေလသည္။ မယ္ကုဝဏ္ ေသာင္းက်န္းသည္ႏွင့္ ပတ္ဝန္က်င္အေျခအေနမွာ မုန္တိုင္းထန္ ေလသည္။<br />
<br />
“မစၥတာ Kujirai စားပြဲေတြအပိုင္း ကၽြန္ေတာ္ပဲ တာဝန္ယူလိုက္မယ္”<br />
<br />
“အ-အင္း ကံေကာင္းပါေစ”<br />
<br />
ကိုယ္ဖာသာ ဆုံးျဖတ္လိုက္သည္က ပိုေကာင္းသည္။ မီးဖိုေခ်ာင္တြင္မူ သားေကာင္မ်ားျဖစ္ၾကကုန္သည့္ ေယာက္်ားဘသားမ်ား၏ ငိုသံမ်ားႏွင့္ ဆူညံလ်က္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေကာ္ဖီဆိုင္မွာ သိပ္မႀကီးလွ ၊ စားပြဲ (၈)ပြဲ ႏွင့္ ခုံတန္းရွည္တြင္ ထိုင္ခုံ (၆) လုံး။ အလုပ္သမား ငါးေယာက္ အနက္ ႏွစ္ေယာက္မွာ ဝန္ေဆာင္မွု ေပးၿပီး လက္က်န္က မီးဖိုေခ်ာင္တြင္။ သို႔ေသာ္ ေအးေဆးၿငိမ္းခ်မ္းသည့္ ထိုေနရာေလး ကို သေဘာက်မိသည္။ ၿဗိတိသၽွစတိုင္ ေကာ္ဖီဆိုင္ ႏွင့္ ကိုက္ညီေအာင္ စားပြဲမ်ား ၊ ထိုင္ခုံမ်ား က ေရွးဆန္ဆန္ ။ ဆိုင္တြင္းအလွဆင္မွု ကို ၿဗိတိသၽွသူ ၊ မန္ေနဂ်ာ၏အမ်ိဳးသမီးမွ ေရြးခ်ယ္ခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ သိထားသည္က ေကာ္ဖီဆိုင္အမည္မွာ သူမ၏ မ်ိဴးရိုးအမည္မွ ေရြးခ်ယ္ ခဲ့ျခင္း ျဖစ္၏။ ဘူတာအနီးရွိ အေဆာက္အဦ ပထမထပ္တြင္ တည္ရွိျခင္း ႏွင့္ စိတ္လက္ခ်မ္းသာေစသည့္ အျပင္အဆင္မ်ားျဖင့္ ခ်ယ္မွုန္ထားျခင္း တို႔ေၾကာင့္ Victoria တြင္ အဓိကအားျဖင့္ ႐ုံးဝန္ထမ္း အမ်ိဳးသမီးငယ္မ်ား ႏွင့္ ေက်ာင္းသူမ်ား အလာမ်ားသည္။<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ သူမဆီသို႔ ဝန္ေဆာင္မွု ေပးရန္အသြား ၊ Tsukimori တစ္ေယာက္ ေခါင္းမွေျခအဆုံး ေသခ်ာစြာၾကည့္ရွုေလသည္။<br />
<br />
“ရွင္နဲ႔ Garcon အဝတ္အစားနဲ႔လိုက္သားပဲ”<br />
<br />
“Waiter” လို႔ေခၚရမည္ ျဖစ္ေသာ္လည္ ဂ်ပန္တြင္ garçon ဟုအသုံးက ပိုေခတ္စားသည္။ မမွန္ေပမယ့္ မည္သည္မွ မေျပာေတာ့ပဲ ပုံမွန္ အျပဳံး ျဖင့္<br />
<br />
“ေက်းဇူးတင္ပါတယ္” ဟုသာေျပာလိုက္ၿပီး ထိုေနာက္<br />
<br />
“မင္းနဲ႔ ဒီေကာင္ဖီဆိုင္နဲ႔လည္း လိုက္ဖက္သားပဲ”<br />
<br />
Tsukimori ျပန္၍ျပဳံးကာ “ေက်းဇူးတင္ပါတယ္”<br />
<br />
ရိုးသားစြာ ေျပာရလၽွင္ျဖင့္ မိန္းမေခ်ာေလးသည္ ေကာ္ဖီဆိုင္ကို အသက္ဝင္ေစပါ၏။<br />
<br />
“ဒီမွာ အလုပ္လုပ္တဲ့သူေတြက အေတာ္ေလး ေပ်ာ္တက္ၾကတယ္ေနာ္”<br />
<br />
သူမ မီးဖိုေခ်ာင္သို႔ လွမ္းၾကည့္ရင္းေျပာလိုက္သည္။<br />
<br />
“ဒီေလာက္ ဆူညံသံေတြ မၾကားမိဘူးလား ? ဒါက ဝန္ေဆာင္မွုလုပ္ငန္းမွာ အေႏွာင္အယွက္ပဲ”<br />
<br />
ေရ တစ္ဖန္ခြက္ ႏွင့္ towel တစ္စုံ ခ်ေပးရင္း လွမ္းေျပာလိုက္သည္။<br />
<br />
“ဒါေပမယ့္ ေပ်ာ္ဖို႔ေကာင္းပုံပဲ”<br />
<br />
“အင္း ဟုတ္ပါ့မလားပဲ တခါတေလ ငိုေတာင္ငိုၾကတဲ့သူေတြရွိတယ္ ၊ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ငါ့တို႔ ဆိုင္ကို ယုံတာက ဘာမွာမွာ အကုန္ ေကာင္းတယ္”<br />
<br />
“ေအာ္ သိၿပီ ဒါဆိုရင္ ေကာ္ဖီတစ္ခြက္ ၊ ၿပီးရင္ ရွင္ႀကိဳက္တဲ့ မုန႔္တစ္ခုခု”<br />
<br />
“ဒါဆို ငါတို႔ဆိုင္က ပိုင္ရွင္ကိုယ္တိုင္လုပ္တဲ့ ပန္းသီးအစာသြပ္မုန႔္ ဆို ဘယ္လိုေနမလဲ”<br />
<br />
သူမ ေခါင္းကို ညိတ္လိုက္သျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္မွ ဦးညြတ္ကာ ေျပာလိုက္သည္။<br />
<br />
“မွာလိုက္ပါမယ္”<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ စားဖိုေဆာင္တြင္ မွာသည္ အမယ္မ်ားကို ေျပာသည္။<br />
<br />
“နင္ ေတာ္ေတာ္ မေဖာ္ေရြတဲ့ လူပဲ” Mirai-san မ်က္ေမွာင္ၾကဳတ္ၿပီး ေျပာလိုက္သည္။<br />
<br />
“ဟုတ္လား တကယ္ ကၽြန္ေတာ္ ေဖာက္သည္ေတြကို ေဖာ္ေဖာ္ေရြေရြ ဆက္ဆံပါတယ္”<br />
<br />
“နင္နဲ႔ အဲဒီ ေကာင္မေလးနဲ႔ ဘယ္တုံးထဲကလဲ ဘာမွမထူးသလိုပဲ နင္လိုေကာင္မ်ိဳးကို ဘာလိုမ်ားႀကိဳက္ရတာလဲ” မ်က္ခုံးပင့္ကာ Tsukimori ကို မယုံသကၤာျဖင့္ ၾကည့္လိုက္သည္။<br />
<br />
“ေျပာဖို႔ ေမ့သြားလို႔ ရည္စား မဟုတ္ဘူးဗ်”<br />
<br />
“မဟုတ္ဘူးလား”<br />
<br />
“မဟုတ္ဘူး အတန္းေဖာ္”<br />
<br />
“ဒါဆို ေျပာပါဦး ဒီေလာက္ေခ်ာတဲ့ အတန္းေဖာ္ ေကာင္မေလးက မင္းဆီက ဘာလိုခ်င္လို႔တုံး”<br />
<br />
“ကၽြန္ေတာ္ကို မဟုတ္ဘူး ၊ ဆိုင္ကိုဗ်။ ၾကည့္ရတာ ေကာ္ဖီဆိုင္ကို ႀကိဳက္ပုံပဲ”<br />
<br />
အမွန္ေျပာ၍ အက်ိဳးမရွိ။ ထို႔ေၾကာင့္ ၿဖီးျဖန္းရေလသည္။<br />
<br />
“ဒီလိုလား ပ်င္းစရာေကာင္းလိုက္တာကြာ”<br />
<br />
“အစ္မပဲ ရည္းစားလို႔ ထင္ေနၿပီးေတာ့ အထင္လြဲေနတာကို”<br />
<br />
“ငါက ရိုးသားတာကိုး! က်န္တဲ့သူေတြကလည္း ဒီလိုပဲ ထင္ေနတာေလ ၊ အားလုံး႐ူးေနတာလားမသိဘူး”<br />
<br />
“အစ္မက လိုရာဆြဲေျပာေနသလိုပဲ”<br />
<br />
“နင္တို႔ ထင္သလို မဟုတ္ပါဘူး ငါစိတ္အေျပာင္းအလဲ ျမန္ေပမယ့္ အဲဒီ ေကာင္မေလးကိုေတာ့ သေဘာက်ပါတယ္”<br />
<br />
ဘယ္သူကမွားၿပီး ဘယ္သူက မွန္သလဲ ဆိုတာ ေမးရန္ စဥ္းစားခဲ့ေပမယ့္ မေမးျဖစ္ေတာ့။ အားလုံးအျမင္မွာ ဘယ္လိုလူက ရိုးသားၿပီး ဘယ္လိုလူ က ေဝ့လည္ေၾကာင္ပတ္ လုပ္လဲ ေမးခြန္းျဖင့္ သူ႔မအျမင္ကို ေမးခ်င္မိသည္။<br />
<br />
“Mirai-san တစ္ခုေလာက္ေမးလို႔ရမလား”<br />
<br />
“အမ္ ဘာလဲ?”<br />
<br />
“ၾကမၼာဆိုးေတြ ၾကဳံေတြ႕တာေတာင္ ဝမ္းမနည္းတဲ့သူ ကိုဘယ္လိုျမင္လဲ?”<br />
<br />
“သံသယျဖစ္စရာပဲ” ဟု ခပ္သြက္သြက္ပင္ “ဝမ္းနည္းစရာ ျဖစ္လို႔ကို ၾကမၼာဆိုးလို႔ ေခၚတာေလ ဝမ္းမနည္းဘူး ဆိုရင္ ဘယ္လိုလုပ္ ၾကမၼာဆိုးလို႔ ေခၚမလဲ”<br />
<br />
“ေအာ္ ဟုတ္ကဲ့” ဒီတစ္ေခါက္ေတာ့ သူမေျပာသည္ကို ေထာက္ခံလိုက္သည္။ Tsukimori ကို တစ္ခ်က္စိုက္ၾကည့္လိုက္သည္။ ပင္ပန္းေနလို႔လား ၊ ဆိုင္အသြင္အျပင္ကို စိတ္ဝင္စား လို႔လားေတာ့ မသိ မ်က္စိကစားေနသည္ကိုေတာ့ ေတြ႕ရသည္။ၾကည့္ရတာ အျဖဴနဲ႔ အနက္ ေၾကာင္႐ုပ္ႏွစ္႐ုပ္ကို သေဘာက်ဟန္ျဖင့္ မတ္တပ္ရပ္ ကာ အေသးစိတ္ၾကည့္ေနသည္ကို ေတြ႕မိသည္။ ဒီဆိုင္က မည္သူကမၽွ သူမသည္ တျမန္ေန႔ကမွ ဖခင္ ဆုံးရွုံးသြားသည္ကို ယုံနိုင္မည္နည္း။ ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ မထင္။ ဘယ္သူကမွ သူ႔ရဲ့ စိတ္ကို ျမင္နိုင္မည္ ဟုတ္။ အျမဲတမ္း တည္ၿငိမ္ရင့္က်က္သည့္ အသြင္ေဆာင္ေနသည့္ သူမ။ တမင္တကာ စိတ္ကို ထိန္းခ်ဳပ္ထားျခင္းေလာ ၊ ခံစားမွုကို ထုတ္ေဖာ္မျပတက္လို႔ပဲလား မသိေသာ္လည္း မိမိမ်က္လုံးထဲ သူမသည္ ေၾကကြဲေနသည့္ မိန္းကေလး တစ္ေယာက္ႏွင့္ မတူ။ သို႔ေသာ္ သူမ အေနနဲ႔ ပတ္ဝန္းက်င္မွ လူေတြ ဝမ္းမနည္းေအာင္ ခံစားမျပတာမ်ိဳးလည္း ျဖစ္နိုင္ပါသည္။ သို႔တည္းမဟုတ္ မိန္းကေလး တစ္ေယာက္ ၏ ပုံမွန္တုံျပန္မွုေပပဲလား။ သို႔ေသာ္ ေသတဲ့သူကေတာ့ ျပန္မလာနိုင္မွျဖင့္ အျမဲတမ္းတ ေန၍လည္း ကိုယ့္အတြက္ မေကာင္းေပ။ သို႔ေသာ္ ထိုသည္က ယူဆခ်က္သက္သက္သာ။ တကယ္တမ္း ဤမၽွ အခ်ိန္တိုအတြင္း ယခုကဲ့သို႔ ေတာင့္ခံနိုင္ပါ့မလား၊ အထူးသျဖင့္ ဝမ္းနည္းမႈ ကို။ ကၽြန္ေတာ္ Mirai-san စကားကို ျပန္ၾကားေယာင္ မိသည္။ ဟုတ္ေပသည္၊ အေတာ္ေလးကို သံသယ ျဖစ္စရာ။ အခ်ိဳပြဲကေတာ့ Tsukimori ေက်နပ္ပုံရသည္။<br />
<br />
ေကာ္ဖီ ေသာက္ၿပီး၊ ပန္းသီးမုန႔္ အကုန္အစင္ စားၿပီးသည့္ေနာက္ “အရသာရွိလိုက္တာ” ဟု ခ်ီးက်ဴးရွာ၏။<br />
<br />
သူမ စားပြဲကိုရွင္းရန္ ထြက္လာခဲ့သည္။<br />
<br />
Tsukimori အားမလို အားမရျဖင့္ စိုက္ၾကည့္လိုက္ေသာအခါ “အစစအရာရာ အဆင္ေျပပါရဲ့သလား ခင္ဗ်ာ” ဟုေမးလိုက္သည္။<br />
<br />
“ကၽြန္မကို ျပန္ခိုင္းေနတာလား?”<br />
<br />
“နင္က သေဘာေပါက္လြယ္သားပဲ”<br />
<br />
“ကၽြန္မ ဒီဆိုင္ကို တကယ္သေဘာက်တယ္”<br />
<br />
အလြန္တရာ ဝမ္းသားသည့္ အျပဳံးျဖင့္ ျပဳံးျပေလသည္။<br />
<br />
“ၾကားရတာ ဝမ္းသာပါတယ္ ဒါေပမယ့္ ကမၻာေပၚမွာေကာ္ဖီဆိုင္ေတြ အမ်ားႀကီးရွိေသးတယ္ဆိုတာ မေမ့ပါနဲ႔ အဲဒီေတြကိုလည္း သြားသင့္တာေပါ့”<br />
<br />
“ကၽြန္မ ဒီဆိုင္ကို အရမ္းသေဘာက်တယ္”<br />
<br />
Tsukimori တစ္ေယာက္ တူညီသည့္အျပဳံး၊ တူညီသည့္စကားျဖင့္ ထပ္ကာဆိုေလသည္။<br />
<br />
“ေအာ္သိၿပီ နင္လည္း တခါတေလ သေဘာေတာ့ေပါက္မလြယ္ဘူးပဲ”<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္မွလည္း တူညီသည့္ အဓိပၸါယ္ျဖင့္ ထပ္၍ေျပာေလသည္။<br />
<br />
Tsukimori ႐ုတ္တရက္ပင္ မတ္တပ္ထ၍ စားဖိုေဆာင္ရွိရာ ဆိုင္အတြင္းဖက္သို႔ ဝင္သြားရာ ဘုမသိဘမသိ သူမေနာက္သို႔ လိုက္ခဲ့ သည္။ သူမသည္ အလုပ္သမားအား ေတြ႕လၽွင္ပင္ခ်င္း လန္းဆန္းသည့္ အျပဳံးျဖင့္ ျပဳံးျပေလ၏။<br />
<br />
“ေတြ႕ရတာ ဝမ္းသာပါတယ္ရွင္”<br />
<br />
ျဗဳန္းစားႀကီး ခ်ိဳသာစြာ မိတ္ဆက္ျခင္းကို ခံလိုက္ရသည့္ သူတို႔ ပ်ာယာခတ္သြားသည္မွာ အဆန္းေတာ့ မဟုတ္။ အားလုံးကို ၾကည့္ရ သည္မွာ သူမ ႏွင့္ စကားေျပာရမည္ကို စိတ္လွုပ္ရွားပုံ။ သို႔ေသာ္ စိတ္လက္ၾကည္လင္ပုံ မရသည့္ Mirai-sanမပါ။<br />
<br />
“ကၽြန္မနာမည္က Tsukimori Youko ပါ။ Nonomiya-kun အတန္းေဖာ္ပါ” ဟု ယဥ္ေက်းေသာ အမူအရာျဖင့္ သူမကိုယ္သူမ မိတ္ဆက္ ေလသည္။<br />
<br />
“အင္း ဟုတ္ကဲ့ Nonomiya-kun ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို ေျပာျပပါတယ္” ဟု မန္ေနဂ်ာမွ မိမိထက္ အသက္ငယ္ေသာလည္း ေလးစားသမူ ျပန္ေျဖေလသည္။<br />
<br />
“ကၽြန္မ ေျပာခ်င္တာကေတာ့ အရမ္းကို သေဘာက်ႏွစ္သက္ဖို႔ ေကာင္းတဲ့ ေကာ္ဖီဆိုင္ေလးပါပဲ ”<br />
<br />
“ေက်းဇူးတင္ပါတယ္!”<br />
<br />
သူမ၏ ေတာက္ပေသာ အျပဳံးေအာက္ဝယ္ မန္ေနဂ်ာပင္ အနည္းငယ္ ရွက္ေသြးျဖန္းသြားသည္။<br />
<br />
“အားလုံးကို အားက်လိုက္တာရွင္—”<br />
<br />
ဆိုင္ဝန္ထမ္း အားလုံး သူမကို အံအားသင့္ဟန္ျဖင့္ၾကည့္သည္။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ သူတို႔က အားက်ရမည့္ မိန္းကေလးက သူတို႔ကို ျပန္အားက်ေနသည္ကိုး။<br />
<br />
“—ဒီလို ခ်ီးက်ဴးစရာ ဆိုင္မွာ အလုပ္လုပ္ခြင့္ရေနတာကိုေလ”<br />
<br />
ဆည္းဆာေအာက္မွ မီးေတာက္လို Tsukimori Youko အလြန္အမင္း ေတာက္ပေနသည္။ ေနာက္မွ ေနေရာင္ေၾကာင့္ ျဖစ္ေကာင္း ျဖစ္မည္ ျဖစ္ေသာ္လည္း<br />
<br />
ယခု အခ်ိန္တြင္ေတာ့ သူမညိဳ႕ယူဖမ္းစားျခင္းေအာက္တြင္ အတုန္းအ႐ုန္း။<br />
<br />
“ဒီလိုမ်ိဳး ေကာင္းမြန္တဲ့ ေနရာမ်ိဳးမွာ အလုပ္လုပ္ဖို႔ကို အိပ္မက္ေတာင္ မမက္မိပါဘူးရွင္”<br />
<br />
အခန္းထဲ ရွိရွိသမၽွ ေဝေနယ် ထဲတြင္ သူမ၏ ညႇို႔အားကို အတြန္းလွန္နိုင္ဆုံး ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ေသာက္ရွုးၾကယ္အသြင္ ယဲ့ယဲ့ေလး ျပဳံးျပလိုက္သည္။ ပိုပိုသာသာ အႀကီးအက်ယ္ ခ်ီးမႊမ္းရသည့္ အႀကံအစည္ ၏ေနာက္ကြယ္ကိုလည္း ရိပ္မိပါသည္။ သို႔ေသာ္ မန္ေနဂ်ာ ထပ္ေျပာလိုက္သည့္ စကားေၾကာင့္ ယဲ့ယဲ့ေလး ျပဳံးထားသည္ ကၽြန္ေတာ္အျပဳံးမ်ား ေျပးထြက္ေပ်ာက္ဆုံးသြားသည္။<br />
<br />
“…အမ္, Tsukimori-san တဲ့လား?”<br />
<br />
“ဟုတ္ကဲ့ရွင့္”<br />
<br />
“ဒီမွာ အလုပ္လုပ္ခ်င္လို႔လား?”<br />
<br />
“မစၥတာ Kujirai—”<br />
<br />
ၿငိမ္ေနလို႔ မျဖစ္။ ဒီလူႀကီး ေသရာပါမည့္ အမွားကို အက်ဴးလြန္မခံနိုင္။ ဒီမယ္ ဦးေလး သူေယာင္မယ္ ကို မယုံၾကည္လိုက္နဲ႔ေနာ္! သို႔ေသာ္ တစ္စုံ တစ္ေယာက္ ပုခုံးကို လာပုတ္၊ လက္လွမ္းတင္လိုက္သည္။ ေခ်ာကလက္ရနံ့က ေလထဲမွာ သင္းႀကိဳင္လၽွက္။ “ၾကည့္ေန” ဟုဆိုကာ မခိုးမခန႔္ျပဳံးလိုက္သည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဆီတြင္လည္း မယ္ကုဝဏ္တစ္ေယာက္လုံး ရွိေသးတာပဲ။<br />
<br />
“အား တကယ္ေတာ့ အလုပ္တေနရာက လိုေနတာ ၊ Nonomiya-kun ရဲ့ အတန္းေဖာ္ဆိုေတာ့ အခ်င္းခ်င္းေတြပဲေလ ဒီေတာ့ စိတ္ပါရင္ တို႔ကလည္း ႀကိဳဆိုပါတယ္ Tsukimori-san”<br />
<br />
က်န္ဝန္ထမ္းမ်ားကလည္း ေခါင္းတဆတ္ဆတ္ ညိတ္၍ ေထာက္ခံၾကသည္။ တကယ္ပင္ တဖြဲ႕လုံး စိတ္ညိဳ႕ခံရသလို ၊ သူေယာင္မယ္ ညိဳ႕ယူဖမ္းစားျခင္း ခံရၿပီး အသိလြတ္ကုန္၏။<br />
<br />
“အခုလိုမ်ိဳး ႀကိဳဆိုတာ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ဒါေပမယ့္ အဆင္ေျပပါ့မလားရွင္ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းေျပာရရင္ ကၽြန္မ အလုပ္မလုပ္ဖူးဘူးရွင့္”<br />
<br />
ဟု ႐ုတ္တရက္ျဖစ္၍ ေတြေဝစဥ္းစားေနသည့္ ဟန္ျဖင့္ေျပာသည္။<br />
<br />
“ဟင့္အင္း မပူပါနဲ႔ အားလုံး ဝလုံးကေန စသင္ရတာပဲေလ ၿပီးေတာ့ မိန္းကေလးလို ထက္ျမက္ၿပီး သိမ္ေမြ႕တဲ့သူက လုပ္နိုင္မယ္လို႔ ဦးယုံတယ္”<br />
<br />
မွန္ေပသည္။ သူမသာ အလုပ္လုပ္လၽွင္ ေဖာက္သည္မ်ား သေဘာက်မည္ အမွန္။ သူတို႔သည္ သူမ၏ လင္းသည့္ဖက္အျခမ္းသာ ျမင္ၾက သည္ကိုး။<br />
<br />
“ကၽြန္မကို ယုံၾကည့္တဲ့အတြက္ ကၽြန္မကလည္း ဂုဏ္ယူဝမ္းေျမာက္စြာ လက္ခံပါတယ္ရွင္” ဟုတ္ ေတာက္ပေသာ အျပဳံးျဖင့္ သူမျပန္ေျဖေလသည္။<br />
<br />
က်န္တဲ့သူေတြကလည္း ျပဳံးျပဳံရႊင္ရႊင္ပင္ သူမကို လက္ခံၾကသည္။ ကၽြန္ေတာ္ တစ္ေယာက္တည္းသာ ကံဆိုးမိုးေမွာင္က်သလို မေက်လည္ သည္ မ်က္နာျဖင့္။ အေၾကာင္းရင္းမွာ သူ႔မအေၾကာင္း ေကာင္းေကာင္းသိေနသျဖင့္။ အမ်ားခ်စ္ၾကတဲ့ ၿပီးျပည့္စုံတဲ့ မိန္းကေလး၏ အတြင္းပိုင္းတြင္း ရဲတင္းျပတ္သားသည့္ စိတ္ဓာတ္ရွိမွန္း ကၽြန္ေတာ္သိသည္။ ပိုဆိုးသည္ကTsukimori က သူမ ဆြဲေဆာင္မွု ကို ေကာင္းေကာင္းသိထားသည္။ ယခုပင္ သင္ခန္းစာရသည္က သူမ မည္သို႔မည္ပုံ အသုံးခ်လိုက္သည္ ဆိုသည္ကိုပင္။<br />
<br />
Mirai-san သူပုခုံးျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္ကို ဆြဲမွီလိုက္ၿပီး ႏွစ္ကိုယ္ၾကား<br />
<br />
“ဘာလို႔ ေယာက္်ားေတြ မိန္းမေခ်ာေတြနဲ႔ၾကရင္ အားနည္းကုန္တာလဲ” ဟု တိုးတိုးေျပာသည္။<br />
<br />
“ေမးသင့္တဲ့ ေမးခြန္းပဲ တကယ္ေတာ့ ဒီကေယာက္်ားေတြလည္း အစ္မနဲ႔ယွဥ္ရင္လည္း အားနည္းတာပဲေလ” ဟု ေပါ့ေပါ့ပါးပါးပင္ ျပန္ေျပာလိုက္သည္။<br />
<br />
“ငါ့ကို ခ်ီးက်ဳးရမယ့္ အခ်ိန္ေတာ့ မဟုတ္ဘူး ဒါေပမယ့္ မဆိုးပါဘူး ၊ ဂုဏ္ျပဳတဲ့ အေနနဲ႔ နင့္ေခါင္းကို ပုတ္ေပးမယ္ေလ”<br />
<br />
ဟု သူမလက္ဖဝါး က ကၽြန္ေတာ္ ေခါင္းေပၚသို႔ လွမ္းအတင္ ၊<br />
<br />
သို႔ေသာ္ “ကၽြန္ေတာ္ စိတ္မပါလို႔ မေႏွာင္ယွက္ပါနဲ႔ဗ်ာ”<br />
<br />
“အားမနာပါနဲ႔ နင္လိုခ်င္ရင္ ငါ့စားေနတဲ့ ေခ်ာ့ကလက္ ခြဲေကၽြးပါ့မယ္”<br />
<br />
“ဒီအတိုင္းပဲထားေတာ့ မလို႔လား Tsukimori ကိုမကန႔္ကြက္ဘူးလား”<br />
<br />
“နင္က ကန႔္ကြက္ေစခ်င္လို႔လား?”<br />
<br />
“အင္း အစ္မကန႔္ကြက္ရင္လည္း အားလုံးက ႀကိဳက္မယ္ မထင္ဘူး”<br />
<br />
“ဒါဆိုလည္း ထားလိုက္ပါေတာ့”<br />
<br />
“ဘာျဖစ္လို႔လဲ?”<br />
<br />
Mirari-san က ဒီလိုမ်ိဳးလက္ခံမယ္ ဆိုတာ အေတာ္ေလး အံဩသြားသည္။<br />
<br />
“ဘာျဖစ္လို႔လဲ ဆိုေတာ့ ဘာကိုမွ ဂ႐ုမစိုက္တဲ့ နင္က အသည္းအသန္ ကန႔္ကြက္ခ်င္တာကို ၾကည့္ရတာ စိတ္ခ်မ္းသာလို႔”<br />
<br />
Mirai-san တစ္ေယာက္ မထီေလးစားဟန္ျဖင့္<br />
<br />
“…အစ္မ အေတာ္ အက်င့္ပုတ္တာပဲ?”<br />
<br />
“နင္က ပိုဆိုးေသးတယ္ ၊ ငါထင္တာမလြဲရင္ Tsukmori လိုမိန္းကေလးမ်ိဳးကို နင္ဘယ္လိုမွ ထိန္းနိုင္မွာမဟုတ္ဘူး”<br />
<br />
“ကိစၥမရွိပါဘူး အေစာကတည္းက ထိန္းသိမ္းဖို႔ အစီအစဥ္မရွိဘူး”<br />
<br />
“နင္ကေတာ့ ဟုတ္မွာေပါ့ ဟိုကေရာ”<br />
<br />
Mirai-san မ်က္လုံးေမွးလိုက္ ၿပီး ကၽြန္ေတာ္ အနားကပ္လာသည္။<br />
<br />
“အစ္မ ႏွိပ္စက္ရင္ေတာင္ ကၽြန္ေတာ္က ေျဖမွာ မဟုတ္ဘူး”<br />
<br />
“ဟုတ္ပါၿပီ ဟုတ္ပါၿပီ ေစာင့္ၾကည့္ၾကတာေပါ့”<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ ခံေျပာသည္ကိုပင္ ဂ႐ုမစိုက္ Mirai-san လက္ကိုယမ္းၿပီး ေဆာင့္ႀကီးေအာင့္ႀကီး စားဖိုေဆာင္သို႔ ျပန္သြားသည္။ ၾကည့္ရတာ သူမသည္ အေႏွးနဲ႔အျမန္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ပတ္သတ္မွုကို ရိပ္မိနိုင္သည္။ မိန္းကေလးမ်ားအား အထင္ေသး၍မရ။ ကိုယ္ကိုယ္ကို ျပန္ေျပာ မိသည္က Tsukimori က မလိုအပ္ပဲ Mirai-san ကိုေလၽွာက္မေျပာေအာင္ တခုခုလုပ္ရမည္။<br />
<br />
“ကၽြန္မ ဒီမွာ အလုပ္လုပ္ေတာ့မယ္”<br />
<br />
အေတြးထဲမွသူမ ၊ Tsukimori ေပ်ာ္ရြင္စြာခ်ဥ္းကပ္ေလ၏။ ကၽြန္ေတာ္အေတာ္ေလး ေခါင္းကိုက္လာသည္။<br />
<br />
“ေနာက္မက်ေသးဘူးေနာ္ ျပန္စဥ္းစားပါဦးလား”<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ အေျဖက ေအးစက္စက္ ၊ ကၽြန္ေတာ္ရင္ထဲက ပို၍ပင္ ေအးစက္ေသးသည္။<br />
<br />
“စိတ္ပူတာ ေက်းဇူးပါ ၊ ဒါေပမယ့္ မန္ေနဂ်ာႀကီးက အရမ္းသေဘာေကာင္းၿပီး ဒီေနရာကိုေပးမွေတာ့ ကၽြန္မလည္း အစြမ္းကုန္ ႀကိဳးစားပါ့မယ္”<br />
<br />
ယုံၾကည္မွု အျပည့္ျဖင့္ လက္သီးကိုဖြဖြဆုပ္လၽွက္။<br />
<br />
“စိတ္မပူပါဘူး စိတ္အေႏွာင္အယွက္ျဖစ္တာပါ”<br />
<br />
“အလုပ္တခုတည္းတူတူဆိုေတာ့ အတူႀကိဳးစားၾကတာေပါ့”<br />
<br />
သူမ အျပဳံးက တခါမွ ကၽြန္ေတာ္ကို ဆြဲေဆာင္၍မရနိုင္ခဲ့။ Mirai-san ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ သူမကို ထိန္းလို႔ရမွာ မဟုတ္လို႔ မွတ္ခ်က္ ခ်ခဲ့သည္။ သူမ ပါးနပ္လွသျဖင့္ စိတ္ထဲမွာ မွန္သည္ ဟု ေတြးမိေန၏။<br />
<br />
______________________________________________________________________________________________<br />
<br />
ေနာက္တေန႔ စာသင္ခန္းထဲ၌<br />
<br />
အပင္မ်ား စိမ္းလန္းေစသည့္ ေနေရာင္ျခည္လို လန္ဆန္းသည့္ အျပဳံး ၊ ေႏြေလညႇင္းလို ႏူးညံ့လွသည့္ အသံျဖင့္ Tsukimori တစ္ေယာက္ ၊ ကၽြန္ေတာ္ ခုံကို ႐ုတ္တရက္ ေရာက္လာၿပီး Usami ကို ေျပာေလသည္။<br />
<br />
“Nonomiya-kun အလုပ္လုပ္တဲ့ ေကာ္ဖီဆိုင္မွာ အလုပ္ရသြားတယ္”<br />
<br />
ဆူညံလွသည့္ စာသင္ခန္းတြင္ အခ်ိန္မ်ား ရပ္တန႔္သြားသလို ႐ုတ္တရက္ အသံတိတ္သြားၾကသည္။ Usami ကေတာ့ ဘထၳရီကုန္ သြားတဲ့ နာရီလို။<br />
<br />
“အမ္? Youko-san? Nonomiya နဲ႔ အတူလုပ္ေနတာလား? ဘာလို႔လဲ? အဲ?<br />
<br />
သူမ စိတ္ရွုပ္ေထြးေနပုံက နာရီစင္မွ တစ္နာရီ ျပည့္တိုင္း တခါျမည္သည့္ ငွက္႐ုပ္ေလးလို။ အေျခအေနက မေန႔ကအတိုင္း လုံးဝထပ္တူ။<br />
<br />
“အဲဒီကမန္ေနဂ်ာက အလုပ္ေနရာလိုေနလို႔ အကူအညီေတာင္းတာပါ ၊ ငါလည္း အစကအလုပ္မလုပ္ဖူးေတာ့ နည္းနည္းစိုးရိမ္တယ္ ၊ ဒါေပမယ့္ ငါဆိုရင္ အဆင္ေျပမွာပါ လို႔ မန္ေနဂ်ာကေတာ့ ေျပာတယ္”<br />
<br />
Tsukimori တစ္ေယာက္ေတာ့ ျပႆနာရွာေလၿပီ။<br />
<br />
“နင္ကစေျပာတာေလ နင္ပဲ အလုပ္လုပ္ခ်င္လွခ်ည္ရဲ့ဆိုၿပီး” ဟု မည္သူမၽွ မၾကားနိုင္သည့္ အသံျဖင့္ တိုးတိုးေလး ေျပာမိသည္။<br />
<br />
“ငါလည္းလာလုပ္ရင္ေကာင္း….”<br />
<br />
“ကလပ္သြားရမွာကို မေျပးနဲ႔ေလ နင္ႀကိဳးစားၿပီးသာ ပုံမွန္ကစားသမား ျဖစ္ေအာင္လုပ္”<br />
<br />
ဒီလို စကားဟမည္ကို ႀကိဳသိထားသျဖင့္ ႀကိဳပိတ္ထားလိုက္သည္။<br />
<br />
“ဒီတစ္ပတ္ လာခဲ့ပါလား Chizuru? ငါကေတာ့ အလုပ္သင္ဆိုေတာ့ နင့္ကို လာၾကည့္နိုင္မယ္ မထင္ဘူး ၊ ဒါေပမယ့္ Nonomiya-kun တစ္ေယာက္လုံးရွိေနတာပဲ မဟုတ္ဖူးလား Nonomiya-kun?”<br />
<br />
ျပဳံးရြင္ေနသည့္ သူမကို ဆက္ကနဲ ျပဴးၾကည့္မိသည္။ သူမကေတာ့ ေခါင္းကိုေစာင္းလိုက္ကာ “ဟမ္” ဟု ေမးကာ အျပဳံးမပ်က္။<br />
<br />
“အင္း နင့္ကိုဆို ငါတို႔ ေကာ္ဖီဆိုင္က အျမဲႀကိဳဆိုလၽွက္ပါ Usami”<br />
<br />
ေနာက္မွ Tsukimori ကို ေသခ်ာေပါက္ ျပႆနာရွာရမည္။<br />
<br />
“အင္း! လာခဲ့မယ္! ေသခ်ာေပါက္ကိုလာခဲ့ဦးမယ္!”<br />
<br />
Usami အေပ်ာ္လြန္သြားဟန္ မ်က္လုံးမ်ား လင္းလက္သြားသည္။ သူမ၏ ရိုးသားသည့္ အျပဳအမွုေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္၏ စိတ္ညစ္မွုမ်ားပင္ ပေပ်ာက္သြားသည္။ သို႔ေသာ္ ျပႆနာရွိသည္။ က်န္သည့္ အတန္းေဖာ္မ်ား အၾကည့္ကို ခန႔္မွန္းၾကည့္ရသည္မွာ ၊ ေနာက္တစ္ပတ္ပင္ ေကာ္ဖီဆိုင္ကို အႏုၾကမ္းလာစီးမည့္ဟန္ျဖင့္ ။ ယခုတစ္ေခါက္ ၎တို႔လာလၽွင္ တားရန္ ခက္ေလၿပီ။<br />
<br />
“အားလုံး နားေထာင္ၾက! Nonomiya မင္း ငါတို႔ကို ရွင္းျပဖို႔သာ ျပင္ေပေတာ့ !”<br />
<br />
Kamogawa တစ္ေယာက္ ၊ ကၽြန္ေတာ္ ပုခုံးကို လူမိုက္ျပဳံး ျပဳံးကာ ပုတ္ေလသည္။ ၎ေနာက္မွ ေယာက္်ားေလးတသိုက္၏ အျပဳံးမွာလည္း ထိုနည္းတူတူပင္။ ၎တို႔မွာ ေယာက္်ားေလးမ်ား မဟာမိတ္ အဖြဲ႕ပင္ ျဖစ္ရမည္။ ၎တို႔ဆီမွ Tsukmori ကိုမသြားသည့္ အတြက္ ကၽြန္ေတာ္ကို တရားမၽွတမွုအတြက္ ေတာင္းဆိုပါလိမ့္မည္။ ေၾကာက္လန႔္စရာ ေကာင္းေလစြ။<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ထဲမွ တိုးတိုးေလး က်ိန္ဆိုလိုက္သည္ ” Tsukimori ကို ဆန႔္က်င္ရမည္”</div>
Morris
http://www.baka-tsuki.org/project/index.php?title=Gekkou:Volume_1_%E1%80%9D%E1%80%94%E1%80%B9%E1%80%81%E1%80%B6%E1%80%BB%E1%80%81%E1%80%84%E1%80%B9%E1%80%B8&diff=283805
Gekkou:Volume 1 ဝန္ခံျခင္း
2013-09-03T18:38:57Z
<p>Morris: </p>
<hr />
<div>==[ဝန္ခံျခင္း]==<br />
<br />
ႏွစ္ရက္ခန႔္ ၾကာေသာ အခါ Tsukimori Youko တစ္ေယာက္ ေက်ာင္းသို႔ ျပန္ေရာက္လာသည္။ တျခားအခန္းမွ ေက်ာင္းသား ၊ ေက်ာင္းသူမ်ားပင္ သူကိုျမင္ခ်င္၍ပင္ လာၾကည့္ၾကရသည္။ တစ္ေယာက္ၿပီးတစ္ေယာက္ ဝမ္းလည္းနည္းၾကသလို သနားလည္းသနားၾကေလ၏။ Kamogawa အသံကေတာ့ လူအုပ္ႀကီးကိုေဖာက္ထြက္၍ ဟိန္းကနဲ။<br />
<br />
<br />
<br />
“မင္းမရွိတဲ့ ေက်ာင္းေတာ္ဟာ လမိုက္ညလိုပဲ Tsukimori ေက်းဇူးျပဳၿပီး အျမန္ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရြင္ရြင္နဲ႔ အရင္လို အေမွာင္ထဲက ငါ့ကို အလင္းေပးပါေတာ့”<br />
<br />
<br />
<br />
အင္း ကၽြန္ေတာ္ ကေတာ့ အေမွာင္ထဲမွာ လမ္းေပ်ာက္ေနေသာ အူေၾကာင္ေၾကာင္ ထိုငနဲသားကို ျမင္ခ်င္လွသည္။ Kamogawa နဲ႔ ေယာက္်ားေလး တစ္သိုက္ တို႔သည္ အူေၾကာင္ေၾကာင္ စကားမ်ား ေျပာျခင္းျဖင့္ အာ႐ုံစိုက္ျခင္း ခံရရန္ အသည္းအသန္ ႀကိဳးပမ္းေနၾကေလ၏။ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္၏ အားနည္းခ်က္ကို အသုံးခ် အပိုင္ကိုင္ရန္ ႀကိဳးပမ္းျခင္းသည္ ဒင္းတို႔အႀကံအကုန္ပင္ ျဖစ္ရမည္။ သို႔ေသာ္ ၾကည့္ရင္းၾကည့္ရင္ နည္းနည္းေတာ့ အျမင္ကတ္လာသည္။<br />
<br />
<br />
<br />
“အေတာ္ကို ကဗ်ာဆန္တာပဲေနာ္ Kamogawa-kun ? ”<br />
<br />
“ကၽြန္မကို စိတ္ပူေပးလို႔ ေက်းဇူးပါပဲရွင့္”<br />
<br />
<br />
<br />
သို႔ေသာ္လည္း Tsukimori ကေတာ့ ဒီတစ္သိုက္လုံးကို မ်က္နာတစ္ခ်က္ မပ်က္ပဲ ျပဳံးျပဳံးေလးျဖင့္ ယဥ္ယဥ္ေက်းေက်း ေျပာဆိုဆက္ဆံေနတာ ေတြ႕ေတာ့ အံအားသင့္စရာ။ ဒါေၾကာင့္လည္း နာမည္ႀကီးတာ ျဖစ္ရမည္။ လူအေတာ္မ်ားမ်ားကေတာ့ သူလိုလုပ္နိုင္မည္ မထင္။ ေသခ်ာတာကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ဆိုရင္ေတာ့ လုံးလုံး ျဖစ္နိုင္မည္ မဟုတ္။ သူမကို ၾကည့္ရင္းႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္ အာ႐ုံေနာက္ျခင္းသာ အဖက္တင္ေလ၏။<br />
<br />
လူေတြက်ဲသြားသည္ႏွင့္ Tsukimori တစ္ေယာက္ မတ္တပ္ထ၍ အျပဳံးပန္းကို ဆင္ျမန္းကား ကၽြန္ေတာ္ ရွိရာအရပ္ကို ေလၽွာက္လွမ္းလာေလသည္။<br />
<br />
<br />
<br />
“ဒီလိုမ်ိဳး ကၽြန္ေတာ္ဆီကို လာတယ္ဆိုတာ ခပ္ရွားရွားပဲေနာ္”<br />
<br />
“ဒါေပမယ့္ ေဖေဖ အသုဘ ကိုလာခဲ့တယ္ မဟုတ္လား ေက်းဇူးစကား ေျပာခ်င္လို႔ပါ”<br />
<br />
Usami ေနရာတြင္ ဝင္ထိုင္လိုက္ၿပီး ရြင္ျမဴးစြာျပဳံးျပေလ၏။<br />
<br />
“ဒီေတာ့ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ Nonomiya-kun”<br />
<br />
“မခံယူဝံပါဘူးဗ်ာ အတန္းေခါင္းေဆာင္တစ္ေယာက္ အေနနဲ႔ လာခဲ့တာပဲဟာကို”<br />
<br />
“ဒါေပမယ့္ ဘာပဲ ေျပာေျပာ အရင္လို ဖာသိဖာသာမေနတဲ့ အတြက္ ဝမ္းသာမိတယ္”<br />
<br />
“ဒီေလာက္ေတာင္ ေအးတိေအးစက္ နိုင္ခဲ့မိလို႔ ေတာင္းပန္ပါတယ္ဗ်ာ ကၽြန္ေတာ္ လည္း ကိုယ့္နည္းကိုယ့္ဟန္ေတာ့ ခင္ဗ်ားကို စိတ္ပူမိပါတယ္”<br />
<br />
<br />
သေဘာမက်သည့္ သေဘာျဖင့္ ပုခုံးတြန႔္ျပရင္း ေျပာလိုက္သည္။ သို႔ေသာ္လည္း အျပဳံးမပ်က္ပဲ<br />
<br />
<br />
“ကၽြန္မကေတာ့ ရွင့္ကို ဒီလို မထင္ပါဘူး”<br />
<br />
“အိမ္မွာေရာ အေျခက်သြားၿပီလား:<br />
<br />
“ကိစၥေတြအမ်ားႀကီး က်န္ေသးေပမယ့္ ေလာေလာဆယ္ကေတာ့ မဆိုးဘူးပဲ ေျပာရမွာပဲေလ”<br />
<br />
“အင္း အေတာ္ေလး ဒုကၡေရာက္ခဲ့မွာေပါ့ေနာ္ ၊ အင္း ေက်ာင္းဆိုတာက ခင္ဗ်ားလို ေက်ာ္ၾကားတဲ့သူ တစ္ေယာက္အတြက္ နည္းနည္းေတာ့ အက်ပ္ေတြ႕မွာပဲေလ”<br />
<br />
“အားလုံးက စိတ္ပူတဲ့ အတြက္ေတာင္ ကၽြန္မ ေက်းဇူးတင္မိေနတာ”<br />
<br />
” အားလုံးက ဂ႐ုစိုက္ၾကတယ္ ဆိုတာ ေကာင္းတာ့ေပါ့ ဒါေပမယ့္ အတိုင္းအတာ ဆိုတာေတာ့ ရွိမွာေပါ့ ၊ နည္းနည္းေလးေတာင္မွ စိတ္ထဲ ကသိကေအာက္ မျဖစ္မိဘူးလား ဥပမာ Kamogawa လို Kamogawa လိုလူမ်ိဳးဆိုရင္ေပါ့။<br />
<br />
“တကယ္ေတာ့ ေယာက္်ားေလးေတြရဲ့ အဲဒီအခ်က္ကို သေဘာေတာင္ က်မိပါေသးတယ္ရွင့္”<br />
<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ သူ စိတ္ထဲဘာေတြရွိမလဲ သိေအာင္ ဆြေပးေနေပမယ့္ အေၾကာင္းမထူး ၊ သူမ အျပဳံးမွာ သံမဏိ တံတိုင္း ကဲ့သို႔ ခိုင္ခံ့ေနဆဲ။<br />
<br />
<br />
“ခင္ဗ်ားက အေတာ္ေလး ရင့္က်က္တာပဲေနာ္”<br />
<br />
“အခုလို ျမင္ေပးတဲ့ အတြက္ ေက်းဇူးပါပဲရွင္ Nonomiya-kun”<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ ရြဲ႕ၿပီးေျပာလိုက္တဲ့ စကားလုံးေတြကိုေတာင္မွ သူ႔အျပဳံးေအာက္မွာ ဘာမွ မတက္နိုင္။<br />
<br />
<br />
“—Nonomiya-kun” ႐ုတ္တရက္ ကၽြန္ေတာ္ နာမည္ကို ေခၚလိုက္ၿပီး “ရွင္ေပးခဲ့တဲ့ ကတိကို မွတ္မိလားဟင္”<br />
<br />
“…. ကတိ?”<br />
<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ ဘာကတိေတြမ်ား ေပးခဲ့မိလို႔ ပါလိမ့္။<br />
<br />
<br />
“တစ္ခုခု ရွိခဲ့ရင္ ဆိုတာေလ—”<br />
<br />
“— အား သိၿပီ”<br />
<br />
<br />
သူေျပာမွ မွတ္မိသည္။ သူနဲ႔ မနက္ခင္း တစ္ခု မွာ ေျပာခဲ့ဖူးတာပဲ။<br />
<br />
<br />
” အင္း အဲဒီ ကတိ”<br />
<br />
“အင္း ကၽြန္ေတာ္ ကတိေပးခဲ့တယ္ေလ ကၽြန္ေတာ္ ကူညီနိုင္တာ ဆိုရင္ ကူညီေပးပါ့မယ္”<br />
<br />
<br />
ကိုယ္ ေျပာခဲ့မွေတာ့ ကိုယ့္ကတိ ကိုယ္တည္မွရေတာ့မည္။ စိတ္ထဲမွာေတာ့ ေပါက္ကရေတြ မကူညီခိုင္းပါေစနဲ႔ ဟု ဆုေတာင္းမိသည္။<br />
<br />
<br />
“စာသင္ခန္းထဲမွာ မေျပာခ်င္တဲ့ တစ္ခုေတာ့ ရွိတယ္” <br />
<br />
<br />
ဟု Tsukimori တစ္ေယာက္ မည္သူမၽွ မၾကားနိုင္ေလာက္သည့္ ညိဳ႕အားျပင္းလွသည့္ အသံတိုးတိုးေလးျဖင့္ ေျပာေလသည္။႐ုတ္ခ်ည္းပင္ ေခါင္းမွေၿခ ၊ေျခမွေခါင္း ေအးစက္ေတာင္းတင္းသြားသည္။<br />
<br />
<br />
“ေက်ာင္းဆင္းရင္ စာၾကည့္တိုက္မွာ ေစာင့္ေနမယ္ေနာ္” ဟု တိုးတိုးေလး ေျပာၾကားၿပီး မဟာဆန္လွေသာ သူမ ေျခလွမ္းမ်ား ထြက္ခြာသြားသည္။<br />
<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ လက္ၾကားထဲမွာ ေခၽြးေစမ်ား ။ ၾကည့္ရတာ ခႏၵာကိုယ္က ထင္ထားတာ ထက္ေတာင္ပိုၿပီး ေတာင့္တင္းေနသလို။ သူမ ထူးထူးျခားျခား ဆက္ဆံပုံက “လူသတ္နည္း” ကို သတိရေစသည္။ သိခ်င္စိတ္က ႐ုတ္တရက္ ျပင္းျပလာသလို ထိုကိစၥနဲ႔ ပတ္သတ္ၿပီး အက်ိဳးတစ္ခုခု ျဖစ္ထြန္းနိုင္မည္ ဟု ယူဆသည္။ သို႔ေသာ္ မည္သူမွ မရွိသည့္ ေနရာမွာ သူမႏွင့္ ေတြ႕ဆုံရမည္ ဆိုေတာ့ “လူသတ္နည္း” စာရြက္ရွိေနသည္ကို သူမမ်ား သိႏွင့္ၿပီလား ဆိုသည့္ အခ်က္က စိတ္ကို ေျခာက္လွန႔္လ်က္။ ထို႔ေၾကာင့္ သိခ်င္စိတ္ကို ေက်ာ္လြန္ၿပီး ေၾကာက္ရြံျခင္း ျဖစ္ေပၚလာသည္က သက္ေသ။ စိတ္ထဲမွာေတြးမိသည္က<br />
<br />
<br />
<br />
“Tsukimori မ်ား ငါ့လက္ထဲမွာ ဒီစာရြက္ရွိတာ သိေနရင္”<br />
<br />
<br />
<br />
ကိုယ္ဖာသာကိုယ္ ေတြး၍ ဆိုးရြားလွသည့္ ျဖစ္နိုင္ေခ်ကို မွန္းဆပုံေဖာ္ေနမိသည္။ သူမအေဖအသုဘ တြင္ မည္သည့္ျပႆနာမွ မရွိပဲ ၿပီးဆုံးေအာင္ကနိုင္ခဲ့သည့္ သူမသည္ ႐ုပ္ရွင္မင္းသမီး တစ္ေယာက္ကဲ့သို႔ အားလုံး ပါးစပ္ဖ်ားတြင္ ေရပန္းစားသူ တစ္ဦးျဖစ္လာသည္။ သူမ အႀကံအစည္က တစ္ခုခုမ်ား လြဲသြားခဲ့ေသာေၾကာင္းလား ? သူမ လို လူမ်ိဳးကို ထိုသို႔သာ ေတြးမိသည္။<br />
<br />
ကိစၥၿပီးစီးသြားၿပီးေနာက္ သူမ ဘဝ၏ အေႏွာင္အယွက္မွာ ႏွစ္ခုသာ ရွိသည္။ တစ္ခုက လူသတ္နည္း စာရြက္ ျဖစ္ၿပီး ဒုတိယ တစ္ခု က ကၽြန္ေတာ္ပင္ ျဖစ္သည္။ သူမဘဝ လုံျခဳံေအာင္ ဒီႏွစ္ခုကို အေႏွးႏွင့္ အျမန္ ရွင္းလင္းၿပီးပါက အေတာ္သာယာၿပီ ျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ အေႏွးႏွင့္အျမန္ ကၽြန္ေတာ္ကို သတ္ရန္ႀကံစည္သည္ပင္ ျဖစ္ရမည္။ တံေတြးကို မနည္းမ်ိဳခ်လိုက္မိၿပီး ရင္လည္းအေတာ္ခုန္ေနသည္။ ၿပီးေတာ့ ရယ္လိုက္မိ၏။<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ မေသခ်င္ေသးပါ။ အခုလိုေတြးတာ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ နိုင္လွသည္ဟု႔ သတိထားမိေသာ္လည္း စိတ္ဝယ္ အေတာ္ေလး ရွုပ္ေထြးေနသည္။ စိတ္ရွုပ္ရသည့္ အေၾကာင္းအရင္း တစ္ရပ္က “သူမသားေကာင္ကို ဘယ္လိုအမဲလိုက္မလဲ” ဆိုတာပါ။ ယခုလို အေျခအေနမ်ိဳးေလာက္ ဘယ္မ်ားမွာ စိတ္လွုပ္ရွားစရာ ေကာင္းပါ့မလဲ။ တဖက္သူကသာ Tsuikimori Youko သာျဖစ္လၽွင္ သူမ ထက္ပို၍ျပည့္စုံသည့္ ၿပိဳင္ဖက္ကိုပင္ မေမၽွာ္လင့္မိေတာ့။ ၁၇ ႏွစ္တာ ျဖတ္သန္းရသည့္ ဘဝထဲတြင္ ယေန႔မၽွ ေကာင္းမြန္လွပသည့္ အေျခအေနမ်ိဳးကို မေတြ႕ၾကဳံဖူး။<br />
<br />
အသက္ကို ဝဝရွုၿပီး စာၾကည့္တိုက္ဖက္ကို ထြက္ခဲ့သည္။ သစ္ရြက္ေျခာက္ေတြ ေႂကြက်သလိုလို စာရြက္အေဟာင္းေတြ ရနံ့မွ အခန္းထဲသို႔ ဆီးႀကိဳလၽွက္။ ကၽြန္ေတာ္ မႀကိဳက္သည္ မဟုတ္။ သာမန္အခ်ိန္ဆိုပါက ေအးေအးေဆေဆးပင္ စာၾကည့္တိုက္ထဲ၌ စာဖတ္ေနမည္ ျဖစ္ေသာ္လည္း ယခုတြင္မူ။<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ ေအးေအးေဆးေဆး လွမ္းလာေနေသာ္လည္း မ်က္လုံးမွ Tsukimori ကို အငမ္းမရ ရွာေဖြေနမိသည္။ သိပ္မၾကာခင္မွာပဲ သူမကို ေတြ႕ရွိသြားၿပီ။ အတြင္းဖက္ စားပြဲခုံေပၚတြင္ စာအုပ္တစ္အုပ္ ကို ဖတ္ရွုေလ့လာေနသည့္ သူမ ။ စာအုပ္အဖုံးမွာလည္း အေတာ္ပင္ ခန႔္ညားလွသည္။ ေက်ာင္းဆင္းၿပီးသြား၍ တိတ္ဆိတ္ ၿငိမ္သက္ေနသည္။ သို႔ေသာ္ Tsukimori ႏွင့္ အနီးတဝိုက္က ပို၍ တိတ္ဆိတ္ၿငိမ္သက္ေနသေယာင္။ ျဖဴစင္ေသာ အသြင္အျပင္ျဖင့္ ျပဳစားထားေသာ သူမကို ခ်ဥ္းကပ္ရ ခက္ေနေလ၏။ ထိုေၾကာင့္ မတ္တပ္ရပ္ေနေသာ ကၽြန္ေတာ္ တစ္ေယာက္ အသက္ပင္မရွုမိ။ ေကာ့စင္းရွည္လ်ား ေနေသာ မ်က္ေတာင္ ႏွစ္ဖက္ကလည္း အခ်ိန္ႏွင့္ အမၽွ ႏူးညံစြာ ပိတ္လၽွက္ ဖြင့္လၽွက္။ သူမလက္သည္လည္း စာအုပ္အစြန္း ေပၚသို႔တင္ထားၿပီး တမ်က္နာၿပီးသြားလၽွင္ ညင္သာစြာ လွန္၍ ေနာက္တစ္မ်က္နာသို႔ ကူးေျပာင္း ေလ၏။ သူမသြင္ျပင္ ၾကည့္ရသည္မွာ သိၾကားမင္း ထုဆစ္ထားသည့္ အလွပဆုံး ဖန္သားနတ္သမီး႐ုပ္ႏွယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ “ဒီအခ်ိန္မွာ သူမ ဓာတ္ပုံ ရိုက္ထားၿပီး ေရာင္းစားရင္ အေတာ္ေလး ခ်မ္းသာမွာပဲ” ဟုပင္ေတြးမိသည္။ သတိထားမိတာကေတာ့ သူမ ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္မွ အပ အျခား မည္သူမည္ဝါမၽွပင္ မတည္ရွိ။<br />
<br />
<br />
<br />
“အင္း ထပ္ေတာ့ေျပာရဦးမယ္ ဒီရက္ေတြမွာ အေတာ္ေလး ပင္ပန္းသြားမွာပဲေနာ္ –”<br />
<br />
<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ စာအုပ္စင္ကိုမွီ၍ လွမ္းေျပာလိုက္သည္။ ဆက္၍<br />
<br />
<br />
“အေဖတစ္ေယာက္လုံး မေတာ္တဆမွု မွာ ဆုံးရွုံးသြားတယ္ဆိုေတာ့”<br />
<br />
<br />
Tsukimori စာအုပ္ကို ပိတ္လိုက္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္ဆီသို႔ ျဖည္းညႇင္းစြာ လွည့္ၾကည့္သည္။<br />
<br />
<br />
“အင္း အဓိကကေတာ့ အေမေပါ့။ သူမ ဒီေလာက္ စိတ္ဆင္းရဲတာ ကၽြန္မ မျမင္ဖူးဘူး”<br />
<br />
<br />
သူမ အားနည္းေနပုံျဖင့္ ခပ္ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ ရယ္ရင္း ေျပာသည္။<br />
<br />
<br />
“ခင္ဗ်ားကေရာ”<br />
<br />
“ေတာင္းပန္ပါတယ္ အခုခ်ိန္မွာ ဒါကို မေျပာခ်င္ဘူး”<br />
<br />
<br />
Tsukimori အေနရခက္သည့္ပုံျဖင့္ ေခါင္းခါလိုက္သည္။ ဒါက ေမးခြန္းကိုေရွာင္လြဲတာပဲ။<br />
<br />
<br />
“ဟင့္အင္း ကၽြန္ေတာ္ ေမးမိတာ ရိုင္းသလို ျဖစ္သြားတယ္ ေတာင္းပန္ပါတယ္”<br />
<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ ဦးညြတ္ လိုက္သည္။<br />
<br />
<br />
“စကားမစပ္ ဘာကိစၥ ရွိလို႔လည္း မသိ ?”<br />
<br />
<br />
အသက္ရွုထုတ္ၿပီးေနာက္ ဆက္၍ေျပာလိုက္သည္မွာ<br />
<br />
<br />
“ဒီလို စာၾကည့္တိုက္မွာ တသီးတသန႔္ ေခၚတယ္ဆိုေတာ့ လူသိမခံလိုတဲ့ ကိစၥတစ္ခုမ်ား ျဖစ္ေနမလားမသိ”<br />
<br />
“ရွင္ေျပာဖူးတယ္ေလ ကိစၥတစ္ခုခု ရွိရင္ အကူအညီေတာင္းလို႔ရတယ္ဆိုတာေလ”<br />
<br />
“အင္းဟုတ္တယ္ေလ ခင္ဗ်ားကလည္း ကၽြန္ေတာ္ကို တိုက္ရိုက္ အကူအညီေတာင္းပါ့မယ္ ဆိုၿပီး ျပန္ေျပာတယ္ေလ”<br />
<br />
“အင္း ဒါပဲေလ ဒါေၾကာင့္ ရွင္ေျပာဖူးသလို အကူအညီတစ္ခု ေတာင္းခ်င္လို႔ နားေထာင္ေပးပါ Nonomiya-kun”<br />
<br />
<br />
ဆက္၍ ႏွုတ္ခမ္းဖ်ားႏွစ္ခုၾကားမွ ဖြဖြေလး ထြက္လာေသာ စကားမွာ<br />
<br />
<br />
<br />
“ကၽြန္မ ရွင္ နဲ႔တြဲခ်င္တယ္”<br />
<br />
<br />
<br />
သူမ ရဲ့ မထင္မွတ္ထားတဲ့ တုံ႔ျပန္မွုေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ထဲ ကေယာက္ကယာက္။ ဒါေပမယ့္ ေသခ်ာေအာင္ ျပန္ၿပီးေမးလိုက္သည္။<br />
<br />
<br />
“ဘယ္ကိုတြဲသြားမလို႔လဲ”<br />
<br />
<br />
သို႔ေသာ္ အသိရခက္လွသည့္ သူမ တုံ႔ျပန္သည္က<br />
<br />
<br />
“ရွင္ မေကာင္းဘူး”<br />
<br />
<br />
ဟု ဘယ္မွညာ ေခါင္းတစ္ခ်က္ ခါလိုက္သည္။<br />
<br />
<br />
“ကၽြန္ေတာ္ ခင္ဗ်ားကို အျပစ္ေတာ့ မေျပာလိုပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ခုနကလို ေမးခြန္းေမးေတာ့ ျပန္ၿပီး ေမးၾကည့္ခ်င္တာက ၊ ခင္ဗ်ားအေဖ ဆုံးသြားတာ သိပ္ေတာင္မၾကာေသးဘူးေနာ္”<br />
<br />
<br />
Tsukimori လိုမဟုတ္ ၊ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ရင္ထဲက စိတ္လွုပ္ရွားမွု ကိုမေပၚလြင္ေအာင္ ထိန္းခ်ဳပ္ရမည္။ ေခါင္းတစ္ခုခုလုံး သြက္သြက္ခါေအာင္ လည္ေနေသာလည္း သူမ အျပဳအမွု ေတြအကုန္လုံးကို သတိထား၍ ေစာင့္ၾကည့္ေနရသည္။<br />
<br />
<br />
<br />
“ကၽြန္မက မဆင္ျခင္ဘူး လို႔ ရွင္ေျပာခ်င္တာလား”<br />
<br />
“အင္း ဒီလိုပဲ ဆိုပါေတာ့”<br />
<br />
“ဒါဆို အထင္လြဲေနၿပီ အေဖ မဆုံးခင္ကတည္းကိုက ကၽြန္မ ကို ေဖးမဖို႔ လူတစ္ေယာက္ လိုခဲ့ေနတာ ၊ လိုအပ္ေနတာ 'ႏွလုံးသား လက္တြဲေဖာ္' ေျပာရင္လည္း မွန္တာပဲ ၊ ကၽြန္မ က လူတိုင္းထင္သေလာက္ မရင့္က်က္ပါဘူး ရွင္သိလား”<br />
<br />
<br />
ဟုတ္ပါသည္။ အေၾကာင္းျပခ်က္ေကာင္း တစ္ခု ၊ သို႔ေသာ္ လက္ေတြ႕မက်သည့္ အခ်က္မ်ားစြာလည္း ရွိေသးသည္။<br />
<br />
<br />
“ဒါဆို ဘာျဖစ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ျဖစ္ေနရတာလဲ ခင္ဗ်ားလို နာမည္ႀကီး မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ကေရြးတယ္ ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္ျဖင့္ နားမလည္နိုင္ဘူး”<br />
<br />
<br />
Tsukirmori တစ္ေယာက္ တစ္ခစ္ခစ္ နဲ႔ ရယ္ရင္း<br />
<br />
<br />
“ရွင္ ဒီေလာက္ထိ အမယ္ မွန္း ကၽြန္မ မသိခဲ့ဘူး ၊ Nonomiya-kun မိန္းကေလး တစ္ေယာက္က စၿပီး ရည္းစားစကား ေျပာတာကို အေၾကာင္းရင္းေမးတယ္ ဆိုကတည္းက မိန္းကေလးေတြရဲ့ ႏွလုံးသားကို နားမလည္လို႔ပဲ”<br />
<br />
<br />
သူ႔ပုံစံက နည္းနည္းေတာ့ အျမင္ကတ္ဖို႔ေကာင္းလာၿပီ။<br />
<br />
<br />
“ခင္ဗ်ားကလည္း ေယာက္်ားေလး ေတြ ႏွလုံးသား အေၾကာင္း နားလည္တဲ့ပုံ မေပၚဘူး အနည္းဆုံးေတာ့ က်ဳပ္က ဘာမွန္းမသိ ခပ္ေခ်ာေခ်ာ မိန္ကေလး တစ္ေယာက္ ကလာၿပီး ရည္းစားစကားေျပာတိုင္း လက္ခံမွာ မဟုတ္ဘူး။ လူတိုင္းမွာ စိတ္ကူးယဥ္ အိပ္မက္ဆိုတာ ရွိတယ္ေလ”<br />
<br />
<br />
မ်က္နာခပ္မဲ့မဲ့ျဖင့္ သူမကို တုံ႔ျပန္ တိုက္ခိုက္လိုက္သည္။<br />
<br />
<br />
“ဒီလိုလား ကၽြန္မ သိထားတာကေတာ့ ေယာက္်ားေလးေတြက ရည္းစားစကား အေျပာခံရရင္ ဝမ္းမနည္းဘူးဆို ? ”<br />
<br />
<br />
သူမ ေလသံကို နားေထာင္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္ ဘာျပန္ေျပာရမွန္းမသိ။<br />
<br />
<br />
“အင္း ဟုတ္တယ္ေလ ဝမ္းသာတာေပါ့ ၊ ဒါေပမယ့္ အေျဖကေတာ့ ဒီအေပၚမွာ မမူတည္ဘူးေလ”<br />
<br />
<br />
လက္မခံခ်င္ေသာ္လည္း သူမေျပာတာ မွန္ေနသည္။ သတိမထားမိေသာ္လည္း လူတိုင္းကိုေက်ာ္ၿပီး မိမိကိုမွ ရည္းစားစကား လာေျပာတာကိုေတာ့ ဂုဏ္ယူမိသည္။ ဒါက အေတြ႕အၾကဳံနဲ႔လည္း ဆိုင္မည္ ထင္သည္။ အခ်စ္ႏွင့္ပတ္သတ္လၽွင္ ကၽြန္ေတာ္ အလားအလာက ေကာင္းလွသည္ေတာ့ မဟုတ္။<br />
<br />
<br />
“ဒါဆို သေဘာက်ေနတဲ့ မိန္းကေလးရွိလား Nonomiya-kun?”<br />
<br />
<br />
႐ုတ္ခ်ည္းပင္ ေဖာက္သည္တစ္ေယာက္ကို အတည္ျပဳသည့္ စားပြဲထိုးတစ္ေယာက္ ေလသံျဖင့္ Tsukimori လွမ္းေမးလိုက္သည္။<br />
<br />
<br />
“ဟင့္အင္း”<br />
<br />
<br />
Usami မ်က္နာက စိတ္ထဲမွာ ျဖတ္ကနဲေပၚလာသည္။ သို႔ေသာ္ သူမကို ဖြင့္ေျပာရေလာက္ေအာင္ ႀကိဳက္သည္ဟု ေျပာ၍မရသလို Tsukimori ကိုလည္း ကၽြန္ေတာ္ အမွန္အတိုင္း ေျဖခ်င္လွသည္လည္း မဟုတ္။<br />
<br />
<br />
“ဒါဆို အခုလက္ရွိတြဲေနတဲ့ ေကာင္မေလးေရာရွိလား”<br />
<br />
“ေမးခြန္းေမးတာက ဘယ္လိုႀကီးလဲ ဒီႏွစ္ခု မဟုတ္တာလည္းျဖစ္နိုင္တယ္ေလ မဟုတ္ဘူးလား”<br />
<br />
“ေအာ္ဒီလိုလား ဒါဆို လက္ရွိ သေဘာမက်တဲ့သူနဲ႔ တြဲေနတယ္ေပါ့” အံဩသည့္ အသြင္အျပင္ျဖင့္ မွတ္ခ်က္ခ်သည္။<br />
<br />
“အခုမွ ခင္ဗ်ားနဲ႔ ပတ္သတ္ၿပီး ေယာက္်ားေလးေတြ ေျပာေနၾကတဲ့ ေကာလဟလေတြ မွန္နိုင္တယ္ ဆိုတာ ယုံေတာ့တယ္”<br />
<br />
<br />
ပုခုံး တစ္ခ်က္တြန႔္ရင္း ကၽြန္ေတာ္ အေတာ္ေလ လြန္လြန္ကၽြံကၽြံ ေျပာမိလိုက္သည္။<br />
