Baka-Tsuki - User contributions [en]

Tate no Yuusha Jilid 5 LN Bab 11 (Indonesia)

2019-06-25T07:56:27Z

162.158.111.160: /* Chapter 11 - Inter-dimensional {{furigana|Whale|paus}} */

==Chapter 11 - Inter-dimensional {{furigana|Whale|paus}}==

'''00:00'''

Hitungan waktunya habis.

Disaat yang sama, sekeliling kami menghilang, dan selama sesaat rasanya aku kayak mengapung di udara.

Terdengar suara dentangan yang berasal dari kapal.

Seaat kemudian bidang pandangku dipenuhi dengan kapal-kapal lain, banyak sekali, dan kami berada dipermukaan laut.

Jadi ini pertempuran laut. Aku menatap retakan yang muncul di langit. Itu adalah tanda kehadiran gelombang kehancuran.

Langitnya berwarna ungu, dan terdistorsi serta dipenuhi retakan-retakan kecil.

"Cepat! Kita harus naik ke kapal-kapal yang lebih besar!"

Ratu meneriakkan perintah, dan para knight serta prajurit yang berada diatas perahu mulai mendayung, membawa kami ke samping sebuah kapal terdekat yang lebih besar. Kami naik ke kapal tersebut.

Filo berada dalam wujud Filolialnya, dan aku serta Rahtalia naik ke punggungnya, lalu dia melompat naik ke dek, mengantar kami ke kapal tersebut dalam satu kali gerakan.

Para pahlawan berada di dek dan menatap retakan di langit.

Sulit mempercayai mataku sendiri. Salah satu anggota party Itsuki memakai Risuka Kigurimi dan memiliki topi Santa yang berbeda warna di kepalanya.

Aku tau aku gak perlu mengkhawatirkan itu, tapi aku gak bisa berhenti melihat!

"Fueeee..."

Tatapan mata besar yang mengintimidasi berasal dari kigurimi itu. Tapi, siapa yang punya mata seperti itu di party Itsuki? Pasti itu si cewek bernama Rishia.

Pekkul Kigurimi memiliki peningkatan statistik dan kemampuan yang besar, jadi kemungkinan versi Risuka-nya juga sama. Gak terlalu aneh kalo membayangkan dia memakainya untuk pertempuran besar. Sekilas terlihat seperti mereka gak menganggapnya serius.

"Apa yang terjadi?"

"Ini baru saja dimulai, jadi kami belum betul-betul tau, tapi aku melihat para monster mulai keluar dari retakan-retakan itu."

Kata Itsuki dan menunjuk retakan yang ada di langit.

Tampak seperti ikan raksasa, atau semacam ikan, bermunculan dari retakan.

Aku menduga yang akan muncul adalah sejenis burung. Tapi kurasa ini lebih baik dalam artian tertentu.

"Gimana caranya kita bertempur?"

Setidaknya kami punya pelaut sekarang, berkat perjalananku kembali ke Melromarc.

"Para perenang terbaik sudah berada di air, melawan para monster yang ada di air."

Sang Ratu bertindak sebagai komandan tertinggi. Beliau mendekat dan mengatakan rencananya.

"Para demi-human tipe air memimpin serangan. Banyak petualang yang bergabung dengan mereka, mengandalkan pengetahuan mereka tentang laut. Mereka sudah berenang dan bertempur."

"Untungnya kita merekrut para petualang itu di kota."

Melromarc adalah sebuah negeri supremasi manusia, jadi gak banyak demi-human yang ada didalam pasukan.

Konsekuensinya, kebanyakan prajurit yang bisa bertarung melawan gelombang, atau yang bisa kami susun untuk melawan gelombang, merupakan para manusia. Dan para manusia cuma bisa bertempur dari dek kapal—menggunakan meriam.

Itu artinya, tugas kamilah, para pahlawan, untuk berada di barisan depan.

"Ayo bergerak."

"Tuan Iwatani, tunggu sebentar."

"Ada apa?"

"Para monster berukuran kecil yang harus dihadapi sangatlah banyak, tapi aku rasa kami bisa menanganinya. Aku ingin para pahlawan berfokus pada ancaman-ancaman yang lebih besar yang berasal dari gelombang."

"Aku mengerti. Tapi bagaimana caranya kami menemukan ancaman-ancaman besar tersebut?"

Aku membayangkan mereka akan berkonsentrasi pada kaki gelombang, dimana retakan yang ada di langit bertemu dengan permukaan air.

Permukaan lautnya putih dan berbusa. Kau bisa melihat bahwa itu bergerak-gerak karena para monster yang bergerak ke arah kapal-kapal. Kami harus masuk ke air untuk melawan mereka.

Aku menemukan suatu bayangan yang bergerak cepat dibawah air. Sesaat kemudian, mahluk itu melompat ke dek kapal. Itu adalah seekor Inter-Dimensional Saguahin Shadow.

Penampilannya tampak seperti setengah ikan, setengah mahluk tipe manusia. Adapun untuk bayangannya, aku gak yakin, tapi itu mungkin suatu tipe dari demi-human.

“Shooting Star Spear!”

Motoyasu menikam Saguahin itu menggunakan tombaknya.

"Mahluk ini lebih tangguh daripada kelihatannya!"

"Hya!"

Lonte dan rekan-rekannya, Ren dan partynya, Itsuki dan partynya, mereka semua menyerang para monster yang menjadi ancaman akan mengambil alih kapal.

"Hya!"

Filo melompat dan berputar, menendang salah satu monster ke udara dan keluar dari kapal.

Tapi monsternya banyak sekali jumlahnya.

Aku melihat sekeliling. Ada sekitar 10 kapal. Gimana caranya kami melindungi 10 kapal?

Pasukannya terdiri dari para petualang terkuat di Cal Mira dan para prajurit berpengalaman dari Melromarc. Kuharap mereka bisa bertahan.

Tapi pertempurannya semakin kacau. Haruskah aku menggunakan Shooting Star Shield?

Skill itu gak akan bisa dimasuki siapapun yang bukan partyku dan gak cukup besar untuk melindungi seluruh kapal.

Aku melihat sekawanan monster terlempar dari kapal.

"Fool Moon Army!"

Itu adalah L'Arc.

Dia mengayunkan sabit besar miliknya.

Wow, dengan sebanyak itu monster yang berkerumun di dek, itu kayak sebuah adegan dari game pertarungan ''Dynasty''. Dia kayaknya sedang bersenang-senang.

Therese ada di belakang dia, merapal mantra.

"Shining Stone, Showering Thunder!"

Sambaran petir ganas menyambar dari langit dan membunuh seekor monster yang ada didepan dia.

Mereka berdua memang sesuatu. Aku harus mencari cara untuk membuat mereka bergabung dalam partyku.

"Kita akan menjatuhkan drum rucolu peledak ke laut! Peringatkan para petualang!"

Sang Ratu meneriakkan perintah dan seorang prajurit meniup sebuah kerang—suaranya menderu dan menggema keseluruh kapal dan air.

Para petualang dan para demi-human yang ada di air segera berenang kembali ke kapal. Sesaat setelah itu sejumlah drum di jatuhkan ke air.

"Drum peledak...."

Aku menatap ke sisi kapal untuk melihat apa yang terjadi.

Drum-drum itu tenggelam perlahan-lahan. Seberapa efektifknya kah cara itu?

Saat aku memikirkannya, drum-drum itu meledak secara dramatis, menghasilkan geyser gelembung yang menjulang ke udara. Lautnya perlahan-lahan berubah menjadi merah.

Whoa! Perlahan-lahan, bangkai ikan dan para monster mengapung ke permukaan. Jumlahnya sangat banyak.

Kurasa lautnya berubah menjadi alkohol.

Tentunya itu cuma efektif di area sekitar dalam waktu yang singkat, jadi seiring waktu airnya akan bercampur dengan air laut yang lainnya dan efeknya akan menghilang. Tapi untuk beberapa saat, kayaknya itu memiliki efek yang sangat mematikan bagi para monster yang ada disana.

Itu luar biasa. Aku gak pernah menyangka kalau buah kecil itu segitu kuatnya.

"Jangan senang dulu!"

"Betul!"

"Dimana bosnya?!"

Itu mengingatkan aku. Aku sebenarnya belum pernah melihat kedatangan monster bos sebelumnya.

