Baka-Tsuki - User contributions [en]

Template:Toaru:Series Overview

2019-12-10T16:27:09Z

162.158.111.70:

===[http://www.hachettebookgroup.com/series/a-certain-magical-index/?yen English]===
<div class="mw-customtoggle-Eng" style="width:100%;background:#1d6ebf;cursor:pointer" align="center"><span style="color:white">'''<big>Released</big>'''</span></div>
<div class="mw-collapsible mw-collapsed" style="text-align:left;margin:5px20pxclear:both;font-size:100%;background:transparent;width:100%" id="mw-customcollapsible-Eng">
* A Certain Magical Index 1 ---(November 18, 2014, ISBN 978-0-316-33912-4)
* A Certain Magical Index 2 ---(February 24, 2015, ISBN 978-0-316-25942-2)
* A Certain Magical Index 3 ---(May 19, 2015, ISBN 978-0-316-34040-3)
* A Certain Magical Index 4 ---(August 18, 2015, ISBN 978-0-316-34056-4)
* A Certain Magical Index 5 ---(November 17, 2015, ISBN 978-0-316-34059-5)
* A Certain Magical Index 6 ---(February 23, 2016, ISBN 978-0-316-34060-1)
* A Certain Magical Index 7 ---(June 28, 2016, ISBN 978-0-316-27223-0)
* A Certain Magical Index 8 ---(August 23, 2016, ISBN 978-0-316-35995-5)
* A Certain Magical Index 9 ---(November 15, 2016, ISBN 978-0-316-35997-9)
* A Certain Magical Index 10 ---(February 21, 2017, ISBN 978-0-316-35998-6)
* A Certain Magical Index 11 ---(May 23, 2017, ISBN 978-0-316-36001-2)
* A Certain Magical Index 12 ---(August 22, 2017, ISBN 978-0-316-36002-9)
* A Certain Magical Index 13 ---(November 14, 2017, ISBN 978-0-316-44267-1)
* A Certain Magical Index 14 ---(February 20, 2018, ISBN 978-0-316-44270-1)
* A Certain Magical Index 15 ---(May 22, 2018, ISBN 978-0-316-44272-5)
* A Certain Magical Index 16 ---(August 21, 2018, ISBN 978-0-316-44274-9)
* A Certain Magical Index 17 ---(November 13, 2018, ISBN 978-0-316-47454-2)
* A Certain Magical Index 18 ---(January 19, 2019, ISBN 978-0-316-47456-6)
* A Certain Magical Index 19 ---(June 18, 2019, ISBN 978-1-975-35756-6)
* A Certain Magical Index 20 ---(October 1, 2019, ISBN 978-1-975-33124-5)
</div>
=====Upcoming:=====
* A Certain Magical Index 21 ---(December 17, 2019, ISBN 978-1-975-33126-9)
* A Certain Magical Index 22 ---(2020)

===[http://dengekibunko.jp/?s=とある魔術の禁書目録 Japanese]===
<div class="mw-customtoggle-First" style="width:100%;background:#cee0f2;cursor:pointer" align="center">'''<big>First Series</big>'''</div>
<div class="mw-collapsible mw-collapsed" style="text-align:left;margin:5px20pxclear:both;font-size:100%;background:transparent;width:100%" id="mw-customcollapsible-First">
*Toaru Majutsu no Index 1 (April 10, 2004, ISBN 978-4-8402-2658-5)
*Toaru Majutsu no Index 2 (June 10, 2004, ISBN 978-4-8402-2701-8)
*Toaru Majutsu no Index 3 (September 10, 2004, ISBN 978-4-8402-2785-8)
*Toaru Majutsu no Index 4 (December 10, 2004, ISBN 978-4-8402-2858-9)
*Toaru Majutsu no Index 5 (April 10, 2005, ISBN 978-4-8402-2858-9)
*Toaru Majutsu no Index 6 (July 10, 2005, ISBN 978-4-8402-2973-9)
*Toaru Majutsu no Index 7 (November 10, 2005, ISBN 978-4-8402-3205-0)
*Toaru Majutsu no Index 8 (January 10, 2006, ISBN 978-4-8402-3269-2)
*Toaru Majutsu no Index 9 (April 10, 2006, ISBN 978-4-8402-3385-9)
*Toaru Majutsu no Index 10 (May 10, 2006, ISBN 978-4-8402-3428-3)
*Toaru Majutsu no Index 11 (October 10, 2006, ISBN 978-4-8402-3581-5)
*Toaru Majutsu no Index 12 (January 10, 2007, ISBN 978-4-8402-3683-6)
*Toaru Majutsu no Index 13 (April 10, 2007, ISBN 978-4-8402-3801-4)
*Toaru Majutsu no Index SS (July 10, 2007, ISBN 978-4-8402-3912-7)
*Toaru Majutsu no Index 14 (November 10, 2007, ISBN 978-4-8402-4062-8)
*Toaru Majutsu no Index 15 (January 10, 2008, ISBN 978-4-8402-4145-8)
*Toaru Majutsu no Index 16 (June 10, 2008, ISBN 978-4-04-867086-9)
*Toaru Majutsu no Index SS 2 (November 10, 2008, ISBN 978-4-04-867342-6)
*Toaru Majutsu no Index 17 (March 10, 2009, ISBN 978-4-04-867591-8)
*Toaru Majutsu no Index 18 (July 10, 2009, ISBN 978-4-04-867897-1)
*Toaru Majutsu no Index 19 (November 10, 2009, ISBN 978-4-04-868069-1)
*Toaru Majutsu no Index 20 (March 10, 2010, ISBN 978-4-04-868393-7)
*Toaru Majutsu no Index 21 (August 10, 2010, ISBN 978-4-04-868762-1)
*Toaru Majutsu no Index 22 (October 10, 2010, ISBN 978-4-04-868972-4)
</div>
<div class="mw-customtoggle-Second" style="width:100%;background:#f2cee0;cursor:pointer" align="center">'''<big>Second Series</big>'''</div>
<div class="mw-collapsible mw-collapsed" style="text-align:left;margin:5px20pxclear:both;font-size:100%;background:transparent;width:100%" id="mw-customcollapsible-Second">
*Toaru Majutsu no Index: New Testament 1 (March 10, 2011, ISBN 978-4-04-870319-2)
*Toaru Majutsu no Index: New Testament 2 (August 10, 2011, ISBN 978-4-04-870738-1)
*Toaru Majutsu no Index: New Testament 3 (December 10, 2011, ISBN 978-4-04-886240-0)
*Toaru Majutsu no Index: New Testament 4 (March 10, 2012, ISBN 978-4-04-886373-5)
*Toaru Majutsu no Index: New Testament 5 (October 10, 2012, ISBN 978-4-04-886978-2)
*Toaru Majutsu no Index: New Testament 6 (January 10, 2013, ISBN 978-4-04-891253-2)
*Toaru Majutsu no Index: New Testament 7 (May 10, 2013, ISBN 978-4-04-891604-2)
*Toaru Majutsu no Index: New Testament 8 (September 10, 2013, ISBN 978-4-04-891904-3)
*Toaru Majutsu no Index: New Testament 9 (January 10, 2014, ISBN 978-4-04-866222-2)
*Toaru Majutsu no Index: New Testament 10 (May 10, 2014, ISBN 978-4-04-866532-2)
*Toaru Majutsu no Index: New Testament 11 (October 10, 2014, ISBN 978-4-04-866938-2)
*Toaru Majutsu no Index: New Testament 12 (March 10, 2015, ISBN 978-4-04-869333-2)
*Toaru Majutsu no Index: New Testament 13 (July 10, 2015, ISBN 978-4-04-865244-5)
*Toaru Majutsu no Index: New Testament 14 (November 10, 2015, ISBN 978-4-04-865507-1)
*Toaru Majutsu no Index: New Testament 15 (April 9, 2016, ISBN 978-4-04-865884-3)
*Toaru Majutsu no Index: New Testament 16 (August 10, 2016, ISBN 978-4-04-892251-7)
*Toaru Majutsu no Index: New Testament 17 (November 10, 2016, ISBN 978-4-04-892486-3)
*Toaru Majutsu no Index: New Testament 18 (May 10, 2017, ISBN 978-4-04-892893-9)
*Toaru Majutsu no Index: New Testament 19 (October 7, 2017, ISBN 978-4-04-893405-3)
*Toaru Majutsu no Index: New Testament 20 (June 10, 2018, ISBN 978-4-04-893871-6)
*Toaru Majutsu no Index: New Testament 21 (October 10, 2018, ISBN 978-4-04-912025-7)
*Toaru Majutsu no Index: New Testament 22 (March 9, 2019, ISBN 978-4-04-912385-2)
*Toaru Majutsu no Index: New Testament 22 Reverse (July 10, 2019, ISBN 978-4-04-912667-9)
</div>
<div class="mw-customtoggle-Third" style="width:100%;background:#f2e0ce;cursor:pointer" align="center">'''<big>Third Series</big>'''</div>
<div class="mw-collapsible mw-collapsed" style="text-align:left;margin:5px20pxclear:both;font-size:100%;background:transparent;width:100%" id="mw-customcollapsible-Third">
*Toaru Majutsu no Index: Genesis Testament on February 2020.
</div>

<div class="mw-customtoggle-Others" style="width:100%;background:#e0f2ce;cursor:pointer;" align="center">'''<big>Others</big>'''</div>
<div class="mw-collapsible mw-collapsed" style="text-align:left;margin:5px20pxclear:both;font-size:100%;background:transparent;width:100%" id="mw-customcollapsible-Others">
*Toaru Majutsu no Index SP (collection of four side stories released in one book, previously known as: Stiyl SS, Mark Space SS, Mars SS, and Uiharu SS)
*Toaru Kagaku no Railgun SS: Liberal Arts City (eight-part side story, bundled with the Limited Edition DVDs of the Toaru Majutsu no Index anime)
*Toaru Majutsu no Index SS: Norse Mythology (eight-part side story, bundled with the Limited Edition DVDs of the Toaru Kagaku no Railgun anime)
*Toaru Kagaku no Railgun SS2: Shopping Mall Demonstration (eight-part side story, bundled with the Limited Edition DVDs of the Toaru Majutsu no Index II anime)
*Toaru Jihanki no Fanfare (special mini-novel by Baccano! and Durarara!! author, Narita Ryogho, bundled with the Special Edition of Volume 5 of the Toaru Kagaku no Railgun manga)
*Toaru Majutsu no Index: Love Letter SS (side story released in artbook Rainbow Spectrum: Colors)
*Toaru Majutsu no Index: Road to Endymion (Limited release with the Miracle of Endymion movie)
*Toaru Majutsu no Index & Ore no Imouto ga Konna ni Kawaii Wake ga Nai Crossover:
**Toaru Collabo no Girls' Talk (June 7 — 28, 2013, four web chapters on Nico's website)
**Ore no "Mikouto" ga Konna ni Abare Mawaru Wake ga Nai (September 5 — 26, 2013, four web chapters on Nico's website)
*Toaru Majutsu no Index SS: Necessarius Special Entrance Exam (eight-part side story, bundled with the Limited Edition DVDs/BDs of the Toaru Kagaku no Railgun S anime)
*Toaru Majutsu no Index: New Testament SS (side story released in artbook Rainbow Spectrum: Notes)
*Toaru Majutsu no Heavy na Zashiki Warashi ga Kantan na Satsujinhi no Konkatsu Jijou (February 10, 2015, 10th Anniversary special novel)
*Toaru Majutsu no Index: Shokuhou Misaki Figurine SS (Limited release with 10th Anniversary special Shokuhou Misaki Figurine)
*Toaru Majutsu no Virtual-On (May 10, 2016, ISBN 978-4-04-865945-1, Special crossover novel with Cyber Troopers: Virtual-On)
*Toaru Kagaku no Railgun: Cold Game (December 27, 2017, Special novel bundled with the February 2018 issue of Dengeki Daioh marking the publication of the 100th Railgun manga chapter)
*Toaru Kagaku no Railgun SS3 (eight-part side story, bundled with the Limited Edition DVD/BDs of the Toaru Majutsu no Index III anime)
</div>

=====Upcoming:=====
*Toaru Majutsu no Index SS: Bio-Hacker Arc (three-part side story with the Limited Edition DVD/BDs of the Toaru Kagaku no Accelerator anime (October 30, 2019)
*Toaru Majutsu no Index: Genesis Testament (February 2020)

Template:Toaru:Brief

2019-12-10T16:21:50Z

162.158.111.70: Third novel series name confirmed: https://dengekibunko.jp/product/newrelease-bunko.html, https://twitter.com/js_06/status/1204163317587070976

