http://www.baka-tsuki.org/project/index.php?action=history&feed=atom&title=Kimi_to_Boku_no_Uta_World%27s_End%3AContentPL 2026-05-07T13:08:00Z Revision history for this page on the wiki MediaWiki 1.43.1 http://www.baka-tsuki.org/project/index.php?title=Kimi_to_Boku_no_Uta_World%27s_End:ContentPL&diff=407225&oldid=prev 2014-12-23T01:19:57Z

<p>Created page with &quot;Nasza Pieśń: Koniec Świata &lt;p style=‘text-indent:12pt’&gt;I wtedy nasze drogi się spotkały. &lt;/p&gt; &lt;p style=‘text-indent:12pt’&gt;Sklep był przepełniony ciszą i męt...&quot;</p> <p><b>New page</b></p><div>Nasza Pieśń: Koniec Świata<br /> <br /> &lt;p style=‘text-indent:12pt’&gt;I wtedy nasze drogi się spotkały. &lt;/p&gt;<br /> <br /> &lt;p style=‘text-indent:12pt’&gt;Sklep był przepełniony ciszą i mętnością. &lt;/p&gt;<br /> <br /> &lt;p style=‘text-indent:12pt’&gt;Samotnie przechadzałem się po sklepie niczym migrująca ryba. Ryż, puszka sardynek i butelka wody mineralnej - to były rzeczy, które włożyłem do koszyka. &lt;/p&gt;<br /> <br /> &lt;p style=‘text-indent:12pt’&gt;Zatrzymałem się na wprost półki z gazetami. &lt;/p&gt;<br /> <br /> &lt;p style=‘text-indent:12pt’&gt;Mimo, że zbliżała się zima, to ustawione magazyny poruszały tematy związane jedynie z latem. Uśmiechające się gwiazdy w strojach kąpielowych na okładkach tych gazet. Ja także próbowałem się uśmiechać jak one, ale moje odbicie w szybie nie wykazywało chęci do uśmiechu. Nawet jeżeli to uśmiech gwiazdy, to nie da się być szczęśliwym widząc go każdego dnia. &lt;/p&gt;<br /> <br /> &lt;p style=‘text-indent:12pt’&gt;Jako, że kupiłem wszystkie potrzebne rzeczy, wyszedłem z supermarketu. &lt;/p&gt;<br /> <br /> &lt;p style=‘text-indent:12pt’&gt;Oczywiście, nie zapłaciłem. &lt;/p&gt;<br /> <br /> &lt;p style=‘text-indent:12pt’&gt;Ludzie pracujący za kasą już nie istnieli. &lt;/p&gt;<br /> <br /> &lt;p style=‘text-indent:12pt’&gt;Zjadłem obiad obok głośno brzęczącego generatora elektrycznego. &lt;/p&gt;<br /> <br /> &lt;p style=‘text-indent:12pt’&gt;Ugotowałem ryż, otworzyłem puszkę sardynek i napiłem się szklankę wody mineralnej.&lt;/p&gt;<br /> <br /> &lt;p style=‘text-indent:12pt’&gt;Moje mieszkanie znajdywało się na peryferiach Nishi-Shinjuku&lt;ref&gt;dzielnica biznesowa w Tokio&lt;/ref&gt;. Pojedynczy pokój obejmujący jedynie sześć tatami. Przez małe okno ledwo mogłem dojrzeć wysokie budynki i jednokolorowe, szeroko ułożone ulice. A to wszystko wieczorem w blasku księżyca. Nie było ani jednego mieszkania z zapalonym światłem: wysokie budynki mieszkalne przypominały czarne nagrobki. &lt;/p&gt;<br /> <br /> &lt;p style=‘text-indent:12pt’&gt;Być może naprawdę były grobami – dla ludzi, których już nie było. &lt;/p&gt;<br /> <br /> &lt;p style=‘text-indent:12pt’&gt;Właściwie, jako student, nie wiedziałam, czemu się to