Aku cuma melihat para pahlawan lain melawan bosnya dari kejauhan.

"Haruskah kita melompat ke air dan berenang untuk menemukannya?"

Kurasa itu mungkin kau harus menyerang retakannya secara langsung untuk membuat bosnya muncul.

Aku gak akan bisa melakukannya sendiri, tapi dengan Raphtalia dan Filo, itu gak akan mustahil.

Dan kami gak punya pilihan lain. Para monster terus keluar dari retakan tanpa henti.

Gak ada gunanya terus berada di kapal dan terus melawan monster-monster kroco ini.

"Tapi kalau kita enggak membunuh bosnya duluan, ini akan butuh waktu lama."

Sial.

Itu sebabnya mereka mengerahkan segala tenaga mereka untuk mengalahkan bosnya saat gelombang yang sebelumnya. Kurasa.

Kami sedang membicarakan soal rencana kami, lalu salah satu kapal terdekat terlempar ke udara dan hancur.

Pasti ada seekor monster besar yang berada dibawahnya.

Para pelaut dan prajurit mulai berteriak.

"Apa itu?!"

Aku berbalik. Disana ada seekor paus besar yang melompat dari laut. Paus itu punya tanduk yang sangat besar di kepalanya.

Namanya muncul di layar menuku.

<center>
{| border="5px" style="background: #FFEBCD" width="70%"
|-
|align="center" |
'''Inter-dimensional Whale'''
|-
|}
</center>

Seberapa besarnya mahluk itu? Perkiraanku mahluk itu sepanjang lebih dari 150 meter. Itu kayak seekor paus sperm yang memiliki tanduk seperti bor, dan mahluk itu berwarna putih.

Dibeberapa tempat ada benjolan besar yang nampaknya merupakan permata. Benjolan-benjolan tersebut membuat paus itu tampak seperti memiliki bentuk yang gak karu-karuan.

Yang jelas, kayaknya kurang tepat menyebutnya seekor paus—bentuknya sangat beda jauh.

Dan juga bisa diasumsikan kalau kami sedang menatap monster bos gelombang ini.

Aku menunjuk mahluk itu dan memastikan kalau Ren, Motoyasu dan Itsuki menatap mahluk yang sama yang sedang kulihat.

Ren mengguncang kepalanya, Itsuki mengangguk, dan Motoyasu sedang menunjuk.

"Pasti yang itu."

"Gak mungkin!"

"Elu bisa nunggu dimari, Ren. Urus para monster kroco ini saat kami pergi!"

"Sialan! Hundred Sword!"

Dia mengangkat pedangnya ke udara dan pedang itu berhamburan menjadi ratusan pedang yang lebih kecil yang terbang ke udara dan menghujani para monster yang lebih lemah di laut.

Apa lagi yang bisa dia lakukan kalau dia gak bisa renang? Dia harus melakukan apa yang dilakukan para petualang lain—menembakkan meriam dan semacamnya.

Itsuki mengarahkan busurnya pada sebuah balista besar dan menembakkan panah demi panah. Apa gak ada tugas buat pengguna perisai kayak aku ini?

"Motoyasu! Elu Pahlawan Tombak kan? Senjata punya elu itu kayak sebuah harpon*! Maju sana bunuh monster itu!"<br>
''(T/N: *sebenernya harpon itu juga tombak, cuma lain jenis aja)''

Bukankah ada suatu kisah tentang seorang kapten yang ingin balas dendam? Menyalurkan energi itu dan membunuh mahluk itu!

"Motoyasu! Keluarin sebuah kamikaze pada mahluk itu!"

"Naofumi! Bangsat lu!"

"Jangan banyak bacot!"

Raphtalia menampar aku seolah aku adalah orang jahat.

"Tuan Naofumi, kita harus memikirkan rencana bukannya berdebat."

"Kamu benar. Motoyasu?"

"Paan?"

Aku memberi tanda pada dia agar mendekat ke tepi dek. Dia mendekat penuh kecurigaan, bertanya-tanya apakah aku betul-betul punya rencana.

"Senjata punya lu adalah yang paling cocok buat pertarungan di laut, jadi elu musti mendekat dan memimpin serangan!"

Dan aku mendorong dia.

"Apa?! AHHHHHHH!"

Itu lebih mudah dari yang aku duga. Dia jatuh.

Dia jatuh ke air, menghasilkan percikan buih.

"Oh tidaaaaaaaaak! Tuan Motoyasu!"

Lonte dan rekan-rekannya berteriak.

"Pahlawan Perisai sedang mencoba membunuh Pahlawan Tombak!"

Lonte mengangkat tangannya untuk menunjuk dan memaki aku, tapi saat dia melakukannya segel budak pada dadanya diaktifkan.

"Kyaaaaaaa!"

"Myn... Jalang!"

Lonte berpaling untuk mendengarkan apa yang Motoyasu teriakkan. Dia akhirnya muncul ke permukaan air.

"Ini adalah bagian dari rencana Tuan Iwatani. Kau harus menghargainya!"

Sang Ratu berpaling dan berteriak pada Lonte.

Si Lonte akan berusaha menghancurkan hidupku setiap kali dia punya kesempatan.

"Aku punya saran. Tuan Kawasumi dan Tuan Amaki akan mendukung pertempuran dari dek kapal, berfokus pada serangan jarak jauh."

"Baik."

"Dimengerti."

"Motoyasu, kalo lu bisa bertarung di air, maka lakukan saja."

"Gue lebih suka gak melakukannya!"

"Kau lah satu-satunya yang bisa menyerang secara efektif dalam situasi ini. Bukankah ini tampak seperti peluang bagus untuk memperoleh dana yang dibutuhkan untuk membeli kembali kebebasan putriku?"

"Um....."

Sesaat dia berpikir mau menolak, lalu dia menyerah dan menyelam ke bawah air.

Senjata legendaris bisa memberi penggunaannya skill-skill yang memungkinkan berenang lebih baik lagi, dan kalau skill itu dikombinasikan dengan pekkul kigurimi, maka kau bisa berada dibawah air dalam waktu yang sangat lama.

Kau bahkan gak memerlukan kacamata untuk melihat di bawah air.

"Bagaimana denganku?"

"Tuan Iwatani, aku ingin kau melindungi kapal untuk berjaga-jaga jika monster itu menyerang kami."

"Itu terdengar seperti anda ingin aku berada di air. Jika monster itu menyelam ke dasar laut dan mulai menyerang dari bawah, anda ingin aku memblokirnya!?"

"Tentunya aku tidak mau kau melakukannya jika kau merasa kau tak bisa melakukannya."

"Oh, um... dimengerti."

Aku gak betul-betul tau apakah aku bisa memblokir seekor monster sebesar itu, tapi rencana beliau merupakan rencana terbaik yang kami miliki.

"Oh, dan nona Raphtalia? Tolong gunakan balista kapal untuk menyerang monster itu."

"Apa?"

Raphtalia terkejut dia diberi tugas itu. Aku sendiri hampir gak mempercayainya.

Kurasa itu masuk akal. Aku gak bisa membayangkan dia berdiri di punggung paus itu dan menikamnya dengan pedangnya. Kurasa cuma Motoyasu yang bisa melakukannya.

"Nampaknya temanmu, Raphtalia, cukup kuat. Jika itu benar, maka kurasa dia bisa memgerahkan kekuatan terbaik balista kami."

"Huh? Aku nggak betul-betul paham apa maksud anda."

Aku tau kalau sebuah balista lebih kuat daripada busur yang bisa kau tarik dengan tanganmu. Tapi apa hubungannya dengan siapa yang menggunakannya? Itsuki mungkin punya satu atau dua skill yang spesifik pada balista. Gimanapun juga dia adalah Pahlawan Busur.

Aku gak paham alasan kenapa Raphtalia akan bisa menggunakannya lebih baik daripada siapapun juga.

Mungkinkah ada semacam sistem yang gak kuketahui? Seperti gimana aku gak mengetahui tentang sistem power up dari pahlawan?

"Busur dan senjata jarak jauh tetap menitikberatkan pada statistik dari penggunanya."

Jadi senpi dan busur serupa dengan senjata-senjata lain di dunia ini?

