http://www.baka-tsuki.org/project/index.php?action=history&feed=atom&title=AnoHana%3A_Tom_1_Rozdzia%C5%82_8 2026-05-17T07:45:38Z Revision history for this page on the wiki MediaWiki 1.43.1 http://www.baka-tsuki.org/project/index.php?title=AnoHana:_Tom_1_Rozdzia%C5%82_8&diff=275473&oldid=prev 2013-08-04T20:33:04Z

<p>part0</p> <p><b>New page</b></p><div>==Rozdział 8 - Moja Droga Menmo==<br /> <br /> - Łoo.. Tak. W końcu, złapałem go!<br /> <br /> Pokój był tak samo ciemny i cichy jak zawsze, tak cichy, że mogłem usłyszeć tykanie zegara… dzień już minął.<br /> <br /> Nie jadłem nic od świtu do nocy - przeminęły dwadzieścia trzy godziny.<br /> <br /> W końcu złapałem Dialgę. Z całą moją mocą, inteligencją osoby dorosłej i pomocą rzadkich książek oraz technologii, wreszcie go złapałem.<br /> <br /> Ale oczywiście nie miałem nic przeciwko graniu cały dzień w gry, ostatnio przechodziłem przez każdy dzień w taki lub inny sposób. Mówiąc na ten temat, Matsuyuki wykazał się błyskotliwością powierzając mi odpowiedzialność za Nokemony.<br /> <br /> Wysłałem krótką wiadomość do Hisakawy. Nie miałem obowiązku meldowania się Matsuyukiemu. Mimo wszystko nie był przywódcą.<br /> <br /> „Łapanie Dialgi: Sukces”<br /> <br /> Napisałem tylko tyle i wysłałem. Muszę coś zjeść… Chyba zostało jeszcze trochę okrągłego chleba w lodówce… Nieco się nad tym zastanawiałem.<br /> <br /> - Mmm?<br /> <br /> Mój telefon zadzwonił: dostałem wiadomość.<br /> <br /> Nigdy nie kontaktowałem się z tatą przez smsy, co dopiero z przyjaciółmi. Więc na tę chwile nie potrafiłem odgadnąć kto to przysłał.<br /> <br /> To Hisakawa. Otworzyłem i przeczytałem…<br /> <br /> „Menma Odnaleziona. Łapanie Zawiodło.”<br /> <br /> Mój rozum opuścił mnie na chwilę: nie pojąłem.<br /> <br /> Oddychając głęboko jeszcze raz spojrzałem na wiadomość. Nie mogłem się powstrzymać od wołania jak na alarm.<br /> <br /> - Menma… odnaleziona?!<br /> <br /> Nie wcześniej jak skończyłem mówić znienacka coś zaczepiło się o moją szyję. Moja górna część ciała nagle zadrżała, oddychałem z trudnością.<br /> <br /> - Co? Wołałeś Menmę?!<br /> <br /> - !!<br /> <br /> Ten miodowo słodki głos. Powoli wezwałem wszystkie zmysły mojego ciała, aby potwierdzić sytuację, w której się znalazłem.<br /> <br /> Do mojej szyi przylegał mały, biały nadgarstek. Na uchu poczułem ciepły, mleczny oddech…<br /> <br /> - Ach… ach. Ach…<br /> <br /> Nie mogłem się ruszyć.<br /> <br /> Po uczuciu zaskoczenia poczułem radość, po radości czułem… co to było? Mój nos się nadął. Gdybym odwrócił teraz głowę z pewnością bym się rozpłakał.<br /> <br /> Wczoraj spotkaliśmy się tak nagle, że nie mogłem pojąć umysłem co się właściwie wydarzyło. Ale teraz, po jakimś czasie, miałem możliwość pomyśleć i uporządkować myśli… nawet jeśli to była anormalna sytuacja, w pewnym sensie mogłem ją zaakceptować.<br /> <br /> Spotkanie Menmy to dla mnie kolejna szansa… Je-stem-tu-.<br /> <br /> - Hej. Jintan?