<br />
<br />
“ေကာလဟာလ ဆိုတာ ေကာလဟလ ပါပဲ။ Nonomiya-kun ရွင္ဟာ ဒါေတြကိုယုံၾကည္ၿပီး ေဝဝါးသြားမယ့္သူမွ မဟုတ္တာ”<br />
<br />
“ေသခ်ာလွခ်ည္လား ဒီအတိုင္းေနရင္ေတာင္ ဒီေကာလဟလ ေတြက ၾကားေနရတာေလ ခင္ဗ်ား သိရဲ့လား?”<br />
<br />
“ရွင္သိခ်င္ရင္ေတာ့ ဘယ္ဟာက အမွန္ ၊ ဘယ္ဟာက အမွားဆိုတာ ကၽြန္မ ေျပာျပနိုင္ပါတယ္ အဲဒီ အတြက္ ”<br />
<br />
“အဲဒီအတြက္ ခင္ဗ်ားနဲ႔တြဲရမယ္ဆိုၿပီး မေတာင္းဆိုေလာက္ဘူးလို႔ ေမၽွာ္လင့္ပါတယ္”<br />
<br />
“ကၽြန္မတို႔ ႏွစ္ေယာက္က လိုက္ဖက္တဲ့ စုံတြဲပဲဟာကို!”<br />
<br />
<br />
ေၾကာက္ရြံ့ျခင္း အလ်င္းမရွိ ၊ ဒါတင္မက ေတာက္ပစြာ ျပဳံးျပေနေသာ သူမ။<br />
<br />
<br />
“ကၽြန္ေတာ္က ဘာျဖစ္လို႔ ဒီအေျခအေနကို လက္ခံရမွာလဲ”<br />
<br />
<br />
ဒီတစ္ေခါက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ေျပာရမည့္ အလွည့္။<br />
<br />
<br />
“ခင္ဗ်ား ဒီလို မိန္းကေလးမွန္း ကၽြန္ေတာ္ မထင္ထားမိဘူး”<br />
<br />
<br />
အစမွအဆုံး သူမ၏ ကႀကိဳးကကြက္ ေအာက္ကိုေရာက္သြားသည့္ ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္ ဒီစကားေတြ ျမန္ျမန္ျပတ္ရန္ မည္သို ႔ျဖတ္ရမည္နည္း ဆိုသည္ကို တင္ႀကိဳ စဥ္းစားေန၏။<br />
<br />
<br />
“ဒါကေတာ့ ရွင့္ကို ကၽြန္မ ေလးစားလို႔ေပါ့ Nonomiya-kun ! ကၽြန္မတြဲခ်င္တဲ့သူက ရွင္တစ္ေယာက္တည္းပါပဲ။ ဒါ ကၽြန္မရဲ့ ဂုဏ္သိကၡာကိုေတာင္ မငဲ့ပဲ ဝန္ခံတာပါ”<br />
<br />
“ခင္ဗ်ားရဲ့ ေလးစားမွုကိုေတာ့ စိတ္မေကာင္းပါဘူး ၊ ကၽြန္ေတာ္ျငင္းမယ္ဆိုတာ ခင္ဗ်ား ႀကိဳမတြက္ မိဘူးလား?”<br />
<br />
“ကၽြန္မလိုခ်င္တာ ရဖို႔ တခ်ိဳ႕အရာေတြကို ရင္းရဲပါတယ္ ၊ နာက်င္ခံစားရမွာ ေၾကာက္ေနရင္ေတာ့ ကိုယ္လိုခ်င္မွာ ရမွာမဟုတ္ဘူး။ အင္း ကၽြန္မ ဒီလို ဖြင့္ေျပာလို႔လည္း နစ္နာသြားတယ္လို႔ မထင္မိဘူး”<br />
<br />
“မယုံနိုင္စရာေလာက္ေအာင္ ယုံၾကည္မွု ျပည့္ဝတာပဲ ၊ ဒါေၾကာင့္ ခင္ဗ်ား နာမည္ကို -san ဆိုၿပီး ထည့္ေျပာၾကတာ”<br />
<br />
“ရွင္ဟာ ဒီေလာက္ ဖာသိဖာသာ ေနတက္မယ္လို႔ မထင္ခဲ့ဘူး ၊ ကၽြန္မ ထင္ခဲ့တဲ့ ရွင္ဟာ ရဲရဲရင့္ရင့္ ရင္ဆိုင္တက္တဲ့ လူမ်ိဳး”<br />
<br />
“ထင္ထားတာထက္ေတာင္ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ဒီလိုမ်ိဳးကိစၥမွာ ကြဲရွလြယ္ေသးတယ္ ၊ ၿပီးေတာ့ လက္လည္းမခံနိုင္သလို အဓိပၸါယ္လည္းမရွိတဲ့ ဒီကိစၥမွာ ဝင္ပါစရာ အေၾကာင္းမရွိဘူး”<br />
<br />
“ရွင္ ကၽြန္မကို စိတ္မဝင္စားခဲ့ဘူး ဆိုရင္ ပထမတစ္ေခါက္ ေမးတုံးက ဘာလို႔ မျငင္းခဲ့တာလဲ ? ”<br />
<br />
“ထားပါေတာ့! ဘာပဲေျပာေျပာ ခင္ဗ်ားနဲ႔တြဲရင္ ၿငိမ္းၿငိမ္းခ်မ္းခ်မ္း ေနရမွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူး ၊ ကၽြန္ေတာ္ဘဝမွာ လူေတြကို အာ႐ုံစိုက္တာ မခံခ်င္ဘူး ဒါပါပဲ”<br />
<br />
“ရွင္က အေတာ္လက္ေပါက္ကတ္တဲ့သူပဲ” ေျပာၿပီး အသံတိတ္သြားသည္။<br />
<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္လုံး တိတ္ဆိတ္သြားၾကသည္။<br />
<br />
အသံမဲ့ စာၾကည့္တိုက္ အတြင္း ေျမညီထပ္ရွိ အားကစားကလပ္မွ ေအာ္သံမ်ားပင္ ၾကားေနရၿပီး သူမ၏ သြယ္လ်ေသာ ေျခအစုံကို ခ်ိတ္ထိုင္လိုက္ေသာ အခါ ေလတိုက္၍ ျမည္ေနေသာ သူမစကတ္မွ အဝတ္ခ်င္းပြတ္တိုက္သံ က တဖ်တ္ဖ်တ္။<br />
<br />
အေျခအေနကိုဂ႐ုမစိုက္၊ သူမရဲဝံ့စြာ မ်က္လုံးခ်င္းဆိုင္ထားၿပီး တခုခုကိုေျပာရန္ ဟန္ျပင္ေနပုံ။<br />
<br />
ထိုမၽွပင္ ႐ုပ္ရွင္ထဲမွသကဲ့သို႔ ယုတၱိမရွိေသာ အျဖစ္မ်ိဳး ၾကဳံေနေသာ္လည္း သူမထြက္က်လာမည္ ေနာက္ထပ္ စကားလုံးမ်ားကို ေစာင့္ေနရသည္ကို မပ်င္းမိသလို ၊ ထိုအခ်ိန္ မ်ားမွာလည္း ခ်ိဳသာလာသကဲ့သို႔။<br />
<br />
<br />
<br />
“— ဘာေၾကာင့္ေရြးခ်ယ္ ရတာလဲ ဆိုတာ ေျပာရင္ ကၽြန္မ ေျပာတာကို ရွင္လက္ခံမွာလား”<br />
<br />
<br />
<br />
တံေတြးကိုမ်ိဳခ်မိသည္။ စိတ္ကူးထဲတြင္ေတာ့ သူမ ျပတ္ျပတ္သားသားပင္ “လူသတ္နည္း” စာရြက္ေၾကာင့္ ဆိုသည္ကို ထုတ္ေဖာ္ဝန္ခံ ေတာ့မည္ဟု ယူဆမိသည္။ ဒီလိုမ်ိဳး ေျဖမယ္ ဆိုသည္မွာ ယုတၱိယုတၱာမရွိေပမယ့္ Tsukimori ဟာ ခန္မွန္းရခက္သည့္ မိန္းကေလး ။ ထိုေၾကာင့္ ဟုတ္ရင္လည္း ဟုတ္နိုင္သည္။ Tsukimori ရဲ့ စိတ္ေနစိတ္ထားဟာ ထင္ရွား ၊ ျပတ္သား႐ုံ သာမက အဓိကအခ်က္မွာ သူမသည္ အလြန္ပါးနပ္မည့္သူ။ ထိုသို႔ေသာ မိန္းကေလးမွ ကၽြန္ေတာ္ကို ခ်ဥ္းကပ္ျခင္း ျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္အေနျဖင့္ သူမႏွင့္ တြဲမည့္ ကိစၥကို သံသယ မဝင္ပဲ မေနနိုင္။<br />
<br />
<br />
<br />
“အခုထက္စာရင္ေတာ့ လက္ခံေကာင္း လက္ခံလိမ့္မယ္”<br />
<br />
<br />
<br />
ဟု စကားအသုံးအႏွုန္းကိုပါ ဂ႐ုတစိုက္ ေရြးခ်ယ္ကာ ျပန္ေျပာလိုက္သည္။ ေျပာ၍ ၿပီးခ်ိန္တြင္ေတာ့ သူမ၏ ဝိုင္းစက္လွပေသာ မ်က္လုံးအစုံကို ေစာင္း၍ ၾကည့္လိုက္ၿပီး ပိုင္ပိုင္နိုင္နိုင္ ျပဳံးေလသည္။<br />
<br />
<br />
<br />
“ရွင္က ႐ုပ္ေခ်ာတာကိုး ၊ စကားကိုသာ ေရွာင္မေျပးတက္သူ တစ္ေယာက္သာ ျဖစ္ရင္ ကၽြန္မ ပိုမ်ားသေဘာက်မိမလား မသိဘူး”<br />
<br />
<br />
သူမတုံ႔ျပန္မွုက အေတာ္ေလး ျပင္းထန္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ ေျခေထာက္မ်ား ေပ်ာ့ေခြသြားၿပီး ေျခအစုံကို မယိုင္လဲေအာင္ မနည္းထိန္းသိမ္း လိုက္ရသည္။<br />
<br />
<br />
“တိုက္ဆိုင္လိုက္တာ ကၽြန္ေတာ္လည္း ခင္ဗ်ားကို အင္မတန္မွ ေခ်ာတယ္လို႔ ထင္ခဲ့တာ ခင္ဗ်ားရဲ့ အျပဳအမွုက လြဲရင္ေပါ့”<br />
<br />
“ဒါဆို ကၽြန္မတို႔က လိုက္ဖက္တဲ့ စုံတြဲဆိုတာ လက္ခံၿပီေပါ့ မဟုတ္ဘူးလား”<br />
<br />
“အင္း မေကာင္းတဲ့ ဘက္မွာဆိုရင္ေပါ့”<br />
<br />
<br />
သူမ ကၽြန္ေတာ္ကို အသည္းတေအးေအး ျဖစ္ေအာင္ ဆက္တိုက္ ကစားနိုင္ခဲ့သည္။ Tsukimori Youko သည္ သူမ၏အေဖကို သတ္မည့္ တရားခံဟု ထင္သည္ ကို ႐ုတ္တရက္ ေပါေၾကာင္ေၾကာင္နိုင္သည္ ၊ ရွက္သည္ ဟု ခံစားလာရသည္။ တကယ္ေတာ့ Tsukimori ဟာ ရဲ့ရင္ျပတ္သားေသာ မိန္းကေလး တစ္ေယာက္ ၊ ထိုကဲ့သို႔ စိတ္႐ူးေပါက္ၿပီး လုပ္မည္ဟု မထင္ ၊ သူမ၏အေဖကို သူမ မုန္းတီးသည္ ဆိုရင္ေတာင္ သတ္ျဖတ္သည္ ဆိုသည့္ နည္းလမ္း အစား အျခား ႏွိမ္နင္းနိုင္သည့္ နည္းလမ္း အမ်ားအျပား ရွိနိုင္ေလသည္။<br />
<br />
ေရွးဦးစြာ လူသတ္မွုက်ဴးလြန္ခဲ့သည္ဟု ယူဆရသည့္ လူတစ္ဦးသည္က ထိုမၽွ တည္ၿငိမ္နိုင္မည္ေလာဟု စဥ္းစားမိသည္။ သူမသည္ ထူးျခားသည့္ မိန္းကေလး တစ္ေယာက္ ၊ သို႔ေသာ္ သူမ၏ စိတ္ထဲတြင္ ဆိုးရြားသည့္ စိတ္ေစတနာတစက္မွ မရွိနိုင္ဟု ထင္ျမင္မိသည္။ ႐ုတ္တရက္ ကၽြန္ေတာ္ နဖူးကို တစုံတခုက လာထိသလို ခံစားရသည္။ လန႔္ျဖန္ၿပီး ေနာက္သို႔ ႐ုတ္တရက္ ခုန္လိုက္မိသည္။<br />
<br />
<br />
<br />
“— ေတာင္းပန္ပါတယ္”<br />
<br />
<br />
<br />
ၾကည့္လိုက္ေသာအခါ Tsukimori တစ္ေယာက္ ခုံမွထကာ သူ၏ သြယ္ေပ်ာင္းႏူးညံ့လွသည့္ လက္ေခ်ာင္းမ်ားကလည္း ကၽြန္ေတာ္ဆီသို႔ လွမ္းလာေလသည္။<br />
<br />
<br />
<br />
“ရွင့္ ဆံပင္က ၾကည့္လို႔ေကာင္းလို႔ ကၽြန္မ ကိုင္ၾကည့္ခ်င္လို႔”<br />
<br />
<br />
<br />
သိရခက္သည့္ အျပဳံးနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ကို ျပဳံးျပေသာ အခါ လေရာင္ကဲ့သို႔ ဝင္းလက္ လွပ။<br />
<br />
<br />
<br />
— တကိုယ္လုံး ၾကက္သီးေမြးညႇင္း ထမိသည္။<br />
<br />
သူမသည္ ဒီကမၻာေျမမွပင္ ဟုတ္ပါေလရဲ့လား။<br />
<br />
“အေသအခ်ာေတြးၾကည့္ပါဦး” ဟုေျပာကာ အျပင္ထြက္သြားေလ၏။<br />
<br />
<br />
<br />
သူမ ထြက္သြားခ်ိန္တြင္ သူမ ဆံလႊာတခ်ိဳ႕ ကၽြန္ေတာ္ ပါးျပင္ကို ရိုတ္ခတ္မိၿပီး ႏွင္းဆီရနံ့ မ်ား လြမ္းျခဳံသြားသည္။<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ သူ႔အေၾကာင္း စုံစမ္းေလေလ ၊ နားမလည္နိုင္ေလေလ ။ ဒါေၾကာင့္ Kamogawa က သူမ ကို စပ်စ္ဝိုင္ ဟူ ညြန္းဆိုျခင္း ျဖစ္ရမည္။ တကယ္ကိုပဲ ကၽြန္ေတာ္ Tsukimori Youko ၏ ရနံ့ ကို နမ္းရွိုက္မိၿပီး အဆိပ္သင့္သြားေလ၏။<br />
<br />
<noinclude><br />
{{GekkouNavbar<br />
| [[Gekkou:Volume 1 အသက္တစ္ေခ်ာင္း|အသက္တစ္ေခ်ာင္း]]<br />
| [[Gekkou:Volume 1 ေကာ္ဖီဆုိင္|ေကာ္ဖီဆုိင္]]<br />
}}<br />
</noinclude><br />
<br />
[[Category:Gekkou]]</div>
Morris
http://www.baka-tsuki.org/project/index.php?title=Gekkou:Volume_1_%E1%80%A1%E1%80%9E%E1%80%80%E1%80%B9%E1%80%90%E1%80%85%E1%80%B9%E1%80%B1%E1%80%81%E1%80%BA%E1%80%AC%E1%80%84%E1%80%B9%E1%80%B8&diff=283804
Gekkou:Volume 1 အသက္တစ္ေခ်ာင္း
2013-09-03T18:32:10Z
<p>Morris: /* [အသက္တစ္ေခ်ာင္း] */</p>
<hr />
<div>==[အသက္တစ္ေခ်ာင္း]==<br />
<br />
ပထမအခ်ိန္က အဂၤလိပ္ ၊ ဒါေပမယ့္ ဘာေတြ သင္သြားသလဲ အေသအခ်ာ မမွတ္မိ ၊ ေခါင္းထဲမွာ Tsukimori Youko အေဖ ေသသြား သည့္ ကိစၥသာ ေခါင္းထဲေရာက္ေနသည္။ ေရွ႕တြင္ စာသင္ ေနသည့္ ဆရာ မသိေအာင္ လက္ကိုင္ဖုန္းမွ တဆင့္ အင္တာနက္ ထဲက သတင္းေတြထဲ လိုက္ရွာ ေနမိသည္။ ေသခ်ာသည္ ကေတာ့ စိတ္ထဲတြင္ အခုလို လုပ္ေနသည္ ကိုလည္း စိတ္တိုင္းမက်၊ ယုံခ်င္မွ ယုံမည္ ျဖစ္ေသာ္လည္း ကၽြန္ေတာ္သည္ လိမၼာေသာ ေက်ာင္းသားေကာင္း တစ္ေယာက္ ျဖစ္သည္။ “ဆရာရယ္ ျမန္ျမန္ၿပီးပါေတာ့” ဆုေတာင္းရင္း တစ္နာရီခန႔္ အခ်ိန္ကို အေတာ္ေလး စိတ္ဆင္းရဲစြာ ျဖတ္သန္းခဲ့ရသည္။<br />
<br />
အဂၤလိပ္စာ အခ်ိန္ၿပီးသည့္ ေနာက္မွာေတာ့ အခန္းထဲမွ တက္သုတ္ရိုက္ကာ ထြက္ခဲ့ၿပီး မေတာ္တဆ မွု ႏွင့္ ပတ္သတ္သည့္ အခ်က္အလက္မ်ားကို ရွာေဖြရန္ စိုင္းျပင္ေနၿပီး ဦးတည္ရာကေတာ့ ေက်ာင္းစာၾကည့္တိုက္။ ထို ေနရာမွာ ပုံမွန္အားျဖင့္ မေတာ္တဆမွုမ်ားႏွင့္ ပတ္သတ္သည့္ ေဆာင္းပါးမ်ား ရွိတက္သည္ကိုး။ စဖတ္တုံးကေတာ့ အေတာ္ေလး စိတ္ပ်က္သြားပါတယ္။ ျပည္တြင္း သတင္း အပိုင္းထဲတြင္ အတိုခ်ဳပ္မၽွသာ ေရးသားထားသည္ ကို ေတြ႕ ရသည္။ သို႔ေသာ္ တကယ္တမ္း ဖတ္ၾကည့္ေသာ္ အခါတြင္ ရင္ခုန္သံ အေတာ္ေလး ျမန္လာၿပီး ကၽြန္ေတာ္ ရွာခ်င္တဲ့ စကားစုေတြကိုလည္း ေတြ႕ရေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။<br />
<br />
<br />
* ” ေတာင္ေပၚက အဆင္း အိမ္သို႔အျပန္”<br />
* ” ကြဲကြဲျပားျပား မျမင္ရေသာ လမ္းခ်ိဳးေကြ႕တစ္ခုတြင္”<br />
* ” အေသအေပ်ာက္ ရွိခဲ့ဖူးေသာ”<br />
* ” အရွိန္ျဖင့္ ေကြ႕ေသာေၾကာင့္”<br />
<br />
<br />
ဒီ စကားစုေတြဟာ “လူသတ္နည္း” စာရြက္ထဲက “ကားမေတာ္တဆ လူသတ္နည္း” ႏွင့္ အေတာ္တူေနသည္ကိုး။ “Tsukimori Youko က သူ ့အေဖကို လုပ္ႀကံလိုက္တယ္” ဆိုတာ ေတြးမိ႐ုံနဲ႔ စိတ္လွုပ္ရွားမွု က မထိန္းနိုင္ ၊ မသိမ္းနိုင္။ ဒါ့အျပင္ ဒီလိုေတြးမိလိုက္တာနဲ႔ ၾကက္သီးျဖန္းျဖန္း ပါထ မိသည္။ အေရႀကီးသည္ ထိုထဲတြင္ မေရးထားေသာ္လည္း ဆက္ၿပီး ေတြးၾကည့္လၽွင္သိနိုင္သည့္ အခ်က္မ်ား ။ ဥပမာ အဆိုပါ ေဆာင္းပါးကို ထိုမၽွသာ အတိုခ်ဳပ္ ေဖာ္ျပျခင္းသည္ ရဲတပ္ဖြဲ႕ ကိုယ္တိုင္ကိုက လူသတ္မွု ႀကီးႀကီးမားမား ျဖစ္သည္ ဟု ယူဆပုံ မေပၚ။ ထိုနည္းတူ ယေန႔ ေက်ာင္းမလာခင္ အထိ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ပင္ ဒီကိစၥ ႏွင့္ ပတ္သတ္ၿပီး သတိေမ့ေနခဲ့သည္။<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ ဘာေတြမ်ား မွားေနပါလိမ့္။ ဒီနည္းလမ္းက ပုံမွန္ဆိုရင္ ကေလးဆန္သလိုလို ထင္ရေပမယ့္ မထင္မွတ္တဲ့ အခ်က္ေတြက လွည့္ကြက္အေနနဲ႔ တည္ရွိနိုင္သည္။ မထင္မွတ္တဲ့ အခ်က္ေတြ ေၾကာင့္ သူမ ဒီအႀကံအစည္ကို ေအာင္ျမင္စြာ အသုံးခ်နိုင္ခဲ့တာလား။ ဘယ္သူကမ်ား ဒါကို မေရမရာ လူသတ္ဖို႔ အႀကံအစည္ ဆိုတာ ယူဆၾကမလဲ။ ဘယ္သူကမ်ား ဒီလို မေတာ္တဆမွု တစ္ခုကို ႀကိဳတင္ႀကံစည္ထားတဲ့ လူသတ္မွုလို႔ ျမင္မွာလဲ။<br />
<br />
အခ်က္အလက္ေတြ ေဖာ္ျပတဲ့ အတိုင္းသာ ဆိုလၽွင္ ၊ ရဲတပ္ဖြဲ ့သည္ ထိုကိစၥကို သာမန္ မေတာ္တဆမွု တစ္ခုဟုသာ ယူဆပုံရသည္။ ေက်ာင္းက သူငယ္ခ်င္းေတြလည္း အတူတူပဲ ထိုနည္းတူ ထင္ၾကမည္။ ၎တို ့ မ်က္လုံးထဲတြင္ Tsukimori ဆိုသည္မွာ မေတာ္တဆမွုေၾကာင့္ ဖခင္ကို ဆုံးရွုံးလိုက္ရသည့္ သနားစရာ ေကာင္မေလး တစ္ေယာက္။ သူမ ကိုယ္တိုင္ေတာင္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို လူသတ္သမား ျဖစ္လာမယ္ ထင္မိမည္ မဟုတ္သလို ကၽြန္ေတာ္သည္လည္း ထင္ခဲ့မိမည္ မဟုတ္။<br />
<br />
အကယ္၍သာ ဒီအႀကံအစည္ မေအာင္ျမင္ ခဲ့လၽွင္လည္း ျပႆနာက မရွိ။ ဒါက ကံတရားကို ပုံေအာ ထားသည္ကိုး။ တကယ္လို႔ျဖစ္တန္စြန္းကို တြက္ၾကည့္ရင္ေတာ့ ျဖစ္ဖို႔က အေတာ္ေလး ခဲယဥ္းသည္။ ေအာင္ျမင္ဖို႔ကာမူ ေဝးစြ။ ဒါေပမယ့္ ဒီအျမင္ကိုက လူသတ္နည္း စာရြက္ ၏ အေျခခံက်ေသာ ဝိေသသ တစ္ရပ္။ ဒီထဲမွာလည္း ႐ုတ္တရက္ ေျပာင္းလဲ နိုင္သည့္ အေျခအေနေပၚ မူတည္ၿပီး ေျပာင္းလဲလုပ္ေဆာင္ရမည့္ အခ်က္ေလးမ်ားလည္း ပါသည္။ Tsukimori ရဲ့ သားေကာင္ ကေတာ့ သူမ အေဖ ၊ သူမ ႏွင့္ အနီးဆုံး ျဖစ္မယ့္သူ ၊ ဒါေၾကာင့္ သူမ အေနနဲ႔ သတ္မယ့္ ဆိုလၽွင္ အခြင့္အလမ္း မ်ားစြာ ရွိနိုင္သည္။ ဒီလိုေတြးတာဟာ နည္းနည္းေတာ့ သူမ အေပၚ ရိုင္းရာ ၾကေပမယ့္ “ပစ္ခ်က္လြဲ ေနတဲ့သူေတာင္ ၾကက္ကန္းဆန္အိုး တိုးတက္ေသးတာပဲေလ” ။ Tsukimori ဟာ ဒီအႀကံအစည္ကို အေလာတႀကီး အေကာင္အထည္ ေဖာ္တာေတာ့ မျဖစ္နိုင္။ သူမ အေနျဖင့္ အေႏွးႏွင့္ အျမန္ ေသေစလိုသည္ ဆႏၵေတာ့ ရွိပုံေပၚသည္။ ကၽြန္ေတာ္မွန္းၾကည့္တာ မွန္ခ်င္မွန္နိုင္သလို ၊ မွားခ်င္လည္း မွားသြားနိုင္သည္။ သို႔ေသာ္ ေရွ႕ဆက္ တိုးခ်င္မိတာေတာ့ အမွန္ပဲ။ ပထမအႀကီမ္ ဖတ္ၾကည့္မိကတည္းက ဒီစာရြက္ဟာ သတ္ဖို႔ရည္ရြယ္ထားတာ ထက္ ၊ သတ္ၿပီးရင္ အဖမ္းမခံရဖို႔ ကို ဦးတည္ၿပီး ေရးထားတာ ေတြ႕ ရသည္ကလည္း စိတ္ဝင္စားစရာ ေကာင္းသည့္ အခ်က္။ ဒီလိုသာဆိုလၽွင္ Tsukimori ျပဳလုပ္ခဲ့တာက<br />
<br />
<br />
<br />
– ၿပီးျပည့္စုံတဲ့ လူသတ္မွု<br />
<br />
<br />
<br />
ဒီလိုပဲ ေတြးမိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ စိတ္ထဲကေန ေတြးတာသက္သက္ ျဖစ္ၿပီး ေရေရရာရာ မရွိေသးတာေတာ့ အမွန္။ ကၽြန္ေတာ္ သူမအေၾကာင္းကို ကၽြန္ေတာ္ သူငယ္ခ်င္းေတြ ေလာက္ေတာင္ မသိပါဘူး။ သူမ ႏွင့္ပတ္သတ္ရင္ Kamogawa က ပိုၿပီးတိတိက်က် သိပါေလ လိမ့္ဦးမည္။ ကၽြန္ေတာ့္အေတြးေတြဟာ “ျပႆနာတစ္ခုကို ေျဖရွင္းဖို႔” ထက္စာလၽွင္ အရင္တုံးက ျပဳလုပ္ ခဲ့သလို “စိတ္ကူးယဥ္ ေပ်ာ္ျမဴး” ဆိုတဲ့ ဖက္ကို ပိုၿပီးအေရာင္သမ္း ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အေၾကာင္းေၾကာင္း ေၾကာင့္ “စိတ္ကူးသက္သက္” ဆိုၿပီး ဆက္လက္စုံစမ္း ျခင္းကို ရပ္တန႔္မည္ေတာ့ မဟုတ္။<br />
<br />
<br />
အတန္းပိုင္ခ်ိန္ ၿပီးတဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့ “Tsukimori အေဖ ေသဆုံးမွု” ပတ္သတ္ၿပီး စေျပာပါၿပီ။<br />
<br />
“အားလုံး Tsukimori အေဖ ဆုံးသြားတာ သိမယ္ထင္တယ္။ အသုဘ က မနက္ျဖန္ညေနမွာ ၊ ငါသြားပို႔မလို႔ ဒီေတာ့ ငါးခ်ိန္ေျမာက္က ကိုယ္ဖာသာကိုယ္ပဲ စာၾကည့္ေနၾက”<br />
<br />
<br />
<br />
ဆရာ Ukai ပါးစပ္ဖ်ားမွာ “ကိုယ္ဖာသာကိုယ္ပဲ စာၾကည့္ေနၾက” လို႔ စကားသံ အၾကားမွာေတာ့ “နားထဲ သကာရည္ ေလာင္းသည့္ ႏွယ္” အတန္း ထဲက လူသူပုဂၢိဳလ္အေပါင္းတို႔ကေတာ့ လြတ္လပ္ေရး ရသည္အလား ေအာ္ဟစ္ ေပ်ာ္ရြင္ေနၾကပါသည္။<br />
<br />
<br />
<br />
“မင္းတို႔ ေကာင္ေတြ နားမလည္ဘူးလားကြ Tsukimori အေဖဆုံးသြားတာကို လည္း အားနာၾကပါဦး”<br />
<br />
<br />
<br />
ဆို၍ ဆူလိုက္ေတာ့မွ အတန္းထဲမွ သူမ်ား တိတ္ဆိတ္သြားသည္။ အေတာ္ေလး တိတ္ဆိတ္သြားသည္။ ေက်ာင္းသားေတြ ၿငိမ္သြားေတာ့မွ ဆရာလည္း မဆူေတာ့ေခ်။<br />
<br />
<br />
<br />
“ၿပီးေတာ့ အတန္းေခါင္းေဆာင္ေတြ အတန္းကိုယ္စား အသုဘလိုက္ပို႔ ရမယ္ ကဲဒါဆို အတန္းၿပီးၿပီ”<br />
<br />
သို႔ေသာ္ ဆရာ စကားမျပတ္ေသးခ်င္မွာတင္ Usami မွ<br />
<br />
“ဆရာ” ဟုဆိုကာ လက္ေထာင္လိုက္ၿပီး “မိန္းကေလး အတန္းေခါင္းေဆာင္က Youko ကိုယ္တိုင္ဆိုေတာ့”<br />
<br />
“အား ဟုတ္သားပဲ ဒါဆို Usami သမီး လိုက္ေပးလို႔ ရမလား”<br />
<br />
“အင္း ဟုတ္ကဲ့ ဆရာ”<br />
<br />
“ေနာက္တစ္ေယာက္ကေတာ့ Nonomiya ဟုတ္လား မင္းလည္း လိုက္ခဲ့ေလ”<br />
<br />
“ဟုတ္ကဲ့ ဆရာ”<br />
<br />
<br />
<br />
မွင္ေသေသနဲ႔ ေခါင္းညိတ္လိုက္သည္။ မသိမသာ အံတႀကိတ္ႀကိတ္။ ဒီအကြက္ကို ေစာင့္ေနခဲ့သည္။ ဒီလိုမ်ိဳးအသုဘကို ေက်ာင္းတာဝန္ျဖင့္ပို႔ ရမည္ဆိုသည္ကို အိပ္မက္ပင္ မမက္ဖူး။ စာၾကည့္တိုက္မွေဆာင္းပါး ဖတ္ၿပီးကတည္းက ထို အသုဘ ကိုသြားရန္ မည့္သို႔ မည္ပုံ ႀကိဳးပမ္း ရမည္ကို ႀကံစည္ေနကတည္းက ေတြးမိသည္ကား ထိုေနရာတြင္ Tsukimori ႏွင့္ပတ္သတ္တဲ့ အခ်က္အလက္ေတြကို ရနိုင္မည္ ျဖစ္သည္။ ဒီ အသုဘ ကို သြားဖို႔ ရန္ မျဖစ္နိုင္ ဟု ထင္ခဲ့သျဖင့္ အနည္းဆုံးေတာ့ လူနည္းတဲ့ အခ်ိန္ေတာ့ သြားရန္ ဆုံးျဖတ္ထားသည္။<br />
<br />
<br />
<br />
“မင္းတို႔ ႏွစ္ေယာက္တည္းလား မတရားဘူးကြာ”<br />
<br />
ဆရာ ျပန္သြားသည္ ႏွင့္ Kamogawa တစ္ေယာက္ မွုန္ကုတ္ကုတ္ ျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္ ႏွင့္ Usami ၾကားေရာက္လာသည္။<br />
<br />
“ေက်ာင္းစတက္တုံးက ဘယ္က တာဝန္မယူခ်င္တဲ့ ငပ်င္းက ငါ့ကို အတန္းေခါင္းေဆာင္ ခန႔္ထားတာလဲကြ”<br />
<br />
စိတ္ထဲမွာေတာ့ တာဝန္မယူ ခ်င္တဲ့ သူစိတ္ဓာတ္ကို ေက်းဇူး တင္မိေန၏။<br />
<br />
“မသိဘူးေလ ငါက အတိတ္ကို ျပန္ၾကည့္တက္တဲ့ ေယာက်ာ္း မဟုတ္ဘူးကြ”<br />
<br />
“မင္း တာဝန္ယူခ်င္ စိတ္ မရွိတာ က ေလးစားဖို႔ေတာင္ ေကာင္းတယ္ ၊ မေကာင္းတဲ့ ေနရာမွာေလ”<br />
<br />
“ဒါ ဂုဏ္ယူရမွာကြ!”<br />
<br />
တကယ္ကို ဂုဏ္ယူဝင္ႂကြားဟန္ ေျဖေနတဲ့ Kamogawa ကိုၾကည့္ၿပီး ခပ္ေဖ်ာေဖ်ာ့ေလး ျပဳံးမိသည္။<br />
<br />
“Kamogawa အေကာင္စုတ္ ၊ နင္ဆရာစကား နားမေထာင္ဘူးလား ၊ ေတာ္ေတာ္ အလိုက္ကန္းဆိုး မသိတဲ့ေကာင္ပဲ”<br />
<br />
Usami ပါးစပ္ဖ်ားမွ စကားလုံးမ်ား မိုႀကိဳးသြား အလား သကဲ့သို႔ ေရာက္ခ်လာသည္။<br />
<br />
“Usami နင္အထင္လြဲေနတာပါ ငါက ကိုယ့္အတန္းေဖာ္ တစ္ေယာက္ရဲ့အေဖ ဒီလို ျဖစ္တယ္ ဆိုေတာ့ ဘယ္စိတ္ ေကာင္းမလဲ မဟုတ္ဘူးလား”<br />
<br />
Kamogawa ကလည္း ထန္းလက္ျဖင့္ကာရန္ ႀကိဳးပမ္းေလသည္။<br />
<br />
“နင္လိမ္ေနတာ Youko-san ကို မရိုးသား လို႔ သြားေတြ႕ခ်င္တာ အသိသားႀကီး” ဟု Usami တစ္ေယာက္ စြပ္စြဲေလ၏။<br />
<br />
“ဟင္ မဟုတ္ပါဘူး ဒီလိုမေတြးပါဘူး ၊ ငါစဥ္းစားတာက Tsukimori ကို သြားႏွစ္သိမ့္ေပးမလို ့”<br />
<br />
သူ႔ စကားမဆုံးမွီ သူကိုယ္တိုင္ပင္<br />
<br />
“အင္း ဟုတ္ေတာ့ဟုတ္တယ္ ငါကိုယ္တိုင္က သူ႔ကို ႀကိဳက္ေနတာကိုး အဟိ”<br />
<br />
Usami တစ္ေယာက္ အေတာ္ စိတ္ပ်က္ဟန္ျဖင့္ ” နင္တကယ့္ အေကာင္စုတ္ပဲ”<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ “မင္းစိတ္ဝင္စားခံရဖို႔ လုပ္တာ မဟုတ္လား ၊ ဒါကိုက မရိုးသားတာပဲေလ”<br />
<br />
“အား ဟုတ္ပါၿပီ သူေတာ္ေကာင္းႀကီးေပါ့ ဟုတ္လား”<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ အေျပာကို မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ၿပီး တန္ျပန္ထိုးႏွက္လိုက္သည္။ ဒီေကာင္ကေတာ့ ကု၍ မရ။<br />
<br />
“Nonomiya နင္လည္း ဘာအႀကံအစည္မွ မရွိပါဘူးေနာ္”<br />
<br />
Kamogawa ကိုေျပာလို႔ မရေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ဖက္လွည့္လာသည္။<br />
<br />
“မဟုတ္ရပါဘူးဟာ ငါက အတန္းေခါင္းေဆာင္မို႔လို႔သာ သြားရတာ ၊ တကယ္ေတာ့ သြားခ်င္လွတာ မဟုတ္ဘူး”<br />
<br />
မျပဳံးခ်င္ျပဳံးခ်င္နဲ႔ ျပဳံးရသည့္ ဟန္ေဆာင္လိုက္သည္။<br />
<br />
“ၿပီးေတာ့ အသုဘ ပို႔ရင္ လူေတြမ်ားေတာ့ ငါသိပ္မေနတက္ဘူး ၊ မသြားရရင္ ပိုေကာင္းမွာပဲ”<br />
<br />
“ဟုတ္လား နင္ကေတာ့ Kamogawa လိုမဟုတ္ဘူး”<br />
<br />
Usami တစ္ေယာက္ သူ႔ကိုယ္သူ အခ်ီးက်ဳးခံရသလို မ်ိဳး ဝင္းလက္သည့္ အျပဳံးျဖင့္ ျပဳံးရွာသည္။<br />
<br />
“နင္ ငါ့အေပၚ ဆက္ဆံတာ နဲ႔Nonomiya အေပၚဆက္ဆံတာ ေတာ္ေတာ္ကြာတယ္ လူတန္းစားခြဲျခားတာပဲ။ ငါသာ အေမရိကန္ကသာ ဆိုရင္ နင့္ကို တရားစြဲၿပီးေနၿပီ!”<br />
<br />
<br />
<br />
အေျခအေန မတူေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ရိုးသားလွတာ မဟုတ္။ တကယ္တမ္း ေျပာရမယ္ဆိုရင္ အသုဘ လိုက္ပို႔ရတာကို သေဘာက်သည္။ ဒီေတာ့မွ လူအမ်ိဳးအစား ေပါင္းစုံကို အကဲခတ္နိုင္သည္ကိုး။ မနက္ျဖန္သြားရမည့္ အသုဘကို အႀကိဳက္ဆုံး အဆိုေတာ္ စတိတ္ရွိုးသြားရမည္ သကဲ့သို႔ အေတာ္ေလး ေမၽွာ္လင့္မိသည္။<br />
<br />
———————————————————————————————————————<br />
<br />
<br />
<br />
<br />
-တတိယ အခ်ိန္ အၿပီးမွာေတာ့ ဆရာ Ukai ကားႏွင့္ အတူ ကၽြန္ေတာ္ ႏွင့္ Usami တို႔ လိုက္လာခဲ့သည္။ ျပတင္းေပါက္က ေနၾကည့္မိေတာ့ အျပာေရာင္ေကာင္းကင္မွာ တိမ္ဟူ၍ မေတြ႕မိ။ ကားေပၚတြင္ ဆရာ Ukai ဆီမွ Tsukimori မိသားစု ႏွင့္ပတ္သတ္ေသာ အခ်က္မ်ား သိလိုက္ရသည္။ သူ႔ မိသားစု တြင္ မိဘႏွစ္ပါး ႏွင့္ သူတစ္ေယာက္သာ ရွိသည္။ ဒီေလာက္ ရင့္က်က္တဲ့ အျပဳအမွုေၾကာင့္ အေတာ္ေလး အံဩမိသည္။ ေမာင္ႏွမ အငယ္တစ္ေယာက္ေယာက္ ရွိသျဖင့္ ၾကည့္ရွုေစာင့္ေရွာက္မည္ ဟု ထင္ခဲ့သည္ကိုး။<br />
<br />
သူ႔ အေဖက ေဆာက္လုပ္ေရး ကုမၸဏီမွ အႀကီးအကဲ တစ္ဦး ၊ သူအေဖ က ယခင္က ယခုလုပ္ေနသည့္ ကုမၸဏီ အနီးရွိ ဘဏ္လုပ္ငန္းတြင္ လုပ္ခဲ့သည္ကို သိၾကေသာေၾကာင့္ ေနာက္မွ ေမးၾကည့္ရန္ စိတ္ကူးမိသည္။ အသုဘကိုေရာက္ေသာ အခါ ထုံးတမ္းအတိုင္း အရိုအေသေပးၿပီး အခါမွာေတာ့ “Tsukimori” ဟု ဆိုင္းဘုတ္ ခ်ိတ္ထားေသာ Hall ႀကီးထဲသို႔ သြားရသည္။<br />
<br />
လြမ္းသူ ပန္းေခြ ၊ ပန္းစည္းမ်ား ေပးၾကသူ အေတာ္မ်ားသည္ ။ ထိုေၾကာင့္ တန္းစီၾကရသည္ကို သတိထားမိသည္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ဂိမ္းဆိုင္မွ ဂိမ္းအသစ္ ေရာက္လာသကဲ့သို႔ ထိုျမင္ကြင္းကို အထူးဂ႐ုစိုက္ ၾကည့္မိသည္။<br />
<br />
မွိန္ျပၿပ အလင္းေရာင္ေအာက္မွ အခန္းက်ယ္တြင္ “ဝမ္းနည္းမွု အမွတ္အသား” ဝတ္စုံ မ်ား ဝတ္ဆင္ထားသူမ်ား ၊ ေရွ႕ကစားပြဲကေတာ့ အရင္သြားဖူးခဲ့တဲ့ အသုဘ မ်ားထက္စာရင္ အေတာ္ေလးကို ခမ္းနားေလသည္။<br />
<br />
ခ်ေပးထားသည့္ ခုံေတြေပၚမွာ ထိုင္လိုက္ၾကၿပီး က်န္သူမ်ား လာသည့္အထိ ပြဲအခမ္းအနား စတင္ရန္ ေစာင့္ဆိုင္းေနသည္။ Tsukomri ကို ရွာၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေရွ႕ ဆုံးမွ ခုံ အနား ေသဆုံးသူ အမ်ိဳးေတြရွိသည့္ ေနရာတြင္။ သူေဘးမွ ငိုေနေသာ အမ်ိဳးသမီးကို ကို အားေပးေနသည္ကို ေတြ႕မိသည္။ ပုံစံၾကည့္ရတာေတာ့ Tsukimori အေမ ျဖစ္ဟန္တူသည္။ သူမသည္လည္း Tsukimori နဲ႔ ဆင္ၿပီး အေတာ္ေလးကို လွပသည့္ အမ်ိဳးသမီးပင္။ သို႔ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္ အံဩမိေနသည္က Tsukimori ၏ တည္ၿငိမ္မွု။<br />
<br />
ယခုမွ ျပန္စဥ္းစားၾကည့္လိုက္ေတာ့ Usami ကိုေမးဖူးသည့္ ကိစၥ တစ္ခုကို ျပန္သတိရသည္။ ဘာေၾကာင့္ Tsukimori ကို က်န္ မိန္းကေလးမ်ား အားလုံးက -san ဟု ေနာက္တြဲေခၚဆိုၾကသနည္း။ ( Translator Note : Japan တြင္ မိမိထက္ အသက္အရြယ္ႀကီးရင့္သူမ်ားကို မူရင္း အမည္ေနာက္တြင္ -san ကို ေပါင္းထည့္ေခၚၾကသည္) သူမေျဖခဲ့တာကေတာ့<br />
<br />
<br />
<br />
“Youko-san က ငါတို႔နဲ႔ အသက္တူတူပဲေပမယ့္ သူ႔ အျပဳအမွုေတြ နဲ႔ သူ႔ပုံစံေတြက အရမ္း ရင့္က်က္တယ္လို႔ မထင္မိဘူးလား ဒါေၾကာင့္ ပထမ တစ္ေယာက္က Youko-san လို႔ စေခၚတာနဲ႔ ေနာက္ပိုင္း ဒီလိုပဲ ေခၚၾကတာ”<br />
<br />
<br />
<br />
ဟုတ္ပါသည္။ ယခုပင္ ကၽြန္ေတာ္ ကိုယ္တိုင္ မည္သည္က အေမ ၊ မည္သည္က သမီး ဆိုသည္ကို ေဝခြဲ၍ မရေပ။<br />
<br />
<br />
<br />
“…. ငါအရမ္းဝမ္းနည္းပါတယ္ Youko-san”<br />
<br />
<br />
<br />
ေဘးဘက္ကို လွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ မ်က္ရည္တြဲလြဲခိုေနေသာ Usami ။ သူမ ပုံစံကိုက အငယ္ပုံစံ ေပါက္ေနသလို တကယ္လည္း အစ္မ တစ္ေယာက္ရွိသည္။<br />
<br />
<br />
<br />
” နင္က ေတာ္ေတာ္ မ်က္ရည္လြယ္တာပဲ” ဟုကၽြန္ေတာ္ ဆိုကာ လက္ကိုင္ပုဝါ ထုတ္ေပးလိုက္သည္။<br />
<br />
“သူ ဘယ္ေလာက္ထိ ႀကံခိုင္လဲ ၾကည့္ပါလား ဒီလိုအျဖစ္မ်ိဳးၾကဳံတာေတာင္ ငါသာဆိုရင္ ဒီလိုမ်ိဳး…..”<br />
<br />
<br />
<br />
Usami တစ္ေယာက္ လက္ကိုင္ပုဝါ ဆတ္ကနဲ ဆြဲယူၿပီး သူမ်က္ရည္ေတြ သုတ္ရွာေလသည္။ ေသခ်ာတာေတာ့ သူမသာ သာဆိုရင္ အေတာ္ေလး ငိုမွာပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ Tsukimori တစ္ေယာက္ သူ႔ အေဖ ေသလို႔ ဝမ္းနည္းေနသည္ ဆိုသည္ကို အေတာ္ေလး ယုံၾကည္ရခက္ေနပါသည္။ တကယ္လို႔သာ သူ႔ အေဖကို ေသခ်င္တယ္ ဆိုရင္ ဝမ္းနည္းေနတာထက္စာရင္ အႀကံေအာင္လို႔ ေပ်ာ္ေတာင္ ေပ်ာ္ေနမွာပါ။<br />
<br />
အခ်ိန္ေလး အေတာ္ၾကာတာနဲ႔ ခန္းမတစ္ခုလုံး လူအေတာ္ျပည့္သြားၿပီး ၊ တခန္းလုံး အနက္ေရာင္မ်ား လြမ္းေနပါသည္။ ဝမ္းနည္းျခင္းအထိမ္းအမွတ္ အေနျဖင့္အဖက္ဖက္မွ တီးတိုးစကားသံ မ်ား ပို၍တိုးသြားသည္ ကို သတိထားမိသည္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ အခ်ိန္ျဖဳန္းသည့္သေဘာ ၊ အခ်က္အလက္စုေဆာင္းသည့္ သေဘာျဖင့္ ဘာမ်ား ေျပာေနမလဲ ဆိုသည္ကို ဂ႐ုတစိုက္ နားေထာင္မိသည္။<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ေရွ႕မွ မိန္းမႏွစ္ေယာက္ တိုးတိုး တိုးတိုး ေျပာေနေသာ စကားဝိုင္းကို အာ႐ုံစိုက္မိသည္။ တကယ္ဆိုရင္ သူတို႔ ေျပာသမၽွ ကို စာအုပ္ထဲေတာင္ လိုက္မွတ္ခ်င္တာပါ။ ထပ္၍ နားေထာင္ခ်င္ေသး ေသာ္လည္း သူတို႔ စကားေျပာရင္း တန္းလန္း ရပ္သြားၾကသည္။ ဒါေပမယ့္ ယခုမွ အခမ္းအနားစမည္ျဖစ္၍ ဘာမွမတက္နိုင္။ ဘုန္းေတာ္ႀကီး မွ စင္ေပၚမွ ေန၍ က်မ္းစာမွေကာက္ႏုတ္ ေျပာၾကားသံ မ်ားက တခန္းလုံး လြမ္းျခဳံသြားသည္။<br />
<br />
ဒီလို အခမ္းအနား က်င္းပေနေသာ အခ်ိန္ တြင္ စိတ္ေအးလက္ေအး ပင္ အေတြးနယ္ခ်ဲ႕ရန္ အေကာင္းဆုံးအခ်ိန္အခါ။ စကားဝိုင္းမွ အခ်က္မ်ားကို နားထဲျပန္လည္ၾကားေယာင္မိၿပီး အစီအစဥ္ ခ်ေနမိသည္။ သူ႔အေဖသည္ အေတာ္ကို ဂုဏ္သတင္းေက်ာ္ေစာသူ တစ္ေယာက္ ။<br />
<br />
ေရွးဦးစြာ သူ႔ ပုံပန္းသြင္ျပင္ ၊ Tsukmori ၏ အေဖ ျဖစ္ေတာ့လည္း သိပ္ေတာ့ မထူးျခားလွ။ ခုံေပၚမွာ ခ်ိတ္ထားေသာ ပုံကို ၾကည့္မိေတာ့ ထက္ျမက္သည့္ သူတစ္ဦးပုံ ၊ ဒါေၾကာင့္လည္း ဂုဏ္သတင္း ေက်ာ္ေစာ ရသည့္ အခ်က္ကို ေစာင္းပါရိတ္ျခည္ ရိပ္မိေလသည္။<br />
<br />
ၿပီးေနာက္ ကုမၸဏီ အေၾကာင္း ႏွင့္ သူ႔ မိသားစု စီးပြားေရး အေျခအေန အေၾကာင္း ေျပာၾကားသည္။ S.M.E ( Small and Medium Enterprise – အငယ္စား ႏွင့္ အလတ္စား စီးပြားေရးလုပ္ငန္း ) မွာ စီးပြား ေတာ္ေတာ္ေကာင္းခဲ့ၿပီး လူေနမွု အဆင့္အတန္းလည္း အေတာ္ျမင့္ခဲ့သည္။ ယခု ေနထိုင္ခဲ့ေသာ အိမ္ကိုမူ လြန္ခဲ့သည့္ ႏွစ္ႏွစ္ခန႔္ မွ တည္ေဆာက္ခဲ့သည္ ဟု သိရသည္။ ေဆာက္လုပ္ေရး လုပ္ငန္း ဒါရိုက္တာ တစ္ေယာက္ အိမ္ပီပီ အိမ္ပုံစံ ကအေတာ္ေလး ရွုပ္ေထြး အဆင့္ျမင့္သည္။<br />
<br />
ေနာက္ဆုံးမွာေတာ့ မိသားစု နဲ႔ ပတ္သတ္သည့္ အေၾကာင္းကို ေျပာၾကားသည္။ သူတို႔ မိဘႏွစ္ပါးစလုံး ပတ္ဝန္းက်င္ ႏွင့္ အေတာ္ေလး အဆင္ေျပပုံရသည္။ ထိုအမ်ိဳးသမီး သည္လည္း Tsukimori ကို ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္ခဲ့ၿပီး ယဥ္ေက်းလိမၼာေသာ အဖိုးတန္ သမီးေလး တစ္ေယာက္ ျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာၾကားသည္။<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ သက္ျပင္းခ်မိသည္။<br />
<br />
တကယ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ အခ်က္အလက္ေတြ ရမည္ ဆိုၿပီး ေပ်ာ္ေနခဲ့ေသာ္လည္း ယခုမွ ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ကူးနဲ ့ကိုက္ သည့္ အခ်က္အလက္ကို ရွာမေတြ ့။ သတင္းစာ မွလည္း ကၽြန္ေတာ္ ကို စိတ္ဝင္စားမွု ပိုေအာင္ တြန္းပို ့ေပးခဲ့ၿပီ ထို အသုဘ ကို အေတာ္ေလး ေမၽွာ္လင့္ခဲ့သည္။<br />
<br />
ေလကိုဝဝရွုၿပီး ခုံမွထလိုက္သည္။ ဒီအခန္းရဲ့ ပတ္ဝန္းက်င္အေျခအေနကိုေလ့လာရန္ ဆုံးျဖတ္လိုက္သည္။ အဆုံးသတ္မွာေတာ့ အေတာ္ေလးကိုေကာင္းမြန္တဲ့ အသုဘ ျဖစ္သည္။ ဒီအတိုင္း ေနေနလၽွင္ လူေတြရဲ့ ဆက္ဆံေရးကို ေခ်ာင္းေျမာင္းၾကည့္ရွုနိုင္သည့္ အခြင့္အေရးကို ဆုံးရွုံးသြားမည္။ သိပ္ေလာဖို႔ေတာ့ မလို။ ကစားပြဲ အခ်ိန္ၾကာေလေလ ၊ ပို၍ ေကာင္းမည္ ျဖစ္သည္။ ေရွဆုံးမွ ခုံအနီးအနားကို ၾကည့္မိေတာ့ Tsukimori အေမ တစ္ေယာက္ မ်က္ရည္စမ်ား ႏွင့္ အသည္းအသန္ ငိုေန၏ ။ ထိုေၾကာင့္လည္း ကၽြန္ေတာ္ ပတ္ဝန္းက်င္ မွ အမ်ိဳးသမီး မ်ားသည္လည္း ရွိုက္သံေလ မ်ားျဖင့္ အားျဖည့္ေပးေနသည္။ စကားမစပ္ Usami ကေတာ့ အခုထိ ငိုေနဆဲ။<br />
<br />
သို႔ေသာ္ Tsukimori မွာမူ မ်က္ရည္စပင္ မေတြ႕ရ ။ သူ႔အၾကည့္ကေတာ့ ေရွ႕ဆုံးသို႔ ခမ္းနားစြာ ။ ဝမ္းနည္းျခင္း ဝတ္စုံက အနက္ေရာင္ ျဖစ္သျဖင့္ ျဖဴစြတ္ေနေသာ သူမ အသားအရည္ ႏွင့္ ကာရန္ညီစြာ ၊ သူမ ကိုယ္တိုင္ ေတာက္ပေနသလို။ ေသသူ ၊ အသည္းအသန္ ငိုေနေသာ သူမ မိခင္ ႏွင့္ ျခားနားစြာ သူမ ၏ တိတ္ဆိတ္ၿငိမ္သက္သည့္ အျပဳအမွုက တသီးတသန္ ့။<br />
<br />
<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ အတြက္ေတာ့ သူမ ဟာ ညနက္ မွ ထြက္သည့္ လေရာင္လို။<br />
<br />
မူးေမ့ေအာင္ လွပလြန္းေနလ်က္။<br />
<br />
<br />
<br />
အသုဘ ပို႔ရန္ အခ်ိန္ၾကေလၿပီ။ အသံေတြပိုက်ယ္လာသလို ၊ ရွိုက္သူမ်ား ငိုသူမ်ား အျဖစ္ အသြင္ေျပာင္းကုန္ၾကေလ၏။ အသုဘ ယာဥ္မွာမူ အနက္ေရာင္ လူထု ၾကား ဆိုက္ေရာက္လာသည္။ ေသဆုံးသူ အမ်ိဳးမ်ား အနက္ Tsukimori ကေတာ့ ခန္းမ မွ ခဏ ထြက္ခြာသြားၿပီး မီးသၿဂိဳလ္ရာ သို႔ ဦးတည္သြားသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ သုံးေယာက္ကေတာ့ သူျပန္လာတာ ေစာင့္ၿပီး ႏွုတ္ဆက္ ရန္ျပင္ေနသည္။<br />
<br />
<br />
<br />
“နင္တို႔ႏွစ္ေယာက္ ဗိုက္ဆာေနတယ္ဟုတ္ ၊ ငါမုန႔္ ဝယ္ေကၽြးပါ့မယ္ ၊ က်န္တဲ့လူေတြကိုေတာ့ လၽွိဝွက္ခ်က္ ေနာ္ ဟုတ္ၿပီလား”<br />
<br />
“ေရး ၾကားလား Nonomiya?” Usami တစ္ေယာက္ ဘာမွကို ဟန္မေဆာင္ေတာ့ပဲ ေပ်ာ္သြားပုံရသည္ ။ အေျပာင္းအလဲ ျမန္ေပစြ။<br />
<br />
<br />
<br />
တကယ္ေတာ့ ထို “လၽွိဝွက္ခ်က္” ဆိုသည့္ စကားလုံးကို အေတာ္ေလး ႏွစ္သက္မိသည္။ သူ အစီအစဥ္ ကိုလည္း ကၽြန္ေတာ္ ေထာက္ခံလိုက္ပါသည္။ ခဏၾကာေသာ အခါ အသုဘအိမ္ အနီးရွိ ဆိုင္တစ္ဆိုင္တြင္ ေခါက္ဆြဲကို အိေျႏၵ မဆည္နိုင္ေတာ့ပဲ စားၾကပါေလသည္။<br />
<br />
<br />
<br />
“– မင္းတို႔ ကေတာ့ သိခ်င္မွ သိမွာ ၊ ေသျခင္းတရားဆိုတာ ဘယ္သူမွ မေရွာင္ပုန္း နိုင္ဘူးကြ” ႐ုတ္တရက္ Ukai က ေျပာသည္။ <br />
<br />
သူမ်က္မွန္ ကေတာ့ ေခါက္ဆြဲ အေငြေတြ ဖုံးကာ ဝါးတားတား ။<br />
<br />
“ဒီလို မေျပာသင့္ေပမယ့္ အသိတစ္ေယာက္ရဲ့ အေဖေသတဲ့ အခါ နင္ေတာ့ ဒီခံစားခ်က္နဲ႔ ဝမ္းနည္းမွုကို ရင္ထဲမွာပဲ သိမ္းထား ေစခ်င္တယ္”<br />
<br />
<br />
<br />
Usami တစ္ေယာက္ ရွဉ့္တစ္ေကာင္လို ပါးစပ္ထဲမွ ေခါက္ဆြဲဖတ္ေတြ အျပည့္ ႏွင့္ ေခါင္း တညိတ္ညိတ္။<br />
<br />
<br />
<br />
“အင္းဟုတ္တယ္ ကၽြန္ေတာ္လည္း ဒီဘဝမွာ တခ်ိန္ေသရမယ္ဆိုတာ သတိျပဳမိလာတယ္ ၊ ဒါမွလည္း ပိုၿပီးေတာ့ တန္ဖိုးရွိလာသလိုပဲ”<br />
<br />
ဆရာတစ္ေယာက္လုံး ေဘးမွာ ရွိသည့္ အတြက္ စကားေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ ထိန္းထိန္းသိမ္းသိမ္း ေျပာရသည္ေပါ့။<br />
<br />
“နင္ က တကယ္ ေတာ္တာပဲ”<br />
<br />
Usami တစ္ေယာက္ ေခါက္ဆြဲရည္ေတြပါ ေမာ့ေသာက္ၿပီးေနာက္ မ်က္လုံးေလး အဝိုင္းသားျဖင့္ ခ်ီးက်ဴးစကား ဆိုေလ၏။<br />
<br />
“အင္း ဟုတ္တာေပါ့ နင့္လိုေတာ့ အခမ္းအနား တခုလုံး မငိုဘူးေလ”<br />
<br />
“ငါ-ငါလည္းေတြးမိလို႔ပါဟ”<br />
<br />
“အခုမွ?”<br />
<br />
“အမ္ အား အမ္ ဒါကေတာ့ သူ႔ အတြက္ ဝမ္းနည္းလို ့”<br />
<br />
“ၿပီးေတာ့ေရာ”<br />
<br />
“ငါ သူ႔အတြက္ ဝမ္းနည္းတယ္ေလ”<br />
<br />
“ေျပာၿပီးၿပီေလ”<br />
<br />
“ဟင္-ဟင့္အင္း ဘာမွ ငါ့ကို အထင္မလြဲနဲ႔ တကယ္ေတာ့ ငါဒီထက္ အမ်ားႀကီးေတြးမိတာ စကားနဲ႔ ထုတ္ေျပာလို႔ မရလို႔”<br />
<br />
<br />
<br />
ဆရာ Ukai ကၽြန္ေတာ္တို ့ေျပာတာကို နားေထာင္ၿပီး ရယ္ပါေလရဲ့။<br />
<br />
<br />
<br />
“ေအး ေအး ထားပါေတာ့ အဆုံးသတ္မွာေတာ့ မင္းတို႔ ႏွစ္ေယာက္လုံး ကိုယ့္အေတြးနဲ႔ ကိုယ္ေပါ့ ဟုတ္လား ၊ Nonomiya ကေတာ့ ခြဲျခမ္းစိတ္ျဖာတဲ့ အပိုင္း ကို အားသန္ၿပီး Usami ကေတာ့ စိတ္ခံစားမွုပိုတယ္”<br />
<br />
Ukai က ဆရာတစ္ေယာက္ပီသစြာ ကၽြန္ေတာ္တို ့ႏွစ္ေယာက္ၾကား ၾကားဝင္ေျဖရွင္းေပးသည္။<br />
<br />
<br />
<br />
ဘဝကအကန႔္အသတ္ရွိလို႔သာ စိတ္ဝင္စားဖို႔ေကာင္းတာပါ။ ဘယ္အခ်ိန္ၿပီးဆုံးမလဲဆိုတာမသိခဲ့တဲ့ ေၾကာက္ရြံ့တုန္လွုပ္ျခင္းဟာ အသက္ရွင္ေနတယ္ဆိုတဲ့ အသိတရားကို ေပးစြမ္းပါတယ္။ ပထမ တစ္ခ်က္မွာေတာ့ ဒါဟာေသျခင္းတရားကို ဆန္က်င့္ ေျပာဆိုဟန္ ၊ ဘဝကိုဆန႔္က်င္ဟန္ ၊ ဘဝရဲ့ တန္ဖိုးကို မီးေမာင္ထိုးဟန္ ေပါက္ေပမယ့္ တကယ္ေတာ့ အဓိပၸါယ္ရွိပါတယ္။ ဒါဟာ ေလာကႀကီးရဲ့အရာ အေတာ္မ်ားမ်ားကို ထင္ဟပ္မယ္လို႔ စိတ္ထဲက ထင္ျမင္မိပါေသးသည္။ ဒီအခ်ိန္ မွာေတာ့ အႏၲာရယ္မ်ားလွတဲ့ “လူသတ္နည္း” က လြမ္းမိုး ထားေပမယ့္ — ကၽြန္ေတာ္ ေသခ်ာေပါက္ အသက္ရွင္ရမည္။ Tsukimori ခန္းမကို ျပန္လာတဲ့ အခါ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏွုတ္ဆက္ၾကပါသည္။<br />
<br />
<br />
ဆရာ Ukai မွ ပထမဆုံး ဝမ္းနည္းေၾကာင္း အရိုအေသေပးၿပီး ေနာက္မွာေတာ့ သူမကို<br />
<br />
“ေက်ာင္းကိစၥ ေခါင္းထဲ သိပ္မထားပါနဲ႔ အခ်ိန္ယူၿပီး ေအးေအးေဆးေဆး ျဖစ္မွ ျပန္လာခဲ့ပါ”<br />
<br />
“ဆရာ အခုလို ေတြးေပးတဲ့ အတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မ သန္ဖက္ခါက စၿပီး ျပန္တက္ပါမယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ ဒါမွလည္း စိတ္အာ႐ုံ အလြဲအေျပာင္း ျဖစ္မွာေလ”<br />
<br />
ခပ္ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ျပဳံးလၽွက္ ျပန္ေျပာသည္။<br />
<br />
” အေမကို အိမ္မွ တစ္ေယာက္ထဲ ထားရမွ စိတ္မခ်ဘူး ၊ အေတာ္ေလး စိတ္ထိခိုက္ေနတယ္ ၊ ဒါေပမယ့္ သူ႔အမ်ိဳးေတြနဲ႔ အေမ့ အမ်ိဳးေတြက ဝိုင္းၿပီးနားခ်ေပးမယ္ဆို လို႔ အေတာ္ေလး သက္သာသြားတာ”<br />
<br />
Tsukimori ၾကည့္ရသည့္မွာ ပင္ပန္းေနသည့္ဟန္ ၊ ေကာင္းေကာင္း အိပ္ရေသးပုံ မေပၚ။<br />
<br />
သို႔ေသာ္ အလိုက္ကမ္းဆိုးမသိ ၊ ဝမ္းနည္းျခင္းဝတ္စုံ ဆင္ျမန္းထားသည့္ ျဖဴဖတ္ျဖဴေရာ္ ျဖစ္ေနသည့္ သူမ မ်က္နာကို ပို၍ ဂ႐ုတစိုက္ ၾကည့္ရွုမိေလသည္။<br />
<br />
“ေကာင္းၿပီေလ ဘာပဲေျပာေျပာ အရမ္းလည္း ကိုယ္ကိုယ့္ကို မထိခိုက္ေစနဲ႔ တခုခုရွိရင္လည္း ဆရာကို တိုင္ပင္ေလ”<br />
<br />
သူမ ပခုံးကို ဆရာ Ukai လွမ္းပုတ္ရင္ အားေပးစကား ေျပာလိုက္သည္။<br />
<br />
“ေရာက္လာေပးတဲ့ အတြက္ ေက်းဇူးပါပဲ ၊ Chizuru ၊ Nonomiya-kun”<br />
<br />
“အတန္းထဲက လူေတြက နင့္ကို စိတ္ပူေနတာ”<br />
<br />
“ေက်းဇူးတင္ပါတယ္.”<br />
<br />
“Youko-san…”<br />
<br />
Usami တစ္ေယာက္ Tsukimori ၏ တည္ၿငိမ္သည့္ အျပဳအမွုကို ၾကည့္ရင္း မ်က္ရည္ဝဲျပန္သည္။<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ သူမ ေခါင္းကို ပုတ္၍ ” နင္ ျပန္တည္ၿငိမ္သြားၿပီမဟုတ္လား ? နင္ ဝမ္းနည္းေၾကာင္း ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ ေျပာမယ္ဆို”<br />
<br />
“…..အင္း” Usami မ်က္ရည္စမ်ားျဖင့္ ေခါင္းညိတ္ၿပီး<br />
<br />
“အမ္ Youko-san နင့္ေတာ္ေတာ္ေတာ့ ခက္ခဲေပမယ့္ နင္ေတာ့ ခက္ခဲ — -အဟင့္—- ေပမယ့္”<br />
<br />
Usami တစ္ေယာက္ စကား မဆုံးခင္ မ်က္ရည္ေပါက္မ်ား က်ဆင္းလာသည္။ မခံစားနိုင္ေတာ့ ဟု ထင္သည္။<br />
<br />
Tsukimori တစ္ေယာက္ Usami ေခါင္းကို လွမ္းဖက္လိုက္ၿပီး ႏွစ္သိမ့္ေပးေနရသည္။<br />
<br />
“ေက်းဇူးပဲ Chizuru ငါကို စိုးရိမ္ေပးတဲ့ အတြက္ ေက်းဇူးပါပဲ”<br />
<br />
သူမ ၏ အစ္မတစ္ေယာက္လို ေခါင္းကို ပုတ္ေနခ်ိန္မွာပဲ ၊ Usami တစ္ေယာက္ အသံတိုးတိုးျဖင့္<br />
<br />
“နင္ကိုယ့္နင္ေပ်ာ္ေအာင္သာေန နင္ကို စိတ္ပူေပးမယ့္သူေတြ ရွိတယ္”<br />
<br />
ထိုေနာက္ Tsukimori တစ္ေယာက္ အသံတိုးတိုးျဖင့္ Usami ကို ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္း အႀကိမ္ႀကိမ္ေျပာေလသည္။<br />
<br />
ဒီအခ်ိန္မွာေတာ့ ႏူးညံသိမ္ေမြ႕ၿပီး အငိုလြယ္တဲ့ မိန္းကေလးဟာ ကၽြန္ေတာ္ကို ေတာင္ သတ္ျဖတ္ဖို႔ ႀကံစည္နိုင္တဲ့ သူမ ကို လုံးဝပင္ မၾကည့္မိေခ်။<br />
<br />
<noinclude><br />
{{GekkouNavbar<br />
| [[Gekkou:Volume 1 လူသတ္နည္း|လူသတ္နည္း]]<br />
| [[Gekkou:Volume 1 ဝန္ခံျခင္း|ဝန္ခံျခင္း]]<br />
}}<br />
</noinclude><br />
<br />
[[Category:Gekkou]]</div>
Morris
http://www.baka-tsuki.org/project/index.php?title=Gekkou:Volume_1_%E1%80%A1%E1%80%9E%E1%80%80%E1%80%B9%E1%80%90%E1%80%85%E1%80%B9%E1%80%B1%E1%80%81%E1%80%BA%E1%80%AC%E1%80%84%E1%80%B9%E1%80%B8&diff=283803
Gekkou:Volume 1 အသက္တစ္ေခ်ာင္း
2013-09-03T18:29:46Z
<p>Morris: /* [အသက္တစ္ေခ်ာင္း] */</p>
<hr />
<div>==[အသက္တစ္ေခ်ာင္း]==<br />
<br />
ပထမအခ်ိန္က အဂၤလိပ္ ၊ ဒါေပမယ့္ ဘာေတြ သင္သြားသလဲ အေသအခ်ာ မမွတ္မိ ၊ ေခါင္းထဲမွာ Tsukimori Youko အေဖ ေသသြား သည့္ ကိစၥသာ ေခါင္းထဲေရာက္ေနသည္။ ေရွ႕တြင္ စာသင္ ေနသည့္ ဆရာ မသိေအာင္ လက္ကိုင္ဖုန္းမွ တဆင့္ အင္တာနက္ ထဲက သတင္းေတြထဲ လိုက္ရွာ ေနမိသည္။ ေသခ်ာသည္ ကေတာ့ စိတ္ထဲတြင္ အခုလို လုပ္ေနသည္ ကိုလည္း စိတ္တိုင္းမက် ၊ အဘယ့္ေၾကာင့္ ယုံခ်င္မွယုံၾကမည္ ျဖစ္ေသာ္လည္း ကၽြန္ေတာ္သည္ လိမၼာေသာ ေက်ာင္းသားေကာင္း တစ္ေယာက္ ျဖစ္သည္။ “ဆရာရယ္ ျမန္ျမန္ၿပီးပါေတာ့” ဆုေတာင္းရင္း တစ္နာရီခန႔္ အခ်ိန္ကို အေတာ္ေလး စိတ္ဆင္းရဲစြာ ျဖတ္သန္းခဲ့ရသည္။<br />
