Baka-Tsuki - User contributions [en]

Hyouka PL: Tom 1 Rozdział 2

2019-12-16T15:15:00Z

141.101.77.245: /* Rozdział 2 - Odrodzenie tradycyjnego klubu klasycznego */

==Rozdział 2 - Odrodzenie tradycyjnego klubu klasycznego==

 
Często mówi się, że licealne życie jest różowe. Teraz, kiedy rok 2000 dobiega końca, nadejście dnia pasującego do tego opisu - zgodnego z definicją w słowniku języka japońskiego - nie jest zbyt odległe.

Oczywiście, to nie znaczy, że wszyscy licealiści życzyliby sobie takiego różowego życia. Czy to nauka, sport czy zauroczenia - zawsze znajdą się ludzie, którzy będą bardziej preferowali szarą egzystencję niż to wszystko razem wzięte; wiem o tym trochę z własnego doświadczenia. Jest to jednak dość samotny sposób na życie.

Zagaiłem rozmowę na ten temat z moim dobrym przyjacielem, Fukube Satoshim, w klasie rozświetlonej promieniami zachodzącego słońca. Wiecznie uśmiechnięty Satoshi powiedział:

- Ja również tak myślę... Swoją drogą, nigdy nie przypuszczałem, że jesteś takim masochistą.

Jakże niefortunny błąd. Wobec tego zaprotestowałem:

- Więc mówisz, że moje życie jest szare?

- A czy powiedziałem tak? Ale Houtarou, czy to nauka, sport czy co tam jeszcze? Zauroczenia? Nie sądzę, żebyś kiedykolwiek oczekiwał któregoś z nich.

- Ale i nie unikam.

- To prawda - Satoshi uśmiechnął się szeroko. - Przecież ty tylko oszczędzasz energię.

Potwierdziłem to prychnięciem. Tak długo jak rozumiecie, że to nie tak, że nienawidzę bycia aktywnym, jest w porządku. Po prostu nie lubię marnować energii na coś kłopotliwego. Ja oszczędzam energię dla dobra planety. Innymi słowy: "Jeśli nie muszę czegoś robić, nie robię. Jeśli już muszę, robię to szybko".

Kiedy wypowiedziałem swoje motto, Satoshi jak zwykle wzruszył ramionami.

- Oszczędzanie energii, czy cynizm, to przecież to samo, czyż nie? Słyszałeś kiedyś o instrumentalizmie<ref>http://pl.wikipedia.org/wiki/Instrumentalizm</ref>?

- Nie.

- W skrócie, oznacza to osobę taką jak ty, bez żadnych szczególnych zainteresowań. Tylko przez zaobserwowanie faktu, że nie dołączyłeś do żadnego klubu tu, w liceum Kamiyama, ziemi świętej zajęć klubowych, czyni cię szarą osobą.

- Co? Skoro tak, to czy morderstwo nie rożni się od śmierci z niedbalstwa?

Satoshi odpowiedział bez oporu:

- Tak, z pewnej perspektywy. Choć to zupełnie inna kwestia, jeżeli próbujesz przekonać martwą osobę, że jej śmierć spowodowana jest twoim niedbalstwem w celu wyegzorcyzmowania jego duszy.

- ...

Bezczelny drań. Jeszcze raz spojrzałem na osobę siedzącą przede mną. Fukube Satoshi, mój stary przyjaciel, godny przeciwnik i śmiertelny rywal, jest dość niski jak na faceta. Nawet jako licealista mógłby być wzięty za kobieco wyglądającego słabeusza, ale jego wnętrze jest zupełnie inne. Trochę trudno wyjaśnić jaka dokładnie to różnica - po prostu to się czuje. Pomimo jego wiecznego uśmiechu, noszenia torby na sznurkach i znaku rozpoznawczego - bezczelności. Jest także członkiem klubu robótek ręcznych; nie pytajcie mnie czemu.

Kłócenie się z nim byłoby stratą energii. Machnąłem ręką na znak zakończenia rozmowy.

- Mów co chcesz. Po prostu idź już do domu.

- Racja. Nie mam dziś żadnych zajęć klubowych... może pójdę do domu.

Kiedy Satoshi się przeciągał, nagle coś sobie uświadomił i spojrzał na mnie.

- „Idź już do domu”? Rzadko słyszy się to od ciebie.

- Co masz na myśli?

- Jeśli chodzi o powrót, zwykle zrobiłbyś to przed wypowiedzeniem tego zdania. Jaki masz tu interes po lekcjach, jeśli nie jesteś związany z żadnymi klubami?

- Hm.

Uniosłem brew i wyjąłem kawałek papieru z prawej wewnętrznej kieszeni kurtki mojego mundurka. Oczy Satoshiego rozszerzyły się w zdumieniu, po tym jak spokojnie mu ją podałem. Zdecydowanie przesadza. W rzeczywistości nie jest aż tak zaskoczony, choć jego oczy naprawdę się powiększyły. W końcu Satoshi jest dobrze znany z takich wyolbrzymionych reakcji.

- Co? Jak to możliwe?!

- Satoshi, zachowuj się.

- Czy to zgłoszenie do klubu? Jestem naprawdę zaskoczony. Co, na niebiosa, musiało się stać, żeby Houtarou naprawdę dołączył do klubu...

To rzeczywiście był to wniosek o dołączenie do klubu. Kiedy Satoshi zobaczył zapisaną tam nazwę klubu, uniósł brew.

- Klub klasyczny...?

- Słyszałeś o nim?

- Oczywiście, ale dlaczego klub klasyczny? Czyżbyś nagle zainteresował się literaturą klasyczną?

Jak powinienem to wyjaśnić? Podrapałem się po głowie i z lewej wewnętrznej kieszeni kurtki wyciągnąłem inny kawałek papieru. Był to zabazgrany odręcznie list, który podałem Satoshiemu.

- Czytaj.

Satoshi natychmiast wziął list i zaczął czytać, a potem, jak się spodziewałem, roześmiał się.

- Haha, Houtarou, to z pewnością jest problematyczne. Prośba siostry, co? Nie miałeś jak odmówić.

Dlaczego wyglądał na tak zadowolonego? Z drugiej strony, wiedziałem, że nie wyglądam na szczęśliwego. List, który przyszedł drogą lotniczą z Indii tego ranka, wymuszał na mnie zmianę mojego stylu życia. Oreki Tomoe non stop zachowuje się w ten sposób, wysyłając listy po to, by zmienić moją ścieżkę życia.

"Houtarou, ochroń klub klasyczny, młodość twojej siostry".

Kiedy tego ranka otworzyłem kopertę i przeczytałem ten zwięzły list, byłem świadomy jego samolubnej zawartości.
Nie miałem żadnego obowiązku, by chronić wspomnienia mojej siostry, jednak...

- To w czym twoja siostra się specjalizowała? Jujutsu?

- Aikido i taiho-jutsu. Może nieźle boleć, jeśli ktoś ma złe intencje.

Tak, moja siostra, studentka biegła i w nauce, i w sztukach walki nie była już zadowolona podbijaniem tylko Japonii i zdecydowała się wyzwać także resztę świata. Nie byłoby zbyt mądrym narażać się na jej gniew.

Właściwie, chociaż z resztką dumy, którą miałem, mógłbym próbować się jej przeciwstawić; prawdą było także, iż nie miałem zbyt wiele powodów, by to robić. W rzeczy samej - moja siostra trafiła w dziesiątkę, mówiąc, że i tak nie mam nic lepszego do roboty. Zdecydowałem, że bycie "niewidzialnym" członkiem klubu będzie lepsze niż bycie niepowiązanym z żadnym klubem uczniem i dlatego bez oporu:

- Złożyłem wniosek tego ranka.

- Wiesz, co to oznacza, Houtarou? - zapytał Satoshi wpatrując się w list od mojej siostry. Westchnąłem i powiedziałem:

- Ta, nie wydaje się, bym miał z tego jakieś korzyści.

- Nie to miałem na myśli - powiedział Satoshi dziwnie radosnym głosem, podnosząc wzrok znad listu. Poklepał list zewnętrzną częścią dłoni i powiedział:

- Na tą chwilę klub klasyczny nie ma żadnych członków, prawda? To oznacza że dostajesz pokój klubowy tylko dla siebie. Czy to nie wspaniałe? Prywatna baza w szkole do własnego użytku.

Prywatna baza?

- ...To dość interesujący sposób myślenia.

- Nie podoba ci się to?

Co za dziwna argumentacja. Właściwie, Satoshi mówił, że mógłbym mieć własną, sekretną bazę w szkole. Nigdy nie wpadłbym na taki pomysł. Prywatna przestrzeń, co? To nie tak, że pragnąłbym czegoś takiego i starał się ciężko pracować, by to osiągnąć... Ale to nie takie złe, zwłaszcza jeśli dostaje się to jako dodatek. Odebrałem list Satoshiemu i odpowiedziałem:

- Chyba nie będzie tak źle. Może pójdę się tam rozejrzeć.

- To dobrze. Okazje są po to, by je wykorzystywać.

Okazje są po to, by je wykorzystywać, co? Cóż, to nie tak, że w ogóle nie pasuje to do mojej osobowości, w związku z czym uśmiechnąłem się gorzko i założyłem moją torbę na ramię.

Nadal byłem wierny swojemu motto.

Przez otwarte okno można było usłyszeć krzyki drużyny lekkoatletycznej.

- ...Fight! Fight! Fight!<ref>U Japończyków praktykowane jest skandowanie podczas wykonywania ćwiczeń. Zazwyczaj robią to w języku angielskim, tzn. fonetycznie (w tym przypadku ''fajto''), dlatego też ów fragment jest zostawiony w oryginale.</ref>

Nie chciałbym zaangażować się w takie marnotrawcze zużycie energii. Nie zrozumcie mnie źle - nie mówię, że oszczędzanie energii jest najlepszą opcją, więc w ogóle nie oceniam ich jako głupców. Skierowałem się do pokoju klubu klasycznego, wciąż słysząc skandowanie drużyny.

Przeszedłem wzdłuż wyłożonego kafelkami korytarza i w górę, na trzecie piętro. Kiedy spotkałem niosącego dużą drabinę woźnego, spytałem się go, gdzie jest pokój klubu klasycznego, po czym zostałem skierowany do sali geologicznej na czwartym piętrze budynku specjalistycznego.

Ta szkoła, liceum Kamiyama, nie było okazałe ani w liczbie studentów, ani duże, jeśli chodzi o obszar kampusu.

Całkowita liczba studentów oscylowała około tysiąca. Choć szkoła zapewniała programy nauczania przygotowujące do egzaminów na uniwersytet, nie była specjalnie zauważana przez jakość nauczania. Innymi słowy, było to normalne liceum. Z drugiej strony, w szkole istnieje niesamowicie dużo klubów (np. klub akwareli lub klub a cappella, a także klub klasyczny), stąd była dobrze znana za tętniący życiem coroczny festiwal kulturalny.

Na obszarze kampusu były trzy duże budynki. Budynek generalny, który zawierał normalne klasy, budynek specjalistyczny, w którym znajdowały się sale służące do specjalnych celów i sala gimnastyczna. To dość normalne. Jest jeszcze dojo<ref>http://pl.wikipedia.org/wiki/Dojo</ref> sztuk walki i magazyn wyposażenia sportowego. Czwarte piętro budynku specjalistycznego, gdzie znajduje się klub klasyczny, jest dosyć daleko.

Przeklinając taką stratę energii, przeszedłem przez łącznik i schody prowadzące na czwarte piętro, gdzie szybko znalazłem salę geologiczną. Bez wahania pociągnąłem za klamkę, lecz okazało się, że drzwi są zamknięte. Spodziewałem się tego; większość klas specjalistycznych była zwykle zamknięta. Wyjąłem klucz, który pożyczyłem wcześniej w celu oszczędzenia energii i odkluczyłem zamek.

Po przekręceniu klucza otworzyłem drzwi. W pustej sali geologicznej, przez okno wychodzące na zachód można było właśnie zobaczyć zachód słońca.

Powiedziałem pusty? Nie, sprawy miały się inaczej niż przypuszczałem.

Kiedy promienie zachodzącego słońca oblały salę geologiczną, która jest też klasą klubu klasycznego, ktoś już był w środku.

Uczeń stał przy oknie, patrząc w moim kierunku. To była dziewczyna.

Chociaż "pełna gracji" czy "zgrabna" nie były pierwszymi słowami, które przyszły mi na myśl po zobaczeniu jej, nie było innych określeń, które mógłbym wymyślić, by ją opisać. Jej długie czarne włosy spływały na jej ramiona, a marynarski mundurek świetnie do niej pasował. Była wysoka jak na dziewczynę - chyba nawet wyższa niż Satoshi. Pewne było to, że jest licealistką; jej wąskie usta i zafrasowana sylwetka wzmocniły w moim umyśle staromodne wyobrażenie uczennicy. Kontrastem były jej duże źrenice, które bardziej niż elegancko wyglądały energicznie.

To była dziewczyna, której nie znałem.

Jednak po zobaczeniu mnie, ona uśmiechnęła się i powiedziała:

- Cześć. Ty musisz być Oreki-san z klubu klasycznego, prawda?

- ...Kim jesteś? - spytałem szczerze. Chociaż nie byłem nigdy dobry w interakcjach międzyludzkich, nie chciałem traktować chłodno kogoś, kogo dopiero co poznałem.

Choć ja nie wiedziałem, kim ona była, ona z jakiegoś powodu wydawała się znać mnie.

- Nie pamiętasz mnie? Nazywam się Chitanda. Chitanda Eru.

Chitanda Eru. Nawet jeśli podała mi swoje imię, ja wciąż nie miałem żadnego tropu. Swoją drogą, Chitanda to dość rzadkie nazwisko, tak samo jak jej imię, Eru. To było niemożliwe, abym zapomniał takie imię. Spojrzałem jeszcze raz na dziewczynę imieniem Chitanda. Po upewnieniu się, że jej nie znam, odpowiedziałem:

-Przepraszam, ale nie pamiętam, kim jesteś.

Ona, nadal się uśmiechając, przechyliła głowę, widocznie zdezorientowana.

- Jesteś Oreki-san, prawda? Oreki Houtarou z klasy 1B?

Skinąłem głową.

- Jestem z klasy 1A.

''Przypomniałeś sobie?'' Zdawała się sugerować... Czy moja pamięć była aż tak kiepska?

Moment. Jestem z klasy B, ona jest z A; czy istnieje możliwość, że spotkaliśmy się już wcześniej?

Nawet na tym samym roku, nie było możliwe, by studenci z różnych klas spotykali się ze sobą. Jedyna możliwość by to robić istniała przez kluby i przyjaciół. Nie miałem takich powiązań. Musiało więc to angażować całe grono uczniowskie, ale jedyne takie wydarzenie, jakie mogłem wymyślić, to początek roku szkolnego. Nie pamiętam jednak, bym był wtedy przedstawiany komukolwiek spoza mojej klasy.

Nie, chwila. Pamiętam. Jest szansa, by spotkać się z inną klasą podczas lekcji. Jeśli wymaga to użycia specjalnego sprzętu, wtedy bardziej wykonalne jest uczenie dwóch klas naraz. Musiał to więc być WF lub przedmioty powiązane ze sztuką. Podczas gimnazjum były by to także lekcje zawodowe,ale to liceum jest głównie naukowe, więc to niemożliwe. A skoro WF jest podzielony na grupę żeńską i męską, zostaje...

- Czy to możliwe, że mieliśmy razem lekcje muzyki?

- Tak, właśnie tak! - przytaknęła energicznie Chitanda.

Chociaż sam doszedłem do tego wniosku, nadal byłem zaskoczony. Dla dobra pozostałych resztek mojej dumy, muszę przyznać, że uczestniczyłem w tych nieobowiązkowych zajęciach ze sztuki tylko raz od czasu wstąpienia tutaj. Więc oczywiście, było to dla mnie niemożliwe, by zapamiętać twarze czy imiona!

Ale z drugiej strony ta dziewczyna, Chitanda, zdołała zapamiętać mnie po zobaczeniu tylko raz, więc to żywy dowód na to, że nie jest to niemożliwe... Pozwólcie mi wspomnieć, iż musi ona posiadać przerażająco wysoki poziom obserwacji i zapamiętywania. Jednak nadal mogło to być przypadkowe. Przecież różni ludzie mogą różnie zinterpretować ten sam artykuł w gazecie. Powróciłem do siebie i spytałem:

- Więc, Chitanda-san. Co sprowadza cię do sali geologicznej?

Odpowiedziała szybko:

- Dołączyłam do klubu klasycznego, więc pomyślałam, że przyjdę się przywitać.

Dołączyła do klubu, czyli, innymi słowy, jest jego członkiem.

W tym momencie chciałem, by zgadła, jak się poczułem. Jeśli ona dołącza do klubu, to oznacza koniec mojej prywatnej przestrzeni, a także konieczności wypełnienia obowiązku wobec siostry.

Nie miałem żadnego powodu, by dołączyć do klubu klasycznego. Westchnąłem ciężko... To był daremny wysiłek.

- A dlaczego ty dołączyłaś do klubu? - spytałem wciąż rozmyślając.

''Nie chciałem dołączać do tego klubu!'' Próbowałem przekazać tę wiadomość w moim pytaniu, ale wyglądało na to, że nie załapała.

- Cóż, mam swoje osobiste powody.

Zdołała wykręcić się od mojego pytania. Niespodziewanie, ta Chitanda Eru jest dosyć podejrzana.

- Co z tobą, Oreki-san?

- Ze mną?

Podchwytliwe pytanie. Jak powinienem jej odpowiedzieć? Nie myślę, że zrozumiałaby, że przyszedłem tu z powodu nakazu siostry. Ale kiedy zacząłem o tym myśleć, uświadomiłem sobie, że ona nie musiała znać moich powodów. Nagle drzwi otworzyły się i zagrzmiał donośny głos:

- Hej! Co wy tu robicie?

To był nauczyciel. Prawdopodobnie obchodził kampus po zajęciach. Wyglądał na nauczyciela WF przez swoje umięśnione ciało i opaloną skórę. Choć nie nosił bambusowego miecza, nie byłoby trudno wyobrazić go sobie z jednym z nich. Choć nie jest już w kwiecie wieku, nadal otacza go aura autorytetu.

Chitanda cofnęła się przez ten nagły krzyk, lecz po chwili powróciła do swego spokojnego uśmiechu. Następnie podeszła przywitać nauczyciela.

- Dzień dobry, panie Morishita.

Ukłoniła się perfekcyjnie, z właściwą szybkością i pod odpowiednim kątem. Widząc, jakie osiągnęła maniery, bez względu na to, kim była, nie mogłem nie być choć trochę zazdrosny. Pan Morishita przez chwilę trwał w ciszy, oszołomiony jej uprzejmością, lecz szybko wrócił do swej głośnej mowy.

- Zobaczyłem otwarte drzwi, więc przyszedłem zobaczyć, co się dzieje. Co wy robicie, wchodząc do klasy bez pozwolenia? Wasze nazwiska i klasa?

Pff, bez pozwolenia, co?

- Jestem Oreki Houtarou z klasy 1B. Swoją drogą, to jest sala klubu klasycznego i obawiam się, że zakłóca pan nasze zajęcia.

- Klub klasyczny...? - nie ukrywając podejrzeń kontynuował. – Myślałem, że został rozwiązany.

- Cóż, tak było do dzisiaj. Został reaktywowany tego ranka. Może pan to potwierdzić u naszego nauczyciela prowadzącego, umm...

- Pana Ooide.

- Tak, może pan to potwierdzić u pana Ooide.

Dobre wyjaśnienie w dobrym momencie. Morishita szybko ściszył głos.

- Ach, więc to tak. Cóż, kontynuujcie to, co robicie.

- Ale właśnie pan nas widział.

- I pamiętajcie by zwrócić klucz, gdy skończycie.

- Tak jest.

Morishita jeszcze raz zwrócił ku nam swe spojrzenie przed brutalnym zamknięciem drzwi. Chitanda ponownie skuliła się na tak głośny dźwięk, ale potem delikatnie wyszeptała:

- On...

- Hm?

-Jest dość głośny jak na nauczyciela.

Uśmiechnąłem się.

Nieważne.

Chyba nie mam tu nic więcej do roboty.

- Dobrze. Teraz, gdy skończyliśmy się przedstawiać, możemy iść do domu?

- Ee? Nie mamy dzisiaj żadnych zajęć?

- Cóż, ja idę do domu.

Podniosłem moją torbę na ramię, w której nie było zbyt wiele rzeczy i odwróciłem się plecami do Chitandy.

- Liczę, że zamkniesz drzwi. Nie chcesz znów zostać tak skrzyczana, prawda?

- Ee?

Chciałem opuścić salę geologiczną.

Właściwie, miałem już wyjść, gdy zostałem zatrzymany przez przenikliwy głos Chitandy.

- Poczekaj, proszę!

Obróciłem się i zobaczyłem Chitandę, która wyglądała, jakby usłyszała coś nie do pomyślenia i powiedziała bezbarwnym tonem:

- J-ja nie mogę zamknąć drzwi.

- Dlaczego?

- Bo nie mam klucza.

A, tak. Ja mam klucz. Wygląda na to że nie ma zbyt wielu kluczy do wypożyczania. Wyjąłem klucz z kieszeni i podałem jej.

- Masz, zajmij się... to znaczy, proszę, czy mogłabyś się tym zająć, Chitanda-san?

Ale Chtanda nie odpowiedziała. Gapiła się na klucz zwisający z mojego palca i wkrótce przechyliła głowę i zapytała:

- Oreki-san, dlaczego masz to ze sobą?

Brak jej piątej klepki?

- Cóż, nie mogłem wejść bez klucza. Moment, jak do diabła..., przepraszam, jak weszłaś do tej sali, Chitanda-san?

- Drzwi nie były zamknięte, gdy przyszłam. Myślałam, że ktoś inny wchodził przede mną, więc nie potrzebowałam klucza.

Więc to tak. Skoro nie otrzymała listu od byłego klubowicza, nie wie, że nie ma innych członków w klubie klasycznym.

- Czy tak? Kiedy ja przyszedłem, drzwi były zamknięte.

Wychodzi na to, że mówienie tego tak nonszalancko było błędem, bo wyraz twarzy Chitandy nagle się zmienił, a jej spojrzenie stało się przenikliwe.
Czy mi się zdaje, czy jej źrenice stały się większe? Nie zwracając uwagi na mój zaskoczony wyraz twarzy, spytała:

- Kiedy powiedziałeś, że drzwi były zamknięte, miałeś na myśli te, przez które wszedłeś, tak?

Zmieszany taką zmianą wyrazu twarzy u tak pełnej gracji dziewczyny, przytaknąłem. Świadomie lub nie, Chitanda przysunęła się o krok bliżej.

- To znaczy, że byłam zamknięta w środku, czyż nie?

Czysty dźwięk uderzenia dał się słyszeć z miejsca, gdzie ćwiczyła drużyna baseballowa. Choć nie miałem już tu nic do roboty, Chitanda chyba chciała porozmawiać chwilę dłużej. Westchnąwszy, zmiękłem i położyłem moją torbę na pobliskim stole. Zamknięta w środku, jak twierdziła Chitanda. Czy tak? Pomyślałem o tym przez chwilę. Klucz miałem ja, kiedy Chitanda była w sali. Nie przypominałem sobie chwili zamykania drzwi. Odpowiedź była prosta.

- Czy to nie ty zamknęłaś się od środka?

Jednak Chitanda potrząsnęła głową i zaprzeczyła cicho.

- Nigdy tego nie zrobiłam.

- Cóż, klucz mam ja. Kto jeszcze mógłby zamknąć drzwi oprócz ciebie?

- ...

- Są sytuacje, gdy ludzie zapominają, czy zamknęli drzwi, czy nie.

Jednak Chitanda nie wydawała się zwracać uwagi na moje wyjaśnienia i nagle wskazała na coś, co było za mną.

- Swoją drogą, czy to twój przyjaciel?

Odwróciłem się i zobaczyłem postać w czarnym mundurku przez szparę w lekko uchylonych drzwiach. Jego spojrzenie szybko spotkało się z moim. Pamiętałem to radosne spojrzenie brązowych oczu, więc podniosłem głos i zawołałem:

- Satoshi! To dość chore hobby, podsłuchiwanie rozmów innych!

Drzwi się otworzyły i, jak się spodziewałem, do środka wszedł Fukube Satoshi. Nie czując się zażenowany, powiedział bezczelnie:

- Przepraszam. Nie zamierzałem podsłuchiwać.

- Nawet jeśli nie zamierzałeś, to i tak to zrobiłeś.

- Może i tak. Ale nie mogłem się tu nie wpakować, kiedy zobaczyłem zwykle nieaktywnego Houtarou spędzającego czas z dziewczyną w sali klubowej w promieniach zachodzącego słońca. Nie chciałem skończyć, będąc wykopanym.

O czym on gada?

- Myślałem, że poszedłeś już do domu.

- Taki miałem zamiar, ale potem zobaczyłem cię z tą dziewczyną w środku tej sali, samemu będąc na dole. Chyba wciąż jestem niedoświadczony jako podglądacz.

Zignorowałem komentarz Satoshiego o widzeniu nas z zewnątrz; to był jego zwykły sposób żartowania. Jednak ludzie, którzy nie byli przyzwyczajeni, takie niefrasobliwe żarty mogli wziąć na poważnie.

Wygląda na to, że Chitanda też dała się wrobić.

- Ach, em, ja...

Jej spokojny wyraz twarzy zniknął i został zastąpiony speszonym spojrzeniem. Wyglądała na taką, która swoje uczucia nosi na twarzy, a tym poddenerwowanym wzrokiem wydawała się mówić "patrzcie, jestem speszona". Choć było zabawne widzieć ją taką, nie miałem zamiaru dłużej tego ciągnąć.

Na szczęście w celu ujawnienia żartu Satoshiego, wystarczyło go o to zapytać.

- Jesteś poważny?

- Oczywiście, że nie.

''Uff.'' Chitanda westchnęła z ulgą. Takie było motto Satoshiego: “Żarty są robione na miejscu, więc też nieporozumienia muszą być od razu rozwiane”.

- Oreki-san, kto to jest?

Spytałem Chitanda z lekkim znużeniem po ochłonięciu z żartu Satoshiego. Chyba powinienem jej go przedstawić, inaczej nigdzie nie dojdziemy. Powiedziałem krótko:

- Och, on? To Fukube Satoshi, pseudo-człowiek.

- Pseudo?

Najbardziej pasująca prezentacja, którą Satoshi wydał się przyjąć z humorem.

- Haha, świetnie mnie przedstawiłeś, Houtarou. Miło mi poznać, a ty jesteś?

- Chitanda. Chitanda Eru.

Satoshi nadspodziewanie gwałtownie zareagował po usłyszeniu jej imienia. Choć raz został oniemiały. Dla kogoś tak gadatliwego jak on było to dość niezwykłe.

- Chi...Chitanda-san? ''Ta'' Chitanda?

- Hm? Nie wiem, do jakiej Chitandy możesz się odnosić, ale chyba jestem jedyną osobą o takim nazwisku w szkole.

- Więc to musisz być ty. Jestem zaskoczony.

Zdziwienie Satoshiego było szczere. A jeśli on był zaskoczony, to ja też powinienem być. Nauczyłem się jakiś czas temu, że ten koleś miał sposób na znajdowanie przeróżnych niesamowitych informacji. Jednak co go tak zaskoczyło? Nie mogłem tego pojąć.

- Hej, Satoshi, co tym razem?

- Co tym razem, mówisz? Wiem, że nie jesteś zbyt dobrze poinformowany, ale mówisz mi, że nigdy nie słyszałeś o rodzie Chitandy?

Tym razem Satoshi potrząsnął głową i westchnął w wyolbrzymiony sposób. Oczywiście, to był jeden ze styli, w których Satoshi żartował. Odkąd wiem,że jest niezwykle dobrze zorientowany, jeśli chodzi o różnego rodzaju bezużyteczną wiedzę, nie byłem zawstydzony, będąc ignorantem w tej dziedzinie.

- Co z rodziną Chitandy-san?

Przytakując z satysfakcją, Satoshii zaczął wyjaśniać.

- Jest parę starych rodów w mieście Kamiyama, ale są cztery najwybitniejsze „rody wykładnicze”<ref>http://pl.wikipedia.org/wiki/Funkcja_wyk%C5%82adnicza</ref>: ród Juumonji, który prowadzi świątynię Arekusu, ród Sarusuberi, prowadzący księgarnie, ród Chitanda, władający dużymi posiadłościami ziemskimi i górski ród Mannibashi. Jedyne inne klany na równi z tymi czterema to ród Irisu, prowadzący lokalny szpital, oraz Toogaito, który dominuje na polu edukacji.

Oniemiały, zamrugałem podejrzliwie i spytałem:

- Cztery rody? Satoshi, jesteś poważny?

- Jesteś niemiły. Czy kiedykolwiek skłamałem o czymś takim?

Jeśli Satoshi mówi że to prawda, pewnie tak jest. Jednak prestiżowe rody w naszych czasach? Satoshi wciąż patrzył na mnie spode łba, gdy Chitanda go poparła.

- Umm, słyszałam wcześniej tą historię. Jednak nie jestem przekonana, czy moja rodzina to sławny ród.

- Więc to prawda?

- Ale to pierwszy raz, kiedy słyszałam o "rodach wykładniczych".

Kiedy spojrzałem się na Satoshiego, on ledwie wzruszył ramionami.

- Nie mówiłem, że kłamię.

- Ale i tak wszystko zmyśliłeś, prawda?

- Cóż, zawsze chciałem być tym, który zacznie legendę.

Jakby chcąc już zakończyć temat, Satoshi klasnął w dłonie i zapytał:

- Właściwie, Houtarou, jaki jest wasz problem?

Na pewno jesteś ciekawski. By skrócić historię, zwięźle wyjaśniłem mu szczegóły.

Zaczęło się robić ciemno, więc Chitanda poszła zapalić światło. Po usłyszeniu historii, Satoshi skrzyżował ręce i stęknął.

- Hm, dziwna sprawa.

- Niby jak? Po prostu Chitanda zapomniała, że zamknęła drzwi, czyż nie?

- Nie, to ''jest'' dziwne.

Satoshi opuścił ręce i wydał z siebie jęk.-Ostatnio szkoły są bardzo wymagające, jeśli chodzi o zarządzanie kampusami. Sposób zarządzania liceum Kami jest szczególnie upierdliwy. Jeśli jeszcze nie zauważyłeś, klasy nie mogą być zamknięte od wewnątrz. Chcą powstrzymać studentów przed robieniem czegoś podejrzanego w środku - taki jest tego powód.

Zacząłem coś podejrzewać, kiedy Satoshi skończył swoje triumfalne tłumaczenie. Wiedziałem, że Satoshi może być szczególnie zręczny w zdobywaniu takiej trywialnej wiedzy, ale czy on nie wie trochę za dużo? Rozważając to, że jest w tej szkole mniej niż miesiąc.

- Skąd o tym wiesz?

- Cóż, próbowałem ukryć się w jednej z klas, by z czymś poeksperymentować w zeszłym tygodniu, ale okazało się, że nie mogę zamknąć się od środka.

- Wiesz co? Myślę że szkoła zaprojektowała te drzwi po to, by zapobiec robieniu czegoś podejrzanego przez dokładnie takich jak ''ty''.

- Cóż, chyba tak.

- Mogę się założyć.

Oboje się zaśmialiśmy. W rezultacie naszego suchego śmiechu, Chitanda oddaliła się o krok. Zauważywszy to, odchrząknąłem i powiedziałem:

- Coś musi być nie tak z zamkiem. Robi się ciemno, więc idę do domu.

Wstałem z biurka, na którym siedziałem.

Poczułem, że ktoś łapie mnie za ramię. Obróciłem się i zobaczyłem Chitandę, która jakoś zbliżyła się do mnie, choć jej nie zauważyłem.