stało. &lt;/p&gt;<br /> <br /> &lt;p style=‘text-indent:12pt’&gt;Z początku widziałem tylko wiadomość w gazecie, że wykryto tajemniczą chorobę w Ameryce Środkowej. Niedługo po tym wybuchła epidemia. Począwszy od Ameryki, przez Europę, Afrykę i kończąc na Azji... Plaga ogarnęła cały świat. Zapewne nikt nie wiedział czemu albo kiedy choroba się rozwinęła. &lt;/p&gt;<br /> <br /> &lt;p style=‘text-indent:12pt’&gt;Większość ludzi nie przeżyła. &lt;/p&gt;<br /> <br /> &lt;p style=‘text-indent:12pt’&gt;Minęło pół roku i rasa ludzka wyginęła. &lt;/p&gt;<br /> <br /> &lt;p style=‘text-indent:12pt’&gt;Prawdę mówiąc, nie wiem czemu wciąż żyłem. &lt;/p&gt;<br /> <br /> &lt;p style=‘text-indent:12pt’&gt;Pewnie miałem szczęście albo jakieś przeciwciała. &lt;/p&gt;<br /> <br /> &lt;p style=‘text-indent:12pt’&gt;Bum. &lt;/p&gt;<br /> <br /> &lt;p style=‘text-indent:12pt’&gt;Bum. &lt;/p&gt;<br /> <br /> &lt;p style=‘text-indent:12pt’&gt;To piłka odbijająca się od ściany wydawała takie dźwięki. Pogrywałem w tenisa od czasu do czasu. Z pewnością nie było nikogo, kto mógłby ze mną zagrać, więc grałem po prostu ze ścianą. &lt;/p&gt;<br /> <br /> &lt;p style=‘text-indent:12pt’&gt;Bum. &lt;/p&gt;<br /> <br /> &lt;p style=‘text-indent:12pt’&gt;Bum. &lt;/p&gt;<br /> <br /> &lt;p style=‘text-indent:12pt’&gt;Piłeczka ciągle latała tam i z powrotem – ode mnie do ściany. &lt;/p&gt;<br /> <br /> &lt;p style=‘text-indent:12pt’&gt;Wkrótce się zmęczyłem i położyłem na ziemi. &lt;/p&gt;<br /> <br /> &lt;p style=‘text-indent:12pt’&gt;Lazurowe niebo. &lt;/p&gt;<br /> <br /> &lt;p style=‘text-indent:12pt’&gt;Ćwierkające ptaki. &lt;/p&gt;<br /> <br /> &lt;p style=‘text-indent:12pt’&gt;Świeże powietrze. &lt;/p&gt;<br /> <br /> &lt;p style=‘text-indent:12pt’&gt;Mimo tego, że ludzie wyginęli, to świat nie zmienił się ani trochę. &lt;/p&gt;<br /> <br /> &lt;p style=‘text-indent:12pt’&gt;Wielu może nie dowierzać, ale myślę, że to naturalne. Ludzie od zawsze byli jedynie niepotrzebnym bytem. &lt;/p&gt;<br /> <br /> &lt;p style=‘text-indent:12pt’&gt;Zamknąłem oczy i odprężyłem się łapiąc głębokie oddechy. &lt;/p&gt;<br /> <br /> &lt;p style=‘text-indent:12pt’&gt;Nagle usłyszałem gdzieś miałczenie. Koty miałczały i mruczały. Jakie dziwne: Zawsze myślałem, że koty tak robiły zwykle, by poprosić ludzi o jedzenie. Jednak, nie było żadnych ludzi, więc nie było też powodu, by mruczały. Ich pomruki były coraz głośniejsze. &lt;/p&gt;<br /> <br /> &lt;p style=‘text-indent:12pt’&gt;Wstałem z paniki. &lt;/p&gt;<br /> <br /> &lt;p style=‘text-indent:12pt’&gt;Byłem w szoku. &lt;/p&gt;<br /> <br /> &lt;p style=‘text-indent:12pt’&gt;Jakaś dziewczyna spacerowała po ścieżce w parku. Za nią była niezliczona ilość kotów – czarne koty, białe koty, ciemnobrązowe koty, kolorowe koty, kocięta... &lt;/p&gt;<br /> <br /> &lt;p style=‘text-indent:12pt’&gt;Na pewno ponad setka. &lt;/p&gt;<br /> <br /> - Erm...