<br />
အဂၤလိပ္စာ အခ်ိန္ၿပီးသည့္ ေနာက္မွာေတာ့ အခန္းထဲမွ တက္သုတ္ရိုက္ကာ ထြက္ခဲ့ၿပီး မေတာ္တဆ မွု ႏွင့္ ပတ္သတ္သည့္ အခ်က္အလက္မ်ားကို ရွာေဖြရန္ စိုင္းျပင္ေနၿပီး ဦးတည္ရာကေတာ့ ေက်ာင္းစာၾကည့္တိုက္။ ထို ေနရာမွာ ပုံမွန္အားျဖင့္ မေတာ္တဆမွုမ်ားႏွင့္ ပတ္သတ္သည့္ ေဆာင္းပါးမ်ား ရွိတက္သည္ကိုး။ စဖတ္တုံးကေတာ့ အေတာ္ေလး စိတ္ပ်က္သြားပါတယ္။ ျပည္တြင္း သတင္း အပိုင္းထဲတြင္ အတိုခ်ဳပ္မၽွသာ ေရးသားထားသည္ ကို ေတြ႕ ရသည္။ သို႔ေသာ္ တကယ္တမ္း ဖတ္ၾကည့္ေသာ္ အခါတြင္ ရင္ခုန္သံ အေတာ္ေလး ျမန္လာၿပီး ကၽြန္ေတာ္ ရွာခ်င္တဲ့ စကားစုေတြကိုလည္း ေတြ႕ရေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။<br />
<br />
<br />
” ေတာင္ေပၚက အဆင္း အိမ္သို႔အျပန္”<br />
” ကြဲကြဲျပားျပား မျမင္ရေသာ လမ္းခ်ိဳးေကြ႕တစ္ခုတြင္”<br />
” အေသအေပ်ာက္ ရွိခဲ့ဖူးေသာ”<br />
” အရွိန္ျဖင့္ ေကြ႕ေသာေၾကာင့္”<br />
<br />
<br />
ဒီ စကားစုေတြဟာ “လူသတ္နည္း” စာရြက္ထဲက “ကားမေတာ္တဆ လူသတ္နည္း” ႏွင့္ အေတာ္တူေနသည္ကိုး။ “Tsukimori Youko က သူ ့အေဖကို လုပ္ႀကံလိုက္တယ္” ဆိုတာ ေတြးမိ႐ုံနဲ႔ စိတ္လွုပ္ရွားမွု က မထိန္းနိုင္ ၊ မသိမ္းနိုင္။ ဒါ့အျပင္ ဒီလိုေတြးမိလိုက္တာနဲ႔ ၾကက္သီးျဖန္းျဖန္း ပါထ မိသည္။ အေရႀကီးသည္ ထိုထဲတြင္ မေရးထားေသာ္လည္း ဆက္ၿပီး ေတြးၾကည့္လၽွင္သိနိုင္သည့္ အခ်က္မ်ား ။ ဥပမာ အဆိုပါ ေဆာင္းပါးကို ထိုမၽွသာ အတိုခ်ဳပ္ ေဖာ္ျပျခင္းသည္ ရဲတပ္ဖြဲ႕ ကိုယ္တိုင္ကိုက လူသတ္မွု ႀကီးႀကီးမားမား ျဖစ္သည္ ဟု ယူဆပုံ မေပၚ။ ထိုနည္းတူ ယေန႔ ေက်ာင္းမလာခင္ အထိ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ပင္ ဒီကိစၥ ႏွင့္ ပတ္သတ္ၿပီး သတိေမ့ေနခဲ့သည္။<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ ဘာေတြမ်ား မွားေနပါလိမ့္။ ဒီနည္းလမ္းက ပုံမွန္ဆိုရင္ ကေလးဆန္သလိုလို ထင္ရေပမယ့္ မထင္မွတ္တဲ့ အခ်က္ေတြက လွည့္ကြက္အေနနဲ႔ တည္ရွိနိုင္သည္။ မထင္မွတ္တဲ့ အခ်က္ေတြ ေၾကာင့္ သူမ ဒီအႀကံအစည္ကို ေအာင္ျမင္စြာ အသုံးခ်နိုင္ခဲ့တာလား။ ဘယ္သူကမ်ား ဒါကို မေရမရာ လူသတ္ဖို႔ အႀကံအစည္ ဆိုတာ ယူဆၾကမလဲ။ ဘယ္သူကမ်ား ဒီလို မေတာ္တဆမွု တစ္ခုကို ႀကိဳတင္ႀကံစည္ထားတဲ့ လူသတ္မွုလို႔ ျမင္မွာလဲ။<br />
<br />
အခ်က္အလက္ေတြ ေဖာ္ျပတဲ့ အတိုင္းသာ ဆိုလၽွင္ ၊ ရဲတပ္ဖြဲ ့သည္ ထိုကိစၥကို သာမန္ မေတာ္တဆမွု တစ္ခုဟုသာ ယူဆပုံရသည္။ ေက်ာင္းက သူငယ္ခ်င္းေတြလည္း အတူတူပဲ ထိုနည္းတူ ထင္ၾကမည္။ ၎တို ့ မ်က္လုံးထဲတြင္ Tsukimori ဆိုသည္မွာ မေတာ္တဆမွုေၾကာင့္ ဖခင္ကို ဆုံးရွုံးလိုက္ရသည့္ သနားစရာ ေကာင္မေလး တစ္ေယာက္။ သူမ ကိုယ္တိုင္ေတာင္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို လူသတ္သမား ျဖစ္လာမယ္ ထင္မိမည္ မဟုတ္သလို ကၽြန္ေတာ္သည္လည္း ထင္ခဲ့မိမည္ မဟုတ္။<br />
<br />
အကယ္၍သာ ဒီအႀကံအစည္ မေအာင္ျမင္ ခဲ့လၽွင္လည္း ျပႆနာက မရွိ။ ဒါက ကံတရားကို ပုံေအာ ထားသည္ကိုး။ တကယ္လို႔ျဖစ္တန္စြန္းကို တြက္ၾကည့္ရင္ေတာ့ ျဖစ္ဖို႔က အေတာ္ေလး ခဲယဥ္းသည္။ ေအာင္ျမင္ဖို႔ကာမူ ေဝးစြ။ ဒါေပမယ့္ ဒီအျမင္ကိုက လူသတ္နည္း စာရြက္ ၏ အေျခခံက်ေသာ ဝိေသသ တစ္ရပ္။ ဒီထဲမွာလည္း ႐ုတ္တရက္ ေျပာင္းလဲ နိုင္သည့္ အေျခအေနေပၚ မူတည္ၿပီး ေျပာင္းလဲလုပ္ေဆာင္ရမည့္ အခ်က္ေလးမ်ားလည္း ပါသည္။ Tsukimori ရဲ့ သားေကာင္ ကေတာ့ သူမ အေဖ ၊ သူမ ႏွင့္ အနီးဆုံး ျဖစ္မယ့္သူ ၊ ဒါေၾကာင့္ သူမ အေနနဲ႔ သတ္မယ့္ ဆိုလၽွင္ အခြင့္အလမ္း မ်ားစြာ ရွိနိုင္သည္။ ဒီလိုေတြးတာဟာ နည္းနည္းေတာ့ သူမ အေပၚ ရိုင္းရာ ၾကေပမယ့္ “ပစ္ခ်က္လြဲ ေနတဲ့သူေတာင္ ၾကက္ကန္းဆန္အိုး တိုးတက္ေသးတာပဲေလ” ။ Tsukimori ဟာ ဒီအႀကံအစည္ကို အေလာတႀကီး အေကာင္အထည္ ေဖာ္တာေတာ့ မျဖစ္နိုင္။ သူမ အေနျဖင့္ အေႏွးႏွင့္ အျမန္ ေသေစလိုသည္ ဆႏၵေတာ့ ရွိပုံေပၚသည္။ ကၽြန္ေတာ္မွန္းၾကည့္တာ မွန္ခ်င္မွန္နိုင္သလို ၊ မွားခ်င္လည္း မွားသြားနိုင္သည္။ သို႔ေသာ္ ေရွ႕ဆက္ တိုးခ်င္မိတာေတာ့ အမွန္ပဲ။ ပထမအႀကီမ္ ဖတ္ၾကည့္မိကတည္းက ဒီစာရြက္ဟာ သတ္ဖို႔ရည္ရြယ္ထားတာ ထက္ ၊ သတ္ၿပီးရင္ အဖမ္းမခံရဖို႔ ကို ဦးတည္ၿပီး ေရးထားတာ ေတြ႕ ရသည္ကလည္း စိတ္ဝင္စားစရာ ေကာင္းသည့္ အခ်က္။ ဒီလိုသာဆိုလၽွင္ Tsukimori ျပဳလုပ္ခဲ့တာက<br />
<br />
<br />
<br />
– ၿပီးျပည့္စုံတဲ့ လူသတ္မွု<br />
<br />
<br />
<br />
ဒီလိုပဲ ေတြးမိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ စိတ္ထဲကေန ေတြးတာသက္သက္ ျဖစ္ၿပီး ေရေရရာရာ မရွိေသးတာေတာ့ အမွန္။ ကၽြန္ေတာ္ သူမအေၾကာင္းကို ကၽြန္ေတာ္ သူငယ္ခ်င္းေတြ ေလာက္ေတာင္ မသိပါဘူး။ သူမ ႏွင့္ပတ္သတ္ရင္ Kamogawa က ပိုၿပီးတိတိက်က် သိပါေလ လိမ့္ဦးမည္။ ကၽြန္ေတာ့္အေတြးေတြဟာ “ျပႆနာတစ္ခုကို ေျဖရွင္းဖို႔” ထက္စာလၽွင္ အရင္တုံးက ျပဳလုပ္ ခဲ့သလို “စိတ္ကူးယဥ္ ေပ်ာ္ျမဴး” ဆိုတဲ့ ဖက္ကို ပိုၿပီးအေရာင္သမ္း ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အေၾကာင္းေၾကာင္း ေၾကာင့္ “စိတ္ကူးသက္သက္” ဆိုၿပီး ဆက္လက္စုံစမ္း ျခင္းကို ရပ္တန႔္မည္ေတာ့ မဟုတ္။<br />
<br />
အတန္းပိုင္ခ်ိန္ ၿပီးတဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့ “Tsukimori အေဖ ေသဆုံးမွု” ပတ္သတ္ၿပီး စေျပာပါၿပီ။<br />
<br />
<br />
“အားလုံး Tsukimori အေဖ ဆုံးသြားတာ သိမယ္ထင္တယ္။ အသုဘ က မနက္ျဖန္ညေနမွာ ၊ ငါသြားပို႔မလို႔ ဒီေတာ့ ငါးခ်ိန္ေျမာက္က ကိုယ္ဖာသာကိုယ္ပဲ စာၾကည့္ေနၾက”<br />
<br />
<br />
ဆရာ Ukai ပါးစပ္ဖ်ားမွာ “ကိုယ္ဖာသာကိုယ္ပဲ စာၾကည့္ေနၾက” လို႔ စကားသံ အၾကားမွာေတာ့ “နားထဲ သကာရည္ ေလာင္းသည့္ ႏွယ္” အတန္း ထဲက လူသူပုဂၢိဳလ္အေပါင္းတို႔ကေတာ့ လြတ္လပ္ေရး ရသည္အလား ေအာ္ဟစ္ ေပ်ာ္ရြင္ေနၾကပါသည္။<br />
<br />
<br />
“မင္းတို႔ ေကာင္ေတြ နားမလည္ဘူးလားကြ Tsukimori အေဖဆုံးသြားတာကို လည္း အားနာၾကပါဦး”<br />
<br />
<br />
ဆို၍ ဆူလိုက္ေတာ့မွ အတန္းထဲမွ သူမ်ား တိတ္ဆိတ္သြားသည္။ အေတာ္ေလး တိတ္ဆိတ္သြားသည္။ ေက်ာင္းသားေတြ ၿငိမ္သြားေတာ့မွ ဆရာလည္း မဆူေတာ့ေခ်။<br />
<br />
<br />
<br />
“ၿပီးေတာ့ အတန္းေခါင္းေဆာင္ေတြ အတန္းကိုယ္စား အသုဘလိုက္ပို႔ ရမယ္ ကဲဒါဆို အတန္းၿပီးၿပီ”<br />
<br />
သို႔ေသာ္ ဆရာ စကားမျပတ္ေသးခ်င္မွာတင္ Usami မွ<br />
<br />
“ဆရာ” ဟုဆိုကာ လက္ေထာင္လိုက္ၿပီး “မိန္းကေလး အတန္းေခါင္းေဆာင္က Youko ကိုယ္တိုင္ဆိုေတာ့”<br />
<br />
“အား ဟုတ္သားပဲ ဒါဆို Usami သမီး လိုက္ေပးလို႔ ရမလား”<br />
<br />
“အင္း ဟုတ္ကဲ့ ဆရာ”<br />
<br />
“ေနာက္တစ္ေယာက္ကေတာ့ Nonomiya ဟုတ္လား မင္းလည္း လိုက္ခဲ့ေလ”<br />
<br />
“ဟုတ္ကဲ့ ဆရာ”<br />
<br />
<br />
<br />
မွင္ေသေသနဲ႔ ေခါင္းညိတ္လိုက္သည္။ မသိမသာ အံတႀကိတ္ႀကိတ္။ ဒီအကြက္ကို ေစာင့္ေနခဲ့သည္။ ဒီလိုမ်ိဳးအသုဘကို ေက်ာင္းတာဝန္ျဖင့္ပို႔ ရမည္ဆိုသည္ကို အိပ္မက္ပင္ မမက္ဖူး။ စာၾကည့္တိုက္မွေဆာင္းပါး ဖတ္ၿပီးကတည္းက ထို အသုဘ ကိုသြားရန္ မည့္သို႔ မည္ပုံ ႀကိဳးပမ္း ရမည္ကို ႀကံစည္ေနကတည္းက ေတြးမိသည္ကား ထိုေနရာတြင္ Tsukimori ႏွင့္ပတ္သတ္တဲ့ အခ်က္အလက္ေတြကို ရနိုင္မည္ ျဖစ္သည္။ ဒီ အသုဘ ကို သြားဖို႔ ရန္ မျဖစ္နိုင္ ဟု ထင္ခဲ့သျဖင့္ အနည္းဆုံးေတာ့ လူနည္းတဲ့ အခ်ိန္ေတာ့ သြားရန္ ဆုံးျဖတ္ထားသည္။<br />
<br />
<br />
<br />
“မင္းတို႔ ႏွစ္ေယာက္တည္းလား မတရားဘူးကြာ”<br />
<br />
ဆရာ ျပန္သြားသည္ ႏွင့္ Kamogawa တစ္ေယာက္ မွုန္ကုတ္ကုတ္ ျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္ ႏွင့္ Usami ၾကားေရာက္လာသည္။<br />
<br />
“ေက်ာင္းစတက္တုံးက ဘယ္က တာဝန္မယူခ်င္တဲ့ ငပ်င္းက ငါ့ကို အတန္းေခါင္းေဆာင္ ခန႔္ထားတာလဲကြ”<br />
<br />
စိတ္ထဲမွာေတာ့ တာဝန္မယူ ခ်င္တဲ့ သူစိတ္ဓာတ္ကို ေက်းဇူး တင္မိေန၏။<br />
<br />
“မသိဘူးေလ ငါက အတိတ္ကို ျပန္ၾကည့္တက္တဲ့ ေယာက်ာ္း မဟုတ္ဘူးကြ”<br />
<br />
“မင္း တာဝန္ယူခ်င္ စိတ္ မရွိတာ က ေလးစားဖို႔ေတာင္ ေကာင္းတယ္ ၊ မေကာင္းတဲ့ ေနရာမွာေလ”<br />
<br />
“ဒါ ဂုဏ္ယူရမွာကြ!”<br />
<br />
တကယ္ကို ဂုဏ္ယူဝင္ႂကြားဟန္ ေျဖေနတဲ့ Kamogawa ကိုၾကည့္ၿပီး ခပ္ေဖ်ာေဖ်ာ့ေလး ျပဳံးမိသည္။<br />
<br />
“Kamogawa အေကာင္စုတ္ ၊ နင္ဆရာစကား နားမေထာင္ဘူးလား ၊ ေတာ္ေတာ္ အလိုက္ကန္းဆိုး မသိတဲ့ေကာင္ပဲ”<br />
<br />
Usami ပါးစပ္ဖ်ားမွ စကားလုံးမ်ား မိုႀကိဳးသြား အလား သကဲ့သို႔ ေရာက္ခ်လာသည္။<br />
<br />
“Usami နင္အထင္လြဲေနတာပါ ငါက ကိုယ့္အတန္းေဖာ္ တစ္ေယာက္ရဲ့အေဖ ဒီလို ျဖစ္တယ္ ဆိုေတာ့ ဘယ္စိတ္ ေကာင္းမလဲ မဟုတ္ဘူးလား”<br />
<br />
Kamogawa ကလည္း ထန္းလက္ျဖင့္ကာရန္ ႀကိဳးပမ္းေလသည္။<br />
<br />
“နင္လိမ္ေနတာ Youko-san ကို မရိုးသား လို႔ သြားေတြ႕ခ်င္တာ အသိသားႀကီး” ဟု Usami တစ္ေယာက္ စြပ္စြဲေလ၏။<br />
<br />
“ဟင္ မဟုတ္ပါဘူး ဒီလိုမေတြးပါဘူး ၊ ငါစဥ္းစားတာက Tsukimori ကို သြားႏွစ္သိမ့္ေပးမလို ့”<br />
<br />
သူ႔ စကားမဆုံးမွီ သူကိုယ္တိုင္ပင္<br />
<br />
“အင္း ဟုတ္ေတာ့ဟုတ္တယ္ ငါကိုယ္တိုင္က သူ႔ကို ႀကိဳက္ေနတာကိုး အဟိ”<br />
<br />
Usami တစ္ေယာက္ အေတာ္ စိတ္ပ်က္ဟန္ျဖင့္ ” နင္တကယ့္ အေကာင္စုတ္ပဲ”<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ “မင္းစိတ္ဝင္စားခံရဖို႔ လုပ္တာ မဟုတ္လား ၊ ဒါကိုက မရိုးသားတာပဲေလ”<br />
<br />
“အား ဟုတ္ပါၿပီ သူေတာ္ေကာင္းႀကီးေပါ့ ဟုတ္လား”<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ အေျပာကို မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ၿပီး တန္ျပန္ထိုးႏွက္လိုက္သည္။ ဒီေကာင္ကေတာ့ ကု၍ မရ။<br />
<br />
“Nonomiya နင္လည္း ဘာအႀကံအစည္မွ မရွိပါဘူးေနာ္”<br />
<br />
Kamogawa ကိုေျပာလို႔ မရေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ဖက္လွည့္လာသည္။<br />
<br />
“မဟုတ္ရပါဘူးဟာ ငါက အတန္းေခါင္းေဆာင္မို႔လို႔သာ သြားရတာ ၊ တကယ္ေတာ့ သြားခ်င္လွတာ မဟုတ္ဘူး”<br />
<br />
မျပဳံးခ်င္ျပဳံးခ်င္နဲ႔ ျပဳံးရသည့္ ဟန္ေဆာင္လိုက္သည္။<br />
<br />
“ၿပီးေတာ့ အသုဘ ပို႔ရင္ လူေတြမ်ားေတာ့ ငါသိပ္မေနတက္ဘူး ၊ မသြားရရင္ ပိုေကာင္းမွာပဲ”<br />
<br />
“ဟုတ္လား နင္ကေတာ့ Kamogawa လိုမဟုတ္ဘူး”<br />
<br />
Usami တစ္ေယာက္ သူ႔ကိုယ္သူ အခ်ီးက်ဳးခံရသလို မ်ိဳး ဝင္းလက္သည့္ အျပဳံးျဖင့္ ျပဳံးရွာသည္။<br />
<br />
“နင္ ငါ့အေပၚ ဆက္ဆံတာ နဲ႔Nonomiya အေပၚဆက္ဆံတာ ေတာ္ေတာ္ကြာတယ္ လူတန္းစားခြဲျခားတာပဲ။ ငါသာ အေမရိကန္ကသာ ဆိုရင္ နင့္ကို တရားစြဲၿပီးေနၿပီ!”<br />
<br />
<br />
<br />
အေျခအေန မတူေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ရိုးသားလွတာ မဟုတ္။ တကယ္တမ္း ေျပာရမယ္ဆိုရင္ အသုဘ လိုက္ပို႔ရတာကို သေဘာက်သည္။ ဒီေတာ့မွ လူအမ်ိဳးအစား ေပါင္းစုံကို အကဲခတ္နိုင္သည္ကိုး။ မနက္ျဖန္သြားရမည့္ အသုဘကို အႀကိဳက္ဆုံး အဆိုေတာ္ စတိတ္ရွိုးသြားရမည္ သကဲ့သို႔ အေတာ္ေလး ေမၽွာ္လင့္မိသည္။<br />
<br />
———————————————————————————————————————<br />
<br />
-တတိယ အခ်ိန္ အၿပီးမွာေတာ့ ဆရာ Ukai ကားႏွင့္ အတူ ကၽြန္ေတာ္ ႏွင့္ Usami တို႔ လိုက္လာခဲ့သည္။ ျပတင္းေပါက္က ေနၾကည့္မိေတာ့ အျပာေရာင္ေကာင္းကင္မွာ တိမ္ဟူ၍ မေတြ႕မိ။ ကားေပၚတြင္ ဆရာ Ukai ဆီမွ Tsukimori မိသားစု ႏွင့္ပတ္သတ္ေသာ အခ်က္မ်ား သိလိုက္ရသည္။ သူ႔ မိသားစု တြင္ မိဘႏွစ္ပါး ႏွင့္ သူတစ္ေယာက္သာ ရွိသည္။ ဒီေလာက္ ရင့္က်က္တဲ့ အျပဳအမွုေၾကာင့္ အေတာ္ေလး အံဩမိသည္။ ေမာင္ႏွမ အငယ္တစ္ေယာက္ေယာက္ ရွိသျဖင့္ ၾကည့္ရွုေစာင့္ေရွာက္မည္ ဟု ထင္ခဲ့သည္ကိုး။<br />
<br />
သူ႔ အေဖက ေဆာက္လုပ္ေရး ကုမၸဏီမွ အႀကီးအကဲ တစ္ဦး ၊ သူအေဖ က ယခင္က ယခုလုပ္ေနသည့္ ကုမၸဏီ အနီးရွိ ဘဏ္လုပ္ငန္းတြင္ လုပ္ခဲ့သည္ကို သိၾကေသာေၾကာင့္ ေနာက္မွ ေမးၾကည့္ရန္ စိတ္ကူးမိသည္။ အသုဘကိုေရာက္ေသာ အခါ ထုံးတမ္းအတိုင္း အရိုအေသေပးၿပီး အခါမွာေတာ့ “Tsukimori” ဟု ဆိုင္းဘုတ္ ခ်ိတ္ထားေသာ Hall ႀကီးထဲသို႔ သြားရသည္။<br />
<br />
လြမ္းသူ ပန္းေခြ ၊ ပန္းစည္းမ်ား ေပးၾကသူ အေတာ္မ်ားသည္ ။ ထိုေၾကာင့္ တန္းစီၾကရသည္ကို သတိထားမိသည္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ဂိမ္းဆိုင္မွ ဂိမ္းအသစ္ ေရာက္လာသကဲ့သို႔ ထိုျမင္ကြင္းကို အထူးဂ႐ုစိုက္ ၾကည့္မိသည္။<br />
<br />
မွိန္ျပၿပ အလင္းေရာင္ေအာက္မွ အခန္းက်ယ္တြင္ “ဝမ္းနည္းမွု အမွတ္အသား” ဝတ္စုံ မ်ား ဝတ္ဆင္ထားသူမ်ား ၊ ေရွ႕ကစားပြဲကေတာ့ အရင္သြားဖူးခဲ့တဲ့ အသုဘ မ်ားထက္စာရင္ အေတာ္ေလးကို ခမ္းနားေလသည္။<br />
<br />
ခ်ေပးထားသည့္ ခုံေတြေပၚမွာ ထိုင္လိုက္ၾကၿပီး က်န္သူမ်ား လာသည့္အထိ ပြဲအခမ္းအနား စတင္ရန္ ေစာင့္ဆိုင္းေနသည္။ Tsukomri ကို ရွာၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေရွ႕ ဆုံးမွ ခုံ အနား ေသဆုံးသူ အမ်ိဳးေတြရွိသည့္ ေနရာတြင္။ သူေဘးမွ ငိုေနေသာ အမ်ိဳးသမီးကို ကို အားေပးေနသည္ကို ေတြ႕မိသည္။ ပုံစံၾကည့္ရတာေတာ့ Tsukimori အေမ ျဖစ္ဟန္တူသည္။ သူမသည္လည္း Tsukimori နဲ႔ ဆင္ၿပီး အေတာ္ေလးကို လွပသည့္ အမ်ိဳးသမီးပင္။ သို႔ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္ အံဩမိေနသည္က Tsukimori ၏ တည္ၿငိမ္မွု။<br />
<br />
ယခုမွ ျပန္စဥ္းစားၾကည့္လိုက္ေတာ့ Usami ကိုေမးဖူးသည့္ ကိစၥ တစ္ခုကို ျပန္သတိရသည္။ ဘာေၾကာင့္ Tsukimori ကို က်န္ မိန္းကေလးမ်ား အားလုံးက -san ဟု ေနာက္တြဲေခၚဆိုၾကသနည္း။ ( Translator Note : Japan တြင္ မိမိထက္ အသက္အရြယ္ႀကီးရင့္သူမ်ားကို မူရင္း အမည္ေနာက္တြင္ -san ကို ေပါင္းထည့္ေခၚၾကသည္) သူမေျဖခဲ့တာကေတာ့<br />
<br />
<br />
“Youko-san က ငါတို႔နဲ႔ အသက္တူတူပဲေပမယ့္ သူ႔ အျပဳအမွုေတြ နဲ႔ သူ႔ပုံစံေတြက အရမ္း ရင့္က်က္တယ္လို႔ မထင္မိဘူးလား ဒါေၾကာင့္ ပထမ တစ္ေယာက္က Youko-san လို႔ စေခၚတာနဲ႔ ေနာက္ပိုင္း ဒီလိုပဲ ေခၚၾကတာ”<br />
<br />
<br />
ဟုတ္ပါသည္။ ယခုပင္ ကၽြန္ေတာ္ ကိုယ္တိုင္ မည္သည္က အေမ ၊ မည္သည္က သမီး ဆိုသည္ကို ေဝခြဲ၍ မရေပ။<br />
<br />
<br />
“…. ငါအရမ္းဝမ္းနည္းပါတယ္ Youko-san”<br />
<br />
<br />
ေဘးဘက္ကို လွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ မ်က္ရည္တြဲလြဲခိုေနေသာ Usami ။ သူမ ပုံစံကိုက အငယ္ပုံစံ ေပါက္ေနသလို တကယ္လည္း အစ္မ တစ္ေယာက္ရွိသည္။<br />
<br />
<br />
” နင္က ေတာ္ေတာ္ မ်က္ရည္လြယ္တာပဲ” ဟုကၽြန္ေတာ္ ဆိုကာ လက္ကိုင္ပုဝါ ထုတ္ေပးလိုက္သည္။<br />
<br />
“သူ ဘယ္ေလာက္ထိ ႀကံခိုင္လဲ ၾကည့္ပါလား ဒီလိုအျဖစ္မ်ိဳးၾကဳံတာေတာင္ ငါသာဆိုရင္ ဒီလိုမ်ိဳး…..”<br />
<br />
<br />
Usami တစ္ေယာက္ လက္ကိုင္ပုဝါ ဆတ္ကနဲ ဆြဲယူၿပီး သူမ်က္ရည္ေတြ သုတ္ရွာေလသည္။ ေသခ်ာတာေတာ့ သူမသာ သာဆိုရင္ အေတာ္ေလး ငိုမွာပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ Tsukimori တစ္ေယာက္ သူ႔ အေဖ ေသလို႔ ဝမ္းနည္းေနသည္ ဆိုသည္ကို အေတာ္ေလး ယုံၾကည္ရခက္ေနပါသည္။ တကယ္လို႔သာ သူ႔ အေဖကို ေသခ်င္တယ္ ဆိုရင္ ဝမ္းနည္းေနတာထက္စာရင္ အႀကံေအာင္လို႔ ေပ်ာ္ေတာင္ ေပ်ာ္ေနမွာပါ။<br />
<br />
အခ်ိန္ေလး အေတာ္ၾကာတာနဲ႔ ခန္းမတစ္ခုလုံး လူအေတာ္ျပည့္သြားၿပီး ၊ တခန္းလုံး အနက္ေရာင္မ်ား လြမ္းေနပါသည္။ ဝမ္းနည္းျခင္းအထိမ္းအမွတ္ အေနျဖင့္အဖက္ဖက္မွ တီးတိုးစကားသံ မ်ား ပို၍တိုးသြားသည္ ကို သတိထားမိသည္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ အခ်ိန္ျဖဳန္းသည့္သေဘာ ၊ အခ်က္အလက္စုေဆာင္းသည့္ သေဘာျဖင့္ ဘာမ်ား ေျပာေနမလဲ ဆိုသည္ကို ဂ႐ုတစိုက္ နားေထာင္မိသည္။<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ေရွ႕မွ မိန္းမႏွစ္ေယာက္ တိုးတိုး တိုးတိုး ေျပာေနေသာ စကားဝိုင္းကို အာ႐ုံစိုက္မိသည္။ တကယ္ဆိုရင္ သူတို႔ ေျပာသမၽွ ကို စာအုပ္ထဲေတာင္ လိုက္မွတ္ခ်င္တာပါ။ ထပ္၍ နားေထာင္ခ်င္ေသး ေသာ္လည္း သူတို႔ စကားေျပာရင္း တန္းလန္း ရပ္သြားၾကသည္။ ဒါေပမယ့္ ယခုမွ အခမ္းအနားစမည္ျဖစ္၍ ဘာမွမတက္နိုင္။ ဘုန္းေတာ္ႀကီး မွ စင္ေပၚမွ ေန၍ က်မ္းစာမွေကာက္ႏုတ္ ေျပာၾကားသံ မ်ားက တခန္းလုံး လြမ္းျခဳံသြားသည္။<br />
<br />
ဒီလို အခမ္းအနား က်င္းပေနေသာ အခ်ိန္ တြင္ စိတ္ေအးလက္ေအး ပင္ အေတြးနယ္ခ်ဲ႕ရန္ အေကာင္းဆုံးအခ်ိန္အခါ။ စကားဝိုင္းမွ အခ်က္မ်ားကို နားထဲျပန္လည္ၾကားေယာင္မိၿပီး အစီအစဥ္ ခ်ေနမိသည္။ သူ႔အေဖသည္ အေတာ္ကို ဂုဏ္သတင္းေက်ာ္ေစာသူ တစ္ေယာက္ ။<br />
<br />
ေရွးဦးစြာ သူ႔ ပုံပန္းသြင္ျပင္ ၊ Tsukmori ၏ အေဖ ျဖစ္ေတာ့လည္း သိပ္ေတာ့ မထူးျခားလွ။ ခုံေပၚမွာ ခ်ိတ္ထားေသာ ပုံကို ၾကည့္မိေတာ့ ထက္ျမက္သည့္ သူတစ္ဦးပုံ ၊ ဒါေၾကာင့္လည္း ဂုဏ္သတင္း ေက်ာ္ေစာ ရသည့္ အခ်က္ကို ေစာင္းပါရိတ္ျခည္ ရိပ္မိေလသည္။<br />
<br />
ၿပီးေနာက္ ကုမၸဏီ အေၾကာင္း ႏွင့္ သူ႔ မိသားစု စီးပြားေရး အေျခအေန အေၾကာင္း ေျပာၾကားသည္။ S.M.E ( Small and Medium Enterprise – အငယ္စား ႏွင့္ အလတ္စား စီးပြားေရးလုပ္ငန္း ) မွာ စီးပြား ေတာ္ေတာ္ေကာင္းခဲ့ၿပီး လူေနမွု အဆင့္အတန္းလည္း အေတာ္ျမင့္ခဲ့သည္။ ယခု ေနထိုင္ခဲ့ေသာ အိမ္ကိုမူ လြန္ခဲ့သည့္ ႏွစ္ႏွစ္ခန႔္ မွ တည္ေဆာက္ခဲ့သည္ ဟု သိရသည္။ ေဆာက္လုပ္ေရး လုပ္ငန္း ဒါရိုက္တာ တစ္ေယာက္ အိမ္ပီပီ အိမ္ပုံစံ ကအေတာ္ေလး ရွုပ္ေထြး အဆင့္ျမင့္သည္။<br />
<br />
ေနာက္ဆုံးမွာေတာ့ မိသားစု နဲ႔ ပတ္သတ္သည့္ အေၾကာင္းကို ေျပာၾကားသည္။ သူတို႔ မိဘႏွစ္ပါးစလုံး ပတ္ဝန္းက်င္ ႏွင့္ အေတာ္ေလး အဆင္ေျပပုံရသည္။ ထိုအမ်ိဳးသမီး သည္လည္း Tsukimori ကို ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္ခဲ့ၿပီး ယဥ္ေက်းလိမၼာေသာ အဖိုးတန္ သမီးေလး တစ္ေယာက္ ျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာၾကားသည္။<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ သက္ျပင္းခ်မိသည္။<br />
<br />
တကယ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ အခ်က္အလက္ေတြ ရမည္ ဆိုၿပီး ေပ်ာ္ေနခဲ့ေသာ္လည္း ယခုမွ ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ကူးနဲ ့ကိုက္ သည့္ အခ်က္အလက္ကို ရွာမေတြ ့။ သတင္းစာ မွလည္း ကၽြန္ေတာ္ ကို စိတ္ဝင္စားမွု ပိုေအာင္ တြန္းပို ့ေပးခဲ့ၿပီ ထို အသုဘ ကို အေတာ္ေလး ေမၽွာ္လင့္ခဲ့သည္။<br />
<br />
ေလကိုဝဝရွုၿပီး ခုံမွထလိုက္သည္။ ဒီအခန္းရဲ့ ပတ္ဝန္းက်င္အေျခအေနကိုေလ့လာရန္ ဆုံးျဖတ္လိုက္သည္။ အဆုံးသတ္မွာေတာ့ အေတာ္ေလးကိုေကာင္းမြန္တဲ့ အသုဘ ျဖစ္သည္။ ဒီအတိုင္း ေနေနလၽွင္ လူေတြရဲ့ ဆက္ဆံေရးကို ေခ်ာင္းေျမာင္းၾကည့္ရွုနိုင္သည့္ အခြင့္အေရးကို ဆုံးရွုံးသြားမည္။ သိပ္ေလာဖို႔ေတာ့ မလို။ ကစားပြဲ အခ်ိန္ၾကာေလေလ ၊ ပို၍ ေကာင္းမည္ ျဖစ္သည္။ ေရွဆုံးမွ ခုံအနီးအနားကို ၾကည့္မိေတာ့ Tsukimori အေမ တစ္ေယာက္ မ်က္ရည္စမ်ား ႏွင့္ အသည္းအသန္ ငိုေန၏ ။ ထိုေၾကာင့္လည္း ကၽြန္ေတာ္ ပတ္ဝန္းက်င္ မွ အမ်ိဳးသမီး မ်ားသည္လည္း ရွိုက္သံေလ မ်ားျဖင့္ အားျဖည့္ေပးေနသည္။ စကားမစပ္ Usami ကေတာ့ အခုထိ ငိုေနဆဲ။<br />
<br />
သို႔ေသာ္ Tsukimori မွာမူ မ်က္ရည္စပင္ မေတြ႕ရ ။ သူ႔အၾကည့္ကေတာ့ ေရွ႕ဆုံးသို႔ ခမ္းနားစြာ ။ ဝမ္းနည္းျခင္း ဝတ္စုံက အနက္ေရာင္ ျဖစ္သျဖင့္ ျဖဴစြတ္ေနေသာ သူမ အသားအရည္ ႏွင့္ ကာရန္ညီစြာ ၊ သူမ ကိုယ္တိုင္ ေတာက္ပေနသလို။ ေသသူ ၊ အသည္းအသန္ ငိုေနေသာ သူမ မိခင္ ႏွင့္ ျခားနားစြာ သူမ ၏ တိတ္ဆိတ္ၿငိမ္သက္သည့္ အျပဳအမွုက တသီးတသန္ ့။<br />
<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ အတြက္ေတာ့ သူမ ဟာ ညနက္ မွ ထြက္သည့္ လေရာင္လို။<br />
မူးေမ့ေအာင္ လွပလြန္းေနလ်က္။<br />
<br />
<br />
အသုဘ ပို႔ရန္ အခ်ိန္ၾကေလၿပီ။ အသံေတြပိုက်ယ္လာသလို ၊ ရွိုက္သူမ်ား ငိုသူမ်ား အျဖစ္ အသြင္ေျပာင္းကုန္ၾကေလ၏။ အသုဘ ယာဥ္မွာမူ အနက္ေရာင္ လူထု ၾကား ဆိုက္ေရာက္လာသည္။ ေသဆုံးသူ အမ်ိဳးမ်ား အနက္ Tsukimori ကေတာ့ ခန္းမ မွ ခဏ ထြက္ခြာသြားၿပီး မီးသၿဂိဳလ္ရာ သို႔ ဦးတည္သြားသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ သုံးေယာက္ကေတာ့ သူျပန္လာတာ ေစာင့္ၿပီး ႏွုတ္ဆက္ ရန္ျပင္ေနသည္။<br />
<br />
<br />
“နင္တို႔ႏွစ္ေယာက္ ဗိုက္ဆာေနတယ္ဟုတ္ ၊ ငါမုန႔္ ဝယ္ေကၽြးပါ့မယ္ ၊ က်န္တဲ့လူေတြကိုေတာ့ လၽွိဝွက္ခ်က္ ေနာ္ ဟုတ္ၿပီလား”<br />
<br />
“ေရး ၾကားလား Nonomiya?” Usami တစ္ေယာက္ ဘာမွကို ဟန္မေဆာင္ေတာ့ပဲ ေပ်ာ္သြားပုံရသည္ ။ အေျပာင္းအလဲ ျမန္ေပစြ။<br />
<br />
<br />
တကယ္ေတာ့ ထို “လၽွိဝွက္ခ်က္” ဆိုသည့္ စကားလုံးကို အေတာ္ေလး ႏွစ္သက္မိသည္။ သူ အစီအစဥ္ ကိုလည္း ကၽြန္ေတာ္ ေထာက္ခံလိုက္ပါသည္။ ခဏၾကာေသာ အခါ အသုဘအိမ္ အနီးရွိ ဆိုင္တစ္ဆိုင္တြင္ ေခါက္ဆြဲကို အိေျႏၵ မဆည္နိုင္ေတာ့ပဲ စားၾကပါေလသည္။<br />
<br />
<br />
“– မင္းတို႔ ကေတာ့ သိခ်င္မွ သိမွာ ၊ ေသျခင္းတရားဆိုတာ ဘယ္သူမွ မေရွာင္ပုန္း နိုင္ဘူးကြ” ႐ုတ္တရက္ Ukai က ေျပာသည္။ <br />
<br />
သူမ်က္မွန္ ကေတာ့ ေခါက္ဆြဲ အေငြေတြ ဖုံးကာ ဝါးတားတား ။<br />
<br />
“ဒီလို မေျပာသင့္ေပမယ့္ အသိတစ္ေယာက္ရဲ့ အေဖေသတဲ့ အခါ နင္ေတာ့ ဒီခံစားခ်က္နဲ႔ ဝမ္းနည္းမွုကို ရင္ထဲမွာပဲ သိမ္းထား ေစခ်င္တယ္”<br />
<br />
<br />
Usami တစ္ေယာက္ ရွဉ့္တစ္ေကာင္လို ပါးစပ္ထဲမွ ေခါက္ဆြဲဖတ္ေတြ အျပည့္ ႏွင့္ ေခါင္း တညိတ္ညိတ္။<br />
<br />
“အင္းဟုတ္တယ္ ကၽြန္ေတာ္လည္း ဒီဘဝမွာ တခ်ိန္ေသရမယ္ဆိုတာ သတိျပဳမိလာတယ္ ၊ ဒါမွလည္း ပိုၿပီးေတာ့ တန္ဖိုးရွိလာသလိုပဲ”<br />
<br />
ဆရာတစ္ေယာက္လုံး ေဘးမွာ ရွိသည့္ အတြက္ စကားေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ ထိန္းထိန္းသိမ္းသိမ္း ေျပာရသည္ေပါ့။<br />
<br />
“နင္ က တကယ္ ေတာ္တာပဲ”<br />
<br />
Usami တစ္ေယာက္ ေခါက္ဆြဲရည္ေတြပါ ေမာ့ေသာက္ၿပီးေနာက္ မ်က္လုံးေလး အဝိုင္းသားျဖင့္ ခ်ီးက်ဴးစကား ဆိုေလ၏။<br />
<br />
“အင္း ဟုတ္တာေပါ့ နင့္လိုေတာ့ အခမ္းအနား တခုလုံး မငိုဘူးေလ”<br />
<br />
“ငါ-ငါလည္းေတြးမိလို႔ပါဟ”<br />
<br />
“အခုမွ?”<br />
<br />
“အမ္ အား အမ္ ဒါကေတာ့ သူ႔ အတြက္ ဝမ္းနည္းလို ့”<br />
<br />
“ၿပီးေတာ့ေရာ”<br />
<br />
“ငါ သူ႔အတြက္ ဝမ္းနည္းတယ္ေလ”<br />
<br />
“ေျပာၿပီးၿပီေလ”<br />
<br />
“ဟင္-ဟင့္အင္း ဘာမွ ငါ့ကို အထင္မလြဲနဲ႔ တကယ္ေတာ့ ငါဒီထက္ အမ်ားႀကီးေတြးမိတာ စကားနဲ႔ ထုတ္ေျပာလို႔ မရလို႔”<br />
<br />
ဆရာ Ukai ကၽြန္ေတာ္တို ့ေျပာတာကို နားေထာင္ၿပီး ရယ္ပါေလရဲ့။<br />
<br />
“ေအး ေအး ထားပါေတာ့ အဆုံးသတ္မွာေတာ့ မင္းတို႔ ႏွစ္ေယာက္လုံး ကိုယ့္အေတြးနဲ႔ ကိုယ္ေပါ့ ဟုတ္လား ၊ Nonomiya ကေတာ့ ခြဲျခမ္းစိတ္ျဖာတဲ့ အပိုင္း ကို အားသန္ၿပီး Usami ကေတာ့ စိတ္ခံစားမွုပိုတယ္”<br />
<br />
Ukai က ဆရာတစ္ေယာက္ပီသစြာ ကၽြန္ေတာ္တို ့ႏွစ္ေယာက္ၾကား ၾကားဝင္ေျဖရွင္းေပးသည္။<br />
<br />
<br />
ဘဝကအကန႔္အသတ္ရွိလို႔သာ စိတ္ဝင္စားဖို႔ေကာင္းတာပါ။ ဘယ္အခ်ိန္ၿပီးဆုံးမလဲဆိုတာမသိခဲ့တဲ့ ေၾကာက္ရြံ့တုန္လွုပ္ျခင္းဟာ အသက္ရွင္ေနတယ္ဆိုတဲ့ အသိတရားကို ေပးစြမ္းပါတယ္။ ပထမ တစ္ခ်က္မွာေတာ့ ဒါဟာေသျခင္းတရားကို ဆန္က်င့္ ေျပာဆိုဟန္ ၊ ဘဝကိုဆန႔္က်င္ဟန္ ၊ ဘဝရဲ့ တန္ဖိုးကို မီးေမာင္ထိုးဟန္ ေပါက္ေပမယ့္ တကယ္ေတာ့ အဓိပၸါယ္ရွိပါတယ္။ ဒါဟာ ေလာကႀကီးရဲ့အရာ အေတာ္မ်ားမ်ားကို ထင္ဟပ္မယ္လို႔ စိတ္ထဲက ထင္ျမင္မိပါေသးသည္။ ဒီအခ်ိန္ မွာေတာ့ အႏၲာရယ္မ်ားလွတဲ့ “လူသတ္နည္း” က လြမ္းမိုး ထားေပမယ့္ — ကၽြန္ေတာ္ ေသခ်ာေပါက္ အသက္ရွင္ရမည္။ Tsukimori ခန္းမကို ျပန္လာတဲ့ အခါ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏွုတ္ဆက္ၾကပါသည္။<br />
<br />
<br />
ဆရာ Ukai မွ ပထမဆုံး ဝမ္းနည္းေၾကာင္း အရိုအေသေပးၿပီး ေနာက္မွာေတာ့ သူမကို<br />
<br />
“ေက်ာင္းကိစၥ ေခါင္းထဲ သိပ္မထားပါနဲ႔ အခ်ိန္ယူၿပီး ေအးေအးေဆးေဆး ျဖစ္မွ ျပန္လာခဲ့ပါ”<br />
<br />
“ဆရာ အခုလို ေတြးေပးတဲ့ အတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မ သန္ဖက္ခါက စၿပီး ျပန္တက္ပါမယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ ဒါမွလည္း စိတ္အာ႐ုံ အလြဲအေျပာင္း ျဖစ္မွာေလ”<br />
<br />
ခပ္ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ျပဳံးလၽွက္ ျပန္ေျပာသည္။<br />
<br />
” အေမကို အိမ္မွ တစ္ေယာက္ထဲ ထားရမွ စိတ္မခ်ဘူး ၊ အေတာ္ေလး စိတ္ထိခိုက္ေနတယ္ ၊ ဒါေပမယ့္ သူ႔အမ်ိဳးေတြနဲ႔ အေမ့ အမ်ိဳးေတြက ဝိုင္းၿပီးနားခ်ေပးမယ္ဆို လို႔ အေတာ္ေလး သက္သာသြားတာ”<br />
<br />
Tsukimori ၾကည့္ရသည့္မွာ ပင္ပန္းေနသည့္ဟန္ ၊ ေကာင္းေကာင္း အိပ္ရေသးပုံ မေပၚ။<br />
<br />
သို႔ေသာ္ အလိုက္ကမ္းဆိုးမသိ ၊ ဝမ္းနည္းျခင္းဝတ္စုံ ဆင္ျမန္းထားသည့္ ျဖဴဖတ္ျဖဴေရာ္ ျဖစ္ေနသည့္ သူမ မ်က္နာကို ပို၍ ဂ႐ုတစိုက္ ၾကည့္ရွုမိေလသည္။<br />
<br />
“ေကာင္းၿပီေလ ဘာပဲေျပာေျပာ အရမ္းလည္း ကိုယ္ကိုယ့္ကို မထိခိုက္ေစနဲ႔ တခုခုရွိရင္လည္း ဆရာကို တိုင္ပင္ေလ”<br />
<br />
သူမ ပခုံးကို ဆရာ Ukai လွမ္းပုတ္ရင္ အားေပးစကား ေျပာလိုက္သည္။<br />
<br />
“ေရာက္လာေပးတဲ့ အတြက္ ေက်းဇူးပါပဲ ၊ Chizuru ၊ Nonomiya-kun”<br />
<br />
“အတန္းထဲက လူေတြက နင့္ကို စိတ္ပူေနတာ”<br />
<br />
“ေက်းဇူးတင္ပါတယ္.”<br />
<br />
“Youko-san…”<br />
<br />
Usami တစ္ေယာက္ Tsukimori ၏ တည္ၿငိမ္သည့္ အျပဳအမွုကို ၾကည့္ရင္း မ်က္ရည္ဝဲျပန္သည္။<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ သူမ ေခါင္းကို ပုတ္၍ ” နင္ ျပန္တည္ၿငိမ္သြားၿပီမဟုတ္လား ? နင္ ဝမ္းနည္းေၾကာင္း ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ ေျပာမယ္ဆို”<br />
<br />
“…..အင္း” Usami မ်က္ရည္စမ်ားျဖင့္ ေခါင္းညိတ္ၿပီး<br />
<br />
“အမ္ Youko-san နင့္ေတာ္ေတာ္ေတာ့ ခက္ခဲေပမယ့္ နင္ေတာ့ ခက္ခဲ — -အဟင့္—- ေပမယ့္”<br />
<br />
Usami တစ္ေယာက္ စကား မဆုံးခင္ မ်က္ရည္ေပါက္မ်ား က်ဆင္းလာသည္။ မခံစားနိုင္ေတာ့ ဟု ထင္သည္။<br />
<br />
Tsukimori တစ္ေယာက္ Usami ေခါင္းကို လွမ္းဖက္လိုက္ၿပီး ႏွစ္သိမ့္ေပးေနရသည္။<br />
<br />
“ေက်းဇူးပဲ Chizuru ငါကို စိုးရိမ္ေပးတဲ့ အတြက္ ေက်းဇူးပါပဲ”<br />
<br />
သူမ ၏ အစ္မတစ္ေယာက္လို ေခါင္းကို ပုတ္ေနခ်ိန္မွာပဲ ၊ Usami တစ္ေယာက္ အသံတိုးတိုးျဖင့္<br />
<br />
“နင္ကိုယ့္နင္ေပ်ာ္ေအာင္သာေန နင္ကို စိတ္ပူေပးမယ့္သူေတြ ရွိတယ္”<br />
<br />
ထိုေနာက္ Tsukimori တစ္ေယာက္ အသံတိုးတိုးျဖင့္ Usami ကို ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္း အႀကိမ္ႀကိမ္ေျပာေလသည္။<br />
<br />
ဒီအခ်ိန္မွာေတာ့ ႏူးညံသိမ္ေမြ႕ၿပီး အငိုလြယ္တဲ့ မိန္းကေလးဟာ ကၽြန္ေတာ္ကို ေတာင္ သတ္ျဖတ္ဖို႔ ႀကံစည္နိုင္တဲ့ သူမ ကို လုံးဝပင္ မၾကည့္မိေခ်။<br />
<br />
<noinclude><br />
{{GekkouNavbar<br />
| [[Gekkou:Volume 1 လူသတ္နည္း|လူသတ္နည္း]]<br />
| [[Gekkou:Volume 1 ဝန္ခံျခင္း|ဝန္ခံျခင္း]]<br />
}}<br />
</noinclude><br />
<br />
[[Category:Gekkou]]</div>
Morris
http://www.baka-tsuki.org/project/index.php?title=Gekkou:Volume_1_%E1%80%9C%E1%80%B0%E1%80%9E%E1%80%90%E1%80%B9%E1%80%94%E1%80%8A%E1%80%B9%E1%80%B8&diff=283802
Gekkou:Volume 1 လူသတ္နည္း
2013-09-03T18:28:14Z
<p>Morris: </p>
<hr />
<div>==[လူသတ္နည္း]==<br />
<br />
ဒီနာမည္ ကို မၾကားရတဲ့ ေန႔ ဆိုလို႔ မရွိ<br />
<br />
<br />
“Tsukimori က အရမ္း ခ်စ္ဖို႔….” တတြတ္တြတ္ ျဖင့္ ေရြရြတ္ ေနေသာ အတန္းေဖာ္ Kamogawa၊ သက္ျပင္းခ်လိုက္ေသာ အခါ က်န္ေသာ ေယာက်ာ္ေလး အတန္းေဖာ္ မ်ားကလည္း အဓိပၸါယ္ ေပါက္ပုံ ျဖင့္ ေခါင္းတညိတ္ညိတ္ ။<br />
<br />
<br />
“ေဟ့ေကာင္ေတြ ဒီလို သြယ္လ်တဲ့ ခႏၵာကိုယ္ ရဲ့ လွည့္စားတာ မခံနဲ႔ ၾကားလား ?? အေပၚပိုင္းလည္း မိုက္တယ္ကြ!”<br />
<br />
<br />
<br />
ဒီလို တဏွာ အေငြ႕အသက္ မကင္းတဲ့ အၾကည့္ေတြနဲ႔ အာ႐ုံစိုက္ျခင္း ခံရသူကေတာ့ Tsukimori ၊ မိန္းကေလး တသိုက္နဲ႔ စကားေျပာေနၿပီး တခုခု ျငင္းခုန္ေနပုံ ေပၚသည္။ ကၽြန္ေတာ္သာ Tsukimori Youko ကို စကားလုံး တစ္လုံး ျဖင့္သာ ေဖာ္ျပရမည္ ဆိုရင္ေတာ့ <br />
<br />
<br />
<br />
“ၾကည့္လို႔ေတာ့ ေကာင္းသား”<br />
<br />
“မင္းေကာ သေဘာမတူဘူးလား Nonomiya ?”<br />
<br />
“အင္း မင္းေျပာသလိုပဲ ”<br />
<br />
“ဝိုး ၾကည့္ရတာ စိတ္မပါသလို ၊ ေရာ ဟုတ္ေသးရဲ့လား အေမာင္ ? ဒီမွာ ေယာက္်ား ဆိုတာ ေတာင္ဆိုတာ ေတြ႕ ရင္ တက္ပစ္ ရသလို ၊ ေကာင္မေလး ေခ်ာေခ်ာ ေလး ေတြ႕ ရင္လည္း ႀကိဳက္ပစ္လိုက္ ! ဒါကိုက ေယာက္်ားေလး ေတြ မဟုတ္လား”<br />
<br />
<br />
<br />
Kamogawa ဦးေဆာင္တဲ့ တသိုက္ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ့ ထူးမျခားနား အေျဖကို ၾကားၿပီး ေနာက္မွေတာ့ အေတာ္ေလးကို မခ်ိတင္ကဲ ျဖစ္သြားပုံရသည္။<br />
<br />
<br />
<br />
“အင္း ငါကေတာ့ သူ႔ကို ၿပီးျပည့္စုံတဲ့ မိန္းကေလး လို႔ ထင္တာပဲ”<br />
<br />
<br />
<br />
သူမဟာ ေခ်ာေမာ လွပတဲ့ မ်က္နာ ကို သြယ္လ်တဲ့ ခႏၵာကိုယ္ က ပံပိုးေပးထားၿပီး ၊ စာေတာ္တဲ့ အခ်က္ကလည္း သူမကို ေထာက္ပံ့ေပးထားသည္။ သူမရဲ့ ျပဳံျပဳံးရြင္ရြင္ ေနတက္တဲ့ ပုံစံ ေၾကာင့္ ေက်ာင္းသားမ်ား အသည္းေက်ာ္ တစ္ေယာက္လည္း ျဖစ္သည္။ ဒါအျပင္ အားကစားလည္း ေတာ္ပုံရသည္။ Tsukimori Youko ဟာ ကၽြန္ေတာ္ အျပစ္ေျပာ၍ မရေသာ မိန္းကေလး တစ္ေယာက္။<br />
<br />
<br />
<br />
“ေအးေလ ဘယ္ေနရာမ်ား မေကာင္းလို႔လဲ”<br />
<br />
“မေကာင္းဘူးလို႔ ငါမေျပာပါဘူး ၊ ငါသာ သူအနားမွာ ဆိုရင္ စိတ္သက္သက္သာသာ ေနလို႔ မရတာပဲ ရွိတာ ”<br />
<br />
“အင္း ဟုတ္တယ္ Tsukimori က ငါတို႔လက္လွမ္း မမွီတဲ့ ပန္းတပြင့္ပဲ”<br />
<br />
<br />
<br />
ကံေကာင္းေထာက္မစြာ ျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္ စကားကို သူ႔အဓိပၸါယ္ နဲ႔ သူ ေပါက္သြားပုံ ေပၚသည္။<br />
<br />
<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ အျမင္ကေတာ့ သူမ ဟာ အရမ္းကို ျပည္စုံလြန္းပါတယ္။ ျပည့္စုံလြန္းတဲ့ အတြက္ သူမ ေဘးမွာ ရွိေနရတာဟာ ပ်င္းဖို႔ ေကာင္းၿပီး သူမ ေဘးမွာ ရွိရင္ သူ႔ အရွိန္အဝါ နဲ႔ ကို မြန္းက်ပ္ေနမွာပဲ။ ၾကည့္ရတာ ကၽြန္ေတာ့္ ပုံစံကိုက နည္းနည္း ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ နိုင္ၿပီး တမင္တကာကို Tsukimori နဲ႔ ခပ္ခြာခြာ ေနပါတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲ ဆိုေတာ့ သူနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ဆင္တူ တဲ့ အခ်က္ကို ရွာမေတြ႕လို႔ပါ။<br />
<br />
သို႔ေသာ္လည္း ဒီလူေတြကေတာ့ နာမည္ႀကီး မိန္းကေလး ဆိုတာနဲ႔ အႀကီးအက်ယ္ စိတ္ဝင္စား သြားၿပီး နာမည္ႀကီး မင္းသမီးေတြလိုမ်ိဳး သူနဲ႔ ပတ္သတ္တဲ့ ေကာလဟာလ ေတြေတာင္ ဆက္လက္ေဆြးေႏြး ေလၾကရဲ့။<br />
<br />
<br />
<br />
” ဒါေပမယ့္ သူရည္းစားက ေကာလိပ္က ဆို ”<br />
<br />
” ေက်ာင္းသား K ဆို သူ႔ထက္ သုံးႏွစ္ေတာင္ ႀကီးတယ္ ဆိုပဲ”<br />
<br />
” အမ္ ငါၾကားတာက ကုမၸဏီသူေဌး နဲ႔လို႔ၾကားတာ”<br />
<br />
” အား ဒါေၾကာင့္ တလကို မုန႔္ဖိုး ¥200,000 ေလာက္ရတာ”<br />
<br />
” တကယ္ ! ငါၾကားတာဆို သူနဲ႔ သခၤ်ာ ဆရာ Kumada နဲ႔ တည္းခိုခန္း သြားတာေတာင္ ေတြ႕ေသးတယ္ဆိုပဲ!”<br />
<br />
<br />
<br />
သူေက်ာ္ၾကားတယ္ ဆိုတာကလြဲရင္ က်န္တဲ့ ေသခ်ာတာက တခုမွမရွိ ။ သူ ဒီေလာက္ေတာင္ ေက်ာ္ၾကားတယ္ ဆိုၿပီး ထပ္ၿပီး သတိထားမိျပန္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီလို အေျခအေနမ်ိဴး ကို သူလည္း ေပ်ာ္မည္ မဟုတ္။ ကၽြန္ေတာ္ေတာင္ ဒီလိုမ်ိဳး အေျခအေန ကို သည္းခံနိုင္သည္ မဟုတ္ ။<br />
<br />
<br />
<br />
“ေသခ်ာတာလည္း မဟုတ္ဘူး ၊ ေကာလဟာလေတြပါကြာ”<br />
<br />
<br />
<br />
သူတို႔က ဒီကိစၥနဲ႔ပတ္သတ္ၿပီး အေလးအနက္ ေျပာေနတာ ဆိုေတာ့ ၊ ကၽြန္ေတာ္ ခပ္ေသာ့ေသာ့ ရယ္ၿပီး ေျပာလိုက္မိသည္။<br />
<br />
ဒါေၾကာင့္ “ဘာလို႔ သူ႔ကို တိုက္ရိုက္ မေမးတာလဲ? ” ဟု ေမးခြန္းျဖင့္ ရင္ဆိုင္ေစလိုက္သည္။ အေပ်ာ္ေပါ့။ သို႔ေသာ္ ထင္သည့္ အတိုင္း ဝိုင္းၿပီး ေထာပနာ ျပဳၾကသည့္ အသံ မ်ားျဖင့္သာ အဆုံးသတ္သြားသည္။<br />
<br />
<br />
<br />
“ဒါမ်ိဳးက ေမးလို႔ေကာင္းပါ့မလားကြ!”<br />
<br />
<br />
<br />
သူတို႔၏ တုံ႔ျပန္မွုကို အေတာ္ေလး ေက်နပ္မိသည္။ ထပ္ၿပီးေတာ့ ေသခ်ာေအာင္ ” မင္းတို႔ သိခ်င္ရင္ ငါ မင္းတို႔ ကိုယ္စား ေမးေပးမယ္ေလ? ”<br />
<br />
” ေနဦး Nonomiya ! မေလာနဲ႔ တကယ္လို႔ ဟုတ္ေနရင္ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ” ဟု Kamogawa က လွမ္းတားသည္။<br />
<br />
” တကယ္လို႔ ေကာလဟလ ဆိုရင္ေကာ ”<br />
<br />
” တကယ္လို႔ တကယ္လည္း ျဖစ္နိုင္တာပဲ ”<br />
<br />
<br />
<br />
Kamogawa စကားကို ေခါင္းတညိတ္ညိတ္ ျဖင့္ က်န္တဲ့သူေတြက ” ျဖစ္နိုင္တယ္ ၊ Tsukimori သာဆို ျဖစ္နိုင္တယ္” ေသခ်ာတာကေတာ့ Tsukimori Youko က အတန္းထဲမွာ တသီးတျခား ျဖစ္ေနသည္။ သူဟာ အားလုံးနဲ႔ ကြဲျပားသည္ ဟုပင္ ေျပာနိုင္သည္။ တျခားသူေတြ အေနျဖင့္ သူမရဲ့ ေက်ာင္းသူ အရြယ္နဲ႔ မလိုက္ဖက္ေအာင္ ရင့္က်က္တဲ့ အသြင္အျပင္ေၾကာင့္ ေက်ာင္းသားေတြ မသိတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ေတြ ၾကဳံခဲ့တယ္ ဟု ယူဆၾကသည္။<br />
<br />
<br />
<br />
“အမွန္တရားက အေမွာင္ထဲမွာ ေလ မဟုတ္ဖူးလား ??? ”<br />
<br />
<br />
<br />
ဘယ္လိုပဲ မွန္မွန္ မမွန္မွန္ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ Komogawa နဲ႔ တျခားေကာင္ေတြလို စိတ္ထိခိုက္မွာ မဟုတ္ ၊ ေအးေအးေဆးေဆးပါပဲ။<br />
<br />
<br />
<br />
“အျဖစ္မွန္ကို သိတိုင္း ေကာင္းတာ မဟုတ္ဘူးေလ မဟုတ္ဘူးလား” ၾကည့္ရတာ သူတို႔ ခမ်ာ အမွန္ကို သိလည္း သိခ်င္ ၊ သူတို႔ ထင္သလို ျဖစ္ေနမွာလည္း မဝံ့မရဲ ။<br />
<br />
” ဒီအတိုင္း ဆို ဘာမွ မထူးဘူးေလ ၊ မင္း အျဖစ္မွန္ ေရွာင္လြဲလိုက္ရင္ ဘယ္ေတာ့မွ သိရမွာ မဟုတ္ဘူး”<br />
<br />
” မသိလည္း ေနပါေလ့ေစ ၊ ဟိုတရက္ကေတာင္ ငေၾကာင္ေတြ သူကို ရည္းစားစကား လာေျပာလို႔ ျငင္းလြတ္လိုက္ေသးတယ္ ၊ မင္း မဆင္မျခင္ အျဖစ္မွန္ကို ရွာေနရင္ ေတာ့ ေနာက္ဆုံး မင္း ထိခိုက္တာပဲ အဖက္တင္လမယ္။ ငါက အိမ္မက္ ကို အမွန္တရား ထက္ ျမတ္နိုးတယ္ Tsukiyomi ဟာ တို႔အားလုံး ရဲ့ အျမဲတမ္း အိပ္မက္ပဲ”<br />
<br />
<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ သူတို႔ ေျပာေနတာကို ၾကည့္ရင္း အံအားသင့္ ၿပီး ရယ္မိ႐ုံပါပဲ။ “လူငယ္ဘဝ က ေပ်ာ္ဖို႔ ေကာင္းတယ္ေနာ္”<br />
<br />
<br />
<br />
“ေဟ့ ငါတို႔ က ၁၇ ႏွစ္ပဲရွိေသးတာ ၊ အိပ္မက္ ဆိုတာ ရွိသင့္တယ္”<br />
<br />
<br />
<br />
ၾကည့္ရတာ မရယ္မိသင့္ ဘူး ထင္ပါရဲ့။<br />
<br />
<br />
<br />
“မင္းသာ ကူညီရင္ ငါ ဝင္မပါဘူး”<br />
<br />
“ငါပါတယ္ ၊ ငါပါတယ္ ! ငါတို႔ ေကာင္ေလးေတြ အိပ္မက္ကို မဖ်က္ဆီးပါနဲ႔”<br />
<br />
“ဘာလဲ ခပ္ဆိုးဆိုး ေကာင္ေလးေတြလား”<br />
<br />
“ဒါဆို Nonomiya ႀကိဳက္တဲ့သူက ဘယ္သူတုံး? နာမည္ႀကီးေတြ မပါေၾကး ”<br />
<br />
<br />
<br />
မေမၽွာ္လင့္ပဲ Kamogawa တန္ျပန္တိုက္စစ္ ဆင္လိုက္ပါတယ္။ က်န္တဲ့သူေတြကလည္း ဒီအခြင့္အေရးကို ေစာင့္ၿပီး အနားကို ကပ္လာကာ<br />
<br />
<br />
<br />
“ေျပာေလ ေျပာ”<br />
<br />
“အင္း ငါကေတာ့..”<br />
<br />
<br />
<br />
တကယ္ဆိုရင္ေတာ့ ေဖာ္ျပေလာက္ေအာင္ ကိုယ္ သေဘာက်တဲ့သူက မရွိ။ ဒါေပမယ့္ ဒီအေျခအေနမွာ ဒီလူေတြကို ဒီလို ေျပာလို႔ ရနိုင္မယ္ မထင္။<br />
<br />
<br />
<br />
“—Usami ဆို ခ်စ္ဖို႔ ေကာင္းတယ္ ထင္တာပဲ။”<br />
<br />
<br />
<br />
စိတ္ထဲမွာ ေပၚလာတဲ့ နာမည္တစ္ခု ေကာက္ေျပာလိုက္တယ္။ ဒါေပမယ့္ သူတို႔ ၾကည့္ရတာ အံအားသင့္ၿပိး စိတ္ပ်က္သြားတဲ့ပုံ။<br />
<br />
<br />
<br />
“ဘာလဲကြ ၊ ဒီေလာက္ ရိုးတာႀကီးကို ၊ မင္းက ပ်င္းဖို႔ ေကာင္းလိုက္တာကြာ”<br />
<br />
“ဒီေတာ့ မင္းက Tsukimori ကို ဘယ္လိုမွ မေနဖူးေပါ့ ?”<br />
<br />
“သူဆိုရင္လည္း ပုံမွန္ပစ္မွတ္ တစ္ခုလို႔ ေျပာလို႔ ရတယ္ ၊ ဒါေပမယ့္ သူက Usami နဲ႔ ဆိုရင္ ကြာလြန္းအားႀကီးတယ္ Usami သာ လိေမၼာ္ေဖ်ာ္ရည္ ဆိုရင္ Tsukimori က စပ်စ္ဝိုင္”<br />
<br />
“ဒါဆို မင္းေျပာခ်င္တာက ငါတို႔ အရြယ္ အတြက္ လိေမၼာ္ ေဖ်ာ္ရည္က ပိုသင့္ေတာ္တယ္ေပါ့”<br />
<br />
“ဟင့္အင္း ေသာက္႐ူး ၊ မင္းနားမလည္ဘူးလား ၊ ေျပာခ်င္တာက အင္း အရက္ရဲ့ ဆြဲေဆာင္မွုေၾကာင့္ တကယ္မ မေသာက္သင့္ဘူး ဟုတ္လား ? ဥပမာ မင္းက သူရဲ့ လၽွိဝွက္တဲ့ သေဘာ ကို သိခ်င္တာနဲ႔ အဲဒီေနာက္လိုက္ေနတာကို …. ငါေျပာတာ နားလည္လား<br />
<br />
“ေအး လည္တယ္ ၊ ဒါေပမယ့္ ငါအခုထိ လိေမၼာ္ေဖ်ာ္ရည္ ႀကိဳက္ေသးတယ္ မင္းေရာ ?”<br />
<br />
“အား အင္း ဟုတ္တယ္ ၊ ငါလည္း လိေမၼာ္ေဖ်ာ္ရည္ကို ႀကိဳက္ပါတယ္ ၊ ဒါေပမယ့္”<br />
<br />
<br />
<br />
Kamogawa နဲ႔ ေက်ာင္းသား တစ္သိုက္က ရွုံ႔မဲ့ ကုန္သည္။ Tsukimori က ပုံမွန္ မိန္းကေလး တစ္ေယာက္ မဟုတ္ေလာက္ေအာင္ ဆြဲေဆာင္မွု အျပည့္ ၊ Usami ကလည္း ပုံမွန္ မိန္းကေလး တစ္ေယာက္ ပီပီ သူ႔နည္းသူ႔ဟန္ေတာ့ ဆြဲေဆာင္မွု ရွိရွာပါသည္။ သူတို႔ကေတာ့ မွန္ကလည္း မွန္ေနေတာ့ ျငင္းလို႔လည္း မရ ၊ ဒါေၾကာင့္ စိတ္ထဲမွာ ကသိကေအာက္ ျဖစ္ေနပုံ ေပၚသည္။<br />