[[Image:To Aru Majutsu no Index new cover.jpg|250px|thumb|New Illustration Art]]
<p><span style="color:mediumblue"><u>'''''Toaru Majutsu no Index'''''</u></span> (とある魔術の禁書目録（インデックス）, lit. ''A Certain Magical Index'') is a Japanese light novel series written by [[:Category:Kazuma Kamachi|Kazuma Kamachi]] (鎌池和馬) and illustrated by Kiyotaka Haimura (灰村キヨタカ). The series is published by [http://en.wikipedia.org/wiki/ASCII_Media_Works ASCII Media Works] under their [http://en.wikipedia.org/wiki/Dengeki_Bunko Dengeki Bunko] imprint. There are currently '''47''' published volumes of the novels, including '''2''' side story volumes. Regularly placing in the top 10 of the [http://en.wikipedia.org/wiki/Kono_Light_Novel_ga_Sugoi! Kono Light Novel ga Sugoi!] rankings, it was named the <big><u>'''Best Novel Series of 10 Years'''</u></big> in Kono Light Novel ga Sugoi! 2014. A sequel novel series titled <span style="color:midnightblue"><u>'''''Shinyaku Toaru Majutsu no Index'''''</u></span> (新約 とある魔術の禁書目録（インデックス）, lit. ''A Certain Magical Index: New Testament'') began publishing in 2011 and concluded in July 2019 with its 23rd installment. A new sequel novel series, <span style="color:darkblue"><u>'''''Souyaku Toaru Majutsu no Index'''''</u></span> (創約 とある魔術の禁書目録（インデックス）, lit. ''A Certain Magical Index: Genesis Testament'') is set to begin on February 2020.</p>

<p>The series has produced a manga with '''22''' published volumes, three anime seasons based on the contents of the original novels and inspired a PSP game. The anime adaptation has also inspired an animated film titled <span style="color:purple"><u>'''''Gekijōban Toaru Majutsu no Index: Endymion no Kiseki'''''</u></span> (劇場版とある魔術の禁書目録（インデックス）エンデュミオンの奇蹟, lit. ''A Certain Magical Index the Movie: Miracle of Endymion'') which in turn inspired a PSP game tie-in and manga adaptation with '''2''' published volumes. Furthermore, the series has collaborated the Cyber Trooper Virtual-On series with a novel, a manga adaptation with '''2''' published volumes and a sequel PS4/Vita game.</p>

<p>The series has also produced a spin-off manga titled <span style="color:crimson"><u>'''''Toaru Kagaku no Railgun'''''</u></span> (とある科学の超電磁砲（レールガン）, lit. ''A Certain Scientific Railgun''), which currently has '''15''' published volumes and has also been adapted into two anime seasons and inspired an OVA and a PSP game as well as its own spin-off: <span style="color:lightcoral"><u>'''''Astral Buddy'''''</u></span>, which currently has '''3''' published volumes. A second spin-off manga titled <span style="color:darkslategray"><u>'''''Toaru Kagaku no Accelerator'''''</u></span> (とある科学の一方通行(アクセラレータ), lit. ''A Certain Scientific Accelerator'') began serialization at the start of 2014 and currently has '''10''' published volumes and has recently been adapted into an anime.</p>

<big><big>'''''Toaru Kagaku no Railgun T'' anime premieres January 2020!!!'''</big></big>

<big><big>'''''Toaru Majutsu no Index: Genesis Testament'' LN series to begin on February 2020!!!'''</big></big>

User talk:Wildk

2019-10-10T01:04:17Z

162.158.111.70:

== Zero No Tsukaima Talk ==

=== Q&A ===
*Q: Does anyone know if this series will be licensed anytime soon? I would really want to finish the translations before they do.
*A: Seriously, I do not think it will get licensed one day... The only time it happened was with Spice and Wolf and that's because the translation was really popular and it was already supposed to go in store one day. About ZnT now, well only volume 1 and 2 were translated and sold in store but these two volume were not licensed... also, it does not seems that the other volume will come out in english one day... It would have been done a LONG time ago ^^
--[[User:Silimir|Silimir]], 29 January 2012 (CST)

*Q: Just curious, but the image at the end of ZnT Volume 14 Chapter 4, shows Kirche and Tabitha. But the translations say that it was Illococoo and Tabitha. Did the illustrator make a mistake?
--Cataccountant
*A: No, looks like I did. Turns out I mixed up the names for Kirche and Sylphid and I hadn't realise until now. Thanks very much, Cataccountant!

*Q: Sorry for bothering you again. In volume 15 Chapter 1, at first it was Kirche who showed up during Malicorne's rampage, but suddenly she disappeared and Sylphid was there. Are you sure it was Sylphid? I thought Sylphid was supposed to be more childish and she didn't seem to treat Tabitha as her Master but instead as a friend in that chapter.
--Cataccountant
*A: Yes, you are absolutely right, another mistake here. I realised it as I was going to school this morning. Again, thanks for noticing!

*Q: Some people were asking me if you are going to continue translating. I told them you have a lot of school work to do but when you will have more time, you will continue. It's ok?
--[[User:Silimir|Silimir]] 19:02, 13 February 2012 (CST)
*A: Sorry about missing in action for these few weeks, I still have 2 midterms remaining on the week after the next. Fortunately, I have a "reading week" holiday in the middle which is when I can make a short comeback. In the meantime, consider me as inactive. I wouldn't be bothered to even touch my computer when I have tests. (OK, I was lying here, fine.)

*Q: I wonder whether this project will be completed? Slow or fast doesn't matter! I just wish to read a complete series in the future. Do you have any idea ? — — --[[User:Shiansopht|Shiansopht]] ([[User talk:Shiansopht|talk]]) 11:29, 4 February 2013 (CST)

== HnA ==
:In case you are wondering why it is so different than the Chinese version is because it was translated from Japanese ^^. There might be some light differences. Though for the "Thou art" part, it's just Ancient English. I think the translator used this formulation because she thought that the text was in traditional Japanese language or something like this.
--[[User:Kira0802|Kira]] ([[User_talk:Kira0802|Talk]]) 20:24, 13 February 2012 (CST)

:kk, thanks for the notice. So would you guys like me to change all the old english into common english? But anyhow, I don't think I'll be able to make progress on HnA for the time being, though I'll get to it soon. :D
--[[User:Wildk|Wildk]] 23:26, 26 February 2012 (CST)

== OreShura ==
:If you want to work on OreShura, you should create a registration page and register the chapters you are working on.
--[[User:Larethian|larethian]] 22:26, 12 July 2012 (CDT)
:Not too sure of the procedures, but I'll do just that. Thanks for the tip! :D
--[[User:Wildk|Wildk]] 00:52, 13 July 2012 (CDT)

:hey, thanks for TL'ing something-shuraba-sugiru! also, if i liked ZnT, you would be my favorite person in the world right now. loved your advertisements, man. as a translator myself, i can very well relate to the things you wrote, especially the one about a sentence of praise stopping a translator from dropping a project. that one is just SO true, it's not even funny. it's sad that not much ppl realize this. i've read on a TL blog that the guy translated 2 chapters in a row, slaving away 12 hours straight just because of the feedback he was receiving. <br/>
:PS. i edited in a possible term for opanchu in shuraba chapter 0, but i guess you didn't notice. anyway, how about "pantyshot"? although in that context you can leave it at just panties...
--[[User:Idiffer|Idiffer]] 21:40, 15 July 2012 (CDT)
:Glad to know that I'm not the only translator feeling like that. It's great that Ore Shura is starting to get attention as well. FYI, [[User:Larethian|Larethian]] the one who translated chapter0, but I guess "pantyshot" would work. I have little concerns about more sexual terms, after all, I even stated "underpants" in chapter1. Hope you like the new chapters! :D
--[[User:Wildk|Wildk]] 22:55, 15 July 2012 (CDT)

:Do you mind if I take Volume 1 Chapter 4 of OreShura if you're not working one it?
—-[[User:Cloudii|Cloudii]] ([[User talk:Cloudii|talk]]) 18:44, 1 April 2013 (CDT)
:OTL Really sorry for missing out, I'm back now and I really don't mind who does the work as long as people get to read it :D
—-[[User:Wildk|Wildk]] ([[User talk:Wildk#top|talk]]) 14:35, 29 May 2013 (CDT)

Hello! I was wondering if you are still working on OreShura volume 8? It would be great if you could keep working on it!! OreShura has been on hold for a while and it'd be great if you could come back to help translate it for the oreshura community!
if you'd like to contact me I'm u/mario6813 on reddit. I can't translate though unfortunately.
October 9, 2019

== Thanks to WildK ==

:thanks a LOT for giving your time translating these novels so we can read them i really apreciate it
--[[someone from far lands]] 04:40, 30 april 2010 (GMT-5:00)

:A simple reader of mine thank you a lot for take you free time to translate this novel, in the same way I take my free time to read your work ! Thanks a lot to your hard-work !
--[[Another one from far lands]] 20:46, 29 May 2012 (GMT+1)

:Thank you! I loved the show, but i'd like a more detailed ending, so i'm reading the ZnT books. If you finish volume 15, please post it as fast as you can!

:Thank you so much for translating ZnT!!!
--[[Special:Contributions/212.219.157.227|212.219.157.227]] 20:27, 15 July 2012 (CDT)
:Oh yay, the advertisement worked. LoL.
--[[User:Wildk|Wildk]] 20:36, 15 July 2012 (CDT)

:You sir, are one of my heroes! The work you are making is just awesome. Fast and accurate translations, good fluency and no was-this-sentence-translated-by-google kind of sentences. Very good job. Also, I totally understand your complaint about the lack of appreciation a translator receives. I myself am a translator (not of japanese yet, I'm afraid) and work mainly on anime (lots of people in my country have below average english skills so watching anime is kind of hard for them). I totally agree that seeing your work praised tottaly helps your morale, and you get better translations, so people should just stop by to say "Thank you" from time to time, it really does help
--[[User:Jonythunder|Jonythunder]] 05:10, 16 July 2012 (GMT)
:This advertisement is amazing! 3 people dropping by for thanks in a single day! Spread the word! It's the appreciation or no translation revolution....!
:Just kidding. But still, it's fantastic to know that I'm not the only translator feel the only way. Personally, I couldn't thank the anime translators more, so my respects here!
--[[User:Wildk|Wildk]] 01:58, 16 July 2012 (CDT)

:Thanks a lot for translating Ore no Kanojo to Osananajimi ga Shuraba Sugiru. I'm really glad you picked this up.
--[[User:MaerisCrisis|MaerisCrisis]] 07:57, 16 July 2012 (CDT)

:Huh? You have advertisements?
--[[Special:Contributions/212.219.157.141|212.219.157.141]] 02:26, 17 July 2012 (CDT)

:Hi,random reader here and i just wanted to say thank you so much for translation of Znt. I love that story and i think its great that you guys do this!!!!!!!!!!!!!
keep up the good work :D

:Thank you very much for all you've done for ZnT!!! Happy New Year!! XD
--[[User:M.A.D|M.A.D]] - [[User_talk:M.A.D|Talk]] 11:58, 27 December 2012 (CST)

:Hi - Thanks so so much for translating!!! I enjoy the novel a lot (the translation is good :D). Please keep up the good work!
--[[User:Shiansopht|Shiansopht]] ([[User talk:Shiansopht|talk]]) 11:24, 4 February 2013 (CST)

== Me ==
===Origins===
:You from Hong Kong? Heh...I'm from mainland China. XD [[User:Kira0802|Kira]]
--([[User_talk:Kira0802|Talk]]) 17:14, 17 January 2012 (CST)
:Oh, yeah I remember Chinese being your main language but not knowing it well. LOL.

===Entertainment===
:Well you told us you were playing MMO in your presentation... Which one!!!
--[[User:Silimir|Silimir]], 29 January 2012 (CST)
:LoL. Haven't been playing MMO for quite some time. I'll notify you guys if I do get hooked up on some games. You better hope I don't :) LOL

===Mabinogi===
:Mabinogi sever Alexia has some really nice people if you ever need help just ask around and you will be sure to find it :) shame i kind of quit (on like a few times a year -,-) and if i ever get back on fill free to add sirgoodguy i'm lv 1.5k (note in mabi under lv 1k is weak 1-2k is normal)
[[User:Sirgoodguy|Sirgoodguy]] ([[User talk:Sirgoodguy|talk]]) 08:48, 31 August 2012 (CDT)
:Don't worry, I've been playing for 6 years and similarly, had to quit due to various reasons, mostly studies. I'm also in Alexia, just so you know and I love the people there, everyone's just really nice ^^
--[[User:Wildk|Wildk]] ([[User talk:Wildk#top|talk]]) 10:18, 10 September 2012 (CDT)

== Pulse Check XD ==
:Hi Wildk! I haven't heard about you in a while, and I was dropping by just to ask you if you are still alive XD
--[[User:Jonythunder|Jonythunder]] ([[User talk:Jonythunder|talk]]) 22:05, 1 April 2013 (CDT)
:e.e Sorry, I've been having exams and whatnot. Back now >:3 Obviously very late, but sorry to hear the author passed away :<
--[[User:Wildk|Wildk]] ([[User talk:Wildk#top|talk]]) 14:35, 29 May 2013 (CDT)

Seirei Tsukai no Blade Dance:Volume20 Prologue

2019-05-23T11:08:00Z

162.158.111.70: /* Part 3 */

==Prologue==

===Part 1===

A spirit in the form of a gigantic white whale was flying in the air over Astral Zero's forest.