<br /> <br /> &lt;p style=‘text-indent:12pt’&gt;Odruchowo coś powiedziałem. Minęło pięć miesięcy odkąd widziałem człowieka. Dlatego myślałem, że jestem jedyny i nie wierzyłem, by istniał ktoś jeszcze. Może osoba na przeciw mnie była tylko przywidzeniem. Przywidzeniem z powodu, że nie mogłem znieść samotności. &lt;/p&gt;<br /> <br /> &lt;p style=‘text-indent:12pt’&gt;Zauważyła mnie. &lt;/p&gt;<br /> <br /> - Co powinnam zrobić z tymi kotami? - zapytała zaskoczona. - Dałam im trochę jedzenia i teraz wszystkie za mną chodzą.<br /> <br /> &lt;p style=‘text-indent:12pt’&gt;Na świecie byli różni ludzie... &lt;/p&gt;<br /> <br /> &lt;p style=‘text-indent:12pt’&gt;Naprawdę istnieli. &lt;/p&gt;<br /> <br /> &lt;p style=‘text-indent:12pt’&gt;W swoich ostatnich chwilach mogliby ukazać swoje najgorsze oblicza. &lt;/p&gt;<br /> <br /> &lt;p style=‘text-indent:12pt’&gt;Ciężko jest utrzymać się przy zdrowych zmysłach w takiej sytuacji. Nawet ja mógłbym oszaleć, gdybym dalej był sam. Możliwe, że już oszalałem. &lt;/p&gt;<br /> <br /> &lt;p style=‘text-indent:12pt’&gt;Oto, co powiedziała tej nocy. &lt;/p&gt;<br /> <br /> - Jestem jednostką badawczą. Istoty myślące na tej planecie są eksterminowane. Przed ich całkowitą eksterminacją muszę robić dokumentację.<br /> <br /> - Jesteś kosmitą?<br /> <br /> - Nie do końca. Jestem jednostką badawczą, nie kosmitą. Żyjące maszyny istnieją.<br /> <br /> &lt;p style=‘text-indent:12pt’&gt;Ostrożnie przytaknąłem. &lt;/p&gt;<br /> <br /> - Jesteś w postaci człowieka, by mnie nie wystraszyć?<br /> <br /> - Tak. Szybko łapiesz.<br /> <br /> &lt;p style=‘text-indent:12pt’&gt;Zainteresowała ją moja osoba, więc ze mną zamieszkała. Chciała mnie zbadać. &lt;/p&gt;<br /> <br /> &lt;p style=‘text-indent:12pt’&gt;-Kiedy chciałem poznać jej imię, ona powiedziała: &lt;/p&gt;<br /> <br /> - Czym jest imię? <br /> <br /> - To sposób rozróżniania jednostek.<br /> <br /> - Dobrze, rozumiem. Nie posiadam czegoś takiego. Możesz wybrać za mnie.<br /> <br /> - Więc nazwę cię Yuki.&lt;ref&gt;Yuki - z jap. &quot;śnieg&quot;&lt;/ref&gt;<br /> <br /> &lt;p style=‘text-indent:12pt’&gt;Nazwałem ją Yuki, ponieważ była zima. &lt;/p&gt;<br /> <br /> &lt;p style=‘text-indent:12pt’&gt;Zbyt proste? &lt;/p&gt;<br /> <br /> &lt;p style=‘text-indent:12pt’&gt;Nie wierzyłem we wszystko, co mówiła, ale wiem, że Yuki od stóp do głów była dziwną osobą. &lt;/p&gt;<br /> <br /> &lt;p style=‘text-indent:12pt’&gt;Nic nie znała. &lt;/p&gt;<br /> <br /> &lt;p style=‘text-indent:12pt’&gt;Przypaliła ryż, bo za bardzo go rozgrzała. &lt;/p&gt;<br /> <br /> &lt;p style=‘text-indent:12pt’&gt;Gryzła puszkę. &lt;/p&gt;<br /> <br /> &lt;p style=‘text-indent:12pt’&gt;Niczym maniak wierzyła, że w generatorze coś