Diduniaku, kekuatan dibalik tembakan senpi atau panah gak betul-betul bergantung pada siapa penggunanya. Kau pasti akan mati jika kena. Tapi kurasa di dunia ini statistik dari penggunanya memiliki pengaruh. Mungkin itu mempengaruhi peningkatan kecepatan panahnya atau semacamnya.

Itu betul-betul kayak sebuah game.

Seperti yang ada di dalam game-game. Busur dan senpi dan pedang bisa sekuat senjata lain.

Itu gak masuk akal di dunia asalku, tapi yah, kami gak punya statistik angka di dunia asalku.

Aku harus menganggap tempat ini sebagai sesuatu yang sepenuhnya berbeda. Kalau aku memperlakukan seperti dunia asalku, cuma kematian yang menungguku.

Kalau di pandang dari sudut pandang sang Ratu, itu mungkin masuk akal untuk menyuruh Raphtalia menembak.

"Dipahami. Baiklah Raphtalia, kamu seranglah Inter-dimensional Whale menggunaan balista kapal."

"Oh.... Baik."

"Akan aku tunjukan padamu cara kerjanya, jadi jangan khawatir soal itu. Nah sekarang Tuan Iwatani, bawa Filo bersamamu dan tolong lindungi kapal. Kami akan mengeluarkan sihir seremonial untuk mendukungmu."

Aku ingat mereka pernah menggunakan sihir seremonial saat pertarungan melawan high priest. Itu sangat kuat. Kurasa sang Ratu telah menjelaskan bahwa itu biasanya digunakan untuk peperangan. Kuharap itu akan efektif terhadap monster bos.

Satu lagi, sampai sekarang para pahlawan memimpin serangan di setiap gelombang yang datang. Apa kami betul-betul harus bertindak sebagai penyerang pendukung dalam pertempuran ini?

"Serahkan padaku. Baiklah! Ayo pergi, Filo!"

"Baik!"

Kami melompat ke laut dari dek.

Airnya masih berwarna merah karena lucol.

Inter-dimensional Whale menyelam jauh di bawah kami.

Kayaknya itu adalah pola penyerangannya—menyelam dalam dan kemudian menghantam kapal dari bawah. Motoyasu sebenarnya sangat mengesankan. Dia menikamkan tombaknya ke sisi mahluk itu dan ikut menyelam bersamanya.

Tapi dia gak punya waktu buat menggunakan skill, dan bos itu jauh lebih kuat daripada dia—jadi serangan-serangannya gak punya banyak pengaruh.

Apa?! Paus itu berbalik menghadap ke permukaan. Apa dia bersiap menyerang?

Aku menarik napas panjang dan berenang ke bawah kapal, memposisikan diriku dibawah lambung kapal.

Aku menatap ke kedalaman dan melihat paus itu berenang dibawah.

Aku gak tau kemana dia mau menyerang, yang mana itu membuatnya sulit untuk bertahan.

Sebelum dia bisa menyerang, aku menjauh dari lambung kapal dan mulai berenang ke bawah kearah mahluk itu.

Filo ada bersamaku, tepat disampingku. Hal pertama yang harus kami lakukan adalah memposisikan diri untuk memblokir tanduk itu.

Itu gak sulit. Paus itu menyadari kami dan mengarahkan tanduknya. Sekarang dia menyerang lurus kearah kami!

Bagus! Teruslah kearahku—dasar paus geblek.

Pada saat ini, Motoyasu, Filo dan aku adalah satu-satunya mahluk hidup yang ada di sekitar paus itu. Semua monster lain telah meninggalkan area itu.

Maju sini!

Aku menyiapkan diriku sendiri dan kemudian paus itu meluncur kearahku. Tanduknya melesat di air, bersiap untuk menikamku.

Aku merasa tanduk itu menghantam aku dengan hantaman yang sangat kuat, tapi defense milikku cukup kuat untuk menahan serangannya.

Tapi aku gak punya pijakan, jadi aku gak bisa menghentikan pergerakan paus itu.

Paus itu terus mengarah ke permukaan, dan aku merasakan kakiku menabrak bagian luar lambung kapal.

Aku gak bisa berbuat banyak. Tapi itu berlaku untuk paus itu juga.

Dia mulai meronta-ronta, berusaha untuk menghempaskan aku dari tanduknya.

Jangan harap aku akan membiarkannya!

Aku menatap Filo.

Dia berada dalam wujud Filolial queen, dan dia tau apa yang aku maksudkan. Dia meluncur di air dan menendang paus itu keras-keras.

Dan monster itu bereaksi—dia kehilangan keseimbangan!

Saat monster itu terhempas di air, Motoyasu terus melakukan serangan.

Karena aku menghentikan monster itu sesaat, Motoyasu mendapat waktu sesaat untuk menggunakan skill miliknya.

Diatas air, para prajurit diatas kapal mulai melakukan penyerangan. Bola-bola meriam dan panah besar di hujankan pada paus itu, dan airnya dipenuhi dengan suara ledakan dan hantaman.

Airnya kacau, dipenuhi dengan gelembung-gelembung putih dan aku gak bisa melihat apa-apa.

Tapi aku terus memegang tanduk itu dan mendorong monster itu menjauh dari lambung kapal.

Nafasku sudah hampir habis.

Sambil terus memegang tanduknya, aku berbalik ke samping dan berenang ke permukaan.

Huh? Paus itu tampak terkejut. Aku menariknya ke permukaan!

"Pufah!"

Aku mengeluarkan kepalaku dari air dan menarik nafas panjang.

"Huff... Huff..."

Aku memenuhi paru-paruku dengan udara dan menyelam lagi. Paus itu meronta-ronta di air. Dia gak bisa membebaskan tanduknya.

Gak ada yang lain lagi yang bisa kulakukan.

Bejolan yang seperti permata di tubuhnya mengeluarkan sihir dari kanan dan kiri, tapi sihir-sihir itu sama sekali gak melukai aku.

“Shooting Star Spear! Lightning Spear!”

Paus itu berada di permukaan laut sekarang. Motoyasu naik ke punggungnya dan menggunakan skill secara terus menerus.

"Rasakan ini! Hya! Hya!"

Filo melakukan hal yang sama. Sekarang dia punya tempat untuk berpijak, dia akhirnya bisa menghasilkan damage yang besar. Cakarnya yang tajam merobek punggung paus itu.

Raphtalia mengunci sasaran pada paus itu dengan balista.

Itsuki menembakinya. Balista milik Raphtalia sangat besar, jadi kuharap itu memiliki kekuatan serangan yang besar pula.

Semua orang mengeroyok monster itu, dan air disekitarnya menjadi merah gelap.

Ada deru angin saat Raphtalia menembakkan panah balista. Panahnya mengenai monster itu.

Huh? Apa serangan Raphtalia yang paling efektif? Apa kami menang?

"Bocah Perisai! Jangan bergerak!"

"Apa?"

L'Arc menyiapkan sabitnya dan melompat ke air.

“Flying Circle!”

Sebuah piringan cahaya muncul dari senjatanya dan menebas paus itu.

...?!

"Wha....."

Cipratan darah dalam jumlah banyak terhambur di udara dan menghujani kami. Ekor paus itu terpotong menjadi dua.

"....?!"

Inter-dimensional Whale berteriak kesakitan.

"Gak akan kubiarkan dia bersenang-senang sendirian!"

Filo berteriak, dan dia mendaratkan tendangan penghabisan pada monster itu.

Terjadi cipratan darah lagi, dan sirip kiri paus itu terlempar. Serangan milik Filo betul-betul menakutkan.

Tapi L'Arc cuma melakukannya dalam satu serangan, sedangkan Filo butuh upaya yang cukup lama.

Paus itu mulai kejang.

"Waktunya menghabisinya! Aku akan menyerang!"

"Oke!"

L'Arc menatap Therese.

“Shining stone! Thunder rain!”

“Combo skill. Thunder rain flying circle!”

Sihir petir milik Therese menyambar sabit milik L'Arc, dan itu tampak mengisinya dengan energi. Mengangkat senjata yang diisi tersebut, dia menembakkan lingkaran cahaya pada paus itu. Filo mengepakkan sayapnya dan menyerang disaat yang bersamaan.

"Spiral Strike!"

Serangan mereka menghantam paus disaat yang hampir bersamaan.

Paus itu terbelah menjadi dua.