Dire Whale was a super massive spirit under the Water Elemental Lord's command.

Within the internal dimension of the Dire Whale's stomach—

The trio of Fianna, Ellis and Rinslet were sitting around a small table.

"Kamito and the others still aren't found yet?"

"No, they fell into the forest in Astral Zero. Locating them will be very difficult."

To Ellis' inquiry, the young girl with hair the color of shimmering water shook her head.

The girl was Iseria Seaward, the avatar of the Water Elemental Lord whom Ren Ashbell had liberated three years earlier. Sensing that Kamito's team had entered Astral Zero, she had come over to aid them.

"Claire should have prepared a Levitation spirit crystal. They will surely be fine."

"Well said, Your Highness."

"Hmm, I hope so..."

With a worried expression, Ellis watched the outside world through a crystal ball on the table.

Seen through the Dire Whale's eyes was a vast forest and the Astral Zero sky that was raining. Also—

The remains of the shattered floating island of Ragna Ys, slowly falling to the ground.

—Not too long ago, it was still a sturdy piece of land.

To seal away the Gate to the Otherworld that the Holy Lord had opened, Kamito's team had taken the four Queens together to teleport to the Holy Capital of Alexandria.

But along the way, the ship had crashed due to Cardinal Millennia Sanctus' attack. Kamito and Claire were forced to fight the angel summoned by Millennia whereas Ellis and the others had to contend with another Millennia that was armed with the ultimate flame sword Ragnarok.

Towards the end of the battle, Rubia had to face off against the Fire Elemental Lord after defeating Millennia.

However, in that instant, gigantic blades of light released from the four corners of the Holy Capital had shattered the ground of Ragna Ys.

Kamito and Claire, as well as Rubia with the Fire Elemental Lord, had all fallen to the ground below. Ellis, Fianna, Rinslet and the four Queens had been found by Iseria's Dire Whale while they were falling and rescued without harm.

"...Those blades of light, what were they?"

Fianna wondered quietly.

With just a single strike, that light had shattered the land of Ragna Ys.

To think that such a terrifying power existed in this world—

"That is the light of Terminus Est, a spirit weapon from the Spirit War era."

Iseria Seaward answered.

"...Miss Sword Spirit?"

Rinslet asked with incredulity on her face.

"The Demon Slayer contracted with Kazehaya Kamito only has one tenth of the original's power. Most likely, the Holy Lord used Sacred Maiden Areishia's body as the vessel and successfully summoned the principal body of Terminus Est."

"I see..."

Holy Lord Alexandros had obtained the most powerful spirit weapon too, huh?

"...We cannot recklessly approach the Holy Capital."

Fianna stared at the Holy Capital shown on the crystal ball.

From the central zone of the Holy Capital, three pillars of light rose, piercing gigantic holes in the sky.

It was most likely the Gate connecting to the Otherworld.

"No matter what, we must find Kamito and the others first."

Saying that, Ellis quietly stood up.

"Captain, where are you going?"

"I will search the forest. If I go alone, the Holy Kingdom will probably not discover me."

"Going alone is dangerous!"

"There are many violent spirits in the forest."

Iseria warned.

"In that case, I must find them sooner."

Ellis looked very determined.

"...Very well. Take care."

"Yes, Your Highness—"

Fianna nodded lightly and Ellis summoned her demon wind spirit.

The Dire Whale opened its mouth, bringing a strong gust of wind surging inside.

"—Let us go, Simorgh."

Mounting the giant demon bird's back, she flew into the Astral Zero sky.

===Part 2===

Rumble rumble rumble rumble!

A military ship landed inside the vast premises of Areishia Spirit Academy.

The rumbling of its drive reactor shook the atmosphere violently.

The students in the school building were drawn to the windows by curiosity, looking in surprise at the slowly descending military ship.

This ship was the ''Revenant'' belonging to Team Inferno.

Originally moored at the Imperial Capital of Ostdakia, it had been called over to the Academy.

"Now that was fast. My unworthy disciple evidently fears me quite a lot."

Greyworth remarked, looking up at the ship from the training ground down below.

Previously, her body had temporarily returned to prime condition thanks to effects of the Otherworldly Darkness invading her body, but after Est removed the darkness, she had turned back to her original age. Her power in her youth was far greater than now, but unfortunately that was no longer accessible.

"Headmistress, preparations for Teleport are complete."

"Is that so? Thank you."

Hearing Ms. Freya's report, she turned to the trio behind her.

Gathered on the plaza were—

Leonora Lancaster, Dracunia's dragon knight.

Muir Alenstarl, the Instructional School's "Monster."

Velsaria Eva Fahrengart, the Silent Fortress.

These three powerful elementalists were far beyond the Academy's students in capability.

"Are you prepared?"

Greyworth asked.

"How foolish a question, Dusk Witch. A dragon warrior knows no fear."

"Onii-sama is waiting. Of course I have to go."

"Upon the name of House Fahrengart, a knight never goes back on her word."

The trio answered very decisively.

"—Indeed, I asked you a foolish question."

Smiling wryly, Greyworth shrugged.

Kamito's team had headed to Astral Zero to thwart the Holy Lord's plan.

Learning of this, Greyworth had immediately ordered Vivian Melosa to summon the ''Revenant'' and make preparations to head to Astral Zero.

At the same time, she assembled the most powerful combat team to set off for Astral Zero.

"Velsaria, about linking up with the ''Revenant''—"

"Yes, my Dreadnought shall surely link up without problems."

Greyworth acknowledged with a brief "I see" after Velsaria nodded.

In the center of the training ground, the <i>Revenant</i>'s giant hull landed.

"Then let us depart—"

With a flip of her gray overcoat, Greyworth stepped towards the ship.

===Part 3===

Surrounded by infinite darkness without boundary—

Kamito was facing a maiden who had outspread wings of jet black.

The girl's shining golden eye was like a bright full moon in the darkness.

Her beautiful face was identical to Restia's.

With the two of them were placed together, one would definitely see them as sisters.

The Darkness Elemental Lord—Ren Ashdoll.

The renegade Elemental Lord. She was both Restia's creator and the source of the Demon King's power—

"...!"

"Do not be nervous, my adorable child—"

The Lord of Darkness smiled at Kamito who was glaring seriously at her.

Her expression and demeanor were quite similar to Restia's.

Nevertheless, Kamito was suspicious.

Was this girl truly the owner of the voice enticing Kamito to become the Demon King?

Every time the power of darkness was drawn out, that voice had sounded in Kamito's mind.

Corrupted by the Otherworldly Darkness, she ought to be speaking with greater madness.

However, there was not the slightest sign of insanity in the maiden in front of him.

Originally, that power was so strong that he could feel it palpably.

Visiting Dracunia previously, in an audience with the legendary dragon spirit, he had also sensed considerably strong power—

This girl was undoubtedly on the same level of power as that dragon king, at least.

"No need to be wary. I am simply the avatar of part of her darkness power."

"Avatar?"

"You must have met the Water Elemental Lord's avatar, yes? I am the same as her."

"...Like Iseria?"

Kamito had met Iseria Seaward in Astral Zero, the avatar of the Water Elemental Lord's will that Ren Ashbell had liberated three years earlier. Although she was quite powerful compared to ordinary spirits, her original power had actually been weakened greatly.

(...I see now, an ''avatar'', huh?)

Kamito understood for now.

Why was the Darkness Elemental Lord's avatar here? Although Kamito wanted to ask this, there were more urgent questions.

"...Say, where am I? What happened to me?"

All Kamito could remember last was the angel summoned by Millennia Sanctus.

After the battle, devoured by the power of darkness, he had lost consciousness. Speaking of which, was he inside his own consciousness, devoured by darkness, or inside her consciousness?

"It is as you think, adorable child."

As though reading Kamito's thoughts, the Darkness Elemental Lord's avatar spoke.

"This is inside your own soul, devoured by her darkness."

"...I see."

Kamito nodded.

Even if told he was inside his own soul, to be honest, it did not feel real at all. But there was a weird sense of deja vu in this space, which indirectly supported the truth of her answer.

"So what exactly do you want me to do?"

"Fufu, I am very glad that you understand—"

The avatar girl flapped her jet black wings, looking quite happy.

...Restia often did that too when she was in a good mood.

"I hope you will inherit Ren Ashdoll's power next."

"What did you say?"

Kamito could not help but ask.

"What do you mean? If I inherit her power, that power will swallow me, right?"

"Indeed, but that is part of her plan too—"

The Darkness Elemental Lord's avatar pointed into the air, summoning a gigantic orb of darkness.

"...!?"

Kamito entered a stance, putting his hands on hilts of his two swords.

"Do not misunderstand. I simply wish to chat with you about the past."

"...The past?"

"Yes, it is necessary for you to know. Where the Otherworldly Darkness corrupting the Elemental Lords came from, and the reason she had her power reincarnated in a human—"

The surface of the orb of darkness began to distort, then projected an image.
<noinclude>
{{SeireiDance Nav|prev=Seirei Tsukai no Blade Dance:Volume20 Illustrations|next=Seirei Tsukai no Blade Dance:Volume20 Chapter1}}</noinclude>

Seirei Tsukai no Blade Dance:Volume20 Prologue

2019-05-23T11:07:22Z

162.158.111.70: /* Part 3 */

==Prologue==

===Part 1===

A spirit in the form of a gigantic white whale was flying in the air over Astral Zero's forest.

Dire Whale was a super massive spirit under the Water Elemental Lord's command.

Within the internal dimension of the Dire Whale's stomach—

The trio of Fianna, Ellis and Rinslet were sitting around a small table.

"Kamito and the others still aren't found yet?"

"No, they fell into the forest in Astral Zero. Locating them will be very difficult."

To Ellis' inquiry, the young girl with hair the color of shimmering water shook her head.

The girl was Iseria Seaward, the avatar of the Water Elemental Lord whom Ren Ashbell had liberated three years earlier. Sensing that Kamito's team had entered Astral Zero, she had come over to aid them.

"Claire should have prepared a Levitation spirit crystal. They will surely be fine."

"Well said, Your Highness."

"Hmm, I hope so..."

With a worried expression, Ellis watched the outside world through a crystal ball on the table.

Seen through the Dire Whale's eyes was a vast forest and the Astral Zero sky that was raining. Also—

The remains of the shattered floating island of Ragna Ys, slowly falling to the ground.

—Not too long ago, it was still a sturdy piece of land.

To seal away the Gate to the Otherworld that the Holy Lord had opened, Kamito's team had taken the four Queens together to teleport to the Holy Capital of Alexandria.

But along the way, the ship had crashed due to Cardinal Millennia Sanctus' attack. Kamito and Claire were forced to fight the angel summoned by Millennia whereas Ellis and the others had to contend with another Millennia that was armed with the ultimate flame sword Ragnarok.

Towards the end of the battle, Rubia had to face off against the Fire Elemental Lord after defeating Millennia.

However, in that instant, gigantic blades of light released from the four corners of the Holy Capital had shattered the ground of Ragna Ys.

Kamito and Claire, as well as Rubia with the Fire Elemental Lord, had all fallen to the ground below. Ellis, Fianna, Rinslet and the four Queens had been found by Iseria's Dire Whale while they were falling and rescued without harm.

"...Those blades of light, what were they?"

Fianna wondered quietly.

With just a single strike, that light had shattered the land of Ragna Ys.

To think that such a terrifying power existed in this world—

"That is the light of Terminus Est, a spirit weapon from the Spirit War era."

Iseria Seaward answered.

"...Miss Sword Spirit?"

Rinslet asked with incredulity on her face.

"The Demon Slayer contracted with Kazehaya Kamito only has one tenth of the original's power. Most likely, the Holy Lord used Sacred Maiden Areishia's body as the vessel and successfully summoned the principal body of Terminus Est."

"I see..."