zyło. &lt;/p&gt;<br /> <br /> &lt;p style=‘text-indent:12pt’&gt;Kiedy pewnego razu spała, spojrzałem na nią ukradkiem. &lt;/p&gt;<br /> <br /> &lt;p style=‘text-indent:12pt’&gt;Mocno spała. Jej oddech był niesamowicie stabilny. Wyglądała po prostu jak normalna dziewczyna. Ale jeśli byś twierdził, że jest żyjącą maszyną, nie odrzuciłbym takiej możliwości. &lt;/p&gt;<br /> <br /> &lt;p style=‘text-indent:12pt’&gt;Jednak na jej ramieniu widniał dziwny znak. &lt;/p&gt;<br /> <br /> &lt;p style=‘text-indent:12pt’&gt;Wyglądał, jak jakiś symbol. &lt;/p&gt;<br /> <br /> &lt;p style=‘text-indent:12pt’&gt;Kosmita? &lt;/p&gt;<br /> <br /> &lt;p style=‘text-indent:12pt’&gt;Jednostka badawcza? &lt;/p&gt;<br /> <br /> &lt;p style=‘text-indent:12pt’&gt;Kto wie...? &lt;/p&gt;<br /> <br /> &lt;p style=‘text-indent:12pt’&gt;Nauczyłem ją gry w tenisa. &lt;/p&gt;<br /> <br /> &lt;p style=‘text-indent:12pt’&gt;Bum. &lt;/p&gt;<br /> <br /> &lt;p style=‘text-indent:12pt’&gt;Bum. &lt;/p&gt;<br /> <br /> &lt;p style=‘text-indent:12pt’&gt;Piłeczka leciała tu i spowrotem – ode mnie do niej i na odwrót. &lt;/p&gt;<br /> <br /> &lt;p style=‘text-indent:12pt’&gt;Bum. &lt;/p&gt;<br /> <br /> &lt;p style=‘text-indent:12pt’&gt;Bum. &lt;/p&gt;<br /> <br /> &lt;p style=‘text-indent:12pt’&gt;Stopniowo stawała się coraz lepsza. &lt;/p&gt;<br /> <br /> &lt;p style=‘text-indent:12pt’&gt;Bum. &lt;/p&gt;<br /> <br /> &lt;p style=‘text-indent:12pt’&gt;Bum. &lt;/p&gt;<br /> <br /> &lt;p style=‘text-indent:12pt’&gt;Piłeczka latała tam i z powrotem – ode mnie do niej i na odwrót. &lt;/p&gt;<br /> <br /> &lt;p style=‘text-indent:12pt’&gt;Kiedy skończyliśmy grać w tenisa, poszliśmy do zakątku w parku. &lt;/p&gt;<br /> <br /> &lt;p style=‘text-indent:12pt’&gt;Wielki, symboliczny dąb tam stał. &lt;/p&gt;<br /> <br /> &lt;p style=‘text-indent:12pt’&gt;Kana nieskończenie spała w jego korzeniach. &lt;/p&gt;<br /> <br /> - Co to? - Yuki zapytała mnie wskazując na drewnianą deskę wbitą przed drzewem.<br /> <br /> - To osoba, z którą się znałem. Ludzię są zakopywani, gdy umierają.<br /> <br /> - Więc wy, ludzie zakopujecie martwe ciała pod ziemią?<br /> <br /> - Dokładnie.<br /> <br /> - Więc przychodzisz tutaj czasami zajrzeć?<br /> <br /> - Tak.<br /> <br /> &lt;p style=‘text-indent:12pt’&gt;Przechyliłem butelkę wody. Jej zawartość prysnęła na korzenie dębu nawodnione przez glebę. &lt;/p&gt;<br /> <br /> - Byłoby świetnie, gdybym miał teraz puszkę brzoskwiń.<br /> <br /> - Puszkę brzoskwiń?<br /> <br /> - Byłbym szczęśliwy, gdybym ją miał.