"....!"

Paus itu menjerit sekali lagi lalu mati.

"Sudah selesai yah?"

L'Arc berdiri diatas mayat paus itu, puas akan dirinya sendiri.

"Kalian memang kuat."

Sejujurnya, mereka merupakan petarung yang lebih baik daripada Motoyasu.

Seberapa kuatnya mereka? Ada sesuatu yang aneh. Apa mereka sekuat itu saat kami bertarung bersama beberapa hari yang lalu?

Memang aku berpikir mereka itu kuat pada saat itu, tapi aku cuma berpikir mereka kuat sebagai petualang.

Motoyasu sama bingungnya kayak aku.

"Aku berjuang keras!" Oceh Filo.

"Ya, memang."

"Tuan Naofumi!"

Raphtalia melambaikan tangan padaku dari dek.

"Menakjubkan. Sekarang kita cuma perlu menyerang retakannya dan mengakhiri semuanya."

Aku memberi isyarat pada Ratu agar dia memberi komando pada kapal untuk bergerak kearah retakan.

Tapi aku mendengar dentuman logam, dan aku merasa ada yang mengawasi aku. Aku berbalik.

Itu adalah L'Arc. Dia mengacungkan sabitnya kearahku dan mengeringai mencurigakan.

<center>
{| class="wikitable" style="background: #00FFFF" width="50%"
|-
|align="center" width="33%"|[[Tate_no_Yuusha_Jilid_5_LN_Bab_10_(Indonesia)|Sebelumnya]]||align="center" width="34%"|[[Tate_no_Yuusha_no_Nariagari_(Indonesia)|Halaman Utama]]||align="center" width="33%"|[[Tate_no_Yuusha_Jilid_5_LN_Bab_12_(Indonesia)|Selanjutnya]]
|-
|}
</center>

High School DxD (Polski):Tom DX4 Żywot 5

2019-06-15T07:27:22Z

162.158.111.160: /* Linia 5: Przełamanie Pola */

==Linia 5: Przełamanie Pola==
===Część 1===
Gdy trafiliśmy na pole gry, podążyliśmy za instrukcjami Ravel i przystąpiliśmy do działania. Najpierw wszedłem w tryb Smoczej Pseudodeifikacji i odpaliłem w trzech kierunkach salwy z dział, które zostawił po sobie spore zniszczenia…

Po tym jak użyłem Wiecznego Podmuchu, przed moimi oczami pojawiło się jałowe pustkowie! Wszystkie rzeki, lasy i równiny, które się znajdowały przed lufami moich dział, całkowicie wyparowały, zostawiając samą jałową ziemię, na której nie można się było schronić. …Nawet jeśli była to moja własna technika, to czułem że było to dość złowrogie. Komentator nie ogłosił jednak, że ktoś został wyeliminowany z gry, więc moje salwy nie zdały żadnych strat Drużynie Sitri. Jeśli jednak wszystko poszło zgodnie z planem Ravel, to te szkody nałożą na nich spore ograniczenia. Kiedy wszyscy postępowali z instrukcjami Ravel i przygotowywali się indywidualnie, Elmenhilde była gotowa się do użycia jednej ze swoich wampirzych technik. Jej czerwone oczy żarzyły się jak dwa reflektory, gdy mruczała cicho pod nosem.

– Nietoperze są na pozycjach…

Ravel skinęła głową.

– Zrozumiałam. Dziękuję ci, Elmenhilde-sama. Nakiri-san, a jak twoje przygotowania?

Nakiri wydawał się medytować, gdy nakreślał dłońmi magiczny krąg wokół siebie, który zaczął się rozszerzać.

– …Już się połączyłem że wszystkimi talizmanami upuszczonymi przez nietoperze. Krótko mówiąc zostanę ostrzeżony, gdy ktokolwiek spróbuje przekroczyć miejsca zniszczone przez Hyoudou-senpaia. Chociaż wszyscy którzy znajdują się w powietrzu, są poza moim zasięgiem – odpowiedział z zamkniętymi oczami.

– Nietoperze Elmenhilde-sama nadal będą monitorowały niebo. Nakiri-san, ile czasu zajmie ci zlokalizowanie wrogów na całym polu gry? – zapytała Ravel patrząc na mapę.

– To miejsce jest bardzo duże, więc od pięciu do sześciu godzin…

– Zrób to więc w pięć godzin, proszę.

– Zrozumiałem. Powinienem wspomnieć, że Ponura Żniwiarz jest poza moim zasięgiem. Nie potrafię stwierdzić, czy lata, czy chodzi.

– W porządku. Nietoperze Elmenhilde-sama i inne środki poradzą sobie z tym – powiedziała Ravel patrząc na północ. – Bina-sama, jak tam u ciebie?

– Właśnie przybyłam do miejsca nad środkiem pola.

Usłyszeliśmy głos Bini-shi przez słuchawki. Bina-shi udała się już na miejsce i trwała teraz w gotowości na niebie, tuż nad centrum pola.

– A więc przystąpcie do realizacji naszego bitewnego planu.

W ten sposób Ravel kontrolowała status każdego z nas. Ponieważ było możliwe, że nasza ofensywna drużyna w każdej chwili ruszy do boju, każdy z jej członków relaksował się w swój własny sposób, czekając w gotowości. Ale…kiedy Ravel tu trafiła i przyjrzała mapie, myślała przez chwilę, zanim poinformowała nas o planie bitwy. Potem powiedziała nam coś szokującego.

– Nie będziemy konkurować z Soną-senpai na poziomie taktycznym? – zapytałem zaskoczonym tonem, gdy wysłuchałem jej słów.

– Tak, wiem jak różnorodne są plany i środki zaradcze przygotowane przez Sonę-sam. Wierzę że mają jakąś metodę na stopniowe obniżanie naszej siły bojowej. Skoro nie mogą nam dorównać pod względem siły, będą stosowali wobec nas taktykę wojny podjazdowej. Nie wierzę że możemy wygrać z Soną-sama na poziomie taktycznym. Dlatego już na samym początku postanowiłam zburzyć wszelkie taktyczne fundamenty – powiedziała Ravel.

To był plan bojowy, który wymyśliła po przybyciu na pole gry.

Najpierw użyłem Smoczej Deifikacji aby oddać salwy z dział w trzech kierunkach. Celem tego było zniszczenie wszystkich rzek i drzew, znajdujących się na tamtych obszarach.

Ravel wyjęła mapę pokrytą siatką, naśladującą szachownicę. Zaznaczyła miejsce naszej bazy i nakreśliła trzy linie. Jedna prosto na północ, a dwie po skosie. W ten sposób na mapie pojawiły się kształty przypominające cztery trójkąty prostokątne. Ravel wskazała dwa trójkąty w północnej części centralnego sektora.

– Ponieważ przeciwnicy uniknęli salwy z dział, to oznacza to że muszą się czaić w sąsiednich sektorach. Dlatego ta linia, stworzona przez Nieskończony Podmuch, będzie pełniła rolę granicy. Wzdłuż tej linii rozlokujemy nietoperze Elmenhilde-sama, wzmocnione magią Rossweisse-sama.

Dokładnie, ponieważ po moim strzale komentator nie ogłosił że ktoś odpadł z gry, oznaczało to że Drużyna Sitri skryła się w jednym z sąsiednich trójkątów, na północnym wschodzie lub zachodzie….

– Duża liczba nietoperzy będzie obserwować teren z góry. Jeśli przeciwnik przekroczy granicę i opuści centralny trójkąt, wówczas możemy wykryć ich pozycję. Jeśli nie przekroczą granicy, tylko ruszą prosto na nas, pozostając wewnątrz trójkąta, to wtedy łatwo ich przechwycimy – dodała Ravel.

– Jeśli zaatakują nietoperze…to ułatwi to nam zlokalizowanie ich pozycji… – powiedziała Rossweisse-san.

Ponieważ wzmocniła je swoją magią, potrzebna by była spora ilość mocy, aby je zniszczyć, co utrudniało podstępny atak. Ravel spojrzała na Nakiriego.

– Czy są talizmany, których nietoperze mogą użyć do wzmocnienia technik, Nakiriego-san?

– Tak, ale po co?

W odpowiedzi na pytanie, Ravel przesunęła palec po trzech liniach, które wyrzeźbiłem.