<br />
အနိုင္ရတဲ့သူ တစ္ေယာက္လို “လိေမၼာ္ေဖ်ာ္ရည္ နဲ႔ ဝိုင္တို႔ ဂုဏ္ျပဳၾကတာေပါ့ကြာ” ဟု ခပ္ႂကြားႂကြားေလး ေျပာလိုက္သည္။<br />
<br />
<br />
<br />
“မင္းက စကားကို သြယ္ဝိုက္ၿပီး ေျပာတဲ့ ေကာင္ပဲ သိလား? ”<br />
“ေက်းဇူး”<br />
“ခ်ီးက်ဴးေနတာ မဟုတ္ဘူးကြ”<br />
<br />
<br />
<br />
Kamogawa က နည္းနည္းေတာ့ ခ်ဥ္ေနပုံရသည္။ သို႔ေသာ္ သူ႔ကို အျပတ္ေျပာနိုင္ခဲ့သား။<br />
<br />
<br />
<br />
“– ဟဲ့ အေကာင္ေတြ ကိုယ့္ေနရာ ကိုယ္ထိုင္ အတန္းစေတာ့မယ္ !”<br />
<br />
<br />
<br />
႐ုတ္တရက္ ေမာင္းလိုက္တဲ့ အသံေၾကာင့္ ေယာက်ာ္းေလးမ်ား နာရီကို ၾကည့္မိၾကသည္။ ခ်က္ခ်င္းပင္ သူတို႔ကို ေျပာသည့္ ေကာင္မေလးကို ၾကည့္မိၿပီး လွုပ္လွုပ္ရြရြ ျဖစ္ကုန္ၾကေလ၏။<br />
<br />
<br />
<br />
“ဟုတ္တယ္ေဟ့ ၊ လိေမၼာ္ေဖ်ာ္ရည္ ရဲ့ စကား နားေထာင္ၿပီး ကိုယ္ ေနရာ ျပန္ၾက”<br />
<br />
<br />
<br />
Kamogawa ၏ စကား ႏွင့္ အတူ ကိုယ့္ေနရာ ကိုယ္ ထိုင္ၾကေလကုန္သည္။<br />
<br />
<br />
<br />
“လိေမၼာ္ ေဖ်ာ္ရည္…?” ဟု လိေမၼာ္ ေဖ်ာ္ရည္ တျဖစ္လဲ Chizuru Usami က ေခါင္းတဆတ္ဆတ္ ျဖင့္<br />
<br />
“နင္တို႔ ငါအေၾကာင္း ဘာမဟုတ္တာေတြ ေျပာေနတာလဲ ေျပာစမ္း ??”<br />
<br />
<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ ေဘးမွာ ထိုင္ေနရင္း ႏွုတ္ခမ္းကို ကိုက္ထားေလသည္။<br />
<br />
<br />
<br />
“ငါတို႔ ေဖ်ာ္ရည္ေတြ အေၾကာင္း ေျပာတာပါ”<br />
<br />
“လာလိမ္မေနနဲ႔ ေယာက်ာ္း ေလးေတြ စုေနရင္ မဟုတ္က ဟုတ္က အေၾကာင္းေတြပဲ ေျပာမွာ”<br />
<br />
<br />
<br />
တကယ္ေတာ့ မမၽွတတဲ့ မွန္းဆခ်က္ႀကီးပါ။ ဒါေပမယ့္ ျငင္းလို႔လည္း မရ။<br />
<br />
<br />
<br />
“ဘယ္ေလာက္ေတာင္ သနားစရာ ေကာင္းတဲ့ Usami ရယ္ ငါနင့္ကို စိတ္ပူလိုက္တာ”<br />
<br />
[[Image:Gekkou-017.jpg|thumb]]<br />
<br />
“ဘာမွ လာသနား မေနနဲ႔ Nonomiya! အ႐ူး ငါက ပုံမွန္ပဲ ၊ သာမန္ေက်ာင္းသူ တစ္ေယာက္”<br />
<br />
<br />
<br />
Usami ဟာ သူ႔ကိုစတိုင္း အျမဲတမ္း စိတ္က သည္းခံနိုင္သည္ မဟုတ္ ၊ သူ သည္းမခံနိုင္တိုင္း သူၾကည့္ရတာ အေကာင္ေလး တစ္ေကာင္လိုပဲ ၾကည့္လို႔ေတာ့ေကာင္းသား ၊ တကယ္။<br />
<br />
<br />
<br />
” နားေထာင္ သိပ္ေနာက္မက်ခင္ ေဆး႐ုံသြားျပပါလား ၊ တစ္ေယာက္တည္းသြားျပရမွာ ရွက္ရင္ ငါပါလိုက္ခဲ့မယ္ေလ ဒါေပမယ့္ –”<br />
<br />
” ဘာလို႔ သြားရမွာလဲ ၊ ငါကို သနားတဲ့ အၾကည့္နဲ႔ မၾကည့္နဲ႔! ”<br />
<br />
“သြား” ဟုဆိုကာ သူဖက္လွည့္ေနသည့္ ကၽြန္ေတာ္ေခါင္းကို လက္ျဖင့္ ခပ္ဖြဖြ တြန္းလိုက္ေလသည္။<br />
<br />
“ဝမ္းသာစရာပဲ Usami ၾကည့္ရတာ Nonomiya က လိေမၼာ္သီးေဖ်ာ္ရည္ ႀကိဳက္တဲ့ ပုံပဲ!”<br />
<br />
<br />
<br />
Kamogawa တစ္ေယာက္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္ကို ၾကည့္ရင္း ႐ုပ္ရွင္ ဇာတ္ကားမ်ားတြင္ ပါေလ့ရွိေသာ လူယုတ္မာ ရယ္သံနဲ႔ ေျပာလိုက္ေလသည္။<br />
<br />
<br />
<br />
“လိေမၼာ္ေဖ်ာ္ရည္ ဆိုတာ ဘာလဲ ေျပာေလ–”<br />
<br />
<br />
<br />
စကားတဝက္ မွာတင္ ႐ုတ္တရက္ ရပ္သြားသည္။ သခၤ်ာ ဆရာ Kuamad အခန္းထဲကို ဝင္လာေလသည္။ တခန္းလုံးမွာ ၾကားရသည့္ အသံဟူ၍ Kumada ၏ ခပ္တိုးတိုး အသံႏွင့္ ေျမျဖဴ နဲ႔ ေက်ာက္သင္ပုန္း ျခစ္ေနသည့္ အသံမၽွသာ။ ၾကည့္ရတာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေျပာခဲ့တာေတြကို Usami တစ္ေယာက္ အေတာ္ေလး သိခ်င္ပုံ။ မၾကာခဏ ခိုးခိုး ၾကည့္ေနေလ၏။ မိနစ္ အနည္းငယ္ ၾကာေတာ့ သူမ စိတ္ထိန္းနိုင္ေတာ့ ပုံ မရေခ်။ သူ ကိုယ္ကို ကၽြန္ေတာ္ဖက္ တိုးၿပီး အသံ ခပ္အုပ္အုပ္ျဖင့္ ” ဘာလဲဟင္” ဟု ေမးေလသည္။<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ေက်ာက္သင္ပုန္းကို မ်က္လုံးက မခြာပဲ ” ငါ စာကို အာ႐ုံစိုက္ေနတယ္ Usami-san” ဟု ေျဖလိုက္ေလသည္။<br />
<br />
<br />
<br />
” နင္ အက်င့္မယုတ္နဲ႔ဟာ ”<br />
<br />
<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ ေနတာနဲ႔ သူ ခဲသားေဘာပင္ နဲ႔ အၾကင္နာမဲ့စြာ ကၽြန္ေတာ္ကို ထိုးေလသည္။ ယူနီေဖာင္း ကို ေက်ာ္ဝင္ၿပီး အသားထဲကိုပါ ေဖာက္ဝင္လာသည္။<br />
<br />
<br />
<br />
“အား နာတယ္ဟ”<br />
<br />
<br />
<br />
စိတ္ေကာက္ေနေသာ Usami က “ဒါဆို ငါ့ကို မသိခ်င္ေယာင္ မေဆာင္နဲ႔ေလ” ေျပာသည္။<br />
<br />
<br />
<br />
“နင္တို႔ မုန႔္စားဆင္း တုံးက Youko-san အေၾကာင္း ေျပာတယ္ဟုတ္ ၊ ဟုတ္လား ? ”<br />
<br />
“ေအာ္ေအး ဟုတ္မွာေပါ့”<br />
<br />
” နင္ဟာ ေလ အျမဲတမ္း ေလၽွာခ်သြားတာပဲ ငါသိတယ္ ၊ နင္ သူ႔အေၾကာင္း ေျပာေနတာ မဟုတ္လား ! ”<br />
<br />
” ငါအံဩလိုက္တာ နင္ ငါတို႔ေျပာတာေခ်ာင္း နားေထာင္တယ္ေပါ့”<br />
<br />
“ဟင့္အင္း မဟုတ္ပါဘူး ငါ Youko-san ဆိုတဲ့ စကားပဲ ၾကားလိုက္တာ နင္တို႔ေကာင္ေတြ အက်ယ္ႀကီး ေျပာေနတာကိုး ”<br />
<br />
<br />
<br />
ေရွ႕မွ ဆရာ Kumada က ၾကည့္ေနေတာ့ “Usami” ဟု ကၽြန္ေတာ္ သူ႔ကို အသံ ခပ္အုပ္အုပ္ လွမ္းေခၚလိုက္သည္ ။ သူ ခပ္ျမန္ျမန္ပင္ ထိုင္လိုက္ၿပီး ေက်ာက္သင္ပုန္း မွေရးသမၽွ ကို ကူးခ်င္ေယာင္ ေဆာင္လိုက္သည္။ အေတာ္ေလး ၾကာ တိတ္သြားၿပီးေနာက္ “ဟဲ့ Nonomiya နင္ Youko-san လို မိန္းကေလး မ်ိဳးကို သေဘာက်တယ္ မဟုတ္လား ? ” အသံခပ္တိုးတိုးျဖင့္ သူ႔စာအုပ္ကို ငုံၾကည့္ေနရင္း ေမးေလ၏<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ Tsukimori Youko ေရွ႕ ညာဖက္ အစြန္ကို ၾကည့္မိသည္ ။ သူမဟာ ဆြဲေဆာင္မွု အျပည့္နဲ႔ ေက်ာက္သင္ပုန္းကို စိုက္ၾကည့္ ေနသည္။ သူမ မ်က္နာဟာ အသိဉာဏ္ ျပည့္ဝတဲ့ ၊သတင္း ေတြမွာ ပါေနတက္တဲ့ ထက္ျမက္တဲ့ မိန္းမေတြနဲ႔ တူေနသလိုလို။ စာသင္ခန္းရဲ့ အလယ္မွာ ထိုင္ေနသလိုပဲ ၊ သူမရဲ့ ထက္ျမက္တဲ့ စြမ္းရည္ေၾကာင့္ သူမဟာ အခန္းရဲ့ အသည္းႏွလုံးမွာ တည္ရွိေနသည္ဟု ထင္ျမင္ရေစသည္။တကယ္ကို သူမဟာ ထူးျခားတဲ့သူ တစ္ေယာက္ပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ ဟာ သူမလိုလူ နဲ႔ အဆက္အသြယ္ မလုပ္ေပမယ့္ ၊ သူကို ခ်စ္ခင္ေလးစားတဲ့ သူေတြရဲ့ အျမင္ကိုေတာ့ ေကာင္းေကာင္း နားလည္ပါတယ္။<br />
<br />
<br />
<br />
“ဟင့္အင္း မဟုတ္ပါဘူး”<br />
<br />
<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ အလုပ္ရွုပ္တာေတြကို မႀကိဳက္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ Usami ဘယ္လို တုံ႔ျပန္မလဲ ဆိုတာေတာ့ သိခ်င္မိတယ္။<br />
<br />
<br />
<br />
“တကယ္လား”<br />
<br />
<br />
<br />
သူမ ၾကည့္ရတာ စိတ္သက္သာရာသြားသည့္ ပုံျဖင့္ ျပဳံးရွာ ေလ၏။<br />
<br />
<br />
<br />
“ငါတို႔ ဥပမာေပးၿပီး ေျပာၾကတာကြာ တကယ္လို႔သူမ သာ ေဖ်ာ္ရည္တခုခု သာဆို Tsukimori က စပ်စ္ဝိုင္နဲ႔တူလိမ့္မယ္”<br />
<br />
<br />
<br />
— သူ ဘယ္လို မ်ား တုံျပန္မလဲ မသိ ။<br />
<br />
<br />
<br />
” နင္ကေတာ့ လိေမၼာ္ ေဖ်ာ္ရည္ေပါ့ ”<br />
<br />
<br />
ေဘးတြင္ ႐ုတ္တရက္ ခဲတံ က်ိဳးသြားသည္ ကို ၾကားလိုက္ပါသည္။<br />
<br />
<br />
<br />
“အား ဒီလိုလား”<br />
<br />
<br />
<br />
Usami တစ္ေယာက္ ဘာမွမျဖစ္လို ဟန္ေဆာင္ရင္း ခဲတံနဲ႔ သူလက္ၾကားထဲ ထည့္ကာ ေဆာ့ေနရွာသည္။ သို႔ေသာ္ သူ႔ ပါးႏွစ္ဖက္မွ ရွက္ေသြးျဖန္းသြားသည္ကိုေတာ့ သတိထားမိလိုက္သည္။ ထိုေနာက္တြင္ Usami တစ္ေယာက္ ဘာကိုမွ မေမးေတာ့။<br />
<br />
သူ႔ အရိုးခံ တုံျပန္မွုဟာ ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ကို ၿငိမ္းခ်မ္းေစပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ဟိုေကာင္ေတြကို ေျပာခ်င္ခဲ့၍သာ သူနာမည္ ေကာက္ေျပာလိုက္ျခင္းလား ဒါမွမဟုတ္ ကၽြန္ေတာ္ ရဲ့ မသိစိတ္မွာ သူမ စိုးမိုး ေန၍ ေျပာမိရဲ့လား ဆိုသည္ကိုေတာင္ မေဝခြဲနိုင္ေတာ့ ။ အနည္းဆုံးေတာ့ အခုခ်ိန္က စၿပီး ကၽြန္ေတာ္ သူမကို သေဘာက်မိ သလို ခံစားရတာပဲ။<br />
<br />
<br />
<br />
“ဒါနဲ႔”<br />
<br />
<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ထင္ခဲ့တာက ကၽြန္ေတာ္တို႔ စကားေျပာၿပီးၿပီေပါ့ ၊ သို႔ေသာ္ သူမက ထပ္ၿပီး တခုခု ေျပာခ်င္ဟန္ ရွိသည္။ Usami မ်က္နာတည္တည္ ၊ အသံတိုးတိုးျဖင့္<br />
<br />
<br />
<br />
“ငါကပုံမွန္ပဲေနာ္ ။ နင္ထင္ထားသလို တျခား ထူးထူးဆန္းဆန္း ေကာင္မေလးေတြလို မဟုတ္ ဘူး ၊ ငါ့ကို အထင္မလြဲနဲ႔ သိလား? ”<br />
<br />
<br />
<br />
ဒီလို႔ ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းတဲ့ တုံ႔ျပန္မွု ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ ႐ုတ္တရက္ ျပဳံးမိသည္။ သူမ ရဲ့ရိုးသားမွုက ကၽြန္ေတာ္ကို ၿငိမ္းခ်မ္းေစပါတယ္။ တကယ္ကို ေႏြရာသီမွာ ဖန္ခြက္ထဲက လိေမၼာ္ေဖ်ာ္ရည္ ေအးေအးေလး ေသာက္လိုက္ရသလိုပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ သူ႔ကို ခ်စ္မိပါေစလို႔ ဆုေတာင္းပါတယ္။<br />
<br />
အတန္းေခါင္းေဆာင္ေတြရဲ့ လစဥ္ အစည္းအေဝး ၿပီးေနာက္မွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အတန္းရဲ့ မိန္ကေလးေခါင္းေဆာင္ ျပန္လာတာကို ကၽြန္ေတာ္ ေတြ႕ပါတယ္။ အခန္းထဲမွာ လူေတြလည္း မရွိေတာ့တာ မို႔လို႔ ကၽြန္ေတာ္လည္း ျပန္ဖို႔ ဆုံးျဖတ္လိုက္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ကိုယ္တိုင္ကလည္း ဘယ္ အသင္းအဖြဲ႕ ထဲမွ ဝင္ထားတာ မဟုတ္ေတာ့ ေက်ာင္းမွာ လုပ္စရာ မရွိ။ က်န္တာကေတာ့ အိမ္ျပန္ ၊ ၿပီးရင္ အခ်ိန္ပိုင္း အလုပ္အတြက္ ျပင္ဆင္တာေပါ့။<br />
<br />
ခုံက ထလိုက္ေတာ့ ၊ တကၠသိုလ္ စာအုပ္တစ္အုပ္ကို ၾကမ္းျပင္မွာ က်ေနသည္ကို သတိထားမိလိုက္သည္။ စာအုပ္မ်က္နာဖုံးမွာ Tsukimori Youko လို႔ ေရးထားသည္ကိုး။ အခန္းထဲမွာ သူမကို မေတြ႕။ ဒါေၾကာင့္ သူမ စားပြဲခုံထဲကို ထည့္လိုက္ေတာ့မည္။ သို႔ေသာ္ ထိုသို႔ ျပဳမည့္ ဆဲဆဲတြင္ သတိထားမိလိုက္သည္ကား စာအုပ္ထဲမွာ ညႇပ္ထားသည့္ စာရြက္ အပိုင္းအစ တစ္ခု။ ဘာရယ္မဟုတ္ ၊ စာအုပ္ထဲမွ စာရြက္ကို ထုတ္ၿပီး ၾကည့္မိသည္။<br />
<br />
<br />
<br />
“အမ္ တကယ္ မထင္ထားဘူး” ဟု တကိုယ္တည္း ေရရြတ္မိသည္။<br />
<br />
<br />
<br />
A4 Report စာရြက္ကို ေခါက္ထားပုံ ေပၚသည္။ ေခါင္းစဥ္ ကေတာ့ လူတိုင္းစိတ္ကူးယဥ္ ၾကေသာ ၊ ကၽြန္ေတာ္ ထင္ထားေသာ သူမ ၏ ပုံစံ ျဖင့္ မကိုက္ ။ ဘယ္သူမွ သတိမထားမိေအာင္ ဂ႐ုစိုက္ၿပီး ၊ လြယ္အိတ္ထဲ ထည့္လိုက္သည္။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ ဒီလက္ေရး ခပ္ေသးေသးကို ဖတ္ရန္ အခ်ိန္ အေတာ္ေပးရမည္ ျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ မဟုတ္တာ လုပ္ေတာ့မည္ ဟု ထင္ၾကေပလိမ့္မည္။ တကယ္ေတာ့ မဟုတ္ ၊ ဒါေၾကာင့္ ဘာမွ မဝံမရဲ လည္း မျဖစ္ ၊ သိခ်င္စိတ္ သက္သက္ ျဖင့္သာျဖစ္သည္။<br />
<br />
အစ ကတည္းက ကၽြန္ေတာ္ စပ်စ္ဝိုင္ ကို ဆန႔္က်င္ခဲ့သည္မဟုတ္ ၊ ကၽြန္ေတာ္ ေသာက္သင့္ မေသာက္ ေတာင္ မဆုံးျဖတ္ရေသး။ သို႔ေသာ္ မိမိေသာက္ဖူးေနၾက ေဖ်ာ္ရည္ကိုေတာ့ မေသာက္ဖူးေသာ အရာထက္ ပိုမိုစြဲလမ္း သည္ကေတာ့ အမွန္ပင္။ အတိုခ်ဳံ႕ေျပာရမယ္ ဆိုရင္ေတာ့ လူတိုင္း ခ်ီးက်ဴးေျပာဆို ၾကသည့္ စပ်စ္ဝိုင္ကိုလည္း ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ဝင္စားသည့္ အခ်က္ကေတာ့ မျငင္းနိုင္ေပ။<br />
<br />
<br />
<br />
“ဟုတ္ၿပီ ငါတို႔မင္းသမီးေလး ကေတာ့ ဘယ္လို လၽွိဝွက္ခ်က္ ရွိေနမွာလဲ မသိ ?”<br />
<br />
<br />
<br />
ပုံမွန္ အတိုင္းပဲ အခန္းထဲက ျပန္ထြက္လာခဲ့သည္။<br />
<br />
<br />
<br />
ေကာ္ဖီဆိုင္ အလုပ္မွ အိမ္ျပန္ေရာက္ခ်ိန္ ၊ အခ်ိန္ကေတာ့ ဆယ္နာရီခြဲ အိမ္ျပန္ေရာက္ေရာက္ခ်င္း ၊ ထိုစာရြက္ အေၾကာင္း လုံးဝ ေမ့ေနေလသည္။ အထဲမွာ ဘာေတြမ်ား ပါမည္နည္း ဆိုသည္ ကို ဖတ္ခ်င္ေသာ္လည္း ေကာ္ဖီဆိုင္ အလုပ္မွ ထူးျခားဆန္းသစ္ ေသာ အေတြ႕အၾကဳံတို႔က စိတ္ထဲ ေရာက္ေနေလသည္။ ကၽြန္ေတာ္ဟာ လူေတြကို စူးစမ္းရသည္ကို သေဘာက်သည္။ ဝါသနာ ဟုပင္ ေျပာ၍ ရနိုင္သည္။ ေကာ္ဖီဆိုင္ကို ေရြးခ်ယ္ရသည့္ အေၾကာင္းရင္း ထဲမွာ ေကာ္ဖီကို ႀကိဳက္သည္ ကလည္း ပါသလို ၊ ထိုထက္ပိုသည္ကား အမ်ိဳးအစား စုံလင္လွေသာ လူသား ေတြကို ေတြ႕နိုင္ေသာ ေနရာ ျဖစ္သျဖင့္ စိတ္ဝင္စားဖြယ္ေကာင္းသည့္ ေနရာ ျဖစ္ေသာ ေၾကာင့္ လည္း ျဖစ္သည္။<br />
<br />
မိန္းမငယ္ တစ္ေယာက္ အျမဲတမ္း ဒီခုံမွာ ထိုင္ၿပီး အျပင္ဖက္ကို ေငးၾကည့္ေနတက္သည္။ အသက္အေတာ္ႀကီးေသာ လူတစ္ဦးသည္ လည္း ဆိုင္ကို တစ္ေခါက္လာတိုင္း ေကာင္မေလး တစ္ေယာက္ ေျပာင္း၍ ေရာက္လာတက္သည္။ တေယာက္ကို တေယာက္ မ်က္စိ ေအာက္က အေပ်ာက္မခံေအာင္ ခ်စ္ၾကေသာ အတြဲတစ္တြဲသည္လည္း ေျခာက္လခန႔္ ၾကာေသာ အခါ ဆက္ဆံေရးေတြ က်ဲလာသည္ကို သတိထားမိသည္။ ဒါတင္မကေသး။<br />
<br />
ဒါက ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ကူးေတြကို လွုပ္ရွားေစပါတယ္။ အႀကိဳက္ဆုံး အခ်ိန္ကို ျဖတ္သန္းျခင္း တစ္ခုပါပဲ။ တကယ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ဟာလည္း Kamogawa နဲ႔ တျခားလူေတြလို ဘာမွ မကြာလွသည့္ ၁၇ ႏွစ္သား ဆယ္ေက်ာ္သက္ တစ္ေယာက္ပါပဲ။ အမွန္တရားကို မသိခ်င္ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ကူးထဲမွာပဲ ေပ်ာ္ေမြ႕ ခ်င္တာပါ။ ေရမိုးခ်ိဳး နားေနရင္းနဲ႔မွ ေက်ာင္းမွာ ေကာက္လာခဲ့ တဲ့ စာရြက္ အေၾကာင္း သတိရမိသည္။ ခႏၵာကိုယ္ ေႏြးေနတုံး အိပ္ရာထဲဝင္ၿပီး စာရြက္ကို ျဖန႔္ မိသည္။ ေက်ာမွီရင္း တျဖည္းျဖည္း ျဖင့္ ၾကည့္မိသည့္ကာ ၎စာရြက္ ၏ ေခါင္းစဥ္။<br />
<br />
<br />
<br />
“လူသတ္နည္း”<br />
<br />
<br />
<br />
နာမည္ႀကီး စာေရးဆရာ တစ္ေယာက္ရဲ့ လၽွိဝွက္ ဆန္းၾကယ္ ဝတၳဳ တစ္အုပ္ ဖတ္ေနရသလို ခံစားရသည္။ ၾကည့္ရတာ ေခါင္းစဥ္ကိုက ဝတၳဳဆန္ဆန္ ။ စာရြက္ အပိုင္းအစတစ္ခုဟာ Tsukimori Youko ဆိုၿပီး လူတိုင္း ပါးစပ္ဖ်ားမွာ ေရပန္းစားရတဲ့ ေကာင္မေလး ၏ ပိုင္ဆိုင္မွု။ ၾကည့္ရတာေတာ့ သူ႔ အခ်စ္ေရးနဲ႔ ပတ္သတ္ၿပီး ေကာလဟာလ ကေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ ၿပီးဆုံးမည္ မဟုတ္။ ဒါေပမယ့္ သူမ ပုံစံက ခ်ဥ္းကပ္လို႔ မရသည့္ အမ်ိဳးအစား ၊ သူမ နဲ႔ သတ္ျဖတ္ျခင္း ဆိုသည့္ စကားလုံး ႏွင့္ မည္သို႔မွ သက္ဆိုင္ျခင္း ရွိအံ့ မထင္။ ဒါကိုက ကၽြန္ေတာ္ သိခ်င္စိတ္ကို နိုးဆြေစသည္။ ေကာင္းလား ၊ ဆိုးလား ၊ ဆိုတာ ဒီေနရာမွာ ယွဥ္တြဲ ဖို႔ အေကာင္းဆုံးပါပဲ။ စာကို ခ်ဳံဖတ္ေနရင္း အၾကမ္းျဖင္းေတာ့ သေဘာေပါက္သလိုလို ရွိလာသည္။ “လူသတ္နည္း” ဆိုသည့္ ေခါင္းစဥ္ အတိုင္း လူတစ္ေယာက္ကို မ်ိဳးစုံ သတ္ျဖတ္နည္းမ်ားကို ေဖာ္ျပထားသည္။ တခ်ိဳ႕ အပိုင္းေတြမွာေတာ့ ဖ်က္ထားၿပီး တခ်ိဳ႕ အပိုင္းေတြက အႀကိမ္ႀကိမ္ ျပင္ထားသည္ ကို သတိထားမိသည္။ လက္ေရးလက္သားကို ခန႔္မွန္း ျခင္း ျဖင့္ ဒီစာကိုေရးေနခ်ိန္မွာ ေရးေနသူ ၏ အသက္ရွုသံကို ေတာင္ ခန႔္မွန္း ၍ရသည္ ေျပာရမယ္ဆိုရင္ ေတာ့ အေတာ္ေလး စိတ္လွုပ္ရွားဖို႔ေကာင္းပါတယ္။ အားလုံးကို ဖတ္ၿပီးသည့္ ေနာက္မွာေတာ့ သတိထားမိတာကေတာ့ အားလုံး ျခဳံၿပီးတူတဲ့ အခ်က္ပါ။ အေရးႀကီးတဲ့ အႏၲိမ ရည္မွန္းခ်က္ ကေတာ့ ေသြးမစြန္းပဲ ရန္သူကို ေခ်မွုန္းတာပါပဲ။ ဒါဟာ သတ္ျဖတ္ျခင္းကို ဦးတည္ခ်က္ထားတဲ့ လူသတ္ရတာကို ႀကိဳက္တဲ့ သူ တစ္ေယာက္ ေရးတာ မျဖစ္နိုင္။<br />
<br />
<br />
<br />
“သူမက လၽွိဝွက္ဆန္းၾကယ္ စာေရးဆရာ လုပ္မလို႔လား ???”<br />
<br />
<br />
<br />
လၽွို႔ဝွက္ဆန္းၾကယ္ စာအုပ္ေတြ မွာ ပါတဲ့ ပုံစံအတိုင္း ပါပဲ။ သို႔ေသာ္ ေရးထားတာက အေလာသုံးဆယ္နိုင္ၿပီး ၿပီးျပည့္စုံသည္ဟု ေျပာရန္ ခက္ပါေသးသည္။ ဥပမာ သတ္ျဖတ္နည္း တစ္ခုျဖစ္တဲ့ “ဟန္ေဆာင္ ကားမေတာ္တဆ သတ္ျဖတ္နည္း” မွာ ဆိုရင္ ေရးထားတာ အေတာ္ေလး ရွင္းပါသည္။<br />
<br />
<br />
<br />
* မတ္ေစာက္ေသာ ေတာင္ကုန္းကို ျဖတ္ပါ။<br />
* ကားေမာင္းသူကို တနည္းနည္းျဖင့္ ေႏွာင့္ယွက္ပါ။<br />
* စတီယာတိုင္ ကို ရေအာင္ ထိန္းခ်ဳပ္ပါ။<br />
<br />
<br />
<br />
ဒီလိုမ်ိဳး စတားျပၿပီးေရးထားပါသည္။ အပို မွတ္ခ်က္ အေနနဲ႔လည္း “အာ႐ုံရွုပ္ေထြးေအာင္ ဖုန္းဆက္ၿပီး လုပ္သင့္သလား” ဒါမွမဟုတ္ “လမ္းမမွာ တခုခု အေႏွာင္အယွက္ေပးမလား” စသျဖင့္ က်ိဳးတိုး က်ဲတဲ ေရးထားသည္ကို လည္း ေတြ႕ရသည္။ ဖတ္ၾကည့္တဲ့ အတိုင္း ေအာင္ျမင္ဖို႔ ရာခိုင္ႏွုန္းက အင္မတန္ နည္းပါသည္။ ၾကည့္ရသည္မွာ ေအာင္ျမင္ရန္ အိုင္ဒီယာ မ်ိဳးစုံကို စုေပါင္း ေနဆဲ ျဖစ္ပုံရသည္။ သူမ ၿပီးျပည့္စုံ ေအာင္ လုပ္ခ်င္တာလား ???<br />
<br />
အႏၲာရယ္ကေတာ့ အနည္းဆုံး ျဖစ္ေပမယ့္ ေအာင္ျမင္မည္ဟုလည္း မထင္မိေခ်။ သူမ စမ္းၾကည့္ခ်င္ စမ္းၾကည့္ပါလိမ့္မည္။ သို႔ေသာ္ ဒါက လူတစ္ေယာက္ ကို သတ္ဖို႔အတြက္ အင္မတန္မွ ညံ့ဖ်င္းလွေသာ အႀကံဉာဏ္ ျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ စားပြဲထဲကို လူသတ္နည္း စာရြက္ကို ထည့္လိုက္သည္။ ေမၽွာ္လင့္ခ်က္ႀကီးႀကီး ထားထားသည့္ အတြက္ အေတာ္ေလး စိတ္ထိခိုက္မိသည္။ ဒါေတြဟာ ကေလးဆန္တဲ့ ေရးခ်င္တာေရးထားတာေတြ ျဖစ္ၿပီး စိတ္ဝင္စားစရာ မရွိ။<br />
<br />
<br />
<br />
“ငါဖာသာ ငါေရခ်ိဳးၿပီး သာသာယာယာ ေနရမွာ”<br />
<br />
<br />
<br />
တကိုယ္တည္း ေျပာမိၿပီး စာအုပ္စင္သို႔ သြားကာ တကယ့္လၽွို႔ဝွက္ဆန္းၾကယ္ စာအုပ္တစ္အုပ္ကို ဖတ္ရန္ လွမ္းလိုက္သည္။<br />
<br />
<br />
<br />
“ဟမ္ ေနပါဦး”<br />
<br />
<br />
<br />
ခဏရပ္ၿပီး စဥ္းစားမိသည္။ အေတြးသစ္ေတြက ခႏၶာကိုယ္ ထဲကို စီးဝင္လာသလိုမ်ိဳး။ “လူသတ္နည္း” စာရြက္ရဲ့ ပိုင္ရွင္က ဘယ္သူလဲ ? Tsukimori Youko ပဲ။ တကယ္လို႔ ဝတၳဳ အတြက္ မဟုတ္ပဲ ၊ တကယ္လက္ေတြ႕ မွာ လူတစ္ေယာက္ကို သတ္ခ်င္လို႔ ေရးရင္ ဘယ္လို ျဖစ္မည္နည္း ? ဒီအေတြးက ရင္ထဲကို လွိုက္ဖိုေစၿပီး အူေၾကာင္ေၾကာင္ စာေတြကို တကယ္လို ထင္မိ ေစလာသည္။ အေၾကာင္းအရင္းကို ခဏထား ၊ “လူသတ္နည္း” စာရြက္လို႔ ေရးၿပီး တကယ္ႀကံစည္ရေအာင္ Tsukimori သတ္ခ်င္တဲ့ လူရွိသည္။ Tsukimori တြင္ရွိသည္။ ဒီေလာက္ ၿပီးျပည့္စုံ ၊ စတိုင္က် ၊ လွပ ၊ ဉာဏ္ေကာင္းတဲ့ Tsukimori ၊ လူတိုင္း ခ်စ္ျမတ္နိုးတဲ့ သူမ! ဒါေတာင္မွ သူမဟာ ဒီလို ပိန္းတိန္းတိန္း လူသတ္နည္း တစ္ခုကို အႀကိမ္ႀကိမ္ ျပင္ဆင္ေနခဲ့တယ္။<br />
<br />
<br />
<br />
” အခုေတာ့ ငါတို႔ခ်စ္ဖို႔မေကာင္းဘူးလား”<br />
<br />
<br />
<br />
တကယ္လို႔ အေတြးေတြသာ အမွန္ ျဖစ္လာခဲ့ရင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ သူမ ကို စိတ္ဝင္စားမွာ အမွန္။ ကၽြန္ေတာ္ ထင္ျမင္ခ်က္ေတြ အျမင္အျဖစ္သို႔ ေျပာင္းလာၿပီး ၊ ဆက္လက္ၿပီး ေမးခြန္းေတြ ထုတ္ေနဆဲ။ ဥပမာ ဘယ္လိုလူမ်ိဳးကို သတ္ခ်င္တာလဲ ၊ လက္ရွိ အႀကံအစည္ နဲ႔ လူမသိၾကတဲ့ သူ႔စရိုက္ ၊ ဒီလို ေတြးတိုင္း ကစားေနရင္း နဲ႔ ညအေတာ္ေလး နက္မွ အိပ္ျဖစ္သည္။ ရလဒ္ အေနျဖင့္ မနက္ ေက်ာင္းေနာက္က်ေလသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ေက်ာင္းကို ေရာက္ခ်ိန္မွာေတာ့ အတန္းထဲမွာ လူေတာ္ေတာ္ စုံေနၿပီ။ ဟုတ္ပါသည္။ Tsukimori လည္းပါသည္။ ထိုင္ေနၾက ခုံသို႔ ေလၽွာက္ေနရင္း သူမကို တိတ္တခိုး ၾကည့္မိသည္။ သူမသည္ ခုံထဲသို႔ ပစၥည္းမ်ား ထည့္ေနသည္။ က်န္တဲ့သူေတြ အတြက္ေတာ့ ဒါဟာ ပုံမွန္အျပဳအမွုပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ အတြက္ေတာ့ မဟုတ္။<br />
<br />
<br />
<br />
“မဂၤလာပါ Tsukimori”<br />
<br />
<br />
<br />
ထုံးစံအတိုင္း ပဲ သူမကို ႏွုတ္ဆက္လိုက္သည္။ ခုံကို ဆက္မရွာေတာ့ပဲ ၊ ေခါင္းကို လွုပ္ကာ ကၽြန္ေတာ္ဖက္ကို ၾကည့္လိုက္ၿပီး သူမ လက္ဖ်ားသြယ္သြယ္ ျဖင့္ မဟာဆန္ ရွည္လ်ားလွေသာ ဆံပင္ကို ဖီးလိုက္ၿပီး<br />
<br />
<br />
“မဂၤလာပါ Nonomiya-kun”<br />
<br />
<br />
သူမရဲ့ ရင့္က်က္တဲ့ အျပဳံးနဲ႔ ထုံးစံအတိုင္း ႏွုတ္ဆက္ေလ၏ ။ ပုံမွန္အတိုင္း ဆို ကၽြန္ေတာ္တို႔ စကားေျပာျခင္းက ဒီမွာတင္ ကိစၥ ျပတ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔သည္ အခ်င္းခ်င္း ႏွုတ္ဆက္႐ုံသာ သိၾကသည္။<br />
<br />
<br />
“နင္ တခုခု ရွာေနသလား”<br />
<br />
<br />
သို႔ေသာ္ ဒီေန႔ ေတာ့ ဒီေလာက္နဲ႔ ကိစၥ မျပတ္ခ်င္။ သိခ်င္စိတ္က သူမမ်ား “လူသတ္နည္း” စာရြက္ကို ရွာေနသေယာင္ ကၽြန္ေတာ္ကို တြန္းပို႔ ေနသည္။ ကၽြန္ေတာ္ သူမကို အကဲခတ္သလို မ်က္ေတာင္မၽွပင္ မခတ္ ၊ ၾကည့္မိသည္။<br />
<br />
<br />
“ဟင့္အင္း ခုံစီတာပါ”<br />
<br />
<br />
စိတ္မေကာင္းစရာ ၊ သူမကေတာ့ ျပဳံးေနဆဲပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ”ေအာ္” ဟုသာ တုံ႔ျပန္ၿပီး စိတ္ထဲမွာေတာ့ “တကယ့္အျဖစ္အပ်က္ဟာ စိတ္ကူးနဲ႔ ႏွိုင္းယွဥ္ရင္ အေတာ္ပ်င္းဖို႔ေကာင္းပါလား” ဟု မွတ္ခ်က္ခ်ကာ မိမိခုံဆီရာကိုဦးတည္လာခဲ့သည္။ လမ္းတဝက္တြင္<br />
<br />
<br />
“ဒါေပမယ့္….” သူမက ေနာက္ဖက္ကေန လွမ္းေခၚကာ “ဘာလို႔ တခုခု ရွာေနတယ္ လို႔ ထင္ရတာလဲဟင္ ?”<br />
<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ အျပဳံးကို မေျပာင္းလဲသြားေအာင္ မနည္းသတိထား ယူရသည္။ ခံစားမွုကေတာ့ “ေထာင္ေခ်ာက္ ထဲကို တိုးဝင္လာတဲ့ သားေကာင္ကို ေတြ႕ရသည့္ မုဆိုး တစ္ေယာက္ႏွယ္”<br />
<br />
သူမ ဘာေတြ စိတ္ကူးယဥ္ယဥ္ ၊ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ထူးျခားတဲ့ တိုးတက္မွု အေျခအေနေၾကာင့္ အားအေတာ္ တက္မိသည္။<br />
<br />
<br />
“ဟင့္အင္း ဘာရယ္ မဟုတ္ပါဘူး ” ခပ္ေၾကာင္ေၾကာင္ပုံစံျဖင့္ သူမ ဖက္ကို လွည့္ၿပီး ေျပာလိုက္သည္။<br />
<br />
“ဒါေပမယ့္ ဘာလို႔ ေမးတာလဲဟင္”<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ ျဖည္းျဖည္းခ်င္းစီ အစ္ၾကည့္ရမည္။<br />
<br />
“ဘာရယ္ မဟုတ္ပါဘူး”<br />
<br />
“ေအာ္”<br />
<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ ေရွ႕မွာေတာ့ မေျပာင္းလဲတဲ့ ရင့္က်က္လွတဲ့ သူမ အျပဳံး။ ကၽြန္ေတာ္ ဒီ အျပဳံး ရပ္တန႔္ သြားေအာင္ လုပ္ပစ္ခ်င္ေသာ္လည္း အခုေတာ့ အဲဒီေလာက္ အတြင္းက်က် မလိုေသး။ ေနာက္ဆုံး အထိ အညႇာကို ကိုင္ထားရန္ လိုသည္။<br />
<br />
<br />
<br />
“တကယ္လို႔မ်ား” အစခ်ီကာ စကားစလိုက္သည္။ “တခုခု ရွိရင္ ငါ့ကို အကူအညီ ေတာင္းေနာ္”<br />
<br />
“ဘယ္လို ျဖစ္တာလဲ Nonomiya-kun အဲဒီေလာက္ ၾကင္နာတက္မွန္း မသိထားခဲ့ဘူး”<br />
<br />
“ငါက နင္မွန္းတာထက္ ၾကင္နာတက္သူပါ။ ဒါေတာ့ ေသခ်ာတယ္”<br />
<br />
“ေတာင္းပန္ပါတယ္။ ေနာက္ဆို မွတ္ထားပါ့မယ္ရွင္”<br />
<br />
“မင္းလို ေက်ာ္ၾကားတဲ့ မိန္းကေလး ကို ကူညီရတာ ဟာ ငါ့အတြက္ ဂုဏ္ယူပါတယ္”<br />
<br />
Tsukimori တစ္ေယာက္ ႏွုတ္ခမ္းႏွစ္လြာကို လက္ျဖင့္ ဖြဖြ အုပ္ကာ ႀကိတ္ရယ္လိုက္ၿပီး<br />
<br />
“ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ဒါဆို ကိစၥ တခုခု ရွိရင္ တိုက္ရိုက္ ဆက္သြယ္ လိုက္ပါ့မယ္”<br />
<br />
<br />
<br />
Tsukimori တစ္ေယာက္ သူရဲ့ေတာက္ပတဲ့ မ်က္လုံး ကို တဝက္ ေမွးထားလိုက္ၿပီး ျပဳံးသည္။<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ အေတြး တခ်ိဳ႕တဝက္ ပါသည္ကိုေတာ့ ျငင္း၍ မရ ေသာ္လည္း သူၾကည့္ရတာ တခုခု ကို အႀကံအစည္ မရွိတဲ့ သူတစ္ေယာက္ ႏွင့္ လုံးဝ မတူေခ်။ ဆရာ Ukai လာသည္ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ စကားစ ျပတ္သြားသည္။ Kamogawa နဲ႔ သူ႔ ရဲေဘာ္ရဲဖက္ေတြ က Tsukimori နဲ႔ စကားေျပာသည့္ ကိစၥကို မယုံသကၤာ လာေမးတုံးက နည္းနည္း စိတ္ခုမိေသာ္လည္း အဲဒီေန႔ က စိတ္ထဲ အေတာ္ေလး ေနသာထိုင္သာ ရွိသည္။ သို႔ေသာ္ သူနဲ႔ ပတ္သတ္ၿပီး သူနဲ႔ စကားေျပာရတာ စိတ္လွုပ္ရွားစရာ ရင္ခုန္စရာ ဆိုေတာ့ အေကာင္းဖက္က ျမင္မိသည္။ ဒါကေတာ့ ကိုယ္စိတ္နဲ႔ ကိုယ္ ရင္ခုန္ေနတာေတာ့ အမွန္။ ဒါေပမယ့္ ပ်င္းဖို႔ေကာင္းတဲ့ တကယ့္ဘဝ ထက္စာရင္ အပုံႀကီး သာေလသည္။<br />
<br />
သတင္းအခ်က္အလက္ အသစ္ ႏွင့္ ဘာတိုးတက္မွု မွမရွိေသာ္လည္း သတိမထားမိခင္ ႏွစ္ပတ္ ဟုေသာ အခ်ိန္ကာလ ကုန္ဆုံးသြားသည္။ ဘာမွသာ ဆက္ၿပီး ထူးျခားမွု မရွိရင္ ကၽြန္ေတာ္ ကိုယ္တိုင္ ဒီကိစၥႏွင့္ ပတ္သတ္ရင္ ေမ့ေတာ့မည္ ဆဲဆဲ။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ အညႇာကို ဖမ္းမိထားေသာ္လည္း ကစားပြဲက ေႏွးေကြး တိတ္ဆိတ္ေနရင္ တကယ္ကို စိတ္ညစ္စရာ အေျခအေန။ သို႔ေသာ္ ႐ုတ္တရက္ အေျပာင္းအလဲ တစ္ခု ေရာက္ရွိလာသည္။<br />
<br />
ၾကည့္ရတာ ဂိမ္းက စပင္ မစရေသး။ ကၽြန္ေတာ္ ေနတိုင္း ေက်ာင္းသြား ၊ စာသင္ခန္းက ဆူညံေနေသာ္လည္း ၊ Tsukimori ကိုမူ မတြ႕မိ။ သူမ ေနရာက ကြက္လပ္။ ကၽြန္ေတာ္ ေဝခြဲမရ ျဖစ္ေနစဥ္ပင္ ၊ အေျဖက သိပ္မၾကာပဲ ေရာက္ရွိလာသည္။<br />
<br />
<br />
<br />
“ေဟ့ Nonomiya ! မင္းမၾကားမိဘူးလား”<br />
<br />
<br />
<br />
Kamogawa မွ လွမ္းေမးလိုက္သည္။<br />
<br />
<br />
<br />
“ဘာကို ေျပာတာလဲ မသိ”<br />
<br />
<br />
<br />
တကယ္လည္း ကၽြန္ေတာ္ သူေျပာေနတာကို သေဘာမေပါက္။ သူ စကားစုမွာ ဘယ္သူဟူ၍ ေရေရရာရာ မပါ။<br />
<br />
<br />
<br />
“Tsukimori မိသားစု က တစ္ေယာက္ေယာက္ ဆုံးသြားၿပီ”<br />
<br />
<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ ႏွလုံးခုန္ေတြ ျမန္လာသည္။<br />
<br />
<br />
<br />
“ဘယ္သူလဲ” စိတ္လွုပ္ရွားမွု ကို မနည္း ထိန္းခ်ဳပ္ၿပီး ေမးလိုက္ရသည္။<br />
<br />
“သူ႔အေဖ ထင္တာပဲ ကား မေတာ္တဆ ျဖစ္တာ Youko-san ေတာ့ သနားပါတယ္ဟယ္ ”<br />
<br />
<br />
<br />
Usami က စိတ္မေကာင္းစြာ ေျဖသည္။<br />
<br />
<br />
<br />
“တကယ္ ငါသူ႔အတြက္ ဝမ္းနည္းလိုက္တာ ၊ ဒီအရြယ္ၾကမွ သူ႔ အေဖကို ဆုံးရွုံးရတယ္ ဆိုတာ ဒါ…..”<br />
<br />
<br />
<br />
ပုံမွန္ တုံျပန္ေနၾက မတူပဲ ၊ Kamogawa ေတာင္ ဝမ္းနည္းေနမွေတာ့ တကယ္ ျဖစ္ရမည္။<br />
<br />
<br />
<br />
“… အင္း ဟုတ္တာေပါ့ ငါတို႔ သူကို သြားကူတာေပါ့”<br />
<br />
<br />
<br />
သို႔ပင္ေသာ္ညား ကၽြန္ေတာ္ ကေတာ့ တျခား သူမ်ားႏွင့္ မတူညီေသာ ခံစားခ်က္ျဖင့္ ေျဖမိသည္။ Youko Tsukimori ၊ ကားမေတာ္တဆ ၊ ေသျခင္း ဒီစကားစု ေတြက “လူသတ္နည္း” ကို အမွတ္ရေစသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ဟန္မေဆာင္နိုင္ေတာ့ပဲ မ်က္ႏွာ ဝင္းလက္သြားေအာင္ ျပဳံးၿပီး ေတြးမိသည္ကား<br />
<br />
<br />
<br />
“ကစားပြဲကေတာ့ စိတ္ဝင္စားဖို႔ေကာင္းေနၿပီ”<br />
<br />
<noinclude><br />
{{GekkouNavbar<br />
| [[Gekkou:Volume 1 သရုပ္ေဖာ္ပန္းခ်ီ|သရုပ္ေဖာ္ပန္းခ်ီ]]<br />
| [[Gekkou:Volume 1 အသက္တစ္ေခ်ာင္း|အသက္တစ္ေခ်ာင္း]]<br />
}}<br />
</noinclude><br />
<br />
[[Category:Gekkou]]</div>
Morris
http://www.baka-tsuki.org/project/index.php?title=User:Morris&diff=283801
User:Morris
2013-09-03T18:25:20Z
<p>Morris: </p>
<hr />
<div>* Native Language - Myanmar <br />
* Secondary Language - English<br />
<br />
<br />
===== Project ===== <br />
<br />
Gekkou</div>
Morris
http://www.baka-tsuki.org/project/index.php?title=User:Morris&diff=283800
User:Morris
2013-09-03T18:24:35Z
<p>Morris: Created page with "Native Language - Myanmar Secondary Language - English Project Gekkou"</p>
<hr />
<div>Native Language - Myanmar <br />
Secondary Language - English<br />
<br />
<br />
Project <br />
<br />
Gekkou</div>
Morris
http://www.baka-tsuki.org/project/index.php?title=Gekkou:Volume_1_Murder_Recipe&diff=283799
Gekkou:Volume 1 Murder Recipe
2013-09-03T18:22:31Z
<p>Morris: Undo revision 283798 by Morris (talk)</p>
<hr />
<div>==[Murder Recipe]==<br />
<br />
<br />
There was no day I’d miss hearing that name.<!-- Reverting this for now. This line is supposed to tell the reader that Nonomiya gets to hear her name every day because she's gossiped so much. Maybe "[...]I missed hearing[...]"? As for the other edits, they look great. ~~~~ --><br />
<br />
<br />
<br />
“Tsukimori is so lovely…,” muttered my classmate Kamogawa, sighing, upon which the other male students around him nodded deeply.<br />
<br />
“Listen guys: don’t let that slender body deceive you! Got me? She’s also got…boobs!”<br />
<br />
Their insolent gazes were focused on the girl in debate, Tsukimori, who was surrounded by a group of chattering girls. If I were to describe Youko Tsukimori in one word: she was eye-catching.<!-- OK, is there a Baka Tsuki standard for romanization of Japanese names? Somebody carefully edited Youko into Youko just in Chapter 1, which makes my inner editor rather angry about the inconsistency with later chapters. For the record, I prefer Youko, but then I can read hiragana...--><!-- None that I know of, but I prefer "Youko" as well -- all the more since the title's also romanized that way. I'll probably change it back to how it was (maybe including the quotation marks) later today. --><br />
<br />
“Don’t you agree Nonomiya?”<br />
<br />
“If you say so.”<br />
<br />
“Wow, now that’s a cold reply! Are you really a man? If there’s a mountain, climb it! If there’s a beautiful chick, fall for her! Isn’t that what it means to be a man?”<br />
<br />
The guys, led by Kamogawa, began to show over-exaggerated reactions to my indifferent answer.<br />
<br />
“Well, I just thought she’s perfect.”<br />
<br />
She had a beautiful face, supplemented by a nice figure and outstanding grades. Her pleasing personality made her rather popular. Apparently, she was also good in sports. Youko Tsukimori seemed to be a perfect girl without anything to complain about.<br />
<br />
“How’s that bad?”<br />
<br />
“I never said it’s bad. It’s just that I can’t relax around her.”<br />
<br />
“Aah, that’s true. Tsukimori is a girl beyond our reach after all…”<br />
<br />
Fortunately, Kamogawa interpreted my statement to his convenience.<br />
<br />
My honest impression was that she was so perfect it was boring and being around her would be suffocating. Maybe it’s just that my personality is a little warped, but I’ve secretly been keeping a distance from Tsukimori because I couldn’t discover a common ground between us.<br />
<br />
However, the guys seemed to be highly interested in the famous girl and started discussing rumors about Tsukimori as if they were gossiping about some star.<br />
<br />
“But I heard she has a boyfriend in college?”<br />
<br />
“Student ‘K’, was it? That guy who’s three years older than her?”<br />
<br />
“Eh? I heard she was the lover of a company president…”<br />
<br />
“Aah, so that’s why she gets ¥200,000 in allowance every month?”<br />
<br />
“No kidding! But I heard someone spotted her together with math teacher Kumada when they came out of a love hotel!”<br />
<br />
There was no need for a metaphor anymore—she really was a star. I once more realized how special she was.<br />
<br />
But then again, she might not have been happy about that special status. At least I wouldn’t be able to stand it.<br />
<br />
“It’s all just rumors without any credibility whatsoever.”<br />
<br />
A short laugh escaped my mouth because they were discussing this stuff all too seriously and energetically.<br />
<br />
“Why don’t you just ask her directly?” Therefore, I confronted them with that question. Just for fun. And as expected, my idea was rejected with vigor close to booing. <br />
<br />
“As if we could ask her something like that!!” <br />
<br />
Because I was so amused by their reaction, I spurred them on a little more. “If you want, I can go ask as the representative of the class?”<br />
<br />
“Wait wait wait!! Nonomiya! Don’t rush things! What are we gonna do if the rumors turned out to be true?” Kamogawa rebuked me in a hurry.<br />
<br />
“Maybe they really are just rumors?”<br />
<br />
“But maybe it’s all true!”<br />
<br />
The other guys nodded in agreement to Kamogawa, “Possible. If it’s Tsukimori, very possible!”<br />
<br />
Sure enough Youko Tsukimori stood out in this class. You could even say she was of a different nature. No wonder everyone was under the impression that she had already experienced a world unbeknownst to high school students; considering that she acted so maturely it was hard to believe that she was our age.<br />
<br />
“The truth is hidden in the dark, huh?” Whatever that truth might have been, I could take it easy since I wouldn’t be hurt by it like Kamogawa and the others.<!-- “wouldn’t be hurt anything like” sounds wrong. --><br />
<br />
“The truth isn’t always what’s best, is it?” But it looked like they couldn’t take it as easily since the truth would bother them much more.<br />
<br />
“Don’t you find this unproductive? If you keep your eyes averted from the truth, you won’t ever be able to obtain what you seek!”<br />
<br />
“We don’t care! A couple of days ago, some idiot confessed to her and got harshly rejected. If you carelessly try to reach out for something on a different level, you’re only going to fall down and hurt yourself. I prefer the ideal over the truth! You could even say we want Tsukimori to remain the source of our fantasies for all eternity.”<br />
<br />
I was so amazed at this bunch that I could only laugh. “Adolescence is wonderful, isn’t it?”<br />
<br />
“Hey, we’re seventeen! Leave us our dreams!”<br />
<br />
Apparently I wasn’t supposed to laugh.<br />
<br />
“I shall not bother you anymore if you all insist.”<br />
<br />
“We do, we do! Don’t crush the dreams of us delicate boys.”<br />
<br />
“You mean ‘impure high school boys’.”<br />
<br />
“Who is our dear Nonomiya fond of then? No celebrities allowed, by the way.”<br />
<br />
Kamogawa launched an unexpected counterattack. The other guys, too, jumped at the chance and closed ranks by leaning forward and urging, “Tell us! Tell us!”<br />
<br />
“Well, let’s see—”<br />
<br />
To tell the truth, there was no girl who I could have mentioned specifically, but looking at the situation I didn’t believe those impure high school boys would content themselves with that.<br />
<br />
“—I think Usami’s cute.”<br />
<br />
I merely spoke out the first name that came to mind right then, but they all seemed rather disappointed and made awkward faces.<br />
<br />
“How unthrilling. It couldn’t get any more ordinary, could it? You’re so boring,” complained Kamogawa.<br />
<br />
“So you claim that it’s ''not'' ordinary to feel attracted to Tsukimori?”<br />
<br />
“I admit she’s also an ordinary target, but her quality, so to speak, is on a whole different level from Usami’s! If Usami was orange juice, Tsukimori would be wine.”<br />
<br />
“Then don’t you agree that orange juice suits us minors?”<br />
<br />
“No, you idiot, you don’t get it. I’m talking about the, um, well, that certain appeal of alcohol because you actually shouldn’t drink it, you know? Like, you’re curious about the forbidden world that opens there and…are you following me?”<br />
<br />
“I certainly know what you mean. But ''I'' still like orange juice. Don’t you?”<br />
<br />
“Um, well, sure, I like orange juice too, but…”<br />
<br />