<br /> <br /> &lt;p style=‘text-indent:12pt’&gt;Spotkałem Kanę w tym parku. &lt;/p&gt;<br /> <br /> &lt;p style=‘text-indent:12pt’&gt;Leżała na drodze. &lt;/p&gt;<br /> <br /> &lt;p style=‘text-indent:12pt’&gt;Całe jej ciało było brudne, ciuchy obdarte a ona sama była bez butów. Kiedy ją złapałem, jej ciało było gorące niczym farelka – była chora. &lt;/p&gt;<br /> <br /> &lt;p style=‘text-indent:12pt’&gt;Dlatego też zabrałem ją do siebie i zacząłem się nią opiekować. &lt;/p&gt;<br /> <br /> &lt;p style=‘text-indent:12pt’&gt;Po trzech dniach gorączki w końcu się obudziła. &lt;/p&gt;<br /> <br /> - N...Nie... - Patrząc na mnie wydała odgłos histerycznego strachu.<br /> <br /> &lt;p style=‘text-indent:12pt’&gt;Ludzie w swoich ostatnich chwilach ukazują swe najgorsze oblicza. &lt;/p&gt;<br /> <br /> &lt;p style=‘text-indent:12pt’&gt;Kana nie chciała mi zaufać cokolwiek by się nie działo. &lt;/p&gt;<br /> <br /> &lt;p style=‘text-indent:12pt’&gt;Rzucała na mnie podejrzliwe spojrzenia i ciągle się trzęsła, gdy byłem blisko niej. W nocy zamykała się w małej toalecie mocno trzymając kluczyk. &lt;/p&gt;<br /> <br /> &lt;p style=‘text-indent:12pt’&gt;W końcu, siódmego dnia, po dużym wysiłku pierwszy raz mogłem ujrzeć jej uśmiech. &lt;/p&gt;<br /> <br /> &lt;p style=‘text-indent:12pt’&gt;Kiedy spytałem, co jej wziąć do jedzenia, odpowiedziała tylko: &lt;/p&gt;<br /> <br /> - Puszkę brzoskwiń. <br /> <br /> &lt;p style=‘text-indent:12pt’&gt;Poszedłem do supermarketu na sąsiedniej ulicy, żeby ją znaleźć, jednak moje poszukiwania wydawały się być bezcelowe. &lt;/p&gt;<br /> <br /> &lt;p style=‘text-indent:12pt’&gt;Po dwóch godzinach ciężkiej pracy znalazłem to, czego szukałem, po czym szybko udałem się do domu, żeby dać Kanie to, czego chciała. &lt;/p&gt;<br /> <br /> - Dziękuję.<br /> <br /> &lt;p style=‘text-indent:12pt’&gt;Szlochała równocześnie uśmiechając się. &lt;/p&gt;<br /> <br /> &lt;p style=‘text-indent:12pt’&gt;To był ostatni uśmiech, który widziałem. &lt;/p&gt;<br /> <br /> &lt;p style=‘text-indent:12pt’&gt;Następnego ranka przestała oddychać. &lt;/p&gt;<br /> <br /> &lt;p style=‘text-indent:12pt’&gt;Była noc, a ja wspominałem Kanę... Nie potrwało to zbyt długo, ponieważ Yuki mi przerwała. &lt;/p&gt;<br /> <br /> - Kazufumi, dziwnie wyglądasz.<br /> <br /> - Co masz na myśli?<br /> <br /> - Mruczałeś przed chwilą.<br /> <br /> - Myślałem o czymś.<br /> <br /> - Czy ludzie mruczą, gdy myślą o czymś?<br /> <br /> - Zależy o czym myślą.<br /> <br /> &lt;p style=‘text-indent:12pt’&gt;Coś mnie lekko trafiło w serce. &lt;/p&gt;<br /> <br /> &lt;p style=‘text-indent:12pt’&gt;Świat był otoczony światłem księżyca. &lt;/p&gt;<br /> <br /> &lt;p style=‘text-indent:12pt’&gt;Blask księżyca był niczym morze. &lt;/p&gt;<br /> <br /> &lt;p style=‘text-indent:12pt’&gt;Straciłem wszystko co mogłem mieć. &lt;/p&gt;<br /> <br /> &lt;p style=‘text-indent:12pt’&gt;Świat tonął na dnie morza. &lt;/p&gt;<br /> <br /> &lt;p style=‘text-indent:12pt’&gt;Chwiejnie i drżąco. &lt;/p&gt;<br /> <br /> &lt;p style=‘text-indent:12pt’&gt;Przestałem myśleć o