– Proszę, użyjcie tych trzech linii, aby prześledzić ruchy przeciwnika po ziemi – powiedziała.

– Więc Galnstein jest odpowiedzialna za monitorowanie nieba, a ja ziemi. Chcesz abym użył tych trzech linii, do wykrywania wszelkiej aktywności w tej okolicy. Potem będziesz chciała, abym stworzył barierę, prawda? – zapytał Nakiri.

Ravel skinęła głową.

– Tak. Nakiri-san, użyj proszę swojej techniki aby połączyć te trzy linie. Ostatecznym celem jest zamknięcie dwóch trójkątów w środku, co ograniczy ruchy naszych przeciwników – oznajmiła.

…To istna obława policyjna! Dodatkowo mój początkowy atak został wykorzystany do zmodyfikowania terenu, aby przekształcić go w miejsce pasujące do planu bitewnego!

– W międzyczasie chciałabym, abyś wypoczął i za bardzo nie szalał, Ise-sama. Gdy ponownie odpoczniesz, odpalisz kolejną salwę Smoczej Deifikacji w miejsce, w którym przebywa Drużyna Sitri. To właśnie dzięki tej zasadzie całodziennej bitwy, jesteśmy w stanie zrealizować taką strategię – powiedziała Ravel.

Dokładnie, skoro mamy cały dzień, to do pewnego stopnia byłem w stanie wypocząć. W takim razie ma to sens, że kazała mi użyć najsilniejszego ataku zaraz na początku meczu.

– Nasi przeciwnicy pewnie zdali sobie z tego sprawę, więc zaatakują zanim minie limit czasu. W takim wypadku możemy zareagować na różne sposoby. Dodatkowo… – powiedziała Ravel, po czym wskazała niebo. – Chciałabym poprosić Binę-sama, aby zajęła miejsce na niebie, w centrum trójliniowej granicy. Zapewni to nam przewagę w powietrzu i możliwość wyeliminowania z walki naszych przeciwników.

– …………

Wszyscy wstrzymali oddech, gdy słuchali cicho planu Ravel. Zakładał on ograniczenie możliwości naszych przeciwników i to, że będziemy kontrolować samych siebie. Ravel podniosła oczy znad mapy i popatrzyła na nas.

– Ponieważ nasi przeciwnicy są specjalistami w używaniu swoich technik do kontrataków, my użyjemy naszej mocy do anulowania ich zdolności. Nie, całkowicie zmiażdżymy ich taktykę – oznajmiła.

Sona-san zapewne wymyśliła najróżniejsze techniki i pułapki, gdy analizowała mapę. Ravel jednak postanowiła nie rywalizować z nią w bitwie na strategie, gdyż wiedziała że pozostanie daleko w tyle. Dlatego zdecydowała, że zniszczy całe pole gry, zanim ruszymy aby zniszczyć ich możliwości. Sposób w jaki tworzyła takie taktyki i strategie, różnił się od metod Rias. Po wysłuchaniu planu Ravel, nawet Nakiri był przestraszony.

– Ooch, to naprawdę straszne.

Tak więc odpaliłem salwę z dział i wysłaliśmy nietoperze…wszystko szło zgodnie z planem Ravel. Jej pomysły naprawdę były przydatne. Zapewne na skutek specjalnego treningu który przeszła, była w stanie wysłać dużą liczę nietoperzy na całkiem spory obszar…jednak wyraz jej twarzy mówił, że to dla niej spore obciążenie. Nakiri medytował i skupił się na swojej technice…zgodnie z wcześniejszymi wyjaśnieniami, całkowite zsynchronizowanie jego umysłu z centralnym trójkątem, zajmie około pięciu godzin, niezależnie od trzech linii granicznych…. Podczas medytacji Nakiri spojrzał na mnie. Skoro miała to być długa bitwa, to pewnie chciał, aby ktoś z nim pogadał.

– Twoja zdolność z pewnością jest przydatna, Nakiri. Tylko poprzez kontakt z ziemią potrafisz wykryć wroga, zupełnie jak sonar, prawda? – zapytałem.

– Tak, im silniejsi są, tym łatwiej wyczuć ich poprzez żyły ziemi. Jeśli są dostatecznie blisko, to do pewnego stopnia mogę zebrać informacje o nich, gdy tylko ich stopy dotykają ziemi. Ich kroki ujawniają ich obecny status. Mogę stwierdzić też, czy kopią w ziemi. Nie sądzę jednak aby nasi przeciwnicy posunęli się tak daleko i przekroczyli granicę.

…Ravel zapewne wzięła to wszystko pod uwagę, dlatego poprosiła Nakiriego aby miał oko na cały teren zarówno na, jak i pod powierzchnią ziemi.

– Niektórzy z moich przodków potrafili nawet pochłaniać energię życiową odległych celów, poprzez żyły ziemi – powiedział Nakiri.

– To naprawdę straszne…

Z drugiej strony zdolność pochłaniania energii odległych celów, to świetna metoda na pokonanie ich. Kiedy tak sobie gadaliśmy, zawołała mnie Xenovia. Gdy do niej podszedłem i spytałem o co chodzi, spojrzała na Ravel i o coś spytała:

– Ise, chciałabym cię o coś zapytać. Gdyby ten mecz odbywał się pomiędzy byłą przewodniczącą Soną i panią Rias, a my bylibyśmy częścią jej drużyny, myślisz że początkowa sytuacja byłaby taka sama?

Więc o to chciała spytać…. Przez chwilę zamyśliłem się.

– Gdyby to była Rias, to konkurowałaby z Soną-san pod względem taktycznym. W końcu bardzo dobrze się rozumieją, skoro razem dorastały – odpowiedziałem.

– Pomyśleć że ostrzał dział twojej Smoczej Deifikacji może zostać użyty w taki sposób… Naprawdę nie rozumiem, jak Ravel ocenia naszą moc.

Zamiast użyć siły ognia Smoczej Deifikacji do ataku, użyła go aby ograniczyć ruchy przeciwnika. Ani ja ani Rias nigdy byśmy o tym nie pomyśleli. Bralibyśmy go pod uwagę jako ostatni, finałowy atak. Ravel dała też instrukcje Rossweisse-san. Tym razem była Pionem, a jej pozycja Wieży została przekazana Nakiriemu.

– Rossweisse-sama, gdy tylko nadarzy się okazja, udaj się proszę na teren naszego przeciwnika. Gdy awansujesz się na Królową, będziesz mogła korzystać ze wzmocnionych cech Gońca i Wieży. Dzięki temu możesz atakować naszych wrogów i wspierać towarzyszy.

– Tak, zrozumiałam.

Chciała aby Rossweisse-san awansowała na Królową, aby poprawić jej ogólne umiejętności.

Przez następnych kilka godzin obie nasze drużyny zachowały ciszę….

Około czterech godzin później, na polu gry nastąpiły zmiany. Osoby odpowiedzialne za obserwowanie wroga, Elmenhilde i Nakiri, zaczęli składać meldunki:

– Po wschodniej stronie kilka osób przekroczyło środkową granicę w kierunku zachodnim.

– Wyczuwam ich obecność i kroki. To Nimura. Jest tam też…

– Jestem w stanie wyczuć Hanakai Momo-san i Yurę Tsubasę-san.

Elmenhilde i Nakiri po kolei nas informowali. …W takim razie drużyna Sony-san znajdowała się w trójkącie po wschodniej stronie. Dlaczego tylko chcą się przedostać na zachodnią stronę…. Spojrzałem na mapę i coś przykuło moją uwagę. Znajdował się tam punkt medyczny.

Jeśli tam dotrą, to wyleczą wszelkie rany…czy ktoś z ich drużyny jest ranny? A może chcą po prostu zająć to miejsce?

Ravel uważnie wpatrywała się w mapę i intensywnie nad czymś myślała.

– …Nasi przeciwnicy zapewne mają pojęcie, ile czasu minie, zanim zdolność Nakiriego-san dotrze do miejsca ich pobytu. W końcu Shinra Tsubaki-sama należy do Pięciu Wielkich Rodzin. Dodatkowo mają w drużynie wielu ludzi, którzy są dobrze zaznajomieni z japońskimi technikami. Więc czy aby na pewno próbują przechwycić ten punkt medyczny…?