Kamogawa’s guys-alliance grumbled and contorted their faces. <!--guys-alliance sounds...awkward. maybe shorten to just alliance, unless there's a specific reason for mentioning gender? --><!--Well, it's the group of boys bantering with Nonomiya right now, no girls involved. Rather, girls would probably stay away or interfere. That's why mentioning the gender is important for clarity, in my opinion. But I agree that it's not perfect, so if you have a good alternative way to phrase this, please edit it in.-Kadi--><br />
<br />
While Tsukimori was an exceptional girl indeed, Usami was very charming, too — for an ordinary girl. Their reaction originated from not wanting to admit that I was right while being unable to deny it.<br />
<br />
Feeling like the winner, I said, “Let’s toast with some orange juice and wine, then.”<br />
<br />
You could say I tasted the “splendid wine of victory.”<br />
<br />
“You’re a pretty damn devious guy, you know that?”<br />
<br />
“Thank you.”<br />
<br />
“I ain’t praising you.”<br />
<br />
Kamogawa was still a little sour, but I had succeeded in getting the air out of him.<br />
<br />
“—Hey, boys! Get back to your seats! Afternoon classes are starting!”<br />
<br />
Driven by this sudden voice, the guys turned their eyes towards the clock at once. They reacted that sensitively because the warning came from the girl they were just talking about.<br />
<br />
“She’s right. Let's follow the advice of Orange Juice and wait at our seats,” said Kamogawa, whereupon everyone returned to their respective desks.<br />
<br />
“Orange Juice…?” wondered Orange Juice a.k.a. Chizuru Usami and tilted her round head. “…I bet you’ve been talking bad about me or something, haven’t you?”<br />
<br />
Usami, sitting beside me, pursed her lips.<br />
<br />
“We were merely talking about beverages.”<br />
<br />
“That’s a lie. If a couple of boys gather, they talk about either perverted or idiotic stuff,” she claimed.<br />
<br />
That was a fairly unfair preconception, I had to say. Unfortunately though, I couldn’t deny it.<br />
<br />
“…what kind of tragic life have you gone through, Usami? I’ve just become quite worried about you.”<br />
<br />
[[Image:Gekkou-017.jpg|thumb]]<br />
<br />
“Don’t pity me, Nonomiya! Idiot. I’m normal! Your average high school girl!”<br />
<br />
Usami always got all worked up in no time whenever I teased her. And once she was worked up, she was like a little animal — pretty amusing to watch, really.<br />
<br />
“Listen, you should visit a hospital before it’s too late. If it’s too embarrassing to go alone, I can also accompany you there, but—”<br />
<br />
“—I won’t! Stop looking at me with those commiserating eyes!”<br />
<br />
She pushed my peeking head away with her palm: “Go away!”<!--peeking ersetzen?--><br />
<br />
“Rejoice, Usami. It seems Nonomiya is fond of orange juice!”<br />
<br />
Kamogawa, who had been watching us, laughed with a face that made him seem like he’d only talk about perverted or idiotic stuff.<br />
<br />
“Tell me already, what’s the thing with that orange jui—”<br />
<br />
Usami swallowed her words mid-sentence. Our math teacher, Kumada, had entered the classroom.<br />
<br />
<br />
<br />
The only sounds in the classroom were Kumada’s weak voice and the chalk hitting the blackboard.<br />
<br />
Apparently our conversation was still bothering Usami; she kept stealing glances at me.<br />
<br />
After some minutes had passed, she finally lost patience. She leaned her upper body a little towards me and whispered, “What was that about?”<br />
<br />
“I’m trying to concentrate on the lesson, Usami-san,” I answered without removing my eyes from the blackboard.<br />
<br />
“…don’t be mean~”<br />
<br />
Because I kept silent, she started poking my side with her mechanical pencil. The tip pierced through the fabric of my uniform and stuck into my skin.<br />
<br />
“Hey, that hurts.”<br />
<br />
“Then don’t ignore me,” sulked Usami. “During lunch break, you boys were talking about Youko-san, weren’t you?”<br />
<br />
“Oh, were we?”<br />
<br />
“…you always try to slip off like this, Nonomiya. Actually, I know that you were gossiping about her!”<br />
<br />
“You eavesdropped on us? I'm shocked.”<br />
<br />
“That’s not it! I only heard Youko-san’s name by chance! Because you boys were talking so loudly!”<br />
<br />
“Usami,” I called for her attention because Kumada had turned towards the class. She sat up in a hurry and pretended to be copying what was written on the blackboard.<br />
<br />
After some moments of silence: “…Say, Nonomiya. You prefer girls like Youko-san too, don’t you?” muttered Usami while looking down at her notes.<br />
<br />
I glanced towards the front right. Youko Tsukimori—the girl in question—stared charismatically at the blackboard. From the side her face looked intelligent, giving her a little of the feel of the anchorwoman from the news.<br />
<br />
Sitting in the very middle of the room, her outstanding aura made it feel as though she were the heart of the classroom.<br />
<br />
Indeed, she was someone special. Although I personally avoided excessive contact with her, I could very well comprehend why everyone seemed to adore her.<br />
<br />
“—No, not particularly.”<br />
<br />
I don’t like trouble, but I became interested in how Usami would react.<br />
<br />
“Is that so?”<br />
<br />
She made a smile, seeming somehow relieved.<br />
<br />
“We discussed this allegory: if she were a beverage, Tsukimori would be wine.”<br />
<br />
<br />
<br />
—What kind of reaction is she going to show me, I wonder?<br />
<br />
<br />
<br />
“And, by the way, you’d be orange juice.”<br />
<br />
Beside me I heard the sound of a pencil lead breaking.<br />
<br />
“Ah yeah?”<br />
<br />
Usami played with the pencil between her fingers, feigning indifference. However, I didn’t overlook that moment when her cheeks blushed.<br />
<br />
After that Usami’s questioning stopped.<br />
<br />
Her honest reaction had something that calmed my mind. I had only given her name back then to put them off, but perhaps I had actually revealed my true thoughts which I had been unaware of myself.<br />
<br />
At least at that very moment I felt that I liked Usami.<br />
<br />
“…by the way.”<br />
<br />
I considered our conversation finished, but she still wanted to say something it seemed.<br />
<br />
Usami whispered with a serious expression on her face, “I-I’m normal, you know? A normal girl! Not some strange girl like you assumed earlier! I don’t want to be misunderstood, okay?”<br />
<br />
I accidentally smiled because of Usami's lovely words.<br />
<br />
Her honesty was very comfortable to me—almost like tasting a glass of delicious orange juice.<br />
<br />
I wished I could fall in love with her.<br />
<br />
<br />
<br />
After the monthly class officers’ regular meeting I watched the female officer of my class leave in a hurry and strolled back to our classroom.<br />
<br />
Having reached the empty room, I prepared myself to leave as well. As I was in no club, I had nothing to do at school anymore. What was left was going home and preparing for my part-time job.<br />
<br />
When I stood up from my seat, I noticed a university notebook on the floor. I immediately noticed whom it belonged to. Its front page read “Youko Tsukimori”.<br />
<br />
I looked around the room, but she wasn’t there. I decided to put it on her desk before leaving.<br />
<br />
But just when I was about to do so, I registered a scrap of paper that peeked out from the notebook. I grasped the scrap, thinking nothing of it, and pulled it out.<br />
<br />
“…now that’s unexpected,” I unintentionally let out.<br />
<br />
It turned out to be a folded A4 report sheet. The caption written on it matched neither the Tsukimori everyone talked of nor my personal image of her.<br />
<br />
After making sure nobody was watching, I stowed it away in my bag. I did so because I presumed it would take quite some time to read all of the tightly-written text.<br />
<br />
You could say I succumbed to temptation.<br />
<br />
No, at that very moment I felt not even a speck of guilt whatsoever. It was but pure curiosity.<br />
<br />
I didn’t have anything against wine. To begin with, I couldn’t possibly judge without ever having taken a sip. It’s just that my attachment to the familiar drink won over my wariness of the unfamiliar one.<br />
<br />
In short, I was interested in the wine everyone praised so highly.<br />
<br />
“Alright, what kind of secret of our idol is going to come to light…?”<br />
<br />
I left the classroom as I always did.<br />
<br />
<br />
<br />
It was past 10 <span style="font-variant: small-caps;">p.m.</span> when I returned home after finishing my work at the café.<br />
<br />
When I arrived there I had completely forgotten about the sheet. I had been looking forward to reading its contents, but the various stimuli at the café drove its existence into a corner of my memory.<br />
<br />
I like to observe people. You might even call it my hobby.<br />
<br />
Part of the reason why I chose to work at a café was surely that I simply like coffee, but more than that I found the different types of people you meet there interesting.<br />
<br />
A young woman who always takes the same seat and just keeps gazing outside. A man in the prime of his life who changes the girl at his side each visit. The cooled-down relationship of a couple that had been deeply in love just half a year ago. And many more.<br />
<br />
It was something that excited my imagination—a favorite pastime of mine.<br />
<br />
In reality though, I was no different from Kamogawa and the others. I, too, was just an ordinary 17-year-old teenager. I did not want to know the truth. I simply wanted to enjoy wallowing in my fantasies.<br />
<br />
I was in the middle of relaxing, taking a warm bath, when I remembered the sheet I had picked up after school.<br />
<br />
With my body still warm I dove onto my bed and unfolded the paper. While holding myself back from hurrying things, I slowly glanced over the title.<br />
<br />
<br />
<br />
“The Murder Recipe”<br />
<br />
<br />
<br />
I felt like I was reading the mystery novel of some popular author. Maybe this was due to the title actually sounding like a novel’s.<br />
<br />
A scrap of paper that appeared from the notebook of the person who was on everyone’s lips—Youko Tsukimori.<br />
<br />
There seemed to be no end to the rumors dealing with her vivid love life, but her image still remained mostly irreproachable. She was by no means a girl the word “murder” would have suited.<br />
<br />
Perhaps it was this fact that piqued my curiosity. Contrasts like this have a sort of magic to them that sucks you in—be it for the good or the bad.<br />
<br />
My gaze skimmed over the text, completely absorbed by it. Faithful to its title “The Murder Recipe”, it introduced different ways of killing someone.<br />
<br />
I noticed that parts of the text had been erased and corrected, indicating that the recipe had been revised several times. I could virtually sense the breath of the person who wrote down these rather messy characters. It had something vivid to it, so to speak.<br />
<br />
While reading on, I discovered something that all of the approaches had in common.<br />
<br />
The most important objective appeared to be eliminating the target without getting one’s own hands dirty. It was not a text written by a human who is fond of killing—who sets the act of killing as his highest objective.<br />
<br />
“…is she really aiming to become a mystery author?”<br />
<br />
These seemed exactly like tricks made for a mystery story. However, they were written rather clumsily and were far from perfect.<br />
<br />
To present an example: there was one way of killing titled “The Feigned Traffic Accident Murder Recipe”. The content was most simple.<br />
<br />
* On a road over a steep mountain pass.<br />
<br />
* Disturb the driver somehow.<br />
<br />
* Make him lose control of the steering wheel.<br />
<br />
It was written in bullet points like this. Additional remarks like “Phone the driver in order to make him lose concentration?” or “Put some hindrance on the road?” were very sparsely added.<br />
<br />
As can be seen, the grade of completion was very low. Maybe she was still in the stage of collecting together various ideas, trying to perfect it?<br />
<br />
The risk was reduced to a minimum, but I didn’t think the plan was likely to succeed either. I could see she tried, but this was one weak plan if she was to really kill someone.<br />
<br />
I dropped the murder recipe onto my desk.<br />
<br />
Having had high expectations, the letdown was great. The all too childish contents of the recipe had killed my interest.<br />
<br />
“This just spoiled my after-bath-bliss.”<br />
<br />
After complaining aloud, I reached out for my bookshelf to remove the bad taste by reading a real mystery novel.<br />
<br />
“…no, hold on a sec.”<br />
<br />
However, I stopped my hand and started thinking. A new thought lifted my spirits to new heights again.<br />
<br />
Who was the owner of this “Murder Recipe”?<br />
<br />
It was Youko Tsukimori!<br />
<br />
What if, purely hypothetically, she had written this because she seriously wanted to kill someone…? That thought made the clumsy text feel rather realistic at once.<br />
<br />
Leaving aside the reason for now, there was a person whom Tsukimori wanted to die and she had desperately written a murder plan to make it happen.<br />
<br />
''Tsukimori'' had! That perfect, stylish, beautiful, intelligent “Tsukimori” who was adored by everyone!<br />
<br />
And she had edited such an immature murder plan over and over.<br />
<br />
“…now, aren’t we cute?”<br />
<br />
If this guess turned out to be true, I’d almost become a big fan of hers.<br />
<br />
My imagination was put in motion. I started puzzling over all kinds of questions, like the person she wanted to kill, her potential motive and her hidden personality. I kept playing this game until the sky started to dawn in the east.<br />
<br />
<br />
<br />
The next morning I went to school later than I usually did.<br />
<br />
By the time I entered the classroom, most of my classmates were already present. Of course, Tsukimori was among them as well.<br />
<br />
While walking to my seat, I secretly glanced at her. She was putting the things in her desk in order. At least to others it looked like such a perfectly normal action.<br />
<br />
Not to me.<br />
<br />
“Good morning, Tsukimori.” I greeted her as always. <br />
<br />
She stopped peeking into her desk, tilted her head and looked at me while using her little finger to brush her elegant, long hair out of her face. “Good morning, Nonomiya-kun.”<br />
<br />
She showed me her mature smile as always.<br />
<br />
Usually, our conversation would have ended right there. We knew each other only well enough to exchange greetings.<br />
<br />
“Are you looking for something?”<br />
<br />
However, that morning I didn’t want to let it end there. My curiosity was vexing me, for I suspected that she might be searching for the “Murder Recipe”.<br />
<br />
I intensively stared at her, not wanting to miss the slightest stir.<br />
<br />
“No, I am just sorting my desk.”<br />
<br />
Sadly, her smile was left unchanged.<br />
<br />
I told her, “I see,” and headed to my own seat, while thinking to myself that reality was so boring compared to imagination.<br />
<br />
“But…,” she suddenly called me from behind, “why did you think I was searching for something?”<br />
<br />
I was desperate not to break into a broad smile.<br />
<br />
It was a feeling as though prey had hopped readily into my trap. Whatever her sentiments were, I started getting in high spirits just from the expectation of some amusing developments.<br />
<br />
“No, I’m afraid there’s no particular reason,” I turned around towards her, playing dumb. “But let me return that question: why do you ask?”<br />
<br />
I decided to probe lightly.<br />
<br />
“I had no particular reason, either.”<br />
<br />
“I see.”<br />
<br />
Before me was only her unchanged mature smile. I felt the desire to make that smile freeze, but I didn’t intend to get to the core just yet. I thought it was best to keep my trump card for the very end.<br />
<br />
“But if…,” I began, “if you are troubled, feel free to ask me for help.”<br />
<br />
“What’s the matter, Nonomiya-kun? I don’t remember you being this gentle?”<br />
<br />
“I’m gentler than you believe, that’s for sure.”<br />
<br />
“I beg your pardon. I’ll be sure to remember that then.”<br />
<br />
“Of course the primary motivation would be getting a girl of outstanding popularity like you indebted to me, though.”<!--klingt steif. absicht?--><!-- Nicht unbedingt.--><!--gut, ich änders, aber nicht jetzt--><!-- besser? --><br />
<br />
Tsukimori giggled.<br />
<br />
“Thank you. I will directly consult you then, Nonomiya-kun, should I ever be troubled.”<br />
<br />
Tsukimori smiled with her almond eyes half closed.<br />
<br />
It didn’t look like she ''wasn’t'' scheming something. I won’t deny the influence of my wishful thinking on this assessment, though.<br />
<br />
Our conversation ended because our class teacher, Ukai, had appeared in the classroom.<br />
<br />
My mood was quite good that day. Kamogawa and his comrades were annoying when they came to question me about my conversation with Tsukimori in the following break, but I considered it a good harvest because I had discovered how thrilling and amusing it was to talk to her.<br />
<br />
Well, it was just me savoring the thrill produced by my own fantasies, though.<br />
<br />
Still, it was much better than a boring reality.<br />
<br />
<br />
<br />
Without any progress or new information, my peaceful daily routine went on and, before I knew it, two weeks had passed since finding the murder recipe.<br />
<br />
As there wasn’t anything to stir up my imagination, my excitement subsided and I was about to forget the very existence of the recipe.<br />
<br />
Because I had kept holding back my trump card, the game had stopped slowly and quietly. It was a truly pathetic situation.<br />
<br />
However, a change occurred all of a sudden.<br />
<br />
Perhaps…the game had not even started yet.<br />
<br />
I went to school as always, and the classroom was ever noisy. But Tsukimori was nowhere in sight. Her seat was empty.<br />
<br />
I was puzzled, but the answer wasn’t long in coming.<br />
<br />
“Hey, Nonomiya! Have you heard?”<br />
<br />
It was Kamogawa.<br />
<br />
“Can’t say I have.”<br />
<br />
Of course I had no idea what he was talking about because his sentence lacked the object.<br />
<br />
<br />
<br />
“Someone from Tsukimori’s family is dead.”<br />
<br />
<br />
<br />
I felt my heartbeat accelerate.<br />
<br />
“Who?” I asked while suppressing the arising excitement.<br />
<br />
“Her dad, it seems. It was a traffic accident. Youko-san has my fullest sympathies…,” answered Usami with a sad face.<br />
<br />
“Really, I feel sorry for her. To lose one’s father at this age, that’s…”<br />
<br />
Unlike his usual behavior, even Kamogawa showed a mournful mien. That must be the normal reaction.<br />
<br />
“…Indeed. Let’s all support her.”<br />
<br />
However, I harbored different emotions from the others. Youko Tsukimori, traffic accident, death—these keywords led me straight to the murder recipe.<br />
<br />
I desperately suppressed the grin that was about to flash over my face.<br />
<br />
''It’s getting interesting.''<br />
<br />
<br />
<noinclude><br />
{{GekkouNavbar<br />
| [[Gekkou:Volume 1 Illustrations|Illustrations]]<br />
| [[Gekkou:Volume 1 Live|Live]]<br />
}}<br />
</noinclude><br />
<br />
[[Category:Gekkou]]</div>
Morris
http://www.baka-tsuki.org/project/index.php?title=Gekkou:Volume_1_Murder_Recipe&diff=283798
Gekkou:Volume 1 Murder Recipe
2013-09-03T18:20:57Z
<p>Morris: /* [Murder Recipe] */</p>
<hr />
<div>==[Murder Recipe]==<br />
<br />
<br />
There was no day I’d miss hearing that name.<!-- Reverting this for now. This line is supposed to tell the reader that Nonomiya gets to hear her name every day because she's gossiped so much. Maybe "[...]I missed hearing[...]"? As for the other edits, they look great. ~~~~ --><br />
<br />
<br />
<br />
“Tsukimori is so lovely…,” muttered my classmate Kamogawa, sighing, upon which the other male students around him nodded deeply.<br />
<br />
“Listen guys: don’t let that slender body deceive you! Got me? She’s also got…boobs!”<br />
<br />
Their insolent gazes were focused on the girl in debate, Tsukimori, who was surrounded by a group of chattering girls. If I were to describe Youko Tsukimori in one word: she was eye-catching.<!-- OK, is there a Baka Tsuki standard for romanization of Japanese names? Somebody carefully edited Youko into Youko just in Chapter 1, which makes my inner editor rather angry about the inconsistency with later chapters. For the record, I prefer Youko, but then I can read hiragana...--><!-- None that I know of, but I prefer "Youko" as well -- all the more since the title's also romanized that way. I'll probably change it back to how it was (maybe including the quotation marks) later today. --><br />
<br />
“Don’t you agree Nonomiya?”<br />
<br />
“If you say so.”<br />
<br />
“Wow, now that’s a cold reply! Are you really a man? If there’s a mountain, climb it! If there’s a beautiful chick, fall for her! Isn’t that what it means to be a man?”<br />
<br />
The guys, led by Kamogawa, began to show over-exaggerated reactions to my indifferent answer.<br />
<br />
“Well, I just thought she’s perfect.”<br />
<br />
She had a beautiful face, supplemented by a nice figure and outstanding grades. Her pleasing personality made her rather popular. Apparently, she was also good in sports. Youko Tsukimori seemed to be a perfect girl without anything to complain about.<br />
<br />
“How’s that bad?”<br />
<br />
“I never said it’s bad. It’s just that I can’t relax around her.”<br />
<br />
“Aah, that’s true. Tsukimori is a girl beyond our reach after all…”<br />
<br />
Fortunately, Kamogawa interpreted my statement to his convenience.<br />
<br />
My honest impression was that she was so perfect it was boring and being around her would be suffocating. Maybe it’s just that my personality is a little warped, but I’ve secretly been keeping a distance from Tsukimori because I couldn’t discover a common ground between us.<br />
<br />
However, the guys seemed to be highly interested in the famous girl and started discussing rumors about Tsukimori as if they were gossiping about some star.<br />
<br />
“But I heard she has a boyfriend in college?”<br />
<br />
“Student ‘K’, was it? That guy who’s three years older than her?”<br />
<br />
“Eh? I heard she was the lover of a company president…”<br />
<br />
“Aah, so that’s why she gets ¥200,000 in allowance every month?”<br />
<br />
“No kidding! But I heard someone spotted her together with math teacher Kumada when they came out of a love hotel!”<br />
<br />
There was no need for a metaphor anymore—she really was a star. I once more realized how special she was.<br />
<br />
But then again, she might not have been happy about that special status. At least I wouldn’t be able to stand it.<br />
<br />
“It’s all just rumors without any credibility whatsoever.”<br />
<br />
A short laugh escaped my mouth because they were discussing this stuff all too seriously and energetically.<br />
<br />
“Why don’t you just ask her directly?” Therefore, I confronted them with that question. Just for fun. And as expected, my idea was rejected with vigor close to booing. <br />
<br />
“As if we could ask her something like that!!” <br />
<br />
Because I was so amused by their reaction, I spurred them on a little more. “If you want, I can go ask as the representative of the class?”<br />
<br />
“Wait wait wait!! Nonomiya! Don’t rush things! What are we gonna do if the rumors turned out to be true?” Kamogawa rebuked me in a hurry.<br />
<br />
“Maybe they really are just rumors?”<br />
<br />
“But maybe it’s all true!”<br />
<br />
The other guys nodded in agreement to Kamogawa, “Possible. If it’s Tsukimori, very possible!”<br />
<br />
Sure enough Youko Tsukimori stood out in this class. You could even say she was of a different nature. No wonder everyone was under the impression that she had already experienced a world unbeknownst to high school students; considering that she acted so maturely it was hard to believe that she was our age.<br />
<br />
“The truth is hidden in the dark, huh?” Whatever that truth might have been, I could take it easy since I wouldn’t be hurt by it like Kamogawa and the others.<!-- “wouldn’t be hurt anything like” sounds wrong. --><br />
<br />
“The truth isn’t always what’s best, is it?” But it looked like they couldn’t take it as easily since the truth would bother them much more.<br />
<br />
“Don’t you find this unproductive? If you keep your eyes averted from the truth, you won’t ever be able to obtain what you seek!”<br />
<br />
“We don’t care! A couple of days ago, some idiot confessed to her and got harshly rejected. If you carelessly try to reach out for something on a different level, you’re only going to fall down and hurt yourself. I prefer the ideal over the truth! You could even say we want Tsukimori to remain the source of our fantasies for all eternity.”<br />
<br />
I was so amazed at this bunch that I could only laugh. “Adolescence is wonderful, isn’t it?”<br />
<br />
“Hey, we’re seventeen! Leave us our dreams!”<br />
<br />
Apparently I wasn’t supposed to laugh.<br />
<br />
“I shall not bother you anymore if you all insist.”<br />
<br />
“We do, we do! Don’t crush the dreams of us delicate boys.”<br />
<br />
“You mean ‘impure high school boys’.”<br />
<br />
“Who is our dear Nonomiya fond of then? No celebrities allowed, by the way.”<br />
<br />
Kamogawa launched an unexpected counterattack. The other guys, too, jumped at the chance and closed ranks by leaning forward and urging, “Tell us! Tell us!”<br />
<br />
“Well, let’s see—”<br />
<br />
To tell the truth, there was no girl who I could have mentioned specifically, but looking at the situation I didn’t believe those impure high school boys would content themselves with that.<br />
<br />
“—I think Usami’s cute.”<br />
<br />
I merely spoke out the first name that came to mind right then, but they all seemed rather disappointed and made awkward faces.<br />
<br />
“How unthrilling. It couldn’t get any more ordinary, could it? You’re so boring,” complained Kamogawa.<br />
<br />
“So you claim that it’s ''not'' ordinary to feel attracted to Tsukimori?”<br />
<br />
“I admit she’s also an ordinary target, but her quality, so to speak, is on a whole different level from Usami’s! If Usami was orange juice, Tsukimori would be wine.”<br />
<br />
“Then don’t you agree that orange juice suits us minors?”<br />
<br />
“No, you idiot, you don’t get it. I’m talking about the, um, well, that certain appeal of alcohol because you actually shouldn’t drink it, you know? Like, you’re curious about the forbidden world that opens there and…are you following me?”<br />
<br />
“I certainly know what you mean. But ''I'' still like orange juice. Don’t you?”<br />
<br />
“Um, well, sure, I like orange juice too, but…”<br />
<br />
Kamogawa’s guys-alliance grumbled and contorted their faces. <!--guys-alliance sounds...awkward. maybe shorten to just alliance, unless there's a specific reason for mentioning gender? --><!--Well, it's the group of boys bantering with Nonomiya right now, no girls involved. Rather, girls would probably stay away or interfere. That's why mentioning the gender is important for clarity, in my opinion. But I agree that it's not perfect, so if you have a good alternative way to phrase this, please edit it in.-Kadi--><br />
<br />
While Tsukimori was an exceptional girl indeed, Usami was very charming, too — for an ordinary girl. Their reaction originated from not wanting to admit that I was right while being unable to deny it.<br />
<br />
Feeling like the winner, I said, “Let’s toast with some orange juice and wine, then.”<br />
<br />
You could say I tasted the “splendid wine of victory.”<br />
<br />
“You’re a pretty damn devious guy, you know that?”<br />
<br />
“Thank you.”<br />
<br />
“I ain’t praising you.”<br />
<br />
Kamogawa was still a little sour, but I had succeeded in getting the air out of him.<br />
<br />
“—Hey, boys! Get back to your seats! Afternoon classes are starting!”<br />
<br />
Driven by this sudden voice, the guys turned their eyes towards the clock at once. They reacted that sensitively because the warning came from the girl they were just talking about.<br />
<br />
“She’s right. Let's follow the advice of Orange Juice and wait at our seats,” said Kamogawa, whereupon everyone returned to their respective desks.<br />
<br />