- Proszę, poczekaj!

- Co tym razem?

- Jestem tym zaciekawiona.

Skrzywiłem się, zobaczywszy twarz Chitandy z tak bliska.

- Więc?

- Dlaczego byłam tu zamknięta? Jeśli nie byłam zamknięta, jak zdołałam tu wejść?

Spojrzenie Chitandy miało jakiś rodzaj mocy, przez co chyba nie zaakceptowałaby głupiej odpowiedzi. Czując się tym przytłoczony, odpowiedziałem potulnie:

- Więc, co z tym?

- Jeśli to była pomyłka, kto ją popełnił? I jak to się zdarzyło, że ktoś przez pomyłkę mnie tu zamknął?

- Nie, myślę, że coś jest nie tak z zamkiem...

- Jestem tym ''naprawdę'' zaciekawiona.

Powiedziała, przesunąwszy się do przodu, zmuszając mnie jednocześnie do cofnięcia się.

Na początku, myślałem, że Chitanda jest elegancką panienką. Ale to było ledwie pierwsze wrażenie, zbudowane na podstawie jej wyglądu. Uświadomiłem sobie, że teraz patrzę na jej prawdziwe oblicze. Szczególnie te duże, energiczne oczy - kontrastujące z jej ogólnym wyglądem - odbijały jej prawdziwą naturę. "Jestem tym zaciekawiona" - już to zdanie robiło z panienki "rodu wykładniczego" symbol ciekawości.

- Dlaczego to się stało? Oreki-san, Fukube-san, pomożecie mi o tym pomyśleć?

- Dlaczego muszę...

- Cóż, zapowiada się interesująco.

Przerywając mi, Satoshi natychmiast zaakceptował jej prośbę. Spodziewałem się tego po Satoshim, ale...

- Cóż, ja idę do domu. Nie jestem zainteresowany.

To nie wymagało wyjaśnień - dla mnie to strata energii. Jeśli nie muszę tego robić, nie robię.

Jednak Satoshi, który moje modus operandi<ref>łac. sposób działania</ref> zna bardzo dobrze, powiedział:

- Och, daj spokój, Houtarou, pomóż nam. Nie mogę dojść do żadnych wniosków tylko na podstawie własnej bazy danych.

- To głupie, poza tym ja...

Chciałem kontynuować, ale w tym momencie Satoshi spojrzał się w bok. Podążając za jego wzrokiem, zobaczyłem Chitandę.

- ...Uch.

Ze ściśniętymi na linijkę ustami, oraz pięściami, kurczowo zaciśniętymi na swej spódniczce, patrzyła się na mnie. Podświadomie cofnąłem się o krok, oddalając się tym samym od niej. Porównując siłę osobowości, nie przegrałaby z moją siostrą. To było ostrzeżenie od Satoshiego: ''Myślę, że będziesz sobie radził lepiej z jej humorami.''

Przenosząc wzrok z Chitandy na Satoshiego, przytaknąłem lekko w stronę tego drugiego i szczerze przyjąłem jego radę. W przeciwnym wypadku możemy sprowadzić na siebie nieszczęście.

- ...Ta, to chyba jest interesujące. Pomyślę nad tym.

Nie miałem innego wyboru niż powiedzieć to z kamiennym wyrazem twarzy. Jednak ta odpowiedź wystarczyła, by spojrzenie Chitandy złagodniało.

- Oreki-san, myślałeś już o rozwiązaniu?

- Poczekaj chwilkę. Houtarou jest typem, który pomyśli nim coś zrobi. Jednak kiedy już pozbiera myśli, jest w stanie to zrobić.

Przestań być taki gadatliwy. Działanie przed myśleniem nigdy nie wychodzi na dobre.

Tak więc zacząłem myśleć.

Kiedy Chitanda weszła do sali, zamek był otwarty. Jednak, kiedy ja przyszedłem, na pewno był zamknięty. Jednak bardziej niż taki arbitralny powód mógł to być rezultat podświadomej akcji. Na przykład, drzwi był na wpół zamknięte, gdy Chitanda weszła i sprężyna w zamku musiała jakoś się wyzwolić, kiedy była w środku i w rezultacie ją zamknęła.

Po wyjaśnieniu tej teorii, Chitanda podniosła głowę, podtrzymując swój osąd, ale Satoshi natychmiast zabrał głos.

- To niemożliwe. Bazując na zaprojektowaniu zamków, nie ma możliwości, by były wpół zamknięte. Klucz by wtedy nie wyszedł.

Nie ma miejsca na kompromis, co?

W takim przypadku, zostaje zamknięcie drzwi przez kogoś. Zapytałem więc:

- Pamiętasz, o której weszłaś do pokoju?

Chitanda pomyślała chwilę i powiedziała:

- Tuż przed tobą. Myślę,że około 3 minuty.

Trzy minuty, to zbyt krótko. Nie byłoby czasu, skoro sala geologiczna jest najodleglejszym miejscem w liceum Kami.

... To zaczynało się robić podchwytliwe. Kiedy zacząłem rozmyślać od początku, Chitanda nagle krzyknęła:

- Ach!

- Co się stało, Chitanda-san?

- Wiem. Pomyślcie, kto jeszcze ma klucz?

- Ech? Kto?

Chitanda uśmiechnęła się radośnie... Z jakichś powodów, miałem co do tego złe przeczucia. Jak się spodziewałem, nasza panienka obróciła się w moją stronę i powiedziała:

- Oczywiście, Oreki-san. On ma klucz.

Tak jak przewidziałem. Zamiast dokończyć, że to dobra dedukcja, uświadomiła coś sobie i powiedziała:

- Ach, ale czy to możliwe? Czy Oreki-san nie jest godny zaufania?

Czy powinno się mówić takie rzeczy przed zamieszaną w to osobą? Kiedy ja byłem oniemiały, Satoshi zaśmiał się i powiedział:

- Cóż, nie wiem czy Houtarou jest godny zaufania czy nie, ale nie jest typem osoby, która miałaby ubaw z zamykania cię. Nic by na tym nie zyskał.

W dziesiątkę. Znasz mnie dobrze - nie zrobiłbym nic, co nie przyniosłoby mi korzyści.

To znaczy, że nie ja zamknąłem salę.

Nie łapię. Podrapałem się po głowie.

Nie miałem nawet tropu. Z jakiegoś powodu, poczułem się winny, gdy powiedziałem:

- To niedobrze. Masz jakieś wskazówki?

- Wskazówki? Co masz na myśli?

Co za dziwna reakcja na pytanie.

- Wskazówka to wskazówka.

Satoshi pomógł wyjaśnić moje zbyt ogólne wytłumaczenie.

- To coś odbiegającego od normy. Zauważyłaś może cokolwiek, co wydaje się inne lub niezwykłe, Chitanda-san?

- Hmm, teraz, gdy o tym mówisz...

''Czy jest coś innego?'' Choć nie oczekiwałem zbyt wiele, Chitanda rozejrzała się po sali geologicznej, nim jej spojrzenie skierowało się w dół i powiedziała łagodnie:

- Niedawno słyszałam dźwięki dochodzące spod moich stóp.

Dźwięki?

Więc czy ktoś zamknął drzwi? Nie miałem pojęcia.

Nie, co jeśli właśnie o to chodzi?

...Rozumiem. Jakoś zdołałem zrozumieć. Satoshi zauważył mój wyraz twarzy i powiedział:

- Houtarou, zdaje mi się, że coś wymyśliłeś.

Cicho podniosłem moją torbę na ramię.

- G...gdzie idziesz, Oreki-san?

- Idziemy doświadczyć rekonstrukcji sceny zbrodni. Jeżeli będziemy mieli szczęście, będziemy mogli ją zobaczyć.

Nie mam wątpliwości - wyczuwałem nerwowo podążającą za mną Chitandę i Satoshiego, zaraz za nią.

Było już dość późno, gdy zbliżał się czas zamknięcia szkoły. Można było zobaczyć drużynę baseballową sprzątającą ekwipunek. Chitanda i Satoshi, których powinienem był już dawno zostawić z tyłu, towarzyszyli mi. Czy raczej podążali za mną. Chitanda podeszła do mnie i zapytała:

- Powiedz nam wreszcie, jak to się stało, że już wiesz?

Gdzieś z tyłu Satoshi zawołał:

- Ona ma rację, wiesz? Nie powinno mieć między nami sekretów.

Przestań mówić coś tak obrzydliwego. Bez odwracania głowy powiedziałem:

- To właściwie nie jest sekret; po prostu to tak proste, że nie wymaga wyjaśnień.

- To może być proste dla ciebie, Oreki-san. Ale ja nadal nie rozumiem.

Chitanda dąsała się... Choć to upierdliwe wyjaśniać, unikanie jej pytań też jest stratą energii. Poprawiłem torbę na ramieniu i zastanowiłem się, od czego powinienem zacząć.

- Dobra, co jeśli powiem, że zostałaś zamknięta przez kogoś używającego klucza uniwersalnego?

Kiedy powiedziałem coś, co było dla mnie faktem, zaskoczona Chitanda podniosła głowę. Wygląda na to, że od tego będę musiał zacząć moje wyjaśnienia.

- Ech? Jak to?

- Sala geologiczna jest zbyt daleko od kampusu. Jeśli ktoś zamknąłby cię, używając normalnego klucza, musiałby go zwrócić zanim go pożyczyłem. Trzy minuty to za mało, by ktokolwiek próbował to zrobić.

- Rozumiem. Więc skoro musi być drugi klucz, i jest tylko jeden oficjalny, to zostaje nam klucz uniwersalny, prawda?

Dokładnie. I naturalnie, oczekiwane jest, że klucz uniwersalny nie będzie używany przez uczniów. Ponadto jest jeszcze jedna decydująca informacja.

- Chitanda-san, mówiłaś, że słyszysz coś z piętra niżej, prawda?

- Tak.

- Jeśli dźwięk dochodzi z podłogi na czwartym piętrze, o czym normalnie pomyślałabyś najpierw?

Satoshi, który wyglądał na zrelaksowanego, odpowiedział:

- Że dźwięk dochodzi z sufitu trzeciego piętra?

- Tak. I to nasz użytkownik klucza uniwersalnego.

Jedyna osoba, która pracowała nad sufitami w klasach po lekcjach to...

- Jestem zadziwiona, jak udało ci się wykombinować, że to woźny - powiedziała Chitanda, potakując niecierpliwie.

Osobą, którą widzieliśmy na trzecim piętrze był woźny, niosący dużą drabinę. Kiedy wychodził z klasy, postawił drabinę na podłodze i wyjął klucz z kieszeni. I przed naszymi oczami zaczął zamykać sale - jedną po drugiej. Innymi słowy, najpierw otwierał wszystkie klasy, robił to, co należało w nich zrobić, po czym zamykał wszystkie na raz. Jeśli ktoś by wszedł do sali, kiedy drzwi do niej byłyby otwarte, wtedy ów nieszczęśliwiec zostałby zamknięty w środku... jak to było w przypadku Chitandy.

Nie miałem pojęcia, nad czy pracował woźny. Wchodząc do tak wielu klas, niosąc drabinę, mógł wymieniać żarówki, sprawdzać zapłonniki i alarmy przeciwpożarowe lub coś podobnego. W każdym razie, na pytanie Chitandy została udzielona odpowiedź.

Sprawa zamknięta<ref>case closed</ref>.

- Widzisz? Mówiłem ci, że mu się uda, jeśli tylko pozbiera swoje myśli do kupy.

- Masz rację; jestem zaskoczona.

Nie widzę w tym niczego niesamowitego. Właściwie, to Satoshi powiedział mi o systemie zarządzania kluczami, kiedy Chitanda usłyszała dźwięki z dołu. Planowałem udawać głupiego cały czas... No dobra, mogą o mnie myśleć, jak chcą. W każdym razie, zostałem zmuszony, by przejść przez te kłopoty, ale widząc Chitandę i jej szczery podziw odbijający się w tym jej wyrazistym spojrzeniu, przełknąłem wszelkie narzekania, jakie mogłem mieć.

- Cóż, nieważne. Nawet jeśli byłaś w środku, nie pojmuję, dlaczego nie usłyszałaś zamykania drzwi.

Jednak Chitanda nie wzięła tego za krytykę czy sarkazm, ale lekko się uśmiechnęła.

- Cóż, mogę to wyjaśnić. Ja... tak, ja patrzyłam na ten budynek przez okno.

Powiedziała wskazując na budowlę przy drodze. To było dojo sztuk walki. To był brudny, stary budynek, podniszczony przez niszczycielskie działanie żywiołów. Zdecydowałem wziąć przykład z Chitandy i wyrazić swoją opinię.

- Wydajesz się być tym zahipnotyzowana.

- Nie, po prostu ten budynek jest dla mnie dość tajemniczy.

- Hmmm.

Nie wiem, jak ten budynek miałby być tajemniczy, ale Satoshi wydawał się coś zrozumieć, gdyż mruknął:

- Cóż, wygląda na szczególnie stary.

- Tak właśnie jest.

Czy tak? Mogłoby być, ale przez to bycie rozproszoną przez ten stary budynek, nie miałem pojęcia, czy jest elegancka, czy też beztroska.

Niedługo potem doszliśmy do sygnalizacji świetlnej, gdzie akurat paliło się czerwone światło. Tak jak my, wielu uczniów zmierzało ze szkoły do domów.

- Swoją drogą, jeszcze nie przywitaliśmy się poprawnie.

- Przywitaliśmy?

- Tak, w końcu klub klasyczny zacznie swoją aktywność, począwszy od teraz. Bawmy się dobrze.

Klub klasyczny! Całkowicie o tym zapomniałem. Miałem tylko zajrzeć do sali klubowej, ale mój plan runął, odkąd dołączyła Chitanda... Ale teraz już za późno. Mój wniosek został przyjęty, a następnie zapisany w papierach. W tej szkole niemożliwym było odejście z klubu na czas jednego miesiąca od jego wstąpienia.

Po tym, jak spuściłem głowę, Chitanda odwróciła się do Satoshiego z uśmiechem.

- Czy ty również dołączysz do klubu, Fukube-san?

Satoshi skrzyżował ręce i spojrzał tak, jakby się namyślał, lecz odpowiedział szybko:

- Cóż, brzmi interesująco. Dobra, wchodzę w to.

- To będzie zaszczyt cię poznać, Fukube-san.

- Nie, cała przyjemność po mojej stronie... Ciebie też miło poznać, Houtarou.

Spojrzałem szyderczo na Satoshiego, który zdecydowanie grał głupka.

Kiedy światło zmieniło się, zacząłem iść. Kiedy włożyłem rękę do kieszeni, poczułem w środku list od siostry. W rzeczy samej, odkąd list Oreki Tomoe przyszedł, miałem przeczucie, że coś się zaczęło.

Jesteś teraz szczęśliwa, siostro? Teraz troje ludzi uczestniczy w twojej młodości, klubie klasycznym. Tradycyjny klub klasyczny odrodził się. To prawdopodobnie pożegnanie dni spędzonych na oszczędzaniu energii. I dlatego...

- Ach tak, nadal nie mamy przewodniczącego. Co powinniśmy zrobić?

- Masz rację. Jednak Houtarou definitywnie nie jest osobą nadającą się na przewodniczącego klubu.

Oni prawdopodobnie nie będą pasować do mojego stylu oszczędzania energii. Gdyby to był tylko Satoshi, jakoś bym sobie poradził, ale głównym problemem jest...

Nasze oczy spotkały się. Wielooka Chitanda Eru uśmiechnęła się.

Główny problem jest z panienką tutaj. Mam ambiwalentne odczucia co do tego.

==Przypisy==

<references />

<noinclude>
{| border="1" cellpadding="5" cellspacing="0" style="margin: 1em 1em 1em 0; background: #f9f9f9; border: 1px #aaaaaa solid; padding: 0.2em; border-collapse: collapse;"
|-
| Powrót do [[Hyouka_PL: Tom 1 Rozdział 1|Rozdział 1 - List z Benares]]
| [[Hyouka_PL|Strona Główna]]
| Idź do [[Hyouka_PL: Tom 1 Rozdział 3|Rozdział 3 - Działalność prestiżowego klubu klasycznego]]
|-
|}
</noinclude>

High School DxD (Bahasa Indonesia):Jilid 13 Life 2

2019-11-17T10:45:12Z

141.101.77.245: /* Life 2 Ise SOS */

==Life 2 Ise SOS==

===Part 1===

Itu terjadi tepat setelah kami membantu dengan Leviathan-sama film.

Hari itu, Buchou telah menaikkan alis nya dengan tamu yang datang untuk mengunjungi ruang klub.

"Rias-san, aku mempunyai ajakan untuk memintamu. Akankah kamu memungkinkan aku untuk meminjam Hyoudou Issei-kun? "

Orang yang bertanya, dengan sikap yang elegan, adalah Kapten klub Tenis, Abe Kiyome-senpai. Selama pertandingan Tenis, semester pertama, ada masalah antara klub kami.

Buchou menjawab sementara menyempitkan matanya.

"Aku merasa seperti menolak ajakanmu ketika kamu adalah orang yang memintaku, tetapi aku masih mendengarkan apa yang harus kamu katakan."

Ya, Abe-senpai menantang kami untuk pertandingan, membuatku hadiah jika dia memenangkan. Ini mengakibatkan kita, klub penelitian ilmu gaib, memenangkan... tapi pertandingan berubah menjadi yang terburuk bagiku dan itu adalah sesuatu aku tidak pernah bisa kulupakan!

Tampaknya Abe-senpai tertarik dalam kekuatan Sekiryuutei dalam diriku. Apakah itu alasan hari ini juga?

Abe-senpai melanjutkan, sementara tidak mengetahui apa yang sedang terjadi melalui pikiranku.

"Sebenarnya, ayahku akan kembali dari perjalanannya. aku ingin Hyoudou-kun untuk membantuku."

Membantu dia? Aku?

"Ara ara, mengertakan Ise-kun kami tidak akan diizinkan kau tahu?"

Aaah, Akeno-san begitu baik. Aku sangat tersentuh!

“……Ini mungkin membantu merubahnya menjadi sebuah 'bendera' untuk kematiannya."

Yang memberi pertanda kesakitan seperti itu, adalah Koneko-chan! Beri aku istirahat, Koneko-chan...

"Kamu berpikir bahwa anda harus membantu seseorang yang membutuhkan, benar?"

Orang yang mengatakan itu, dengan kata-kata yang lembut, adalah Asia!

"Jadi ada masalah apa sampai memerlukan bantuan Ise?"

Buchou bertanya ke Abe-senpai sekali lagi.

"Ayahku memberitahuku untuk mempunyai pertemuan pernikahan. Aku masih seorang siswa sekolah menengah. Aku mengatakan kepadanya bahwa ia bergegas untuk itu, tetapi dia tidak mendengarkanku... Ayahku adalah seorang yang membuat yakin dia, "terus maju", setelah ia telah membuat keputusan. "

Hmm, pertemuan pernikahan.

Mendengar ceritanya, pria tampan dari klub kami, Kiba menganggukkan kepalanya.

"Begitu. Abe-senpai berasal dari keluarga penjinak monster, dengan asal kuno dan terhormat. Jadi orang tuamu memutuskan untuk memilih pasanganmu segera benar?"

"Itu benar sekali. Sesuai harapan dari Kiba-kun. "

Ya, orang ini adalah penjinak monster... Tubuhku gemetar karena aku teringat kenangan buruk.

Mendengar Xenovia berbicara kepada kotak terdekat.

"Gasper. Ia tampaknya menjadi penjinak monster. Jangan kamu pikir kamu yang paling pas untuk menjadi konsultannya, karena kamu adalah seorang vampir? "

Mendengar Xenovia, aku mendengar "Hiiiiiii!" berteriak dari kotak.

"Aku tidak ingiiiiiiiin~! Aku tidak akan menguuunakannyaaaaaaaaa ~!"

Gasper, hikikomori, pergi di dalam kotak hari ini karena ia takut pertemuan Abe-senpai, yang dia pernah bertemu sebelumnya.

Ini pada dasarnya adalah rahasia untuk siswa-siswa lain di sekolah kami yang kami, anggota klub penelitian gaib, iblis. Karena Abe-senpai memiliki rahasia "di bawah meja" perjanjian, dia tahu tentang situasi kita sebagai hak istimewa khusus.

Selain Abe-senpai ada orang-orang di SMP, Sekolah Menengah, Sekolah Tinggi, Taman kanak-kanak, dan Universitas, yang tahu tentang keberadaan iblis. Aku belum bertemu mereka banyak, tapi Buchou dan Sona-kaichou tahu tentang mereka. Meskipun sebagian besar dari mereka adalah manusia dengan kekuasaan khusus atau mereka yang datang dari rumah-tangga dengan latar belakang khusus......

Buchou bertanya sementara mendesah.

"Jadi kamu ingin Ise, untuk campur tangan dalam pertemuan pernikahanmu atau sesuatu?"

Abe-senpai mengangguk.

"Ya, aku ingin Hyoudou-kun untuk berperan sebagai pacarku. Aku sudah memberitahu ayahku bahwa aku memiliki pacar dan bahwa aku tidak ingin mempunyai pertemuan pernikahan. Kemudian dia mengatakan padaku, jika itu adalah kasus, ia bersedia untuk membatalkan pertemuan perkawinan, dalam kondisi tertentu. Aku hanya perlu dia untuk hari itu dan... Arara, aku merasa seperti aku tiba-tiba menerima permusuhan sekarang."

Senpai merasa menggigil. Ketika aku melihat sekeliling, semua gadis-gadis melotot berbahaya di Abe-senpai. A-Apa yang salah semuanya.....?

"Ise-senpai sebagai pacarnya...?

"Itu tidak bisa, bahkan aku masih belum..."

"Aku tidak akan membiarkannya."

"Ya, Kamu tepat."

Asia, Akeno-san, Koneko-chan, dan Xenovia memiliki nada rendah menakutkan!

Akankah Buchou juga marah!? Buchou memujiku seolah-olah aku anak kucing, jadi mungkin dia tidak suka kalau aku menempel hidungku di sesuatu yang berbahaya! Mungkin kondisi Abe-senpai mendapat dari ayahnya, melibatkanku bekerja keras atau sesuatu!

Itulah apa yang aku pikir, tapi tiba-tiba Buchou menempatkan tangannya di mulutnya dan tampaknya seolah-olah dia berpikir. Hmm, dia tidak muncul Kontol menjadi marah.

Dia melirikku sekali dan kemudian berkata kepada Abe-senpai.

"Baiklah. Aku akan menerima permintaan itu, dengan menerima harga yang sama dengan itu."

Semua anggota klub terkejut, Buchou membuat jawaban tak terduga!

Oleh karena itu, diputuskan bahwa aku akan berperan sebagai pacar Abe-senpai, dalam rangka untuk menghentikan pertemuan pernikahannya.....

Lebih dari itu, aku bertanya-tanya, apakah kondisi yang diperlukan untuk menghentikan pertemuan pernikahan? Aku hanya punya perasaan tak enak tentang ini...

===Part 2===

Sabtu berikutnya kami, kelompok Gremory, dipanggil atas untuk rumah Abe-senpai.

Aku adalah salah satu yang datang untuk melakukan beberapa pekerjaan, tetapi termasuk Buchou, semua orang khawatir tentang aku!

Sob, memiliki rekan-rekan tentu luar biasa! Aku sangat tersentuh.

Ketika kami tiba di tempat tinggal senpai, ada sebuah rumah raksasa bergaya-Barat di depan kami.

Taman besar dan interiornya rumah juga megah. Tampaknya senpai tinggal di sini, oleh dirinya sendiri, sebagian besar waktu. Kedua orangtuanya yang terkenal penjinak monster, yang berkeliling dunia untuk pekerjaan mereka. Ketika dia pikir ayahnya kembali, setelah waktu yang lama, masalah keterlibatan datang.

Yah, musim panas ini, rumahku juga dibangun menjadi sebuah rumah yang indah dengan Buchou memanjakan diri. Itu tingginya enam lantai dan tiga lantai di bawah tanah!

Tempat kita dibimbing, setelah berjalan koridor menghubungkan bangunan gaya-barat ke bangunan lain, adalah kolam renang indoor.

Kami berubah menjadi pakaian renang, yang telah dipersiapkan untuk kita dan menuju kolam renang.

Uoooooo! Buchou dan Akeno-san mengenakan pakaian renang, yang memiliki begitu banyak terekpooooooooooossss! Oppai mereka yang memantul setiap kali mereka bergerak! Asia dan Koneko-chan mengenakan pakaian renang tampak lucu, dengan hiasan pada mereka. Xenovia mengenakan pakaian renang digunakan oleh perenang atletik. Melihat gadis-gadis dalam pakaian renang membuat mataku dimakan. Bahkan juniorku, Gasper, mengenakan pakaian renang tampak lucu........

"Kamu tidak perlu memakainya."

Aku mengatakan kepadanya, hanya dalam kasus. Yah, itu terlihat bagus pada dia karena dia tampak seperti seorang gadis.

"Iyan! T..Tetapi jika aku memakai baju renang anak laki-laki, payudaraku akan terkena dan sesuatu yang keterlaluan akan terjadi ~! "

"Yang akan menjadi bahagia dengan payudara laki-laki!"

Oh baiklah, aku harus berhenti menyia-nyiakan waktu dengan juniorku.

"Di sini, ikuti aku."

Abe-senpai mendesak kita untuk pergi ke meja dari sisi kolam renang.

Semua orang berkumpul di sekeliling meja dan senpai menjelaskan persyaratan yang dibutuhkan untuk menghancurkan pertemuan pernikahan, sekali lagi.

"Persyaratan ayahku sebutkan, adalah pertempuran kontes sebagai penjinak monster."

"Dan apa yang anda maksud dengan itu?"

Ketika bertanya, Abe-senpai menjawab, menggunakan jari-jarinya.

"Pertempuran tiga pertandingan menggunakan darat, laut dan langit monster! Jika Hyoudou-kun menang dua kali atau lebih terhadap ayahku, pertemuan pernikahan akan dibatalkan."

"Darat, laut dan langit yang kamu katakan... Bahkan jika kamu mengatakan itu, aku bukan penjinak raksasa. Aku tidak benar-benar yakin..."

Aku yang belum mendapatkan peliharaan sebelumnya, kau tahu? Dan mereka memintaku untuk tiba-tiba memiliki pertandingan, sementara menggunakan monster dan juga menang.....!? Hmm, ini tidak akan cukup sulit?

Ketika saya berpikir, sementara kepalaku berkedut, Abe-senpai memberi poin di tempat lain.

"Hal ini tidak masalah. Kita akan menggunakan monster yang sudah dipilih. Pertama-tama, monster tanah! Keluarlah!"

“Hokyooooooon!”

Tubuhku menjadi kaku dengan lolongan peliharaan dan drum! .....J..Jangan bilang.....!

Apa yang muncul di depan kami, adalah gorillaaaaaa putih raksasa! Jadi memang hal ini setelah semua!

Dia menatapku dengan mata bergairah!

“Uho.”

"Untuk pertempuran tanah ini dia, Yuki-onna, Christie."

"Itu sebabnya, bisakah anda memohon berhenti memanggil itu Gorila Salju, Yuki-onna! Fantasiku sedang dihancurkan!"

Semuanya! Tahukah kalian? Yuki-onna dunia ini bukan youkai cantik di kimono, dengan ekspresi yang menyihir, tetapi gorila putih dengan membangun besar yang tepat di depanku.........

Ini adalah Christie. Yeti(perempuan). Aku tidak ingin memanggilnya Yuki-onna!

Ketika aku punya pertandingan tenis terhadap Abe-senpai di masa lalu, aku berjuang Gorilla salju ini sementara berpasangan dengan Buchou. Aku yakin apakah penderitaan itu cocok karena napas pembekuan nya... Aku tidak ingin untuk mengingatnya.

"Mungkin dia belum menyadari hal itu, tapi bulunya lebih terang dari terakhir kali aku melihatnya."

Buchou mengatakan, seolah-olah dia menemukan sesuatu untuk dipuji! Bulu adalah sesuatu yang bukan tentang hyped , bukan!? Ini gorila, gorila yang aku katakan!

"Untuk pertempuran tanah aku ingin Hyoudou-kun menggunakan Christie dan pertempuran melawan monster ayahku akan menggunakan ini."

Anda mengatakan kepadaku untuk menggunakan Goristie ini!?

“Uho….”

Jangan menatapku dengan mata seperti penuh dengan emosional! Sial! Tampaknya sepertinya hal ini dapat menaksirku , karena pertandingan tenis di masa lalu! Aku membenci dunia!

"Aku akan memanggil monster laut. Itu adalah putri duyung."

Ketika Abe-senpai mengklik jarinya, sesuatu yang mulai bergerak di kolam renang! Itu bergerak dengan kecepatan luar biasa seperti itu!

"Putri duyung! Apa Anda serius!?"

Wajahku berkilauan, karena Abe-senpai menyebutkan putri duyung!

Putri duyung adalah makhluk yang cantik, memiliki tubuh bagian atas dari seorang gadis cantik dan tubuh bagian bawah ikan benar!?

“Jika kamu mengatakan putri duyung, kemudian suara indah mereka luar biasa."

Akeno-san juga memberiku informasi tambahan! Wow! Aku menanti-nantikan untuk ini!

SPLASH!

Putri duyung-sama keluar dari kolam!

"Ini adalah putri duyung, Estleena."

Apa Abe-senpai memperkenalkan kepada kita, adalah ikan besar dengan kaki. Ia memiliki bentuk tuna dengan kaki!

“Gyogyogyo.”

Gyogyogyo!? Itu memiliki suara yang sesuai dengan penampilan!?

Maksudku, itu adalah ikan! Ini adalah benar-benar ikaaaaaaaaannn!

"Makhluk aneh apa ini!?"

Aku sangat terkejut, bahwa mataku yang dimaksud muncul keluar dan Abe-senpai mengatakan itu kepadaku langsung.

“Putri duyung.”

Eeeeeeeeeeeeeeh!?

"Hentikan! Jangan hancurkan fantasiku lebih dari ini! Air mataku tidak menghentikan sejak beberapa waktu yang lalu!"

Ini adalah putri duyung!? Serius!? Anda pasti bercanda!? Hal ini mengerikan! Ini sama seperti "penghancur mimpi"! Siapa yang mendapat manfaat dengan ikan dengan kaki!?

"tidak ada cara, hal ini, dapat melakukan sebuah lagu yang indah! Itu adalah ikan!"

"Betapa kasar. Estleena, nyanyikan lagu untuk mereka."

Abe-senpai meminta ikan raksasa.

“Gyogyogyo~ Gyoso☆”

Itu adalah suatu nyanyian dengan suara serak! Itu hanya suara seperti lagu kutukan! Apa itu "Gyoso"!?

"Tolong hentikan! Aku merasa seperti ditusuk dengan harpun!"

Kenapa! Seperti waktu dengan Yuki-onna, putri duyung ini, mengapa harus dunia membenciku!? Sebaliknya, aku agak tahu sesuatu seperti ini akan terjadi! Rasanya seperti itu akan berubah seperti ini! Tapi! Aku pikir tidak akan menjadi sedikit rasa kasihan untukku! Air mataku tidak menghentikan karena kenyataan ini pahit!
[[File:High school dxd v13 057.jpg|thumbnail]]

"Itu lagu yang manis."

Mata Asia-chan bersinar! Sepertinya ada sesuatu yang digenggam Asia-chan.

"... I-Ini mengerikan."

Aku menangis di tempat. Tidak peduli bagaimana aku melihatnya, itu adalah tuna dengan kaki...... Jika aku menangkap hal seperti ini saat Memancing, aku akan melepaskan itu segera dan berpura-pura aku tidak melihatnya. Ini sangat menakutkan bahwa aku akan dikutuk jika aku tidak melepaskan itu setelah semua!

"...Sini, sini."

Koneko-chan menghiburku sambil menepuk kepalaku. Uuu, Koneko-chan!