tym, co chciałbym mieć. &lt;/p&gt;<br /> <br /> &lt;p style=‘text-indent:12pt’&gt;Nie da się czegoś stracić nie posiadając tego. &lt;/p&gt;<br /> <br /> &lt;p style=‘text-indent:12pt’&gt;Nawet, kiedy ludzie już nie istnieli, słońce wciąż wschodziło i zachodziło; powietrze nadal się ochładzało. Coś się zmieniało w moim sercu – to pewne – ale nie wiedziałem co ani dlaczego. &lt;/p&gt;<br /> <br /> - Kazufumi, coś nie tak? -spytała Yuki.<br /> <br /> - Ostatnio nie mam ochoty na mruczenie. Chcę teraz gdzieś pójść. - powiedziałem zakładając mój płaszcz. - Muszę coś zrobić. Wychodzę.<br /> <br /> - Okej, też idę.<br /> <br /> - Nie musisz. Spieszę się.<br /> <br /> &lt;p style=‘text-indent:12pt’&gt;Wybiegłem w pośpiechu usilnie starając się, by twarz Yuki i jej zmartwione oczy wyszły z mojej głowy. Nie da się czegoś stracić nie posiadając tego... &lt;/p&gt;<br /> <br /> &lt;p style=‘text-indent:12pt’&gt;Chodziłem bez celu. &lt;/p&gt;<br /> <br /> &lt;p style=‘text-indent:12pt’&gt;Moje uszy były smagane przez chłodny wiatr a stopy już dawno zdrętwiały. Pomimo tego, że do nikąd, to wciąż szedłem. &lt;/p&gt;<br /> <br /> &lt;p style=‘text-indent:12pt’&gt;Byłoby świetnie, gdybym wylądował na Biegunie Południowym. &lt;/p&gt;<br /> <br /> &lt;p style=‘text-indent:12pt’&gt;Chociaż samo opuszczenie tego miasta byłoby świetne. &lt;/p&gt;<br /> <br /> &lt;p style=‘text-indent:12pt’&gt;Znowu żyłbym w samotności: budzić się samemu; jeść samemu; spać samemu. Nikt by mi nie przeszkadzał; nikt by mnie nie zniszczył. Czyż nie lepiej opuścić je zanim zostanie stracone? Nie ma nic prostszego od tego. Yuki poczułaby się samotna przez chwilę, ale szybko by się przyzwyczaiła. &lt;/p&gt;<br /> <br /> &lt;p style=‘text-indent:12pt’&gt;Całkiem poważnie o tym myślałem. &lt;/p&gt;<br /> <br /> &lt;p style=‘text-indent:12pt’&gt;Po chwili dojrzałem stację Shinjuku. &lt;/p&gt;<br /> <br /> &lt;p style=‘text-indent:12pt’&gt;Bez głębszego zastanowienia przeszedłem obok kasy i wszedłem do środka. &lt;/p&gt;<br /> <br /> - Hej, dzień dobry!<br /> <br /> &lt;p style=‘text-indent:12pt’&gt;Podążając za bystrym głosem trafiłem na drogę do peronu dla dwunastego toru. &lt;/p&gt;<br /> <br /> &lt;p style=‘text-indent:12pt’&gt;Stał tam mężczyzna w średnim wieku, ubrany w szary garnitur, białą koszulkę i niebieski krawat. &lt;/p&gt;<br /> <br /> &lt;p style=‘text-indent:12pt’&gt;Więc wciąż byli ludzie, którzy przeżyli... &lt;/p&gt;<br /> <br /> &lt;p style=‘text-indent:12pt’&gt;Przerwał moje zdziwienie mówiąc: &lt;/p&gt;<br /> <br /> - Pociąg się spóźnia.<br /> <br /> - Co?<br /> <br /> - To spory problem. Bo widzisz, mam spotkanie.