Holy Lord Alexandros had obtained the most powerful spirit weapon too, huh?

"...We cannot recklessly approach the Holy Capital."

Fianna stared at the Holy Capital shown on the crystal ball.

From the central zone of the Holy Capital, three pillars of light rose, piercing gigantic holes in the sky.

It was most likely the Gate connecting to the Otherworld.

"No matter what, we must find Kamito and the others first."

Saying that, Ellis quietly stood up.

"Captain, where are you going?"

"I will search the forest. If I go alone, the Holy Kingdom will probably not discover me."

"Going alone is dangerous!"

"There are many violent spirits in the forest."

Iseria warned.

"In that case, I must find them sooner."

Ellis looked very determined.

"...Very well. Take care."

"Yes, Your Highness—"

Fianna nodded lightly and Ellis summoned her demon wind spirit.

The Dire Whale opened its mouth, bringing a strong gust of wind surging inside.

"—Let us go, Simorgh."

Mounting the giant demon bird's back, she flew into the Astral Zero sky.

===Part 2===

Rumble rumble rumble rumble!

A military ship landed inside the vast premises of Areishia Spirit Academy.

The rumbling of its drive reactor shook the atmosphere violently.

The students in the school building were drawn to the windows by curiosity, looking in surprise at the slowly descending military ship.

This ship was the ''Revenant'' belonging to Team Inferno.

Originally moored at the Imperial Capital of Ostdakia, it had been called over to the Academy.

"Now that was fast. My unworthy disciple evidently fears me quite a lot."

Greyworth remarked, looking up at the ship from the training ground down below.

Previously, her body had temporarily returned to prime condition thanks to effects of the Otherworldly Darkness invading her body, but after Est removed the darkness, she had turned back to her original age. Her power in her youth was far greater than now, but unfortunately that was no longer accessible.

"Headmistress, preparations for Teleport are complete."

"Is that so? Thank you."

Hearing Ms. Freya's report, she turned to the trio behind her.

Gathered on the plaza were—

Leonora Lancaster, Dracunia's dragon knight.

Muir Alenstarl, the Instructional School's "Monster."

Velsaria Eva Fahrengart, the Silent Fortress.

These three powerful elementalists were far beyond the Academy's students in capability.

"Are you prepared?"

Greyworth asked.

"How foolish a question, Dusk Witch. A dragon warrior knows no fear."

"Onii-sama is waiting. Of course I have to go."

"Upon the name of House Fahrengart, a knight never goes back on her word."

The trio answered very decisively.

"—Indeed, I asked you a foolish question."

Smiling wryly, Greyworth shrugged.

Kamito's team had headed to Astral Zero to thwart the Holy Lord's plan.

Learning of this, Greyworth had immediately ordered Vivian Melosa to summon the ''Revenant'' and make preparations to head to Astral Zero.

At the same time, she assembled the most powerful combat team to set off for Astral Zero.

"Velsaria, about linking up with the ''Revenant''—"

"Yes, my Dreadnought shall surely link up without problems."

Greyworth acknowledged with a brief "I see" after Velsaria nodded.

In the center of the training ground, the <i>Revenant</i>'s giant hull landed.

"Then let us depart—"

With a flip of her gray overcoat, Greyworth stepped towards the ship.

===Part 3===

Surrounded by infinite darkness without boundary—

Kamito was facing a maiden who had outspread wings of jet black.

The girl's shining golden eye was like a bright full moon in the darkness.

Her beautiful face was identical to Restia's.

With the two of them were placed together, one would definitely see them as sisters.

The Darkness Elemental Lord—Ren Ashdoll.

The renegade Elemental Lord. She was both Restia's creator and the source of the Demon King's power—

"...!"

"Do not be nervous, my adorable child—"

The Lord of Darkness smiled at Kamit
o who was glaring seriously at her.

Her expression and demeanor were quite similar to Restia's.

Nevertheless, Kamito was suspicious.

Was this girl truly the owner of the voice enticing Kamito to become the Demon King?

Every time the power of darkness was drawn out, that voice had sounded in Kamito's mind.

Corrupted by the Otherworldly Darkness, she ought to be speaking with greater madness.

However, there was not the slightest sign of insanity in the maiden in front of him.

Originally, that power was so strong that he could feel it palpably.

Visiting Dracunia previously, in an audience with the legendary dragon spirit, he had also sensed considerably strong power—

This girl was undoubtedly on the same level of power as that dragon king, at least.

"No need to be wary. I am simply the avatar of part of her darkness power."

"Avatar?"

"You must have met the Water Elemental Lord's avatar, yes? I am the same as her."

"...Like Iseria?"

Kamito had met Iseria Seaward in Astral Zero, the avatar of the Water Elemental Lord's will that Ren Ashbell had liberated three years earlier. Although she was quite powerful compared to ordinary spirits, her original power had actually been weakened greatly.

(...I see now, an ''avatar'', huh?)

Kamito understood for now.

Why was the Darkness Elemental Lord's avatar here? Although Kamito wanted to ask this, there were more urgent questions.

"...Say, where am I? What happened to me?"

All Kamito could remember last was the angel summoned by Millennia Sanctus.

After the battle, devoured by the power of darkness, he had lost consciousness. Speaking of which, was he inside his own consciousness, devoured by darkness, or inside her consciousness?

"It is as you think, adorable child."

As though reading Kamito's thoughts, the Darkness Elemental Lord's avatar spoke.

"This is inside your own soul, devoured by her darkness."

"...I see."

Kamito nodded.

Even if told he was inside his own soul, to be honest, it did not feel real at all. But there was a weird sense of deja vu in this space, which indirectly supported the truth of her answer.

"So what exactly do you want me to do?"

"Fufu, I am very glad that you understand—"

The avatar girl flapped her jet black wings, looking quite happy.

...Restia often did that too when she was in a good mood.

"I hope you will inherit Ren Ashdoll's power next."

"What did you say?"

Kamito could not help but ask.

"What do you mean? If I inherit her power, that power will swallow me, right?"

"Indeed, but that is part of her plan too—"

The Darkness Elemental Lord's avatar pointed into the air, summoning a gigantic orb of darkness.

"...!?"

Kamito entered a stance, putting his hands on hilts of his two swords.

"Do not misunderstand. I simply wish to chat with you about the past."

"...The past?"

"Yes, it is necessary for you to know. Where the Otherworldly Darkness corrupting the Elemental Lords came from, and the reason she had her power reincarnated in a human—"

The surface of the orb of darkness began to distort, then projected an image.
<noinclude>
{{SeireiDance Nav|prev=Seirei Tsukai no Blade Dance:Volume20 Illustrations|next=Seirei Tsukai no Blade Dance:Volume20 Chapter1}}</noinclude>

OreShura: Volume 8 Chapter 3

2019-05-05T09:04:38Z

162.158.111.70: /* #3: Mayhem between My Mom and My Aunt */

[[File:Oreshura_v08_043.jpg|thumb]]
==#3: Mayhem between My Mom and My Aunt==

It was the morning of December 26th.

The year had been full of drama already, but I had to go to prep school today as well.

A-chan and I left the house together which is pretty obvious since we were heading to the same place, but the mood was a little strange. Is this what they call “going to work accompanied by a customer”?<ref>同伴出勤 is a sorta idiomatic phrase in japanese that means roughly that. Not sure how to word it differently.</ref> She had become more adult like which was making me a little restless.

However, there was very little conversation between me and A-chan.

It was simply a 10 to 20 minute walk to the prep school in silence.

“Huh. You two are together today?”

When we emerged out onto a main street, Kaoru called out to us from behind.

“That's pretty strange. Your guys’ houses are in different directions after all.”

“E-every now and then we do, yeah”

I wasn’t quite sure how I should reply so I kept it vague.

Fuyuumi, who was standing beside me, was making an even more uncomfortable looking face than me.

“Sorry, I think I think I’ll be going on ahead”

As soon as she finished saying that, A-chan left with a half-jog. For A-chan, was quite strange to leave without even exchanging a greeting.

Karou awkwardly lowered his eyes as if he had an idea that something was going on. As always, his eyelashes were even longer than those of a girl’s.

“Did something happen between you two?:

“No... Truth be told there’s actually something I need to apologize to you for.”

“To me?”

“Before winter break, I heard from Natsukawa-san. Your reason for wanting to go to medical school.

“From Masuzu?”

I was surprised that there was any interaction between Kaoru and Masuzu, but why would she tell him such a thing?

“Natsukawa-san came to me with a proposal: ‘I want to teach Fuyuumi-san what the reality of the situation is, and I want your help’. I think she wanted to make her give up on you.”

“She seriously went that far trying to influence the situation?”

She said that she wanted to help Chiwa and I get closer, but to go about it in this way…

“I’m sorry that I did something so selfish. Are you angry?”

“It’s not that I’m particularly angry.”

I let out a big sigh.

“Why is it that everyone is trying to get Chiwa and I together?”

“Because that's the solution that will settle the most peacefully.”

Seriously? Can all this mayhem really be settled with just that?

“At least, that'se what Natsukawa-san seemed to think. She wouldn’t be alright with you getting close with A-chan or Akishino-san, but it seems like she can give up if it’s Chiwa.

A-chan said something similar last night.

If I love Chiwa, then she can give up or something.

“I’ll try asking from the opposite direction: Why don't you go out with Chiwa? Do you not like her?”

“She’s very important to me, you know. Its just that my love for her is the family kind, not the romantic.”

As soon as I said that, Kaoru’s expression changed.

“That's it, right there!”

“Huh?”

“Saying that it's hard to change that. Even if you say you love her like family, you two aren’t actually brother and sister. You won’t be able to come to an understanding just using that excuse.”

Kaoru’s voice was getting oddly loud.

“You’ve never thought to yourself that you wanted to kiss Chiwa? You’ve never thought about anything lewd?”

“Well, thats uh…”

“You have, right?”

Kaoru spoke as he brought his face closer to mine.

It's not like I can just say ‘I already did’. Well, for the kiss part at least.

“If so, you guys aren’t family anymore, you’re man and woman.

“...”

Kaoru is being strangely outspoken today.

Mmm…

“Hey Kaoru, is it alright if I just ask you something outright? Will you hear me out and not laugh?”

“Of course.”

I made up my mind and said to Kaoru, who wore a clear expression,

“What are you supposed to do when you date a girl?”

Upon hearing this, Kaoru stared at me with a ‘huh?’ face.

“You’re putting your virginity on full display, huh Eita?<ref>童貞丸出し literally means like “exposing virginity”, but I guess in this context it just means revealing his inexperience with girls</ref> Even I’m surprised.”

“You’re going too far, my friend”

It’s the truth, but it’s hurting my heart.

“What should you do? What about just doing what you did when you went out with Natsukawa-san?”

“No, Masuzu was a special case.”

Stuff like lovestruck-mind hunting and JoJo pose championships aren’t what you would expect out of a normal couple.

“Well, stuff like eating together and hanging out I guess?”

“That's not much different from the way things are right now.”

Chiwa always comes over to eat at my house already. We hang out too since we’re in the same club, so going out doesn’t seem like it would really improve anything.

“Well not hanging out as childhood friends, hanging out as lovers.”

“But that's exactly what I’m asking about. What are you supposed to do when you hang out as lovers?”

That's the part I just can't figure out.

If I were to go out with Chiwa, I can’t imagine anything changing.

“I think I get it.”

Kaoru spoke with a face that indicated he was able to understand it on his own.

“The reason you and Chiwa can’t become boyfriend and girlfriend. You guys have just been too close from the start. If that's the case, then how about putting a little distance between you two?”

“We already did that though”

During the latter half of summer break, Chiwa put some distance between her and I.

What Kaoru just said seemed like he was implying something, though. In hindsight…

“In that situation, mayhem seemed to come about all the more, right?

Kaoru shrugged his shoulders.

He then looked as if he suddenly realized something.

“Oh, there’s one more, you know.”

“One more what?”

“One more way that this can be settled peacefully apart from going out with Chiwa. Personally, this is the way that I would recommend”

“What kind of way are we talking about here”

I began leaning my body forward with interest without realizing, and Kaoru replied with a smile.

“Five timing”<ref>It’s supposed to be like two-timing (seeing two people at once) but the word was slightly altered to be five rather than two</ref>

“Five...timing?”

“Go out with Chihuahua-chan, Natsukawa-san, Akishino-san, A-chan, and m...my sister<ref>Kaoru says “me”, but he quickly adds on の妹 which makes it into “my sister”.</ref>. The equality solution.”

“So you’re telling me to become an Arabian oil prince?”

What the hell, so it's just the ‘harem route’ basically. And here I wasted my effort by seriously listening to what he had to say.