Ravel zamilkła na chwilę i ponownie pogrążyła się w myślach… Zaraz potem spojrzała ponownie na niebo i skupiła się na ruchach Bini-shi…. Następnie spojrzała na mnie, Irinę i Rossweisse-san.

– To pewnie przynęta lub pułapka, zastawiona przez naszych wrogów. W takim razie powinniśmy zachować czujność i zbadać sytuację. Ise-sama, Irina-sama, Rossweisse-sama, czy wasza trójka może to zbadać?

Ach, więc nareszcie ruszamy.

– Ise-sama, to raczej mało prawdopodobne aby coś ci się stało, ale uważaj na siebie proszę. Oczywiście nie możesz też użyć częściowej Smoczej Deifikacji. Irina-sama…proszę, użyj natychmiast „tej” techniki. Rossweisse-sama, jesteś odpowiedzialna na wspieranie ich obojga – powiedziała Ravel.

– Zrozumieliśmy!

– Bova-san, weź proszę Xenovię-sama na swój grzbiet i poleć nad obszar, gdzie mogą się czaić nasi przeciwnicy. Gdy zauważysz jakieś ruchy, natychmiast melduj – powiedziała Ravel do Xenovi i Bovy.

– Zrozumieliśmy!

Wprawdzie mniej więcej tego się spodziewałem, ale nie miałem pojęcia, że w ten sposób wykryjemy miejsce pobycia naszych przeciwników…. Gdybym był sam, nie byłbym w stanie wymyślić, jak nawiązać z nimi kontakt, nawet gdybym miał mapę. Pole gry zostało zmienione w takie, które było korzystne dla nas. Kiedy myślałem jak niezawodna była Ravel, jako moja menadżer, podwładna i taktyk, opuściłem to miejsce, aby znaleźć naszego przeciwnika.

Irina, Rossweisse-san i ja, trzymaliśmy mapę, gdy sprawdzaliśmy informacje uzyskane od Elmenhilde i Nakiriego, zgłaszając jednocześnie raporty Ravel. Jednocześnie posuwaliśmy się na północny zachód, w stronę lasu leżącego pobliżu kwadratu C5. Ravel wspomniała, że maski Kusaki-san mogą się unosić gdzieś w pobliżu i poradziła abyśmy byli ostrożni….

– Nawet jeśli są tu jakieś maski, to raczej to niemożliwe, aby uciekły przed obserwacjami Elmenhilde i Nakiriego, prawda? – zapytałem.

W odpowiedzi usłyszałem, że istniała możliwość, iż Nimura-san i pozostali przenieśli niektóre maski przez linię graniczną. …Moja menadżer jak zawsze nie zaniedbywała myślenia o najbardziej skomplikowanych szczegółach. Biorąc pod uwagę ich walki z terrorystami, Ravel wierzyła że przeszli gruntowne przeszkolenie w zakresie poruszania się bez zwracania na siebie uwagi.

…Wprawdzie Ravel nie należała do DxD, ale zwracała baczną uwagę na Parostwo Sitri…. Zgodnie z przewidywaniami Ravel, ich drużyna była w drodze do punktu medycznego, który znajdował się przed nami. Oczywiście nasi przeciwnicy mieli swój własny interes w tym, aby tam dotrzeć. Ponieważ nie mieli żadnych środków leczniczych, punkty medyczne były dla nich kluczowe. Wprawdzie było możliwe że chcieli je zająć, ale równie dobrze mogli zastawić tam pułapkę, aby wciągnąć nas w zasadzkę. …W każdym razie Ravel powiedziała, że chce „zrobić porządek” z punktem medycznym.

W końcu dotarliśmy do dużej, otwartej przestrzeni, w której znajdowała się sadzawka. Irina spojrzała w tamtą stronę, gdyż zdawało się jej, że ktoś nas obserwuje. Okazało się, że stały tam Nimura-san i Yura. Kolejna osoba, Hanakai-san, też powinna tu być…ale mogła pójść gdzieś indziej, aby coś zrobić, albo ukrywała się i czekała na odpowiedni moment do ataku. Ponieważ w jej nieobecności było coś podejrzanego, kazałem Irinie i Rossweisse-san, aby zachowały ostrożność. Nimura-san skrzyżowała ręce na piersi.

– Nie spodziewałam się, że osobami które tu dotrą, będą Irina-senpai, Hyoudou-senpai i Rossweisse-chan. To z pewnością ponad nasze oczekiwania! – powiedziała.

Mówiła żywiołowym tonem. Nawet w środku meczu była energiczna jak zawsze.

– Nie pomyśleliście, że to może być pułapka? – zapytała.

– Moja menadżer powiedziała, że nawet jeśli to pułapka, to ma nadzieję że sobie poradzimy – odparłem wprost.

Gdy Nimura-san mnie słuchała, uśmiechnęła się odważnie.

– Ravel-chan…ona naprawdę nie zachowuje się jak dziewczyna w naszym wieku. Taka z niej spryciula.

Spryciula…pewnie chciała powiedzieć przez to „Nie miałam pojęcia że moja rówieśniczka może być taka przebiegła”. Sądzę że ze wszystkich nadprzyrodzonych istot, które uczęszczają do Akademii Kuou, Nimura-san jest tą, która najbardziej przypomina zwykłą licealistkę.

Irina rozpostarła swoje anielskie skrzydła i wycelowała miecz w Nimurę-san i Yurę.

– Umm…nie traćmy czasu na gadanie, tylko walczmy!

…Rany, Irina, aleś ty wyrywna.

– Jejku…

Wzdychając, Yura cicho aktywowała swój sztuczny Boski Dar, Migoczącą Egidę. Była to tarcza, która potrafiła stworzyć najróżniejsze zdolności obronne, dzięki wróżce która w niej mieszkała. Można też nią było rzucać jak bumerangiem.

Nimura-san posiadała sztuczny Boski Dar, który przybierał kształt zbroi na jej nogach. Procellarum Widma potrafiło zwiększyć szybkość użytkownika i siłę bojową.

Szybko aktywowałem mój Łamacz Ładu i założyłem szkarłatną zbroję. Rossweisse-san stworzyła magiczny krąg i przygotowała się do bitwy.

W tym momencie aura Nimury zaczęła puchnąć i wybuchła w jednej chwili!

– Regulacja Ładu! – krzyknęła.

W tej samej chwili sztuczny Boski Dar na jej nogach zmienił się! Kształt zbroi stał się bardziej ozdobny i rozszerzył się też na górną górną połowę jej ciała. Pojawiła się nad talią, na piersi i ramionach.

– To moje Przeciwstawienie Ładu, Hiper Procellarum Widma! Dodałam słowo „hiper” do nazwy! – oznajmiła dumnie Nimura-san, robiąc palcami znak pokoju.

Była bardzo podekscytowana… Aura nowego Samorządu Uczniowskiego jest z pewnością inna, niż rok temu! Gdy się nad tym zastanawiałem, bitwa się zaczęła. Zostawiłem Yurę i jej tarczę Rossweisse-san i Irinie, a sam wziąłem na siebie Nimurę-san.

Być może dzięki Regulacji Ładu, szybkość Nimury-san zwiększyła się jeszcze bardziej. Była nawet szybsza niż ja, w trybie Prawdziwej Królowej! Szybko i cicho zniknęła mi sprzed oczu i zaczęła biegać wokół mnie z taką prędkością, że trudno nawet było zauważyć jej obecność. Nie mogłem jej dostrzec gołym okiem i pod tym względem przypominała mi Kibę… Ale ponieważ przyzwyczaiłem się już do waki z takimi przeciwnikami, pozwoliłem aby aura wokół mojego ciała zawirowała i wtedy uderzyłem potężnym atakiem! Ponieważ nie mogłem jej dostrzec, postanowiłem użyć ataku, który nie wymagał precyzji! Nie sądziłem aby mój Smoczy Strzał trafił, więc użyłem ataku masowego rażenia! Ona najwyraźniej odczytała moje zamiary, gdyż uciekła poza mój zasięg. Nie przegapiłem tej szansy i ruszyłem za nią!

– Ale szybko!