Koneko-chan yang merupakan nekomata terlihat begitu lucu seperti ini, tapi putri duyung dan yuki-onna adalah makhluk.....

Aku tidak ingin realitas seperti ini ~.

menjadi sangat tertekan. Abe-senpai mengatakan, sambil minum teh hitam dengan tenang.

"Yah, tampaknya ada putri duyung yang terlihat seperti orang-orang dalam cerita, tapi ini adalah salah satu khas."

"Bagaimana itu yang khas!? Tidak peduli bagaimana kamu berpikir tentang hal itu, itu adalah makhluk yang melampaui imajinasi kita! Uooooooo! Aku tidak ingin merekam dalam kamus di dalam otakku bahwa ini adalah putri duyung!"

Hei, jadi yang dipanggil Estleena-san membuka mulutnya begitu menyakitkan di tepi kolam renang sambil tergeletak!

“Gyogyo…..!”

"Arara, ini buruk. Dia mengalami dehidrasi. Dia akan mati, karena dia tidak dapat bernapas ketika dia muncul di darat."

Kemudian kembali ke laut! Memiliki-nya hidup di kedalaman laut akan membuat dia dan aku bahagia!"

Bayangan pendekatan kami, yang baru saja mengembalikan ikan yang disebut Estleena ke kolam renang.

"Ojou-sama. Ayahmu akan tiba segera."

Satu yang muncul adalah seorang monster seperti burung, dengan jengger pada kepala, paruh untuk mulut dan sayap di tangannya!

Abe-senpai mengangguk.

"Ya, aku mengerti. Oh, aku masih belum memperkenalkan dirinya sebelumnya. Dia adalah Pengawal pribadiku yang juga monster burung, pria burung, Takahashi. Ia juga merupakan salah satu Hyoudou-kun akan digunakan."

"Takahashi!? Dia memiliki nama Jepang seperti itu!? Di Jepang mana ada pria burung seperti ini!?"

"Takahashi datang dari Kobe."

"Kobe!? Ada pria burung di Kobe!?"

"Aneh. Pria burung seharusnya menjadi monster yang legendaris, yang hidup di Pulau Paskah..."

Xenovia, yang cukup berpengetahuan tentang monster, memiringkan lehernya dan bingung.

Jadi ada pria burung di pulau dengan Moai!

"Oh, kamu harus berarti keluarga Watanabe. Nenek-moyangku kembali ke Jepang dan menjadi Takahashi."

"Jepang dan Pulau Paskah, aku tidak mendapatkan yang satu adalah jawaban yang benar! Tidak, aku tidak peduli lagi!"

Itu tidak akan baik jika aku berpikir terlalu keras tentang hal itu! Ya! Ada pria burung di Kobe! Orang yang tinggal di Kobe, silakan hubungi aku jika kamu melihat pria burung!

"Jadi Anda adalah naga legendaris yang Ojou-sama minta bantuan... orang yang dimiliki oleh Sekiryuutei? Fufufu, begitu, Anda memiliki pandangan yang baik. Saya Takahashi. Nama saya adalah Sky yang berdiri berkilauan langit. Mari kita akrab."

Manusia burung "Takahashi Sky", datang untuk menjabat tanganku, sementara berperan seperti seorang pria. Dia adalah seorang pria burung dengan nama yang jadi berkilauan bahwa itu membunuh namaku.

"Ya, mari kita akrab. Alasan mengapa aku sedang frustrasi atas namamu, yang terdengar begitu modern, karena aku masih sedang muda?"

"Fufufu, masa muda bagus. Ketika aku masih muda, aku juga punya bakat khusus untuk melupakan hal-hal, ketika aku mengambil tiga langkah."

"Itu berarti kamu otak-burung! Meskipun, kamu masih terlihat seperti kamu memiliki penampilan kepala burung yang bijaksana! Juga yang tidak memiliki bakat khusus! Itu adalah titik lemahku, titik lemah! Hal ini bukan bahkan titik baik!")

Ini adalah yang terburuk. Gorila salju, tuna dengan kaki, dan manusia dengan kepala burung. Mereka hanya membuatku berpikir tentang orang-orang jahat dalam pertunjukkan Tokusatsu... Dan juga nama-nama mereka Christie, Estleena, dan Takahashi... Sial, air mataku tidak berhenti.

"Ise, lakukan yang terbaik. Kita juga akan kembali ke kamu."

Buchou memberiku semangat! Buchooou! Begitu baik! Diharapkan dari Onee-sama ku!

Tapi aku masih punya keraguan. Mengapa dia menerima permintaan ini begitu lancar? Apakah ada alasan di balik Buchou, yang memuja pelayan-pelayannya, menerima permintaan gila ini Abe-Senpai?

"Mengapa kamu menerima permintaan Abe-senpai kali ini?"

Buchou tersenyum pada pertanyaanku.

"Kau tahu, aku juga punya masalah dengan pertunangan. Itu sebabnya, kamu tahu aku sedikit......, ya......"

......Oh ya. Buchou juga dipaksa pertunangan, dengan tunangannya yang dipilih oleh orang tuanya, selama semester pertama. Buchou dicari untuk cinta yang dia memilih dirinya dan dia membenci keterlibatan. Jadi kami, pelayan-pelayannya, mematahkan itu. Buchou mungkin telah melihat dirinya di Abe-senpai.

"Aku mengerti! Aku akan melakukan yang terbaik!"

"Ya, jadi harapan dari Ise ku tercinta."

Buchou mengusap pipiku. Ya, itu adalah yang terbaik.

Tapi dia juga berkata sambil tersenyum.

"kamu tidak boleh menunjukkan niat tidak baik terhadap Abe Kiyome-san."

Dia tersenyum memiliki intensitas yang luar biasa di balik itu! Menakutkan! Akeno-san kemudian berbisik ke telingaku.

"Buchou bisa mentolerir, hingga tingkat tertentu, gadis-gadis di sekelilingnya, tetapi apakah kamu tahu dia sangat ketat dengan orang lain? Kecurangan pada dia tidak akan baik."

"Akeno, aku bisa mendengarmu."

"Ara ara, begitu menakutkan."

Munyun! Akeno-san yang di baju renangnya memelukkuuuuu~! Mungkin karena aku hanya mengenakan pakaian, aku bisa merasakan payudara besar Akeno-san langsung pada kulitkuuuuuu~! Aaaaaah, aku punya mimisan yang meledak keluar, karena oppai dia halus dan elastis! Tubuh Akeno-san terasa seperti terpaku ke kulitku dan benar-benar sulit untuk melawan!)

"Ya ampun."

Buchou mencubit pipiku sementara membuat desahan. Aduh Aduh! Buchou yakin khawatir terlalu banyak. Kamu tahu aku tidak punya rencana untuk memiliki seorang majikan selain Buchou?

Di kolam renang Asia, Xenovia dan Kiba bermain dengan bola. Koneko-chan dan Gasper mengambang sambil bersantai di kolam cincin.

Ah, semua orang selain aku santai. Aku mungkin berakhir mendapatkan diseret ke dalam pertempuran yang sulit... Serius, ketika aku dalam bahaya, kumohon selamatkan aku semuanya.

Tiba waktunya, dimana kita dapat kotoran di sekitar, tidak berlangsung lama.

"Sekarang kemudian, aku akan pergi untuk bersiap-siap untuk menyambut ayahku."

Abe-senpai pergi untuk menyambut ayahnya! Jadi rencana untuk memutuskan pertunangan, mulai!

===Part 3===

Sementara langit diliputi dalam awan gelap, kami pergi ke Taman setelah kita berubah kembali ke pakaian kami biasa. Kami menunggu untuk ayah Abe-senpai.

Suara kuda terdengar dari gerbang, sesuatu yang abnormal mendekati kita!

Satu yang muncul sementara melepaskan atmosfer berbahaya adalah... pria yang berbadan besar, dengan pandangan yang tajam!

Dia mengendarai sebuah kereta kuda besar, mengenakan baju mantel dan helm dengan tanduk di atasnya! Matanya bersinar tajam! Dunia paralel yang dia lakukan teleportasi!? Ia hanya dapat dilihat sebagai seseorang yang kuat, yang datang dari dunia di mana kekerasan adalah hukum! Pria yang tampak seperti Raja-tinju dari dunia akhir abad, adalah ayah Abe-senpai...?

"Jadi kamu adalah orang yang kurang ajar berkencan putriku?"

Suaranya tebal dan ia menyilaukan padaku! menakutkaaaaaan! Ia mulai berpikir aku seorang cowok kurang ajar!

Abe-senpai menempatkan lengannya di sekitarku.

"Benar, Otou-sama. Dia adalah pacarku, Hyoudou Issei-kun."

U..Umm, oppai Abe-senpai menyentuh lenganku. L..Lembut...

BIRI!

Ketika aku merasakan tekanan yang misterius, aku melihat cara itu dan melihat Buchou tersenyum, sementara dibungkus dalam aura merah! D..Dia marah padaku ~! Tidakkah seharusnya kamu kembali kepadaku !?

Ayah Abe-senpai berkata, bahkan tanpa menurunin kudanya.

"Sangat baik. Aku akan mengujimu sendiri, untuk melihat apakah atau tidakkah kamu yang pas untuk menjadi pengantin laki-laki untuk keluarga Abe. "

FLASH!

Kilat aneh menyala di belakangnya, di belakang ayah senpai's!

Kemudian akhirnya, pertandingan dimulai!

Pertandingan pertama adalah pertempuran monster darat! Ada medan perang persegi panjang, dibuat dengan membuat garis di Taman! Pertempuran dimulai di dalamnya!

"Yang aku akan kirimkan pertama adalah satu ini. Keluar!"

Salah satu yang muncul adalah... gorila salju yang jauh lebih besar daripada Christie!

Uoooooo, seluruh badan diliputi dalam bekas luka!

Itu sepertinya kuat, dengan latar belakang sejarah! Aura datang dari tubuhnya tidak normal!

"Abe-senpai, yeti laki-laki itu memiliki intensitas yang menakjubkan... Dapatkah Christie mengalahkan itu?"

Aku bertanya Abe-senpai, tapi ia menggelengkan kepalanya. Eh? Apa maksudnya? aku menjadi ragu dan Abe-senpai menjawabku dengan jelas.

"Itu adalah kakak Christie, Stephanie."

……..Ya? aku berpikir aku salah mendengarkan dia, jadi aku bertanya lagi.

".. . kakak Christie? ... Stephanie? I..Itu adalah perempuan?"

"Ya, seorang gadis.

Tunggu, ini adalah pertempuran antara saudara!? Apa yang akan terjadi!?

"Yang menjadi wasit aku, Kiba Yuuto."

Kiba berdiri di tengah lapangan. Dia membuat dua gorilla salju masuk ke dalam medan perang.

Ayah Senpai dan aku berdiri di pinggir lapangan dan kami memulai pertempuran dengan memberikan perintah dari sana!

"Mulai!"

pertempuran monster darat dimulai pada saat yang sama sebagai panggilan Kiba!

"Stephanie! Pertama melakukan drum!"

“Hokyoooooon!”

DON DON DON! Gorila lawan mulai memukul dadanya setelah pesanan ayah senpai diberinya!

"Drum Yuki-onna memiliki kemampuan untuk meningkatkan kekuatan serangan!"

Apa!? Itu memiliki efek seperti itu!? Terima kasih atas penjelasan, ayah!

"Kemudian kita juga akan melakukan drum Christie!"

“Uhohohohohoho!”

DODODODODO! Mengabaikan pesanku, Christie tiba-tiba mulai berlari di bidang lapangan! Apa yang dia lakukan!? Melihat itu, Koneko-chan bergumam.

"Itulah... teknik khusus Yuki-onna, klon-salju."

Klon salju!? Ketika aku memandang dengan bingung, Christie meningkatkan jumlahnya ke dua, kemudian tiga, kemudian empat dan tanpa ada banyak gorila di Lapangan!

Jadi itu adalah teknik menduplikat diri! Cloning salju! Man, disini hanya ada gorila! Ini adalah pemandangan yang terburuk yang pernah ada!

"Apakah kamu tahu itu, Koneko-chan?"

Koneko-chan memberikan penjelasan kepada Akeno-san yang bertanya!

"... Itu adalah teknik rahasia tingkat tinggi, yang hanya dapat dicapai oleh Yuki-onna yang hidup di pegunungan Alpen Jepang. Mereka mengatakan klon dapat membuat gerakan yang berbeda dengan dirinya yang asli, setelah menguasai."

Ada hal-hal seperti ini!? Dunia pasti dipenuhi dengan misteri-misteri!

"Ngh! Kamu cukup baik! Untuk melakukan kloning-salju sambil memberikan perintah untuk melakukan sebuah drum!"

Ayahnya mulai mengeluh! Anda salah! Ini adalah hanya bahwa gorila yang mulai bertindak sendiri, melampaui imajinasiku!

"Stephanie, kita tidak boleh kalah! Balas dengan "tongkat Pembekuan-mengalahkan-kematian"!

Apa itu teknik terdengar menakutkan!? Stephanie mulai mengambil sesuatu keluar dari tas dia di punggungnya! Itu adalah pisang!

Buuuuuuuu! Dia melemparkan pisang ke udara setelah dibekukan dengan napas pembekunya! kumohon lihat semuanya! Gorila ini dapat melakukan nafas-pembeku!

“Uho!”

Christie yang memiliki mata terfokus pada pisang melompat ke langit dengan klon nya!

Jadi itu bereaksi terhadap pisang! Itu tidak dapat membantu karena dia gorila!

Tunggu, itu "Tongkat Pembekuan-mengalahkan-kematian "!? itu hanya pisang beku!

Christie mulai melompat ke arah pisang! Ini buruk! Klonnya juga menghilang! Dia pasrah! Tanpa ragu-ragu, Stephanie men-tackle tubuh Christie!

DOGON!

“Ubo!”

Christie, yang menerima tackle langsung, akan dilemparkan di luar bidang dan dia mendarat dengan keras di tanah!

“……..Serangan dengan menggunakan pisang beku sebagai umpan, yang merupakan makanan favorit untuk Yuki-onna, agar perhatian pergi ke sana... Normal Yuki-onna tidak akan mampu menolak dan makan pisang di tempat. Tetapi itu digunakan sebagai item... Lawan Yuki-onna yang dapat mengatasi dengan keserakahan terhadap pisang telah dilatih dengan baik..."

Koneko-chan menjelaskan, seperti seorang komentator. Ya? Apakah gadis ini selalu seperti itu? Mungkin dia adalah penggemar rahasia pertempuran raksasa?

Christie yang di tanah tergeletak tidak datar. Ah, ini berakhir.

"Pemenang, Stephanie! Jadi pemenang pertandingan pertama adalah ayah Abe-senpai."

Wasit Kiba menyatakan!

Sial! Mereka punya satu kemenangan! Aku tidak pernah tahu pertempuran gorila begitu rumit! Jadi kita harus menyiapkan pisang antara strategi kami ya!

Goristie, kematianmu tidak akan sia-sia…....Mungkin! Juga dia tidak mati!

"Fufufu. Absurd. Aku tidak akan pernah mengizinkanmu kencan dengan putriku pada tingkat ini."

Ayah Senpai menunjukkan senyum yang tak kenal takut! Aku bisa menang melawan orang ini? Aku hanya merasa tidak enak tentang hal itu! Tapi semangatku dalam pertarungan juga mengangkat! Karena kami datang ini sejauh ini, aku pasti akan menang!

"Pertandingan berikutnya akan menjadi pertempuran monster laut. Jadi kolam renang itu akan menjadi arena berikutnya. Sekarang, aku akan menunjukkanmu semua monsterku."

Sementara kilatan petir meyambar, monster ikan-jenis raksasa muncul!

Ini memiliki bentuk hiu... makhluk dengan kaki! Uoooooo! Ini adalah versi hiu-Estleena!

Tapi itu diisi dengan suasana yang berbahaya! Kelihatannya kuat oleh penampilan! Setelah semua, kita tampak seperti tuna! Tidak peduli bagaimana kamu berpikir tentang hal itu, hiu lebih kuat!

Tapi... hiu menunjukkan tanda-tanda tidak ada gerakan. Itu hanya berdiri di sana sementara mulut terbuka lebar.

"............”

Ketika ayah senpai berpikir itu aneh dan menyentuh itu, sementara dipasang pada kuda...DROP! Hiu jatuh ke samping! Ya? Hiu ini tidak merespons.

"Ah, karena dia adalah hiu dia akan mati jika ia tidak terus berenang."

...............Eeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeh!? Aku sangat terkejut dengan reaksi bodoh ayah senpai!

Kiba mendekati itu, dan menegaskan statusnya. Setelah beberapa saat, ia menggelengkan kepala dan kemudian menyatakan.

"Pemenang pertandingan kedua adalah Ise-kun."

Aku mencapai kemenangan yang aku tidak bisa menjelaskan. Aku memenangkan tanpa melakukan pertandingan!

Kebetulan Estleena, yang juga menunggu kami di tepi, meninggal dari dehidrasi tanpa ada menyadarinya.

Kemudian, ada sirip ikan tuna dan ikan hiu di meja makan. Yah itu sebuah cerita untuk lain waktu.

Dan akhirnya, pertandingan terakhir telah dimulai!

===Part 4===

Pertandingan final. Pertempuran monster langit. Kami mengubah lokasi ke atas sebuah gunung dengan tidak ada tanda-tanda orang. Kami menggunakan metode transportasi iblis, lingkaran-sihir. Jika jauh di pegunungan, kita dapat memiliki monster terbang sebanyak yang kita inginkan tanpa peduli tentang siapa pun yang melihat.

Ayah senpai dan aku menentang satu sama lain di permukaan, yang memiliki batu-batuan yang bergelombang. Jika tempat ini, kita dapat melihat di sekitar langit, dan tidak ada hal-hal yang akan menjadi penghalang.

"Kami berdua akan melakukan pertempuran langit sambil mengendarai di atas monster. Ok?"

Ayah senpai mengatakan peraturannya. aku mengerti. Sebentar! Ayah senpai menyiapkan burung besar terlihat misterius!

"Gyaaaaaaaon!"

Itu mengancam kita dengan suara yang mengerikan! Hiiiiii! Jika kita mendapatkan sodokan oleh paruh tajam yang besar, itu akan meninggalkan lubang besar pada tubuh kita!

Partner-ku adalah Takahashi-san! aku naik di belakang Takahashi-san. Aku digendong.

"Fufufu, nak. Ini cuaca bagus. Ini angin, perasaan ini pada kulitku yang pasti untuk pertempuran."

"Mengapa kamu memiliki ketegangan tinggi seperti itu…...? Aku di sisi lain ingin cepat pulang…...."

"Kamu bisa mengatakan bahwa aku seperti 'baling-baling cuaca' sekarang!"

Aku tidak suka burung ini. Aku tidak mendapatkan apa yang dia katakan dan aku ingin memukulnya... Itu membuatku kesal lebih dari itu perasaanya baik!

Ayah senpai sudah sampai di langit dengan burung yang tak menyenangkan. Sementara mengendarai kudanya itulah! Dia naik pada burung tak menyenangkan, sementara mengangkangi kudanya! Burung tak menyenangkan membawa kuda raksasa yang juga membawa raja-tinju. Yang terlihat begitu abnormal dan memiliki intensitas begitu banyak! Apakah dia ingin berada di atas kuda itu yang banyak!?

Kiba datang diantara kami dan berteriak.

"Pertandingan final! Silakan mulai!"

FLAP! Burung tak menyenangkan naik, ke langit sangat cepat! Itu cepat! Ini buruk! Hanya menangani kita dengan kecepatan yang dapat memberikan kita kerusakan besar! Kita juga perlu untuk terbang!

"Takahashi-san, kita juga perlu--"

“Uoooooooooooooo!”

DODODODODODODODO! Takahashi-san mulai berjalan di tanah dengan cepat sementara mengabaikan kata-kataku! Eeeeeeeeh! Apa yang dilakukan orang burung ini!?

"He.....Hei Takahashi-san!? Mengapa kamu berjalan begitu cepat!? Apa kamu bukan seorang pria burung!? Kamu tidak akan mampu melakukan pertempuran langit jika kamu tidak terbang!"

"Fu. Aku seorang pria burung, tetapi seorang burung Nagoya-kochin. Kami pada dasarnya tidak bisa terbang!"

Dia memberitahuku, sangat berani!

"Tidak bisa terbaaaaaaang!? Tunggu, Nagoya-kochin!? Bukannya kamu datang dari Kobe!?"

"Kobe juga merupakan tempat yang besar setelah semua!"

Dia mengabaikan Prefektur Hyogo! Apa-apaan burung iniiiiiiiii!? Leluhurnya berasal dari Pulau Paskah ke Jepang, jadi bagaimana melakukan itu berakhir menjadi Nagoya-kochin!?

"Jadian! pengaturan latar belakangmu semua terdiri!? Juga itu adalah sebuah penipuan ini tidak bisa terbang Meskipun namamu Sky!"

"ini bukan penipuan! Itu adalah Nagoya-kochin!"

"Aku akan memanggangmu, burung sialaaaaaaaaaan!"

"Kau memiliki penjagamu menurun!"

Sementara "Nagoya-kochin" dan aku berdebat, ayah senpai yang berada diatas burung tak menyenangkan datang bergegas ke arah kami!

“Oh!”

Takahashi-san menghindar dengan cepat! Oh! Meskipun dia tidak dapat terbang, dia memiliki keterampilan yang baik dalam menghindari!

"kamu lakukan dengan baik! Tapi itu masih tidak cukup!"

Aku melihat ayah senpai memberikan beberapa jenis pesanan untuk burung tak menyenangkan!

Kemudian burung tak menyenangkan membuka paruhnya lebar-lebar!

GOOOOOOON!

Burung tak menyenangkan mengeluarkan bola api besar dari mulut!

DOOOOOOON! DOOOOON!

Bola api yang jatuh, menuju ke arah kami ~!

"Jika kita bisa memukul dengan itu, aku benar-benar akan menjadi yakitori, hahahaha!"

"Apa yang kamu tertawa, burung sialan! Aku juga akan berakhir menjadi seekor naga panggang! Jadi lari aku katakan kamu, lari!"

Takahashi-san mulai berlari sementara menghindari bola api datang pada kami!

Ini tidak bagus! Seekor burung yang tidak bisa terbang tidak berguna!

Huff huff!. Aku mulai sulit bernafas. Aku akan mati. Pada tingkat ini aku akan dibunuh!

Takahashi-san dan aku entah bagaimana menghindari serangan musuh dan bersembunyi di balik sebuah batu besar.

Ketika aku melihat dari batu, sehingga kita tidak akan terlihat, kulihat ayah Senpai dan burung tak menyenangkan yang mencari kami!

Hal ini hanya masalah waktu sampai mereka menemukan kami. Sehingga, aku perlu untuk menenangkan diri dan berpikir bagaimana kita harus bertindak, dengan tenang!

Oke! Aku harus membuat rencana dengan Takahashi-san! Takahashi-san juga sulit bernapas.

"Kamu harus menjadi tenang pada saat seperti ini. Ada pepatah di keluargaku. Mereka mengatakan bahwa jika kamu mengambil tiga langkah ke depan dan dua langkah ke belakang, kamu akan memiliki pikiran yang lebih jelas... Tunggu, apa yang aku lakukan lagi? Di mana tempat ini? Siapa kamu? Kamu terlihat seperti aku relatif Yoshida-san. Apakah kamu Yoshida-san?"

--Apakah ingatannya berubah!?

"Daripada memiliki pikiran yang lebih jelas, mereka terhapuuuuuuuuus! Otak burung! Juga dia terlihat seperti aku!? Apakah ia tampak seperti aku!? Apakah aku terlihat seperti Nagoya-kochin!? Ya ampun! Aku juga tidak mendapatkan apa yang aku katakan lagi! Rasanya seperti aku akan memiliki kenangan buruk tentang Nagoya-kochin sekarang!"

--Ini sudah berakhir.

Aku memegang kepalaku kebawah sementara bersembunyi di balik batu.

"Ngomong-ngomong Yoshida-san, dimana tempat ini?"

Burung sialan bertanya, yang melihat di sekelilingnya.

Aku tidak bisa mengendalikan burung ini sepenuhnya ~. Sementara aku berada dalam keadaan panik, sebuah kotak muncul dalam garis pandangku.

Apakah ini mungkin...!? Ketika aku membuka kotak takut-takut, ada Gasper di dalamnya!

".......H…..Halo."

"Oh, Gasper! Kenapa kamu di sini?"

"Y...Ya, Aku dikirim di sini. B...Buchou mengatakan dia ingin aku untuk membantu Ise-senpai yang berada dalam bahaya…..."

Aku mengerti! Jika itu kotak, maka tidak ada yang akan curiga tentang hal itu! Sebenarnya, ini akan menjadi curiga! Setelah semua ada vampir salib berganti di dalam kotak. Terutama pada gunung, dalam area berbatu seperti ini!

Kemungkinan Buchou dan yang lain mengirimku ini "barang berguna" menggunakan lingkaran-sihir kecil.

Kemampuan khusus pria ini, adalah bahwa dia itu dapat menghentikan waktu hal-hal dalam pandangannya! Bahkan tidak besar on-line situs belanja menjual item utama seperti dia!

"Kamu benar-benar sedang berguna akhir-akhir ini. Betapa cocoknya kamu."

"Aku...aku tidak benar-benar yakin apa yang terjadi, tetapi aku akan melakukan yang terbaik ~. "

Gasper tampaknya dia seperti sedang panik, tapi itu tidak masalah.

Ya! Ada sesuatu yang terlihat seperti sebuah surat yang menempel ke kotak! Memiliki nama Buchou di atasnya! Orang yang kucintai! Ini adalah apa yang tertulis di surat!

[Lakukan yang terbaik. Aku percaya bahwa kamu pasti menang. Untuk Ise ku tercinta.]

--!

Aku mencoba untuk menemukan Buchou dari daerah berbatu ini. Ah! Aku menemukan Buchou dan anggota klub lainnya di lokasi yang tinggi!

Aku sangat terharu, bahwa aku meneteskan air mata. Aaaah, seperti yang aku pikirkan, wanita yang kucintai yakin adalah yang terbaik! Ia percaya aku tidak peduli apapun! Menyadari bahwa sekali lagi, sudah cukup untuk membuatku berpikir bahwa aku dapat memenangkan!

Aku juga memikirkan sebuah rencana! Hanya rencana ini!

“Takahashi-san!”

Aku memanggil pria burung Takahashi-san.

"Ada apa Yoshida-san?"

aku akan mengabaikan hal sederhana untuk sekarang!

"Gelombangkan tanganmu di burung yang tak menyenangkan itu setelah meninggalkan batu ini."

"Aku tidak benar-benar mengerti, tetapi tidak ada alasan bagiku untuk menolak permintaan Yoshida-san. Heeei!"

Oh, ia pergi tanpa berpikir dua kali! Maafkan aku Takahashi-san. Aku akan menggunakanmu sebagai umpan!

Takahashi-san ditemukan langsung. Burung itu menuju Takahashi-san dengan kecepatan tinggi!

Itu disana! Aku berteriak sambil mengangkat "Gasper didalam kotak"!

"Gasper! Itulah targetmu! bekuuuuuuuuuuuukan itu! "

“B-Baiiiiiiiiik~!”

FLASH! Cahaya merah keluar dari kotak, dan kemudian burung tak menyenangkan membawa ayah Abe-senpai berhenti bergerakan.

JATUH…..

Ayah Abe-senpai dan burung tak menyenangkan jatuh. Di bawah mereka... adalah Takahashi-san!

Tunggu, itu tidak membeku di udara bahkan ketika itu dihentikan oleh kekuatan Gasper!? Aku pikir kekuatan orang ini akan menghentikan sesuatu persis di mana itu adalah, bahkan di udara!

Apakah karena kekuatan utama Gasper berubah, atau apakah karena dia tidak bisa membuat manusia dan burung tak menyenangkan itu tetap di udara?

Abe-senpai ayah dan burung menyenangkan jatuh ke bawah!

DOOOOOOON!

Takahashi-san tertangkap dalam kecelakaan tanpa melakukan apa-apa........

“KOKEEEEEEE~!”

Jeritan Nagoya-kochin menggema di seluruh gunung.

===Part 5===

Dari Gunung, kami kembali ke rumah Abe-senpai.

"Itu adalah kerugian saya. Sepertinya aku harus mengizinkan hubunganmu dengan putriku....... Aku akan membatalkan pertunangan."

Ayah Senpai masih tampak seperti dia tidak yakin.

Setelah itu, pertempuran sudah berakhir.

Yah itu berkat rencana Buchou... ini juga karena bantuan Gasper.

Takahashi-san yang dalam kondisi kritis setelah menabrak dengan burung tak menyenangkan disembuhkan dengan kekuatan penyembuhan Asia.

"hari ini begitu menyenangkan . Aku ingin bertemu kamu lagi di medan perang, Yoshii-san."

Pria burung meminta jabat tangan. Hehehe, aku tidak ingin melihatmu lagi.

"ya. Maaf. Asia kami tidak bisa menyembuhkan otak burung. Juga tidak seharusnya menjadi Yoshida-san!? Sebenarnya itu juga salah, namaku adalah Hyoudou!"

Ketika aku memberikan salam perpisahanku untuk Takahashi-san, Abe-senpai muncul.

"Hyoudou-kun. Terima kasih untuk hari ini. Terima kasih kepadamu, keterlibatan dibatalkan."

"Tidak, aku senang aku dapat membantu Anda."

Sepertinya senpai bertindak malu-malu...

"Bahkan jika itu permintaan tiba-tiba, aku benar-benar senang bahwa kamu berjuang sangat serius untuk k.....kepentinganku."

Ya, dia tidak bertindak seperti biasanya, sombong. Apa yang terjadi?

"Kamu tampak se...... sedikit menakjubkan ketika kamu berjuang bersama Takahashi dan yang lain..."

Dia menggeliat-Geliat begitu banyak. Apa... Dia terlihat cukup lucu... Apa yang terjadi padanya?

Aku mulai menjadi curiga, tapi warna crimson muncul di hadapanku.

"Jika itu tidak apa-apa denganmu, bagaimana tentang malam ini kita pergi untuk dinn--"

“Buchou!”

Ah, aku memanggil Buchou sementara senpai mengatakan sesuatu! Itu adalah karena Buchou terletak tepat di depanku!

"Ah, aku minta maaf. Apa itu lagi?"

Aku bertanya kepadanya, tetapi ia tersenyum setelah mengambil napas.

"kelihatannya seperti ada tidak ada kesempatan bagiku untuk memenangkan setelah semua. Itu bukan apa-apa."

Ya? Apa dia coba katakan?

Aku membungkuk untuk Abe-senpai, dan berlari ke arah Buchou.

"Buchou! Aku menang berkat Buchou!"

Buchou tersenyum.

"Begitu. Sepertinya kamu mencapai permintaan dengan selamat."

"Di mana adalah semua orang?"

Anggota klub sudah pergi.

"Semua orang pulang sekaligus, untuk mengambil hadiah yang diterima dari permintaan Kiyome-san. Item terkait dengan jenis monster, yang mereka akan bawa kembali ke ruang klub."
[[File:High school dxd v13 081.jpg|thumbnail]]

benarkah? Aku seharusnya telah membantu juga.

Gyuu.

Buchou dan aku memegang tangan kami.

"Sekarang, mari kita pulang bersama-sama. Mari kita membeli beberapa taiyaki dalam perjalanan kembali sehingga kita bisa makan dengan semua orang. Fufufu, terlihat seperti itu akan menjadi kencan untuk toko taiyaki. "

Buchou dan aku sedang berjalan pulang setelah meninggalkan rumah Abe-senpai. Kencan sampai kami kembali ke rumah kami! Ini adalah yang terbaik! Uhahaha! Aku senang.

"... Aku merasa paling bahagia ketika aku seperti ini."