“By the way, don't just nonchalantly bring your sister, Kaori-chan, in on this.

“Huh, but she's totally obsessed with you. I want you to care about her too.”

Kaoru spoke with a carefree tone, and I couldn’t tell if he was joking or not.

“Well putting my sister aside for now, is this really so unthinkable for you to do? Creating a harem, I mean. Daimyos in the warring states period had concubines, after all. And I’ve seen millionaires overseas who live with multiple women, you know”

“Yeah, but polygamy isn’t allowed here in japan”

Legally speaking, it just isn't possible. Saeko-san proposed the same thing, but in practice it couldn’t actually go through.

“The goal of love isn’t just marriage. If you don’t just focus on that, I think there are some viable options.”

But it looks like Kaoru is going to be advocating for the ‘harem route’ until the very end.

“Hey Eita, do you know the difference between mayhem and a harem?”

“A harem is where a guy is going out with a bunch of girls. And mayhem is when that fact gets exposed and creates a big fight, no?”

“So you’re saying that a harem has to be kept secret and if it's not, then mayhem will ensue?”

“Is that wrong?”

Kaoru shook his head as if to say ‘nope, nope’.

“A harem and mayhem are two completely different things. Since a harem is ‘paradise’, after all”

“Paradise?”

“Within a harem, fighting won’t take place. Today is Chiwa-chan’s, tomorrow is Natsukawa-chan’s, the day after that is Akishino-chan’s, and after that is Fuyuumi-chan’s.<ref>Each of the characters names starts with a season when written in japanese. In that order they go spring->summer->fall->winter. Just a cool thing that isn’t able to be translated </ref>. If you take turns with each one, there's no way a disagreement will arise.”

“Hold up. Don’t start hinting at their orders already.” <ref>In reference to the fact that they are all seasons, as stated in the last note</ref>

“In short, what I want to say is…”

Kaoru ignored my objection and continued talking.

“The girls in a harem know that there are other girls, but they tolerate it. That's a ‘real’ harem. The moment they start competing for the guy, the harem falls apart and becomes mayhem.”

“Am I even capable of reaching that point?”

“Not at the moment.”

Kaoru gave a flat response, but it’s not like I can blame him.

“And that's why you should learn. Give it your best effort like you did to become the rank 1 student.”

“...”

Kaoru watched my face and let out a gentle smile.

“If you want everyone...but most of all yourself to be happy, then maybe you should be aiming for a harem.”

<center><span style="font-size: 200%;">♦</span></center>

While on break from class, I tried giving Masuzu a call.

I neglected her for the night, so I figure she will probably be mad at me…

“She didn’t even pick up!”

Masuzu not answering my telephone call is very strange.

Usually she picks up before the phone even has a chance to ring once. And yet, as soon as she answers she always says something like ‘Ara, Eita what do you want? I’m very busy. You still can’t let go of me?’.

Is it that she actually is angry and won't pick up?

Ah well. I’ll give it another try tonight.

“Tonight, huh”

As you’d expect, I don’t think I can spend another night at Fuyuumi’s house. I can’t keep running away, so I need to confront my mother today.

<center><span style="font-size: 200%;">♦</span></center>

As I opened up the front door, I was greeted by my mother’s voice.

“Ara, Eita. Welcome home~”

As I found myself greeted with nostalgia, bitterness began to wash over me. For more than a year, I had to return to an empty house.

In the living room, a potato chips bag, girls magazine, and rental dvd bag were out. She seemed to be getting a fair share of enjoyment out of the house. She doesn’t care about other people at all.

“It sorta seems like there are more cooking utensils from what we had last year.”

“Yeah, because I cook for myself.”

“AMAZING! Eita cooking... I would have never guessed from when you were in middle school. You’ve grown quite a bit, huh!”

“I was forced to by necessity.”

I sat down on the sofa facing my mother and stared at her face.

“You can stay here for now, but please leave after the year is over.”

“Hehh~”

“Saeko-san will be coming home.”

Similar to yesterday, my mother fell silent as soon as I mentioned Saeko-san’s name.

While tracing a の shape with her finger, my mother spoke.

“Hey Eita, for now I want you to listen to my side of things.”

“Your side?”

You found another lover and threw away your family, end of story.

“You see, Eita. Once love begins to flare up in your heart, it’s not something that can be stopped. Once its reached that point, there’s nothing you can do.

“Is that so.”

“And so I may have eloped, but that doesn’t mean I hated you or didn’t care about you and just threw you away. Do you understand?”

“Not at all.”

I said it outright.

Whereupon, my mother let out a ‘umuu~’ moan.

“In short, it’s like your separate stomach.”<ref>Japanese has a word that means separate stomach for dessert, so even if you’re full you can still eat dessert. Not an actual second stomach</ref>

“Am I a snack?”

“For example, Eita’s favorite food is hamburgers, right? And your favorite manga is ‘Arukana ・ Dragons’, right? But if I ask you which you like better, you can't compare them, right?”

“You’re good at remembering, even the title.”

“Because every time a new volume came out, you would always beg for some allowance. I remember.”

Cch, don’t bring that stuff up right now.

“Your mother was just hungry which can't be helped, so for the time being I chose the hamburger. But it's not that I don’t care about AruDora. If I had the money, I would have gotten it. That's just how it ended up.”

“Heh...”

From a theoretical standpoint I can understand, but from an emotional one there’s no way I could accept that.

“Getting married and having family comes with responsibility, no? To abandon that responsibility is wrong.”

“Well, if you say it like that it's a bit harsh”

“If you live your life being controlled by your emotions, then you’re no different from an animal. I will never live my life like that.”

My mother let out a sigh as if to say ‘maybe this won’t work’.

“But if Eita abandoned me, I wouldn’t have anywhere to do.”

“You’re an adult so you can figure something out.”

Doing anything more would be too much. She can stay over at a friends house or do something else like finding a new man.

At that time, the chime for the front door rang.

“Don't tell me that’s Saeko-san?”

My mother hugged the couch cushion in fear.

While thinking that wasn’t very likely, I went to the door to see and…

“Eita, hug me!”

It was my ex-girlfriend (past life), Akishino Himeka, standing at the door saying her usual line. I noticed that the mood was a bit different today, however, since she ended it with a ‘!’ rather than a ‘?’.

“Yo. What are you doing here so late?”

“I finished the book, so I came to show you. It’s freshly done.”

She reached into her bag and what she carefully took out was a doujinshi.

Furthermore, it wasn’t just printed on some plain copier paper. It was a proper ‘offset book’ manuscript that came from a printing office.

“Ooh, you already finished it?”

The circle name, ‘Burning ☆ Princess’, was printed on the cover. It was just an adaptation of Hime’s name from her past life, but it was quite the cute name for a circle.

The main picture on the cover was...well not the best, but that's how it goes with your first book.

The romanticness in the characters expression, however, gave a good glimpse into Hime’s talents, but maybe I’m just biased since I’m her friend.

“You really gave it your all, huh? You were able to make something so nice after not even a month.”

“Look inside too? Look?”

Hime, who’s cheeks had become stained with pink, was swaying her upper body left and right.

While wondering what kind of manga this charming girl could have made, I began to turn the pages.

“...Ohu…”

There was a rose stuck in a guy’s butt.

I’m not quite sure what I'm saying, but it’s what I’m looking at.

The other pages were the same. Tulips, Chinese bell-flowers, sunflowers, winter daphne...various things were lodged in there.

“How is it? How is it? Eita?”

“I-It’s quite original.”

While replying, I tightened by butthole.

“Mana thought of the story. She’s a genius. You just never know what will happen next. It’s amazing.”

“I-Is that so. How amazing.”

Either way, just lend me this to read for later. Reading it in the entryway is way too awkward.

“By the way, Eita.”

Hime glanced to at something behind me.

“Who’s that?”

“Huh? ...Ah!”

When I turned to look behind me, my mother’s face suddenly appeared from behind the door.

She was looking over at us grinning. Her lovestruck-mind was on full display.

“Yesterday was Ai-chan and now today is that girl? Looks like cooking isn’t the only thing you improved in~”

“You’re annoying, go away.”

Despite saying that, my mother quickly came out onto the porch.

“Nice to meet you. I’m Eita’s mother~”

Hime shouted “His mom!”<ref>Polite language with no english equivalent</ref> as she stood at attention and then lowered her head silently.

“I am Akishino Himeka. I’m Eita’s ex-girlfriend. I hope to make your acquaintance from now on.

“Oooh, ex-girlfriend!”

What’s with her enthusiasm. She’s no Japanese person.

“Waitwaitwaitwaittt~! Seriously Eita, what happened? Did this talent of yours blossom after entering high school?”

“...”

She was saying things that I wanted to argue with, but sadly I couldn’t find the words.

“Hime, it's late so I’ll take you back home.”

“Wait wait, this a rare opportunity so please come on in. I have to at least serve some tea.”

Or so my mother said, but if this got any more complicated it wouldn’t be bearable.

Hime shook her head from side to side.

“You don’t have to take me back home. My sister is waiting for me in her car by the gate.”

Yuuka-san came back from Tokyo, huh. Well, then there’s no need for me to worry I guess.

After sending Hime off at the front door, my mother poked me several times in my side.

“What do you want, that hurts!”

“Ai-chan was pretty as well, but isn’t that girl cute! Why did you dump her? Who are you dating?

“I’m not dating anyone!”

“That again~. It didn’t really feel like you and Ai-chan were dating, yeah. Who is it who is it? Nee.”

This nosy questioning is characteristic of the stubbornness of lovestruck-minds.

“Yeah, I have a bunch of things I want to ask too.”

A figure standing behind my mother’s back let out those words.

But my mother went on as if she didn’t realize,

“Right right? Come on Eita, tell mama your love stories ♪”

“Before that, I’m interested in hearing my sister-in-law’s love story.”

With that, my mother finally turned around to look behind her.

In the entryway was Saeko-san carrying her bag over her shoulder.

On her face was a big smile.

However, her usual slit-eyes were completely locked on to my mother.

“O, oho, sa, Saeko Onee-samaa, ho, how are you doinggggg?

“HeyHey, Miho-chin. Have you been well~?”

[[File:Oreshura_v08_061.jpg|thumb]]

Saeko-san patted my mother, who was dripping with sweat, on the shoulder.

“It's been awhile~. Not since we met at Hodaka’s home, right~. There you said to all of us how ‘I absolutely won't cause any problems for my relatives’, right~?”

“U-um, um, I’ll<ref>She uses weird language for this, but there's no English equivalent</ref> g-go prepare some tea”

The moment my mother tried to turn to leave,

“Huah!”

Saeko-san drove her knee into my mother’s stomach.

My mother collapsed right in front of me and Saeko-san forcefully grabbed her collar.

“Hey hey~. You’re always too quick to say byebye.”<ref>Talking like a child</ref>

Saeko-san was smiling, but...there was what felt like an aura of rage below the surface.

This was the first time I had seen Saeko-san like this.

This was neither exhausted-mode nor awakened mode. This is the third mode!

“Why don’t we have a family meeting for a bit? We can talk with Eita too and have a nice grown up conversation.”

<center><span style="font-size: 200%;">♦</span></center>

What was supposed to be a family meeting according to Saeko-san was really just bashing on my mother until midnight.

Things started at the divorce, but by the end Saeko-san was even scolding my mother on stuff such as her perfume preferences and the way she raised and lowered her chopsticks. My mother was just hanging her head saying ‘Yeah yeah’ and nodding. I wonder if this will actually come to any good.

Now as for why Saeko-san, who should have been busy with work, decided to come home.

“My idiot brother sent me a message: ‘Mihoshi was dumped by that guy it seems’.”

“So I instinctively came home. I thought you wouldn't have any money so you would come to where Eita was.”

With that information, it looks like she took a half-day at work to come check.

As expected of Saeko-san, she’s quite the reliable one.

“By the way, my dad contacted you?”

“Just every noooooooow and then he’ll send me a message. If I seriously try and interrogate him, I may be able to figure out where he is. Do you want to meet him?”

I shook my head.

“I have Saeko-san.”

Saeko-san responded simply with a smile.

“Well then. Now onto how we will deal with Miho-chan.”

My mother, who had been sitting in seiza<ref>Japanese style of sitting where you sit on your knees</ref> on the floor, nodded despondently.

“At this point, I’m OK with whatever. I see this as being a parent and child problem. If Eita will permit it, so will I. I’ll follow whatever it is he wants.”

Saeko-san and my mother both looked to me.

I drank the rest of the tea that I poured and calmed myself down.

“Permit or don’t permit, I don't really care anymore.”

It felt like I had a load lifted off my chest thanks to seeing Saeko-san getting angry for me. That knee seemed to give a rude awakening more than just making her regret her actions.