<br /> <br /> Wyczuwałem jak Menma wpatruje się w mój prawy profil. Przewiesiła głowę przez moje ramię patrząc na mnie swymi lazurowymi oczyma. Potrafiłem nawet poczuć kolor jej oczu.<br /> <br /> Było coś, co od zawsze pragnąłem zrobić i co przećwiczyłem multum razy. Racja… Po pierwsze, muszę od tego zacząć.<br /> <br /> - Jin-tan? Słyszysz co mówię… Ach!<br /> <br /> Poluzowałem uścisk Menmy i wyprostowany usiadłem twarzą bezpośrednio do niej.<br /> <br /> Wtedy powoli uniosłem prawą rękę.<br /> <br /> - Heh? <br /> <br /> Zdumiony, cudowny wyraz twarzy Menmy odbił się w mojej siatkówce, powodując energiczne bicie mojego serca. Niemniej jednak, musiałem to zrobić i nie przestawałem. Przyłożyłem prawą dłoń do mojego czoła.<br /> <br /> Była to poza „moja droga Menma”, którą powtarzałem mnóstwo razy!<br /> <br /> - M… moja. M… moja droga!!<br /> <br /> To był najlepszy moment, w którym mogłem zademonstrować „moja droga Menma” po tylu latach.<br /> <br /> - Yooł, ayoo, dziękuję wszystkim za czekanie!<br /> <br /> - … eh?<br /> <br /> Zamarłem. Słowa „moja droga Menma”, które pragnąłem wypowiedzieć, zostały tak po prostu przerwane. Menma roześmiała się.<br /> <br /> - Ten zwrot „yo”, nie był złym „yo” - był koszmarnym „yo”! Musisz powiedzieć to w ten sposób: dłoń zwiniętą w rurkę przykładasz sobie do ust i mówisz!<br /> <br /> Menma zaczęła przykładnie prezentować „yo”. Zawsze myślałem, że moje „moja droga Menma” mogłaby zwyciężyć z tym „yo”…<br /> <br /> - Rzeczywiście… nie mogłem z tym wygrać.<br /> <br /> - Eheh?<br /> <br /> Moje przeprosiny nie wypaliły. Mimo to uśmiechnięta twarz Menmy ogrzewała moje serce kawałek po kawałku.<br /> <br /> - Ahahahaha?!<br /> <br /> Menma nagle spostrzegła Nokemony na kołdrze.<br /> <br /> Złapałem Dialgę jednak Menma nadal tu była.<br /> <br /> Wygląda na to, że pomyliłem się z jej życzeniem. Przede wszystkim było to życzenie, o którym ja sobie pomyślałem, a nie to, które miała na myśli Menma.<br /> <br /> Skupiona wgapiała się w Nokemony. - Tu. To wybrzuszone miejsce na rękę jest super! <br /> <br /> Ciągle do siebie mówiła, przepełniona radością.<br /> <br /> Może to tylko halucynacja. Niemniej jednak Menma przede mną to prawdziwa Menma, którą znałem. Ta sama Menma ekscytująca się Dialgą.<br /> <br /> Zatem cicho złożyłem obietnicę.<br /> <br /> - Na pewno pomogę ci spełnić życzenie.<br /> <br /> - Tak? Za cicho. Co powiedziałeś? Możesz powtórzyć?<br /> <br /> - …Nie. Yo.<br /> <br /> <br /> <br /> &lt;noinclude&gt;<br /> {| border=&quot;1&quot; cellpadding=&quot;5&quot; cellspacing=&quot;0&quot; style=&quot;margin: 1em 1em 1em 0; background: #f9f9f9; border: 1px #aaaaaa solid; padding: 0.2em; border-collapse: collapse;&quot;<br /> |-<br /> | Powrót do [[AnoHana: Tom 1 Rozdział 7|Rozdział 7 - Noc Meiko]]<br /> | [[AnoHana: Kwiat, który widzieliśmy tamtego dnia|Strona Główna]]<br /> | Idź do [[AnoHana: Tom 1 Rozdział 9|Rozdział 9 - Pojawiła się]]<br /> |-<br /> |}<br /> &lt;/noinclude&gt;</div>

Nylia