Buchou bergumam sesuatu sementara memeluk lenganku.

"Eh? Apakah kamu mengatakan sesuatu?"

Aku bertanya, tetapi Buchou mengedipkan mata imutnya.

"Ini rahasia."

Aku tidak tahu mengapa, tetapi senyum Buchou tampak luar biasa lucu! Yang sendiri membuat kelelahan aku dengan permintaan ini menghilang.

<noinclude>
{{HSDxD(id) Nav|prev=High_School_DxD_(Bahasa_Indonesia):Jilid 13 Life 2|next=High_School_DxD_(Bahasa_Indonesia):Jilid 13 Life 3}}
</noinclude>

High School DxD (Bahasa Indonesia):Jilid 13 Life 2

2019-11-17T10:44:15Z

141.101.77.245: /* Life 2 Ise SOS */

==Life 2 Ise SOS==

===Part 1===

Itu terjadi tepat setelah kami membantu dengan Leviathan-sama film.

Hari itu, Buchou telah menaikkan alis nya dengan tamu yang datang untuk mengunjungi ruang klub.

"Rias-san, aku mempunyai ajakan untuk memintamu. Akankah kamu memungkinkan aku untuk meminjam Hyoudou Issei-kun? "

Orang yang bertanya, dengan sikap yang elegan, adalah Kapten klub Tenis, Abe Kiyome-senpai. Selama pertandingan Tenis, semester pertama, ada masalah antara klub kami.

Buchou menjawab sementara penyempitan matanya.

"Aku merasa seperti menolak ajakanmu ketika kamu adalah orang yang memintaku, tetapi aku masih mendengarkan apa yang harus kamu katakan."

Ya, Abe-senpai menantang kami untuk pertandingan, membuatku hadiah jika dia memenangkan. Ini mengakibatkan kita, klub penelitian ilmu gaib, memenangkan... tapi pertandingan berubah menjadi yang terburuk bagiku dan itu adalah sesuatu aku tidak pernah bisa kulupakan!

Tampaknya Abe-senpai tertarik dalam kekuatan Sekiryuutei dalam diriku. Apakah itu alasan hari ini juga?

Abe-senpai melanjutkan, sementara tidak mengetahui apa yang sedang terjadi melalui pikiranku.

"Sebenarnya, ayahku akan kembali dari perjalanannya. aku ingin Hyoudou-kun untuk membantuku."

Membantu dia? Aku?

"Ara ara, mengertakan Ise-kun kami tidak akan diizinkan kau tahu?"

Aaah, Akeno-san begitu baik. Aku sangat tersentuh!

“……Ini mungkin membantu merubahnya menjadi sebuah 'bendera' untuk kematiannya."

Yang memberi pertanda kesakitan seperti itu, adalah Koneko-chan! Beri aku istirahat, Koneko-chan...

"Kamu berpikir bahwa anda harus membantu seseorang yang membutuhkan, benar?"

Orang yang mengatakan itu, dengan kata-kata yang lembut, adalah Asia!

"Jadi ada masalah apa sampai memerlukan bantuan Ise?"

Buchou bertanya ke Abe-senpai sekali lagi.

"Ayahku memberitahuku untuk mempunyai pertemuan pernikahan. Aku masih seorang siswa sekolah menengah. Aku mengatakan kepadanya bahwa ia bergegas untuk itu, tetapi dia tidak mendengarkanku... Ayahku adalah seorang yang membuat yakin dia, "terus maju", setelah ia telah membuat keputusan. "

Hmm, pertemuan pernikahan.

Mendengar ceritanya, pria tampan dari klub kami, Kiba menganggukkan kepalanya.

"Begitu. Abe-senpai berasal dari keluarga penjinak monster, dengan asal kuno dan terhormat. Jadi orang tuamu memutuskan untuk memilih pasanganmu segera benar?"

"Itu benar sekali. Sesuai harapan dari Kiba-kun. "

Ya, orang ini adalah penjinak monster... Tubuhku gemetar karena aku teringat kenangan buruk.

Mendengar Xenovia berbicara kepada kotak terdekat.

"Gasper. Ia tampaknya menjadi penjinak monster. Jangan kamu pikir kamu yang paling pas untuk menjadi konsultannya, karena kamu adalah seorang vampir? "

Mendengar Xenovia, aku mendengar "Hiiiiiii!" berteriak dari kotak.

"Aku tidak ingiiiiiiiin~! Aku tidak akan menguuunakannyaaaaaaaaa ~!"

Gasper, hikikomori, pergi di dalam kotak hari ini karena ia takut pertemuan Abe-senpai, yang dia pernah bertemu sebelumnya.

Ini pada dasarnya adalah rahasia untuk siswa-siswa lain di sekolah kami yang kami, anggota klub penelitian gaib, iblis. Karena Abe-senpai memiliki rahasia "di bawah meja" perjanjian, dia tahu tentang situasi kita sebagai hak istimewa khusus.

Selain Abe-senpai ada orang-orang di SMP, Sekolah Menengah, Sekolah Tinggi, Taman kanak-kanak, dan Universitas, yang tahu tentang keberadaan iblis. Aku belum bertemu mereka banyak, tapi Buchou dan Sona-kaichou tahu tentang mereka. Meskipun sebagian besar dari mereka adalah manusia dengan kekuasaan khusus atau mereka yang datang dari rumah-tangga dengan latar belakang khusus......

Buchou bertanya sementara mendesah.

"Jadi kamu ingin Ise, untuk campur tangan dalam pertemuan pernikahanmu atau sesuatu?"

Abe-senpai mengangguk.

"Ya, aku ingin Hyoudou-kun untuk berperan sebagai pacarku. Aku sudah memberitahu ayahku bahwa aku memiliki pacar dan bahwa aku tidak ingin mempunyai pertemuan pernikahan. Kemudian dia mengatakan padaku, jika itu adalah kasus, ia bersedia untuk membatalkan pertemuan perkawinan, dalam kondisi tertentu. Aku hanya perlu dia untuk hari itu dan... Arara, aku merasa seperti aku tiba-tiba menerima permusuhan sekarang."

Senpai merasa menggigil. Ketika aku melihat sekeliling, semua gadis-gadis melotot berbahaya di Abe-senpai. A-Apa yang salah semuanya.....?

"Ise-senpai sebagai pacarnya...?

"Itu tidak bisa, bahkan aku masih belum..."

"Aku tidak akan membiarkannya."

"Ya, Kamu tepat."

Asia, Akeno-san, Koneko-chan, dan Xenovia memiliki nada rendah menakutkan!

Akankah Buchou juga marah!? Buchou memujiku seolah-olah aku anak kucing, jadi mungkin dia tidak suka kalau aku menempel hidungku di sesuatu yang berbahaya! Mungkin kondisi Abe-senpai mendapat dari ayahnya, melibatkanku bekerja keras atau sesuatu!

Itulah apa yang aku pikir, tapi tiba-tiba Buchou menempatkan tangannya di mulutnya dan tampaknya seolah-olah dia berpikir. Hmm, dia tidak muncul Kontol menjadi marah.

Dia melirikku sekali dan kemudian berkata kepada Abe-senpai.

"Baiklah. Aku akan menerima permintaan itu, dengan menerima harga yang sama dengan itu."

Semua anggota klub terkejut, Buchou membuat jawaban tak terduga!

Oleh karena itu, diputuskan bahwa aku akan berperan sebagai pacar Abe-senpai, dalam rangka untuk menghentikan pertemuan pernikahannya.....

Lebih dari itu, aku bertanya-tanya, apakah kondisi yang diperlukan untuk menghentikan pertemuan pernikahan? Aku hanya punya perasaan tak enak tentang ini...

===Part 2===

Sabtu berikutnya kami, kelompok Gremory, dipanggil atas untuk rumah Abe-senpai.

Aku adalah salah satu yang datang untuk melakukan beberapa pekerjaan, tetapi termasuk Buchou, semua orang khawatir tentang aku!

Sob, memiliki rekan-rekan tentu luar biasa! Aku sangat tersentuh.

Ketika kami tiba di tempat tinggal senpai, ada sebuah rumah raksasa bergaya-Barat di depan kami.

Taman besar dan interiornya rumah juga megah. Tampaknya senpai tinggal di sini, oleh dirinya sendiri, sebagian besar waktu. Kedua orangtuanya yang terkenal penjinak monster, yang berkeliling dunia untuk pekerjaan mereka. Ketika dia pikir ayahnya kembali, setelah waktu yang lama, masalah keterlibatan datang.

Yah, musim panas ini, rumahku juga dibangun menjadi sebuah rumah yang indah dengan Buchou memanjakan diri. Itu tingginya enam lantai dan tiga lantai di bawah tanah!

Tempat kita dibimbing, setelah berjalan koridor menghubungkan bangunan gaya-barat ke bangunan lain, adalah kolam renang indoor.

Kami berubah menjadi pakaian renang, yang telah dipersiapkan untuk kita dan menuju kolam renang.

Uoooooo! Buchou dan Akeno-san mengenakan pakaian renang, yang memiliki begitu banyak terekpooooooooooossss! Oppai mereka yang memantul setiap kali mereka bergerak! Asia dan Koneko-chan mengenakan pakaian renang tampak lucu, dengan hiasan pada mereka. Xenovia mengenakan pakaian renang digunakan oleh perenang atletik. Melihat gadis-gadis dalam pakaian renang membuat mataku dimakan. Bahkan juniorku, Gasper, mengenakan pakaian renang tampak lucu........

"Kamu tidak perlu memakainya."

Aku mengatakan kepadanya, hanya dalam kasus. Yah, itu terlihat bagus pada dia karena dia tampak seperti seorang gadis.

"Iyan! T..Tetapi jika aku memakai baju renang anak laki-laki, payudaraku akan terkena dan sesuatu yang keterlaluan akan terjadi ~! "

"Yang akan menjadi bahagia dengan payudara laki-laki!"

Oh baiklah, aku harus berhenti menyia-nyiakan waktu dengan juniorku.

"Di sini, ikuti aku."

Abe-senpai mendesak kita untuk pergi ke meja dari sisi kolam renang.

Semua orang berkumpul di sekeliling meja dan senpai menjelaskan persyaratan yang dibutuhkan untuk menghancurkan pertemuan pernikahan, sekali lagi.

"Persyaratan ayahku sebutkan, adalah pertempuran kontes sebagai penjinak monster."

"Dan apa yang anda maksud dengan itu?"

Ketika bertanya, Abe-senpai menjawab, menggunakan jari-jarinya.

"Pertempuran tiga pertandingan menggunakan darat, laut dan langit monster! Jika Hyoudou-kun menang dua kali atau lebih terhadap ayahku, pertemuan pernikahan akan dibatalkan."

"Darat, laut dan langit yang kamu katakan... Bahkan jika kamu mengatakan itu, aku bukan penjinak raksasa. Aku tidak benar-benar yakin..."

Aku yang belum mendapatkan peliharaan sebelumnya, kau tahu? Dan mereka memintaku untuk tiba-tiba memiliki pertandingan, sementara menggunakan monster dan juga menang.....!? Hmm, ini tidak akan cukup sulit?

Ketika saya berpikir, sementara kepalaku berkedut, Abe-senpai memberi poin di tempat lain.

"Hal ini tidak masalah. Kita akan menggunakan monster yang sudah dipilih. Pertama-tama, monster tanah! Keluarlah!"

“Hokyooooooon!”

Tubuhku menjadi kaku dengan lolongan peliharaan dan drum! .....J..Jangan bilang.....!

Apa yang muncul di depan kami, adalah gorillaaaaaa putih raksasa! Jadi memang hal ini setelah semua!

Dia menatapku dengan mata bergairah!

“Uho.”

"Untuk pertempuran tanah ini dia, Yuki-onna, Christie."

"Itu sebabnya, bisakah anda memohon berhenti memanggil itu Gorila Salju, Yuki-onna! Fantasiku sedang dihancurkan!"

Semuanya! Tahukah kalian? Yuki-onna dunia ini bukan youkai cantik di kimono, dengan ekspresi yang menyihir, tetapi gorila putih dengan membangun besar yang tepat di depanku.........

Ini adalah Christie. Yeti(perempuan). Aku tidak ingin memanggilnya Yuki-onna!

Ketika aku punya pertandingan tenis terhadap Abe-senpai di masa lalu, aku berjuang Gorilla salju ini sementara berpasangan dengan Buchou. Aku yakin apakah penderitaan itu cocok karena napas pembekuan nya... Aku tidak ingin untuk mengingatnya.

"Mungkin dia belum menyadari hal itu, tapi bulunya lebih terang dari terakhir kali aku melihatnya."

Buchou mengatakan, seolah-olah dia menemukan sesuatu untuk dipuji! Bulu adalah sesuatu yang bukan tentang hyped , bukan!? Ini gorila, gorila yang aku katakan!

"Untuk pertempuran tanah aku ingin Hyoudou-kun menggunakan Christie dan pertempuran melawan monster ayahku akan menggunakan ini."

Anda mengatakan kepadaku untuk menggunakan Goristie ini!?

“Uho….”

Jangan menatapku dengan mata seperti penuh dengan emosional! Sial! Tampaknya sepertinya hal ini dapat menaksirku , karena pertandingan tenis di masa lalu! Aku membenci dunia!

"Aku akan memanggil monster laut. Itu adalah putri duyung."

Ketika Abe-senpai mengklik jarinya, sesuatu yang mulai bergerak di kolam renang! Itu bergerak dengan kecepatan luar biasa seperti itu!

"Putri duyung! Apa Anda serius!?"

Wajahku berkilauan, karena Abe-senpai menyebutkan putri duyung!

Putri duyung adalah makhluk yang cantik, memiliki tubuh bagian atas dari seorang gadis cantik dan tubuh bagian bawah ikan benar!?

“Jika kamu mengatakan putri duyung, kemudian suara indah mereka luar biasa."

Akeno-san juga memberiku informasi tambahan! Wow! Aku menanti-nantikan untuk ini!

SPLASH!

Putri duyung-sama keluar dari kolam!

"Ini adalah putri duyung, Estleena."

Apa Abe-senpai memperkenalkan kepada kita, adalah ikan besar dengan kaki. Ia memiliki bentuk tuna dengan kaki!

“Gyogyogyo.”

Gyogyogyo!? Itu memiliki suara yang sesuai dengan penampilan!?

Maksudku, itu adalah ikan! Ini adalah benar-benar ikaaaaaaaaannn!

"Makhluk aneh apa ini!?"

Aku sangat terkejut, bahwa mataku yang dimaksud muncul keluar dan Abe-senpai mengatakan itu kepadaku langsung.

“Putri duyung.”

Eeeeeeeeeeeeeeh!?

"Hentikan! Jangan hancurkan fantasiku lebih dari ini! Air mataku tidak menghentikan sejak beberapa waktu yang lalu!"

Ini adalah putri duyung!? Serius!? Anda pasti bercanda!? Hal ini mengerikan! Ini sama seperti "penghancur mimpi"! Siapa yang mendapat manfaat dengan ikan dengan kaki!?

"tidak ada cara, hal ini, dapat melakukan sebuah lagu yang indah! Itu adalah ikan!"

"Betapa kasar. Estleena, nyanyikan lagu untuk mereka."

Abe-senpai meminta ikan raksasa.

“Gyogyogyo~ Gyoso☆”

Itu adalah suatu nyanyian dengan suara serak! Itu hanya suara seperti lagu kutukan! Apa itu "Gyoso"!?

"Tolong hentikan! Aku merasa seperti ditusuk dengan harpun!"

Kenapa! Seperti waktu dengan Yuki-onna, putri duyung ini, mengapa harus dunia membenciku!? Sebaliknya, aku agak tahu sesuatu seperti ini akan terjadi! Rasanya seperti itu akan berubah seperti ini! Tapi! Aku pikir tidak akan menjadi sedikit rasa kasihan untukku! Air mataku tidak menghentikan karena kenyataan ini pahit!
[[File:High school dxd v13 057.jpg|thumbnail]]

"Itu lagu yang manis."

Mata Asia-chan bersinar! Sepertinya ada sesuatu yang digenggam Asia-chan.

"... I-Ini mengerikan."

Aku menangis di tempat. Tidak peduli bagaimana aku melihatnya, itu adalah tuna dengan kaki...... Jika aku menangkap hal seperti ini saat Memancing, aku akan melepaskan itu segera dan berpura-pura aku tidak melihatnya. Ini sangat menakutkan bahwa aku akan dikutuk jika aku tidak melepaskan itu setelah semua!

"...Sini, sini."

Koneko-chan menghiburku sambil menepuk kepalaku. Uuu, Koneko-chan!

Koneko-chan yang merupakan nekomata terlihat begitu lucu seperti ini, tapi putri duyung dan yuki-onna adalah makhluk.....

Aku tidak ingin realitas seperti ini ~.

menjadi sangat tertekan. Abe-senpai mengatakan, sambil minum teh hitam dengan tenang.

"Yah, tampaknya ada putri duyung yang terlihat seperti orang-orang dalam cerita, tapi ini adalah salah satu khas."

"Bagaimana itu yang khas!? Tidak peduli bagaimana kamu berpikir tentang hal itu, itu adalah makhluk yang melampaui imajinasi kita! Uooooooo! Aku tidak ingin merekam dalam kamus di dalam otakku bahwa ini adalah putri duyung!"

Hei, jadi yang dipanggil Estleena-san membuka mulutnya begitu menyakitkan di tepi kolam renang sambil tergeletak!

“Gyogyo…..!”

"Arara, ini buruk. Dia mengalami dehidrasi. Dia akan mati, karena dia tidak dapat bernapas ketika dia muncul di darat."

Kemudian kembali ke laut! Memiliki-nya hidup di kedalaman laut akan membuat dia dan aku bahagia!"

Bayangan pendekatan kami, yang baru saja mengembalikan ikan yang disebut Estleena ke kolam renang.

"Ojou-sama. Ayahmu akan tiba segera."

Satu yang muncul adalah seorang monster seperti burung, dengan jengger pada kepala, paruh untuk mulut dan sayap di tangannya!

Abe-senpai mengangguk.

"Ya, aku mengerti. Oh, aku masih belum memperkenalkan dirinya sebelumnya. Dia adalah Pengawal pribadiku yang juga monster burung, pria burung, Takahashi. Ia juga merupakan salah satu Hyoudou-kun akan digunakan."

"Takahashi!? Dia memiliki nama Jepang seperti itu!? Di Jepang mana ada pria burung seperti ini!?"

"Takahashi datang dari Kobe."

"Kobe!? Ada pria burung di Kobe!?"

"Aneh. Pria burung seharusnya menjadi monster yang legendaris, yang hidup di Pulau Paskah..."

Xenovia, yang cukup berpengetahuan tentang monster, memiringkan lehernya dan bingung.

Jadi ada pria burung di pulau dengan Moai!

"Oh, kamu harus berarti keluarga Watanabe. Nenek-moyangku kembali ke Jepang dan menjadi Takahashi."

"Jepang dan Pulau Paskah, aku tidak mendapatkan yang satu adalah jawaban yang benar! Tidak, aku tidak peduli lagi!"

Itu tidak akan baik jika aku berpikir terlalu keras tentang hal itu! Ya! Ada pria burung di Kobe! Orang yang tinggal di Kobe, silakan hubungi aku jika kamu melihat pria burung!

"Jadi Anda adalah naga legendaris yang Ojou-sama minta bantuan... orang yang dimiliki oleh Sekiryuutei? Fufufu, begitu, Anda memiliki pandangan yang baik. Saya Takahashi. Nama saya adalah Sky yang berdiri berkilauan langit. Mari kita akrab."

Manusia burung "Takahashi Sky", datang untuk menjabat tanganku, sementara berperan seperti seorang pria. Dia adalah seorang pria burung dengan nama yang jadi berkilauan bahwa itu membunuh namaku.

"Ya, mari kita akrab. Alasan mengapa aku sedang frustrasi atas namamu, yang terdengar begitu modern, karena aku masih sedang muda?"

"Fufufu, masa muda bagus. Ketika aku masih muda, aku juga punya bakat khusus untuk melupakan hal-hal, ketika aku mengambil tiga langkah."

"Itu berarti kamu otak-burung! Meskipun, kamu masih terlihat seperti kamu memiliki penampilan kepala burung yang bijaksana! Juga yang tidak memiliki bakat khusus! Itu adalah titik lemahku, titik lemah! Hal ini bukan bahkan titik baik!")

Ini adalah yang terburuk. Gorila salju, tuna dengan kaki, dan manusia dengan kepala burung. Mereka hanya membuatku berpikir tentang orang-orang jahat dalam pertunjukkan Tokusatsu... Dan juga nama-nama mereka Christie, Estleena, dan Takahashi... Sial, air mataku tidak berhenti.

"Ise, lakukan yang terbaik. Kita juga akan kembali ke kamu."

Buchou memberiku semangat! Buchooou! Begitu baik! Diharapkan dari Onee-sama ku!

Tapi aku masih punya keraguan. Mengapa dia menerima permintaan ini begitu lancar? Apakah ada alasan di balik Buchou, yang memuja pelayan-pelayannya, menerima permintaan gila ini Abe-Senpai?

"Mengapa kamu menerima permintaan Abe-senpai kali ini?"

Buchou tersenyum pada pertanyaanku.

"Kau tahu, aku juga punya masalah dengan pertunangan. Itu sebabnya, kamu tahu aku sedikit......, ya......"

......Oh ya. Buchou juga dipaksa pertunangan, dengan tunangannya yang dipilih oleh orang tuanya, selama semester pertama. Buchou dicari untuk cinta yang dia memilih dirinya dan dia membenci keterlibatan. Jadi kami, pelayan-pelayannya, mematahkan itu. Buchou mungkin telah melihat dirinya di Abe-senpai.

"Aku mengerti! Aku akan melakukan yang terbaik!"

"Ya, jadi harapan dari Ise ku tercinta."

Buchou mengusap pipiku. Ya, itu adalah yang terbaik.

Tapi dia juga berkata sambil tersenyum.

"kamu tidak boleh menunjukkan niat tidak baik terhadap Abe Kiyome-san."

Dia tersenyum memiliki intensitas yang luar biasa di balik itu! Menakutkan! Akeno-san kemudian berbisik ke telingaku.

"Buchou bisa mentolerir, hingga tingkat tertentu, gadis-gadis di sekelilingnya, tetapi apakah kamu tahu dia sangat ketat dengan orang lain? Kecurangan pada dia tidak akan baik."

"Akeno, aku bisa mendengarmu."

"Ara ara, begitu menakutkan."

Munyun! Akeno-san yang di baju renangnya memelukkuuuuu~! Mungkin karena aku hanya mengenakan pakaian, aku bisa merasakan payudara besar Akeno-san langsung pada kulitkuuuuuu~! Aaaaaah, aku punya mimisan yang meledak keluar, karena oppai dia halus dan elastis! Tubuh Akeno-san terasa seperti terpaku ke kulitku dan benar-benar sulit untuk melawan!)

"Ya ampun."

Buchou mencubit pipiku sementara membuat desahan. Aduh Aduh! Buchou yakin khawatir terlalu banyak. Kamu tahu aku tidak punya rencana untuk memiliki seorang majikan selain Buchou?

Di kolam renang Asia, Xenovia dan Kiba bermain dengan bola. Koneko-chan dan Gasper mengambang sambil bersantai di kolam cincin.

Ah, semua orang selain aku santai. Aku mungkin berakhir mendapatkan diseret ke dalam pertempuran yang sulit... Serius, ketika aku dalam bahaya, kumohon selamatkan aku semuanya.

Tiba waktunya, dimana kita dapat kotoran di sekitar, tidak berlangsung lama.

"Sekarang kemudian, aku akan pergi untuk bersiap-siap untuk menyambut ayahku."

Abe-senpai pergi untuk menyambut ayahnya! Jadi rencana untuk memutuskan pertunangan, mulai!

===Part 3===

Sementara langit diliputi dalam awan gelap, kami pergi ke Taman setelah kita berubah kembali ke pakaian kami biasa. Kami menunggu untuk ayah Abe-senpai.

Suara kuda terdengar dari gerbang, sesuatu yang abnormal mendekati kita!

Satu yang muncul sementara melepaskan atmosfer berbahaya adalah... pria yang berbadan besar, dengan pandangan yang tajam!

Dia mengendarai sebuah kereta kuda besar, mengenakan baju mantel dan helm dengan tanduk di atasnya! Matanya bersinar tajam! Dunia paralel yang dia lakukan teleportasi!? Ia hanya dapat dilihat sebagai seseorang yang kuat, yang datang dari dunia di mana kekerasan adalah hukum! Pria yang tampak seperti Raja-tinju dari dunia akhir abad, adalah ayah Abe-senpai...?

"Jadi kamu adalah orang yang kurang ajar berkencan putriku?"

Suaranya tebal dan ia menyilaukan padaku! menakutkaaaaaan! Ia mulai berpikir aku seorang cowok kurang ajar!

Abe-senpai menempatkan lengannya di sekitarku.

"Benar, Otou-sama. Dia adalah pacarku, Hyoudou Issei-kun."

U..Umm, oppai Abe-senpai menyentuh lenganku. L..Lembut...

BIRI!

Ketika aku merasakan tekanan yang misterius, aku melihat cara itu dan melihat Buchou tersenyum, sementara dibungkus dalam aura merah! D..Dia marah padaku ~! Tidakkah seharusnya kamu kembali kepadaku !?

Ayah Abe-senpai berkata, bahkan tanpa menurunin kudanya.

"Sangat baik. Aku akan mengujimu sendiri, untuk melihat apakah atau tidakkah kamu yang pas untuk menjadi pengantin laki-laki untuk keluarga Abe. "

FLASH!

Kilat aneh menyala di belakangnya, di belakang ayah senpai's!

Kemudian akhirnya, pertandingan dimulai!

Pertandingan pertama adalah pertempuran monster darat! Ada medan perang persegi panjang, dibuat dengan membuat garis di Taman! Pertempuran dimulai di dalamnya!

"Yang aku akan kirimkan pertama adalah satu ini. Keluar!"

Salah satu yang muncul adalah... gorila salju yang jauh lebih besar daripada Christie!

Uoooooo, seluruh badan diliputi dalam bekas luka!

Itu sepertinya kuat, dengan latar belakang sejarah! Aura datang dari tubuhnya tidak normal!

"Abe-senpai, yeti laki-laki itu memiliki intensitas yang menakjubkan... Dapatkah Christie mengalahkan itu?"

Aku bertanya Abe-senpai, tapi ia menggelengkan kepalanya. Eh? Apa maksudnya? aku menjadi ragu dan Abe-senpai menjawabku dengan jelas.

"Itu adalah kakak Christie, Stephanie."

……..Ya? aku berpikir aku salah mendengarkan dia, jadi aku bertanya lagi.

".. . kakak Christie? ... Stephanie? I..Itu adalah perempuan?"

"Ya, seorang gadis.

Tunggu, ini adalah pertempuran antara saudara!? Apa yang akan terjadi!?

"Yang menjadi wasit aku, Kiba Yuuto."

Kiba berdiri di tengah lapangan. Dia membuat dua gorilla salju masuk ke dalam medan perang.

Ayah Senpai dan aku berdiri di pinggir lapangan dan kami memulai pertempuran dengan memberikan perintah dari sana!

"Mulai!"

pertempuran monster darat dimulai pada saat yang sama sebagai panggilan Kiba!

"Stephanie! Pertama melakukan drum!"

“Hokyoooooon!”

DON DON DON! Gorila lawan mulai memukul dadanya setelah pesanan ayah senpai diberinya!

"Drum Yuki-onna memiliki kemampuan untuk meningkatkan kekuatan serangan!"

Apa!? Itu memiliki efek seperti itu!? Terima kasih atas penjelasan, ayah!

"Kemudian kita juga akan melakukan drum Christie!"

“Uhohohohohoho!”

DODODODODO! Mengabaikan pesanku, Christie tiba-tiba mulai berlari di bidang lapangan! Apa yang dia lakukan!? Melihat itu, Koneko-chan bergumam.

"Itulah... teknik khusus Yuki-onna, klon-salju."

Klon salju!? Ketika aku memandang dengan bingung, Christie meningkatkan jumlahnya ke dua, kemudian tiga, kemudian empat dan tanpa ada banyak gorila di Lapangan!

Jadi itu adalah teknik menduplikat diri! Cloning salju! Man, disini hanya ada gorila! Ini adalah pemandangan yang terburuk yang pernah ada!

"Apakah kamu tahu itu, Koneko-chan?"

Koneko-chan memberikan penjelasan kepada Akeno-san yang bertanya!

"... Itu adalah teknik rahasia tingkat tinggi, yang hanya dapat dicapai oleh Yuki-onna yang hidup di pegunungan Alpen Jepang. Mereka mengatakan klon dapat membuat gerakan yang berbeda dengan dirinya yang asli, setelah menguasai."

Ada hal-hal seperti ini!? Dunia pasti dipenuhi dengan misteri-misteri!

"Ngh! Kamu cukup baik! Untuk melakukan kloning-salju sambil memberikan perintah untuk melakukan sebuah drum!"

Ayahnya mulai mengeluh! Anda salah! Ini adalah hanya bahwa gorila yang mulai bertindak sendiri, melampaui imajinasiku!

"Stephanie, kita tidak boleh kalah! Balas dengan "tongkat Pembekuan-mengalahkan-kematian"!

Apa itu teknik terdengar menakutkan!? Stephanie mulai mengambil sesuatu keluar dari tas dia di punggungnya! Itu adalah pisang!

Buuuuuuuu! Dia melemparkan pisang ke udara setelah dibekukan dengan napas pembekunya! kumohon lihat semuanya! Gorila ini dapat melakukan nafas-pembeku!

“Uho!”

Christie yang memiliki mata terfokus pada pisang melompat ke langit dengan klon nya!

Jadi itu bereaksi terhadap pisang! Itu tidak dapat membantu karena dia gorila!

Tunggu, itu "Tongkat Pembekuan-mengalahkan-kematian "!? itu hanya pisang beku!

Christie mulai melompat ke arah pisang! Ini buruk! Klonnya juga menghilang! Dia pasrah! Tanpa ragu-ragu, Stephanie men-tackle tubuh Christie!

DOGON!

“Ubo!”

Christie, yang menerima tackle langsung, akan dilemparkan di luar bidang dan dia mendarat dengan keras di tanah!

“……..Serangan dengan menggunakan pisang beku sebagai umpan, yang merupakan makanan favorit untuk Yuki-onna, agar perhatian pergi ke sana... Normal Yuki-onna tidak akan mampu menolak dan makan pisang di tempat. Tetapi itu digunakan sebagai item... Lawan Yuki-onna yang dapat mengatasi dengan keserakahan terhadap pisang telah dilatih dengan baik..."

Koneko-chan menjelaskan, seperti seorang komentator. Ya? Apakah gadis ini selalu seperti itu? Mungkin dia adalah penggemar rahasia pertempuran raksasa?

Christie yang di tanah tergeletak tidak datar. Ah, ini berakhir.

"Pemenang, Stephanie! Jadi pemenang pertandingan pertama adalah ayah Abe-senpai."

Wasit Kiba menyatakan!

Sial! Mereka punya satu kemenangan! Aku tidak pernah tahu pertempuran gorila begitu rumit! Jadi kita harus menyiapkan pisang antara strategi kami ya!

Goristie, kematianmu tidak akan sia-sia…....Mungkin! Juga dia tidak mati!

"Fufufu. Absurd. Aku tidak akan pernah mengizinkanmu kencan dengan putriku pada tingkat ini."

Ayah Senpai menunjukkan senyum yang tak kenal takut! Aku bisa menang melawan orang ini? Aku hanya merasa tidak enak tentang hal itu! Tapi semangatku dalam pertarungan juga mengangkat! Karena kami datang ini sejauh ini, aku pasti akan menang!

"Pertandingan berikutnya akan menjadi pertempuran monster laut. Jadi kolam renang itu akan menjadi arena berikutnya. Sekarang, aku akan menunjukkanmu semua monsterku."