“Mother, do you plan on joining this household?”

“I-I do! I’ll look for a job and do housework.”

“And return things to the way they were before?”

“I will.”

“I see.”

I spoke to my mother as if to warn her,

“Until spring comes and I become a second year high-school student, we will live together. If by the time that comes I think it’s possible to return to being a family, we can talk about this again.”

“As you say!”

My mother spoke with words taken from a drama as she prostrated herself before me.

“That seems like a compromise.”

Saeko-san seemed to approve.

If I'm being honest...At this time, I don't even have the slightest of expectations. I figured that being my mother, she will just have found a new lover by the time spring comes.

However.

My mother’s stay brought about a ‘turning point’ that I never saw coming.

[[File:Oreshura_v08_065.jpg|thumb]]

<noinclude>

==Translator Notes==
<references/>

{| border="1" cellpadding="5" cellspacing="0" style="margin: 1em 1em 1em 0; background: #f9f9f9; border: 1px #aaaaaa solid; padding: 0.2em; border-collapse: collapse;"
|-
| Back to [[OreShura: Volume 8 Chapter 2|#2]]
| Return to [[Ore_no_Kanojo_to_Osananajimi_ga_Shuraba_Sugiru|Main Page]]
| Forward to [[OreShura: Volume 8 Chapter 4|#4]]
|-
|}
</noinclude>

Tate no Yuusha no Nariagari:Web Chapter 384

2019-04-15T14:45:27Z

162.158.111.70: /* The Christmas of the Shield Hero, Part 6 */

==The Christmas of the Shield Hero, Part 6==

After that, we continually traveled around the village using the flying sled.

Is this really necessary?

As I think this, I spot Ren.

He’s inside of his house. His face is planted on the desk next to his window

“Jingle bells… Jingle Bells…” (Ren)

What is this person doing?

I knock on his window and call out to him.

Ren looks up. He looks like he is about to cry.

“What happened?” (Naofumi)

“I-It’s nothing.” (Ren)

I peer into Ren’s room.

Inside, there is a table with an array of fancy food on it and a cake in the center. It is set for three people.

…So neither Female Knight nor Taniko showed up?

I can understand Taniko, but Female knight… you too?

What do these people think the good intentions of others are? Why did they ignore Ren’s offer?

…Wait, I am Santa right now. I should look at this from Santa’s perspective.

Does she seriously intend to do that?

Christmas monster hunting may be over, but does she plan to leave him like this?<ref>TL: They use a really bad pun that works in English but I will not use it here. They pretty much say she made his Jingle Bells into Single Bells. </ref>

How sad…He worked quite hard, and for this end to a holiday...

Is what I think from Santa’s perspective. Not much of a difference.

*sigh*… There’s no choice, I’ll do a little bit of work for him.

It’s on the way, anyways.

“Ren.” (Naofumi)

“What is it?” (Ren)

I pull two presents out of my bag and throw them at him.

“Hold on to those, and don’t open them. Something good will happen.” (Naofumi)

“Ah…” (Ren)

“See you later.” (Naofumi)

I proceed to give Firo orders.

She starts running enthusiastically and we take off.

From afar, she looks like a reindeer running though the sky.

There. I see Female Knight watching the sky from a well-hidden location. Taniko is there as well. They are practicing swinging their swords near the monster stable.

I get off of the sled in a place they can’t see and approach them as if I was simply in the middle of a walk.

“What are you two doing? Everyone is already asleep.” (Naofumi)

“? Naofumi-dono huh? I’ve told you before, but today I plan to stay up in order to give my thanks to that old man. Wyndea has said that she wishes to accompany me.” (Female Knight)

“Yeah! I want to thank Santa!” (Taniko)

Taniko is sporting a pair of extremely pure eyes.

I think Ren will regain his composition if I bring these two to him, but it seems they are dead set on meeting Santa Claus.

“About that. I came here because the white haired old man imparted a message unto me.” (Naofumi)

“WHAT!?!” (Female Knight)

“He told me that he had left the presents of the two people waiting outside the monster stable with the Hero of the Sword.”

“KU! That old man did an unnecessary thing! Wyndea, let us go acquire our presents from Ren.” (Female Night) <ref>TL: for acquire, she uses a word that is closer to steal, snatch, plunder…etc. </ref>

“Understood!” (Taniko)

Female Knight and Taniko leave in a hurry.

This will let Ren enjoy Christmas a little… Is what I want to believe.

“You…” (Gaelion)

Gaelion emerges from the stable and stares at me.

“You did something unnecessary.” (Gaelion)

“I don’t know what you’re talking about. I just found The Hero of the Sword crying to himself to be too pitiful. You would have done the same.” (Naofumi)

“That is… You’re right, but… Yes, that is pitiful, but…” (Gaelion)

“I thought I would play Santa and give Ren a hand.” (Naofumi)

“*Sigh*… I guess there’s no choice. Those two had been giving off a strange aura and staring at each other the entire time. Now the monsters in the stable can finally sleep.” (Gaelion)

It seems the stable’s residents were still awake.

Until now. The night is now completely silent.

What? Did those two think they would miss Santa if they left for Ren’s place?

Well… it didn’t take much to get them to go.

Even I found Ren’s display pitiful.

And with that, I have given Ren his Christmas present.

“Oh yeah, please give these presents to the monsters here.” (Naofumi)

“There’s no point if you don’t give them yourself.” (Gaelion)

“The monsters don’t even believe in Santa. All of their wishes were addressed directly to me.” (Naofumi)

They were all things like ‘Eating Naofumi’s homemade food’ or ‘Playing with Naofumi’.

I give the presents of the ones who actually asked for items to Gaelion.

“By the way, what does Kogaelion want? He never hung up a wish slip.”

“Fumu… I’ll ask him.”

Gaelion enters the stable and begins a long debate.

“… That’s impossible. Order something else.”

And as such, the debate continued. What could he want?

“He wants a hug from you.” (Gaelion)

“Why do I have to…” (Naofumi)

“He says it is a form of kinship.” (Gaelion)

“… I see.” (Naofumi)

Is it that custom that is prominent overseas?

I hug Gaelion, who has changed into Kogaelion form.

“KYUAAAAAA!” (Kogaelion)

And he lets out a loud cry. His spirits are really high.

“What a strange one.” (Naofumi)

I would learn the meaning behind these actions a little later…

“Mu~…” (Firo)

Fire is glaring at me from the shadows.

Is she jealous? She really is on bad terms with Gaelion.

She should learn from Raph-chan. He gets along with Gaelion just fine.

As there is nothing left to do here, I board Raph-chan's sleigh and we depart.

“Next is… Motoyasu and the Filo Rials.” (Naofumi)

It is now snowing heavily.

Has Motoyasu fallen asleep yet?

Well, he’s done a lot today. In eating and playing, he has been the first in line for everything. I have the present for Motoyasu himself, and the one for the Filo Rials. They would probably be happier receiving it from Motoyasu than from me.

I peer into the house. Motoyasu is indeed asleep, surrounded by Filo Rials.

I quietly get off the sled.

“Firo, can you lower your head?” (Naofumi)

“? Sure!” (Firo)

Following my orders, Firo lowers her head. I carefully remove some feathers from her crest.

I place these in a box and throw them at Motoyasu with all my might.

They made a soft sound as they hit the ground near Motoyasu. The Filo Rials near him turn in their sleep, but otherwise remain silent.

Well, Motoyasu should be satisfied with this.

Merry Christmas

I wonder why I am giving presents to Motoyasu as well. Well, I’m Santa for now.

After that, I circled the village and distributed presents to Imya and the rest of the townsfolk.

Though Imya lives inside of a hole, so I left her present with her uncle.

While I was going around, I witnessed Rishia inside of the dining hall.

What is she doing?

She seems to be staring Itsuki in silence.

The mood is quite Christmassy.

“Ah, it’s Naofumi, isn’t it?” (Itsuki)

Itsuki spots the flying sled, and calls to us with his hand in the air.

I should ignore him. I would ruin the mood.

But there is no choice as he has noticed me. So I park the sled and go to meet him.

“What are you two doing up so late at night?” (Naofumi)

“Eh, We were watching the village. It puts our hearts at ease.” (Itsuki)

“It seems like you were just flirting with Rishia…” (Naofumi)

“How cruel… I don’t have such motives. Rishia merely admires me. There is no love involved.” (Itsuki)<ref>TL: (－‸ლ)</ref>

“Fe~ T-that’s right. We are only here for vacation, anyways…”

Rishia hesitated for a moment before she answered, however, Itsuki immediately confirmed her statement.

This is the opposite situation from Ren.

“I’m wrong?” (Naofumi)

“Yes, I have no ulterior motives, and Rishia understands this. For now, I am simply training to make sure I do not go down the wrong path.”

Rishia is nodding, but her face looks like it is about to cry.

Could this be what me and Raphtalia’s situation looks like from an objective viewpoint?

“Ah… Well…” (Naofumi)

“If it’s about delivering presents, then we can help.” (Itsuki)

“N-no… It’s fine.” (Naofumi)

Instead of pushing this relationship with Santa’s authority, it is probably best to leave it be.

These are the heroes that come to the village the least.

They should be allowed to rest for a while.

“Well, I guessed as much.” (Itsuki)

“Ha…” (Naofumi)

Itsuki can sometimes be quite sharp.

It’s not like he isn’t thinking of me.

“Anyways, this is for you two.” (Naofumi)

I take out two bottles of specially brewed wine and give it to them.

“It’s quite potent, so drink in moderation.” (Naofumi)

This is the product of the research me and Rato had put into the Lucor fruit I had previously been unable to modify.

The alcohol content is quite high, but the taste is decent. I have also put a weak enchantment on it to help its drinkers share their true feelings.

It is my hope that this will help the two of them open up to each other more

However, in the end, how well it goes is up to Rishia.

“Thank you.” (Itsuki)

The result: both of them got extremely drunk and to this day, neither of them can remember what happened.

But it seemed that they had become closer than before by the next morning.

I could use the power of the spirits to check on them, but that would be rude.

After that…

“Na-o-fu-mi-cha-n!!” (Sadina)

Yep, it’s the second woman who wishes to corrupt this holy night.

This is why I brought more of that wine.

I throw the bottle with all of my strength at Sadina.

The alcoholic Sadina catches it and starts glugging it down.

As expected, it seems she’ll drink any sake if it’s close by.

“Ah… this one is quite potent. To weaken me this much with just one bottle… As expected of Naofumi-chan. *hic*” (Sadina)

“I made it with you in mind. I’ll also have you speak your true feelings.” (Naofumi)

“I love Naofumi-chan from the bottom of my heart. Hurry and do fun things with Raphtalia-chan so you can do fun things with me… Enough that you forget about Raphtalia-chan.” (Sadina)

…These are her true feelings, huh?

Yes. I should run. It’s dangerous here.

“Ah, wait~” (Sadina)

I signal for Firo, who is in the sky, to come to my aid, and keep running.

“I told you to wait!” (Sadina)

The drunk Sadina starts to cast magic.

「Revelation・Thunder Bolt X」

Above me, lightning begins to form.

However, I am the Shield Hero; this level of magic won’t even feel itchy.

I point my shield to the sky and prepare myself.

But to use Revelation level magic, is she trying to kill me?

“Ara~” (Sadina) <ref>TL: I assume Firo picks him up and flies off at this point. </ref>

“Master, let’s go to Melty’s place as wellǃ” (Firo)

“…Yes, lets.” (Naofumi)

This village is dangerous. We fly in the direction of castle.

<noinclude>

==Translator’s Notes==
<references />

{| border="1" cellpadding="5" cellspacing="0" style="margin: 1em 1em 1em 0; background: #f9f9f9; border: 1px #aaaaaa solid; padding: 0.2em; border-collapse: collapse;"
|-
| Back to [[Tate_no_Yuusha_no_Nariagari:Web_Chapter_383|Web Chapter 383]]
| Return to [[Tate_no_Yuusha_no_Nariagari|Main Page]]
| Forward to [[Tate_no_Yuusha_no_Nariagari:Web_Chapter_385|Web Chapter 385]]
|-
|}
</noinclude>

Dodatkowy Żywot 1: Krzyżowy×Kryzys

2019-04-10T18:47:55Z

162.158.111.70: /* Dodatkowy Żywot 1: Krzyżowy×Kryzys */

==Dodatkowy Żywot 1: Krzyżowy×Kryzys==
===Część 1===
W pokoju treningowym pod Rezydencją Hyoudou, dwa miecze skrzyżowały ostrza.

Dwie dziewczyny, ubrane w treningowe stroje, walczyły ze sobą zupełnie tak, jakby tańczyły.