“Orange Juice…?” wondered Orange Juice a.k.a. Chizuru Usami and tilted her round head. “…I bet you’ve been talking bad about me or something, haven’t you?”<br />
<br />
Usami, sitting beside me, pursed her lips.<br />
<br />
“We were merely talking about beverages.”<br />
<br />
“That’s a lie. If a couple of boys gather, they talk about either perverted or idiotic stuff,” she claimed.<br />
<br />
That was a fairly unfair preconception, I had to say. Unfortunately though, I couldn’t deny it.<br />
<br />
“…what kind of tragic life have you gone through, Usami? I’ve just become quite worried about you.”<br />
<br />
[[Image:Gekkou-017.jpg|thumb]]<br />
<br />
“Don’t pity me, Nonomiya! Idiot. I’m normal! Your average high school girl!”<br />
<br />
Usami always got all worked up in no time whenever I teased her. And once she was worked up, she was like a little animal — pretty amusing to watch, really.<br />
<br />
“Listen, you should visit a hospital before it’s too late. If it’s too embarrassing to go alone, I can also accompany you there, but—”<br />
<br />
“—I won’t! Stop looking at me with those commiserating eyes!”<br />
<br />
She pushed my peeking head away with her palm: “Go away!”<!--peeking ersetzen?--><br />
<br />
“Rejoice, Usami. It seems Nonomiya is fond of orange juice!”<br />
<br />
Kamogawa, who had been watching us, laughed with a face that made him seem like he’d only talk about perverted or idiotic stuff.<br />
<br />
“Tell me already, what’s the thing with that orange jui—”<br />
<br />
Usami swallowed her words mid-sentence. Our math teacher, Kumada, had entered the classroom.<br />
<br />
<br />
<br />
The only sounds in the classroom were Kumada’s weak voice and the chalk hitting the blackboard.<br />
<br />
Apparently our conversation was still bothering Usami; she kept stealing glances at me.<br />
<br />
After some minutes had passed, she finally lost patience. She leaned her upper body a little towards me and whispered, “What was that about?”<br />
<br />
“I’m trying to concentrate on the lesson, Usami-san,” I answered without removing my eyes from the blackboard.<br />
<br />
“…don’t be mean~”<br />
<br />
Because I kept silent, she started poking my side with her mechanical pencil. The tip pierced through the fabric of my uniform and stuck into my skin.<br />
<br />
“Hey, that hurts.”<br />
<br />
“Then don’t ignore me,” sulked Usami. “During lunch break, you boys were talking about Youko-san, weren’t you?”<br />
<br />
“Oh, were we?”<br />
<br />
“…you always try to slip off like this, Nonomiya. Actually, I know that you were gossiping about her!”<br />
<br />
“You eavesdropped on us? I'm shocked.”<br />
<br />
“That’s not it! I only heard Youko-san’s name by chance! Because you boys were talking so loudly!”<br />
<br />
“Usami,” I called for her attention because Kumada had turned towards the class. She sat up in a hurry and pretended to be copying what was written on the blackboard.<br />
<br />
After some moments of silence: “…Say, Nonomiya. You prefer girls like Youko-san too, don’t you?” muttered Usami while looking down at her notes.<br />
<br />
I glanced towards the front right. Youko Tsukimori—the girl in question—stared charismatically at the blackboard. From the side her face looked intelligent, giving her a little of the feel of the anchorwoman from the news.<br />
<br />
Sitting in the very middle of the room, her outstanding aura made it feel as though she were the heart of the classroom.<br />
<br />
Indeed, she was someone special. Although I personally avoided excessive contact with her, I could very well comprehend why everyone seemed to adore her.<br />
<br />
“—No, not particularly.”<br />
<br />
I don’t like trouble, but I became interested in how Usami would react.<br />
<br />
“Is that so?”<br />
<br />
She made a smile, seeming somehow relieved.<br />
<br />
“We discussed this allegory: if she were a beverage, Tsukimori would be wine.”<br />
<br />
<br />
<br />
—What kind of reaction is she going to show me, I wonder?<br />
<br />
<br />
<br />
“And, by the way, you’d be orange juice.”<br />
<br />
Beside me I heard the sound of a pencil lead breaking.<br />
<br />
“Ah yeah?”<br />
<br />
Usami played with the pencil between her fingers, feigning indifference. However, I didn’t overlook that moment when her cheeks blushed.<br />
<br />
After that Usami’s questioning stopped.<br />
<br />
Her honest reaction had something that calmed my mind. I had only given her name back then to put them off, but perhaps I had actually revealed my true thoughts which I had been unaware of myself.<br />
<br />
At least at that very moment I felt that I liked Usami.<br />
<br />
“…by the way.”<br />
<br />
I considered our conversation finished, but she still wanted to say something it seemed.<br />
<br />
Usami whispered with a serious expression on her face, “I-I’m normal, you know? A normal girl! Not some strange girl like you assumed earlier! I don’t want to be misunderstood, okay?”<br />
<br />
I accidentally smiled because of Usami's lovely words.<br />
<br />
Her honesty was very comfortable to me—almost like tasting a glass of delicious orange juice.<br />
<br />
I wished I could fall in love with her.<br />
<br />
<br />
<br />
After the monthly class officers’ regular meeting I watched the female officer of my class leave in a hurry and strolled back to our classroom.<br />
<br />
Having reached the empty room, I prepared myself to leave as well. As I was in no club, I had nothing to do at school anymore. What was left was going home and preparing for my part-time job.<br />
<br />
When I stood up from my seat, I noticed a university notebook on the floor. I immediately noticed whom it belonged to. Its front page read “Youko Tsukimori”.<br />
<br />
I looked around the room, but she wasn’t there. I decided to put it on her desk before leaving.<br />
<br />
But just when I was about to do so, I registered a scrap of paper that peeked out from the notebook. I grasped the scrap, thinking nothing of it, and pulled it out.<br />
<br />
“…now that’s unexpected,” I unintentionally let out.<br />
<br />
It turned out to be a folded A4 report sheet. The caption written on it matched neither the Tsukimori everyone talked of nor my personal image of her.<br />
<br />
After making sure nobody was watching, I stowed it away in my bag. I did so because I presumed it would take quite some time to read all of the tightly-written text.<br />
<br />
You could say I succumbed to temptation.<br />
<br />
No, at that very moment I felt not even a speck of guilt whatsoever. It was but pure curiosity.<br />
<br />
I didn’t have anything against wine. To begin with, I couldn’t possibly judge without ever having taken a sip. It’s just that my attachment to the familiar drink won over my wariness of the unfamiliar one.<br />
<br />
In short, I was interested in the wine everyone praised so highly.<br />
<br />
“Alright, what kind of secret of our idol is going to come to light…?”<br />
<br />
I left the classroom as I always did.<br />
<br />
<br />
<br />
It was past 10 <span style="font-variant: small-caps;">p.m.</span> when I returned home after finishing my work at the café.<br />
<br />
When I arrived there I had completely forgotten about the sheet. I had been looking forward to reading its contents, but the various stimuli at the café drove its existence into a corner of my memory.<br />
<br />
I like to observe people. You might even call it my hobby.<br />
<br />
Part of the reason why I chose to work at a café was surely that I simply like coffee, but more than that I found the different types of people you meet there interesting.<br />
<br />
A young woman who always takes the same seat and just keeps gazing outside. A man in the prime of his life who changes the girl at his side each visit. The cooled-down relationship of a couple that had been deeply in love just half a year ago. And many more.<br />
<br />
It was something that excited my imagination—a favorite pastime of mine.<br />
<br />
In reality though, I was no different from Kamogawa and the others. I, too, was just an ordinary 17-year-old teenager. I did not want to know the truth. I simply wanted to enjoy wallowing in my fantasies.<br />
<br />
I was in the middle of relaxing, taking a warm bath, when I remembered the sheet I had picked up after school.<br />
<br />
With my body still warm I dove onto my bed and unfolded the paper. While holding myself back from hurrying things, I slowly glanced over the title.<br />
<br />
<br />
<br />
“The Murder Recipe”<br />
<br />
<br />
<br />
I felt like I was reading the mystery novel of some popular author. Maybe this was due to the title actually sounding like a novel’s.<br />
<br />
A scrap of paper that appeared from the notebook of the person who was on everyone’s lips—Youko Tsukimori.<br />
<br />
There seemed to be no end to the rumors dealing with her vivid love life, but her image still remained mostly irreproachable. She was by no means a girl the word “murder” would have suited.<br />
<br />
Perhaps it was this fact that piqued my curiosity. Contrasts like this have a sort of magic to them that sucks you in—be it for the good or the bad.<br />
<br />
My gaze skimmed over the text, completely absorbed by it. Faithful to its title “The Murder Recipe”, it introduced different ways of killing someone.<br />
<br />
I noticed that parts of the text had been erased and corrected, indicating that the recipe had been revised several times. I could virtually sense the breath of the person who wrote down these rather messy characters. It had something vivid to it, so to speak.<br />
<br />
While reading on, I discovered something that all of the approaches had in common.<br />
<br />
The most important objective appeared to be eliminating the target without getting one’s own hands dirty. It was not a text written by a human who is fond of killing—who sets the act of killing as his highest objective.<br />
<br />
“…is she really aiming to become a mystery author?”<br />
<br />
These seemed exactly like tricks made for a mystery story. However, they were written rather clumsily and were far from perfect.<br />
<br />
To present an example: there was one way of killing titled “The Feigned Traffic Accident Murder Recipe”. The content was most simple.<br />
<br />
* On a road over a steep mountain pass.<br />
<br />
* Disturb the driver somehow.<br />
<br />
* Make him lose control of the steering wheel.<br />
<br />
It was written in bullet points like this. Additional remarks like “Phone the driver in order to make him lose concentration?” or “Put some hindrance on the road?” were very sparsely added.<br />
<br />
As can be seen, the grade of completion was very low. Maybe she was still in the stage of collecting together various ideas, trying to perfect it?<br />
<br />
The risk was reduced to a minimum, but I didn’t think the plan was likely to succeed either. I could see she tried, but this was one weak plan if she was to really kill someone.<br />
<br />
I dropped the murder recipe onto my desk.<br />
<br />
Having had high expectations, the letdown was great. The all too childish contents of the recipe had killed my interest.<br />
<br />
“This just spoiled my after-bath-bliss.”<br />
<br />
After complaining aloud, I reached out for my bookshelf to remove the bad taste by reading a real mystery novel.<br />
<br />
“…no, hold on a sec.”<br />
<br />
However, I stopped my hand and started thinking. A new thought lifted my spirits to new heights again.<br />
<br />
Who was the owner of this “Murder Recipe”?<br />
<br />
It was Youko Tsukimori!<br />
<br />
What if, purely hypothetically, she had written this because she seriously wanted to kill someone…? That thought made the clumsy text feel rather realistic at once.<br />
<br />
Leaving aside the reason for now, there was a person whom Tsukimori wanted to die and she had desperately written a murder plan to make it happen.<br />
<br />
''Tsukimori'' had! That perfect, stylish, beautiful, intelligent “Tsukimori” who was adored by everyone!<br />
<br />
And she had edited such an immature murder plan over and over.<br />
<br />
“…now, aren’t we cute?”<br />
<br />
If this guess turned out to be true, I’d almost become a big fan of hers.<br />
<br />
My imagination was put in motion. I started puzzling over all kinds of questions, like the person she wanted to kill, her potential motive and her hidden personality. I kept playing this game until the sky started to dawn in the east.<br />
<br />
<br />
<br />
The next morning I went to school later than I usually did.<br />
<br />
By the time I entered the classroom, most of my classmates were already present. Of course, Tsukimori was among them as well.<br />
<br />
While walking to my seat, I secretly glanced at her. She was putting the things in her desk in order. At least to others it looked like such a perfectly normal action.<br />
<br />
Not to me.<br />
<br />
“Good morning, Tsukimori.” I greeted her as always. <br />
<br />
She stopped peeking into her desk, tilted her head and looked at me while using her little finger to brush her elegant, long hair out of her face. “Good morning, Nonomiya-kun.”<br />
<br />
She showed me her mature smile as always.<br />
<br />
Usually, our conversation would have ended right there. We knew each other only well enough to exchange greetings.<br />
<br />
“Are you looking for something?”<br />
<br />
However, that morning I didn’t want to let it end there. My curiosity was vexing me, for I suspected that she might be searching for the “Murder Recipe”.<br />
<br />
I intensively stared at her, not wanting to miss the slightest stir.<br />
<br />
“No, I am just sorting my desk.”<br />
<br />
Sadly, her smile was left unchanged.<br />
<br />
I told her, “I see,” and headed to my own seat, while thinking to myself that reality was so boring compared to imagination.<br />
<br />
“But…,” she suddenly called me from behind, “why did you think I was searching for something?”<br />
<br />
I was desperate not to break into a broad smile.<br />
<br />
It was a feeling as though prey had hopped readily into my trap. Whatever her sentiments were, I started getting in high spirits just from the expectation of some amusing developments.<br />
<br />
“No, I’m afraid there’s no particular reason,” I turned around towards her, playing dumb. “But let me return that question: why do you ask?”<br />
<br />
I decided to probe lightly.<br />
<br />
“I had no particular reason, either.”<br />
<br />
“I see.”<br />
<br />
Before me was only her unchanged mature smile. I felt the desire to make that smile freeze, but I didn’t intend to get to the core just yet. I thought it was best to keep my trump card for the very end.<br />
<br />
“But if…,” I began, “if you are troubled, feel free to ask me for help.”<br />
<br />
“What’s the matter, Nonomiya-kun? I don’t remember you being this gentle?”<br />
<br />
“I’m gentler than you believe, that’s for sure.”<br />
<br />
“I beg your pardon. I’ll be sure to remember that then.”<br />
<br />
“Of course the primary motivation would be getting a girl of outstanding popularity like you indebted to me, though.”<!--klingt steif. absicht?--><!-- Nicht unbedingt.--><!--gut, ich änders, aber nicht jetzt--><!-- besser? --><br />
<br />
Tsukimori giggled.<br />
<br />
“Thank you. I will directly consult you then, Nonomiya-kun, should I ever be troubled.”<br />
<br />
Tsukimori smiled with her almond eyes half closed.<br />
<br />
It didn’t look like she ''wasn’t'' scheming something. I won’t deny the influence of my wishful thinking on this assessment, though.<br />
<br />
Our conversation ended because our class teacher, Ukai, had appeared in the classroom.<br />
<br />
My mood was quite good that day. Kamogawa and his comrades were annoying when they came to question me about my conversation with Tsukimori in the following break, but I considered it a good harvest because I had discovered how thrilling and amusing it was to talk to her.<br />
<br />
Well, it was just me savoring the thrill produced by my own fantasies, though.<br />
<br />
Still, it was much better than a boring reality.<br />
<br />
<br />
<br />
Without any progress or new information, my peaceful daily routine went on and, before I knew it, two weeks had passed since finding the murder recipe.<br />
<br />
As there wasn’t anything to stir up my imagination, my excitement subsided and I was about to forget the very existence of the recipe.<br />
<br />
Because I had kept holding back my trump card, the game had stopped slowly and quietly. It was a truly pathetic situation.<br />
<br />
However, a change occurred all of a sudden.<br />
<br />
Perhaps…the game had not even started yet.<br />
<br />
I went to school as always, and the classroom was ever noisy. But Tsukimori was nowhere in sight. Her seat was empty.<br />
<br />
I was puzzled, but the answer wasn’t long in coming.<br />
<br />
“Hey, Nonomiya! Have you heard?”<br />
<br />
It was Kamogawa.<br />
<br />
“Can’t say I have.”<br />
<br />
Of course I had no idea what he was talking about because his sentence lacked the object.<br />
<br />
<br />
<br />
“Someone from Tsukimori’s family is dead.”<br />
<br />
<br />
<br />
I felt my heartbeat accelerate.<br />
<br />
“Who?” I asked while suppressing the arising excitement.<br />
<br />
“Her dad, it seems. It was a traffic accident. Youko-san has my fullest sympathies…,” answered Usami with a sad face.<br />
<br />
“Really, I feel sorry for her. To lose one’s father at this age, that’s…”<br />
<br />
Unlike his usual behavior, even Kamogawa showed a mournful mien. That must be the normal reaction.<br />
<br />
“…Indeed. Let’s all support her.”<br />
<br />
However, I harbored different emotions from the others. Youko Tsukimori, traffic accident, death—these keywords led me straight to the murder recipe.<br />
<br />
I desperately suppressed the grin that was about to flash over my face.<br />
<br />
''It’s getting interesting.''<br />
<br />
<br />
<noinclude><br />
{{GekkouNavbar<br />
| [[Gekkou:Volume 1 သရုပ္ေဖာ္ပန္းခ်ီ|သရုပ္ေဖာ္ပန္းခ်ီ]]<br />
| [[Gekkou:Volume 1 အသက္တစ္ေခ်ာင္း|အသက္တစ္ေခ်ာင္း]]<br />
}}<br />
</noinclude><br />
<br />
[[Category:Gekkou]]</div>
Morris
http://www.baka-tsuki.org/project/index.php?title=Gekkou:Volume_1_%E1%80%9D%E1%80%94%E1%80%B9%E1%80%81%E1%80%B6%E1%80%BB%E1%80%81%E1%80%84%E1%80%B9%E1%80%B8&diff=283797
Gekkou:Volume 1 ဝန္ခံျခင္း
2013-09-03T18:15:44Z
<p>Morris: Created page with "အခန္း (၃) ဝန္ခံျခင္း ႏွစ္ရက္ခန႔္ ၾကာေသာ အခါ Tsukimori Youko တစ္ေယာက္ ေက်ာင..."</p>
<hr />
<div>အခန္း (၃) ဝန္ခံျခင္း<br />
<br />
ႏွစ္ရက္ခန႔္ ၾကာေသာ အခါ Tsukimori Youko တစ္ေယာက္ ေက်ာင္းသို႔ ျပန္ေရာက္လာသည္။ တျခားအခန္းမွ ေက်ာင္းသား ၊ ေက်ာင္းသူမ်ားပင္ သူကိုျမင္ခ်င္၍ပင္ လာၾကည့္ၾကရသည္။ တစ္ေယာက္ၿပီးတစ္ေယာက္ ဝမ္းလည္းနည္းၾကသလို သနားလည္းသနားၾကေလ၏။ Kamogawa အသံကေတာ့ လူအုပ္ႀကီးကိုေဖာက္ထြက္၍ ဟိန္းကနဲ။<br />
<br />
“မင္းမရွိတဲ့ ေက်ာင္းေတာ္ဟာ လမိုက္ညလိုပဲ Tsukimori ေက်းဇူးျပဳၿပီး အျမန္ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရြင္ရြင္နဲ႔ အရင္လို အေမွာင္ထဲက ငါ့ကို အလင္းေပးပါေတာ့”<br />
<br />
အင္း ကၽြန္ေတာ္ ကေတာ့ အေမွာင္ထဲမွာ လမ္းေပ်ာက္ေနေသာ အူေၾကာင္ေၾကာင္ ထိုငနဲသားကို ျမင္ခ်င္လွသည္။ Kamogawa နဲ႔ ေယာက္်ားေလး တစ္သိုက္ တို႔သည္ အူေၾကာင္ေၾကာင္ စကားမ်ား ေျပာျခင္းျဖင့္ အာ႐ုံစိုက္ျခင္း ခံရရန္ အသည္းအသန္ ႀကိဳးပမ္းေနၾကေလ၏။ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္၏ အားနည္းခ်က္ကို အသုံးခ် အပိုင္ကိုင္ရန္ ႀကိဳးပမ္းျခင္းသည္ ဒင္းတို႔အႀကံအကုန္ပင္ ျဖစ္ရမည္။ သို႔ေသာ္ ၾကည့္ရင္းၾကည့္ရင္ နည္းနည္းေတာ့ အျမင္ကတ္လာသည္။<br />
<br />
“အေတာ္ကို ကဗ်ာဆန္တာပဲေနာ္ Kamogawa-kun ? ”<br />
<br />
“ကၽြန္မကို စိတ္ပူေပးလို႔ ေက်းဇူးပါပဲရွင့္”<br />
<br />
သို႔ေသာ္လည္း Tsukimori ကေတာ့ ဒီတစ္သိုက္လုံးကို မ်က္နာတစ္ခ်က္ မပ်က္ပဲ ျပဳံးျပဳံးေလးျဖင့္ ယဥ္ယဥ္ေက်းေက်း ေျပာဆိုဆက္ဆံေနတာ ေတြ႕ေတာ့ အံအားသင့္စရာ။ ဒါေၾကာင့္လည္း နာမည္ႀကီးတာ ျဖစ္ရမည္။ လူအေတာ္မ်ားမ်ားကေတာ့ သူလိုလုပ္နိုင္မည္ မထင္။ ေသခ်ာတာကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ဆိုရင္ေတာ့ လုံးလုံး ျဖစ္နိုင္မည္ မဟုတ္။ သူမကို ၾကည့္ရင္းႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္ အာ႐ုံေနာက္ျခင္းသာ အဖက္တင္ေလ၏။<br />
<br />
လူေတြက်ဲသြားသည္ႏွင့္ Tsukimori တစ္ေယာက္ မတ္တပ္ထ၍ အျပဳံးပန္းကို ဆင္ျမန္းကား ကၽြန္ေတာ္ ရွိရာအရပ္ကို ေလၽွာက္လွမ္းလာေလသည္။<br />
<br />
“ဒီလိုမ်ိဳး ကၽြန္ေတာ္ဆီကို လာတယ္ဆိုတာ ခပ္ရွားရွားပဲေနာ္”<br />
<br />
“ဒါေပမယ့္ ေဖေဖ အသုဘ ကိုလာခဲ့တယ္ မဟုတ္လား ေက်းဇူးစကား ေျပာခ်င္လို႔ပါ”<br />
<br />
Usami ေနရာတြင္ ဝင္ထိုင္လိုက္ၿပီး ရြင္ျမဴးစြာျပဳံးျပေလ၏။<br />
<br />
“ဒီေတာ့ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ Nonomiya-kun”<br />
<br />
“မခံယူဝံပါဘူးဗ်ာ အတန္းေခါင္းေဆာင္တစ္ေယာက္ အေနနဲ႔ လာခဲ့တာပဲဟာကို”<br />
<br />
“ဒါေပမယ့္ ဘာပဲ ေျပာေျပာ အရင္လို ဖာသိဖာသာမေနတဲ့ အတြက္ ဝမ္းသာမိတယ္”<br />
<br />
“ဒီေလာက္ေတာင္ ေအးတိေအးစက္ နိုင္ခဲ့မိလို႔ ေတာင္းပန္ပါတယ္ဗ်ာ ကၽြန္ေတာ္ လည္း ကိုယ့္နည္းကိုယ့္ဟန္ေတာ့ ခင္ဗ်ားကို စိတ္ပူမိပါတယ္”<br />
<br />
သေဘာမက်သည့္ သေဘာျဖင့္ ပုခုံးတြန႔္ျပရင္း ေျပာလိုက္သည္။ သို႔ေသာ္လည္း အျပဳံးမပ်က္ပဲ<br />
<br />
“ကၽြန္မကေတာ့ ရွင့္ကို ဒီလို မထင္ပါဘူး”<br />
<br />
“အိမ္မွာေရာ အေျခက်သြားၿပီလား:<br />
<br />
“ကိစၥေတြအမ်ားႀကီး က်န္ေသးေပမယ့္ ေလာေလာဆယ္ကေတာ့ မဆိုးဘူးပဲ ေျပာရမွာပဲေလ”<br />
<br />
“အင္း အေတာ္ေလး ဒုကၡေရာက္ခဲ့မွာေပါ့ေနာ္ ၊ အင္း ေက်ာင္းဆိုတာက ခင္ဗ်ားလို ေက်ာ္ၾကားတဲ့သူ တစ္ေယာက္အတြက္ နည္းနည္းေတာ့ အက်ပ္ေတြ႕မွာပဲေလ”<br />
<br />
“အားလုံးက စိတ္ပူတဲ့ အတြက္ေတာင္ ကၽြန္မ ေက်းဇူးတင္မိေနတာ”<br />
<br />
” အားလုံးက ဂ႐ုစိုက္ၾကတယ္ ဆိုတာ ေကာင္းတာ့ေပါ့ ဒါေပမယ့္ အတိုင္းအတာ ဆိုတာေတာ့ ရွိမွာေပါ့ ၊ နည္းနည္းေလးေတာင္မွ စိတ္ထဲ ကသိကေအာက္ မျဖစ္မိဘူးလား ဥပမာ Kamogawa လို Kamogawa လိုလူမ်ိဳးဆိုရင္ေပါ့။<br />
<br />
“တကယ္ေတာ့ ေယာက္်ားေလးေတြရဲ့ အဲဒီအခ်က္ကို သေဘာေတာင္ က်မိပါေသးတယ္ရွင့္”<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ သူ စိတ္ထဲဘာေတြရွိမလဲ သိေအာင္ ဆြေပးေနေပမယ့္ အေၾကာင္းမထူး ၊ သူမ အျပဳံးမွာ သံမဏိ တံတိုင္း ကဲ့သို႔ ခိုင္ခံ့ေနဆဲ။<br />
<br />
“ခင္ဗ်ားက အေတာ္ေလး ရင့္က်က္တာပဲေနာ္”<br />
<br />
“အခုလို ျမင္ေပးတဲ့ အတြက္ ေက်းဇူးပါပဲရွင္ Nonomiya-kun”<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ ရြဲ႕ၿပီးေျပာလိုက္တဲ့ စကားလုံးေတြကိုေတာင္မွ သူ႔အျပဳံးေအာက္မွာ ဘာမွ မတက္နိုင္။<br />
<br />
“—Nonomiya-kun” ႐ုတ္တရက္ ကၽြန္ေတာ္ နာမည္ကို ေခၚလိုက္ၿပီး “ရွင္ေပးခဲ့တဲ့ ကတိကို မွတ္မိလားဟင္”<br />
<br />
“…. ကတိ?”<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ ဘာကတိေတြမ်ား ေပးခဲ့မိလို႔ ပါလိမ့္။<br />
<br />
“တစ္ခုခု ရွိခဲ့ရင္ ဆိုတာေလ—”<br />
<br />
“— အား သိၿပီ”<br />
<br />
သူေျပာမွ မွတ္မိသည္။ သူနဲ႔ မနက္ခင္း တစ္ခု မွာ ေျပာခဲ့ဖူးတာပဲ။<br />
<br />
” အင္း အဲဒီ ကတိ”<br />
<br />
“အင္း ကၽြန္ေတာ္ ကတိေပးခဲ့တယ္ေလ ကၽြန္ေတာ္ ကူညီနိုင္တာ ဆိုရင္ ကူညီေပးပါ့မယ္”<br />
<br />
ကိုယ္ ေျပာခဲ့မွေတာ့ ကိုယ့္ကတိ ကိုယ္တည္မွရေတာ့မည္။ စိတ္ထဲမွာေတာ့ ေပါက္ကရေတြ မကူညီခိုင္းပါေစနဲ႔ ဟု ဆုေတာင္းမိသည္။<br />
<br />
“စာသင္ခန္းထဲမွာ မေျပာခ်င္တဲ့ တစ္ခုေတာ့ ရွိတယ္” ဟု Tsukimori တစ္ေယာက္ မည္သူမၽွ မၾကားနိုင္ေလာက္သည့္ ညိဳ႕အားျပင္းလွသည့္ အသံတိုးတိုးေလးျဖင့္ ေျပာေလသည္။<br />
<br />
႐ုတ္ခ်ည္းပင္ ေခါင္းမွေၿခ ၊ေျခမွေခါင္း ေအးစက္ေတာင္းတင္းသြားသည္။<br />
<br />
“ေက်ာင္းဆင္းရင္ စာၾကည့္တိုက္မွာ ေစာင့္ေနမယ္ေနာ္” ဟု တိုးတိုးေလး ေျပာၾကားၿပီး မဟာဆန္လွေသာ သူမ ေျခလွမ္းမ်ား ထြက္ခြာသြားသည္။<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ လက္ၾကားထဲမွာ ေခၽြးေစမ်ား ။ ၾကည့္ရတာ ခႏၵာကိုယ္က ထင္ထားတာ ထက္ေတာင္ပိုၿပီး ေတာင့္တင္းေနသလို။ သူမ ထူးထူးျခားျခား ဆက္ဆံပုံက “လူသတ္နည္း” ကို သတိရေစသည္။ သိခ်င္စိတ္က ႐ုတ္တရက္ ျပင္းျပလာသလို ထိုကိစၥနဲ႔ ပတ္သတ္ၿပီး အက်ိဳးတစ္ခုခု ျဖစ္ထြန္းနိုင္မည္ ဟု ယူဆသည္။ သို႔ေသာ္ မည္သူမွ မရွိသည့္ ေနရာမွာ သူမႏွင့္ ေတြ႕ဆုံရမည္ ဆိုေတာ့ “လူသတ္နည္း” စာရြက္ရွိေနသည္ကို သူမမ်ား သိႏွင့္ၿပီလား ဆိုသည့္ အခ်က္က စိတ္ကို ေျခာက္လွန႔္လ်က္။ ထို႔ေၾကာင့္ သိခ်င္စိတ္ကို ေက်ာ္လြန္ၿပီး ေၾကာက္ရြံျခင္း ျဖစ္ေပၚလာသည္က သက္ေသ။ စိတ္ထဲမွာေတြးမိသည္က<br />
<br />
“Tsukimori မ်ား ငါ့လက္ထဲမွာ ဒီစာရြက္ရွိတာ သိေနရင္”<br />
<br />
ကိုယ္ဖာသာကိုယ္ ေတြး၍ ဆိုးရြားလွသည့္ ျဖစ္နိုင္ေခ်ကို မွန္းဆပုံေဖာ္ေနမိသည္။ သူမအေဖအသုဘ တြင္ မည္သည့္ျပႆနာမွ မရွိပဲ ၿပီးဆုံးေအာင္ကနိုင္ခဲ့သည့္ သူမသည္ ႐ုပ္ရွင္မင္းသမီး တစ္ေယာက္ကဲ့သို႔ အားလုံး ပါးစပ္ဖ်ားတြင္ ေရပန္းစားသူ တစ္ဦးျဖစ္လာသည္။ သူမ အႀကံအစည္က တစ္ခုခုမ်ား လြဲသြားခဲ့ေသာေၾကာင္းလား ? သူမ လို လူမ်ိဳးကို ထိုသို႔သာ ေတြးမိသည္။<br />
<br />
ကိစၥၿပီးစီးသြားၿပီးေနာက္ သူမ ဘဝ၏ အေႏွာင္အယွက္မွာ ႏွစ္ခုသာ ရွိသည္။ တစ္ခုက လူသတ္နည္း စာရြက္ ျဖစ္ၿပီး ဒုတိယ တစ္ခု က ကၽြန္ေတာ္ပင္ ျဖစ္သည္။ သူမဘဝ လုံျခဳံေအာင္ ဒီႏွစ္ခုကို အေႏွးႏွင့္ အျမန္ ရွင္းလင္းၿပီးပါက အေတာ္သာယာၿပီ ျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ အေႏွးႏွင့္အျမန္ ကၽြန္ေတာ္ကို သတ္ရန္ႀကံစည္သည္ပင္ ျဖစ္ရမည္။ တံေတြးကို မနည္းမ်ိဳခ်လိုက္မိၿပီး ရင္လည္းအေတာ္ခုန္ေနသည္။ ၿပီးေတာ့ ရယ္လိုက္မိ၏။<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ မေသခ်င္ေသးပါ။ အခုလိုေတြးတာ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ နိုင္လွသည္ဟု႔ သတိထားမိေသာ္လည္း စိတ္ဝယ္ အေတာ္ေလး ရွုပ္ေထြးေနသည္။ စိတ္ရွုပ္ရသည့္ အေၾကာင္းအရင္း တစ္ရပ္က “သူမသားေကာင္ကို ဘယ္လိုအမဲလိုက္မလဲ” ဆိုတာပါ။ ယခုလို အေျခအေနမ်ိဳးေလာက္ ဘယ္မ်ားမွာ စိတ္လွုပ္ရွားစရာ ေကာင္းပါ့မလဲ။ တဖက္သူကသာ Tsuikimori Youko သာျဖစ္လၽွင္ သူမ ထက္ပို၍ျပည့္စုံသည့္ ၿပိဳင္ဖက္ကိုပင္ မေမၽွာ္လင့္မိေတာ့။ ၁၇ ႏွစ္တာ ျဖတ္သန္းရသည့္ ဘဝထဲတြင္ ယေန႔မၽွ ေကာင္းမြန္လွပသည့္ အေျခအေနမ်ိဳးကို မေတြ႕ၾကဳံဖူး။<br />
<br />
အသက္ကို ဝဝရွုၿပီး စာၾကည့္တိုက္ဖက္ကို ထြက္ခဲ့သည္။ သစ္ရြက္ေျခာက္ေတြ ေႂကြက်သလိုလို စာရြက္အေဟာင္းေတြ ရနံ့မွ အခန္းထဲသို႔ ဆီးႀကိဳလၽွက္။ ကၽြန္ေတာ္ မႀကိဳက္သည္ မဟုတ္။ သာမန္အခ်ိန္ဆိုပါက ေအးေအးေဆေဆးပင္ စာၾကည့္တိုက္ထဲ၌ စာဖတ္ေနမည္ ျဖစ္ေသာ္လည္း ယခုတြင္မူ။<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ ေအးေအးေဆးေဆး လွမ္းလာေနေသာ္လည္း မ်က္လုံးမွ Tsukimori ကို အငမ္းမရ ရွာေဖြေနမိသည္။ သိပ္မၾကာခင္မွာပဲ သူမကို ေတြ႕ရွိသြားၿပီ။ အတြင္းဖက္ စားပြဲခုံေပၚတြင္ စာအုပ္တစ္အုပ္ ကို ဖတ္ရွုေလ့လာေနသည့္ သူမ ။ စာအုပ္အဖုံးမွာလည္း အေတာ္ပင္ ခန႔္ညားလွသည္။ ေက်ာင္းဆင္းၿပီးသြား၍ တိတ္ဆိတ္ ၿငိမ္သက္ေနသည္။ သို႔ေသာ္ Tsukimori ႏွင့္ အနီးတဝိုက္က ပို၍ တိတ္ဆိတ္ၿငိမ္သက္ေနသေယာင္။ ျဖဴစင္ေသာ အသြင္အျပင္ျဖင့္ ျပဳစားထားေသာ သူမကို ခ်ဥ္းကပ္ရ ခက္ေနေလ၏။ ထိုေၾကာင့္ မတ္တပ္ရပ္ေနေသာ ကၽြန္ေတာ္ တစ္ေယာက္ အသက္ပင္မရွုမိ။ ေကာ့စင္းရွည္လ်ား ေနေသာ မ်က္ေတာင္ ႏွစ္ဖက္ကလည္း အခ်ိန္ႏွင့္ အမၽွ ႏူးညံစြာ ပိတ္လၽွက္ ဖြင့္လၽွက္။ သူမလက္သည္လည္း စာအုပ္အစြန္း ေပၚသို႔တင္ထားၿပီး တမ်က္နာၿပီးသြားလၽွင္ ညင္သာစြာ လွန္၍ ေနာက္တစ္မ်က္နာသို႔ ကူးေျပာင္း ေလ၏။ သူမသြင္ျပင္ ၾကည့္ရသည္မွာ သိၾကားမင္း ထုဆစ္ထားသည့္ အလွပဆုံး ဖန္သားနတ္သမီး႐ုပ္ႏွယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ “ဒီအခ်ိန္မွာ သူမ ဓာတ္ပုံ ရိုက္ထားၿပီး ေရာင္းစားရင္ အေတာ္ေလး ခ်မ္းသာမွာပဲ” ဟုပင္ေတြးမိသည္။ သတိထားမိတာကေတာ့ သူမ ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္မွ အပ အျခား မည္သူမည္ဝါမၽွပင္ မတည္ရွိ။<br />
<br />
“အင္း ထပ္ေတာ့ေျပာရဦးမယ္ ဒီရက္ေတြမွာ အေတာ္ေလး ပင္ပန္းသြားမွာပဲေနာ္ –”<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ စာအုပ္စင္ကိုမွီ၍ လွမ္းေျပာလိုက္သည္။ ဆက္၍<br />
<br />
“အေဖတစ္ေယာက္လုံး မေတာ္တဆမွု မွာ ဆုံးရွုံးသြားတယ္ဆိုေတာ့”<br />
<br />
Tsukimori စာအုပ္ကို ပိတ္လိုက္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္ဆီသို႔ ျဖည္းညႇင္းစြာ လွည့္ၾကည့္သည္။<br />
<br />
“အင္း အဓိကကေတာ့ အေမေပါ့။ သူမ ဒီေလာက္ စိတ္ဆင္းရဲတာ ကၽြန္မ မျမင္ဖူးဘူး”<br />
<br />
သူမ အားနည္းေနပုံျဖင့္ ခပ္ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ ရယ္ရင္း ေျပာသည္။<br />
<br />
“ခင္ဗ်ားကေရာ”<br />
<br />
“ေတာင္းပန္ပါတယ္ အခုခ်ိန္မွာ ဒါကို မေျပာခ်င္ဘူး”<br />
<br />
Tsukimori အေနရခက္သည့္ပုံျဖင့္ ေခါင္းခါလိုက္သည္။ ဒါက ေမးခြန္းကိုေရွာင္လြဲတာပဲ။<br />
<br />
“ဟင့္အင္း ကၽြန္ေတာ္ ေမးမိတာ ရိုင္းသလို ျဖစ္သြားတယ္ ေတာင္းပန္ပါတယ္”<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ ဦးညြတ္ လိုက္သည္။<br />
<br />
“စကားမစပ္ ဘာကိစၥ ရွိလို႔လည္း မသိ ?”<br />
<br />
အသက္ရွုထုတ္ၿပီးေနာက္ ဆက္၍ေျပာလိုက္သည္မွာ<br />
<br />
“ဒီလို စာၾကည့္တိုက္မွာ တသီးတသန႔္ ေခၚတယ္ဆိုေတာ့ လူသိမခံလိုတဲ့ ကိစၥတစ္ခုမ်ား ျဖစ္ေနမလားမသိ”<br />
<br />
“ရွင္ေျပာဖူးတယ္ေလ ကိစၥတစ္ခုခု ရွိရင္ အကူအညီေတာင္းလို႔ရတယ္ဆိုတာေလ”<br />
<br />
“အင္းဟုတ္တယ္ေလ ခင္ဗ်ားကလည္း ကၽြန္ေတာ္ကို တိုက္ရိုက္ အကူအညီေတာင္းပါ့မယ္ ဆိုၿပီး ျပန္ေျပာတယ္ေလ”<br />
<br />
“အင္း ဒါပဲေလ ဒါေၾကာင့္ ရွင္ေျပာဖူးသလို အကူအညီတစ္ခု ေတာင္းခ်င္လို႔ နားေထာင္ေပးပါ Nonomiya-kun”<br />
<br />
ဆက္၍ ႏွုတ္ခမ္းဖ်ားႏွစ္ခုၾကားမွ ဖြဖြေလး ထြက္လာေသာ စကားမွာ<br />
<br />
“ကၽြန္မ ရွင္ နဲ႔တြဲခ်င္တယ္”<br />
<br />
သူမ ရဲ့ မထင္မွတ္ထားတဲ့ တုံ႔ျပန္မွုေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ထဲ ကေယာက္ကယာက္။ ဒါေပမယ့္ ေသခ်ာေအာင္ ျပန္ၿပီးေမးလိုက္သည္။<br />
<br />
“ဘယ္ကိုတြဲသြားမလို႔လဲ”<br />
<br />
သို႔ေသာ္ အသိရခက္လွသည့္ သူမ တုံ႔ျပန္သည္က<br />
<br />
“ရွင္ မေကာင္းဘူး”<br />
<br />
ဟု ဘယ္မွညာ ေခါင္းတစ္ခ်က္ ခါလိုက္သည္။<br />
<br />
“ကၽြန္ေတာ္ ခင္ဗ်ားကို အျပစ္ေတာ့ မေျပာလိုပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ခုနကလို ေမးခြန္းေမးေတာ့ ျပန္ၿပီး ေမးၾကည့္ခ်င္တာက ၊ ခင္ဗ်ားအေဖ ဆုံးသြားတာ သိပ္ေတာင္မၾကာေသးဘူးေနာ္”<br />
<br />
Tsukimori လိုမဟုတ္ ၊ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ရင္ထဲက စိတ္လွုပ္ရွားမွု ကိုမေပၚလြင္ေအာင္ ထိန္းခ်ဳပ္ရမည္။ ေခါင္းတစ္ခုခုလုံး သြက္သြက္ခါေအာင္ လည္ေနေသာလည္း သူမ အျပဳအမွု ေတြအကုန္လုံးကို သတိထား၍ ေစာင့္ၾကည့္ေနရသည္။<br />
<br />
<br />
<br />
“ကၽြန္မက မဆင္ျခင္ဘူး လို႔ ရွင္ေျပာခ်င္တာလား”<br />
<br />
“အင္း ဒီလိုပဲ ဆိုပါေတာ့”<br />
<br />
“ဒါဆို အထင္လြဲေနၿပီ အေဖ မဆုံးခင္ကတည္းကိုက ကၽြန္မ ကို ေဖးမဖို႔ လူတစ္ေယာက္ လိုခဲ့ေနတာ ၊ လိုအပ္ေနတာ “ႏွလုံးသားလက္တြဲေဖာ္” ေျပာရင္လည္း မွန္တာပဲ ၊ ကၽြန္မ က လူတိုင္းထင္သေလာက္ မရင့္က်က္ပါဘူး ရွင္သိလား”<br />
<br />