Sementara kilatan petir meyambar, monster ikan-jenis raksasa muncul!

Ini memiliki bentuk hiu... makhluk dengan kaki! Uoooooo! Ini adalah versi hiu-Estleena!

Tapi itu diisi dengan suasana yang berbahaya! Kelihatannya kuat oleh penampilan! Setelah semua, kita tampak seperti tuna! Tidak peduli bagaimana kamu berpikir tentang hal itu, hiu lebih kuat!

Tapi... hiu menunjukkan tanda-tanda tidak ada gerakan. Itu hanya berdiri di sana sementara mulut terbuka lebar.

"............”

Ketika ayah senpai berpikir itu aneh dan menyentuh itu, sementara dipasang pada kuda...DROP! Hiu jatuh ke samping! Ya? Hiu ini tidak merespons.

"Ah, karena dia adalah hiu dia akan mati jika ia tidak terus berenang."

...............Eeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeh!? Aku sangat terkejut dengan reaksi bodoh ayah senpai!

Kiba mendekati itu, dan menegaskan statusnya. Setelah beberapa saat, ia menggelengkan kepala dan kemudian menyatakan.

"Pemenang pertandingan kedua adalah Ise-kun."

Aku mencapai kemenangan yang aku tidak bisa menjelaskan. Aku memenangkan tanpa melakukan pertandingan!

Kebetulan Estleena, yang juga menunggu kami di tepi, meninggal dari dehidrasi tanpa ada menyadarinya.

Kemudian, ada sirip ikan tuna dan ikan hiu di meja makan. Yah itu sebuah cerita untuk lain waktu.

Dan akhirnya, pertandingan terakhir telah dimulai!

===Part 4===

Pertandingan final. Pertempuran monster langit. Kami mengubah lokasi ke atas sebuah gunung dengan tidak ada tanda-tanda orang. Kami menggunakan metode transportasi iblis, lingkaran-sihir. Jika jauh di pegunungan, kita dapat memiliki monster terbang sebanyak yang kita inginkan tanpa peduli tentang siapa pun yang melihat.

Ayah senpai dan aku menentang satu sama lain di permukaan, yang memiliki batu-batuan yang bergelombang. Jika tempat ini, kita dapat melihat di sekitar langit, dan tidak ada hal-hal yang akan menjadi penghalang.

"Kami berdua akan melakukan pertempuran langit sambil mengendarai di atas monster. Ok?"

Ayah senpai mengatakan peraturannya. aku mengerti. Sebentar! Ayah senpai menyiapkan burung besar terlihat misterius!

"Gyaaaaaaaon!"

Itu mengancam kita dengan suara yang mengerikan! Hiiiiii! Jika kita mendapatkan sodokan oleh paruh tajam yang besar, itu akan meninggalkan lubang besar pada tubuh kita!

Partner-ku adalah Takahashi-san! aku naik di belakang Takahashi-san. Aku digendong.

"Fufufu, nak. Ini cuaca bagus. Ini angin, perasaan ini pada kulitku yang pasti untuk pertempuran."

"Mengapa kamu memiliki ketegangan tinggi seperti itu…...? Aku di sisi lain ingin cepat pulang…...."

"Kamu bisa mengatakan bahwa aku seperti 'baling-baling cuaca' sekarang!"

Aku tidak suka burung ini. Aku tidak mendapatkan apa yang dia katakan dan aku ingin memukulnya... Itu membuatku kesal lebih dari itu perasaanya baik!

Ayah senpai sudah sampai di langit dengan burung yang tak menyenangkan. Sementara mengendarai kudanya itulah! Dia naik pada burung tak menyenangkan, sementara mengangkangi kudanya! Burung tak menyenangkan membawa kuda raksasa yang juga membawa raja-tinju. Yang terlihat begitu abnormal dan memiliki intensitas begitu banyak! Apakah dia ingin berada di atas kuda itu yang banyak!?

Kiba datang diantara kami dan berteriak.

"Pertandingan final! Silakan mulai!"

FLAP! Burung tak menyenangkan naik, ke langit sangat cepat! Itu cepat! Ini buruk! Hanya menangani kita dengan kecepatan yang dapat memberikan kita kerusakan besar! Kita juga perlu untuk terbang!

"Takahashi-san, kita juga perlu--"

“Uoooooooooooooo!”

DODODODODODODODO! Takahashi-san mulai berjalan di tanah dengan cepat sementara mengabaikan kata-kataku! Eeeeeeeeh! Apa yang dilakukan orang burung ini!?

"He.....Hei Takahashi-san!? Mengapa kamu berjalan begitu cepat!? Apa kamu bukan seorang pria burung!? Kamu tidak akan mampu melakukan pertempuran langit jika kamu tidak terbang!"

"Fu. Aku seorang pria burung, tetapi seorang burung Nagoya-kochin. Kami pada dasarnya tidak bisa terbang!"

Dia memberitahuku, sangat berani!

"Tidak bisa terbaaaaaaang!? Tunggu, Nagoya-kochin!? Bukannya kamu datang dari Kobe!?"

"Kobe juga merupakan tempat yang besar setelah semua!"

Dia mengabaikan Prefektur Hyogo! Apa-apaan burung iniiiiiiiii!? Leluhurnya berasal dari Pulau Paskah ke Jepang, jadi bagaimana melakukan itu berakhir menjadi Nagoya-kochin!?

"Jadian! pengaturan latar belakangmu semua terdiri!? Juga itu adalah sebuah penipuan ini tidak bisa terbang Meskipun namamu Sky!"

"ini bukan penipuan! Itu adalah Nagoya-kochin!"

"Aku akan memanggangmu, burung sialaaaaaaaaaan!"

"Kau memiliki penjagamu menurun!"

Sementara "Nagoya-kochin" dan aku berdebat, ayah senpai yang berada diatas burung tak menyenangkan datang bergegas ke arah kami!

“Oh!”

Takahashi-san menghindar dengan cepat! Oh! Meskipun dia tidak dapat terbang, dia memiliki keterampilan yang baik dalam menghindari!

"kamu lakukan dengan baik! Tapi itu masih tidak cukup!"

Aku melihat ayah senpai memberikan beberapa jenis pesanan untuk burung tak menyenangkan!

Kemudian burung tak menyenangkan membuka paruhnya lebar-lebar!

GOOOOOOON!

Burung tak menyenangkan mengeluarkan bola api besar dari mulut!

DOOOOOOON! DOOOOON!

Bola api yang jatuh, menuju ke arah kami ~!

"Jika kita bisa memukul dengan itu, aku benar-benar akan menjadi yakitori, hahahaha!"

"Apa yang kamu tertawa, burung sialan! Aku juga akan berakhir menjadi seekor naga panggang! Jadi lari aku katakan kamu, lari!"

Takahashi-san mulai berlari sementara menghindari bola api datang pada kami!

Ini tidak bagus! Seekor burung yang tidak bisa terbang tidak berguna!

Huff huff!. Aku mulai sulit bernafas. Aku akan mati. Pada tingkat ini aku akan dibunuh!

Takahashi-san dan aku entah bagaimana menghindari serangan musuh dan bersembunyi di balik sebuah batu besar.

Ketika aku melihat dari batu, sehingga kita tidak akan terlihat, kulihat ayah Senpai dan burung tak menyenangkan yang mencari kami!

Hal ini hanya masalah waktu sampai mereka menemukan kami. Sehingga, aku perlu untuk menenangkan diri dan berpikir bagaimana kita harus bertindak, dengan tenang!

Oke! Aku harus membuat rencana dengan Takahashi-san! Takahashi-san juga sulit bernapas.

"Kamu harus menjadi tenang pada saat seperti ini. Ada pepatah di keluargaku. Mereka mengatakan bahwa jika kamu mengambil tiga langkah ke depan dan dua langkah ke belakang, kamu akan memiliki pikiran yang lebih jelas... Tunggu, apa yang aku lakukan lagi? Di mana tempat ini? Siapa kamu? Kamu terlihat seperti aku relatif Yoshida-san. Apakah kamu Yoshida-san?"

--Apakah ingatannya berubah!?

"Daripada memiliki pikiran yang lebih jelas, mereka terhapuuuuuuuuus! Otak burung! Juga dia terlihat seperti aku!? Apakah ia tampak seperti aku!? Apakah aku terlihat seperti Nagoya-kochin!? Ya ampun! Aku juga tidak mendapatkan apa yang aku katakan lagi! Rasanya seperti aku akan memiliki kenangan buruk tentang Nagoya-kochin sekarang!"

--Ini sudah berakhir.

Aku memegang kepalaku kebawah sementara bersembunyi di balik batu.

"Ngomong-ngomong Yoshida-san, dimana tempat ini?"

Burung sialan bertanya, yang melihat di sekelilingnya.

Aku tidak bisa mengendalikan burung ini sepenuhnya ~. Sementara aku berada dalam keadaan panik, sebuah kotak muncul dalam garis pandangku.

Apakah ini mungkin...!? Ketika aku membuka kotak takut-takut, ada Gasper di dalamnya!

".......H…..Halo."

"Oh, Gasper! Kenapa kamu di sini?"

"Y...Ya, Aku dikirim di sini. B...Buchou mengatakan dia ingin aku untuk membantu Ise-senpai yang berada dalam bahaya…..."

Aku mengerti! Jika itu kotak, maka tidak ada yang akan curiga tentang hal itu! Sebenarnya, ini akan menjadi curiga! Setelah semua ada vampir salib berganti di dalam kotak. Terutama pada gunung, dalam area berbatu seperti ini!

Kemungkinan Buchou dan yang lain mengirimku ini "barang berguna" menggunakan lingkaran-sihir kecil.

Kemampuan khusus pria ini, adalah bahwa dia itu dapat menghentikan waktu hal-hal dalam pandangannya! Bahkan tidak besar on-line situs belanja menjual item utama seperti dia!

"Kamu benar-benar sedang berguna akhir-akhir ini. Betapa cocoknya kamu."

"Aku...aku tidak benar-benar yakin apa yang terjadi, tetapi aku akan melakukan yang terbaik ~. "

Gasper tampaknya dia seperti sedang panik, tapi itu tidak masalah.

Ya! Ada sesuatu yang terlihat seperti sebuah surat yang menempel ke kotak! Memiliki nama Buchou di atasnya! Orang yang kucintai! Ini adalah apa yang tertulis di surat!

[Lakukan yang terbaik. Aku percaya bahwa kamu pasti menang. Untuk Ise ku tercinta.]

--!

Aku mencoba untuk menemukan Buchou dari daerah berbatu ini. Ah! Aku menemukan Buchou dan anggota klub lainnya di lokasi yang tinggi!

Aku sangat terharu, bahwa aku meneteskan air mata. Aaaah, seperti yang aku pikirkan, wanita yang kucintai yakin adalah yang terbaik! Ia percaya aku tidak peduli apapun! Menyadari bahwa sekali lagi, sudah cukup untuk membuatku berpikir bahwa aku dapat memenangkan!

Aku juga memikirkan sebuah rencana! Hanya rencana ini!

“Takahashi-san!”

Aku memanggil pria burung Takahashi-san.

"Ada apa Yoshida-san?"

aku akan mengabaikan hal sederhana untuk sekarang!

"Gelombangkan tanganmu di burung yang tak menyenangkan itu setelah meninggalkan batu ini."

"Aku tidak benar-benar mengerti, tetapi tidak ada alasan bagiku untuk menolak permintaan Yoshida-san. Heeei!"

Oh, ia pergi tanpa berpikir dua kali! Maafkan aku Takahashi-san. Aku akan menggunakanmu sebagai umpan!

Takahashi-san ditemukan langsung. Burung itu menuju Takahashi-san dengan kecepatan tinggi!

Itu disana! Aku berteriak sambil mengangkat "Gasper didalam kotak"!

"Gasper! Itulah targetmu! bekuuuuuuuuuuuukan itu! "

“B-Baiiiiiiiiik~!”

FLASH! Cahaya merah keluar dari kotak, dan kemudian burung tak menyenangkan membawa ayah Abe-senpai berhenti bergerakan.

JATUH…..

Ayah Abe-senpai dan burung tak menyenangkan jatuh. Di bawah mereka... adalah Takahashi-san!

Tunggu, itu tidak membeku di udara bahkan ketika itu dihentikan oleh kekuatan Gasper!? Aku pikir kekuatan orang ini akan menghentikan sesuatu persis di mana itu adalah, bahkan di udara!

Apakah karena kekuatan utama Gasper berubah, atau apakah karena dia tidak bisa membuat manusia dan burung tak menyenangkan itu tetap di udara?

Abe-senpai ayah dan burung menyenangkan jatuh ke bawah!

DOOOOOOON!

Takahashi-san tertangkap dalam kecelakaan tanpa melakukan apa-apa........

“KOKEEEEEEE~!”

Jeritan Nagoya-kochin menggema di seluruh gunung.

===Part 5===

Dari Gunung, kami kembali ke rumah Abe-senpai.

"Itu adalah kerugian saya. Sepertinya aku harus mengizinkan hubunganmu dengan putriku....... Aku akan membatalkan pertunangan."

Ayah Senpai masih tampak seperti dia tidak yakin.

Setelah itu, pertempuran sudah berakhir.

Yah itu berkat rencana Buchou... ini juga karena bantuan Gasper.

Takahashi-san yang dalam kondisi kritis setelah menabrak dengan burung tak menyenangkan disembuhkan dengan kekuatan penyembuhan Asia.

"hari ini begitu menyenangkan . Aku ingin bertemu kamu lagi di medan perang, Yoshii-san."

Pria burung meminta jabat tangan. Hehehe, aku tidak ingin melihatmu lagi.

"ya. Maaf. Asia kami tidak bisa menyembuhkan otak burung. Juga tidak seharusnya menjadi Yoshida-san!? Sebenarnya itu juga salah, namaku adalah Hyoudou!"

Ketika aku memberikan salam perpisahanku untuk Takahashi-san, Abe-senpai muncul.

"Hyoudou-kun. Terima kasih untuk hari ini. Terima kasih kepadamu, keterlibatan dibatalkan."

"Tidak, aku senang aku dapat membantu Anda."

Sepertinya senpai bertindak malu-malu...

"Bahkan jika itu permintaan tiba-tiba, aku benar-benar senang bahwa kamu berjuang sangat serius untuk k.....kepentinganku."

Ya, dia tidak bertindak seperti biasanya, sombong. Apa yang terjadi?

"Kamu tampak se...... sedikit menakjubkan ketika kamu berjuang bersama Takahashi dan yang lain..."

Dia menggeliat-Geliat begitu banyak. Apa... Dia terlihat cukup lucu... Apa yang terjadi padanya?

Aku mulai menjadi curiga, tapi warna crimson muncul di hadapanku.

"Jika itu tidak apa-apa denganmu, bagaimana tentang malam ini kita pergi untuk dinn--"

“Buchou!”

Ah, aku memanggil Buchou sementara senpai mengatakan sesuatu! Itu adalah karena Buchou terletak tepat di depanku!

"Ah, aku minta maaf. Apa itu lagi?"

Aku bertanya kepadanya, tetapi ia tersenyum setelah mengambil napas.

"kelihatannya seperti ada tidak ada kesempatan bagiku untuk memenangkan setelah semua. Itu bukan apa-apa."

Ya? Apa dia coba katakan?

Aku membungkuk untuk Abe-senpai, dan berlari ke arah Buchou.

"Buchou! Aku menang berkat Buchou!"

Buchou tersenyum.

"Begitu. Sepertinya kamu mencapai permintaan dengan selamat."

"Di mana adalah semua orang?"

Anggota klub sudah pergi.

"Semua orang pulang sekaligus, untuk mengambil hadiah yang diterima dari permintaan Kiyome-san. Item terkait dengan jenis monster, yang mereka akan bawa kembali ke ruang klub."
[[File:High school dxd v13 081.jpg|thumbnail]]

benarkah? Aku seharusnya telah membantu juga.

Gyuu.

Buchou dan aku memegang tangan kami.

"Sekarang, mari kita pulang bersama-sama. Mari kita membeli beberapa taiyaki dalam perjalanan kembali sehingga kita bisa makan dengan semua orang. Fufufu, terlihat seperti itu akan menjadi kencan untuk toko taiyaki. "

Buchou dan aku sedang berjalan pulang setelah meninggalkan rumah Abe-senpai. Kencan sampai kami kembali ke rumah kami! Ini adalah yang terbaik! Uhahaha! Aku senang.

"... Aku merasa paling bahagia ketika aku seperti ini."

Buchou bergumam sesuatu sementara memeluk lenganku.

"Eh? Apakah kamu mengatakan sesuatu?"

Aku bertanya, tetapi Buchou mengedipkan mata imutnya.

"Ini rahasia."

Aku tidak tahu mengapa, tetapi senyum Buchou tampak luar biasa lucu! Yang sendiri membuat kelelahan aku dengan permintaan ini menghilang.

<noinclude>
{{HSDxD(id) Nav|prev=High_School_DxD_(Bahasa_Indonesia):Jilid 13 Life 2|next=High_School_DxD_(Bahasa_Indonesia):Jilid 13 Life 3}}
</noinclude>

Template:Toaru:Side Stories/Long SS

2019-11-03T04:45:01Z

141.101.77.245: /* Toaru Majutsu no Index SS: Biohacker */

<div class="mw-customtoggle-Long mw-customtoggle-LongClose mw-customtoggle-LongOpen" style="background:#ecf2ce;cursor:pointer" align="center">'''<big>Long Stories</big>'''</div>
<div class="mw-collapsible" style="text-align:left;margin:5px5pxclear:both;font-size:100%;background:transparent;width:100%" id="mw-customcollapsible-Long">
'''These are novel-length side stories published separately from the main series.'''

[[Image:SP.jpg|x200px|frameless|right]]
===Toaru Majutsu no Index SP ([[Toaru Majutsu no Index:Volume_SP|Full Text]])===
::*[[Toaru Majutsu no Index:Volume SP Illustrations|Illustrations]]
::*[[Toaru Majutsu no Index:Volume SP Chapter1|Stiyl Magnus]]
::*[[Toaru Majutsu no Index:Volume SP Chapter2|Mark Space]]
::*[[Toaru Majutsu no Index:Volume SP Chapter3|Kamijou Touma]]
::*[[Toaru Majutsu no Index:Volume SP Chapter4|Uiharu Kazari]]
::*[[Toaru Majutsu no Index:Volume SP Afterword|Afterword]]

[[Image:RAILGUN SS1 01 001.jpg|x200px|frameless|right]]
===Toaru Kagaku no Railgun SS: Liberal Arts City ([[Toaru Majutsu no Index:RailgunSS1|Full Text]])===
::*[[Toaru Majutsu no Index:RailgunSS1 Illustrations|Illustrations]]
::*[[Toaru Majutsu no Index:RailgunSS1 Chapter1|Chapter 1]]
::*[[Toaru Majutsu no Index:RailgunSS1 Chapter2|Chapter 2]]
::*[[Toaru Majutsu no Index:RailgunSS1 Chapter3|Chapter 3]]
::*[[Toaru Majutsu no Index:RailgunSS1 Chapter4|Chapter 4]]
::*[[Toaru Majutsu no Index:RailgunSS1 Chapter5|Chapter 5]]
::*[[Toaru Majutsu no Index:RailgunSS1 Chapter6|Chapter 6]]
::*[[Toaru Majutsu no Index:RailgunSS1 Chapter7|Chapter 7]]
::*[[Toaru Majutsu no Index:RailgunSS1 Chapter8|Chapter 8]]

[[Image:INDEX Norse Mythology 01 001.jpg|x200px|frameless|right]]
===Toaru Majutsu no Index SS: Norse Mythology===
::*Illustrations
::*Chapter 1: The Whereabouts of the Restraints — GLEIPNIR.
::*Chapter 2: When Will We Outgrow Tropical Countries? — YMIR's_ocean.
::*Chapter 3: The True Meaning of Environmental Protection — RULIC_letters.
::*Chapter 4: This and That About Life — ALFAR.
::*Chapter 5: Marine Prison — NAGLFAR.
::*Chapter 6: The Best Moment — BIFROST.
::*Chapter 7: The Destination of Salvation — GUNGNIR.
::*Chapter 8: The One who Teaches the Secret Rune — VALKYRIE.

[[Image:RAILGUN SS2 01 001.jpg|x200px|frameless|right]]

===Toaru Kagaku no Railgun SS2: Shopping Mall Demonstration ([[Toaru Majutsu no Index:RailgunSS2|Full Text]])===
::*[[Toaru Majutsu no Index:RailgunSS2 Illustrations|Illustrations]]
::*[[Toaru Majutsu no Index:RailgunSS2 Chapter1|Chapter 1]]
::*[[Toaru Majutsu no Index:RailgunSS2 Chapter2|Chapter 2]]
::*[[Toaru Majutsu no Index:RailgunSS2 Chapter3|Chapter 3]]
::*[[Toaru Majutsu no Index:RailgunSS2 Chapter4|Chapter 4]]
::*[[Toaru Majutsu no Index:RailgunSS2 Chapter5|Chapter 5]]
::*[[Toaru Majutsu no Index:RailgunSS2 Chapter6|Chapter 6]]
::*[[Toaru Majutsu no Index:RailgunSS2 Chapter7|Chapter 7]]
::*[[Toaru Majutsu no Index:RailgunSS2 Chapter8|Chapter 8]]

[[Image:RAILGUN PSP.jpg|x200px|frameless|right]]
===Toaru Kagaku no Railgun PSP===
'''All links below are external links to [https://jerutz.wordpress.com/ JeruTz Translations]'''
::*[https://jerutz.wordpress.com/railgun-psp-tutorial/ Tutorial]
::*[https://jerutz.wordpress.com/railgun-psp/railgun-psp-chapter-1/ Chapter 1: Longicorn of the Vacant Lot]
::*[https://jerutz.wordpress.com/railgun-psp/railgun-psp-chapter-2/ Chapter 2: Disciplinary Guidance]
::*[https://jerutz.wordpress.com/railgun-psp/railgun-psp-chapter-3/ Chapter 3: Grim Reaper Kakiko]
::*Chapter 4
::*Chapter 5
::*DLC Chapter

[[Image:INDEX RtE Cover.jpg|x200px|frameless|right]]

===Toaru Majutsu no Index: Road to Endymion ([[Toaru Majutsu no Index:Road_to_Endymion|Full Text]])===
::*[[Toaru Majutsu no Index:Endymion Illustrations|Illustrations]]
::*[[Toaru Majutsu no Index:Endymion Chapter1|Chapter 1]]
::*[[Toaru Majutsu no Index:Endymion Chapter2|Chapter 2]]
::*[[Toaru Majutsu no Index:Endymion Chapter3|Chapter 3]]
::*[[Toaru Majutsu no Index:Endymion Chapter4|Chapter 4]]
::*[[Toaru Majutsu no Index:Endymion Chapter5|Chapter 5]]

[[Image:INDEX Necessarius Cover.jpg|x200px|frameless|right]]
===Toaru Majutsu no Index SS: Necessarius Special Entrance Exam===
::*Illustrations
::*Chapter 1
::*Chapter 2
::*Chapter 3
::*Chapter 4
::*Chapter 5
::*Chapter 6
::*Chapter 7
::*Chapter 8

[[Image:INDEX Virutal On Cover.jpg|x200px|frameless|right]]
===Toaru Majutsu no Index SS: A Certain Magical Virtual-On ([[Toaru Majutsu no Index:Virtual On|Full Text]])===
::*[[Toaru Majutsu no Index:Virtual On Illustrations|Illustrations]]
::*[[Toaru Majutsu no Index:Virtual On Preface|Preface]]
::*[[Toaru Majutsu no Index:Virtual On Prologue|Prologue]]
::*[[Toaru Majutsu no Index:Virtual On Chapter1|Chapter 1]]
::*[[Toaru Majutsu no Index:Virtual On Chapter2|Chapter 2]]
::*[[Toaru Majutsu no Index:Virtual On Chapter3|Chapter 3]]
::*[[Toaru Majutsu no Index:Virtual On Chapter4|Chapter 4]]
::*[[Toaru Majutsu no Index:Virtual On Epilogue|Epilogue]]
::*[[Toaru Majutsu no Index:Virtual On Afterword|Afterword]]

[[Image:Railgun Cold Game Cover.jpg|x200px|frameless|right]]
===[[Toaru Majutsu no Index:Railgun_Cold_Game|Toaru Kagaku no Railgun: Cold Game]]===

 
[[Image:RailgunSS3 cover.jpg|x200px|frameless|right]]
===Toaru Kagaku no Railgun SS3 ([[Toaru Kagaku no Railgun SS3|Full Text]])===
::*[[Toaru Majutsu no Index:RailgunSS3 Illustrations|Illustrations]]
::*[[Toaru Majutsu no Index:RailgunSS3 Chapter1|Chapter 1]]
::*[[Toaru Majutsu no Index:RailgunSS3 Chapter2|Chapter 2]]
::*[[Toaru Majutsu no Index:RailgunSS3 Chapter3|Chapter 3]]
::*[[Toaru Majutsu no Index:RailgunSS3 Chapter4|Chapter 4]]
::*[[Toaru Majutsu no Index:RailgunSS3 Chapter5|Chapter 5]]
::*[[Toaru Majutsu no Index:RailgunSS3 Chapter6|Chapter 6]]
::*[[Toaru Majutsu no Index:RailgunSS3 Chapter7|Chapter 7]]
::*[[Toaru Majutsu no Index:RailgunSS3 Chapter8|Chapter 8]]

[[Image:Biohacker_cover.jpg|x200px|frameless|right]]
===Toaru Majutsu no Index SS: Biohacker===
::*[[Toaru Majutsu no Index:Biohacker Illustrations|Illustrations]]
::*[[Toaru Majutsu no Index:Biohacker Chapter1|Chapter 1]] (5/12)
::*Chapter 2
::*Chapter 3
::*Chapter 4
::*Chapter 5
::*Chapter 6

[[#toc|'''Back to Contents''']]
<div style="clear:both;"> </div>
</div>

High School DxD Shin.3 - Żywot 2: Jawna strona Kioto i tajna strona Kioto

2019-10-29T13:54:19Z

141.101.77.245: /* Część 2 */

==Żywot 2: Jawna strona Kioto i tajna strona Kioto==
===Część 1===
– Czekałyśmy na was.
Kiedy przybyliśmy do Kioto, na dworcu pozdrowili nas ludzie z jego tajnej strony. Były to lisie dziewczyny ubrane w garsonki! Wprawdzie ich uczy i ogony były ukryte i przebywały w swojej ludzkiej formie, ale duchowo były lisicami. Następnie zabrały nas do odizolowanego miejsca, gdzie zbudowano bramę torii.

– Wchodźcie proszę, Yasaka-sama i pozostali już na was czekają – powiedziały dziewczyny.

Gdy przeszliśmy przez bramę, otaczający nas świat uległ gwałtownej zmianie. Popołudniowe Kioto wyparowało i zostało zastąpione przez mroczny świat. Budynki wyglądały jak z epoki Edo, a z okien, drzwi i ulicy, obserwowało nas wielu youkai. Były tu dziewczyny z długimi szyjami w kimonach, olbrzymi jenot, papierowy parasol na jednej nodze oraz wiele innych istot z legend, które nas pozdrawiały.

– Wooooooow! Przecież to Oppai Smok!

Witali nas szczerze i wesoło! Wszyscy youkai zebrali się wokół nas z błyszczącymi oczami! Rok temu tylko patrzyli na nas z ciekawością, ale nie pozdrawiali tak ciepło.

Z drugiej strony Kunou była zasypywana pozdrowieniami.

– Witaj z powrotem, księżniczko!

– Aleś ty wyrosła, Kunou-sama. Czyżby już minęło sto lat?

– Kunou-sama, przywiozłaś pamiątki, przywiozłaś?!

Kunou uśmiechnęła się kwaśno, gdy to wszystko usłyszała.

– Przestańcie już! Spotkaliśmy się przecież podczas wakacji…

Kunou była szczęśliwa, że mogła porozmawiać z ludźmi ze swojego rodzinnego miasta. Kiedy byliśmy otoczeni przez tych wszystkich youkai….

– Hej, uspokójcie się wszyscy.

Rozległo się klaśnięcie dłońmi i głos kogoś, kto był w stanie kontrolować tłum. Gdy spojrzeliśmy w tamtą stronę, zobaczyliśmy Yasakę-san i jej świtę! Youkai zamilkli i rozstąpili się na boki, aby zrobić dla niej przejście.

– Naprawdę was przepraszam za moją nagłą, wczorajszą wizytę. Dodatkowo, ponownie witam was w Urakioto – powiedziała, kiedy przed nami stanęła.

Byłem naprawę zaskoczony jej niespodziewaną wizytą, ale…jak się spodziewałem, sceneria Urakioto bardzo do niej pasowała. Kunou natychmiast wskoczyła jej w ramiona.

– Wróciłam… Wprawdzie widziałyśmy się wczoraj… Ale mimo tego wróciłam przecież do domu!

– Umu, umu, witaj z powrotem, moja ukochana córeczko. Chociaż faktycznie widziałyśmy się wczoraj.

Poruszające spotkanie matki z córką… A może raczej nie. Widziały się przecież niedawno. Dodatkowo Kunou przyjechała tu podczas letnich wakacji. Yasaka-san popatrzyła nagle na nas.

– Proszę, chodźcie wszyscy ze mną.

Yasaka-san oraz jej świta ruszyli przed siebie. Podążyliśmy za nimi, pozdrawiając jednocześnie tłum. Urakioto, świat o mrocznym niebie. Racja, kiedy minęliśmy zabudowania, przeszliśmy pewną rzeczkę i weszliśmy do lasu… Wow, to takie nostalgiczne. Dokładnie rok temu szliśmy tą samą trasą. Gdy wyszliśmy spomiędzy drzew, zobaczyliśmy olbrzymią, czerwoną bramę torii. Za nią stała wielka, tradycyjna rezydencja, w której zapewne mieszkały Kunou i Yasaka-san, przywódczyni Urakioto oraz Kyuub.

– Właściwie mamy już gości, którzy na was czekają – powiedziała nam Yasaka-san, gdy mijaliśmy bramę.

Gości? Kiedy to usłyszałem, przypomniały mi się wydarzenia sprzed roku. Wtedy do Kioto przyjechała Serafall Lewiatan-sama, aby załatwić sprawy związanie z zawarciem sojuszu. Sądzę że Azazel-sensei też przyjechał wtedy przed nami. Ludźmi, którzy czekali na nas w rezydencji, byli: dziewczyna w eleganckim kimonie, która wyglądała jak Akeno-san, oraz nieduży staruszek, wyglądający jak małpa, ubrany w kamizelkę i mający okulary przeciwsłoneczne na nosie. Piękna dziewczyna to Himejima Suzaku-san, kuzynka Akeno-san oraz obecna przywódczyni swojego rodu, zaś staruszek to Zwycięski Walczący Budda, pierwszy Sun Wukong-jiisan! Cóż, to także było zaskakująca towarzystwo… Pierwszy Sun Wukong-jiisan wydmuchnął ze swojej fajki kłębek dymu.

– To już rok, od kiedy spotkaliśmy się w cesarskiej stolicy, Kioto – powiedział.

– Witajcie wszyscy, czekałam na was – Himejima Suzaku-san przywitała się z nami grzecznie, mimo że się znaliśmy.

Akeno-san zrobiła krok naprzód i uśmiechnęła się.

– Nie spodziewałam się ciebie tutaj, Suzaku-neesama.

Suzaku-san uśmiechnęła się krzywo w odpowiedzi.

– Ufufu, cóż, mam kilka spraw do załatwienia.

– Suzaku-dono przyjechała tutaj jako reprezentantka Pięciu Wielkich Klanów. Zwycięski Walczący Budda natomiast…jest tu, gdyż chciał nam o czymś powiedzieć – wyjaśniła Yasaka-san.