Czasami zadawały cięcia z gór do dołu, innym razem z dołu do góry. Od czasu do czasu zadawały też pchnięcia.

Unikały swoich ataków o włos, a potężne ciosy cudem przelatywały obok.

Mimo że żadna z nich nie mogła trafić drugiej, to obie uśmiechały się szeroko.

– Niezła jesteś!

– Nawzajem!

Ja, Shidou Irina toczę obecnie treningowy mecz z moją przyjaciółką i starą towarzyszką, Xenovią.

Normalnie tego nie robimy, ale dzisiaj jakoś tak wypadło.

Nie mogłam zasnąć dzisiejszej nocy, więc przyszłam potrenować i spotkałam Xenovię, która była tu przede mną. Tak więc skończyło się na tym, że stoczyłyśmy ze sobą treningową walkę.

Xenovia zamachnęła się swoim mieczem.

– Kiedyś często walczyłyśmy treningowymi mieczami! – oznajmiła.

– Co?! O co ci chodzi?!

Jak się nad tym zastanowić, to zarówno ja jaki i Xenovia stoczyłyśmy ze sobą wiele takich bitew, więc nie wiem o jaki czas jej chodzi.

– Chodzi mi o nasz pierwszy raz – powiedziała Xenovia zadając cios mieczem, który natychmiast odbiłam.

Kuu!

Przypomniałam sobie ten moment............

===Część 2===
''Trzy lata temu.''

Miałam wtedy czternaście lat. Po tym jak zostałam pobłogosławiona, jako posiadaczka świętego miecza, dla naszego Pana i Kościoła, oddałam wszystko, aby stać się mieczem naszego Boga.

Miecz który otrzymałam po błogosławieństwie, był jednym z siedmiu kawałków Excalibura, Świętym Mieczem Naśladownictwa… Excaliburem Naśladowania.

To była bardzo chwalebny i zaszczytny moment, że wybrano mnie na posiadaczkę świętego miecza, więc cieszyliśmy z tego nie tylko ja i moi rodzice, ale także ludzie z naszego otoczenia.

Wtedy Kościół miał sześć, z siedmiu mieczy, po dwa na Watykan, Kościół protestancki i prawosławny.

W każdym razie Kościół protestancki miał tylko dwóch posiadaczy Excaliburów. Zastanawiam się, czy to w porządku, że to właśnie mnie wybrano do takiej roli.

– Poszłaś w ślady swojego ojca i zostałaś użytkowniczką świętego miecza.

Słyszałam to wiele razy.

To prawda, mój tata był członkiem Kościoła i użytkownikiem świętego miecza, który był wcześniej na wielu misjach. Po tym jak dzięki wpływom mojego taty przenieśliśmy się za granicę, przeszłam rygorystyczny trening, aby zostać wojowniczką Kościoła.

Byłam więc szczęśliwa, kiedy wybrano mnie do tego zadania. Po tym jak podczas ceremonii otrzymałam Atrybut Światła, stałam się osobą, która używała Excalibura i walczyła z wrogami Kościoła.

Kiedy przyzwyczaiłam się do pracy jako wojowniczka, zostałam wezwana do Watykanu.

Kiedy szłam w stronę kaplicy, miałam smutne spotkanie. Czekałam w kościele, kiedy pojawił się dyrektor, będący mężczyzną w średnim wieku, który powiedział coś takiego:

– Wojowniczko Irino, wezwaliśmy cię, ponieważ mamy dla ciebie zadanie.

Kiedy patrzyłam na niego z wątpliwością, dyrektor kontynuował:

– Chcemy abyś była w parze z pewną wojowniczką.

W zależności od misji, współpraca pomiędzy różnymi frakcjami nie była niczym niezwykłym. Normalnie wojownicy z tej samej frakcji wolą działać razem, ale w zależności od szczegółów misji, jest wiele precedensów, gdzie drużyny są formowane z różnych frakcji.

To był pierwszy raz, gdy miała współdziałać z wojowniczką Kościoła katolickiego.

Słyszałam że mogą nastąpić tarcia pomiędzy różnymi frakcjami, więc aby tego uniknąć, ostrożnie przedstawiono mnie wojowniczce Watykanu.

Osobą którą przyprowadził mój przełożony, była… Długowłosa piękność.

Najwyraźniej była w podobnym wieku co ja, ale jej spojrzenie i aura były ostre niczym brzytwa.

Na pierwszy rzut oka poczułam że jest kimś, z kim trudno się dogadać. Otaczająca ją atmosfera z pewnością odstraszała wszystkich obcych.

– Wojowniczko Irino, to jest wojowniczka Xenovia, która podobnie jak ty, została posiadaczką Excalibura w młodym wieku…. – powiedział mój przełożony.
[[File:DX.3 illustration 7.jpg|thumbnail]]
Ku.

Kiedy usłyszałam jej imię, od razu ją rozpoznałam.

Słyszałam że była użytkowniczka Excalibura, która podobnie jak ja, została posiadaczką Świętego Miecza w młodym wieku.

Nazywali ją Zabójczą Księżniczką, Demonem Zniszczenia i Okrutnicą Zesłaną przez Boga.

Wojowniczka Xenovia…

Osobą którą mi przedstawiono, była dziewczyna znana jako Ucieleśnienie Zniszczenia.

Byłam strasznie zdenerwowana, gdy zrozumiałam kogo mi przedstawiono. Słyszałam na jej temat mnóstwo złych plotek, na przykład że podczas walki zraniła swojego partnera, albo że prawie kogoś zabiła podczas zwykłej kłótni, lub że prawie zniszczyła wszystkie diabły, wraz z połową świata…

Przez te wszystkie złe plotki zaczęłam drżeć, jak tylko ją rozpoznałam.

Dziewczyna o ostrym wzroku wpatrywała się we mnie w milczeniu, kiedy nagle otworzyła usta i wyciągnęła w moją stronę dłoń, w której coś trzymała…

– Chcesz banana? To dobra przekąska. Jak tylko go zjesz, natychmiast odzyskasz całą energię.

……

Wzięłam od niej banana z ogłupiałym wyrazem twarzy.

Po tym jak dyrektor popatrzył na mnie i Xenovię, skinął głową.

– Hmm, przepraszam że proponuję coś takiego ludziom, którzy dopiero co się poznali, ale chcielibyśmy, abyście stoczyły ze sobą szermierczy pojedynek. Nie ma lepszego sposobu na wzajemne zrozumienie, niż pojedynek.

Po tym jak udaliśmy się do hali sportowej, ja i Xenovia zaczęłyśmy walczyć na treningowe miecze.

– Hyaa!

Ta dziewczyna ruszyła na mnie od frontu. To odważne, ale ponieważ zaatakowała mnie, gdy identyfikowała mój ruch, to nawet gdybym zrobiła unik, dalej groziło mi oberwanie jej atakiem.

Xenovia miała wtedy ten sam energiczny i ekscytujący styl walki.

Nawet jedno uderzenie może mi zadać poważne obrażenia. Xenovia nie powstrzymywała swoich ataków, mimo że za przeciwniczkę miała dziewczynę w swoim wieku.

Atakuje bez wahania i sądząc po tym jak odpowiada na moje ruchy, odniosłam niemiłe wrażenie, że zdobyła takie doświadczenie w niezliczonej ilości prawdziwych bitew. To duża różnica, w porównaniu do mnie, gdyż zdobyłam moje doświadczenie poprzez treningi, ale nawet po kilku prawdziwych walkach, dalej używałam podręcznikowych przykładów. Ona jednak była w innej lidze.

Gdy unikałam ataków, zauważyłam lukę w jej obronie.

– Hyaaaa!

Wymierzyłam mój cios prosto w jej bok

Jednak Xenovia złapała mój miecz w dłoń, zanim ten ją trafił.

Wkrótce po tym jak zostałam rozbrojona, jej miecz ruszył w stronę mojej piersi.

– Ku..............!

Zanim jej atak zdążył mnie trafić, zrobiłam unik i złapałam jej miecz.

– … ….!

– ……..!

Patrzyłyśmy na siebie z niedużej odległości, trzymając się nawzajem za miecze. Czy przeciwnik mnie teraz kopnie, czy też może ja powinnam kopnąć ją, a może powinnam zadać jej cios głową… Kiedy przewidywałyśmy, o czym myśli druga, rozległ się głos kierownika, który przyglądał się naszej walce:

– O to chodziło!

Gdy to usłyszałyśmy, puściłyśmy nasze miecze i rozluźniłyśmy się. Po raz pierwszy się do mnie uśmiechnęła, oddychając jednocześnie i poprosiła mnie o uścisk dłoni.

– To pierwszy raz, gdy spotkałam kogoś w moim wieku, kto może mi dotrzymać kroku.

Nadal pamiętam jej jasny uśmiech. Chciała spotkać dziewczynę, która miałaby podobne umiejętności co ona.

Takie było pierwsze spotkanie między mną a Xenovią…

===Część 3===
– Posłuchaj uważnie Irino, należy niszczyć każdego złego ducha, który cię nie posłucha – powiedziała Xenovia, opierając o ramię swój święty miecz, Excalibur Zniszczenia.

Kilka dni później, po naszym spotkaniu, Xenovia i ja udałyśmy się na naszą pierwszą, wspólną misję. Naszym zadaniem był wyegzorcyzmowanie olbrzymiej ilości złych duchów, które opanowały pewien opuszczony dom w górach.

Dla zwykłych egzorcystów byłby to niemały orzech do zgryzienia, ale dla dwóch posiadaczek świętych mieczy była to bułka z masłem.

Od kiedy byłam z nią w parze, dowiedziałam się, że pomimo swojej chłodnej osobowości i nieskończonej wiedzy o diabłach i złych duchach, walczy w energiczny i odważny sposób.

Bez żadnych oporów wykorzystywała też moc Excalibura Zniszczenia.

Zanim spotkałam ją osobiście, słyszałam na jej temat straszne historie, więc spodziewałam się że będzie gruboskórną dziewczyną o dzikim wyglądzie, ale nigdy bym nie pomyślała, że będzie moją rówieśniczką.

Do tego była urocza. Nie zdziwiłabym się, gdyby chłopcy w naszym wieku zakochiwali się w niej. Ze względu na otaczającą ją aurę, z pewnością byłaby też popularna wśród dziewczyn.

– …………

Xenovia wstrząsnęła swoimi włosami, okrywając miecz tkaniną.

– Coś się stało? – zapytałam.

– Te włosy mi przeszkadzają.

…Narzekała na swoje włosy. Mówiła, że są tak długie, że przeszkadzają jej walczyć.

Dziewczyny które biorą udział w walce, wolą nosić krótkie włosy. Jeśli są zbyt długie, to istnieje szansa że przeciwnik może je złapać, albo podpalić, że o innych minusach nie wspomnę.

– Możesz je upiąć, tak jak ja.

Moje włosy też są bardzo długie. W przeszłości, kiedy mieszkałam w Japonii, lubiłam bawić się z chłopcem z sąsiedztwa i strzygłam włosy krótko. Ale kiedy moje ciało zaczęło dorastać, zapuściłam je dłużej.

Teraz upinam moje włosy w dwa warkocze.

Kiedy Xenovia przyjrzała się mojej fryzurze, westchnęła.

– …Gdybym potrafiła je tak upinać, to zrobiłabym to, ale nie jestem dobra w tego typu rzeczach. Do tego, nawet jeśli je tak upnę, to nie wyglądam wtedy najlepiej.

„Może więc zrobisz pojedynczy warkocz?” Chciałam powiedzieć coś takiego, ale znam ją dopiero od niedawna, więc nie wiedziałam czy to jej nie zdenerwuję, więc uznałam że lepiej siedzieć cicho.

Wtedy bardziej martwiłam się bojowym strojem, który odsłaniał całkiem sporo ciała. Wprawdzie powiedzieli, że wygląda tak, aby było w nim łatwiej się poruszać podczas walki, to odrzucało mnie to, że był taki obcisły.

To chyba oczywiste, prawda? Chodzę w końcu do gimnazjum i dorastam, więc byłam zawstydzona strojem, który odsłaniał tyle mojego ciała. Wprawdzie ta dziewczyna jest w podobnym wieku co ja, ale wydaje się w ogóle nie przejmować tym ubiorem.

Xenovia skończyła się modlić i rozciągnęła się.

– Cóż, skończyłyśmy bez żadnych incydentów. Jesteś głodna, Irino? – zapytała.

– T-tak.

Tak oto zakończyłyśmy naszą pierwszą wspólną misję.