ဟုတ္ပါသည္။ အေၾကာင္းျပခ်က္ေကာင္း တစ္ခု ၊ သို႔ေသာ္ လက္ေတြ႕မက်သည့္ အခ်က္မ်ားစြာလည္း ရွိေသးသည္။<br />
<br />
“ဒါဆို ဘာျဖစ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ျဖစ္ေနရတာလဲ ခင္ဗ်ားလို နာမည္ႀကီး မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ကေရြးတယ္ ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္ျဖင့္ နားမလည္နိုင္ဘူး”<br />
<br />
Tsukirmori တစ္ေယာက္ တစ္ခစ္ခစ္ နဲ႔ ရယ္ရင္း<br />
<br />
“ရွင္ ဒီေလာက္ထိ အမယ္ မွန္း ကၽြန္မ မသိခဲ့ဘူး ၊ Nonomiya-kun မိန္းကေလး တစ္ေယာက္က စၿပီး ရည္းစားစကား ေျပာတာကို အေၾကာင္းရင္းေမးတယ္ ဆိုကတည္းက မိန္းကေလးေတြရဲ့ ႏွလုံးသားကို နားမလည္လို႔ပဲ”<br />
<br />
သူ႔ပုံစံက နည္းနည္းေတာ့ အျမင္ကတ္ဖို႔ေကာင္းလာၿပီ။<br />
<br />
“ခင္ဗ်ားကလည္း ေယာက္်ားေလး ေတြ ႏွလုံးသား အေၾကာင္း နားလည္တဲ့ပုံ မေပၚဘူး အနည္းဆုံးေတာ့ က်ဳပ္က ဘာမွန္းမသိ ခပ္ေခ်ာေခ်ာ မိန္ကေလး တစ္ေယာက္ ကလာၿပီး ရည္းစားစကားေျပာတိုင္း လက္ခံမွာ မဟုတ္ဘူး။ လူတိုင္းမွာ စိတ္ကူးယဥ္ အိပ္မက္ဆိုတာ ရွိတယ္ေလ”<br />
<br />
မ်က္နာခပ္မဲ့မဲ့ျဖင့္ သူမကို တုံ႔ျပန္ တိုက္ခိုက္လိုက္သည္။<br />
<br />
“ဒီလိုလား ကၽြန္မ သိထားတာကေတာ့ ေယာက္်ားေလးေတြက ရည္းစားစကား အေျပာခံရရင္ ဝမ္းမနည္းဘူးဆို ? ”<br />
<br />
သူမ ေလသံကို နားေထာင္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္ ဘာျပန္ေျပာရမွန္းမသိ။<br />
<br />
“အင္း ဟုတ္တယ္ေလ ဝမ္းသာတာေပါ့ ၊ ဒါေပမယ့္ အေျဖကေတာ့ ဒီအေပၚမွာ မမူတည္ဘူးေလ”<br />
<br />
လက္မခံခ်င္ေသာ္လည္း သူမေျပာတာ မွန္ေနသည္။ သတိမထားမိေသာ္လည္း လူတိုင္းကိုေက်ာ္ၿပီး မိမိကိုမွ ရည္းစားစကား လာေျပာတာကိုေတာ့ ဂုဏ္ယူမိသည္။ ဒါက အေတြ႕အၾကဳံနဲ႔လည္း ဆိုင္မည္ ထင္သည္။ အခ်စ္ႏွင့္ပတ္သတ္လၽွင္ ကၽြန္ေတာ္ အလားအလာက ေကာင္းလွသည္ေတာ့ မဟုတ္။<br />
<br />
“ဒါဆို သေဘာက်ေနတဲ့ မိန္းကေလးရွိလား Nonomiya-kun?”<br />
<br />
႐ုတ္ခ်ည္းပင္ ေဖာက္သည္တစ္ေယာက္ကို အတည္ျပဳသည့္ စားပြဲထိုးတစ္ေယာက္ ေလသံျဖင့္ Tsukimori လွမ္းေမးလိုက္သည္။<br />
<br />
“ဟင့္အင္း”<br />
<br />
Usami မ်က္နာက စိတ္ထဲမွာ ျဖတ္ကနဲေပၚလာသည္။ သို႔ေသာ္ သူမကို ဖြင့္ေျပာရေလာက္ေအာင္ ႀကိဳက္သည္ဟု ေျပာ၍မရသလို Tsukimori ကိုလည္း ကၽြန္ေတာ္ အမွန္အတိုင္း ေျဖခ်င္လွသည္လည္း မဟုတ္။<br />
<br />
“ဒါဆို အခုလက္ရွိတြဲေနတဲ့ ေကာင္မေလးေရာရွိလား”<br />
<br />
“ေမးခြန္းေမးတာက ဘယ္လိုႀကီးလဲ ဒီႏွစ္ခု မဟုတ္တာလည္းျဖစ္နိုင္တယ္ေလ မဟုတ္ဘူးလား”<br />
<br />
“ေအာ္ဒီလိုလား ဒါဆို လက္ရွိ သေဘာမက်တဲ့သူနဲ႔ တြဲေနတယ္ေပါ့” အံဩသည့္ အသြင္အျပင္ျဖင့္ မွတ္ခ်က္ခ်သည္။<br />
<br />
“အခုမွ ခင္ဗ်ားနဲ႔ ပတ္သတ္ၿပီး ေယာက္်ားေလးေတြ ေျပာေနၾကတဲ့ ေကာလဟလေတြ မွန္နိုင္တယ္ ဆိုတာ ယုံေတာ့တယ္”<br />
<br />
ပုခုံး တစ္ခ်က္တြန႔္ရင္း ကၽြန္ေတာ္ အေတာ္ေလ လြန္လြန္ကၽြံကၽြံ ေျပာမိလိုက္သည္။<br />
<br />
“ေကာလဟာလ ဆိုတာ ေကာလဟလ ပါပဲ။ Nonomiya-kun ရွင္ဟာ ဒါေတြကိုယုံၾကည္ၿပီး ေဝဝါးသြားမယ့္သူမွ မဟုတ္တာ”<br />
<br />
“ေသခ်ာလွခ်ည္လား ဒီအတိုင္းေနရင္ေတာင္ ဒီေကာလဟလ ေတြက ၾကားေနရတာေလ ခင္ဗ်ား သိရဲ့လား?”<br />
<br />
“ရွင္သိခ်င္ရင္ေတာ့ ဘယ္ဟာက အမွန္ ၊ ဘယ္ဟာက အမွားဆိုတာ ကၽြန္မ ေျပာျပနိုင္ပါတယ္ အဲဒီ အတြက္ ”<br />
<br />
“အဲဒီအတြက္ ခင္ဗ်ားနဲ႔တြဲရမယ္ဆိုၿပီး မေတာင္းဆိုေလာက္ဘူးလို႔ ေမၽွာ္လင့္ပါတယ္”<br />
<br />
“ကၽြန္မတို႔ ႏွစ္ေယာက္က လိုက္ဖက္တဲ့ စုံတြဲပဲဟာကို!”<br />
<br />
ေၾကာက္ရြံ့ျခင္း အလ်င္းမရွိ ၊ ဒါတင္မက ေတာက္ပစြာ ျပဳံးျပေနေသာ သူမ။<br />
<br />
“ကၽြန္ေတာ္က ဘာျဖစ္လို႔ ဒီအေျခအေနကို လက္ခံရမွာလဲ”<br />
<br />
ဒီတစ္ေခါက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ေျပာရမည့္ အလွည့္။<br />
<br />
“ခင္ဗ်ား ဒီလို မိန္းကေလးမွန္း ကၽြန္ေတာ္ မထင္ထားမိဘူး”<br />
<br />
အစမွအဆုံး သူမ၏ ကႀကိဳးကကြက္ ေအာက္ကိုေရာက္သြားသည့္ ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္ ဒီစကားေတြ ျမန္ျမန္ျပတ္ရန္ မည္သို႔ျဖတ္ရမည္နည္း ဆိုသည္ကို တင္ႀကိဳ စဥ္းစားေန၏။<br />
<br />
“ဒါကေတာ့ ရွင့္ကို ကၽြန္မ ေလးစားလို႔ေပါ့ Nonomiya-kun ! ကၽြန္မတြဲခ်င္တဲ့သူက ရွင္တစ္ေယာက္တည္းပါပဲ။ ဒါ ကၽြန္မရဲ့ ဂုဏ္သိကၡာကိုေတာင္ မငဲ့ပဲ ဝန္ခံတာပါ”<br />
<br />
“ခင္ဗ်ားရဲ့ ေလးစားမွုကိုေတာ့ စိတ္မေကာင္းပါဘူး ၊ ကၽြန္ေတာ္ျငင္းမယ္ဆိုတာ ခင္ဗ်ား ႀကိဳမတြက္ မိဘူးလား?”<br />
<br />
“ကၽြန္မလိုခ်င္တာ ရဖို႔ တခ်ိဳ႕အရာေတြကို ရင္းရဲပါတယ္ ၊ နာက်င္ခံစားရမွာ ေၾကာက္ေနရင္ေတာ့ ကိုယ္လိုခ်င္မွာ ရမွာမဟုတ္ဘူး။ အင္း ကၽြန္မ ဒီလို ဖြင့္ေျပာလို႔လည္း နစ္နာသြားတယ္လို႔ မထင္မိဘူး”<br />
<br />
“မယုံနိုင္စရာေလာက္ေအာင္ ယုံၾကည္မွု ျပည့္ဝတာပဲ ၊ ဒါေၾကာင့္ ခင္ဗ်ား နာမည္ကို -san ဆိုၿပီး ထည့္ေျပာၾကတာ”<br />
<br />
“ရွင္ဟာ ဒီေလာက္ ဖာသိဖာသာ ေနတက္မယ္လို႔ မထင္ခဲ့ဘူး ၊ ကၽြန္မ ထင္ခဲ့တဲ့ ရွင္ဟာ ရဲရဲရင့္ရင့္ ရင္ဆိုင္တက္တဲ့ လူမ်ိဳး”<br />
<br />
“ထင္ထားတာထက္ေတာင္ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ဒီလိုမ်ိဳးကိစၥမွာ ကြဲရွလြယ္ေသးတယ္ ၊ ၿပီးေတာ့ လက္လည္းမခံနိုင္သလို အဓိပၸါယ္လည္းမရွိတဲ့ ဒီကိစၥမွာ ဝင္ပါစရာ အေၾကာင္းမရွိဘူး”<br />
<br />
“ရွင္ ကၽြန္မကို စိတ္မဝင္စားခဲ့ဘူး ဆိုရင္ ပထမတစ္ေခါက္ ေမးတုံးက ဘာလို႔ မျငင္းခဲ့တာလဲ ? ”<br />
<br />
“ထားပါေတာ့! ဘာပဲေျပာေျပာ ခင္ဗ်ားနဲ႔တြဲရင္ ၿငိမ္းၿငိမ္းခ်မ္းခ်မ္း ေနရမွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူး ၊ ကၽြန္ေတာ္ဘဝမွာ လူေတြကို အာ႐ုံစိုက္တာ မခံခ်င္ဘူး ဒါပါပဲ”<br />
<br />
“ရွင္က အေတာ္လက္ေပါက္ကတ္တဲ့သူပဲ” ေျပာၿပီး အသံတိတ္သြားသည္။<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္လုံး တိတ္ဆိတ္သြားၾကသည္။<br />
<br />
အသံမဲ့ စာၾကည့္တိုက္ အတြင္း ေျမညီထပ္ရွိ အားကစားကလပ္မွ ေအာ္သံမ်ားပင္ ၾကားေနရၿပီး သူမ၏ သြယ္လ်ေသာ ေျခအစုံကို ခ်ိတ္ထိုင္လိုက္ေသာ အခါ ေလတိုက္၍ ျမည္ေနေသာ သူမစကတ္မွ အဝတ္ခ်င္းပြတ္တိုက္သံ က တဖ်တ္ဖ်တ္။<br />
<br />
အေျခအေနကိုဂ႐ုမစိုက္၊ သူမရဲဝံ့စြာ မ်က္လုံးခ်င္းဆိုင္ထားၿပီး တခုခုကိုေျပာရန္ ဟန္ျပင္ေနပုံ။<br />
<br />
ထိုမၽွပင္ ႐ုပ္ရွင္ထဲမွသကဲ့သို႔ ယုတၱိမရွိေသာ အျဖစ္မ်ိဳး ၾကဳံေနေသာ္လည္း သူမထြက္က်လာမည္ ေနာက္ထပ္ စကားလုံးမ်ားကို ေစာင့္ေနရသည္ကို မပ်င္းမိသလို ၊ ထိုအခ်ိန္ မ်ားမွာလည္း ခ်ိဳသာလာသကဲ့သို႔။<br />
<br />
“— ဘာေၾကာင့္ေရြးခ်ယ္ ရတာလဲ ဆိုတာ ေျပာရင္ ကၽြန္မ ေျပာတာကို ရွင္လက္ခံမွာလား”<br />
<br />
တံေတြးကိုမ်ိဳခ်မိသည္။ စိတ္ကူးထဲတြင္ေတာ့ သူမ ျပတ္ျပတ္သားသားပင္ “လူသတ္နည္း” စာရြက္ေၾကာင့္ ဆိုသည္ကို ထုတ္ေဖာ္ဝန္ခံေတာ့မည္ဟု ယူဆမိသည္။ ဒီလိုမ်ိဳး ေျဖမယ္ ဆိုသည္မွာ ယုတၱိယုတၱာမရွိေပမယ့္ Tsukimori ဟာ ခန္မွန္းရခက္သည့္ မိန္းကေလး ။ ထိုေၾကာင့္ ဟုတ္ရင္လည္း ဟုတ္နိုင္သည္။ Tsukimori ရဲ့ စိတ္ေနစိတ္ထားဟာ ထင္ရွား ၊ ျပတ္သား႐ုံ သာမက အဓိကအခ်က္မွာ သူမသည္ အလြန္ပါးနပ္မည့္သူ။ ထိုသို႔ေသာ မိန္းကေလးမွ ကၽြန္ေတာ္ကို ခ်ဥ္းကပ္ျခင္း ျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္အေနျဖင့္ သူမႏွင့္ တြဲမည့္ ကိစၥကို သံသယ မဝင္ပဲ မေနနိုင္။<br />
<br />
“အခုထက္စာရင္ေတာ့ လက္ခံေကာင္း လက္ခံလိမ့္မယ္”<br />
<br />
ဟု စကားအသုံးအႏွုန္းကိုပါ ဂ႐ုတစိုက္ ေရြးခ်ယ္ကာ ျပန္ေျပာလိုက္သည္။ ေျပာ၍ ၿပီးခ်ိန္တြင္ေတာ့ သူမ၏ ဝိုင္းစက္လွပေသာ မ်က္လုံးအစုံကို ေစာင္း၍ ၾကည့္လိုက္ၿပီး ပိုင္ပိုင္နိုင္နိုင္ ျပဳံးေလသည္။<br />
<br />
“ရွင္က ႐ုပ္ေခ်ာတာကိုး ၊ စကားကိုသာ ေရွာင္မေျပးတက္သူ တစ္ေယာက္သာ ျဖစ္ရင္ ကၽြန္မ ပိုမ်ားသေဘာက်မိမလား မသိဘူး”<br />
<br />
သူမတုံ႔ျပန္မွုက အေတာ္ေလး ျပင္းထန္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ ေျခေထာက္မ်ား ေပ်ာ့ေခြသြားၿပီး ေျခအစုံကို မယိုင္လဲေအာင္ မနည္းထိန္းသိမ္းလိုက္ရသည္။<br />
<br />
“တိုက္ဆိုင္လိုက္တာ ကၽြန္ေတာ္လည္း ခင္ဗ်ားကို အင္မတန္မွ ေခ်ာတယ္လို႔ ထင္ခဲ့တာ ခင္ဗ်ားရဲ့ အျပဳအမွုက လြဲရင္ေပါ့”<br />
<br />
“ဒါဆို ကၽြန္မတို႔က လိုက္ဖက္တဲ့ စုံတြဲဆိုတာ လက္ခံၿပီေပါ့ မဟုတ္ဘူးလား”<br />
<br />
“အင္း မေကာင္းတဲ့ ဘက္မွာဆိုရင္ေပါ့”<br />
<br />
သူမ ကၽြန္ေတာ္ကို အသည္းတေအးေအး ျဖစ္ေအာင္ ဆက္တိုက္ ကစားနိုင္ခဲ့သည္။ Tsukimori Youko သည္ သူမ၏အေဖကို သတ္မည့္ တရားခံဟု ထင္သည္ ကို ႐ုတ္တရက္ ေပါေၾကာင္ေၾကာင္နိုင္သည္ ၊ ရွက္သည္ ဟု ခံစားလာရသည္။ တကယ္ေတာ့ Tsukimori ဟာ ရဲ့ရင္ျပတ္သားေသာ မိန္းကေလး တစ္ေယာက္ ၊ ထိုကဲ့သို႔ စိတ္႐ူးေပါက္ၿပီး လုပ္မည္ဟု မထင္ ၊ သူမ၏အေဖကို သူမ မုန္းတီးသည္ ဆိုရင္ေတာင္ သတ္ျဖတ္သည္ ဆိုသည့္ နည္းလမ္း အစား အျခား ႏွိမ္နင္းနိုင္သည့္ နည္းလမ္း အမ်ားအျပား ရွိနိုင္ေလသည္။<br />
<br />
ေရွးဦးစြာ လူသတ္မွုက်ဴးလြန္ခဲ့သည္ဟု ယူဆရသည့္ လူတစ္ဦးသည္က ထိုမၽွ တည္ၿငိမ္နိုင္မည္ေလာဟု စဥ္းစားမိသည္။ သူမသည္ ထူးျခားသည့္ မိန္းကေလး တစ္ေယာက္ ၊ သို႔ေသာ္ သူမ၏ စိတ္ထဲတြင္ ဆိုးရြားသည့္ စိတ္ေစတနာတစက္မွ မရွိနိုင္ဟု ထင္ျမင္မိသည္။ ႐ုတ္တရက္ ကၽြန္ေတာ္ နဖူးကို တစုံတခုက လာထိသလို ခံစားရသည္။ လန႔္ျဖန္ၿပီး ေနာက္သို႔ ႐ုတ္တရက္ ခုန္လိုက္မိသည္။<br />
<br />
“— ေတာင္းပန္ပါတယ္”<br />
<br />
ၾကည့္လိုက္ေသာအခါ Tsukimori တစ္ေယာက္ ခုံမွထကာ သူ၏ သြယ္ေပ်ာင္းႏူးညံ့လွသည့္ လက္ေခ်ာင္းမ်ားကလည္း ကၽြန္ေတာ္ဆီသို႔ လွမ္းလာေလသည္။<br />
<br />
“ရွင့္ ဆံပင္က ၾကည့္လို႔ေကာင္းလို႔ ကၽြန္မ ကိုင္ၾကည့္ခ်င္လို႔”<br />
<br />
သိရခက္သည့္ အျပဳံးနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ကို ျပဳံးျပေသာ အခါ လေရာင္ကဲ့သို႔ ဝင္းလက္ လွပ။<br />
<br />
— တကိုယ္လုံး ၾကက္သီးေမြးညႇင္း ထမိသည္။<br />
<br />
သူမသည္ ဒီကမၻာေျမမွပင္ ဟုတ္ပါေလရဲ့လား။<br />
<br />
“အေသအခ်ာေတြးၾကည့္ပါဦး” ဟုေျပာကာ အျပင္ထြက္သြားေလ၏။<br />
<br />
သူမ ထြက္သြားခ်ိန္တြင္ သူမ ဆံလႊာတခ်ိဳ႕ ကၽြန္ေတာ္ ပါးျပင္ကို ရိုတ္ခတ္မိၿပီး ႏွင္းဆီရနံ့ မ်ား လြမ္းျခဳံသြားသည္။<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ သူ႔အေၾကာင္း စုံစမ္းေလေလ ၊ နားမလည္နိုင္ေလေလ ။ ဒါေၾကာင့္ Kamogawa က သူမ ကို စပ်စ္ဝိုင္ ဟူ ညြန္းဆိုျခင္း ျဖစ္ရမည္။ တကယ္ကိုပဲ ကၽြန္ေတာ္ Tsukimori Youko ၏ ရနံ့ ကို နမ္းရွိုက္မိၿပီး အဆိပ္သင့္သြားေလ၏။</div>
Morris
http://www.baka-tsuki.org/project/index.php?title=Gekkou:Volume_1_%E1%80%A1%E1%80%9E%E1%80%80%E1%80%B9%E1%80%90%E1%80%85%E1%80%B9%E1%80%B1%E1%80%81%E1%80%BA%E1%80%AC%E1%80%84%E1%80%B9%E1%80%B8&diff=283796
Gekkou:Volume 1 အသက္တစ္ေခ်ာင္း
2013-09-03T18:13:35Z
<p>Morris: </p>
<hr />
<div>==[အသက္တစ္ေခ်ာင္း]==<br />
<br />
ပထမအခ်ိန္က အဂၤလိပ္ ၊ ဒါေပမယ့္ ဘာေတြ သင္သြားသလဲ အေသအခ်ာ မမွတ္မိ ၊ ေခါင္းထဲမွာ Tsukimori Youko အေဖ ေသသြား သည့္ ကိစၥသာ ေခါင္းထဲေရာက္ေနသည္။ ေရွ႕တြင္ စာသင္ ေနသည့္ ဆရာ မသိေအာင္ လက္ကိုင္ဖုန္းမွ တဆင့္ အင္တာနက္ ထဲက သတင္းေတြထဲ လိုက္ရွာ ေနမိသည္။ ေသခ်ာသည္ ကေတာ့ စိတ္ထဲတြင္ အခုလို လုပ္ေနသည္ ကိုလည္း စိတ္တိုင္းမက် ၊ အဘယ့္ေၾကာင့္ ယုံခ်င္မွယုံၾကမည္ ျဖစ္ေသာ္လည္း ကၽြန္ေတာ္သည္ လိမၼာေသာ ေက်ာင္းသားေကာင္း တစ္ေယာက္ ျဖစ္သည္။ “ဆရာရယ္ ျမန္ျမန္ၿပီးပါေတာ့” ဆုေတာင္းရင္း တစ္နာရီခန႔္ အခ်ိန္ကို အေတာ္ေလး စိတ္ဆင္းရဲစြာ ျဖတ္သန္းခဲ့ရသည္။<br />
<br />
အဂၤလိပ္စာ အခ်ိန္ၿပီးသည့္ ေနာက္မွာေတာ့ အခန္းထဲမွ တက္သုတ္ရိုက္ကာ ထြက္ခဲ့ၿပီး မေတာ္တဆ မွု ႏွင့္ ပတ္သတ္သည့္ အခ်က္အလက္မ်ားကို ရွာေဖြရန္ စိုင္းျပင္ေနၿပီး ဦးတည္ရာကေတာ့ ေက်ာင္းစာၾကည့္တိုက္။ ထို ေနရာမွာ ပုံမွန္အားျဖင့္ မေတာ္တဆမွုမ်ားႏွင့္ ပတ္သတ္သည့္ ေဆာင္းပါးမ်ား ရွိတက္သည္ကိုး။ စဖတ္တုံးကေတာ့ အေတာ္ေလး စိတ္ပ်က္သြားပါတယ္။ ျပည္တြင္း သတင္း အပိုင္းထဲတြင္ အတိုခ်ဳပ္မၽွသာ ေရးသားထားသည္ ကို ေတြ႕ ရသည္။ သို႔ေသာ္ တကယ္တမ္း ဖတ္ၾကည့္ေသာ္ အခါတြင္ ရင္ခုန္သံ အေတာ္ေလး ျမန္လာၿပီး ကၽြန္ေတာ္ ရွာခ်င္တဲ့ စကားစုေတြကိုလည္း ေတြ႕ရေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။<br />
<br />
<br />
” ေတာင္ေပၚက အဆင္း အိမ္သို႔အျပန္”<br />
” ကြဲကြဲျပားျပား မျမင္ရေသာ လမ္းခ်ိဳးေကြ႕တစ္ခုတြင္”<br />
” အေသအေပ်ာက္ ရွိခဲ့ဖူးေသာ”<br />
” အရွိန္ျဖင့္ ေကြ႕ေသာေၾကာင့္”<br />
<br />
<br />
ဒီ စကားစုေတြဟာ “လူသတ္နည္း” စာရြက္ထဲက “ကားမေတာ္တဆ လူသတ္နည္း” ႏွင့္ အေတာ္တူေနသည္ကိုး။ “Tsukimori Youko က သူ ့အေဖကို လုပ္ႀကံလိုက္တယ္” ဆိုတာ ေတြးမိ႐ုံနဲ႔ စိတ္လွုပ္ရွားမွု က မထိန္းနိုင္ ၊ မသိမ္းနိုင္။ ဒါ့အျပင္ ဒီလိုေတြးမိလိုက္တာနဲ႔ ၾကက္သီးျဖန္းျဖန္း ပါထ မိသည္။ အေရႀကီးသည္ ထိုထဲတြင္ မေရးထားေသာ္လည္း ဆက္ၿပီး ေတြးၾကည့္လၽွင္သိနိုင္သည့္ အခ်က္မ်ား ။ ဥပမာ အဆိုပါ ေဆာင္းပါးကို ထိုမၽွသာ အတိုခ်ဳပ္ ေဖာ္ျပျခင္းသည္ ရဲတပ္ဖြဲ႕ ကိုယ္တိုင္ကိုက လူသတ္မွု ႀကီးႀကီးမားမား ျဖစ္သည္ ဟု ယူဆပုံ မေပၚ။ ထိုနည္းတူ ယေန႔ ေက်ာင္းမလာခင္ အထိ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ပင္ ဒီကိစၥ ႏွင့္ ပတ္သတ္ၿပီး သတိေမ့ေနခဲ့သည္။<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ ဘာေတြမ်ား မွားေနပါလိမ့္။ ဒီနည္းလမ္းက ပုံမွန္ဆိုရင္ ကေလးဆန္သလိုလို ထင္ရေပမယ့္ မထင္မွတ္တဲ့ အခ်က္ေတြက လွည့္ကြက္အေနနဲ႔ တည္ရွိနိုင္သည္။ မထင္မွတ္တဲ့ အခ်က္ေတြ ေၾကာင့္ သူမ ဒီအႀကံအစည္ကို ေအာင္ျမင္စြာ အသုံးခ်နိုင္ခဲ့တာလား။ ဘယ္သူကမ်ား ဒါကို မေရမရာ လူသတ္ဖို႔ အႀကံအစည္ ဆိုတာ ယူဆၾကမလဲ။ ဘယ္သူကမ်ား ဒီလို မေတာ္တဆမွု တစ္ခုကို ႀကိဳတင္ႀကံစည္ထားတဲ့ လူသတ္မွုလို႔ ျမင္မွာလဲ။<br />
<br />
အခ်က္အလက္ေတြ ေဖာ္ျပတဲ့ အတိုင္းသာ ဆိုလၽွင္ ၊ ရဲတပ္ဖြဲ ့သည္ ထိုကိစၥကို သာမန္ မေတာ္တဆမွု တစ္ခုဟုသာ ယူဆပုံရသည္။ ေက်ာင္းက သူငယ္ခ်င္းေတြလည္း အတူတူပဲ ထိုနည္းတူ ထင္ၾကမည္။ ၎တို ့ မ်က္လုံးထဲတြင္ Tsukimori ဆိုသည္မွာ မေတာ္တဆမွုေၾကာင့္ ဖခင္ကို ဆုံးရွုံးလိုက္ရသည့္ သနားစရာ ေကာင္မေလး တစ္ေယာက္။ သူမ ကိုယ္တိုင္ေတာင္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို လူသတ္သမား ျဖစ္လာမယ္ ထင္မိမည္ မဟုတ္သလို ကၽြန္ေတာ္သည္လည္း ထင္ခဲ့မိမည္ မဟုတ္။<br />
<br />
အကယ္၍သာ ဒီအႀကံအစည္ မေအာင္ျမင္ ခဲ့လၽွင္လည္း ျပႆနာက မရွိ။ ဒါက ကံတရားကို ပုံေအာ ထားသည္ကိုး။ တကယ္လို႔ျဖစ္တန္စြန္းကို တြက္ၾကည့္ရင္ေတာ့ ျဖစ္ဖို႔က အေတာ္ေလး ခဲယဥ္းသည္။ ေအာင္ျမင္ဖို႔ကာမူ ေဝးစြ။ ဒါေပမယ့္ ဒီအျမင္ကိုက လူသတ္နည္း စာရြက္ ၏ အေျခခံက်ေသာ ဝိေသသ တစ္ရပ္။ ဒီထဲမွာလည္း ႐ုတ္တရက္ ေျပာင္းလဲ နိုင္သည့္ အေျခအေနေပၚ မူတည္ၿပီး ေျပာင္းလဲလုပ္ေဆာင္ရမည့္ အခ်က္ေလးမ်ားလည္း ပါသည္။ Tsukimori ရဲ့ သားေကာင္ ကေတာ့ သူမ အေဖ ၊ သူမ ႏွင့္ အနီးဆုံး ျဖစ္မယ့္သူ ၊ ဒါေၾကာင့္ သူမ အေနနဲ႔ သတ္မယ့္ ဆိုလၽွင္ အခြင့္အလမ္း မ်ားစြာ ရွိနိုင္သည္။ ဒီလိုေတြးတာဟာ နည္းနည္းေတာ့ သူမ အေပၚ ရိုင္းရာ ၾကေပမယ့္ “ပစ္ခ်က္လြဲ ေနတဲ့သူေတာင္ ၾကက္ကန္းဆန္အိုး တိုးတက္ေသးတာပဲေလ” ။ Tsukimori ဟာ ဒီအႀကံအစည္ကို အေလာတႀကီး အေကာင္အထည္ ေဖာ္တာေတာ့ မျဖစ္နိုင္။ သူမ အေနျဖင့္ အေႏွးႏွင့္ အျမန္ ေသေစလိုသည္ ဆႏၵေတာ့ ရွိပုံေပၚသည္။ ကၽြန္ေတာ္မွန္းၾကည့္တာ မွန္ခ်င္မွန္နိုင္သလို ၊ မွားခ်င္လည္း မွားသြားနိုင္သည္။ သို႔ေသာ္ ေရွ႕ဆက္ တိုးခ်င္မိတာေတာ့ အမွန္ပဲ။ ပထမအႀကီမ္ ဖတ္ၾကည့္မိကတည္းက ဒီစာရြက္ဟာ သတ္ဖို႔ရည္ရြယ္ထားတာ ထက္ ၊ သတ္ၿပီးရင္ အဖမ္းမခံရဖို႔ ကို ဦးတည္ၿပီး ေရးထားတာ ေတြ႕ ရသည္ကလည္း စိတ္ဝင္စားစရာ ေကာင္းသည့္ အခ်က္။ ဒီလိုသာဆိုလၽွင္ Tsukimori ျပဳလုပ္ခဲ့တာက<br />
<br />
<br />
<br />
– ၿပီးျပည့္စုံတဲ့ လူသတ္မွု<br />
<br />
<br />
<br />
ဒီလိုပဲ ေတြးမိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ စိတ္ထဲကေန ေတြးတာသက္သက္ ျဖစ္ၿပီး ေရေရရာရာ မရွိေသးတာေတာ့ အမွန္။ ကၽြန္ေတာ္ သူမအေၾကာင္းကို ကၽြန္ေတာ္ သူငယ္ခ်င္းေတြ ေလာက္ေတာင္ မသိပါဘူး။ သူမ ႏွင့္ပတ္သတ္ရင္ Kamogawa က ပိုၿပီးတိတိက်က် သိပါေလ လိမ့္ဦးမည္။ ကၽြန္ေတာ့္အေတြးေတြဟာ “ျပႆနာတစ္ခုကို ေျဖရွင္းဖို႔” ထက္စာလၽွင္ အရင္တုံးက ျပဳလုပ္ ခဲ့သလို “စိတ္ကူးယဥ္ ေပ်ာ္ျမဴး” ဆိုတဲ့ ဖက္ကို ပိုၿပီးအေရာင္သမ္း ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အေၾကာင္းေၾကာင္း ေၾကာင့္ “စိတ္ကူးသက္သက္” ဆိုၿပီး ဆက္လက္စုံစမ္း ျခင္းကို ရပ္တန႔္မည္ေတာ့ မဟုတ္။<br />
<br />
အတန္းပိုင္ခ်ိန္ ၿပီးတဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့ “Tsukimori အေဖ ေသဆုံးမွု” ပတ္သတ္ၿပီး စေျပာပါၿပီ။<br />
<br />
<br />
“အားလုံး Tsukimori အေဖ ဆုံးသြားတာ သိမယ္ထင္တယ္။ အသုဘ က မနက္ျဖန္ညေနမွာ ၊ ငါသြားပို႔မလို႔ ဒီေတာ့ ငါးခ်ိန္ေျမာက္က ကိုယ္ဖာသာကိုယ္ပဲ စာၾကည့္ေနၾက”<br />
<br />
<br />
ဆရာ Ukai ပါးစပ္ဖ်ားမွာ “ကိုယ္ဖာသာကိုယ္ပဲ စာၾကည့္ေနၾက” လို႔ စကားသံ အၾကားမွာေတာ့ “နားထဲ သကာရည္ ေလာင္းသည့္ ႏွယ္” အတန္း ထဲက လူသူပုဂၢိဳလ္အေပါင္းတို႔ကေတာ့ လြတ္လပ္ေရး ရသည္အလား ေအာ္ဟစ္ ေပ်ာ္ရြင္ေနၾကပါသည္။<br />
<br />
<br />
“မင္းတို႔ ေကာင္ေတြ နားမလည္ဘူးလားကြ Tsukimori အေဖဆုံးသြားတာကို လည္း အားနာၾကပါဦး”<br />
<br />
<br />
ဆို၍ ဆူလိုက္ေတာ့မွ အတန္းထဲမွ သူမ်ား တိတ္ဆိတ္သြားသည္။ အေတာ္ေလး တိတ္ဆိတ္သြားသည္။ ေက်ာင္းသားေတြ ၿငိမ္သြားေတာ့မွ ဆရာလည္း မဆူေတာ့ေခ်။<br />
<br />
<br />
<br />
“ၿပီးေတာ့ အတန္းေခါင္းေဆာင္ေတြ အတန္းကိုယ္စား အသုဘလိုက္ပို႔ ရမယ္ ကဲဒါဆို အတန္းၿပီးၿပီ”<br />
<br />
သို႔ေသာ္ ဆရာ စကားမျပတ္ေသးခ်င္မွာတင္ Usami မွ<br />
<br />
“ဆရာ” ဟုဆိုကာ လက္ေထာင္လိုက္ၿပီး “မိန္းကေလး အတန္းေခါင္းေဆာင္က Youko ကိုယ္တိုင္ဆိုေတာ့”<br />
<br />
“အား ဟုတ္သားပဲ ဒါဆို Usami သမီး လိုက္ေပးလို႔ ရမလား”<br />
<br />
“အင္း ဟုတ္ကဲ့ ဆရာ”<br />
<br />
“ေနာက္တစ္ေယာက္ကေတာ့ Nonomiya ဟုတ္လား မင္းလည္း လိုက္ခဲ့ေလ”<br />
<br />
“ဟုတ္ကဲ့ ဆရာ”<br />
<br />
<br />
<br />
မွင္ေသေသနဲ႔ ေခါင္းညိတ္လိုက္သည္။ မသိမသာ အံတႀကိတ္ႀကိတ္။ ဒီအကြက္ကို ေစာင့္ေနခဲ့သည္။ ဒီလိုမ်ိဳးအသုဘကို ေက်ာင္းတာဝန္ျဖင့္ပို႔ ရမည္ဆိုသည္ကို အိပ္မက္ပင္ မမက္ဖူး။ စာၾကည့္တိုက္မွေဆာင္းပါး ဖတ္ၿပီးကတည္းက ထို အသုဘ ကိုသြားရန္ မည့္သို႔ မည္ပုံ ႀကိဳးပမ္း ရမည္ကို ႀကံစည္ေနကတည္းက ေတြးမိသည္ကား ထိုေနရာတြင္ Tsukimori ႏွင့္ပတ္သတ္တဲ့ အခ်က္အလက္ေတြကို ရနိုင္မည္ ျဖစ္သည္။ ဒီ အသုဘ ကို သြားဖို႔ ရန္ မျဖစ္နိုင္ ဟု ထင္ခဲ့သျဖင့္ အနည္းဆုံးေတာ့ လူနည္းတဲ့ အခ်ိန္ေတာ့ သြားရန္ ဆုံးျဖတ္ထားသည္။<br />
<br />
<br />
<br />
“မင္းတို႔ ႏွစ္ေယာက္တည္းလား မတရားဘူးကြာ”<br />
<br />
ဆရာ ျပန္သြားသည္ ႏွင့္ Kamogawa တစ္ေယာက္ မွုန္ကုတ္ကုတ္ ျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္ ႏွင့္ Usami ၾကားေရာက္လာသည္။<br />
<br />
“ေက်ာင္းစတက္တုံးက ဘယ္က တာဝန္မယူခ်င္တဲ့ ငပ်င္းက ငါ့ကို အတန္းေခါင္းေဆာင္ ခန႔္ထားတာလဲကြ”<br />
<br />
စိတ္ထဲမွာေတာ့ တာဝန္မယူ ခ်င္တဲ့ သူစိတ္ဓာတ္ကို ေက်းဇူး တင္မိေန၏။<br />
<br />
“မသိဘူးေလ ငါက အတိတ္ကို ျပန္ၾကည့္တက္တဲ့ ေယာက်ာ္း မဟုတ္ဘူးကြ”<br />
<br />
“မင္း တာဝန္ယူခ်င္ စိတ္ မရွိတာ က ေလးစားဖို႔ေတာင္ ေကာင္းတယ္ ၊ မေကာင္းတဲ့ ေနရာမွာေလ”<br />
<br />
“ဒါ ဂုဏ္ယူရမွာကြ!”<br />
<br />
တကယ္ကို ဂုဏ္ယူဝင္ႂကြားဟန္ ေျဖေနတဲ့ Kamogawa ကိုၾကည့္ၿပီး ခပ္ေဖ်ာေဖ်ာ့ေလး ျပဳံးမိသည္။<br />
<br />
“Kamogawa အေကာင္စုတ္ ၊ နင္ဆရာစကား နားမေထာင္ဘူးလား ၊ ေတာ္ေတာ္ အလိုက္ကန္းဆိုး မသိတဲ့ေကာင္ပဲ”<br />
<br />
Usami ပါးစပ္ဖ်ားမွ စကားလုံးမ်ား မိုႀကိဳးသြား အလား သကဲ့သို႔ ေရာက္ခ်လာသည္။<br />
<br />
“Usami နင္အထင္လြဲေနတာပါ ငါက ကိုယ့္အတန္းေဖာ္ တစ္ေယာက္ရဲ့အေဖ ဒီလို ျဖစ္တယ္ ဆိုေတာ့ ဘယ္စိတ္ ေကာင္းမလဲ မဟုတ္ဘူးလား”<br />
<br />
Kamogawa ကလည္း ထန္းလက္ျဖင့္ကာရန္ ႀကိဳးပမ္းေလသည္။<br />
<br />
“နင္လိမ္ေနတာ Youko-san ကို မရိုးသား လို႔ သြားေတြ႕ခ်င္တာ အသိသားႀကီး” ဟု Usami တစ္ေယာက္ စြပ္စြဲေလ၏။<br />
<br />
“ဟင္ မဟုတ္ပါဘူး ဒီလိုမေတြးပါဘူး ၊ ငါစဥ္းစားတာက Tsukimori ကို သြားႏွစ္သိမ့္ေပးမလို ့”<br />
<br />
သူ႔ စကားမဆုံးမွီ သူကိုယ္တိုင္ပင္<br />
<br />
“အင္း ဟုတ္ေတာ့ဟုတ္တယ္ ငါကိုယ္တိုင္က သူ႔ကို ႀကိဳက္ေနတာကိုး အဟိ”<br />
<br />
Usami တစ္ေယာက္ အေတာ္ စိတ္ပ်က္ဟန္ျဖင့္ ” နင္တကယ့္ အေကာင္စုတ္ပဲ”<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ “မင္းစိတ္ဝင္စားခံရဖို႔ လုပ္တာ မဟုတ္လား ၊ ဒါကိုက မရိုးသားတာပဲေလ”<br />
<br />
“အား ဟုတ္ပါၿပီ သူေတာ္ေကာင္းႀကီးေပါ့ ဟုတ္လား”<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ အေျပာကို မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ၿပီး တန္ျပန္ထိုးႏွက္လိုက္သည္။ ဒီေကာင္ကေတာ့ ကု၍ မရ။<br />
<br />
“Nonomiya နင္လည္း ဘာအႀကံအစည္မွ မရွိပါဘူးေနာ္”<br />
<br />
Kamogawa ကိုေျပာလို႔ မရေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ဖက္လွည့္လာသည္။<br />
<br />
“မဟုတ္ရပါဘူးဟာ ငါက အတန္းေခါင္းေဆာင္မို႔လို႔သာ သြားရတာ ၊ တကယ္ေတာ့ သြားခ်င္လွတာ မဟုတ္ဘူး”<br />
<br />
မျပဳံးခ်င္ျပဳံးခ်င္နဲ႔ ျပဳံးရသည့္ ဟန္ေဆာင္လိုက္သည္။<br />
<br />
“ၿပီးေတာ့ အသုဘ ပို႔ရင္ လူေတြမ်ားေတာ့ ငါသိပ္မေနတက္ဘူး ၊ မသြားရရင္ ပိုေကာင္းမွာပဲ”<br />
<br />
“ဟုတ္လား နင္ကေတာ့ Kamogawa လိုမဟုတ္ဘူး”<br />
<br />
Usami တစ္ေယာက္ သူ႔ကိုယ္သူ အခ်ီးက်ဳးခံရသလို မ်ိဳး ဝင္းလက္သည့္ အျပဳံးျဖင့္ ျပဳံးရွာသည္။<br />
<br />
“နင္ ငါ့အေပၚ ဆက္ဆံတာ နဲ႔Nonomiya အေပၚဆက္ဆံတာ ေတာ္ေတာ္ကြာတယ္ လူတန္းစားခြဲျခားတာပဲ။ ငါသာ အေမရိကန္ကသာ ဆိုရင္ နင့္ကို တရားစြဲၿပီးေနၿပီ!”<br />
<br />
<br />
<br />
အေျခအေန မတူေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ရိုးသားလွတာ မဟုတ္။ တကယ္တမ္း ေျပာရမယ္ဆိုရင္ အသုဘ လိုက္ပို႔ရတာကို သေဘာက်သည္။ ဒီေတာ့မွ လူအမ်ိဳးအစား ေပါင္းစုံကို အကဲခတ္နိုင္သည္ကိုး။ မနက္ျဖန္သြားရမည့္ အသုဘကို အႀကိဳက္ဆုံး အဆိုေတာ္ စတိတ္ရွိုးသြားရမည္ သကဲ့သို႔ အေတာ္ေလး ေမၽွာ္လင့္မိသည္။<br />
<br />
———————————————————————————————————————<br />
<br />
-တတိယ အခ်ိန္ အၿပီးမွာေတာ့ ဆရာ Ukai ကားႏွင့္ အတူ ကၽြန္ေတာ္ ႏွင့္ Usami တို႔ လိုက္လာခဲ့သည္။ ျပတင္းေပါက္က ေနၾကည့္မိေတာ့ အျပာေရာင္ေကာင္းကင္မွာ တိမ္ဟူ၍ မေတြ႕မိ။ ကားေပၚတြင္ ဆရာ Ukai ဆီမွ Tsukimori မိသားစု ႏွင့္ပတ္သတ္ေသာ အခ်က္မ်ား သိလိုက္ရသည္။ သူ႔ မိသားစု တြင္ မိဘႏွစ္ပါး ႏွင့္ သူတစ္ေယာက္သာ ရွိသည္။ ဒီေလာက္ ရင့္က်က္တဲ့ အျပဳအမွုေၾကာင့္ အေတာ္ေလး အံဩမိသည္။ ေမာင္ႏွမ အငယ္တစ္ေယာက္ေယာက္ ရွိသျဖင့္ ၾကည့္ရွုေစာင့္ေရွာက္မည္ ဟု ထင္ခဲ့သည္ကိုး။<br />
<br />
သူ႔ အေဖက ေဆာက္လုပ္ေရး ကုမၸဏီမွ အႀကီးအကဲ တစ္ဦး ၊ သူအေဖ က ယခင္က ယခုလုပ္ေနသည့္ ကုမၸဏီ အနီးရွိ ဘဏ္လုပ္ငန္းတြင္ လုပ္ခဲ့သည္ကို သိၾကေသာေၾကာင့္ ေနာက္မွ ေမးၾကည့္ရန္ စိတ္ကူးမိသည္။ အသုဘကိုေရာက္ေသာ အခါ ထုံးတမ္းအတိုင္း အရိုအေသေပးၿပီး အခါမွာေတာ့ “Tsukimori” ဟု ဆိုင္းဘုတ္ ခ်ိတ္ထားေသာ Hall ႀကီးထဲသို႔ သြားရသည္။<br />
<br />
လြမ္းသူ ပန္းေခြ ၊ ပန္းစည္းမ်ား ေပးၾကသူ အေတာ္မ်ားသည္ ။ ထိုေၾကာင့္ တန္းစီၾကရသည္ကို သတိထားမိသည္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ဂိမ္းဆိုင္မွ ဂိမ္းအသစ္ ေရာက္လာသကဲ့သို႔ ထိုျမင္ကြင္းကို အထူးဂ႐ုစိုက္ ၾကည့္မိသည္။<br />
<br />
မွိန္ျပၿပ အလင္းေရာင္ေအာက္မွ အခန္းက်ယ္တြင္ “ဝမ္းနည္းမွု အမွတ္အသား” ဝတ္စုံ မ်ား ဝတ္ဆင္ထားသူမ်ား ၊ ေရွ႕ကစားပြဲကေတာ့ အရင္သြားဖူးခဲ့တဲ့ အသုဘ မ်ားထက္စာရင္ အေတာ္ေလးကို ခမ္းနားေလသည္။<br />
<br />
ခ်ေပးထားသည့္ ခုံေတြေပၚမွာ ထိုင္လိုက္ၾကၿပီး က်န္သူမ်ား လာသည့္အထိ ပြဲအခမ္းအနား စတင္ရန္ ေစာင့္ဆိုင္းေနသည္။ Tsukomri ကို ရွာၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေရွ႕ ဆုံးမွ ခုံ အနား ေသဆုံးသူ အမ်ိဳးေတြရွိသည့္ ေနရာတြင္။ သူေဘးမွ ငိုေနေသာ အမ်ိဳးသမီးကို ကို အားေပးေနသည္ကို ေတြ႕မိသည္။ ပုံစံၾကည့္ရတာေတာ့ Tsukimori အေမ ျဖစ္ဟန္တူသည္။ သူမသည္လည္း Tsukimori နဲ႔ ဆင္ၿပီး အေတာ္ေလးကို လွပသည့္ အမ်ိဳးသမီးပင္။ သို႔ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္ အံဩမိေနသည္က Tsukimori ၏ တည္ၿငိမ္မွု။<br />
<br />
ယခုမွ ျပန္စဥ္းစားၾကည့္လိုက္ေတာ့ Usami ကိုေမးဖူးသည့္ ကိစၥ တစ္ခုကို ျပန္သတိရသည္။ ဘာေၾကာင့္ Tsukimori ကို က်န္ မိန္းကေလးမ်ား အားလုံးက -san ဟု ေနာက္တြဲေခၚဆိုၾကသနည္း။ ( Translator Note : Japan တြင္ မိမိထက္ အသက္အရြယ္ႀကီးရင့္သူမ်ားကို မူရင္း အမည္ေနာက္တြင္ -san ကို ေပါင္းထည့္ေခၚၾကသည္) သူမေျဖခဲ့တာကေတာ့<br />
<br />
<br />
“Youko-san က ငါတို႔နဲ႔ အသက္တူတူပဲေပမယ့္ သူ႔ အျပဳအမွုေတြ နဲ႔ သူ႔ပုံစံေတြက အရမ္း ရင့္က်က္တယ္လို႔ မထင္မိဘူးလား ဒါေၾကာင့္ ပထမ တစ္ေယာက္က Youko-san လို႔ စေခၚတာနဲ႔ ေနာက္ပိုင္း ဒီလိုပဲ ေခၚၾကတာ”<br />
<br />
<br />
ဟုတ္ပါသည္။ ယခုပင္ ကၽြန္ေတာ္ ကိုယ္တိုင္ မည္သည္က အေမ ၊ မည္သည္က သမီး ဆိုသည္ကို ေဝခြဲ၍ မရေပ။<br />
<br />
<br />
“…. ငါအရမ္းဝမ္းနည္းပါတယ္ Youko-san”<br />
<br />
<br />
ေဘးဘက္ကို လွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ မ်က္ရည္တြဲလြဲခိုေနေသာ Usami ။ သူမ ပုံစံကိုက အငယ္ပုံစံ ေပါက္ေနသလို တကယ္လည္း အစ္မ တစ္ေယာက္ရွိသည္။<br />
<br />
<br />
” နင္က ေတာ္ေတာ္ မ်က္ရည္လြယ္တာပဲ” ဟုကၽြန္ေတာ္ ဆိုကာ လက္ကိုင္ပုဝါ ထုတ္ေပးလိုက္သည္။<br />
<br />
“သူ ဘယ္ေလာက္ထိ ႀကံခိုင္လဲ ၾကည့္ပါလား ဒီလိုအျဖစ္မ်ိဳးၾကဳံတာေတာင္ ငါသာဆိုရင္ ဒီလိုမ်ိဳး…..”<br />
<br />
<br />
Usami တစ္ေယာက္ လက္ကိုင္ပုဝါ ဆတ္ကနဲ ဆြဲယူၿပီး သူမ်က္ရည္ေတြ သုတ္ရွာေလသည္။ ေသခ်ာတာေတာ့ သူမသာ သာဆိုရင္ အေတာ္ေလး ငိုမွာပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ Tsukimori တစ္ေယာက္ သူ႔ အေဖ ေသလို႔ ဝမ္းနည္းေနသည္ ဆိုသည္ကို အေတာ္ေလး ယုံၾကည္ရခက္ေနပါသည္။ တကယ္လို႔သာ သူ႔ အေဖကို ေသခ်င္တယ္ ဆိုရင္ ဝမ္းနည္းေနတာထက္စာရင္ အႀကံေအာင္လို႔ ေပ်ာ္ေတာင္ ေပ်ာ္ေနမွာပါ။<br />
<br />
အခ်ိန္ေလး အေတာ္ၾကာတာနဲ႔ ခန္းမတစ္ခုလုံး လူအေတာ္ျပည့္သြားၿပီး ၊ တခန္းလုံး အနက္ေရာင္မ်ား လြမ္းေနပါသည္။ ဝမ္းနည္းျခင္းအထိမ္းအမွတ္ အေနျဖင့္အဖက္ဖက္မွ တီးတိုးစကားသံ မ်ား ပို၍တိုးသြားသည္ ကို သတိထားမိသည္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ အခ်ိန္ျဖဳန္းသည့္သေဘာ ၊ အခ်က္အလက္စုေဆာင္းသည့္ သေဘာျဖင့္ ဘာမ်ား ေျပာေနမလဲ ဆိုသည္ကို ဂ႐ုတစိုက္ နားေထာင္မိသည္။<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ေရွ႕မွ မိန္းမႏွစ္ေယာက္ တိုးတိုး တိုးတိုး ေျပာေနေသာ စကားဝိုင္းကို အာ႐ုံစိုက္မိသည္။ တကယ္ဆိုရင္ သူတို႔ ေျပာသမၽွ ကို စာအုပ္ထဲေတာင္ လိုက္မွတ္ခ်င္တာပါ။ ထပ္၍ နားေထာင္ခ်င္ေသး ေသာ္လည္း သူတို႔ စကားေျပာရင္း တန္းလန္း ရပ္သြားၾကသည္။ ဒါေပမယ့္ ယခုမွ အခမ္းအနားစမည္ျဖစ္၍ ဘာမွမတက္နိုင္။ ဘုန္းေတာ္ႀကီး မွ စင္ေပၚမွ ေန၍ က်မ္းစာမွေကာက္ႏုတ္ ေျပာၾကားသံ မ်ားက တခန္းလုံး လြမ္းျခဳံသြားသည္။<br />
<br />
ဒီလို အခမ္းအနား က်င္းပေနေသာ အခ်ိန္ တြင္ စိတ္ေအးလက္ေအး ပင္ အေတြးနယ္ခ်ဲ႕ရန္ အေကာင္းဆုံးအခ်ိန္အခါ။ စကားဝိုင္းမွ အခ်က္မ်ားကို နားထဲျပန္လည္ၾကားေယာင္မိၿပီး အစီအစဥ္ ခ်ေနမိသည္။ သူ႔အေဖသည္ အေတာ္ကို ဂုဏ္သတင္းေက်ာ္ေစာသူ တစ္ေယာက္ ။<br />
<br />
ေရွးဦးစြာ သူ႔ ပုံပန္းသြင္ျပင္ ၊ Tsukmori ၏ အေဖ ျဖစ္ေတာ့လည္း သိပ္ေတာ့ မထူးျခားလွ။ ခုံေပၚမွာ ခ်ိတ္ထားေသာ ပုံကို ၾကည့္မိေတာ့ ထက္ျမက္သည့္ သူတစ္ဦးပုံ ၊ ဒါေၾကာင့္လည္း ဂုဏ္သတင္း ေက်ာ္ေစာ ရသည့္ အခ်က္ကို ေစာင္းပါရိတ္ျခည္ ရိပ္မိေလသည္။<br />
<br />
ၿပီးေနာက္ ကုမၸဏီ အေၾကာင္း ႏွင့္ သူ႔ မိသားစု စီးပြားေရး အေျခအေန အေၾကာင္း ေျပာၾကားသည္။ S.M.E ( Small and Medium Enterprise – အငယ္စား ႏွင့္ အလတ္စား စီးပြားေရးလုပ္ငန္း ) မွာ စီးပြား ေတာ္ေတာ္ေကာင္းခဲ့ၿပီး လူေနမွု အဆင့္အတန္းလည္း အေတာ္ျမင့္ခဲ့သည္။ ယခု ေနထိုင္ခဲ့ေသာ အိမ္ကိုမူ လြန္ခဲ့သည့္ ႏွစ္ႏွစ္ခန႔္ မွ တည္ေဆာက္ခဲ့သည္ ဟု သိရသည္။ ေဆာက္လုပ္ေရး လုပ္ငန္း ဒါရိုက္တာ တစ္ေယာက္ အိမ္ပီပီ အိမ္ပုံစံ ကအေတာ္ေလး ရွုပ္ေထြး အဆင့္ျမင့္သည္။<br />
<br />
ေနာက္ဆုံးမွာေတာ့ မိသားစု နဲ႔ ပတ္သတ္သည့္ အေၾကာင္းကို ေျပာၾကားသည္။ သူတို႔ မိဘႏွစ္ပါးစလုံး ပတ္ဝန္းက်င္ ႏွင့္ အေတာ္ေလး အဆင္ေျပပုံရသည္။ ထိုအမ်ိဳးသမီး သည္လည္း Tsukimori ကို ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္ခဲ့ၿပီး ယဥ္ေက်းလိမၼာေသာ အဖိုးတန္ သမီးေလး တစ္ေယာက္ ျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာၾကားသည္။<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ သက္ျပင္းခ်မိသည္။<br />
<br />
တကယ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ အခ်က္အလက္ေတြ ရမည္ ဆိုၿပီး ေပ်ာ္ေနခဲ့ေသာ္လည္း ယခုမွ ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ကူးနဲ ့ကိုက္ သည့္ အခ်က္အလက္ကို ရွာမေတြ ့။ သတင္းစာ မွလည္း ကၽြန္ေတာ္ ကို စိတ္ဝင္စားမွု ပိုေအာင္ တြန္းပို ့ေပးခဲ့ၿပီ ထို အသုဘ ကို အေတာ္ေလး ေမၽွာ္လင့္ခဲ့သည္။<br />
<br />
ေလကိုဝဝရွုၿပီး ခုံမွထလိုက္သည္။ ဒီအခန္းရဲ့ ပတ္ဝန္းက်င္အေျခအေနကိုေလ့လာရန္ ဆုံးျဖတ္လိုက္သည္။ အဆုံးသတ္မွာေတာ့ အေတာ္ေလးကိုေကာင္းမြန္တဲ့ အသုဘ ျဖစ္သည္။ ဒီအတိုင္း ေနေနလၽွင္ လူေတြရဲ့ ဆက္ဆံေရးကို ေခ်ာင္းေျမာင္းၾကည့္ရွုနိုင္သည့္ အခြင့္အေရးကို ဆုံးရွုံးသြားမည္။ သိပ္ေလာဖို႔ေတာ့ မလို။ ကစားပြဲ အခ်ိန္ၾကာေလေလ ၊ ပို၍ ေကာင္းမည္ ျဖစ္သည္။ ေရွဆုံးမွ ခုံအနီးအနားကို ၾကည့္မိေတာ့ Tsukimori အေမ တစ္ေယာက္ မ်က္ရည္စမ်ား ႏွင့္ အသည္းအသန္ ငိုေန၏ ။ ထိုေၾကာင့္လည္း ကၽြန္ေတာ္ ပတ္ဝန္းက်င္ မွ အမ်ိဳးသမီး မ်ားသည္လည္း ရွိုက္သံေလ မ်ားျဖင့္ အားျဖည့္ေပးေနသည္။ စကားမစပ္ Usami ကေတာ့ အခုထိ ငိုေနဆဲ။<br />
<br />
သို႔ေသာ္ Tsukimori မွာမူ မ်က္ရည္စပင္ မေတြ႕ရ ။ သူ႔အၾကည့္ကေတာ့ ေရွ႕ဆုံးသို႔ ခမ္းနားစြာ ။ ဝမ္းနည္းျခင္း ဝတ္စုံက အနက္ေရာင္ ျဖစ္သျဖင့္ ျဖဴစြတ္ေနေသာ သူမ အသားအရည္ ႏွင့္ ကာရန္ညီစြာ ၊ သူမ ကိုယ္တိုင္ ေတာက္ပေနသလို။ ေသသူ ၊ အသည္းအသန္ ငိုေနေသာ သူမ မိခင္ ႏွင့္ ျခားနားစြာ သူမ ၏ တိတ္ဆိတ္ၿငိမ္သက္သည့္ အျပဳအမွုက တသီးတသန္ ့။<br />
<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ အတြက္ေတာ့ သူမ ဟာ ညနက္ မွ ထြက္သည့္ လေရာင္လို။<br />
မူးေမ့ေအာင္ လွပလြန္းေနလ်က္။<br />
<br />
<br />
အသုဘ ပို႔ရန္ အခ်ိန္ၾကေလၿပီ။ အသံေတြပိုက်ယ္လာသလို ၊ ရွိုက္သူမ်ား ငိုသူမ်ား အျဖစ္ အသြင္ေျပာင္းကုန္ၾကေလ၏။ အသုဘ ယာဥ္မွာမူ အနက္ေရာင္ လူထု ၾကား ဆိုက္ေရာက္လာသည္။ ေသဆုံးသူ အမ်ိဳးမ်ား အနက္ Tsukimori ကေတာ့ ခန္းမ မွ ခဏ ထြက္ခြာသြားၿပီး မီးသၿဂိဳလ္ရာ သို႔ ဦးတည္သြားသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ သုံးေယာက္ကေတာ့ သူျပန္လာတာ ေစာင့္ၿပီး ႏွုတ္ဆက္ ရန္ျပင္ေနသည္။<br />
<br />
<br />
“နင္တို႔ႏွစ္ေယာက္ ဗိုက္ဆာေနတယ္ဟုတ္ ၊ ငါမုန႔္ ဝယ္ေကၽြးပါ့မယ္ ၊ က်န္တဲ့လူေတြကိုေတာ့ လၽွိဝွက္ခ်က္ ေနာ္ ဟုတ္ၿပီလား”<br />
<br />
“ေရး ၾကားလား Nonomiya?” Usami တစ္ေယာက္ ဘာမွကို ဟန္မေဆာင္ေတာ့ပဲ ေပ်ာ္သြားပုံရသည္ ။ အေျပာင္းအလဲ ျမန္ေပစြ။<br />
<br />
<br />
တကယ္ေတာ့ ထို “လၽွိဝွက္ခ်က္” ဆိုသည့္ စကားလုံးကို အေတာ္ေလး ႏွစ္သက္မိသည္။ သူ အစီအစဥ္ ကိုလည္း ကၽြန္ေတာ္ ေထာက္ခံလိုက္ပါသည္။ ခဏၾကာေသာ အခါ အသုဘအိမ္ အနီးရွိ ဆိုင္တစ္ဆိုင္တြင္ ေခါက္ဆြဲကို အိေျႏၵ မဆည္နိုင္ေတာ့ပဲ စားၾကပါေလသည္။<br />
<br />
<br />
“– မင္းတို႔ ကေတာ့ သိခ်င္မွ သိမွာ ၊ ေသျခင္းတရားဆိုတာ ဘယ္သူမွ မေရွာင္ပုန္း နိုင္ဘူးကြ” ႐ုတ္တရက္ Ukai က ေျပာသည္။ <br />
<br />
သူမ်က္မွန္ ကေတာ့ ေခါက္ဆြဲ အေငြေတြ ဖုံးကာ ဝါးတားတား ။<br />
<br />
“ဒီလို မေျပာသင့္ေပမယ့္ အသိတစ္ေယာက္ရဲ့ အေဖေသတဲ့ အခါ နင္ေတာ့ ဒီခံစားခ်က္နဲ႔ ဝမ္းနည္းမွုကို ရင္ထဲမွာပဲ သိမ္းထား ေစခ်င္တယ္”<br />
<br />
<br />
Usami တစ္ေယာက္ ရွဉ့္တစ္ေကာင္လို ပါးစပ္ထဲမွ ေခါက္ဆြဲဖတ္ေတြ အျပည့္ ႏွင့္ ေခါင္း တညိတ္ညိတ္။<br />
<br />
“အင္းဟုတ္တယ္ ကၽြန္ေတာ္လည္း ဒီဘဝမွာ တခ်ိန္ေသရမယ္ဆိုတာ သတိျပဳမိလာတယ္ ၊ ဒါမွလည္း ပိုၿပီးေတာ့ တန္ဖိုးရွိလာသလိုပဲ”<br />
<br />
ဆရာတစ္ေယာက္လုံး ေဘးမွာ ရွိသည့္ အတြက္ စကားေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ ထိန္းထိန္းသိမ္းသိမ္း ေျပာရသည္ေပါ့။<br />
<br />
“နင္ က တကယ္ ေတာ္တာပဲ”<br />
<br />
Usami တစ္ေယာက္ ေခါက္ဆြဲရည္ေတြပါ ေမာ့ေသာက္ၿပီးေနာက္ မ်က္လုံးေလး အဝိုင္းသားျဖင့္ ခ်ီးက်ဴးစကား ဆိုေလ၏။<br />
<br />
“အင္း ဟုတ္တာေပါ့ နင့္လိုေတာ့ အခမ္းအနား တခုလုံး မငိုဘူးေလ”<br />
<br />
“ငါ-ငါလည္းေတြးမိလို႔ပါဟ”<br />
<br />
“အခုမွ?”<br />
<br />
“အမ္ အား အမ္ ဒါကေတာ့ သူ႔ အတြက္ ဝမ္းနည္းလို ့”<br />
<br />
“ၿပီးေတာ့ေရာ”<br />
<br />
“ငါ သူ႔အတြက္ ဝမ္းနည္းတယ္ေလ”<br />
<br />
“ေျပာၿပီးၿပီေလ”<br />
<br />
“ဟင္-ဟင့္အင္း ဘာမွ ငါ့ကို အထင္မလြဲနဲ႔ တကယ္ေတာ့ ငါဒီထက္ အမ်ားႀကီးေတြးမိတာ စကားနဲ႔ ထုတ္ေျပာလို႔ မရလို႔”<br />
<br />
ဆရာ Ukai ကၽြန္ေတာ္တို ့ေျပာတာကို နားေထာင္ၿပီး ရယ္ပါေလရဲ့။<br />
<br />
“ေအး ေအး ထားပါေတာ့ အဆုံးသတ္မွာေတာ့ မင္းတို႔ ႏွစ္ေယာက္လုံး ကိုယ့္အေတြးနဲ႔ ကိုယ္ေပါ့ ဟုတ္လား ၊ Nonomiya ကေတာ့ ခြဲျခမ္းစိတ္ျဖာတဲ့ အပိုင္း ကို အားသန္ၿပီး Usami ကေတာ့ စိတ္ခံစားမွုပိုတယ္”<br />
<br />
Ukai က ဆရာတစ္ေယာက္ပီသစြာ ကၽြန္ေတာ္တို ့ႏွစ္ေယာက္ၾကား ၾကားဝင္ေျဖရွင္းေပးသည္။<br />
<br />
<br />
ဘဝကအကန႔္အသတ္ရွိလို႔သာ စိတ္ဝင္စားဖို႔ေကာင္းတာပါ။ ဘယ္အခ်ိန္ၿပီးဆုံးမလဲဆိုတာမသိခဲ့တဲ့ ေၾကာက္ရြံ့တုန္လွုပ္ျခင္းဟာ အသက္ရွင္ေနတယ္ဆိုတဲ့ အသိတရားကို ေပးစြမ္းပါတယ္။ ပထမ တစ္ခ်က္မွာေတာ့ ဒါဟာေသျခင္းတရားကို ဆန္က်င့္ ေျပာဆိုဟန္ ၊ ဘဝကိုဆန႔္က်င္ဟန္ ၊ ဘဝရဲ့ တန္ဖိုးကို မီးေမာင္ထိုးဟန္ ေပါက္ေပမယ့္ တကယ္ေတာ့ အဓိပၸါယ္ရွိပါတယ္။ ဒါဟာ ေလာကႀကီးရဲ့အရာ အေတာ္မ်ားမ်ားကို ထင္ဟပ္မယ္လို႔ စိတ္ထဲက ထင္ျမင္မိပါေသးသည္။ ဒီအခ်ိန္ မွာေတာ့ အႏၲာရယ္မ်ားလွတဲ့ “လူသတ္နည္း” က လြမ္းမိုး ထားေပမယ့္ — ကၽြန္ေတာ္ ေသခ်ာေပါက္ အသက္ရွင္ရမည္။ Tsukimori ခန္းမကို ျပန္လာတဲ့ အခါ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏွုတ္ဆက္ၾကပါသည္။<br />
<br />
<br />
ဆရာ Ukai မွ ပထမဆုံး ဝမ္းနည္းေၾကာင္း အရိုအေသေပးၿပီး ေနာက္မွာေတာ့ သူမကို<br />
<br />
“ေက်ာင္းကိစၥ ေခါင္းထဲ သိပ္မထားပါနဲ႔ အခ်ိန္ယူၿပီး ေအးေအးေဆးေဆး ျဖစ္မွ ျပန္လာခဲ့ပါ”<br />
<br />
“ဆရာ အခုလို ေတြးေပးတဲ့ အတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မ သန္ဖက္ခါက စၿပီး ျပန္တက္ပါမယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ ဒါမွလည္း စိတ္အာ႐ုံ အလြဲအေျပာင္း ျဖစ္မွာေလ”<br />
<br />
ခပ္ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ျပဳံးလၽွက္ ျပန္ေျပာသည္။<br />
<br />
” အေမကို အိမ္မွ တစ္ေယာက္ထဲ ထားရမွ စိတ္မခ်ဘူး ၊ အေတာ္ေလး စိတ္ထိခိုက္ေနတယ္ ၊ ဒါေပမယ့္ သူ႔အမ်ိဳးေတြနဲ႔ အေမ့ အမ်ိဳးေတြက ဝိုင္းၿပီးနားခ်ေပးမယ္ဆို လို႔ အေတာ္ေလး သက္သာသြားတာ”<br />
<br />
Tsukimori ၾကည့္ရသည့္မွာ ပင္ပန္းေနသည့္ဟန္ ၊ ေကာင္းေကာင္း အိပ္ရေသးပုံ မေပၚ။<br />
<br />
သို႔ေသာ္ အလိုက္ကမ္းဆိုးမသိ ၊ ဝမ္းနည္းျခင္းဝတ္စုံ ဆင္ျမန္းထားသည့္ ျဖဴဖတ္ျဖဴေရာ္ ျဖစ္ေနသည့္ သူမ မ်က္နာကို ပို၍ ဂ႐ုတစိုက္ ၾကည့္ရွုမိေလသည္။<br />
<br />
“ေကာင္းၿပီေလ ဘာပဲေျပာေျပာ အရမ္းလည္း ကိုယ္ကိုယ့္ကို မထိခိုက္ေစနဲ႔ တခုခုရွိရင္လည္း ဆရာကို တိုင္ပင္ေလ”<br />
<br />
သူမ ပခုံးကို ဆရာ Ukai လွမ္းပုတ္ရင္ အားေပးစကား ေျပာလိုက္သည္။<br />
<br />
“ေရာက္လာေပးတဲ့ အတြက္ ေက်းဇူးပါပဲ ၊ Chizuru ၊ Nonomiya-kun”<br />
<br />
“အတန္းထဲက လူေတြက နင့္ကို စိတ္ပူေနတာ”<br />
<br />
“ေက်းဇူးတင္ပါတယ္.”<br />
<br />
“Youko-san…”<br />
<br />
Usami တစ္ေယာက္ Tsukimori ၏ တည္ၿငိမ္သည့္ အျပဳအမွုကို ၾကည့္ရင္း မ်က္ရည္ဝဲျပန္သည္။<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ သူမ ေခါင္းကို ပုတ္၍ ” နင္ ျပန္တည္ၿငိမ္သြားၿပီမဟုတ္လား ? နင္ ဝမ္းနည္းေၾကာင္း ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ ေျပာမယ္ဆို”<br />
<br />
“…..အင္း” Usami မ်က္ရည္စမ်ားျဖင့္ ေခါင္းညိတ္ၿပီး<br />
<br />