…Pierwszy Sun Wukong uśmiechał się tak jak zawsze, ale…czułem że jego uśmiech coś znaczy. Tak więc w takim gronie zaczęliśmy zebranie podczas naszego pierwszego dnia w Urakioto.

Ludźmi którzy zebrali się w sali zebrań, byli Rias, ja, Akeno-san, a także Yasaka-san, Kunou, przywódca tengu<ref>Tengu (jap. 天狗, "niebiańskie psy") – mityczne istoty, występujące w japońskim folklorze, sztuce, teatrze i literaturze.</ref>, Himejima Suzaku-san i pierwszy Sun Wukong, a także przywódca Drużyny Slash Doga, Ikuse Tobio-san

Ludzie którzy byli nieobecni, odpoczywali właśnie w przydzielonych nam pokojach gościnnych. Nasze zakwaterowanie podczas występów w Kioto/Urakioto, będzie się znajdowało w tej rezydencji, którą uprzejmie udostępniła nam Yasaka-san. To miejsce będzie także naszą bazą w razie jakiegoś incydentu. Jako siedziba przywódczyni Kyuubi, dom był otoczony silnymi barierami. Teraz jeśli chodzi o zebranie… Cao Cao nie pojawił się na tym spotkaniu i patrolował okolicę rezydencji. Najwyraźniej zamierza potem przeprosić, więc…wygląda na to, że nadal byli w złych stosunkach. Po powitaniach, wszyscy zaczęli zdawać sprawozdanie pozostałym. Najpierw zrobiła to Himejima Suzaku-san z Pięciu Wielkich Rodzin.

– Jeśli chodzi o występy Domu Gremory w Urakioto, my, Pięć Wielkich Rodzin; Nakiri, Himejima, Kushihashi, Shinra i Doumon, niniejszym deklarujemy nasze pełne wsparcie. …Zasadniczo jednak nie możemy nic zrobić, ale nie będziemy się wtrącać do waszych występów.

Pięć Wielkich Rodzin, grupa użytkowników nadprzyrodzonych mocy, od bardzo dawna chroniło potajemnie ten kraj i dlatego mieli pewien wpływ na dawną stolicę<ref>Kioto pełniło funkcję stolicy Japonii do roku 1868.</ref>. Najwyraźniej ich przedstawiciele obiecali nam swoje wsparcie i nie będą ingerowali w występy Oppai Smoka. Suzaku-san wyglądała na zmieszaną.

– Przepraszam że brzmi to jak rozkaz od starszyzny… To bardziej tradycja… Nadal są hałaśliwi ludzie, którzy powiedzieli mi „Idź i powiedz im o tym” – powiedziała.

Roześmieliśmy się wszyscy, słysząc jej przyjacielskie słowa.

– Jednak wsparcie jest prawdziwe. My, klany, zapewnimy ochronę Kioto i Urakioto. Cóż, przynajmniej tyle możemy zrobić.

– O czym ty mówisz? Nawet nie mogłam marzyć, że dostanę taką ofertę od Pięciu Wielkich Rodzin. Obecni przywódcy naprawdę zmienili swoje klany. Zrozumiałam, z radością przyjmujemy wsparcie od Pięciu Wielkich Rodzin – powiedziała Yasaka-san.

– Słyszałam że obdarzeni nadprzyrodzonymi mocami ludzie z Pięciu Wielkich Rodzin, często walczyli z istotami z Urakioto – dodała Kunou.

– Kunou.

W odpowiedzi na zbędne słowa Kunou, Yasaka-san uniosła nieświadomie głos. Dziewczynkę przeszły ciarki, gdy otrzymała ostrzeżenie od swojej matki. Z drugiej strony Suzaku-san, do której te słowa były skierowane, zachichotała.

– Czy Pięć Wielkich Rodzin zrobiło coś podczas ataku Frakcji Bohaterów? – zapytałem.

– Tak…zrobili coś w prawdziwym świecie… W Kioto, gdzie mieszkają ludzie. Chroniliśmy miasto na swój własny sposób, więc zwykli ludzie nie ucierpieli. …Z tego powodu nie mogliśmy brać udziału w incydencie, który rozgrywał się w Urakioto. Dlatego tym razem namówiliśmy byłe głowy rodów, aby udzielić wam pełnego wsparcia – odparła Suzaku-san.

– Ja słyszałem, że tym razem te wiedźmy i staruchowie zostali zmuszeni, aby ustąpić – dodał pierwszy Sun Wukong.

Suzaku-san kaszlnęła.

– Po prostu „przekonaliśmy ich”, że czas zrobić miejsce młodszym – oznajmiła.

…C-cóż, były to konserwatywne rodziny, więc musieli wiele przejść… Po otrzymaniu wsparcia od Pięciu Wielkich Rodzin, Rias zapytała o coś Sun Wukonga:

– A co z z twoim raportem, Pierwszy-sama?

Wraz z tymi słowami, wszyscy zwrócili uwagę na staruszka.

– Cóż, najwyraźniej na świątynie w Kioto oraz jego okolice, rzucono dziwne zaklęcia magiczne.

– Dziwna magia…w świątyniach? – zapytała zmieszanym głosem Rias.

– Zaklęć nie rzucono na przypadkowe świątynie a tylko na te, które poświęcono królowi Enmie. Obecnie są badane, ale jedno jest pewne, rzucono je aby rozzłościć króla Enmę – oparł Pierwszy Sun Wukong.

– Król Enma nie dołączył do sojuszu władców Królestwa Zmarłych, który stworzył Hades, więc sądzę że mają wobec niego jakiś plan – powiedział Ikuse-san.

– Przebiegli są – stwierdziłem.

Zrobili zamieszanie w świątyniach boga, który odrzucił ofertę dołączenia do ich sojuszu. Sun Wukong roześmiał się odważnie, gdy usłyszał moje słowa.

– Kakaka! O czym ty mówisz? Nie wiesz że bogowie są istotami, które, niestety, łatwo stają się zazdrosne i nigdy nie wybaczają urazów? Zwłaszcza ci olimpijscy, którzy mają tendencję do bycia irracjonalnymi i dogmatycznymi.

Rias najwyraźniej zwróciła uwagę na coś, co powiedział Pierwszy Sun Wukong.

– …Jeśli są z Olimpu, to ich magia…

Pierwszy Sun Wukong pokiwał głową, jakby wiedział o czym myśli Rias.

– Zgadza się. To stara olimpijska magia. Jestem pewien, że maczał w tym palce jeden z ich pierwotnych bogów.

Rias oparła brodę na dłoni i westchnęła. Ja też zakryłem twarz dłońmi. …Pierwotni bogowie, hmm. Podczas incydentu z Ingvild, walczyliśmy już z Boginią Nocy, Nyks. A teraz znów czekała nas walka z kolejną istotą boskiej klasy. …C-cóż, w turnieju też biorą udział jacyś bogowie… Nagle Ddraig odezwał się:

[Sądzę że powiedziałem to już wcześniej, ale to znaczy że ty i twoi przyjaciele osiągneliście taki poziom, że bogowie będą chcieli z wami walczyć. Incydent z Lokim mógł być przypadkiem, ale teraz sami was szukają.]

…Prawdę mówiąc, to ja i moi towarzysze tylko próbowaliśmy się bronić. Cholera, naprawdę trudno nam było żyć w pokoju.

– Król Enma jest bogiem buddyzmu oraz hinduizmu, i nie należy wyłącznie do Japonii. Pomimo tego wybrali Kioto i okolice, aby go rozzłościć. Ponieważ DxD…sojusz Trzech Potęg, został zawarty w tym kraju… – powiedział Ikuse-san marszcząc brwi. – Naprawdę wygląda też na to, że próbowali też rozzłościć nas.

[…]

Wszyscy mieli poważne miny, gdy to usłyszeli. Yasaka-san, której twarz wyrażała zaniepokojenie, pogłaskała Kunou po głowie i odezwała się:

– Urakioto trudno jest zinfiltrować o ile nie próbuje tego zrobić bóg. Nakażę strażnikom, aby zachowali szczególną czujność.

Słyszałem że Urakioto nie zostanie zaatakowane, chyba że w ekstremalnych okolicznościach. Pomyśleć jednak, że przeciwnik był istotą boskiej klasy… Jeśli zaatakują i przebiją się przez barierę ochronną, to wtedy nawet Urakioto…

– Z tego powodu, nasza drużyny, członkowie Pięciu Wielkich Rodzin, a także drużyny Zwycięskiego Walczącego Buddy i Cao Cao, będę pełnić funkcję ochroniarzy – oznajmił Ikuse-san.

– To całkiem niezły skład – powiedziała Akeno-san ze zmartwionym wyrazem twarzy.

– Widzicie, przywódcy Piekła też mają swoich kłopotliwych poddanych. Dodatkowo, Kioto jest ważnym miastem dla tego kraju, ze względu na swoją historię, kulturę, ekonomię oraz duchowość. W zależności od okoliczności, nawet nasz obecny skład może nie wystarczyć – powiedział Ikuse-san.

Cóż, w końcu mieli masę wysokoklasowych diabłów, których stworzyli dzięki matce wszystkich diabłów, Lilith… Nawet jeśli pojedynczo byli słabsi od nas, to w dużej grupie byli trudnym przeciwnikiem. Pierwszy Sun Wukong roześmiał się.

– Nie martwcie się. Możecie się w pełni cieszyć swoim przedstawieniem. Będziemy chronić Kioto, kiedy wy będziecie się bawić. Ten staruszek spuści porządne lanie każdemu draniowi, który spróbuje mącić, więc możesz być spokojna – powiedział pierwszy Sun Wukong do Kunou.

– Skoro Sun Wukong-dono mówi coś takiego, to czuję się spokojna – odparła z uśmiechem Kunou.

– Program „Oppai Smok” jest także emitowany w Urakioto i cieszy się dużą popularnością wśród dzieci, które nie mogą się doczekać przedstawienia. Pomimo tych niepokojących wiadomości, mam nadzieję że podczas przedstawienia dacie z siebie wszystko – powiedziała Yasaka-san do mnie, Rias i Akeno-san,

– Zrozumiałem! Będę ciężko pracował, aby wszyscy tu obecni mile spędzili czas! Dodatkowo, kto by nas nie zaatakował, ja i moi towarzysze będziemy chronić Kunou, Yasakę-san i wszystkich youkai! – powiedziałem, wypinając pierś.

– Umu. A więc będę… – zaczęła Kunou

– ….będę pod twoją opieką – przerwała jej matka.

Kunou wyglądała na trochę niezadowoloną z faktu, że nie pozwolono jej dokończyć zdania.

– Później zabiorę was na scenę. To otwarty plac, na którym zwykle odbywają się festiwale i tym podobne imprezy – powiedziała Yasaka-san.

Według tego co słyszałem od personelu (ludzi z Rodu Gremory) przyjechali do Urakioto już wcześniej i skończyli przygotowywać scenę, waz ze wszystkimi efektami specjalnymi i dźwiękowymi. Kiedy rozmowa zaczęła się uspokajać, Pierwszy Sun Wukong spojrzał na drzwi.

– Myślę że nadszedł już czas – powiedział. – Możesz wejść.

Gdy wszyscy podążyli za jego oczami, drzwi odsunęły się na bok i do pokoju weszli wszyscy członkowie Frakcji Bohaterów, poczynając od Cao Cao, Georga, Jeanne i innych, którzy usiedli na podłodze.

– Czcigodna przywódczyni kyuubi. Oto idioci, którzy rok temu wywołali całe zamieszanie – oznajmił Pierwszy Sun Wukong, po czym zwrócił się do Cao Cao. – No dalej, masz chyba coś do powiedzenia, prawda?

Cao Cao, który został skarcony, ukłonił się głęboko.

– Rok temu przysporzyliśmy wam wielu kłopotów i ponownie chcielibyśmy za to przeprosić. Proszę więc, przyjmijcie więc nasze najgłębsze przeprosiny.

Reszta członków jego drużny postąpiła podobnie i ukłonili się głęboko, pokazując, że chcieli przeprosić. To była dobra okazja na przeprosiny, skoro byli tutaj co, którzy najbardziej ucierpieli, Yasaka-san, Kunou, przywódca tengu, a także Suzaku-san z Pięciu Wielkich Rodzin oraz my, którzy chroniliśmy Kioto… Skoro Pierwszy Sun Wukong, tak jak Cao Cao, był podwładnym Indry, musiał zwrócić na to uwagę i zapewnić mu możliwość przeproszenia wszystkich. W przeszłości Śakra także pokazał, że ma zamiar przeprosić za złe rzeczy, które zrobił Cao Cao i pozostali, ale najwyraźniej chcieli przeprosić osobiście. Atmosfera stała się ciężka.

– Nie sądzę aby ponownie zrobił coś takiego. A nawet jeśli spróbuje, powstrzymam go. Sądzę że pozostawienie im ochrony Kioto będzie bezpieczne – powiedziałem do Yasaki-san i Suzaku-san.

Chciałem powiedzieć coś więcej, ale powstrzymałem się. Wielu moich obecnych towarzyszy było poprzednio moimi wrogami. Co ciekawe, Xenovia, z którą pierwsze spotkanie było wyjątkowo nieprzyjemne, była obecnie moją narzeczoną. To samo tyczy się Ophis, która mieszkała teraz ze mną, mimo że poprzednio była przywódczynią Brygady Chaosu. Odwołując się do tych przykładów, chciałem powiedzieć coś w stylu „Teraz są moimi towarzyszami, tak jak one, więc proszę, przebaczcie im!”. Jednak to do nich należała decyzja, czy im wybaczą, czy też nie. Jeśli powiedzą coś w stylu „Wybaczamy wam, ponieważ Czerwony Cesarski Smok nas o to prosi i nie mamy innego wyboru….”, będzie to trochę…. Dlatego wstrzymałem się z wyrażeniem moich myśli. Spojrzałem dyskretnie na Rias i Akeno-san a one skinęły mi głową, jakby chciały powiedzieć „Dobrze to powiedziałeś”.

– Zrozumiałam. Przyjmuję twoje przeprosiny – oznajmiła Yasaka-san, głaszcząc Kunou po głowie.

– …

Kiedy Cao Cao to usłyszał, wyglądał na bardzo zaskoczonego, że tak łatwo mu wybaczono. Jego towarzysze też byli niemniej zdziwieni.

– To prawda że sprawiliście mnóstwo kłopotów w Urakioto i Kioto. Gdyby spełniło się wasze marzenie i pojawiłby się Wielki Czerwony Smok, nie wiadomo co mogłoby się stać. Wiem jednak co zrobiliście potem…walczyliście u boku Czerwonego Cesarskiego Smoka-dono i Zwycięskiego Walczącego Buddy przeciwko złośliwości. Ponadto jesteśmy towarzyszami, którzy wspólnie walczyli przeciwko Trihexie (666).

To prawda, że kiedy Trihexa najechał Japonię, my, członkowie Klubu Okultystycznego, Yasaka-san oraz inni japońscy youkai, a także ludzie obdarzeni nadprzyrodzonym mocami z Pięciu Wielkich Rodzin, którym przewodziła Suzaku-san, walczyli ramię w ramię.

– Skoro Yasaka-san, która jest najbardziej poszkodowaną osobą, wybaczyła ci, to my nie mamy innego wyboru. Będziemy cię jednak mieli na oku, bo niektórym może to być nie w smak – powiedziała śmiało Suzaku-san.

– Nawet jeśli wam wybaczyliśmy, to nadal są youkai, którzy nie mogą tego zrobić. Musisz to wziąć pod uwagę. Tak więc powierzam ci ochronę tej imprezy – dodała Yasaka-san.

Cao Cao skinął głową, kiedy to usłyszał.

– Oczywiście. Będziemy chronić to miejsce ze wszystkich sił.

Ooch! Yasaka-san i Suzaku-san wybaczyły im! Ikuse-san, który przyglądał się temu wszystkiemu, uśmiechnął się lekko.

– A co z tobą, Kunou? – zapytała Yasaka-san.

– Z powodu zeszłorocznego incydentu, nadal żywię niechęć wobec Frakcji Bohaterów. Jednakże spotkałam ich kilka razy w Rezydencji Hyoudou, więc jest za późno, aby powiedzieć nie – odparła Kunou, po czym zbliżyła się do Cao Cao. – Chcę abyś bronił Kioto i Urakioto wraz z Iseiem i pozostałymi, jeśli zacznie się coś dziać.

– Zrozumiałem, księżniczko. Obiecuję że będę walczył wraz z Oppai Smokiem i pozostałymi – odparł poważnie Cao Cao.

– Będę więc pod twoją opieką!! – powiedziała szybko Kunou.

– Wreszcie udało ci się to powiedzieć – oznajmiła Yasaka-san rozbawionym tonem.

Roześmieliśmy się wszyscy. Fajnie, wszyscy wybaczyli Cao Cao. Zaraz potem pogadaliśmy jeszcze trochę o przygotowaniach do przedstawienia i skończyliśmy zebranie. Następnie odpoczęliśmy trochę w rezydencji i udaliśmy się na miejsce naszego występu. Zastanawiam się jednak, co pierwotni bogowie planują tu zrobić….

===Część 2===
– Wow, jaki piękny, popatrz tylko Asiu.

– Ach, to naprawdę ładny wachlarz.

– Wszystkie są bardzo pięknie zdobione.

– Jednak cena jest trochę za wysoka.

Rias, Asia, Xenovia i Irina, które były w starym sklepie z wachlarzami, z podekscytowanie przyglądały się jego towarom. Kiedy zebranie w Urakioto dobiegło końca, przyjrzeliśmy się scenie, na której będziemy występować i obecnie mieliśmy trochę wolnego czasu. Towarzyszyłem więc Rias i innym dziewczynom we włóczeniu się po Kioto. Najwyraźniej chciały coś kupić w starym sklepie z pamiątkami. Grupa składała się ze mnie, Rias, Asi, Xenovi, Iriny i Kiby, który był naszych ochroniarzem, a także tragarzem. …Cóż, ja też musiałem dźwigać torby z zakupami. Akeno-san poszła gdzieś ze swoją kuzynką, Himejimą Suzaku-san, więc nie było jej z nami. Miejsce które odwiedziliśmy, było tradycyjnym japońskim budynkiem, ze sklepem na parterze.

– Musisz naprawdę lubić mój sklep, Gremory-san – powiedział sprzedawca do Rias.

Rias nie była w tym sklepie po raz pierwszy i była tu dobrze znana. Podobnie było w wielu innych tradycyjnych sklepach w Kioto. Słyszałem że zamówiła coś tutaj i teraz chciała odebrać. Ja i Kiba jej towarzyszyliśmy, a Asia i inne dziewczyny były ciekawe, co kupiła. Jak się okazało, Rias zleciła wykonanie pięknego, szkarłatnego wachlarza, ozdobionego motywem kwiatów, które rosły tylko w Zaświatach.

– Jest taki jak chciałam. Mamie też się na pewno bardzo spodoba – powiedziała Rias, gdy przyjrzała się przedmiotowi.

Och, więc zamierzała dać go swojej mamie.

– Może też sobie jakieś kupicie? – powiedziała Rias do Asi i reszty dziewczyn.

– Wszystkie są piękne, ale… Ceny są trochę… – odparła skromnie Asia.

– Biorąc pod uwagę nasze wynagrodzenie, jeśli coś tutaj kupimy, to będziemy mogli zapomnieć o dalszych zakupach – powiedziała Irina.

– Przez resztę pobytu tutaj musiałybyśmy jeść tynk ze ścian – dodała Xenovia.

Gdy Rias to usłyszała, spojrzała na mnie.

Zrozumiałem co chciała przez to powiedzieć.

– Wybierzcie co tylko chcecie, zapłacę za was – powiedziałem do dziewczyn.

Kiedy Xenovia i Irina to usłyszały, były tak szczęśliwe, że prawie skakały w miejscu. Z drugiej strony Asia wyglądała na trochę zakłopotaną tymi słowami.

– Cz-czy to naprawdę w porządku? – zapytała.

– W porządku, więc pozwólcie mi zrobić przynajmniej tyle. Dostałem kartę kredytową od Domu Gremory, której mogę użyć w krytycznym momencie, oraz pozwolenie od Ravel – odparłem z uśmiechem.

Wyjąłem z portfela kartę kredytową. Krótko mówiąc, była to „Karta Kredytowa Haremu”, wyrobioną dla mnie przez Grayfię-san, która zarządzała moimi finansami, oraz Ród Gremory, do którego należała marka „Oppai Smok”. Tej karty mogłem używać na potrzeby moich przyszłych żon. Oczywiście była połączona z moim kontem bankowym w Zaświatach, na które trafiały też część należnych mi pieniędzy z tytułu „Oppai Smoka”. Zastanawiam się jednak, w jakiej kategorii mieszczą się prezenty dla narzeczonych? Jako rozrywka, czy wydatki? Myślę że najlepiej będzie zapytać o to doradcę podatkowego Gremorych… C-cóż, w każdym razie kupmy Kościelnemu Trio jakieś wachlarze. Wydaje się jednak, że powinienem też kupić jakiś dla Rias.

– A co z tobą Rias? Nie chciałabyś kupić czegoś dla siebie?

On wzruszyła tylko ramionami

– Nie, po prostu kup coś dla Asi i pozostałych.

Czy starała się stworzyć atmosferę, w której mógłbym kupić prezenty dla Asi i reszty dziewczyn? Nagle przypomniały mi się słowa Ravel:

– Jako twoja legalna żona, Rias-sama musi się zachowywać jako przywódczyni twoich pozostałych narzeczonych/żon. Można powiedzieć, że musi brać po uwagę ich uczucia bardziej, niż ty, Ise-sama. Dodatkowo musi zbalansować uczucia swojego męża wobec pozostałych żon.

Ravel podkreśliła, że legalna żona ma większy ciężar do udźwignięcia niż ja sam. Nagle moja przyszła legalna żona zaczęła mi doradzać szeptem:

– Nie musisz teraz kupować prezentów dla pozostałych dziewczyn.

– Ech, naprawdę?

– Widzisz, dla dziewczyn otrzymanie prezentu od chłopaka jest czymś wyjątkowym. To dla nich specjalny czas, który mogą z tobą spędzić. Dlatego powinieneś im coś kupić, kiedy będziecie gdzieś razem.

R-rozumiem… Jak się można było spodziewać po mojej dziewczynie i pani, udzieliła mi bardzo pożytecznej rady. Tak więc kupiłem wachlarze dla Asi, Xenovi i Iriny, a Kiba dla Tosci-san (która została w Kuou). Nagle usłyszeliśmy znajomy głos:

– Mamo! Ise i dziewczyny są tutaj!

– Umu. To naturalne że wybrałaś to miejsce.

Kiedy się odwróciliśmy, zobaczyliśmy Yasakę-san, ubraną w elegancką, długą, jednoczęściową sukienkę oraz Kunou, mającą na sobie bluzkę i spódniczkę! Wyglądało to, jakby piękna mama zwiedzała Kioto ze swoją córką! W każdym razie przez chwilę byłem zaskoczony, gdyż był to mój pierwszy raz, gdy widziałem Yasakę-san ubraną w zachodnie ubrania. W przypadku Kunou było to co innego, gdyż w Rezydencji Hyoudou zwykle nosiła normalne ciuchy…

– Słyszałam że poszliście powłóczyć się po Kioto, więc pomyślałyśmy że pójdziemy was poszukać! – powiedziała Kunou, wypinając dumnie pierś.

– Interesy dobrze idą? – zapytała Yasaka-san sprzedawcę.

– Oczywiście. Jak zwykle wyglądasz pięknie, Yasaka-sama.

Najwyraźniej dobrze znała ten sklep i jego właściciela.

– Mama od bardzo dawna dobrze zna stare sklepy – powiedziała Kunou.

Naprawdę! Więc to jest sklep który otrzymał znak jakości od przywódczyni kyuubi, huh…

– Ty też przyszłaś na zakupy, Kunou? – zapytała Rias.

– Kiedy usłyszałam że Ise i Rias-dono poszli powłóczyć się po sklepach, ja i mama postanowiłyśmy do was dołączyć.

– W każdym razie chciała, żeby tak to wyglądało. Zaczęła strasznie narzekać i mówiła że nie chce siedzieć w domu, tylko pochodzić z Sekiryuuteiem-dono, więc musiałam ją tutaj przyprowadzić.
Kunou poczerwieniała, gdy usłyszała słowa Yasaki-san.

– M-mamo! T-to nie tak, ja…

– Dawno nie widziałam, żeby Kunou tak tupała ze złości. To było bardzo zabawne.

– M-MAMOOOOOOO! – wrzasnęła Kunou, podczas gdy jej twarz przybrała odcień najciemniejszej czerwieni.

To było tak zabawne że wszyscy się roześmieliśmy.

– Chodźmy więc wszyscy razem – powiedziała Rias, nadal się uśmiechając.

Tak więc kontynuowaliśmy zakupy wraz z Kunou i Yasaką-san.

– Wiedziałam, że tutejsze słodkości są najlepsze!

Kunou zajadała się parfaitem i wyglądała na bardzo zadowoloną. Po zakupie wachlarzy, odwiedziliśmy inne stare sklepy, sprzedające grzebienie, spinki do włosów i tym podobne japońskie dobra. Kiedy nasze zakupy dostarczono do Rezydencji Hyoudou za pomocą magicznego kręgu, postanowiliśmy zrobić sobie przerwę i odwiedziliśmy kawiarnię, podającą słodkości z matcha<ref>Matcha to japońska, sproszkowana zielona herbata, używana w ceremonii picia herbaty cha-no-yu oraz jako dodatek do potraw, np. makaronu soba, ciast, lodów. </ref>.

– Coś słodkiego po zakupach to dobra rzecz.

– Mhm.

– Tak, to wspaniałe.

Xenovia, Irina i Asia też zajadały się słodkościami z matcha.

Sam zamówiłem zenzai<ref>Tradycyjny japoński deser.</ref> i gorące mleko z matcha. Zjedzenie czegoś takiego po zakupach z dziewczynami było najlepsze. Kondycja mojego ciała zmieniała się za każdym razem, gdy uzyskiwałem przyrost mocy dzięki piersiom, a jedzenie produktów związanych z nimi, przywracało mi siły. Moja energia wracała też wtedy, gdy jadłem gulasz mojej mamy, makaron Rias, albo sernik Kiby.

– Następnym razem zrobię dla ciebie sernik z matcha, powiedział Kiba tak, jakby czytał mi w myślach.

Najwyraźniej wiedział coś o mnie. Gdy odpoczęliśmy, wyszliśmy z kawiarni, a wtedy….

– …Kunou, Yasaka-san.

Dałem każdej z nich po paczce zawiniętej w papier. Obie wyglądały na zakłopotane tym gestem.

– To spinki do włosów. Kupiłem je potajemnie w sklepie, w którym byliśmy wcześniej. Wybrałem te, które uznałem za ładne, więc nie wiem czy wam się spodobają… – powiedziałem.

Znaczy się, skoro robimy zakupy, a ja jestem pod opieką Yasaki-san i Kunou, to... Na twarzy Kunou odmalowało się głębokie wzruszenie.

– D-dziękuję!

To zawstydzające, że dziękujesz mi za prezent, mimo że nie zajrzałaś jeszcze do środka! Z drugiej strony Yasaka-san…

– ….

Była kompletnie oszołomiona, gdyż nie spodziewała się czegoś takiego. Kunou uznała to za dziwne i zerknęła na nią z dołu.

Coś nie tak, mamo?

To pytanie najwyraźniej otrzeźwiło Yasakę-san.

– T-to nic! Nic takiego! Hohohohoho!”

Yasaka-san próbowała obrócić całą sytuację w żart, ale czułem że zarumieniła się, albo była to tylko moja wyobraźnia.

– Chodźmy teraz gdzieś indziej – powiedziała Rias

Gdy dałem prezenty Kunou i Yasace-san, stanąłem obok Rias. Teraz mogliśmy kontynuować nasze zwiedzanie Kioto. Przez cały czas ja i Rias szliśmy obok siebie.

Nagle Rias zachichotała cicho, ale wymownie.

– Ja, Akeno, Rossweisse, Roygun-sama i wreszcie Yasaka-sama. Możliwe że jesteś typem, który pociąga starsze kobiety.

– Zauważyłaś to? – zapytałem.

Rias kiwnęła z przekonaniem głową.

– Powiedziałam już to wcześnie, prawda? Że obserwuję cię przez cały czas. Najwyraźniej nadal dobrze nie znasz swojej dziewczyny.

Ach, więc zauważyła to… zakryłem twarz dłońmi. Prawdę powiedziawszy, planowałem tyko dać te upominki Kunou i Yasace-san. Nie miały wyrażać ukrytych uczuć, czy coś…

– To miał być symbol wdzięczności, prawda? – powiedziała Rias, jakby wiedziała o czym myślę.

– Tak, w końcu się nami opiekują. Nawet tym razem.

– Wręczając te prezenty stworzyłeś „specjalny czas”… Naprawdę szybko wcieliłeś w życie rady, które ci dałam, hmmm.

Tak, masz rację. Z głębi serca czułem, że nie mam innego wyboru, niż paść przed nią na kolana. …Nie ma między nami porównania… Nagle Rias przyłożyła palec do brody i zamyśliła się nad czymś.

– …Czyżby przez moje nauki, mój chłopak stał się kobieciarzem? Ale jest chyba zbyt późno, aby się nad tym zastanawiać…

Najwyraźniej Rias się nad czymś zamyśliła….

Nagle pojawiła się Akeno-san!

– Ara, ara, nawet Yasaka-sama i Kunou-chan są tutaj.

– Wow, Kioto pełne jest ciekawych miejsc!

– ……Ze względu na obecną tu moc, jest jeszcze trudniej chodzić po ulicach w trakcie dnia.

Lint-san i Elmenhilde-san też tu były.

– Najwyraźniej twoja praca dobiegła końca – powiedziała Rias do Akeno-san.

Akeno-san westchnęła.

– …To miłe że pozwolono mi wejść do rezydencji Klanu Himejima, ale fakt że musiałam postępować według rodzinnej tradycji, był…naprawdę męczący.
[[File:Rias, Akeno, Lint, and Elmenhilde at Kyoto.jpg|thumbnail]]
Cieszyłem się, ze została uznana przez swoją rodzinę, ale najwyraźniej i tak czekają ją pewne trudności… Podążanie za tradycjami musi być do bani.

– Pozwiedzajmy jeszcze trochę przed występem. Chodźmy jeszcze coś zobaczyć, skoro jesteśmy w moim ukochanym Kioto – powiedziała Rias, gdy zebraliśmy się wszyscy razem, po czym pociągnęła mnie za sobą i kontynuowaliśmy zwiedzanie miasta wraz z Akeno-san, Kościelnym Trio, Kibą, Kunou, Yasaką-san, Elmenhilde i Lint-san…

Chodziliśmy sobie po mieście, odwiedzając też kilka tajnych miejsc, które znała Yasaka-san. Odwiedziliśmy również świątynię Nishi Honganji, która była powiązana z byłym mistrzem Kiby, Okitą Soujim. Moje szczęście sięgało zenitu, skoro mogłem spędzić czas razem z Rias i Akeno-san, gdyż rok temu było to niemożliwe. Dodatkowo była tu też Yasaka-san! Jakiegoś powodu czułem że ubiegłoroczny atak Frakcji Bohaterów miał miejsce teraz. Gdy przyglądaliśmy się Złotemu Pawilonowi…

– Lint, Elmenhilde, popatrzcie, to Złoty Pawilon!

– Wow! Aż lśni się od złota! Piękny!

– Jak się można było spodziewać, w każdym kraju kolor złota jest czymś wyjątkowym.

Xenovia, Lint-san i Elmenhilde były podekscytowane. Bycie wampirzycą czystej krwi sprawiało jednak, że Elmenhilde obawiała się wszelkich świątyń, co ja i Rias uznawaliśmy za urocze. Najwyraźniej każdy cieszył się Kioto na swój własny sposób. Zaczęło się jednak ściemniać, zupełnie jakbyśmy dostali znak, że zabawa dobiegła końca.