<br /> <br /> &lt;p style=‘text-indent:12pt’&gt;Mężczyzna wybuchł śmiechem. &lt;/p&gt;<br /> <br /> &lt;p style=‘text-indent:12pt’&gt;Jego marynarka była pomarszczona. &lt;/p&gt;<br /> <br /> &lt;p style=‘text-indent:12pt’&gt;Poza tym, na klatce piersiowej jego koszulka była ubrudzona olejem. &lt;/p&gt;<br /> <br /> &lt;p style=‘text-indent:12pt’&gt;Szaleńczy blask wypełniał jego oczy. &lt;/p&gt;<br /> <br /> &lt;p style=‘text-indent:12pt’&gt;Dlaczego pociąg nie nadjechał? &lt;/p&gt;<br /> <br /> - Byłoby dobrze, gdyby pociąg przyjechał wcześniej! - zawołałem i uciekłem z peronu. Jednym krokiem pokonywałem kilka schodków naraz.<br /> <br /> &lt;p style=‘text-indent:12pt’&gt;Kiedy wróciłem do mojego mieszkania, nie mogłem znaleźć Yuki. &lt;/p&gt;<br /> <br /> - Yuki?<br /> <br /> &lt;p style=‘text-indent:12pt’&gt;Jedynie mój głos rozbrzmiał w małym pokoju. &lt;/p&gt;<br /> <br /> &lt;p style=‘text-indent:12pt’&gt;Czekałem godzinę. &lt;/p&gt;<br /> <br /> &lt;p style=‘text-indent:12pt’&gt;Czekałem dwie. &lt;/p&gt;<br /> <br /> &lt;p style=‘text-indent:12pt’&gt;Czekałem trzy. &lt;/p&gt;<br /> <br /> &lt;p style=‘text-indent:12pt’&gt;Yuki nie wróciła. &lt;/p&gt;<br /> <br /> &lt;p style=‘text-indent:12pt’&gt;Szkarłat zachodzącego słońca pomalował świat. &lt;/p&gt;<br /> <br /> &lt;p style=‘text-indent:12pt’&gt;Pod tymi łagodnymi promieniami szukałem Yuki. Supermarket, w którym bywaliśmy – pusto; biblioteka na uboczu – pusto; kort tenisowy – pusto. &lt;/p&gt;<br /> <br /> &lt;p style=‘text-indent:12pt’&gt;Nagle coś sobie przypomniałem i poszedłem w miejsce spoczynku Kany. &lt;/p&gt;<br /> <br /> &lt;p style=‘text-indent:12pt’&gt;Na korzeniach dębu stała kocia trawka. &lt;/p&gt;<br /> <br /> - Była tutaj...<br /> <br /> &lt;p style=‘text-indent:12pt’&gt;Raz mówiłem jej o tym, że trzeba położyć podarunek na wprost nagrobka. &lt;/p&gt;<br /> <br /> - Nie tak, Yuki!<br /> <br /> &lt;p style=‘text-indent:12pt’&gt;Biegłem i mówiłem do siebie. &lt;/p&gt;<br /> <br /> - Nie zadowolisz Kany ofiarując jej kocią trawkę.<br /> <br /> &lt;p style=‘text-indent:12pt’&gt;Wszędzie szukałem: ciemny park, alejki między budynkami, dwie strony autostrady zamalowane muralami. Biegłem pomimo moich problemów z oddychaniem. Ciągle wypowiadałem jej imię, a mój głos roznosił echo po pustym mieście. &lt;/p&gt;<br /> <br /> &lt;p style=‘text-indent:12pt’&gt;Rósł we mnie strach i niepokój. Zacząłem zadawać sobie pytania. &lt;/p&gt;<br /> <br /> &lt;p style=‘text-indent:12pt’&gt;Dlaczego tak bardzo się staram? Nie jest tylko dziewczyną z dziwną osobowością? Kogo obchodzi skąd jest albo gdzie pójdzie? Nie jestem samotny, jak mówiłem? Ale, dlaczego ją wołam? Dlaczego biegnę? Czego szukam? &lt;/p&gt;<br /> <br /> &lt;p style=‘text-indent:12pt’&gt;Yuki! Gdzie jesteś?! &lt;/p&gt;<br /> <br /> &lt;p style=‘text-indent:12pt’&gt;Nagle, coś wyleciało z bocznej ścieżki. &lt;/p&gt;<br /> <br /> &lt;p style=‘text-indent:12pt’&gt;-Ciemnobrązowy kot. &lt;/p&gt;<br /> <br /> &lt;p style=‘text-indent:12pt’&gt;Przybywały kolejne koty. &lt;/p&gt;<br /> <br /> &lt;p style=‘text-indent:12pt’&gt;Czarne koty, białe koty, ciemnobrązowe koty, kolorowe koty, kocięta... &lt;/p&gt;<br /> <br /> &lt;p style=‘text-indent:12pt’&gt;Spojrzałem na koniec ścieżki. &lt;/p&gt;<br /> <br /> &lt;p style=‘text-indent:12pt’&gt;Yuki tam była. &lt;/p&gt;<br /> <br /> &lt;p style=‘text-indent:12pt’&gt;Szła tamtędy prowadząc za sobą około stu kotów. &lt;/p&gt;<br /> <br /> &lt;p style=‘text-indent:12pt’&gt;Kiedy mnie zauważyła uśmiechnęła się. &lt;/p&gt;<br /> <br /> - Dałam im trochę jedzenia i teraz wszystkie za mną chodzą.<br /> <br /> - Gdzie... Gdzie ty poszłaś?<br /> <br /> &lt;p style=‘text-indent:12pt’&gt;Dyszałem; poszukiwałem... &lt;/p&gt;<br /> <br /> &lt;p style=‘text-indent:12pt’&gt;Dała mi przedmiot w kształcie walca. &lt;/p&gt;<br /> <br /> - Myślę, Kazufumi, że będziesz szczęśliwy, jak to dostaniesz.<br /> <br /> &lt;p style=‘text-indent:12pt’&gt;Puszka brzoskwiń. &lt;/p&gt;<br /> <br /> - Nie mogłam znaleźć jej w supermarkecie do którego chodziliśmy, więc poszłam do oddalonego sklepu.<br /> <br /> &lt;p style=‘text-indent:12pt’&gt;Około sto kotów miałczało i mruczało wokół nas. &lt;/p&gt;<br /> <br /> - Kocięta brzmią, jakby śpiewały. - powiedziała Yuki słysząc ich mruczenie.<br /> <br /> &lt;p style=‘text-indent:12pt’&gt;Jej usta były fioletowe z przemarznięcia; jej policzki były czerwone. Gdzie ona poszła po tę puszkę? &lt;/p&gt;<br /> <br /> - Niczym szczęśliwa piosenka...<br /> <br /> &lt;p style=‘text-indent:12pt’&gt;W połowie jej słów, bez głębszego zastanowienia objąłem ją. Za pierwszym razem poczułem jej chłodne ciało. &lt;/p&gt;<br /> <br /> &lt;p style=‘text-indent:12pt’&gt;Jej oddech, jednak, był ciepły. &lt;/p&gt;<br /> <br /> &lt;p style=‘text-indent:12pt’&gt;Cieplejszy niż wszystko inne. &lt;/p&gt;<br /> <br /> &lt;p style=‘text-indent:12pt’&gt;Czy Yuki nie przybyła tutaj, by robić o mnie zapiski? &lt;/p&gt;<br /> <br /> &lt;p style=‘text-indent:12pt’&gt;Jeśli rzeczywiście miałaby być jednostką badawczą... &lt;/p&gt;<br /> <br /> &lt;p style=‘text-indent:12pt’&gt;Smutek, szczęście, rozpacz, nadzieja, nawet miłość i uczucie stracenia czegoś... &lt;/p&gt;<br /> <br /> &lt;p style=‘text-indent:12pt’&gt;Byłyby opisane obojętnie. &lt;/p&gt;<br /> <br /> - Wracajmy spowrotem, Yuki. - powiedziałem dygoczącym głosem. - Do naszego domu.<br /> <br /> <br /> &lt;hr/&gt;<br /> &lt;references/&gt;<br /> <br /> &lt;noinclude&gt;<br /> {| border=&quot;1&quot; cellpadding=&quot;5&quot; cellspacing=&quot;0&quot; style=&quot;margin: 1em 1em 1em 0; background: #f9f9f9; border: 1px #aaaaaa solid; <br /> <br /> |-<br /> | Wróć na [[Kimi to Boku no Uta World&#039;s End PL|Strona główna]]<br /> |-<br /> |}<br /> &lt;/noinclude&gt;</div>

Eqeminiv