“အမ္ Youko-san နင့္ေတာ္ေတာ္ေတာ့ ခက္ခဲေပမယ့္ နင္ေတာ့ ခက္ခဲ — -အဟင့္—- ေပမယ့္”<br />
<br />
Usami တစ္ေယာက္ စကား မဆုံးခင္ မ်က္ရည္ေပါက္မ်ား က်ဆင္းလာသည္။ မခံစားနိုင္ေတာ့ ဟု ထင္သည္။<br />
<br />
Tsukimori တစ္ေယာက္ Usami ေခါင္းကို လွမ္းဖက္လိုက္ၿပီး ႏွစ္သိမ့္ေပးေနရသည္။<br />
<br />
“ေက်းဇူးပဲ Chizuru ငါကို စိုးရိမ္ေပးတဲ့ အတြက္ ေက်းဇူးပါပဲ”<br />
<br />
သူမ ၏ အစ္မတစ္ေယာက္လို ေခါင္းကို ပုတ္ေနခ်ိန္မွာပဲ ၊ Usami တစ္ေယာက္ အသံတိုးတိုးျဖင့္<br />
<br />
“နင္ကိုယ့္နင္ေပ်ာ္ေအာင္သာေန နင္ကို စိတ္ပူေပးမယ့္သူေတြ ရွိတယ္”<br />
<br />
ထိုေနာက္ Tsukimori တစ္ေယာက္ အသံတိုးတိုးျဖင့္ Usami ကို ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္း အႀကိမ္ႀကိမ္ေျပာေလသည္။<br />
<br />
ဒီအခ်ိန္မွာေတာ့ ႏူးညံသိမ္ေမြ႕ၿပီး အငိုလြယ္တဲ့ မိန္းကေလးဟာ ကၽြန္ေတာ္ကို ေတာင္ သတ္ျဖတ္ဖို႔ ႀကံစည္နိုင္တဲ့ သူမ ကို လုံးဝပင္ မၾကည့္မိေခ်။</div>
Morris
http://www.baka-tsuki.org/project/index.php?title=Gekkou:Volume_1_%E1%80%9C%E1%80%B0%E1%80%9E%E1%80%90%E1%80%B9%E1%80%94%E1%80%8A%E1%80%B9%E1%80%B8&diff=283795
Gekkou:Volume 1 လူသတ္နည္း
2013-09-03T18:08:47Z
<p>Morris: /* [လူသတ္နည္း] */</p>
<hr />
<div>==[လူသတ္နည္း]==<br />
<br />
ဒီနာမည္ ကို မၾကားရတဲ့ ေန႔ ဆိုလို႔ မရွိ<br />
<br />
<br />
“Tsukimori က အရမ္း ခ်စ္ဖို႔….” တတြတ္တြတ္ ျဖင့္ ေရြရြတ္ ေနေသာ အတန္းေဖာ္ Kamogawa၊ သက္ျပင္းခ်လိုက္ေသာ အခါ က်န္ေသာ ေယာက်ာ္ေလး အတန္းေဖာ္ မ်ားကလည္း အဓိပၸါယ္ ေပါက္ပုံ ျဖင့္ ေခါင္းတညိတ္ညိတ္ ။<br />
<br />
<br />
“ေဟ့ေကာင္ေတြ ဒီလို သြယ္လ်တဲ့ ခႏၵာကိုယ္ ရဲ့ လွည့္စားတာ မခံနဲ႔ ၾကားလား ?? အေပၚပိုင္းလည္း မိုက္တယ္ကြ!”<br />
<br />
<br />
<br />
ဒီလို တဏွာ အေငြ႕အသက္ မကင္းတဲ့ အၾကည့္ေတြနဲ႔ အာ႐ုံစိုက္ျခင္း ခံရသူကေတာ့ Tsukimori ၊ မိန္းကေလး တသိုက္နဲ႔ စကားေျပာေနၿပီး တခုခု ျငင္းခုန္ေနပုံ ေပၚသည္။ ကၽြန္ေတာ္သာ Tsukimori Youko ကို စကားလုံး တစ္လုံး ျဖင့္သာ ေဖာ္ျပရမည္ ဆိုရင္ေတာ့ <br />
<br />
<br />
<br />
“ၾကည့္လို႔ေတာ့ ေကာင္းသား”<br />
<br />
“မင္းေကာ သေဘာမတူဘူးလား Nonomiya ?”<br />
<br />
“အင္း မင္းေျပာသလိုပဲ ”<br />
<br />
“ဝိုး ၾကည့္ရတာ စိတ္မပါသလို ၊ ေရာ ဟုတ္ေသးရဲ့လား အေမာင္ ? ဒီမွာ ေယာက္်ား ဆိုတာ ေတာင္ဆိုတာ ေတြ႕ ရင္ တက္ပစ္ ရသလို ၊ ေကာင္မေလး ေခ်ာေခ်ာ ေလး ေတြ႕ ရင္လည္း ႀကိဳက္ပစ္လိုက္ ! ဒါကိုက ေယာက္်ားေလး ေတြ မဟုတ္လား”<br />
<br />
<br />
<br />
Kamogawa ဦးေဆာင္တဲ့ တသိုက္ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ့ ထူးမျခားနား အေျဖကို ၾကားၿပီး ေနာက္မွေတာ့ အေတာ္ေလးကို မခ်ိတင္ကဲ ျဖစ္သြားပုံရသည္။<br />
<br />
<br />
<br />
“အင္း ငါကေတာ့ သူ႔ကို ၿပီးျပည့္စုံတဲ့ မိန္းကေလး လို႔ ထင္တာပဲ”<br />
<br />
<br />
<br />
သူမဟာ ေခ်ာေမာ လွပတဲ့ မ်က္နာ ကို သြယ္လ်တဲ့ ခႏၵာကိုယ္ က ပံပိုးေပးထားၿပီး ၊ စာေတာ္တဲ့ အခ်က္ကလည္း သူမကို ေထာက္ပံ့ေပးထားသည္။ သူမရဲ့ ျပဳံျပဳံးရြင္ရြင္ ေနတက္တဲ့ ပုံစံ ေၾကာင့္ ေက်ာင္းသားမ်ား အသည္းေက်ာ္ တစ္ေယာက္လည္း ျဖစ္သည္။ ဒါအျပင္ အားကစားလည္း ေတာ္ပုံရသည္။ Tsukimori Youko ဟာ ကၽြန္ေတာ္ အျပစ္ေျပာ၍ မရေသာ မိန္းကေလး တစ္ေယာက္။<br />
<br />
<br />
<br />
“ေအးေလ ဘယ္ေနရာမ်ား မေကာင္းလို႔လဲ”<br />
<br />
“မေကာင္းဘူးလို႔ ငါမေျပာပါဘူး ၊ ငါသာ သူအနားမွာ ဆိုရင္ စိတ္သက္သက္သာသာ ေနလို႔ မရတာပဲ ရွိတာ ”<br />
<br />
“အင္း ဟုတ္တယ္ Tsukimori က ငါတို႔လက္လွမ္း မမွီတဲ့ ပန္းတပြင့္ပဲ”<br />
<br />
<br />
<br />
ကံေကာင္းေထာက္မစြာ ျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္ စကားကို သူ႔အဓိပၸါယ္ နဲ႔ သူ ေပါက္သြားပုံ ေပၚသည္။<br />
<br />
<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ အျမင္ကေတာ့ သူမ ဟာ အရမ္းကို ျပည္စုံလြန္းပါတယ္။ ျပည့္စုံလြန္းတဲ့ အတြက္ သူမ ေဘးမွာ ရွိေနရတာဟာ ပ်င္းဖို႔ ေကာင္းၿပီး သူမ ေဘးမွာ ရွိရင္ သူ႔ အရွိန္အဝါ နဲ႔ ကို မြန္းက်ပ္ေနမွာပဲ။ ၾကည့္ရတာ ကၽြန္ေတာ့္ ပုံစံကိုက နည္းနည္း ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ နိုင္ၿပီး တမင္တကာကို Tsukimori နဲ႔ ခပ္ခြာခြာ ေနပါတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲ ဆိုေတာ့ သူနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ဆင္တူ တဲ့ အခ်က္ကို ရွာမေတြ႕လို႔ပါ။<br />
<br />
သို႔ေသာ္လည္း ဒီလူေတြကေတာ့ နာမည္ႀကီး မိန္းကေလး ဆိုတာနဲ႔ အႀကီးအက်ယ္ စိတ္ဝင္စား သြားၿပီး နာမည္ႀကီး မင္းသမီးေတြလိုမ်ိဳး သူနဲ႔ ပတ္သတ္တဲ့ ေကာလဟာလ ေတြေတာင္ ဆက္လက္ေဆြးေႏြး ေလၾကရဲ့။<br />
<br />
<br />
<br />
” ဒါေပမယ့္ သူရည္းစားက ေကာလိပ္က ဆို ”<br />
<br />
” ေက်ာင္းသား K ဆို သူ႔ထက္ သုံးႏွစ္ေတာင္ ႀကီးတယ္ ဆိုပဲ”<br />
<br />
” အမ္ ငါၾကားတာက ကုမၸဏီသူေဌး နဲ႔လို႔ၾကားတာ”<br />
<br />
” အား ဒါေၾကာင့္ တလကို မုန႔္ဖိုး ¥200,000 ေလာက္ရတာ”<br />
<br />
” တကယ္ ! ငါၾကားတာဆို သူနဲ႔ သခၤ်ာ ဆရာ Kumada နဲ႔ တည္းခိုခန္း သြားတာေတာင္ ေတြ႕ေသးတယ္ဆိုပဲ!”<br />
<br />
<br />
<br />
သူေက်ာ္ၾကားတယ္ ဆိုတာကလြဲရင္ က်န္တဲ့ ေသခ်ာတာက တခုမွမရွိ ။ သူ ဒီေလာက္ေတာင္ ေက်ာ္ၾကားတယ္ ဆိုၿပီး ထပ္ၿပီး သတိထားမိျပန္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီလို အေျခအေနမ်ိဴး ကို သူလည္း ေပ်ာ္မည္ မဟုတ္။ ကၽြန္ေတာ္ေတာင္ ဒီလိုမ်ိဳး အေျခအေန ကို သည္းခံနိုင္သည္ မဟုတ္ ။<br />
<br />
<br />
<br />
“ေသခ်ာတာလည္း မဟုတ္ဘူး ၊ ေကာလဟာလေတြပါကြာ”<br />
<br />
<br />
<br />
သူတို႔က ဒီကိစၥနဲ႔ပတ္သတ္ၿပီး အေလးအနက္ ေျပာေနတာ ဆိုေတာ့ ၊ ကၽြန္ေတာ္ ခပ္ေသာ့ေသာ့ ရယ္ၿပီး ေျပာလိုက္မိသည္။<br />
<br />
ဒါေၾကာင့္ “ဘာလို႔ သူ႔ကို တိုက္ရိုက္ မေမးတာလဲ? ” ဟု ေမးခြန္းျဖင့္ ရင္ဆိုင္ေစလိုက္သည္။ အေပ်ာ္ေပါ့။ သို႔ေသာ္ ထင္သည့္ အတိုင္း ဝိုင္းၿပီး ေထာပနာ ျပဳၾကသည့္ အသံ မ်ားျဖင့္သာ အဆုံးသတ္သြားသည္။<br />
<br />
<br />
<br />
“ဒါမ်ိဳးက ေမးလို႔ေကာင္းပါ့မလားကြ!”<br />
<br />
<br />
<br />
သူတို႔၏ တုံ႔ျပန္မွုကို အေတာ္ေလး ေက်နပ္မိသည္။ ထပ္ၿပီးေတာ့ ေသခ်ာေအာင္ ” မင္းတို႔ သိခ်င္ရင္ ငါ မင္းတို႔ ကိုယ္စား ေမးေပးမယ္ေလ? ”<br />
<br />
” ေနဦး Nonomiya ! မေလာနဲ႔ တကယ္လို႔ ဟုတ္ေနရင္ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ” ဟု Kamogawa က လွမ္းတားသည္။<br />
<br />
” တကယ္လို႔ ေကာလဟလ ဆိုရင္ေကာ ”<br />
<br />
” တကယ္လို႔ တကယ္လည္း ျဖစ္နိုင္တာပဲ ”<br />
<br />
<br />
<br />
Kamogawa စကားကို ေခါင္းတညိတ္ညိတ္ ျဖင့္ က်န္တဲ့သူေတြက ” ျဖစ္နိုင္တယ္ ၊ Tsukimori သာဆို ျဖစ္နိုင္တယ္” ေသခ်ာတာကေတာ့ Tsukimori Youko က အတန္းထဲမွာ တသီးတျခား ျဖစ္ေနသည္။ သူဟာ အားလုံးနဲ႔ ကြဲျပားသည္ ဟုပင္ ေျပာနိုင္သည္။ တျခားသူေတြ အေနျဖင့္ သူမရဲ့ ေက်ာင္းသူ အရြယ္နဲ႔ မလိုက္ဖက္ေအာင္ ရင့္က်က္တဲ့ အသြင္အျပင္ေၾကာင့္ ေက်ာင္းသားေတြ မသိတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ေတြ ၾကဳံခဲ့တယ္ ဟု ယူဆၾကသည္။<br />
<br />
<br />
<br />
“အမွန္တရားက အေမွာင္ထဲမွာ ေလ မဟုတ္ဖူးလား ??? ”<br />
<br />
<br />
<br />
ဘယ္လိုပဲ မွန္မွန္ မမွန္မွန္ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ Komogawa နဲ႔ တျခားေကာင္ေတြလို စိတ္ထိခိုက္မွာ မဟုတ္ ၊ ေအးေအးေဆးေဆးပါပဲ။<br />
<br />
<br />
<br />
“အျဖစ္မွန္ကို သိတိုင္း ေကာင္းတာ မဟုတ္ဘူးေလ မဟုတ္ဘူးလား” ၾကည့္ရတာ သူတို႔ ခမ်ာ အမွန္ကို သိလည္း သိခ်င္ ၊ သူတို႔ ထင္သလို ျဖစ္ေနမွာလည္း မဝံ့မရဲ ။<br />
<br />
” ဒီအတိုင္း ဆို ဘာမွ မထူးဘူးေလ ၊ မင္း အျဖစ္မွန္ ေရွာင္လြဲလိုက္ရင္ ဘယ္ေတာ့မွ သိရမွာ မဟုတ္ဘူး”<br />
<br />
” မသိလည္း ေနပါေလ့ေစ ၊ ဟိုတရက္ကေတာင္ ငေၾကာင္ေတြ သူကို ရည္းစားစကား လာေျပာလို႔ ျငင္းလြတ္လိုက္ေသးတယ္ ၊ မင္း မဆင္မျခင္ အျဖစ္မွန္ကို ရွာေနရင္ ေတာ့ ေနာက္ဆုံး မင္း ထိခိုက္တာပဲ အဖက္တင္လမယ္။ ငါက အိမ္မက္ ကို အမွန္တရား ထက္ ျမတ္နိုးတယ္ Tsukiyomi ဟာ တို႔အားလုံး ရဲ့ အျမဲတမ္း အိပ္မက္ပဲ”<br />
<br />
<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ သူတို႔ ေျပာေနတာကို ၾကည့္ရင္း အံအားသင့္ ၿပီး ရယ္မိ႐ုံပါပဲ။ “လူငယ္ဘဝ က ေပ်ာ္ဖို႔ ေကာင္းတယ္ေနာ္”<br />
<br />
<br />
<br />
“ေဟ့ ငါတို႔ က ၁၇ ႏွစ္ပဲရွိေသးတာ ၊ အိပ္မက္ ဆိုတာ ရွိသင့္တယ္”<br />
<br />
<br />
<br />
ၾကည့္ရတာ မရယ္မိသင့္ ဘူး ထင္ပါရဲ့။<br />
<br />
<br />
<br />
“မင္းသာ ကူညီရင္ ငါ ဝင္မပါဘူး”<br />
<br />
“ငါပါတယ္ ၊ ငါပါတယ္ ! ငါတို႔ ေကာင္ေလးေတြ အိပ္မက္ကို မဖ်က္ဆီးပါနဲ႔”<br />
<br />
“ဘာလဲ ခပ္ဆိုးဆိုး ေကာင္ေလးေတြလား”<br />
<br />
“ဒါဆို Nonomiya ႀကိဳက္တဲ့သူက ဘယ္သူတုံး? နာမည္ႀကီးေတြ မပါေၾကး ”<br />
<br />
<br />
<br />
မေမၽွာ္လင့္ပဲ Kamogawa တန္ျပန္တိုက္စစ္ ဆင္လိုက္ပါတယ္။ က်န္တဲ့သူေတြကလည္း ဒီအခြင့္အေရးကို ေစာင့္ၿပီး အနားကို ကပ္လာကာ<br />
<br />
<br />
<br />
“ေျပာေလ ေျပာ”<br />
<br />
“အင္း ငါကေတာ့..”<br />
<br />
<br />
<br />
တကယ္ဆိုရင္ေတာ့ ေဖာ္ျပေလာက္ေအာင္ ကိုယ္ သေဘာက်တဲ့သူက မရွိ။ ဒါေပမယ့္ ဒီအေျခအေနမွာ ဒီလူေတြကို ဒီလို ေျပာလို႔ ရနိုင္မယ္ မထင္။<br />
<br />
<br />
<br />
“—Usami ဆို ခ်စ္ဖို႔ ေကာင္းတယ္ ထင္တာပဲ။”<br />
<br />
<br />
<br />
စိတ္ထဲမွာ ေပၚလာတဲ့ နာမည္တစ္ခု ေကာက္ေျပာလိုက္တယ္။ ဒါေပမယ့္ သူတို႔ ၾကည့္ရတာ အံအားသင့္ၿပိး စိတ္ပ်က္သြားတဲ့ပုံ။<br />
<br />
<br />
<br />
“ဘာလဲကြ ၊ ဒီေလာက္ ရိုးတာႀကီးကို ၊ မင္းက ပ်င္းဖို႔ ေကာင္းလိုက္တာကြာ”<br />
<br />
“ဒီေတာ့ မင္းက Tsukimori ကို ဘယ္လိုမွ မေနဖူးေပါ့ ?”<br />
<br />
“သူဆိုရင္လည္း ပုံမွန္ပစ္မွတ္ တစ္ခုလို႔ ေျပာလို႔ ရတယ္ ၊ ဒါေပမယ့္ သူက Usami နဲ႔ ဆိုရင္ ကြာလြန္းအားႀကီးတယ္ Usami သာ လိေမၼာ္ေဖ်ာ္ရည္ ဆိုရင္ Tsukimori က စပ်စ္ဝိုင္”<br />
<br />
“ဒါဆို မင္းေျပာခ်င္တာက ငါတို႔ အရြယ္ အတြက္ လိေမၼာ္ ေဖ်ာ္ရည္က ပိုသင့္ေတာ္တယ္ေပါ့”<br />
<br />
“ဟင့္အင္း ေသာက္႐ူး ၊ မင္းနားမလည္ဘူးလား ၊ ေျပာခ်င္တာက အင္း အရက္ရဲ့ ဆြဲေဆာင္မွုေၾကာင့္ တကယ္မ မေသာက္သင့္ဘူး ဟုတ္လား ? ဥပမာ မင္းက သူရဲ့ လၽွိဝွက္တဲ့ သေဘာ ကို သိခ်င္တာနဲ႔ အဲဒီေနာက္လိုက္ေနတာကို …. ငါေျပာတာ နားလည္လား<br />
<br />
“ေအး လည္တယ္ ၊ ဒါေပမယ့္ ငါအခုထိ လိေမၼာ္ေဖ်ာ္ရည္ ႀကိဳက္ေသးတယ္ မင္းေရာ ?”<br />
<br />
“အား အင္း ဟုတ္တယ္ ၊ ငါလည္း လိေမၼာ္ေဖ်ာ္ရည္ကို ႀကိဳက္ပါတယ္ ၊ ဒါေပမယ့္”<br />
<br />
<br />
<br />
Kamogawa နဲ႔ ေက်ာင္းသား တစ္သိုက္က ရွုံ႔မဲ့ ကုန္သည္။ Tsukimori က ပုံမွန္ မိန္းကေလး တစ္ေယာက္ မဟုတ္ေလာက္ေအာင္ ဆြဲေဆာင္မွု အျပည့္ ၊ Usami ကလည္း ပုံမွန္ မိန္းကေလး တစ္ေယာက္ ပီပီ သူ႔နည္းသူ႔ဟန္ေတာ့ ဆြဲေဆာင္မွု ရွိရွာပါသည္။ သူတို႔ကေတာ့ မွန္ကလည္း မွန္ေနေတာ့ ျငင္းလို႔လည္း မရ ၊ ဒါေၾကာင့္ စိတ္ထဲမွာ ကသိကေအာက္ ျဖစ္ေနပုံ ေပၚသည္။<br />
<br />
အနိုင္ရတဲ့သူ တစ္ေယာက္လို “လိေမၼာ္ေဖ်ာ္ရည္ နဲ႔ ဝိုင္တို႔ ဂုဏ္ျပဳၾကတာေပါ့ကြာ” ဟု ခပ္ႂကြားႂကြားေလး ေျပာလိုက္သည္။<br />
<br />
<br />
<br />
“မင္းက စကားကို သြယ္ဝိုက္ၿပီး ေျပာတဲ့ ေကာင္ပဲ သိလား? ”<br />
“ေက်းဇူး”<br />
“ခ်ီးက်ဴးေနတာ မဟုတ္ဘူးကြ”<br />
<br />
<br />
<br />
Kamogawa က နည္းနည္းေတာ့ ခ်ဥ္ေနပုံရသည္။ သို႔ေသာ္ သူ႔ကို အျပတ္ေျပာနိုင္ခဲ့သား။<br />
<br />
<br />
<br />
“– ဟဲ့ အေကာင္ေတြ ကိုယ့္ေနရာ ကိုယ္ထိုင္ အတန္းစေတာ့မယ္ !”<br />
<br />
<br />
<br />
႐ုတ္တရက္ ေမာင္းလိုက္တဲ့ အသံေၾကာင့္ ေယာက်ာ္းေလးမ်ား နာရီကို ၾကည့္မိၾကသည္။ ခ်က္ခ်င္းပင္ သူတို႔ကို ေျပာသည့္ ေကာင္မေလးကို ၾကည့္မိၿပီး လွုပ္လွုပ္ရြရြ ျဖစ္ကုန္ၾကေလ၏။<br />
<br />
<br />
<br />
“ဟုတ္တယ္ေဟ့ ၊ လိေမၼာ္ေဖ်ာ္ရည္ ရဲ့ စကား နားေထာင္ၿပီး ကိုယ္ ေနရာ ျပန္ၾက”<br />
<br />
<br />
<br />
Kamogawa ၏ စကား ႏွင့္ အတူ ကိုယ့္ေနရာ ကိုယ္ ထိုင္ၾကေလကုန္သည္။<br />
<br />
<br />
<br />
“လိေမၼာ္ ေဖ်ာ္ရည္…?” ဟု လိေမၼာ္ ေဖ်ာ္ရည္ တျဖစ္လဲ Chizuru Usami က ေခါင္းတဆတ္ဆတ္ ျဖင့္<br />
<br />
“နင္တို႔ ငါအေၾကာင္း ဘာမဟုတ္တာေတြ ေျပာေနတာလဲ ေျပာစမ္း ??”<br />
<br />
<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ ေဘးမွာ ထိုင္ေနရင္း ႏွုတ္ခမ္းကို ကိုက္ထားေလသည္။<br />
<br />
<br />
<br />
“ငါတို႔ ေဖ်ာ္ရည္ေတြ အေၾကာင္း ေျပာတာပါ”<br />
<br />
“လာလိမ္မေနနဲ႔ ေယာက်ာ္း ေလးေတြ စုေနရင္ မဟုတ္က ဟုတ္က အေၾကာင္းေတြပဲ ေျပာမွာ”<br />
<br />
<br />
<br />
တကယ္ေတာ့ မမၽွတတဲ့ မွန္းဆခ်က္ႀကီးပါ။ ဒါေပမယ့္ ျငင္းလို႔လည္း မရ။<br />
<br />
<br />
<br />
“ဘယ္ေလာက္ေတာင္ သနားစရာ ေကာင္းတဲ့ Usami ရယ္ ငါနင့္ကို စိတ္ပူလိုက္တာ”<br />
<br />
[[Image:Gekkou-017.jpg|thumb]]<br />
<br />
“ဘာမွ လာသနား မေနနဲ႔ Nonomiya! အ႐ူး ငါက ပုံမွန္ပဲ ၊ သာမန္ေက်ာင္းသူ တစ္ေယာက္”<br />
<br />
<br />
<br />
Usami ဟာ သူ႔ကိုစတိုင္း အျမဲတမ္း စိတ္က သည္းခံနိုင္သည္ မဟုတ္ ၊ သူ သည္းမခံနိုင္တိုင္း သူၾကည့္ရတာ အေကာင္ေလး တစ္ေကာင္လိုပဲ ၾကည့္လို႔ေတာ့ေကာင္းသား ၊ တကယ္။<br />
<br />
<br />
<br />
” နားေထာင္ သိပ္ေနာက္မက်ခင္ ေဆး႐ုံသြားျပပါလား ၊ တစ္ေယာက္တည္းသြားျပရမွာ ရွက္ရင္ ငါပါလိုက္ခဲ့မယ္ေလ ဒါေပမယ့္ –”<br />
<br />
” ဘာလို႔ သြားရမွာလဲ ၊ ငါကို သနားတဲ့ အၾကည့္နဲ႔ မၾကည့္နဲ႔! ”<br />
<br />
“သြား” ဟုဆိုကာ သူဖက္လွည့္ေနသည့္ ကၽြန္ေတာ္ေခါင္းကို လက္ျဖင့္ ခပ္ဖြဖြ တြန္းလိုက္ေလသည္။<br />
<br />
“ဝမ္းသာစရာပဲ Usami ၾကည့္ရတာ Nonomiya က လိေမၼာ္သီးေဖ်ာ္ရည္ ႀကိဳက္တဲ့ ပုံပဲ!”<br />
<br />
<br />
<br />
Kamogawa တစ္ေယာက္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္ကို ၾကည့္ရင္း ႐ုပ္ရွင္ ဇာတ္ကားမ်ားတြင္ ပါေလ့ရွိေသာ လူယုတ္မာ ရယ္သံနဲ႔ ေျပာလိုက္ေလသည္။<br />
<br />
<br />
<br />
“လိေမၼာ္ေဖ်ာ္ရည္ ဆိုတာ ဘာလဲ ေျပာေလ–”<br />
<br />
<br />
<br />
စကားတဝက္ မွာတင္ ႐ုတ္တရက္ ရပ္သြားသည္။ သခၤ်ာ ဆရာ Kuamad အခန္းထဲကို ဝင္လာေလသည္။ တခန္းလုံးမွာ ၾကားရသည့္ အသံဟူ၍ Kumada ၏ ခပ္တိုးတိုး အသံႏွင့္ ေျမျဖဴ နဲ႔ ေက်ာက္သင္ပုန္း ျခစ္ေနသည့္ အသံမၽွသာ။ ၾကည့္ရတာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေျပာခဲ့တာေတြကို Usami တစ္ေယာက္ အေတာ္ေလး သိခ်င္ပုံ။ မၾကာခဏ ခိုးခိုး ၾကည့္ေနေလ၏။ မိနစ္ အနည္းငယ္ ၾကာေတာ့ သူမ စိတ္ထိန္းနိုင္ေတာ့ ပုံ မရေခ်။ သူ ကိုယ္ကို ကၽြန္ေတာ္ဖက္ တိုးၿပီး အသံ ခပ္အုပ္အုပ္ျဖင့္ ” ဘာလဲဟင္” ဟု ေမးေလသည္။<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ေက်ာက္သင္ပုန္းကို မ်က္လုံးက မခြာပဲ ” ငါ စာကို အာ႐ုံစိုက္ေနတယ္ Usami-san” ဟု ေျဖလိုက္ေလသည္။<br />
<br />
<br />
<br />
” နင္ အက်င့္မယုတ္နဲ႔ဟာ ”<br />
<br />
<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ ေနတာနဲ႔ သူ ခဲသားေဘာပင္ နဲ႔ အၾကင္နာမဲ့စြာ ကၽြန္ေတာ္ကို ထိုးေလသည္။ ယူနီေဖာင္း ကို ေက်ာ္ဝင္ၿပီး အသားထဲကိုပါ ေဖာက္ဝင္လာသည္။<br />
<br />
<br />
<br />
“အား နာတယ္ဟ”<br />
<br />
<br />
<br />
စိတ္ေကာက္ေနေသာ Usami က “ဒါဆို ငါ့ကို မသိခ်င္ေယာင္ မေဆာင္နဲ႔ေလ” ေျပာသည္။<br />
<br />
<br />
<br />
“နင္တို႔ မုန႔္စားဆင္း တုံးက Youko-san အေၾကာင္း ေျပာတယ္ဟုတ္ ၊ ဟုတ္လား ? ”<br />
<br />
“ေအာ္ေအး ဟုတ္မွာေပါ့”<br />
<br />
” နင္ဟာ ေလ အျမဲတမ္း ေလၽွာခ်သြားတာပဲ ငါသိတယ္ ၊ နင္ သူ႔အေၾကာင္း ေျပာေနတာ မဟုတ္လား ! ”<br />
<br />
” ငါအံဩလိုက္တာ နင္ ငါတို႔ေျပာတာေခ်ာင္း နားေထာင္တယ္ေပါ့”<br />
<br />
“ဟင့္အင္း မဟုတ္ပါဘူး ငါ Youko-san ဆိုတဲ့ စကားပဲ ၾကားလိုက္တာ နင္တို႔ေကာင္ေတြ အက်ယ္ႀကီး ေျပာေနတာကိုး ”<br />
<br />
<br />
<br />
ေရွ႕မွ ဆရာ Kumada က ၾကည့္ေနေတာ့ “Usami” ဟု ကၽြန္ေတာ္ သူ႔ကို အသံ ခပ္အုပ္အုပ္ လွမ္းေခၚလိုက္သည္ ။ သူ ခပ္ျမန္ျမန္ပင္ ထိုင္လိုက္ၿပီး ေက်ာက္သင္ပုန္း မွေရးသမၽွ ကို ကူးခ်င္ေယာင္ ေဆာင္လိုက္သည္။ အေတာ္ေလး ၾကာ တိတ္သြားၿပီးေနာက္ “ဟဲ့ Nonomiya နင္ Youko-san လို မိန္းကေလး မ်ိဳးကို သေဘာက်တယ္ မဟုတ္လား ? ” အသံခပ္တိုးတိုးျဖင့္ သူ႔စာအုပ္ကို ငုံၾကည့္ေနရင္း ေမးေလ၏<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ Tsukimori Youko ေရွ႕ ညာဖက္ အစြန္ကို ၾကည့္မိသည္ ။ သူမဟာ ဆြဲေဆာင္မွု အျပည့္နဲ႔ ေက်ာက္သင္ပုန္းကို စိုက္ၾကည့္ ေနသည္။ သူမ မ်က္နာဟာ အသိဉာဏ္ ျပည့္ဝတဲ့ ၊သတင္း ေတြမွာ ပါေနတက္တဲ့ ထက္ျမက္တဲ့ မိန္းမေတြနဲ႔ တူေနသလိုလို။ စာသင္ခန္းရဲ့ အလယ္မွာ ထိုင္ေနသလိုပဲ ၊ သူမရဲ့ ထက္ျမက္တဲ့ စြမ္းရည္ေၾကာင့္ သူမဟာ အခန္းရဲ့ အသည္းႏွလုံးမွာ တည္ရွိေနသည္ဟု ထင္ျမင္ရေစသည္။တကယ္ကို သူမဟာ ထူးျခားတဲ့သူ တစ္ေယာက္ပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ ဟာ သူမလိုလူ နဲ႔ အဆက္အသြယ္ မလုပ္ေပမယ့္ ၊ သူကို ခ်စ္ခင္ေလးစားတဲ့ သူေတြရဲ့ အျမင္ကိုေတာ့ ေကာင္းေကာင္း နားလည္ပါတယ္။<br />
<br />
<br />
<br />
“ဟင့္အင္း မဟုတ္ပါဘူး”<br />
<br />
<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ အလုပ္ရွုပ္တာေတြကို မႀကိဳက္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ Usami ဘယ္လို တုံ႔ျပန္မလဲ ဆိုတာေတာ့ သိခ်င္မိတယ္။<br />
<br />
<br />
<br />
“တကယ္လား”<br />
<br />
<br />
<br />
သူမ ၾကည့္ရတာ စိတ္သက္သာရာသြားသည့္ ပုံျဖင့္ ျပဳံးရွာ ေလ၏။<br />
<br />
<br />
<br />
“ငါတို႔ ဥပမာေပးၿပီး ေျပာၾကတာကြာ တကယ္လို႔သူမ သာ ေဖ်ာ္ရည္တခုခု သာဆို Tsukimori က စပ်စ္ဝိုင္နဲ႔တူလိမ့္မယ္”<br />
<br />
<br />
<br />
— သူ ဘယ္လို မ်ား တုံျပန္မလဲ မသိ ။<br />
<br />
<br />
<br />
” နင္ကေတာ့ လိေမၼာ္ ေဖ်ာ္ရည္ေပါ့ ”<br />
<br />
<br />
ေဘးတြင္ ႐ုတ္တရက္ ခဲတံ က်ိဳးသြားသည္ ကို ၾကားလိုက္ပါသည္။<br />
<br />
<br />
<br />
“အား ဒီလိုလား”<br />
<br />
<br />
<br />
Usami တစ္ေယာက္ ဘာမွမျဖစ္လို ဟန္ေဆာင္ရင္း ခဲတံနဲ႔ သူလက္ၾကားထဲ ထည့္ကာ ေဆာ့ေနရွာသည္။ သို႔ေသာ္ သူ႔ ပါးႏွစ္ဖက္မွ ရွက္ေသြးျဖန္းသြားသည္ကိုေတာ့ သတိထားမိလိုက္သည္။ ထိုေနာက္တြင္ Usami တစ္ေယာက္ ဘာကိုမွ မေမးေတာ့။<br />
<br />
သူ႔ အရိုးခံ တုံျပန္မွုဟာ ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ကို ၿငိမ္းခ်မ္းေစပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ဟိုေကာင္ေတြကို ေျပာခ်င္ခဲ့၍သာ သူနာမည္ ေကာက္ေျပာလိုက္ျခင္းလား ဒါမွမဟုတ္ ကၽြန္ေတာ္ ရဲ့ မသိစိတ္မွာ သူမ စိုးမိုး ေန၍ ေျပာမိရဲ့လား ဆိုသည္ကိုေတာင္ မေဝခြဲနိုင္ေတာ့ ။ အနည္းဆုံးေတာ့ အခုခ်ိန္က စၿပီး ကၽြန္ေတာ္ သူမကို သေဘာက်မိ သလို ခံစားရတာပဲ။<br />
<br />
<br />
<br />
“ဒါနဲ႔”<br />
<br />
<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ထင္ခဲ့တာက ကၽြန္ေတာ္တို႔ စကားေျပာၿပီးၿပီေပါ့ ၊ သို႔ေသာ္ သူမက ထပ္ၿပီး တခုခု ေျပာခ်င္ဟန္ ရွိသည္။ Usami မ်က္နာတည္တည္ ၊ အသံတိုးတိုးျဖင့္<br />
<br />
<br />
<br />
“ငါကပုံမွန္ပဲေနာ္ ။ နင္ထင္ထားသလို တျခား ထူးထူးဆန္းဆန္း ေကာင္မေလးေတြလို မဟုတ္ ဘူး ၊ ငါ့ကို အထင္မလြဲနဲ႔ သိလား? ”<br />
<br />
<br />
<br />
ဒီလို႔ ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းတဲ့ တုံ႔ျပန္မွု ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ ႐ုတ္တရက္ ျပဳံးမိသည္။ သူမ ရဲ့ရိုးသားမွုက ကၽြန္ေတာ္ကို ၿငိမ္းခ်မ္းေစပါတယ္။ တကယ္ကို ေႏြရာသီမွာ ဖန္ခြက္ထဲက လိေမၼာ္ေဖ်ာ္ရည္ ေအးေအးေလး ေသာက္လိုက္ရသလိုပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ သူ႔ကို ခ်စ္မိပါေစလို႔ ဆုေတာင္းပါတယ္။<br />
<br />
အတန္းေခါင္းေဆာင္ေတြရဲ့ လစဥ္ အစည္းအေဝး ၿပီးေနာက္မွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အတန္းရဲ့ မိန္ကေလးေခါင္းေဆာင္ ျပန္လာတာကို ကၽြန္ေတာ္ ေတြ႕ပါတယ္။ အခန္းထဲမွာ လူေတြလည္း မရွိေတာ့တာ မို႔လို႔ ကၽြန္ေတာ္လည္း ျပန္ဖို႔ ဆုံးျဖတ္လိုက္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ကိုယ္တိုင္ကလည္း ဘယ္ အသင္းအဖြဲ႕ ထဲမွ ဝင္ထားတာ မဟုတ္ေတာ့ ေက်ာင္းမွာ လုပ္စရာ မရွိ။ က်န္တာကေတာ့ အိမ္ျပန္ ၊ ၿပီးရင္ အခ်ိန္ပိုင္း အလုပ္အတြက္ ျပင္ဆင္တာေပါ့။<br />
<br />
ခုံက ထလိုက္ေတာ့ ၊ တကၠသိုလ္ စာအုပ္တစ္အုပ္ကို ၾကမ္းျပင္မွာ က်ေနသည္ကို သတိထားမိလိုက္သည္။ စာအုပ္မ်က္နာဖုံးမွာ Tsukimori Youko လို႔ ေရးထားသည္ကိုး။ အခန္းထဲမွာ သူမကို မေတြ႕။ ဒါေၾကာင့္ သူမ စားပြဲခုံထဲကို ထည့္လိုက္ေတာ့မည္။ သို႔ေသာ္ ထိုသို႔ ျပဳမည့္ ဆဲဆဲတြင္ သတိထားမိလိုက္သည္ကား စာအုပ္ထဲမွာ ညႇပ္ထားသည့္ စာရြက္ အပိုင္းအစ တစ္ခု။ ဘာရယ္မဟုတ္ ၊ စာအုပ္ထဲမွ စာရြက္ကို ထုတ္ၿပီး ၾကည့္မိသည္။<br />
<br />
<br />
<br />
“အမ္ တကယ္ မထင္ထားဘူး” ဟု တကိုယ္တည္း ေရရြတ္မိသည္။<br />
<br />
<br />
<br />
A4 Report စာရြက္ကို ေခါက္ထားပုံ ေပၚသည္။ ေခါင္းစဥ္ ကေတာ့ လူတိုင္းစိတ္ကူးယဥ္ ၾကေသာ ၊ ကၽြန္ေတာ္ ထင္ထားေသာ သူမ ၏ ပုံစံ ျဖင့္ မကိုက္ ။ ဘယ္သူမွ သတိမထားမိေအာင္ ဂ႐ုစိုက္ၿပီး ၊ လြယ္အိတ္ထဲ ထည့္လိုက္သည္။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ ဒီလက္ေရး ခပ္ေသးေသးကို ဖတ္ရန္ အခ်ိန္ အေတာ္ေပးရမည္ ျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ မဟုတ္တာ လုပ္ေတာ့မည္ ဟု ထင္ၾကေပလိမ့္မည္။ တကယ္ေတာ့ မဟုတ္ ၊ ဒါေၾကာင့္ ဘာမွ မဝံမရဲ လည္း မျဖစ္ ၊ သိခ်င္စိတ္ သက္သက္ ျဖင့္သာျဖစ္သည္။<br />
<br />
အစ ကတည္းက ကၽြန္ေတာ္ စပ်စ္ဝိုင္ ကို ဆန႔္က်င္ခဲ့သည္မဟုတ္ ၊ ကၽြန္ေတာ္ ေသာက္သင့္ မေသာက္ ေတာင္ မဆုံးျဖတ္ရေသး။ သို႔ေသာ္ မိမိေသာက္ဖူးေနၾက ေဖ်ာ္ရည္ကိုေတာ့ မေသာက္ဖူးေသာ အရာထက္ ပိုမိုစြဲလမ္း သည္ကေတာ့ အမွန္ပင္။ အတိုခ်ဳံ႕ေျပာရမယ္ ဆိုရင္ေတာ့ လူတိုင္း ခ်ီးက်ဴးေျပာဆို ၾကသည့္ စပ်စ္ဝိုင္ကိုလည္း ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ဝင္စားသည့္ အခ်က္ကေတာ့ မျငင္းနိုင္ေပ။<br />
<br />
<br />
<br />
“ဟုတ္ၿပီ ငါတို႔မင္းသမီးေလး ကေတာ့ ဘယ္လို လၽွိဝွက္ခ်က္ ရွိေနမွာလဲ မသိ ?”<br />
<br />
<br />
<br />
ပုံမွန္ အတိုင္းပဲ အခန္းထဲက ျပန္ထြက္လာခဲ့သည္။<br />
<br />
<br />
<br />
ေကာ္ဖီဆိုင္ အလုပ္မွ အိမ္ျပန္ေရာက္ခ်ိန္ ၊ အခ်ိန္ကေတာ့ ဆယ္နာရီခြဲ အိမ္ျပန္ေရာက္ေရာက္ခ်င္း ၊ ထိုစာရြက္ အေၾကာင္း လုံးဝ ေမ့ေနေလသည္။ အထဲမွာ ဘာေတြမ်ား ပါမည္နည္း ဆိုသည္ ကို ဖတ္ခ်င္ေသာ္လည္း ေကာ္ဖီဆိုင္ အလုပ္မွ ထူးျခားဆန္းသစ္ ေသာ အေတြ႕အၾကဳံတို႔က စိတ္ထဲ ေရာက္ေနေလသည္။ ကၽြန္ေတာ္ဟာ လူေတြကို စူးစမ္းရသည္ကို သေဘာက်သည္။ ဝါသနာ ဟုပင္ ေျပာ၍ ရနိုင္သည္။ ေကာ္ဖီဆိုင္ကို ေရြးခ်ယ္ရသည့္ အေၾကာင္းရင္း ထဲမွာ ေကာ္ဖီကို ႀကိဳက္သည္ ကလည္း ပါသလို ၊ ထိုထက္ပိုသည္ကား အမ်ိဳးအစား စုံလင္လွေသာ လူသား ေတြကို ေတြ႕နိုင္ေသာ ေနရာ ျဖစ္သျဖင့္ စိတ္ဝင္စားဖြယ္ေကာင္းသည့္ ေနရာ ျဖစ္ေသာ ေၾကာင့္ လည္း ျဖစ္သည္။<br />
<br />
မိန္းမငယ္ တစ္ေယာက္ အျမဲတမ္း ဒီခုံမွာ ထိုင္ၿပီး အျပင္ဖက္ကို ေငးၾကည့္ေနတက္သည္။ အသက္အေတာ္ႀကီးေသာ လူတစ္ဦးသည္ လည္း ဆိုင္ကို တစ္ေခါက္လာတိုင္း ေကာင္မေလး တစ္ေယာက္ ေျပာင္း၍ ေရာက္လာတက္သည္။ တေယာက္ကို တေယာက္ မ်က္စိ ေအာက္က အေပ်ာက္မခံေအာင္ ခ်စ္ၾကေသာ အတြဲတစ္တြဲသည္လည္း ေျခာက္လခန႔္ ၾကာေသာ အခါ ဆက္ဆံေရးေတြ က်ဲလာသည္ကို သတိထားမိသည္။ ဒါတင္မကေသး။<br />
<br />
ဒါက ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ကူးေတြကို လွုပ္ရွားေစပါတယ္။ အႀကိဳက္ဆုံး အခ်ိန္ကို ျဖတ္သန္းျခင္း တစ္ခုပါပဲ။ တကယ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ဟာလည္း Kamogawa နဲ႔ တျခားလူေတြလို ဘာမွ မကြာလွသည့္ ၁၇ ႏွစ္သား ဆယ္ေက်ာ္သက္ တစ္ေယာက္ပါပဲ။ အမွန္တရားကို မသိခ်င္ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ကူးထဲမွာပဲ ေပ်ာ္ေမြ႕ ခ်င္တာပါ။ ေရမိုးခ်ိဳး နားေနရင္းနဲ႔မွ ေက်ာင္းမွာ ေကာက္လာခဲ့ တဲ့ စာရြက္ အေၾကာင္း သတိရမိသည္။ ခႏၵာကိုယ္ ေႏြးေနတုံး အိပ္ရာထဲဝင္ၿပီး စာရြက္ကို ျဖန႔္ မိသည္။ ေက်ာမွီရင္း တျဖည္းျဖည္း ျဖင့္ ၾကည့္မိသည့္ကာ ၎စာရြက္ ၏ ေခါင္းစဥ္။<br />
<br />
<br />
<br />
“လူသတ္နည္း”<br />
<br />
<br />
<br />
နာမည္ႀကီး စာေရးဆရာ တစ္ေယာက္ရဲ့ လၽွိဝွက္ ဆန္းၾကယ္ ဝတၳဳ တစ္အုပ္ ဖတ္ေနရသလို ခံစားရသည္။ ၾကည့္ရတာ ေခါင္းစဥ္ကိုက ဝတၳဳဆန္ဆန္ ။ စာရြက္ အပိုင္းအစတစ္ခုဟာ Tsukimori Youko ဆိုၿပီး လူတိုင္း ပါးစပ္ဖ်ားမွာ ေရပန္းစားရတဲ့ ေကာင္မေလး ၏ ပိုင္ဆိုင္မွု။ ၾကည့္ရတာေတာ့ သူ႔ အခ်စ္ေရးနဲ႔ ပတ္သတ္ၿပီး ေကာလဟာလ ကေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ ၿပီးဆုံးမည္ မဟုတ္။ ဒါေပမယ့္ သူမ ပုံစံက ခ်ဥ္းကပ္လို႔ မရသည့္ အမ်ိဳးအစား ၊ သူမ နဲ႔ သတ္ျဖတ္ျခင္း ဆိုသည့္ စကားလုံး ႏွင့္ မည္သို႔မွ သက္ဆိုင္ျခင္း ရွိအံ့ မထင္။ ဒါကိုက ကၽြန္ေတာ္ သိခ်င္စိတ္ကို နိုးဆြေစသည္။ ေကာင္းလား ၊ ဆိုးလား ၊ ဆိုတာ ဒီေနရာမွာ ယွဥ္တြဲ ဖို႔ အေကာင္းဆုံးပါပဲ။ စာကို ခ်ဳံဖတ္ေနရင္း အၾကမ္းျဖင္းေတာ့ သေဘာေပါက္သလိုလို ရွိလာသည္။ “လူသတ္နည္း” ဆိုသည့္ ေခါင္းစဥ္ အတိုင္း လူတစ္ေယာက္ကို မ်ိဳးစုံ သတ္ျဖတ္နည္းမ်ားကို ေဖာ္ျပထားသည္။ တခ်ိဳ႕ အပိုင္းေတြမွာေတာ့ ဖ်က္ထားၿပီး တခ်ိဳ႕ အပိုင္းေတြက အႀကိမ္ႀကိမ္ ျပင္ထားသည္ ကို သတိထားမိသည္။ လက္ေရးလက္သားကို ခန႔္မွန္း ျခင္း ျဖင့္ ဒီစာကိုေရးေနခ်ိန္မွာ ေရးေနသူ ၏ အသက္ရွုသံကို ေတာင္ ခန႔္မွန္း ၍ရသည္ ေျပာရမယ္ဆိုရင္ ေတာ့ အေတာ္ေလး စိတ္လွုပ္ရွားဖို႔ေကာင္းပါတယ္။ အားလုံးကို ဖတ္ၿပီးသည့္ ေနာက္မွာေတာ့ သတိထားမိတာကေတာ့ အားလုံး ျခဳံၿပီးတူတဲ့ အခ်က္ပါ။ အေရးႀကီးတဲ့ အႏၲိမ ရည္မွန္းခ်က္ ကေတာ့ ေသြးမစြန္းပဲ ရန္သူကို ေခ်မွုန္းတာပါပဲ။ ဒါဟာ သတ္ျဖတ္ျခင္းကို ဦးတည္ခ်က္ထားတဲ့ လူသတ္ရတာကို ႀကိဳက္တဲ့ သူ တစ္ေယာက္ ေရးတာ မျဖစ္နိုင္။<br />
<br />
<br />
<br />
“သူမက လၽွိဝွက္ဆန္းၾကယ္ စာေရးဆရာ လုပ္မလို႔လား ???”<br />
<br />
<br />
<br />
လၽွို႔ဝွက္ဆန္းၾကယ္ စာအုပ္ေတြ မွာ ပါတဲ့ ပုံစံအတိုင္း ပါပဲ။ သို႔ေသာ္ ေရးထားတာက အေလာသုံးဆယ္နိုင္ၿပီး ၿပီးျပည့္စုံသည္ဟု ေျပာရန္ ခက္ပါေသးသည္။ ဥပမာ သတ္ျဖတ္နည္း တစ္ခုျဖစ္တဲ့ “ဟန္ေဆာင္ ကားမေတာ္တဆ သတ္ျဖတ္နည္း” မွာ ဆိုရင္ ေရးထားတာ အေတာ္ေလး ရွင္းပါသည္။<br />
<br />
<br />
<br />
* မတ္ေစာက္ေသာ ေတာင္ကုန္းကို ျဖတ္ပါ။<br />
* ကားေမာင္းသူကို တနည္းနည္းျဖင့္ ေႏွာင့္ယွက္ပါ။<br />
* စတီယာတိုင္ ကို ရေအာင္ ထိန္းခ်ဳပ္ပါ။<br />
<br />
<br />
<br />
ဒီလိုမ်ိဳး စတားျပၿပီးေရးထားပါသည္။ အပို မွတ္ခ်က္ အေနနဲ႔လည္း “အာ႐ုံရွုပ္ေထြးေအာင္ ဖုန္းဆက္ၿပီး လုပ္သင့္သလား” ဒါမွမဟုတ္ “လမ္းမမွာ တခုခု အေႏွာင္အယွက္ေပးမလား” စသျဖင့္ က်ိဳးတိုး က်ဲတဲ ေရးထားသည္ကို လည္း ေတြ႕ရသည္။ ဖတ္ၾကည့္တဲ့ အတိုင္း ေအာင္ျမင္ဖို႔ ရာခိုင္ႏွုန္းက အင္မတန္ နည္းပါသည္။ ၾကည့္ရသည္မွာ ေအာင္ျမင္ရန္ အိုင္ဒီယာ မ်ိဳးစုံကို စုေပါင္း ေနဆဲ ျဖစ္ပုံရသည္။ သူမ ၿပီးျပည့္စုံ ေအာင္ လုပ္ခ်င္တာလား ???<br />
<br />
အႏၲာရယ္ကေတာ့ အနည္းဆုံး ျဖစ္ေပမယ့္ ေအာင္ျမင္မည္ဟုလည္း မထင္မိေခ်။ သူမ စမ္းၾကည့္ခ်င္ စမ္းၾကည့္ပါလိမ့္မည္။ သို႔ေသာ္ ဒါက လူတစ္ေယာက္ ကို သတ္ဖို႔အတြက္ အင္မတန္မွ ညံ့ဖ်င္းလွေသာ အႀကံဉာဏ္ ျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ စားပြဲထဲကို လူသတ္နည္း စာရြက္ကို ထည့္လိုက္သည္။ ေမၽွာ္လင့္ခ်က္ႀကီးႀကီး ထားထားသည့္ အတြက္ အေတာ္ေလး စိတ္ထိခိုက္မိသည္။ ဒါေတြဟာ ကေလးဆန္တဲ့ ေရးခ်င္တာေရးထားတာေတြ ျဖစ္ၿပီး စိတ္ဝင္စားစရာ မရွိ။<br />
<br />
<br />
<br />
“ငါဖာသာ ငါေရခ်ိဳးၿပီး သာသာယာယာ ေနရမွာ”<br />
<br />
<br />
<br />
တကိုယ္တည္း ေျပာမိၿပီး စာအုပ္စင္သို႔ သြားကာ တကယ့္လၽွို႔ဝွက္ဆန္းၾကယ္ စာအုပ္တစ္အုပ္ကို ဖတ္ရန္ လွမ္းလိုက္သည္။<br />
<br />
<br />
<br />
“ဟမ္ ေနပါဦး”<br />
<br />
<br />
<br />
ခဏရပ္ၿပီး စဥ္းစားမိသည္။ အေတြးသစ္ေတြက ခႏၶာကိုယ္ ထဲကို စီးဝင္လာသလိုမ်ိဳး။ “လူသတ္နည္း” စာရြက္ရဲ့ ပိုင္ရွင္က ဘယ္သူလဲ ? Tsukimori Youko ပဲ။ တကယ္လို႔ ဝတၳဳ အတြက္ မဟုတ္ပဲ ၊ တကယ္လက္ေတြ႕ မွာ လူတစ္ေယာက္ကို သတ္ခ်င္လို႔ ေရးရင္ ဘယ္လို ျဖစ္မည္နည္း ? ဒီအေတြးက ရင္ထဲကို လွိုက္ဖိုေစၿပီး အူေၾကာင္ေၾကာင္ စာေတြကို တကယ္လို ထင္မိ ေစလာသည္။ အေၾကာင္းအရင္းကို ခဏထား ၊ “လူသတ္နည္း” စာရြက္လို႔ ေရးၿပီး တကယ္ႀကံစည္ရေအာင္ Tsukimori သတ္ခ်င္တဲ့ လူရွိသည္။ Tsukimori တြင္ရွိသည္။ ဒီေလာက္ ၿပီးျပည့္စုံ ၊ စတိုင္က် ၊ လွပ ၊ ဉာဏ္ေကာင္းတဲ့ Tsukimori ၊ လူတိုင္း ခ်စ္ျမတ္နိုးတဲ့ သူမ! ဒါေတာင္မွ သူမဟာ ဒီလို ပိန္းတိန္းတိန္း လူသတ္နည္း တစ္ခုကို အႀကိမ္ႀကိမ္ ျပင္ဆင္ေနခဲ့တယ္။<br />
<br />
<br />
<br />
” အခုေတာ့ ငါတို႔ခ်စ္ဖို႔မေကာင္းဘူးလား”<br />
<br />
<br />
<br />
တကယ္လို႔ အေတြးေတြသာ အမွန္ ျဖစ္လာခဲ့ရင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ သူမ ကို စိတ္ဝင္စားမွာ အမွန္။ ကၽြန္ေတာ္ ထင္ျမင္ခ်က္ေတြ အျမင္အျဖစ္သို႔ ေျပာင္းလာၿပီး ၊ ဆက္လက္ၿပီး ေမးခြန္းေတြ ထုတ္ေနဆဲ။ ဥပမာ ဘယ္လိုလူမ်ိဳးကို သတ္ခ်င္တာလဲ ၊ လက္ရွိ အႀကံအစည္ နဲ႔ လူမသိၾကတဲ့ သူ႔စရိုက္ ၊ ဒီလို ေတြးတိုင္း ကစားေနရင္း နဲ႔ ညအေတာ္ေလး နက္မွ အိပ္ျဖစ္သည္။ ရလဒ္ အေနျဖင့္ မနက္ ေက်ာင္းေနာက္က်ေလသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ေက်ာင္းကို ေရာက္ခ်ိန္မွာေတာ့ အတန္းထဲမွာ လူေတာ္ေတာ္ စုံေနၿပီ။ ဟုတ္ပါသည္။ Tsukimori လည္းပါသည္။ ထိုင္ေနၾက ခုံသို႔ ေလၽွာက္ေနရင္း သူမကို တိတ္တခိုး ၾကည့္မိသည္။ သူမသည္ ခုံထဲသို႔ ပစၥည္းမ်ား ထည့္ေနသည္။ က်န္တဲ့သူေတြ အတြက္ေတာ့ ဒါဟာ ပုံမွန္အျပဳအမွုပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ အတြက္ေတာ့ မဟုတ္။<br />
<br />
<br />
<br />
“မဂၤလာပါ Tsukimori”<br />
<br />
<br />
<br />
ထုံးစံအတိုင္း ပဲ သူမကို ႏွုတ္ဆက္လိုက္သည္။ ခုံကို ဆက္မရွာေတာ့ပဲ ၊ ေခါင္းကို လွုပ္ကာ ကၽြန္ေတာ္ဖက္ကို ၾကည့္လိုက္ၿပီး သူမ လက္ဖ်ားသြယ္သြယ္ ျဖင့္ မဟာဆန္ ရွည္လ်ားလွေသာ ဆံပင္ကို ဖီးလိုက္ၿပီး<br />
<br />
<br />
“မဂၤလာပါ Nonomiya-kun”<br />
<br />
<br />
သူမရဲ့ ရင့္က်က္တဲ့ အျပဳံးနဲ႔ ထုံးစံအတိုင္း ႏွုတ္ဆက္ေလ၏ ။ ပုံမွန္အတိုင္း ဆို ကၽြန္ေတာ္တို႔ စကားေျပာျခင္းက ဒီမွာတင္ ကိစၥ ျပတ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔သည္ အခ်င္းခ်င္း ႏွုတ္ဆက္႐ုံသာ သိၾကသည္။<br />
<br />
<br />
“နင္ တခုခု ရွာေနသလား”<br />
<br />
<br />
သို႔ေသာ္ ဒီေန႔ ေတာ့ ဒီေလာက္နဲ႔ ကိစၥ မျပတ္ခ်င္။ သိခ်င္စိတ္က သူမမ်ား “လူသတ္နည္း” စာရြက္ကို ရွာေနသေယာင္ ကၽြန္ေတာ္ကို တြန္းပို႔ ေနသည္။ ကၽြန္ေတာ္ သူမကို အကဲခတ္သလို မ်က္ေတာင္မၽွပင္ မခတ္ ၊ ၾကည့္မိသည္။<br />
<br />
<br />
“ဟင့္အင္း ခုံစီတာပါ”<br />
<br />
<br />
စိတ္မေကာင္းစရာ ၊ သူမကေတာ့ ျပဳံးေနဆဲပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ”ေအာ္” ဟုသာ တုံ႔ျပန္ၿပီး စိတ္ထဲမွာေတာ့ “တကယ့္အျဖစ္အပ်က္ဟာ စိတ္ကူးနဲ႔ ႏွိုင္းယွဥ္ရင္ အေတာ္ပ်င္းဖို႔ေကာင္းပါလား” ဟု မွတ္ခ်က္ခ်ကာ မိမိခုံဆီရာကိုဦးတည္လာခဲ့သည္။ လမ္းတဝက္တြင္<br />
<br />
<br />
“ဒါေပမယ့္….” သူမက ေနာက္ဖက္ကေန လွမ္းေခၚကာ “ဘာလို႔ တခုခု ရွာေနတယ္ လို႔ ထင္ရတာလဲဟင္ ?”<br />
<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ အျပဳံးကို မေျပာင္းလဲသြားေအာင္ မနည္းသတိထား ယူရသည္။ ခံစားမွုကေတာ့ “ေထာင္ေခ်ာက္ ထဲကို တိုးဝင္လာတဲ့ သားေကာင္ကို ေတြ႕ရသည့္ မုဆိုး တစ္ေယာက္ႏွယ္”<br />
<br />
သူမ ဘာေတြ စိတ္ကူးယဥ္ယဥ္ ၊ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ထူးျခားတဲ့ တိုးတက္မွု အေျခအေနေၾကာင့္ အားအေတာ္ တက္မိသည္။<br />
<br />
<br />
“ဟင့္အင္း ဘာရယ္ မဟုတ္ပါဘူး ” ခပ္ေၾကာင္ေၾကာင္ပုံစံျဖင့္ သူမ ဖက္ကို လွည့္ၿပီး ေျပာလိုက္သည္။<br />
<br />
“ဒါေပမယ့္ ဘာလို႔ ေမးတာလဲဟင္”<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ ျဖည္းျဖည္းခ်င္းစီ အစ္ၾကည့္ရမည္။<br />
<br />
“ဘာရယ္ မဟုတ္ပါဘူး”<br />
<br />
“ေအာ္”<br />
<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ ေရွ႕မွာေတာ့ မေျပာင္းလဲတဲ့ ရင့္က်က္လွတဲ့ သူမ အျပဳံး။ ကၽြန္ေတာ္ ဒီ အျပဳံး ရပ္တန႔္ သြားေအာင္ လုပ္ပစ္ခ်င္ေသာ္လည္း အခုေတာ့ အဲဒီေလာက္ အတြင္းက်က် မလိုေသး။ ေနာက္ဆုံး အထိ အညႇာကို ကိုင္ထားရန္ လိုသည္။<br />
<br />
<br />
<br />
“တကယ္လို႔မ်ား” အစခ်ီကာ စကားစလိုက္သည္။ “တခုခု ရွိရင္ ငါ့ကို အကူအညီ ေတာင္းေနာ္”<br />
<br />
“ဘယ္လို ျဖစ္တာလဲ Nonomiya-kun အဲဒီေလာက္ ၾကင္နာတက္မွန္း မသိထားခဲ့ဘူး”<br />
<br />
“ငါက နင္မွန္းတာထက္ ၾကင္နာတက္သူပါ။ ဒါေတာ့ ေသခ်ာတယ္”<br />
<br />
“ေတာင္းပန္ပါတယ္။ ေနာက္ဆို မွတ္ထားပါ့မယ္ရွင္”<br />
<br />
“မင္းလို ေက်ာ္ၾကားတဲ့ မိန္းကေလး ကို ကူညီရတာ ဟာ ငါ့အတြက္ ဂုဏ္ယူပါတယ္”<br />
<br />
Tsukimori တစ္ေယာက္ ႏွုတ္ခမ္းႏွစ္လြာကို လက္ျဖင့္ ဖြဖြ အုပ္ကာ ႀကိတ္ရယ္လိုက္ၿပီး<br />
<br />
“ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ဒါဆို ကိစၥ တခုခု ရွိရင္ တိုက္ရိုက္ ဆက္သြယ္ လိုက္ပါ့မယ္”<br />
<br />
<br />
<br />
Tsukimori တစ္ေယာက္ သူရဲ့ေတာက္ပတဲ့ မ်က္လုံး ကို တဝက္ ေမွးထားလိုက္ၿပီး ျပဳံးသည္။<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ အေတြး တခ်ိဳ႕တဝက္ ပါသည္ကိုေတာ့ ျငင္း၍ မရ ေသာ္လည္း သူၾကည့္ရတာ တခုခု ကို အႀကံအစည္ မရွိတဲ့ သူတစ္ေယာက္ ႏွင့္ လုံးဝ မတူေခ်။ ဆရာ Ukai လာသည္ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ စကားစ ျပတ္သြားသည္။ Kamogawa နဲ႔ သူ႔ ရဲေဘာ္ရဲဖက္ေတြ က Tsukimori နဲ႔ စကားေျပာသည့္ ကိစၥကို မယုံသကၤာ လာေမးတုံးက နည္းနည္း စိတ္ခုမိေသာ္လည္း အဲဒီေန႔ က စိတ္ထဲ အေတာ္ေလး ေနသာထိုင္သာ ရွိသည္။ သို႔ေသာ္ သူနဲ႔ ပတ္သတ္ၿပီး သူနဲ႔ စကားေျပာရတာ စိတ္လွုပ္ရွားစရာ ရင္ခုန္စရာ ဆိုေတာ့ အေကာင္းဖက္က ျမင္မိသည္။ ဒါကေတာ့ ကိုယ္စိတ္နဲ႔ ကိုယ္ ရင္ခုန္ေနတာေတာ့ အမွန္။ ဒါေပမယ့္ ပ်င္းဖို႔ေကာင္းတဲ့ တကယ့္ဘဝ ထက္စာရင္ အပုံႀကီး သာေလသည္။<br />
<br />
သတင္းအခ်က္အလက္ အသစ္ ႏွင့္ ဘာတိုးတက္မွု မွမရွိေသာ္လည္း သတိမထားမိခင္ ႏွစ္ပတ္ ဟုေသာ အခ်ိန္ကာလ ကုန္ဆုံးသြားသည္။ ဘာမွသာ ဆက္ၿပီး ထူးျခားမွု မရွိရင္ ကၽြန္ေတာ္ ကိုယ္တိုင္ ဒီကိစၥႏွင့္ ပတ္သတ္ရင္ ေမ့ေတာ့မည္ ဆဲဆဲ။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ အညႇာကို ဖမ္းမိထားေသာ္လည္း ကစားပြဲက ေႏွးေကြး တိတ္ဆိတ္ေနရင္ တကယ္ကို စိတ္ညစ္စရာ အေျခအေန။ သို႔ေသာ္ ႐ုတ္တရက္ အေျပာင္းအလဲ တစ္ခု ေရာက္ရွိလာသည္။<br />
<br />
ၾကည့္ရတာ ဂိမ္းက စပင္ မစရေသး။ ကၽြန္ေတာ္ ေနတိုင္း ေက်ာင္းသြား ၊ စာသင္ခန္းက ဆူညံေနေသာ္လည္း ၊ Tsukimori ကိုမူ မတြ႕မိ။ သူမ ေနရာက ကြက္လပ္။ ကၽြန္ေတာ္ ေဝခြဲမရ ျဖစ္ေနစဥ္ပင္ ၊ အေျဖက သိပ္မၾကာပဲ ေရာက္ရွိလာသည္။<br />
<br />
<br />
<br />
“ေဟ့ Nonomiya ! မင္းမၾကားမိဘူးလား”<br />
<br />
<br />
<br />
Kamogawa မွ လွမ္းေမးလိုက္သည္။<br />
<br />
<br />
<br />
“ဘာကို ေျပာတာလဲ မသိ”<br />
<br />
<br />
<br />
တကယ္လည္း ကၽြန္ေတာ္ သူေျပာေနတာကို သေဘာမေပါက္။ သူ စကားစုမွာ ဘယ္သူဟူ၍ ေရေရရာရာ မပါ။<br />
<br />
<br />
<br />
“Tsukimori မိသားစု က တစ္ေယာက္ေယာက္ ဆုံးသြားၿပီ”<br />
<br />
<br />
<br />
ကၽြန္ေတာ္ ႏွလုံးခုန္ေတြ ျမန္လာသည္။<br />
<br />
<br />
<br />
“ဘယ္သူလဲ” စိတ္လွုပ္ရွားမွု ကို မနည္း ထိန္းခ်ဳပ္ၿပီး ေမးလိုက္ရသည္။<br />
<br />
“သူ႔အေဖ ထင္တာပဲ ကား မေတာ္တဆ ျဖစ္တာ Youko-san ေတာ့ သနားပါတယ္ဟယ္ ”<br />
<br />
<br />
<br />
Usami က စိတ္မေကာင္းစြာ ေျဖသည္။<br />
<br />
<br />
<br />
“တကယ္ ငါသူ႔အတြက္ ဝမ္းနည္းလိုက္တာ ၊ ဒီအရြယ္ၾကမွ သူ႔ အေဖကို ဆုံးရွုံးရတယ္ ဆိုတာ ဒါ…..”<br />
<br />
<br />
<br />
ပုံမွန္ တုံျပန္ေနၾက မတူပဲ ၊ Kamogawa ေတာင္ ဝမ္းနည္းေနမွေတာ့ တကယ္ ျဖစ္ရမည္။<br />
<br />
<br />
<br />
“… အင္း ဟုတ္တာေပါ့ ငါတို႔ သူကို သြားကူတာေပါ့”<br />
<br />
<br />
<br />
သို႔ပင္ေသာ္ညား ကၽြန္ေတာ္ ကေတာ့ တျခား သူမ်ားႏွင့္ မတူညီေသာ ခံစားခ်က္ျဖင့္ ေျဖမိသည္။ Youko Tsukimori ၊ ကားမေတာ္တဆ ၊ ေသျခင္း ဒီစကားစု ေတြက “လူသတ္နည္း” ကို အမွတ္ရေစသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ဟန္မေဆာင္နိုင္ေတာ့ပဲ မ်က္ႏွာ ဝင္းလက္သြားေအာင္ ျပဳံးၿပီး ေတြးမိသည္ကား<br />
<br />
<br />
<br />
“ကစားပြဲကေတာ့ စိတ္ဝင္စားဖို႔ေကာင္းေနၿပီ”</div>
Morris