– Spotkajmy się tutaj przed obiadem.

– Dobrze.

Zgodnie z poleceniem Rias, rozdzieliliśmy się na dwie grupy i poszliśmy na ostatnie zakupy. Ja byłem z Rias, Akeno-san, Kibą, Kunou i Yasaką-san, natomiast Kościelne Trio z Lint-san i Elmenhilde-san.

– Już prawie zaszło słońce! Wiecie że są miejsca, w których zbierają się z tego powodu duchy! – powiedziała Kunou.

– Nie powinniśmy przeszkadzać youkai. W rezydencji przygotowano ucztę dla naszych gości – oznajmiła Yasaka-san

– Rozumiem! Nie mogę się jej doczekać!

Pomyślałem że Yasaka-san i Kunou wyglądały słodko, gdy trzymały się za ręce.

„Cieszę się, że rok temu byliśmy w stanie ją ocalić.”

Kiedy pomyślałem coś takiego…..

—.

Wszyscy poczuliśmy nagle ciśnienie! Ktoś nas obserwował!

Gdy spojrzałem w tamtą stronę, zobaczyłem że z chodnika po przeciwnej stronie ulicy, ktoś na nas patrzył. Miał kaptur na głowie, więc nie mogłem zobaczyć jego twarzy, ale…po przepełnionej wrogością aurze mogliśmy powiedzieć, że nie był człowiekiem! Jego ciało było pokaźnych rozmiarów. Ciśnienie wyczuli też Rias, Akeno-san, Kiba i Yasaka-san. Wszyscy spojrzeliśmy w stronę gościa w kapturze.

– Kim jesteś? Czuję, jakbyś był wrogiem – powiedziała podejrzliwie Yasaka-san.

Facet w kapturze wkroczył nagle na ulicę! Nie zwracał uwagę na nadjeżdżające samochody, gdy szedł przed siebie! Jego ciało emanowało aurą, która mówiła że chce walczyć! Gdy przechodził przez ulicę, jeden z samochodów prawie go przejechał, ale on wyciągnął tylko rękę i zatrzymał auto siłą!

Odgłos kraksy rozniósł się po całym obszarze! Gość w kapturze był nawet nie draśnięty, natomiast cały przód samochodu został zmiażdżony! Jednak nie zatrzymało to tego podejrzanego typa i dalej szedł w naszą stronę! Cholera! Było tu pełno ludzi turystów, którzy przyglądali się z ciekawości całemu temu zamieszaniu!

Nie mogliśmy pozwolić, aby zwykli ludzie zostali wplątani w bitwę nadprzyrodzonych istot! Nie powinniśmy im nawet pozwolić, aby to wszystko widzieli, a oni właśnie robili zdjęcia swoimi telefonami!

– Nie możemy użyć naszych mocy. …Za dużo tu ludzi – powiedziała ponurym tonem Rias.

Kiba, który był naszym ochroniarzem, także nie mógł sięgnąć po swoje miecze. Zwłaszcza że dookoła było pełno gapiów… Ja również nie mogłem przywołać mojego Daru Wzmocnienia, ale…jeśli zrobi się gorąco, to będę musiał to zrobić. To lepsze, niż pozwolić, aby moi towarzysze, lub postronni ludzie, zostali ranni. Przygotowaliśmy się i… Nagle, za naszymi plecami, poczułem kolejne ciśnienie! Kiedy spojrzałem w tamtą stronę, zobaczyłem kolejnego faceta w kapturze, który siedział wewnątrz restauracji.

Jeszcze jeden!?

Nowy przeciwnik nawet nie przejmował się tym, że w restauracji jest pełno innych klientów i zaczął zbierać aurę w swojej dłoni! Niedobrze!

– Uwaga, tam z tyłu jest kolejny! – oznajmiłem.

Dzięki mojemu ostrzeżeniu, wszyscy zauważyli zagrożenie! Nowy przeciwnik wystrzelił kulę aury! Jego atak był spontaniczny i zadany bez wahania. Pocisk pędził w naszą stronę, niszcząc restauracyjne stoły i krzesła! Nie mogliśmy go uniknąć, gdyż wtedy ucierpieli by niewinni ludzie!

– Co on wyprawia!? Cholera!

Byłem na niego wściekły! Gdy pocisk rozbił okno, zareagowałem natychmiast i przyzwałem moją rękawicę, po czym odbiłem kulę aura, która następnie eksplodowała na niebie! Gapie zaczęli krzyczeć na widok eksplozji i fali uderzeniowej! Cholera! Zostałem zmuszony do użycia mojej rękawicy! Wprawdzie zwykli ludzie ją zobaczyli, ale to lepsze wyjście, niż gdyby któryś z nich miał zostać ranny! A tak, co z tą restauracją!? Z zewnątrz było widać, że wewnątrz panował spory bałagan, ale na szczęście nikt nie zginął. Gdy odetchnąłem z ulgą, wielki zakapturzony gość dalej szedł przed siebie i w końcu stanął przed Rias i Akeno-san. Wtedy próbował zadać im cios pięścią, okrytą złowieszczą aurą! Gdy obie dziewczyny zauważyły zagrożenie, uwolniły ze swoich ciał aurę, mimo że znajdowały się na ulicy!

– Nie pozwolę ci!

Kiba nie mógł tego znieść i postanowił dołączyć, tworząc miecz na chodniku, w miejscu w którym stał zakapturzony gość. On jednak złamał to ostrze! Wprawdzie była to awaryjna sytuacja, ale nie spodziewałem się że miecz Kiby zostanie tak łatwo zniszczony!

– Rany!

Ruszyłem naprzód, nasycając moją nogę aurą i zadając mu kopniak w twarz, ale…zamaskowany gość nie odniósł żadnych obrażeń, nawet jeśli oberwał bezpośrednio! W momencie gdy moja stopa go trafiła, byłem w stanie zrozumieć poziom jego mocy. Był co najmniej diabłem klasy ostatecznej!

Poprawiłem moją postawę i przygotowałem się do chronienia Kunou i Yasaki-san. Rias i Akeno-san też musiały być chronione, ale matka i córka były moim priorytetem. Gdybym najpierw chronił Rias i Akeno-san, mogłyby się rozzłościć. Nagle na mój policzek spadło kilka kropel wody, po czym rozpadał się deszcz, mimo że na niebie nie było nawet jednej chmurki.

– Słoneczny deszcz…<ref>To zjawisko meteorologiczne, w którym deszcz pada, gdy świeci słońce.</ref>? – powiedziała Rias.

Wszyscy spojrzeli na Yasakę-san. Utworzyła pieczęć za pomocą swoich rąk, uwalniając jednocześnie touki z ciała.

– Stworzyłam barierę, która odizolowała zwykłych ludzi.

Gdy się rozejrzałem, zauważyłem że wszyscy zwyczajni ludzie zniknęli. Zniszczony samochód także wyparował. Najwyraźniej trafiliśmy do innego wymiaru, skoro nie nie było tu innych ludzi, nawet jeśli sceneria pozostała ta sama.

– Słoneczny deszcz jest też nazywany Lisim Weselem. W końcu zwodzenie ludzi było naszą specjalnością – powiedziała Kunou.

Rozumiem! Więc dzięki temu deszczowi, który stworzyła swoim nadprzyrodzonym mocami, przeniosła nas do innej przestrzeni mającej tą samą scenerię! Zupełnie jakbyśmy trafili do innego świata!

– Stworzyłam tą przestrzeń pośpiesznie, więc długo nie wytrzyma – powiedziała Yasaka-san.

Cieszyłem się jednak, gdyż to zmniejszało ryzyko na straty w ludziach! Dodatkowo mogliśmy dzięki temu walczyć z pełnią mocy. Zrobiłem palcami znak nieskończoności i pokazałem go Yasace-san, pytając w ten sposób „Czy bariera wytrzyma, jeśli użyję tej mocy?” Ona jednak pokręciła głową. Rozumiem, więc moc Smoczej Deifikacji zniszczy tą przestrzeń. W końcu stworzyła ją na szybko. Nagle zakapturzony przeciwnik z restauracji (był niski i drobno zbudowany) stanął obok wielkiego gościa w kapturze.

– Sądząc po waszej aurze, jesteście diabłami, prawda? – zapytała Rias.

Miała racje, ci dwaj bez wątpienia emanowali diabelską aurą. Obaj zarechotali paskudnie i ściągnęli kaptury z głów. Wielki był młody i miał czarne włosy, a ten mniejszy był chłopcem o ciemnoszarych włosach. …Ponieważ byli diabłami, ich wygląd mógł nie odpowiadać faktycznemu wiekowi… Tak przy okazji, znałem ich! Rias, Akeno-san i Kiba też.

– Jesteście z drużyny Ponurego Żniwiarza Zeno, prawda? – zapytała Rias.

Tak, ci dwaj byli diabłami należącymi do drużyny o długiej nazwie, Czarnego Szatana Mrocznego Smoczego Króla! …Było w niej wielu cholernie silnych diabłów, w tym dwa na zupełnie innym poziomie, chłopak o imieniu Balberith i dziewczyna nazywana Verrine. Tych dwóch też wcześniej spotkałem. Ten wielkolud to Gressil, a niski to Sonneillon. Oglądałem ich mecze, a ich siła była większa niż pozostałych. …D-dlaczego są w Kioto i nas atakują…? Kiedy byliśmy zaskoczeni, oni uśmiechali się wrednie.

– To tylko małe powitanie – powiedział bezczelnie Gressil.

– Teraz chcę ich bardzo, ale to bardzo pokonać – powiedział Sonneillon, śmiejąc się jak świr.

– Widzisz, Oppai Smoku, dla nas turniej się już skończył i nie mamy nic do roboty. Pozwól więc że pokonamy cię w ramach treningu, przed naszą walką z Królem Enmą! – powiedział Gressil, formując w dłoni kulę aury.

Następnie odpalił pocisk w moją stronę!

Natychmiast zmieniłem się w moją Szkarłatną Królową i uniknąłem ataku Gressila, a następnie zadałem mu cios pięścią w twarz! Rozległ się przyjemny dźwięk, a mój przeciwnik, mimo że nie został pokonany, poleciał w tył, ryjąc bruzdę w ziemi. Fala uderzeniowa, która powstała od tego ciosu, była tak duża, że przeszła nawet przez moją zbroję! Teraz moja kolej…. Z kącika ust Gressila, który oberwał moim ciosem, ciekła krew, ale on wydawał się tym być podekscytowany. Splunął krwią i zwiększył swoją aurę, a jego twarz przybrała podniecony wyraz.

– Ponieważ jesteśmy diabłami, powiedziano nam abyśmy nie lekceważyli najsilniejszych członków DxD, zwłaszcza Dwóch Niebiańskich Smoków, posiadacza Świętej Włóczni i Vasco Strady. Teraz rozumiem dlaczego. Nie poczujesz siły tego ciosu, oglądając tylko nagrania – powiedział Gressil, po czym ruszył na mnie jak dziki!

„Nie jest taki szybki… Ale w takim razie!”

Sprawnie zrobiłem unik przed szarżującym na mnie Gressilem, który przywalił następnie w dwupiętrowy budynek, burząc go kompletnie! Racja! Ten gość był typem mięśniaka. Zrozumiałem to, gdy oglądałem nagrania meczów. Jest typem, który wkłada w pojedynczy atak niesamowitą ilość aury i przebijał się przez obronę wroga. Prawdę mówiąc byłem taki jak on, skoro walczyłem z takimi ludźmi jak Sairaorg-san, którzy byli dumni ze swojej mocy. Problemem było jednak to…..

– C-co powinnam zrobić? – zapytała nagle Kunou.

– Kunou, stój u boku swojej matki i chroń ją oraz wspieraj swoimi zaklęciami! – odparła Rias.

– Kunou, wspieraj Yasakę-san! Jeśli to miejsce zostanie zniszczone, to ucierpi miasto. Chcesz spełnić swoje marzenie, którego nie mogłaś zrealizować rok temu, prawda? Chronić swoją matkę – dodałem.

Kunou zaczęła emanować aurą kyuubi z całego swojego ciała i przybrała odważną minę.

– Umu. Ochronię mamę!

Yasaka-san uśmiechnęła się w odpowiedzi na rezolutne słowa swojej siostry.

– Dziękuję, Kunou.

– Pozostaw to mnie!

Wspaniałe! Mogłem wyczuć silną więź pomiędzy matką i jej córką!

Zaraz potem wdałem się w walkę wręcz z Gressilem. Miał pełno luk w obronie, gdy atakował, co wykorzystywałem i zadawałem kopniaki oraz ciosy przepełnione aurą! Obrywał raz po raz, ale…jego ataki też zaczynały mnie dosięgać. Liczba moich celnych trafień też zaczęła maleć. Wreszcie, w momencie gdy moja pięść trafiła go w twarz, on jednocześnie trafił mnie w pierś! Moja szkarłatna zbroja została zniszczona, a szok przeszedł przez moje ciało. …! Poczułem niewyobrażalny ból…ale najwyraźniej żadna z moich kości nie została uszkodzona!

– Ise-kun!

Akeno-san próbowała mi pomóc, zwiększając aurę błyskawic i uwalniając ją z palców!

– Gu!

Błyskawica trafiła Gressila i poraziła całe jego ciało, które zaczęło dymić. Błyskawice Akeno-san były nasycone światłem, które było szczególnie zabójcze dla diabłów. Nawet te najsilniejsze nie przetrwałyby uderzenia błyskawicą Akeno-san bez szwanku… Jednak patrząc na Gressila, można było odnieść wrażenie że nie odniósł żadnych obrażeń… …Ten gość przywykł do błyskawic i śmiał się, mimo że z nosa ciekła mu krew, po tym jak oberwał moim ciosem.

– Więc plotki mówiące, że możesz sobie poradzić z istotą będącą w klasie Maou były prawdziwe – oznajmił.

– A ty próbujesz mi powiedzieć, że jesteś w klasie Maou? – zapytałem.

– Cóż, kiedy się urodziłem, powiedziano mi że jestem równie utalentowany – odparł Gressil, ścierając krew cieknącą z nosa.

…Tak jak powiedział, wzrost jego mocy podczas bitew był dziwny. Czarny Szatan Mrocznego Smoczego Króla… Ta nazwa jest zbyt długa, więc skróćmy ją do Drużyny Ponurego Żniwiarza. W tym zespole, ten gość był osobą, której wzrost mocy był oszałamiający. Angażował się w walkę z wrogiem, wystrzeliwując olbrzymie ilości aury. Na początku jego przeciwnik unikał wielu ataków, jednak w miarę jak mecz trwał, dostosowywał się do stylu walki wroga i opracowywał ataki przeciwko niemu.

Geniusz, hmm. Pewnie nie jest na tym samym poziomie co Vali, czy Cao Cao, ale ludzie tacy jak on szybko zdobywają moc podczas bitew, więc przeciąganie tej walki może nam tylko zaszkodzić. Walka z genialnym mięśniakiem była naprawdę kłopotliwą rzeczą. Nie wspominając o tym, że ten gość miał kłopotliwe zdolności… Dodatkowo, Gressil nie był jedynym geniuszem, z którym musieliśmy się mierzyć. Spojrzałem na Rias, Kibę i Kunou, którzy walczyli z innym diabłem z Drużyny Ponurego Żniwiarza, Sonneillonem. Kiba próbował zadać mu miecz swoim Świętym Demonicznym Mieczem, zbliżając się do niego, ale on okrył się złowieszczą aurą i przemówił cichym głosem:

– Zmiażdżenie.

Zaraz potem Kiba zaczął czuć niesamowite ciśnienie i sprawił że z ziemi wysunął się miecz, którego użył do odbicia się od wroga. Zaraz potem ten miecz został zgnieciony przez niesamowitą siłę, która czyniła go coraz mniejszym, aż zmniejszył się do rozmiarów piłki.

– Zmiażdżenie – powiedział ponownie Soneillon.

Kiba natychmiast odskoczył w tył, a miejsce w którym stał zostało zmiażdżone. Sonneillon dalej powtarzał „Zmiażdżenie, Zmiażdżenie, Zmiażdżenie”. Wprawdzie Kiba szybko uciekał, ale z powodu niewyobrażalnej siły, dziury pojawiały się jedna po drugiej.

– Zmiażdżenie.

Ponieważ oczy Sonneillona świeciły się w tajemniczy sposób, Kiba musiał wyrzucić Święty Demoniczny Miecz, który trzymał w dłoni i wycofać się. Upuszczony przez niego miecz został natychmiast zmiażdżony do rozmiarów piłki. Ten drań dostroił się do ruchów Kiby i celował w jego dłonie! Diabelską zdolnością Sonneillona było Miażdżenie. Nie zostało ona nazwana oficjalnie, ale Rias i Ravel nazywały ją tak dla wygody. Ta zdolność pozwalała mu zaatakować dany przedmiot, poprzez wywieranie na niego niesamowitej siły. Wprawdzie były diabły, których specjalnością było Ciśnienie, ale Rias i Ravel nazwały zdolność Sonneillona Miażdżeniem, powodu jego ofensywności i niszczycielskiej mocy. …Był złym przeciwnikiem dla ludzi, którzy chcieli walczyć z nim wręcz. Najlepiej poradziłby sobie z nim ktoś w typie Kiby, będący szybkim, technicznym typem, albo ktoś, używający ataków dystansowych.

– …

Ponieważ ręce Kiby zostały obrane za cel, jego aura stopniowo zgęstniała. To znaczyło, że planował poważną walkę. Fakt że Sonneillon dostroił się do ruchów Kiby po krótkiej walce, oznaczał że jego talent był na zupełnie innym poziomie.

– A co powiesz na to!

Rias, której ciało było okryte szkarłatną aurą, skondensowała swoją Moc Zniszczenia w kuli, którą rzuciła w Sonneillona.

– I Zmiażdżenie – powiedział Sonneillon, aktywując swoją moc.

Wprawdzie kula nie została zmiażdżona, ale zmieniła swoją trajektorię i uderzyła w słup, niszcząc go wraz ze wszystkim w pobliżu. Ale czy to w ogóle możliwe, że Zmiażdżenie wpłynęło nawet na Moc Zniszczenia Rodu Bael?

Nawet Zmiażdżenie zostało do pewnego stopnia Zniszczone?.. Gdyby Rias użyła czegoś tak silnego, jak jej najlepszy atak, Zgaszona Gwiazda.... Nie, gdyby zmienił jego trajektorię i obrócił przeciwko nam, mielibyśmy przerąbane. Zniszczenie i Zmiażdżenie nie pasowały do siebie.

Gdy atak Rias trafił, Kiba ruszył do ataku, tworząc w dłoni kolejny Święty Demoniczny Miecz. Sonneillon wiedział, że nie nadąży za nim wzrokiem i dlatego wzmocnił swoją aurę.

– I Zmiażdżenie, Zmiażdżenie, Zmiażdżenie!

Zgodnie z jego słowami, wszystko wokół Sonneillona zostało zmiażdżone przez złowieszczą siłę. Tak przy okazji, pamiętam że na nagraniach widziałem, jak używał swojej mocy do zniszczenia wszystkiego wokół siebie! Sądzę że mógłby sięgnąć nimi na dłuższą odległość, gdyby tylko chciał. Mimo tego nie wyczułem, aby Kiba został zmiażdżony… Sonneillon spojrzał w górę, gdy wyczuł obecność. Jednak zobaczył tylko powidok po Kibie.

– Za moimi plecami!? – powiedział zaskoczonym tonem.

Zaraz potem Kiba pojawił się z tyłu i z niesamowitą prędkością zadał trzy ciosy! To specjalny ruch jego mistrza, Skoczka Sirzechsa Lucyfera-sama, Okity Soujiego-san, sandan-zuki<ref>Sandan-zuki oznacza trójstopniowe pchnięcie i była to popisowa technika Okity Soujiego, polegająca na zadaniu ciosów w szyję oraz lewe i prawe ramię.</ref>.

– Fru – mruknął Sonneillon

Zaraz potem niesamowita siła odepchnęła go bardzo daleko! Ten gość użył potężnej mocy, która sprawiła że znalazł się poza zasięgiem ciosów Kiby! On jednak szybko zareagował i zaczął ścigać Sonneillona!

– Fru!

Sonneillon użył niewidzialnej siły na nadgarstku Kiby, przez co zakłócił jego postawę i wytrącił mu miecz z dłoni. Kibie to jednak nie przeszkodziło i szybko stworzył nowy miecz, z którym kontynuował pościg za wrogiem.

– Fru i Fru! Fru! Fru Fru! – wypowiadając te słowa, Sonneillon dalej atakował nadgarstki Kiby i dzierżone przez niego miecze.

Dzięki temu, Kiba zbliżył się do wroga, nie mając broni w ręku.

– Miecz! – wrzasnął na całe gardło Kiba, gdy stał przed Sonneillonem z pustymi dłońmi.

Pod stóp Sonneillona wyłoniła się kilka mieczy! On jednak szybko zareagował.

– Zmiażdżę was pstryknięciem! – powiedział.

Święte Demoniczne Miecze pod jego stopami zostały zmiażdżone do rozmiarów piłek, ale dopiero teraz zrozumiał prawdziwe intencje Kiby i zwrócił uwagę na to, co dzieje się za jego plecami. Powietrze zadrżało od pękającego dźwięku i z innej przestrzeni wyłonił się Demoniczny Cesarski Miecz, Gram, który znalazł się w dłoni Kiby i odpowiedział na wolę swego pana. Kiba zamachnął się mieczem, naładowanym demoniczna energią, ale…..

– Fru!

Sonneillon zrobił unik i wziął na cel stopę Kiby, przez co ten się potknął i stracił równowagę, a jego miecz o włos minął głowę Sonneillona. Gram uwolnił złowrogą aurę, która poleciała przed siebie i burząc kilka budynków! Gram z pewnością jest potężny!

Jednakże…

– …Urgh…

Yasaka-san, która stworzyła tą pseudoprzestrzeń, jęknęła, utrzymując pieczęć. Niszczycielska moc Grama musiała uszkodzić to miejsce. Kiedy Kiba to zauważył, osłabił falę uderzeniową Grama. To oznaczało, że nie będzie mógł tu walczyć na całego. Rias również, chociaż ona pewnie o tym wiedziała. Kiba poprawił swoja postawę i odskoczył od Sonneillona. Gdy to zrobił uśmiechnął się odważnie i spojrzał na spanikowanego wroga.

– Wreszcie wziąłeś za cel moje stopy.

– …

– Szybko zareagowałeś na moje ruchy i obrałeś na cel moje nadgarstki. Nie rozumiem, dlaczego nie próbowałeś atakować moich stóp, skoro wiedziałeś że moją bronią jest szybkość. Mogłeś mnie trafić, gdybyś chciał, ale tego nie zrobiłeś.

– Zamknij się.

– Skoro o tym mowa, to na nagraniach widziałem, jak bawisz się ze swoimi przeciwnikami i teraz zapewne robisz coś takiego.

– Jesteś irytujący.

– Więc po prostu patrzysz na mnie z góry. Dlatego prawie zginąłeś. Nie tylko ty możesz się przystosować do czyichś ruchów – powiedział Kiba do Sonneillona, który był zły po tym, jak zrozumiane zostały jego prawdziwe uczucia.

– ZAMKNIJ SIĘ! WKURZASZ MNIE!

– Nie, sam sobie strzelasz w stopę.

– ZABIJĘ CIĘ!

Sonneilon, wściekły przez Kibę, który go wyraźnie prowokował, emanował z całego ciała niebezpieczną aurą, ale…była ona brutalniejsza niż przedtem. …Kiba wyczuł że jego przeciwnik ma dziecięcy temperament i celowo go zdenerwował, aby nie mógł kontrolować swoich mocy jak należy. I faktycznie, niewidzialna moc którą uwolnił Sonneillon była mniej dokładna i ominęła miecz oraz dłoń Kiby. Ponieważ precyzja jego zdolności zmalała, nie mógł powstrzymać szybkości Kiby, nawet gdy wziął za cel jego stopy.

– Cholera! Cholera! CHOLERAAAAAAAAAAAA!

Sonneillon, którego ataki chybiały celu, był coraz bardziej zły. Z drugiej strony Gressil, który walczył ze mną wręcz, śmiał się z tego.

– KAKAKA! Ech, Sonneillon. Nawet jeśli jest zwykle spokojny, to staje się największym bachorem wśród nas, kiedy sprawy nie idą zgodnie z jego planem!

– Wśród was? Mówisz o Balberithcie i Verrine z twojej drużyny?

– Tak, w końcu jesteśmy dziećmi! Staruszek Zeno zawsze mówił, że mamy dużo talentu, ale brakuje nam doświadczenia!

– Więc zaatakowaliście nas, aby zdobyć więcej doświadczenia?

– Zgadza się! Nawet wśród wszystkich mocarstw i mitologii, jesteście główną siłą armatnią Drużyny DxD, prawda? Najsilniejsza grupa bojowa, z którą nawet istoty boskiej klasy boją się zadzierać!

– To nie tak, ze walczymy bo lubimy. Walczymy, gdyż są takie dupki jak wy, które ciągle sprawiają wszystkim kłopoty!

– Dlatego rzuciliśmy wam wyzwanie! Chcemy sprawdzić, jak daleko mogą nas zaprowadzić nasze talenty!

…

Walczyliśmy, więc nie wiedziałem jak zareagować… Nie, byłem wściekły. Rany, rok temu też pojawili się podobni do nich ludzie, którzy rzucili nam wyzwanie, prawda Cao Cao? Wysłucham tego gościa później, teraz czas na kolejny ruch!

[Ostrze!!]

[Ostrze 2!!]

Wraz z dźwiękami z moich klejnotów, z obu rękawic wysunęły się Ascalony. Gressil roześmiał się na ten widok.

– Wiem co to jest! Święte Miecze będące zabójcami smoków! Przesiąkły aurą Czerwonego Cesarskiego Smoka!

Kilka razy korzystałem z nich podczas meczów, więc z pewnością widział nagrania. Zacząłem atakować Gressila mieczami, które wysunęły się z moich rękawic, ale on zręcznie unikał moich ciosów, nie tracąc przy tym czujności.

– Och, masz takie rzeczy w rękawicach, ale nie zadziałają na mnie, skoro o nich wiem! Jeśli chcesz mnie pokonać w tej postaci, lepiej użyj Szkarłatnego Podmuchu, albo czegoś podobnego! – powiedział.

Gressil znał moje ataki z nagrań i patrzył teraz z góry na mnie i moją zbroję. Ale to właśnie dlatego jej użyłem! Zamachnąłem się mocno moim Ascalonem II z mojego prawego ramienia, ale Gressil uniknął ciosu. Gdy obróciłem ciało o 180 stopni, Gressil musiał zauważyć lukę w mojej obronie.

– JESTEŚ NIEUWAŻNY! – wrzasnął głośno.

Zwiększył aurę w swojej dłoni i próbował zadać mi cios…. A więc teraz!

[Ostrze z Ogona!!!!]

Wydłużyłem ogon sterczący z tyłu mojej zbroi i sprawiłem że z końca wyłoniło się ostrze, które szybko zaczęło zbliżać się do Gressila!

– —!?

Był zaskoczony tym ruchem i ostrze trafiło, wbijając się głęboko w jego ramię. Dzięki temu jego ofensywna postawa została zachwiana, a ja skupiłem moją aurę w lewej ręce.

[Wzmocnienie! Wzmocnienie! Wzmocnienie! Wzmocnienie! Wzmocnienie! Wzmocnienie!Wzmocnienie! Wzmocnienie! Wzmocnienie! Wzmocnienie! Wzmocnienie! Wzmocnienie!Wzmocnienie! Wzmocnienie! Wzmocnienie! Wzmocnienie! Wzmocnienie! Wzmocnienie! Wzmocnienie!!!]

Dźwięk który oznaczał, że coś w moim klejnocie zostało zwiększone. Odpaliłem w stronę wroga mój atak, olbrzymi Smoczy Strzał.

''BUUUUUUUM!''

Rozległa się potężna eksplozja.

– Arghhhhhhhhh!

Gressil poleciał wysoko w powietrze, wrzeszcząc przy tym. Z drugiej strony, mój Smoczy Strzał zniszczył drogę i scenerię przede mną! Ostrze z mojego ogona było prototypowym modelem Ascalonu II. Wprawdzie nie miał takich zdolności jak II, ale nadal był silny. Po meczu z Rias dostałem go od watykańskich naukowców, którzy badali i tworzyli święte miecze.

„To prototypowy model, stworzony dla ciebie, a inni nie mogą korzystać z niego jak należy. Dlaczego więc go nie wypróbujesz?

Taka była sugestia i przysługa. Po dyskusji z Ddraigiem, Rias i Ravel, doszliśmy do wniosku, że będzie to zaskoczeniem dla wroga, a także trzecią ręką, więc najlepiej go będzie scalić z ogonem i tak też zrobiliśmy. Machnąłem moim ogonem i spojrzałem przed siebie. Duży gość stał pochylony, a z jego ciała wydobywał się dym. Wyglądał jakby doznał poważnych obrażeń, ale…najbardziej dostało się ramieniu, w które trafił Ascalon.

Szybko spojrzałem na Yasakę-san. …Chciałbym użyć na niej Podarunku, aby wzmocnić jej moce. Sądzę że dzięki temu udałoby się jej utrzymać ten wymiar. …Będę miał szansę, aby to zrobić? Kiedy o tym myślałem, Gressil ruszył w moją stronę. Uśmiechał się w podekscytowaniu.

– Ostrze w ogonie! To pierwszy raz, gdy to widzę. Czy to coś, co dopiero stworzyłeś? Cholera, pomyśleć że jako pierwszy posmakowałem na własnej skórze techniki, którą właśnie stworzył Czerwony Cesarski Smok – powiedział, po czym naprężył mięśnie i tym samym zaleczył pokrywające jego ciało rany. – Jednak moje ciało to „zapamiętało”.

Po tych znaczących słowach, ruszył na mnie agresywnie! Zamierzał uderzyć mnie swoim ciałem, które było spowite ofensywną aurą. Będzie po mnie, jeśli oberwę i nawet zadraśnięcie może mieć poważne konsekwencje. Nie był wyjątkowo szybki, ale na krótkim dystansie to wystarczyło! Jest taki sam jak ja! Próbowałem zrobić unik tuż przed ciosem, ale natychmiast zmienił kierunek i ruszył za mną w pościg! Jego chwilowa moc była niesamowicie szybka! Stworzyłem w dłoni małe pociski z aury i zasypałem wroga deszczem mini Smoczych Strzałów! Gressil, który na mnie pędził, nawet nie próbował robić uników i rozbijał je siłą swojej szarży!

– O jejku, najwyraźniej tego typu pociski już na mnie nie działają! – powiedział z uśmiechem.

A więc spróbujmy jeszcze raz!

Rozciągnąłem mój ogon z Ascalonem i zadałem kolejny potężny cios! Trafiłem go w brzuch, a w każdym razie tak to wyglądało, gdyż Ascalon nie był w stanie wbić się w jego ciało i tylko go nieszkodliwie dziabnął!

– To moje ciało też zapamiętało! Jeśli te ataki nie przekraczają klasy Maou, to nie zadziałają na mnie! – powiedział Gressil z zadowoleniem.

Zamierzał zadać mi potężny cios, więc skrzyżowałem ramiona, aby się obronić. Zostałem jednak przyparty do muru, a mój przeciwnik zmierzał przebić się przez moją obronę…..żartowałem. Nie pozwolę ci! Kiedy zrozumiałem, że ufa swojej potężnej mocy, utrzymałem moją obronną postawę do ostatniego momentu. Gdy nie mógł już zmienić kierunku swojego ataku, odskoczyłem na bok i jednocześnie odpaliłem Smoczy Strzał!