Z jej perspektywy wyglądało to tak, jakby uciekła przed moim atakiem masowego rażenia tylko po to, abym ją dogonił. W porównaniu szybkości naszych ruchów, na pewno nie byłem gorszy od Nimury-san. Okryłem moją prawą rękę aurą i zadałem cios Nimurze-san! Trafiłem jednak w próżnię, a siła mojego uderzenia złamał trzy drzewa znajdujące się w pobliżu.

– Hiyaa!

Nimura-san zakręciła się wokół mnie i kopnęła w plecy! To był dobry kopniak…ale nie dostatecznie mocny, aby zadać mi poważne obrażenia. Natychmiast się odwróciłem i zadałem cios! Znów jednak trafiłem w próżnie, a fala uderzeniowa zniszczyła kolejne drzewo, które stało daleko. Gdy Nimura-san to zobaczyłam, uśmiechnęła się wrednie.

– …Zupełnie jakbym walczyła z finalnym bossem i miała zbyt niski level!

Uznałem to za komplement moich zdolności….

– Proszę, użyj Niszczyciela Szat. Chcę żebyś zobaczył, że to na mnie nie działa – powiedziała nagle do mnie Nimura-san.

—!

Nie spodziewałem się tak wyzywającego wyzwania…!

– To interesujące! Nie ma dziewczyny, która byłaby w stanie oprzeć się mojej technice!

Postanowiłem, że podejmę się tego wyzwania! Zwiększyłem moje zboczone pragnienia, koncentrując się na rozebraniu Nimury-san i zacząłem ją ścigać jeszcze bardziej niż przedtem! Kiedy Nimura-san pojawiła się za mną, ja także zademonstrowałem moją moc i natychmiast się do niej odwróciłem!

– Kiedy włączasz swoje zboczone moce, sposób w jaki się ruszasz, diametralnie się zmienia!

Wprawdzie byłem tym lekko zaskoczony, ale też i szczęśliwy z tego powodu. Najwyraźniej zachowuje się tak beztrosko, gdyż sądzi że jej nie dopadnę!

Nie wykonywałem żadnych zbędnych ruchów, aby osiągnąć prędkość, która naprawdę nie była dostrzegalna przez ludzkie oko. W końcu całkowicie byłem w stanie dorównać ruchom Nimury-san i znalazłem lukę w jej ruchach, po czym dotknąłem jej ramienia! Natychmiast wzmocniłem moją aurę i zaatakowałem!

– A więc jazda, Niszczyciel Szat!

Pstryknąłem palcami i aktywowałem moją technikę!

– Czekałam na to! – oznajmiła Nimura-san, gdy jej oczy błyszczały.

Nimura-san uwolniła ze zbroi na nogach olbrzymią ilość aury i zaczęła zadawać kopniaki. Ponieważ dzielił nas pewien dystans, byłem zmieszany że zadawała kopniaki, które trafiały w próżnię, kiedy nagle usłyszałem trzask i odgłos dartej tkaniny. Chwilę później usłyszałem krzyk.

– Kyaaaaaaaaaaaaaaach!

Kiedy się odwróciłem, zobaczyłem że ubrania Iriny zostały rozerwane na strzępy, a ona sama była naga! Ach, wprawdzie widziałem ją nago mnóstwo razy, ale jej anielskie kształty nadal były dla mnie idealne i nadal mi się nie znudziły!

– Ooch…! Ta sytuacja… Czyżby ubrania Iriny-senshu zostały zniszczone przez technikę Hyoudou-senshu? Ze względu na to, że mecz ogląda wiele dzieci, takiego typu sceny są natychmiast cenzurowane przez system gry, także po aby zapewnić prywatność. Dziękuję za zrozumienie widzom zarówno na stadionie, jak i oglądających mecz w telewizji! – oznajmił komentator.

Ach, transmisja była odpowiednio przetwarzana, więc widzowie widzieli coś zupełnie innego niż my. Cóż, skoro mecz oglądają dzieci, to nie można im pozwolić, aby widziały goliznę! Ale niech wszyscy ojcowie z Zaświatów się nie martwią, będę patrzyła za nich!

Co ważniejsze, Nimura-san powstrzymała mojego Niszczyciela Szat! Zdecydowanie wziąłem ją sobie za cel, ale zamiast niej, ubrania straciła Irina!

– Fufufu! Teraz mogę odkopnąć zboczone techniki Hyoudou-senpaia! – powiedziała z dumą Nimura-san.

– Hej, kochanie! Dlaczego niszczysz moje ubrania!? Nie przeszkadza ci że inni faceci zobaczą nagie ciało twojej przyszłej żony!? – zapytała z wyrzutem Irina.

Oczywiście że mi to przeszkadza, ale obecnie są tutaj tylko kobiety, więc daruj mi tym razem! Ale mój niezrównany i niezwyciężony Niszczyciel Szat nie zadziałał! Nie, zadziałał, w końcu ubrania Iriny zostały rozerwane na strzępy. Innymi słowy…skoro moja technika nie zawiodła, została przekierowana. Widziałem Przeciwstawienie Ładu sztucznego Boskiego Daru Nimury-san w innych meczach…ale nie sądziłem że był w stanie odbijać ataki i techniki…nie, lepiej by było powiedzieć, że odkopuje je gdzieś dalej. Zdolność Nimury-san powinna być w stanie odbijać ataki, albo może zmieniać ich trajektorię. Po chwili namysłu zmieniłem zdanie.

– Mimo wszystko moja reputacja by ucierpiała, gdybym się teraz poddał! Będę cię ścigał, póki cię nie dopadnę! – powiedziałem do Nimury-san.

Gy usłyszała moje słowa, wyglądała na tak zaskoczoną, że jej oczy prawie wyskoczyły z orbit.

– Doprawdy!? Twoje zboczenie nie zna końca!

Zignorowałem jej słowa i ruszył naprzód, aby ją dotknąć!

– Haa!

Nawet jeśli mnie czasami kopnęła, to było to całkowicie nieskuteczne, gdy znajdowałem się w takim podekscytowanym stanie!

– Mam cię!

Ponownie dotknąłem Nimury-san! Natychmiast pstryknąłem palcami.

– Niszczyciel Szat!

Nimura-san użyła swoich nóg, aby odkopnąć moją technikę. Chwilę później…

– Hej!

Aachhh, tym razem zbroja walkirii (w wersji naszej drużyny) Rossweisse-san, została unicestwionaaaa! Teraz ją to spotkało! Jej oszałamiające proporcje były wspaniałe jak zawsze! Dziękuję ci!

– Rany, Ise-kun!
[[Image:DxD_Dx4_illustration_3.jpg|thumb]]
Nawet Rossweisse-san jest zła! Nasza przeciwniczka, Yura, podrapała się po głowie, a jej twarz miała zakłopotaną minę.

– P-przepraszam! To tylko… Czuję że przegrałbym, gdybym się teraz poddał! – przeprosiłem Rossweisse-san,

– Ona odbija twoje ruchy! Nie daj się ponieść emocjom! – powiedziała Rossweisse-san.

Jednak te zdolność mnie szokowały!

Powinienem powiedzieć coś w stylu „Rozumiem, więc mój Niszczyciel Szat może zostać użyty w taki sposób”…. Moje zadanie na przyszłość, to wzmocnić tą technikę.

– To nie koniec! Jeszcze nie skończyłem!

Ożywiłem się i pozwoliłem aby moje zboczone uczucia szalały, gdy stanąłem przed Nimurą-san, która najwyraźniej była podekscytowana.

– Nadal chcesz kontynuować!? Sądzę że jesteś nie tyle wytrwały, co po prostu podoba ci się ta sytuacja!

A więc kontynuujmy. Kiedy tak pomyślałem, w słuchawce w moim uchu rozbrzmiał czyjś głos.

—!

Najwyraźniej musimy przejść do następnego etapu.

– Chciałbym użyć tej techniki po raz trzeci, ale najwyraźniej sytuacja uległa zmianie.

– ?

Nimura wyglądała na zmieszaną….

– Najwyraźniej coś planowaliście z punktem medycznym…ale nasza taktyk jest pewna, że my „nie potrzebujemy” tego miejsca. Więc… – wyjaśniłem, wskazując niebo.

Tak ja powiedziałem, potężny błysk rozświetlił niebo i „coś” po nim przeleciało. W jednej chwili, z głośnym „buuuuuum!”, uderzenie wystarczająco silne, aby wywołać trzęsienie ziemi, dotarło do nas.