[Wzmocnienie! Wzmocnienie! Wzmocnienie! Wzmocnienie! Wzmocnienie! Wzmocnienie! Wzmocnienie! Wzmocnienie! Wzmocnienie! Wzmocnienie! Wzmocnienie! Wzmocnienie!!!]

Był większy niż poprzednie pociski!

– Gu!

Po oberwaniu moim Smoczym Strzałem, Gressil poleciał daleko w tył. Próbował jednak ponownie stanąć do walki, gdyż odniósł tylko niewielkie obrażenia. Nagle pomogła mi Akeno-san, która zasypała przeciwnika gradem błyskawic.

– Błyskawice!

Akeno-san wystrzeliła swoją demoniczną moc, spowitą dużą ilością błyskawic. Gressil najwyraźniej nie zamierzał unikać tego ataku i przyjął wszystko na siebie… Mimo że całe jego ciało iskrzyło, uśmiechał się. Błyskawice Akeno-san nie działały na niego.

– Twoje błyskawice to za mało, Onee-san. Moje ciało je „zapamiętało”. Jeśli chcesz zadać mi poważne obrażenia, powinnaś zwiększyć moc wyjściową, albo użyć innej techniki!

Akeno-san zmarszczyła brwi, gdy to usłyszała.

– Więc taka jest twoja zdolność.

Zgadza się, specjalnością Gressila jest Odporność. Gdy oberwie jakimś atakiem od wroga, jego ciało natychmiast nabierze odporności na tego typu ataki. To wyjaśnia czemu właśnie nie doznał obrażeń, po oberwaniu błyskawicami Akeno-san. Dodatkowo, pewnie wykształcił też Odporność na pioruny. Jego ciało najwyraźniej przyzwyczaiło się też do moich ataków, Smoczego Strzału i Ascalona w ogonie.

Nie była to jednak zdolność zastrzeżona dla diabłów. Gdyż władały nią także potwory i nadprzyrodzone istoty. Jednak w przypadku Gressila, ta moc działała wyjątkowo szybko. Dodatkowo nie było ograniczeń co do atrybutów, więc mógł się uodpornić na wszelkiego rodzaju obrażenia.

Taką nazwę nadały tej zdolności Rias, Ravel, Rossweisse-san, kiedy oglądały nagrania meczy i analizowały zdolności Gressila. Chociaż ich opinie różniły się nieco od siebie, to na podstawie tego co widziałem, mniej więcej były one takie same. Naprawdę nie rozumiałem, jak działała ta Odporność, jest fakt że stał się nietykalny dla moich ataków był niezaprzeczalny. Jedną ze zdolnosci Ddraiga, który mieszkał w moim Boskim Darze, było Przeniknięcie, które byłoby w stanie przebić się przez Odporność. Powiedział mi nawet o tym:

[Tak, jestem pewien że twój atak przejdzie przez tą Odporność, jeśli wzmocnisz ją Przeniknięciem. A w każdym razie powinien.]

…Zaraz, Ddraig, to zabrzmiało tak, jakby Gressil był w stanie wykształcić Odporność także na Przeniknięcie.

[To niemożliwe. Z drugiej strony, może być w stanie przebić się przez jego Odporność niezliczoną ilość razy. Biorąc jednak pod uwagę szybkość jego wzrostu, talentu oraz tego co widzieliśmy na nagraniach i przed chwilą, jest geniuszem. Byłoby zbyt strasznie, gdyby potrafił oprzeć się Przeniknięciu. Zamiast jednak używać Przeniknięcia w tej niestabilnej przestrzeni, gdzie nie możesz dać z siebie wszystkiego, sądzę że lepiej będzie poczekać do decydującej bitwy, a wtedy zaatakuj go w swojej Smoczej Deifikacji, korzystając z Przeniknięcia.]

…Więc powinniśmy poczekać, aż będziemy walczyć w bardziej stabilnym miejscu.

[Dłuższa walka w takiej sztucznej przestrzeni to kiepski pomysł.]

Im dłużej walczyliśmy w tym miejscu, tym bardziej byłoby to korzystne dla przeciwnika. …Cholera, dotychczas nie walczyłem z takim wrogiem, przeciwko któremu musiałbym użyć Smoczej Deifikacji już podczas pierwszej walki z nim. Id dłużej walczyliśmy, tym silniejszy się stawał.

– Rany, nawet w tej szkarłatnej zbroi jesteś silny. Temu chłoptasiowi z mieczem też niczego nie brakuje. Sądzę że jesteście ludźmi, których można nazwać doświadczonymi wojownikami – powiedział Gressil.

– Mówisz coś takiego, ale tak naprawdę powstrzymujesz się od walki z pełną mocą, prawda? – zapytałem.

Gressil pomachał swoją niezranioną ręką.

– Obecnie nadal mamy ograniczenia. Gdyby je jednak usunięto, wtedy ja i Sonneillon bez trudu zniszczylibyśmy tą barierę i całe miasto. Dlatego wszystko zależy od pozwolenia szefów.

Szefów?

Więc byli ludzie, którzy traktowali ich jako swoich podwładnych, hmm.

– Gressil! Pozbądźmy się naszych ograniczeń! Ci ludzie doprowadzają mnie do szału! Darują nam, jeśli nie zniszczymy całego Kioto! Miasto nie ucierpi, jeśli straci tylko dzielnicę! – wrzasnął Sonneillon, kiedy walczył z Rias i Kibą.

Ten niski bachor z pewnością powiedział coś okrutnego! Sądząc ze sposobu w jaki walczył oraz nagrań z poprzednich meczów, ci goście bez trudu byliby w stanie zniszczyć całe miasto, gdyby walczyli na poważnie! Kiedy Gressil usłyszał słowa swojego kompana, westchnął.

– Cóż, masz rację. To tylko kwestia czasu.

Nagle Gressil zaczął stopniowo zwiększać poziom swojej aury do takiego stopnia, że cała ta przestrzeń się zatrzęsła! Sonneillon poszedł w jego ślady i zaczął emanować złowieszczą aurą!

– Planują pokazać nam pełnię swojej mocy, którą widzieliśmy w turnieju – powiedziała ponuro Rias.

– Ku! Nie dam już rady!

Touki Yasaki-san zaczęło być niestabilne, a jej ręce, w których trzymała pieczęć, zaczęły drżeć. Ta przestrzeń także osiągnęła swój limit, z powodu Sonneillona i Gressila, którzy zwiększyli swoje aury. Wszystko dookoła zaczęła się rozpadać i zaczęliśmy już widzieć prawdziwe miasto. W tym tempie, obaj przeciwnicy, którzy zaczęli walczyć na poważnie, wrócą do rzeczywistego świata. Jeśli się to stanie, to wtedy zwykli ludzie…! Pomyślałem o najgorszej opcji! W takim razie będzie lepiej, jeśli też zacznę walczyć z całą mocą! Kiedy już przygotowałem się na to, że zobaczą mnie zwykli ludzie, zacząłem przygotowania do mojej inkantacji Smoczej Deifikacji.

Nagle, przestrzeń która miała już zniknąć, została pokryta mgłą, która ją wsparła, i wróciła do normalności. Znałem tą mgłę…!

– Najwyraźniej przybyliśmy na czas – powiedział nagle ktoś.

Tym kto wyłonił się z mgły, był Cao Cao oraz inni członkowie Frakcji Bohaterów! Obok Cao Cao stał użytkownik mgły, posiadacz Longinusa, Zatracenia Wymiaru, Georg, który aktywował swój Boski Dar, aby wesprzeć Yasakę-san w utrzymaniu tej przestrzeni. Cholera! Przybyliście w ostatniej chwili! Cao Cao postukał drzewcem włóczni w ramię i ruszył w naszą stronę. Gressil patrzył na Cao Cao i jego broń.

– Święta Włócznia, hmm. Ostrzegano nas, żebyśmy trzymali się od ciebie z daleka.

– Miło mi was poznać. Jesteście Gressil i Sonneillon, prawda? Ja jestem Cao Cao. Potomek tego Cao Cao, z historii o Trzech Królestwach – powiedział Cao Cao, wpatrując się w Gressila i Sonneilona.

– Nie wiem co zamierzcie, ale proszę, nie róbcie czegoś co sprawi, że przypomną nam się nasze własne wyczyny sprzed roku – powiedziała szermierz Frakcji Bohaterów, Jeanne.

– Nie mów takich niepotrzebnych rzeczy – ostrzegł ją Cao Cao, po czym zwrócił się do Gressila i Sonneillona. – Nie jesteśmy tylko posiłkami. Siły główne zaraz tu będą. Macie dość odwagi, aby walczyć z całą Drużyną DxD?

Gressil uśmiechnął się w odpowiedzi… Z drugiej strony Sonneillon był wściekły, kiedy to usłyszał, a jego aura stała się jeszcze bardziej złowroga.

– Tak mi się wydaje. Nawet jeśli tu zaczniemy, to nie znaczy…. – oznajmił Gressil, gdy zobaczył jak Sonneillon nabiera ochoty do walki.

Nagle przy uszach obu naszych przeciwników pojawiły się małe magiczne kręgi komunikacyjne. Najwyraźniej ktoś im coś powiedział i nie wyglądali z tego powodu na zadowolonych, ale…jednocześnie ich zapał bojowy opadł. Następnie pod ich stopami pojawiły się kręgi magiczne, pokryte starymi wzorami.

– Niedługo się spotkamy.

– Zmiażdżę was wtedy.

Po tych słowach obu ich pochłonęło światło teleportacyjne. Gdy zniknęli, ja, Rias, Akeno-san, Kiba, Yasaka-san i Kunou odsapnęliśmy z ulgą. Pozbyłem się zbroi i zacząłem dziękować Cao Cao:

– Uratowałeś nas.

– Cóż, takie jest nasze zadanie. Jednakże... – odparł Cao Cao, patrząc w miejsce, w którym zniknęli Gressil i Sonneillon. – Te magiczne kręgi były z Olimpu, prawda?

– Tak. Dodatkowo starego typu. Jak się można było spodziewać, pomagają im pierwotni bogowie.

Pierwotni bogowie…..

Ten raport o dziwnych zaklęciach rzuconych w Kioto. Też miały być stare, więc pierwotni bogowie musieli w tym maczać palce. Nie ma wręcz co do tego wątpliwości, skoro Gressil i Sonneillon użyli do teleportacji kręgów magicznych pierwotnych bogów. „Szefowie” o których wspominali nasi przeciwnicy, to zapewne pierwotni bogowie z sojuszu Bogów Piekieł.

– Przedyskutujmy to w Urakioto – powiedziała Yasaka-san, głaszcząc po głowie Kunou, która wyglądała na zmartwioną.

Przytaknęliśmy jej słowom.

Najwyraźniej w tym roku też nie będziemy mieli spokoju w Kioto. Ale jak zwykle, to co musieliśmy zrobić było proste.

Trzeba po prostu skopać tyłek kretynom, którzy szukają z nami zwady!
<noinclude>

==Odnośniki tłumacza==

<references/>
</noinclude>

<noinclude>
{| border="1" cellpadding="5" cellspacing="0" style="margin: 1em 1em 1em 0; background: #f9f9f9; border: 1px #aaaaaa solid; padding: 0.2em; border-collapse: collapse;"
|-
| Cofnij do [[High_School_DxD_Shin.3_-_Żywot_1:_Tak,_w_tym_roku_też_jedźmy_do_Kioto|Rozdziału pierwszego]]
| Powróć do [[High_School_DxD_(Polski)|strony głównej]]
| Przejdź do [[High_School_DxD_Shin.3_-_Żywot_3:_Drużyna_DxD_kontra_grupa_Mrocznych_Bogów|rozdziału trzeciego]]
|-
|}
</noinclude>

User:Jn19930

2019-09-24T19:41:48Z

141.101.77.245: Porn XXX

XXX Videos Porn XXX
Porn XXX Video Sex Porn Videos.
Sex XXX Sex Movies Porn Movie.
Watch now the best free porn!!
Porn Tube, 100% Free
XXX Videos, Sex Movies, Porn Videos
Porn XXX,Free Sex,Porn HD,Porn Movies
Porn Videos Tube, Porn Video XXX
XXX Movies, XXX Video Tube
Best Porn Websites. Watch Best Porn Videos for FREE:
https://xxxhomeporntube.com - XXX Home Porn Home Porn Tube Video Porn Tube.
https://pornhd24.co.uk - Porn Hd.Great porn videos and sex movies.
https://lesbians-porno.com - Free Lesbian Porn Video
https://anime-hentai24.com - Anime Porn Free XXX Hentai Porn Stream.
https://sex-filmy24.com.pl - Sex Filmy, Najlepsze sex filmy i filmiki.

Have fun watching porn on best porn websites.
Have a nice watch :)
Thank you :D

Sorcery Hacker

2019-09-15T22:40:57Z

141.101.77.245: /* Sorcery Hacker >> Divulge the Magic Vulnerability */

{{Status|Active}}

[[Image:SorceryHacker_v01_cover.jpg|thumb|300px|right|]]
'''''Sorcery Hacker >> Divulge the Magic Vulnerability''''' (魔導ハッカー＞＞暴け、魔法の脆弱性) is a light novel series written by Kamachi Kazuma (鎌池和馬) and illustrated by HIMA. Kamachi Kazuma is also known for several other light novel series, most notably the [[Toaru_Majutsu_no_Index|Toaru Majutsu no Index]] series. Unlike Kamachi's other series, this one is published by Line Bunko Edge instead of Dengeki Bunko.

==Story Synopsis==

==''Sorcery Hacker >> Divulge the Magic Vulnerability'' by Kamachi Kazuma==

===Sorcery Hacker >> Divulge the Magic Vulnerability===
*[[Sorcery_Hacker:Volume1_Illustrations|Illustrations]]
*[[Sorcery_Hacker:Volume1_Phase0|Phase 00: Sky City Celedileka]]
*[[Sorcery_Hacker:Volume1_Phase1|Phase 01: Fire Castle Town Flared]]
*[[Sorcery_Hacker:Volume1_Phase2|Phase 02: Wind Castle Town Silphine]]
*[[Sorcery_Hacker:Volume1_Phase3|Phase 03: Earth Castle Town Grouviv]]
*[[Sorcery_Hacker:Volume1_Phase4|Phase 04: Light Castle Brightio]]
*[[Sorcery_Hacker:Volume1_Phase5|Phase 05: Water Castle Town Aquaria]]
*[[Sorcery_Hacker:Volume1_PhaseXX|Phase XX: Static Continent Totalinus]]
*[[Sorcery_Hacker:Volume1_Afterword|Afterword]]
*[[Sorcery_Hacker:Volume1_Ending|?]]
 

== Project Staff ==

*Supervisor:
*Project Manager:

=== Translators ===

'''ACTIVE'''
*[[user:Js06|Js06]]

=== Editors ===

'''ACTIVE'''

[[Category:Kazuma Kamachi]]
[[Category:Light novel (English)]]
[[Category:Genre - Action]]
[[Category:Genre - Supernatural]]

Spice and Wolf ~Brazilian Portuguese~

2019-08-28T16:12:59Z

141.101.77.245: /* Tradutores */

[[Image:SaWlightnovelholo.jpg|250px|thumb|Holo - A Sábia Deusa do Trigo]]
A série Spice & Wolf (conhecida também como Ookami to Koushinryou / [狼と香辛料]) também está disponível nos seguintes idiomas:

*[[Spice_%26_Wolf_~Spanish~|Español (Espanhol)]]

*[[Spice & Wolf| English (Inglês)]]

*[[Spice & Wolf - Français|Français (French)]]

*[[Spice & Wolf ~Lithuanian~:Knyga1 Prologas|Lietuvių (Lithuanian)]] (Prologue)

*[http://vnsharing.net/forum/showthread.php?t=96820 Việt Nam (Vietnamita)]

== Atualizações ==
* Agosto 01, 2009 - Volume 1, Prólogo e Capítulo 1 adicionados.
* Janeiro 07, 2014 - Atualização do Layout da página

== Resenha ==

== Tradução ==

=== Formato Padrão ===
*[[Format_guideline|General Format/Style Guideline]]
*[[Spice & Wolf:guidelines|Spice & Wolf Format Guidelines]]

Caso tenha interesse em traduzir algum capítulo ou ver o andamento das traduções, prossiga para a '''<big>[[Spice_and_Wolf_Portuguese:Registro|Página de Registro]]</big>''' e realize os procedimentos indicados.

* Capítulos com uma procentagem ao lado ainda não estão completos, e a porcentagem representa o que já foi - aproximadamente - traduzido.
* Capítulos sem link algum não foram traduzidos ainda.

== Spice & Wolf / 狼と香辛料 por Hasekura Isuna ==

===Volume 1 ([https://drive.google.com/file/d/1VxV_wZtJbvDNNAt4UfxT8yead956Jbs0/view PDF])===
''Publicado em Fevereiro, 10, 2006 [http://www.books-by-isbn.com/4-8402/4840233020-c-a-e-e-a-a-a-a-c-4-8402-3302-0.html ISBN 978-4-8402-3302-6]''
{| class="wikitable"
|-
|[[Image:SaWlightnovelvol1.jpg|left|160px|Spice and Wolf Volume 01]]
| width="500px" |
*'''[[Spice & Wolf:Volume1_Illustrations|Ilustrações]]''' 
*'''[[Spice_and_Wolf_Portuguese:Volume_1_Prologo|Prólogo]]''' 
*'''[[Spice_and_Wolf_Portuguese:Volume_1_Capítulo_1|Capítulo 01]]''' 
*'''Capítulo 02''' 
*'''Capítulo 03''' 
*'''Capítulo 04''' 
*'''Capítulo 05''' 
*'''Capítulo 06''' 
*'''Epílogo''' 
|} 

===Volume 2 ([https://drive.google.com/file/d/1I9ki2f-CsHh11NImTtocITtDSLr-MhlJ/view PDF])===
''Publicado em Junho, 10, 2006 [http://www.books-by-isbn.com/4-8402/4840234515-c-a-e-e-a-a-2a-a-a-a-c-4-8402-3451-5.html ISBN 978-4-8402-3451-1]''
{| class="wikitable"
|-
|[[Image:SaWlightnovelvol2.jpg|left|160px|Spice and Wolf Volume 02]]
| width="500px" |
*'''[[Spice & Wolf:Volume2_Illustrations|Ilustrações]]''' 
*'''Capítulo 01''' 
*'''Capítulo 02''' 
*'''Capítulo 03''' 
*'''Capítulo 04''' 
*'''Capítulo 05''' 
*'''Capítulo 06''' 
*'''Epílogo''' 
|} 

===Volume 3 ([https://drive.google.com/file/d/13ETz_Hk4m_XH8KD49C2NvxuLhphznqkS/view PDF])===
''Publicado em Outubro, 10, 2006 [http://www.books-by-isbn.com/4-8402/4840235880-c-a-e-e-a-a-3a-a-a-a-c-4-8402-3588-0.html ISBN 978-4-8402-3588-4]''
{| class="wikitable"
|-
|[[Image:SaWlightnovelvol3.jpg|left|160px|Spice and Wolf Volume 03]]
| width="500px" |
*'''[[Spice & Wolf:Volume3_Illustrations|Ilustrações]]''' 
*'''Capítulo 01''' 
*'''Capítulo 02''' 
*'''Capítulo 03''' 
*'''Capítulo 04''' 
*'''Capítulo 05''' 
*'''Epílogo''' 
|} 

===Volume 4===
''Publicado em Fevereiro, 10, 2007 [http://www.books-by-isbn.com/4-8402/4840237239-c-a-e-e-a-4-a-a-a-c-4-8402-3723-9.html ISBN 978-4-8402-3723-9]''
{| class="wikitable"
|-
|[[Image:SaWlightnovelvol4.jpg|left|160px|Spice and Wolf Volume 04]]
| width="500px" |
*'''[[Spice & Wolf:Volume4_Illustrations|Ilustrações]]''' 
*'''Capítulo 01''' 
*'''Capítulo 02''' 
*'''Capítulo 03''' 
*'''Capítulo 04''' 
*'''Capítulo 05''' 
*'''Capítulo 06''' 
*'''Epílogo''' 
|} 

===Volume 5===
''Publicado em Agosto, 10, 2007 [http://www.books-by-isbn.com/4-8402/4840239339-c-a-e-e-a-5-5-e-a-a-a-a-8-5-4-8402-3933-9.html ISBN 978-4-8402-3933-2]''
{| class="wikitable"
|-
|[[Image:SaWlightnovelvol5.jpg|left|160px|Spice and Wolf Volume 05]]
| width="500px" |
*'''[[Spice & Wolf:Volume5_Illustrations|Ilustrações]]''' 
*'''Prólogo''' 
*'''Capítulo 01''' 
*'''Capítulo 02''' 
*'''Capítulo 03''' 
*'''Capítulo 04''' 
*'''Epílogo''' 
|} 

===Volume 6===
''Publicado em Dezembro, 10, 2007 [http://www.books-by-isbn.com/4-8402/4840241147-c-a-e-e-a-6-6-e-a-a-a-a-8-6-4-8402-4114-7.html ISBN 978-4-8402-4114-4]''
{| class="wikitable"
|-
|[[Image:SaWlightnovelvol6.jpg|left|160px|Spice and Wolf Volume 06]]
| width="500px" |
*'''[[Spice & Wolf:Volume6_Illustrations|Ilustrações]]''' 
*'''[[Spice_and_Wolf_Portuguese:Volume_6_Prólogo|Prólogo]]'''
*'''[[Spice_and_Wolf_Portuguese:Volume_6_Capítulo_1|Capítulo 01]]'''
*'''[[Spice_and_Wolf_Portuguese:Volume_6_Capítulo_2|Capítulo 02]]'''
*'''[[Spice_and_Wolf_Portuguese:Volume_6_Capítulo_3|Capítulo 03]]'''
*'''[[Spice_and_Wolf_Portuguese:Volume_6_Capítulo_4|Capítulo 04]]'''
*'''[[Spice_and_Wolf_Portuguese:Volume_6_Capítulo_5|Capítulo 05]]'''
*'''[[Spice_and_Wolf_Portuguese:Volume_6_Epílogo|Epílogo]]'''
|} 

===Volume 7===
''Publicado em Fevereiro, 10, 2008 [http://www.books-by-isbn.com/4-8402/4840241694-c-a-e-e-a-7-e-a-a-a-1553-4-8402-4169-4.html ISBN 978-4-8402-4169-4]''
{| class="wikitable"
|-
|[[Image:SaWlightnovelvol7.jpg|left|160px|Spice and Wolf Volume 07]]
| width="500px" |
*'''[[Spice & Wolf:Volume7_Illustrations|Ilustrações]]'''
*'''Capítulo 01'''
*'''Capítulo 02'''
*'''Capítulo 03'''
|} 

===Volume 8===
''Publicado em Maio, 10, 2008 [http://www.books-by-isbn.com/4-04/4048670689-c-a-e-e-a-8-8-e-a-a-a-a-8-8-4-04-867068-9.html ISBN 978-4-0486-7068-5]''
{| class="wikitable"
|-
|[[Image:SaWlightnovelvol8.jpg|left|160px|Spice and Wolf Volume 08]]
| width="500px" |
*'''[[Spice & Wolf:Volume8_Illustrations|Ilustrações]]''' 
*'''Prólogo'''
*'''Capítulo 01'''
*'''Capítulo 02'''
*'''Capítulo 03'''
|} 

===Volume 9===
''Publicado em Setembro, 10, 2008 [http://www.books-by-isbn.com/4-04/404867210X-c-a-e-e-a-9-9-e-a-a-a-a-8-9-4-04-867210-X.html ISBN 978-4-0486-7210-8]''
{| class="wikitable"
|-
|[[Image:SaWlightnovelvol9.jpg|left|160px|Spice and Wolf Volume 09]]
| width="500px" |
*'''[[Spice & Wolf:Volume9_Illustrations|Ilustrações]]''' 
*'''Interlúdio'''
*'''Capítulo 04'''
*'''Capítulo 05'''
*'''Capítulo 06'''
*'''Capítulo 07'''
*'''Capítulo 08'''
*'''Capítulo 09'''
*'''Epílogo'''
|} 

===Volume 10===
''Publicado em Fevereiro, 10, 2009 [http://www.books-by-isbn.com/4-04/4048675222-c-a-e-e-a-a-10a-e-a-a-a-a-a-a-c-4-04-867522-2.html ISBN 978-4-0486-7522-2]''
{| class="wikitable"
|-
|[[Image:SaWlightnovelvol10.jpg|left|160px|Spice and Wolf Volume 10]]
| width="500px" |
*'''[[Spice & Wolf:Volume10_Illustrations|Ilustrações]]''' 
*'''Prólogo'''
*'''Capítulo 01'''
*'''Capítulo 02'''
*'''Capítulo 03'''
*'''Capítulo 04'''
*'''Capítulo 05'''
*'''Epílogo'''
|} 

===Volume 11===
''Publicado em Maio, 10, 2009 [http://www.books-by-isbn.com/4-04/4048678094-c-a-e-e-a-a-11a-Side-Colors2-e-a-a-a-4-04-867809-4.html ISBN 978-4-0486-7809-4]''
{| class="wikitable"
|-
|[[Image:SaWlightnovelvol11.jpg|left|160px|Spice and Wolf Volume 11]]
| width="500px" |
*'''[[Spice & Wolf:Volume11_Illustrations|Ilustrações]]''' 
*'''Capítulo 01'''
*'''Capítulo 02'''
*'''Capítulo 03'''
|} 

===Volume 12===
''Publicado em Agosto, 10, 2009 [http://www.books-by-isbn.com/4-04/4048679333-c-a-e-e-a-a-12a-e-a-a-a-a-a-a-c-4-04-867933-3.html ISBN 978-4-0486-7933-6]''
{| class="wikitable"
|-
|[[Image:SaWlightnovelvol12.jpeg|left|160px|Spice and Wolf Volume 12]]
| width="500px" |
*'''[[Spice & Wolf:Volume12_Illustrations|Ilustrações]]''' 
*'''Prólogo''' 
*'''Capítulo 01'''
*'''Capítulo 02'''
*'''Capítulo 03'''
*'''Capítulo 04'''
*'''Capítulo 05'''
*'''Capítulo 06'''
*'''Epílogo'''
|} 

===Volume 13===
''Publicado em Novembro, 10, 2009 [http://www.books-by-isbn.com/4-04/4048681400-Okami-to-Koshinryo-13-Japanese-Edition-4-04-868140-0.html ISBN 978-4-0486-8140-7]''
{| class="wikitable"
|-
|[[Image:SaWlightnovelvol13.jpeg|left|160px|Spice and Wolf Volume 13]]
| width="500px" |
*'''[[Spice & Wolf:Volume13_Illustrations|Ilustrações]]''' 
*'''Capítulo 01'''
*'''Capítulo 02'''
*'''Capítulo 03'''
*'''Capítulo 04'''
|} 

===Volume 14===
''Publicado em Fevereiro, 10, 2010 [http://www.books-by-isbn.com/4-04/4048683268-c-a-e-e-a-a-14a-e-a-a-a-a-a-a-c-4-04-868326-8.html ISBN 978-4-0486-8326-5]''
{| class="wikitable"
|-
|[[Image:SaWlightnovelvol14.jpeg|left|160px|Spice and Wolf Volume 14]]
| width="500px" |
*'''[[Spice & Wolf:Volume14_Illustrations|Ilustrações]]''' 
*'''Prólogo'''
*'''Capítulo 01'''
*'''Capítulo 02'''
*'''Capítulo 03'''
*'''Capítulo 04'''
*'''Epílogo'''
|} 

===Volume 15===
''Publicado em Setembro, 10, 2010 [http://www.books-by-isbn.com/4-04/4048688294-c-a-e-e-a-a-15a-a-e-a-e-e-i-a-i-e-a-a-a-4-04-868829-4.html ISBN 978-4-0486-8829-1]''
{| class="wikitable"
|-
|[[Image:SaWlightnovelvol15.jpeg|left|160px|Spice and Wolf Volume 15]]
| width="500px" |
*'''[[Spice & Wolf:Volume15_Illustrations|Ilustrações]]''' 
*'''Prólogo'''
*'''Capítulo 01'''
*'''Capítulo 02'''
*'''Capítulo 03'''
*'''Capítulo 04'''
*'''Capítulo 05'''
|} 

===Volume 16===
''Publicado em Fevereiro, 10, 2011 [http://www.books-by-isbn.com/4-04/4048702653-fc68999b99-16-2a7d6ed1a8-0b-fb8387ab-2f09-cd02-4-04-870265-3.html ISBN 978-4-0487-0265-2]''
{| class="wikitable"
|-
|[[Image:SaWlightnovelvol16.jpeg|left|160px|Spice and Wolf Volume 16]]
| width="500px" |
*'''[[Spice & Wolf:Volume16_Illustrations|Ilustrações]]''' 
*'''Capítulo 06'''
*'''Capítulo 07'''
*'''Capítulo 08'''
*'''Capítulo 09'''
*'''Capítulo 10'''
*'''Capítulo 11'''
*'''Capítulo 12'''
|} 

===Volume 17===
''Publicado em Julho, 8, 2011 [http://www.books-by-isbn.com/4-04/4048706853-fc68999b99-17-Epilogue-fb8387ab-2f09-cd02-4-04-870685-3.html ISBN 978-4-0487-0685-8]''
{| class="wikitable"
|-
|[[Image:SaWlightnovelvol17.jpeg|left|160px|Spice and Wolf Volume 17]]
| width="500px" |
*'''[[Spice & Wolf:Volume17_Illustrations|Ilustrações]]''' 
*'''Intervalo'''
*'''Epílogo'''
*'''Capítulo 01'''
*'''Capítulo 02'''
*'''Capítulo 03'''
|} 

==Equipe==

*Administrador do Projeto:
*Supervisor do Projeto: [[user:Keitava|Keitava]]

===Tradutores===

::* [[Marcelo]]
::* [https://noveljp.wordpress.com Novel JP]

===Editores===
::* [[user:Keitava|Keitava]]

==Informações sobre a publicação==
1. Spice and Wolf - 狼と香辛料 - ISBN 4-8402-3302-0 [978-4-8402-3302-6] - Lançado em 2006.02.10

2. Spice and Wolf II - 狼と香辛料 II - ISBN 4-8402-3451-5 [978-4-8402-3451-1] - Lançado em 2006.06.10

3. Spice and Wolf III - 狼と香辛料 III - ISBN 4-8402-3588-0 [978-4-8402-3588-4] - Lançado em 2006.10.10

4. Spice and Wolf IV - 狼と香辛料 IV - ISBN 4-8402-3723-9 [978-4-8402-3723-9] - Lançado em 2007.02.10

5. Spice and Wolf V - 狼と香辛料 V - ISBN 4-8402-3933-9 [978-4-8402-3933-2] - Lançado em 2007.08.10

6. Spice and Wolf VI - 狼と香辛料 VI - ISBN 4-8402-4114-7 [978-4-8402-4114-4] - Lançado em 2007.12.10

7. Spice and Wolf VII Side Colors - 狼と香辛料 VII Side Colors - ISBN 4-8402-4169-4 [978-4-8402-4169-4] - Lançado em 2008.02.10

8. Spice and Wolf VIII Town of Confrontation <Up> - 狼と香辛料 VIII 対立の町 <上> - ISBN 978-4-04-867068-5 - Lançado em 2008.05.10

9. Spice and Wolf IX Town of Confrontation <Down> - 狼と香辛料 IX 対立の町 <下> - ISBN 978-4-04-867210-8 - Lançado em 2008.09.10

10. Spice and Wolf X - 狼と香辛料 X - ISBN 4-0486-7522-2 [978-4-0486-7522-2] - Lançado em 2009.02.10

11. Spice and Wolf XI Side Colors II - 狼と香辛料 XI Side Colors II - ISBN 978-4-0486-7809-4 - Lançado em 2009.05.10

[[Category:Light novel (Brazilian Portuguese)]]
[[Category:Brazilian Portuguese]]