Zarówno Nimura-san jak i Yura spojrzały w stronę punktu medycznego.

– Zniszczyliśmy go. To robota osoby z naszej drużyny, która czuwała na niebie – powiedziałem.

Poprzedni atak został zadany przez Binę-shi i jej demoniczną energię, którą zesłała z góry. Skoro była w klasie Maou, to wystarczył jej jeden atak, aby zniszczyć punkt medyczny. Jednakże, skoro nie usłyszeliśmy żadnej wiadomości o wyeliminowaniu, to znaczyło to, że Hanakai-san nie było w tamtym miejscu. Wyrazy twarzy Nimury-san i Yury, natychmiast uległy zmianie.

– Tsubasa-san!

– Wiem! Wycofajmy się na razie!

Obie zamierzały uciec!

Chciały zwiać, ale ja im na to nie pozwolę!

Rossweisse-san też najwyraźniej pomyślała to samo.

– Irina, nadszedł czas! – oznajmiła.

Gdy Irina to usłyszała, rozłożyła ręce i palcami nakreśliła krąg. Stworzyła pierścienie światła.

– Racja! Ruszamy! Pierścienie!

Irina rzuciła dwoma pierścieniami światła w Nimurę-san i Yurę, które zamierzały uciec. Obie próbowały zrobić uniki, ale pierścienie ruszyły za nimi i wylądowały na nich. Pierścienie nie miały ich zabić, a….oplotły ciasno szyje obu dziewczyn.

– Co my mamy na szyjach…pierścienie ze światła?

Nimura-san podniosła dłoń, aby dotknąć pierścienia na swojej szyi, ale Yura ją powstrzymała.

– Nie dotykaj tego, Ruruko! To światło, spalisz sobie dłoń. Póki co wycofajmy się.

– Tak, Tsubasa-san.

Ze świetlistymi pierścieniami na swoich szyjach, Nimura-san i Yura wycofały się. Gdy bitwa się skończyła, przez chwilę odpoczywaliśmy.

– Irina, ile czasu zajmie, zanim te pierścienie się aktywują? – zapytałem.

– …Jeśli mają się zacieśnić, to mogę to zrobić nawet teraz. Ale jeśli mają zostać wykorzystane do „tego” celu, to musi to potrwać z godzinę, w zależności od naszej obecnej sytuacji.

Więc aby skorzystać z „tego”, będziemy musieli trochę poczekać, hę…

– Zdam najpierw raport Ravel i powiem jej, że założyliśmy pierścienie na Nimurę-san i Yurę.

Zaraz potem wróciłem do bazy wraz z Iriną i Rossweisse-san…

===Część 2===
Po potyczce wróciliśmy do bazy (Irina i Rossweisse-san przebrały się w zapasowe ubrania).

– Jak myślisz, co Nimura-san i reszta tam robiły? – zapytałem Ravel.

– Możliwe że chcieli wykorzystać ten punkt medyczny w swojej taktyce, ale skoro go zniszczyliśmy, to sądzę że pokrzyżowaliśmy im plany… Chociaż jeśli nasze działanie było częścią ich strategii, to nic nie możemy z tym zrobić.

Hmm…nie ma możliwości abyśmy poznali prawdę, skoro zniszczyliśmy już punkt medyczny.

– Sądzę że nasi przeciwnicy wzięli pod uwagę zniszczenie punktu medycznego, ale w wypadku gdyby nie został unicestwiony, podjęliby pewnie inne działania, które zakładały wykorzystanie Nimury-san i Yury-sama, jako przynęty. Ciekawa jestem, jakie są ruchy głównych sił ich drużyny – powiedziała Ravel.

Nimura-san i reszta były przynętą. Pewnie chcieli nas zająć, aby aby zaspokoić naszą ciekawość, podczas gdy główne siły będą wykonywały swoje aktualne cele. Ravel powstrzymała naszych przeciwników przed uzyskaniem przewagi, dzięki obserwacjom prowadzonym z ziemi i powietrza…. Projekt planu bojowego Ravel polegał na zapewnieniu, że wszystkie możliwości naszych przeciwników zostały zniszczone. Wszystko szło zgodnie z jej planem.

Nasi przeciwnicy od jakiegoś czasu nie wykonywali żadnych ruchów. W celu podjęcia decyzji co do naszego dalszego działania, postanowiliśmy wziąć pod uwagę pozostały nam czas i zorganizowanie kolejnego zebrania strategicznego. Jednak nagle…

– Ruszyli się.

– Zaraz, to jest…

Elmenhilde i Nakiri zawiadomili nas, że na granicy pojawiły się jakieś ruchy. Nakiri zaczął się wpatrywać w kierunku, w którym coś wykrył, kiedy nagle jego twarz przybrała uroczysty wyraz. Jednocześnie na niebie daleko przed nami pojawiły się czarne płomienie, które przypominały smoka.

– To są…czarne płomienie – powiedziała Xenovia na ten widok.

To wyglądało tak, jakby ktoś spuścił te płomienie z nieba na środek pola. Środek. Miejsce które zostało zmienione w pustkowie przez salwy z moich dział.

– To Saji-senpai – powiedział Nakiri.

Saji. …Więc tam jest.

– …To oznacza że Saji-sama tam jest, ale pytanie brzmi dlaczego postanowił ujawnić swoją pozycję… – powiedziała Ravel mrużąc oczy.

Po raz kolejny czarne płomienie wzbiły się w niebo. Wiedziałem już co to oznacza. Potrafiłem zrozumieć.

…To wezwanie. Saji mnie wzywał. Mówił że czeka na mnie w środku pola.

W końcu niedawno widzieliśmy mecz pomiędzy Sairaorgiem-san i Cao Cao. Było to łatwiej zrozumieć, niż w jakikolwiek inny sposób.

– …Tak, zrozumiałem. Obaj jesteśmy idiotami i to beznadziejnymi – powiedziałem z przekonaniem, po czym zwróciłem się do Ravel. – Idę tam.

– Ise-sama?

Wskazałem palcem centrum pola.

– Saji czeka tam na mnie.

To było zaproszenie od niego. Zaproszenie do pojedynku. Skoro zaszedł tak daleko, to sądzę że żaden inny członek jego drużyny nie będzie się wtrącał.

– To może być pułapka…ale gdybym tak powiedziała, byłoby to nieczułe, prawda? – powiedziała Ravel.

– Pułapka, hę. To możliwe. Ale ten gość jest sam. Czeka na mnie, więc muszę iść.

– Taktyczko-dono, to pojedynek pomiędzy smokami, więc nikt się nie wtrąci. Jeśli mój pan nie przyjmie wyzwania rzuconego przez Vrtitrę-dono, to wtedy ta hańba będzie mu ciążyła przez resztę życia. Coś takiego jest niedopuszczalne! – oznajmił Bova.

Gdy Ravel to usłyszała, westchnęła i nie sprzeciwiała się więcej.

– Zrozumiałam. Nie wyślę nikogo, aby ci pomógł, ale proszę, obiecaj mi że zwyciężysz.

– Tak, pozostaw to mnie – powiedziałem, po czym opuściłem moich towarzyszy.

…Głupio byłoby dać się pokonać. Najważniejszy członek drużyny, Król, przyjął wyzwanie do walki. Ravel udało się zorganizować całą bitwę w korzystny sposób, ale moja decyzja mogła wszystko spartaczyć. Ale czy jest inny sposób? Nie mam innego wyjścia…! Saji na mnie czeka, więc jak mam odrzucić takie wyzwanie!? …Obaj jesteśmy beznadziejnymi idiotami, ale stoczmy głupią, decydującą bitwę. W jaki sposób odpowiesz, Saji….

<noinclude>
{| border="1" cellpadding="5" cellspacing="0" style="margin: 1em 1em 1em 0; background: #f9f9f9; border: 1px #aaaaaa solid; padding: 0.2em; border-collapse: collapse;"
|-
| Cofnij do [[Otwarcie|Podrozdziału Otwarcie]]
| Powróć do [[High_School_DxD_(Polski)|strony głównej]]
| Przejdź do [[High_School_DxD_(Polski):Tom_DX4_Linia:_Maximum_kontra_Życie|Rozdziału Maximum kontra Życie]]
|}
</noinclude>