Gdy wróciłam do kwatery głównej, zdałam raport z całej misji. Jednak przełożeni byli bardziej zainteresowani współpracą między mną i Xenovią, niż złymi duchami.

– …Więc wojowniczko Irino… Jak ci minęła misja z wojowniczką Xenovią?

Postawa ówczesnych przełożonych naprawdę wyryła mi się w pamięci nawet teraz.

– Ach.. W-więc… Ma dość energiczny styl walki i w ogóle… – odparłam.

Kierownik był zaskoczony taką odpowiedzią i zakaszlał sucho.

– Wojowniczko Irino, mamy nadzieję że od teraz będziecie ze sobą bardzo blisko.

Wtedy nie miałam pojęcie że ta chwila wpłynie na moją przyszłość… Nie, na całe życie.

Gdy wróciłam z misji, złożyłam report mojemu nadzorcy… Cezaremu Villiersowi-sama (obecnie jest Waletem Uriela-sama, jednego z Czterech Serafinów), który powiedział coś takiego:

– Wygląda na to, że Watykanowi się to spodobało. Prawdopodobnie powiedzieli coś w stylu „Wreszcie znaleźliśmy kogoś, kto może współpracować z tą awanturniczką”.

Dla ludzi w kwaterze głównej Xenovia była dość kłopotliwą dziewczyną. Podobno istniała duża szansa na konflikt pomiędzy nią, a innymi agentami, których jej przydzielano, co tworzyło jej złą opinię. Ponieważ walczyła za pomocą unikalnego stylu, sprawiało to problemy wszystkim jej dotychczasowym partnerom.

Możliwe że, nie, zdecydowanie ten odważny i swobodny styl walki sprawił, że została znienawidzona. Używając naśladowania, kryłam ją z tyłu, albo atakowałam wrogów, przebijając się przez ich szeregi...

Cecha Naśladowania, która zmieniała kształt ostrza zgodnie z wolą posiadacza, była dużą zaletą, podczas wykonywania tej misji.

Ale Xenovia jest utalentowaną osobą, która została wybrana na posiadaczkę świętego miecza w młodym wieku. Kościół musi więc chcieć wykorzystać ją na tyle, na ile to możliwe, więc na jej partnerkę wybrali mnie, gdyż także jestem w tym samym wieku co ona i zostałam wybrana na posiadaczkę świętego miecza.

– Wysłanie jej na misję w pojedynkę nie będzie kłopotem, ale wojownicy tak nie walczą. Będą wypadki, kiedy będzie trzeba ją wysłać w parze, albo drużynie. Co więc mają zrobić z awanturnicą, która będzie musiała być członkinią takiej pary, lub drużyny? Będą potrzebowali ogranicznika, prawda? Irino, ty jesteś takim ogranicznikiem – powiedział Cezary Villiers.

Racja, wybrano mnie na jej ogranicznik. Jeśli wziąć pod uwagę przyszłość, to Kościół pewnie chce, aby Xenovia nauczyła się pracy zespołowej i dlatego przydzielili ją do pary ze mną.

Zastanawiam się, czy to wyróżnienie, czy kara…

Pewnie jedno i drugie.

Jako wierzącym, walka dla naszego Pana przynosi nam dużo radości. Ale od kiedy zostałam wybrana na jej partnerkę… Najwyraźniej od teraz czeka mnie masa kłopotów.

===Część 4===
''Kilka miesięcy później.''

To się wydarzyło po tym, jak byłam z Xenovią na misji.

Po pokonaniu wygnanego diabła, który uciekł do pobliskiego kraju, odpoczywałyśmy sobie w hotelu.

Xenovia znów dotykała swoich włosów, zupełnie jakby były kłopotem.

– Dlaczego dalej masz długie włosy, mimo że tak na nie narzekasz? – zapytałam.

– Cóż, pewna osoba z mojego rodzinnego miasta ciągle mnie gnębi, mówiąc że powinnam być bardziej dziewczęca. Dlatego je zachowuję – odpowiedziała Xenovia, wzdychając jednocześnie.

Tą osobą jest Siostra Griselda, ale poznam ją znacznie później. Ta osoba już wtedy była bardzo surowa i najwyraźniej Xenovia przez cały czas uciekała od niej i jej wykładów.

– …Myślę że z krótkimi włosami będziesz wyglądała bardziej dziewczęco…

Z jej wyglądem będzie jej do twarzy nawet z krótkimi włosami.

Xenovia wyjęła z kieszeni starą szczotkę do włosów. To dość pospolite, że osoba w jej wieku nosi ze sobą coś takiego.

– Tak, żyłam moim życiem, nie wiedząc czym jest „piękno”. Jeśli mogę walczyć dla naszego Pana, to wystarczy mi to, aby być szczęśliwą – powiedziała Xenovia, przyglądając się szczotce.

– Ze mną jest tak samo, ale skoro jesteś dziewczyną, to nie powinnaś się ładniej ubierać?

– Czy to potrzebne dla naszej misji?

Jesteśmy dziewczynami. W przyszłości może może nam się trafić szpiegowska misja, podczas której będziemy musiały zachowywać się „dziewczęco”, gdyż są rzeczy, które tylko dziewczyny mogą zrobić.

– Skoro obie jesteśmy dziewczynami, to możemy być potrzebne na takich misji. Czy nie będzie lepiej, jeśli zadbamy o takie rzeczy podczas naszego prywatnego życia? – powiedziałam.

Xenovia przekrzywiła głowę.

– …Ta „piękność” to trudna sprawa.

Najwyraźniej jej system wartości jest daleki od „piękna”.

Ale uważam że to marnotrawstwo, skoro jest taka ładna i nie ubiera się tak, jak powinna.

To się nie zmieniło nawet teraz. Figura Xenovi-licealistki także jest piękna.

Gdy wróciłam do hotelu, wzięłam prysznic i miałam się już rzucić na łóżko, kiedy odezwał się nasz służbowy telefon.

To był telefon od mojego przełożonego.

– Tu Irina, o co chodzi? – zapytałam.

– Zauważyłem że właśnie zakończyłyście swoją misję, ale mamy kolejne zadanie, które chcielibyśmy wam powierzyć – odpowiedział głos w słuchawce.

To było zwykłe wezwanie nas na kolejną misję. Nie było w tym nic dziwnego, że zaraz po wykonaniu jednego zadania, przydzielano nam drugie.

– W kraju A miał miejsce wypadek. Miasto B, które obserwujemy, zostało opanowane przez wampira, który zmienia ludzi w nieumarłych.

Wampiry… To istoty które Kościół uważał za swoich arcywrogów.

Były istotami mroku, tak jak diabły, ale w przeciwieństwie do diabłów, które zawierały z ludźmi kontrakty w zamian za określoną nagrodę, wampiry wykorzystywały ludzi. Nie byłoby przesadą powiedzieć, że atakowały ludzi i wysysały im krew.

W przeszłości istniały wampiry, które zdobyły olbrzymią moc w swojej ojczyźnie.

Normalnie osiedlają się w odludnych miejscach, aby kultywować swoją tradycję, ale od czasu do czasu pojawiał się ktoś, kto chciał rozszerzyć swoje wpływy na pobliskie ludzkie miejscowości. Tak jest prawdopodobnie i w tym przypadku.

Do tego w ten incydent są zamieszani nieumarli. Kiedy człowiek, który ma słabą wolę przeciwko wampirom, zostanie przez jednego z nich ugryziony, to zmienia się w żywego trupa… Nieumarłego.

Nieumarły atakuje żywego człowieka i zjada go żywcem, a wtedy ugryziona osoba sama staje się nieumarłym i tak w kółko. Jeśli coś takiego dzieje się na gęsto zaludnionym obszarze, to liczba nieumarłych gwałtownie wzrośnie.

….Zmieniają ludzi w nieumarłych… Ciarki mnie przeszły, gdy pomyślałam, ilu z nich spotkał taki los…

Aby rozwiązać tą sytuację, jakiś egzorcysta musi sobie poradzić z nieumarłymi, albo ich twórca, wampir, musi zostać zabity.

– Trójka agentów, którą wysłaliśmy aby zrobili porządek, zginęli męczeńską śmiercią – odezwał się głos w słuchawce.

………

Zaniemówiłam. Skoro trójka Kościoła agentów zginęła, to ten wampir musi być czystej krwi wysokoklasowcem.

Wampiry są jednymi z najbardziej zaawansowanych złych istot. A jeśli chodzi o te czystej krwi… To nie będzie ich łatwo pokonać.

– Jesteście jedynymi agentami wysokiej klasy, którzy znajdują się w pobliżu wioski. Poradzicie sobie z tą sytuacją? Wampir już prawdopodobnie przechodzi do ofensywy… Całe miejsce musi już być pełne ludzi, których zmieniono w żywe trupy.

…………

Zamknęłam oczy, wzięłam głęboki wdech i powiedziałam „Tak”.

Xenovia, która się pakowała, patrzyła na mnie.

– O co chodzi z naszą następną misją, Irino?

– No więc…

Powiedziałam jej o informacjach, które właśnie otrzymałam.

– Cóż, chodźmy więc i zobaczmy co możemy zrobić. Musimy zabić tego wampira, zanim zniszczenia wymknął się spod kontroli – Xenovia podeszła do misji w taki sposób.

– Ja i Xenovia zajmiemy się tą sprawą. Ale kim jest ten wampir, z którym mamy się rozprawić? – odpowiedziałam mojemu przełożonemu do słuchawki.

– …Najwyraźniej to wampir z Rodu Manthar. Według naszych danych, ten wampir trafił do wioski po tym, jak został wygnany przez swoją frakcję – odpowiedział przełożony zaniepokojonym głosem.

Manthar…

Słyszałam już to nazwisko. Ten klan należy do Frakcji Tepes, jednej z dwóch wampirzych nacji.

Tak jak się tego spodziewałam, naszym przeciwnikiem jest wampir czystej krwi.

To pierwszy raz, kiedy dostajemy tak ważną misję po tym, jak zostałyśmy użytkowniczkami Excaliburów… Oraz tak ważną po tym, jak zostałyśmy zespołem.

…Ale czy to trochę nie za wiele dla dwóch czternastolatek?

Nie, musimy poradzić sobie z tą misja, skoro zostałyśmy wybrane przez Excalibury. Xenovia i ja jesteśmy wprawdzie młode, ale nie mamy zamiaru rezygnować z tego zadania.

Ruszyłyśmy po tym jak skończyłyśmy przygotowania.

Miejscem do którego zdążałyśmy, była wieś w pewnym kraju. Było to ciche miejsce, leżące daleko od głównych miast, otoczone przez pola pszenicy.

Wprawdzie dzięki Kościołowi wielu mieszkańców wsi zostało już ewakuowanych, ale słyszałyśmy, że równie wielu zostało poświęconych.

To się wydarzyło wkrótce po tym, jak weszłyśmy do wioski.

Poczułam nieprzyjemne uczucie, zupełnie jakby ktoś się na mnie gapił, do tego całą wieś wypełniła tak gęsta mgła, że nie widziałam nic na wyciągnięcie własnej ręki. Po zmroku ta wieś zmienia się nienaturalne miejsce.

…Szkoliłam się, aby być świadomą czającego się wokół mnie zagrożenie, a także abym była w stanie poruszać się swobodnie w całkowitych ciemnościach. Gdyby to była normalna misja, to wtedy nie byłoby problemu.

Ale to zupełnie inny przypadek… Gęsta, wilgotna i nieprzebyta mgła całkowicie otępiła moje zmysły. Najwyraźniej to wampir ją stworzył, gdyż kontrolowanie mgły jest ich specjalnością. Dla nich mgła pełni funkcję bariery oraz zmysłu czucia.

W zasadzie, jak tylko weszliśmy na ten teren, nasza obecność została ujawniona wrogowi, więc nie ma potrzeby się już ukrywać.

Ta mgła pełni funkcję tarczy przed ich największą słabością, światłem słonecznym. Wprawdzie już wieczór, ale dalej blokuje słońce.

Do tego… Dookoła unosi się zapach zwłok. Smród rozkładających się ciał ubódł boleśnie mój nos.

Zakryłam mój nos kawałkiem szaty i szłam naprzód razem z Xenovią.

…Xenovia zachowywała się, jakby nic się nie stało. Nawet nie zakryła nosa.

Musiała przywyknąć do tego zapachu. To pewnie pokazuje, przez jakie koszmary już przeszła.

Nagle zmarszczyła brwi i zaczęła wpatrywać się w mgłę przed sobą.

– Są tutaj...... – powiedziała, ściągając tkaninę z miecza.

''Aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaach……''

Słychać było cichy i złowieszczy dźwięk, a następnie nad mgłą rozległ się jęk.

Z mgły wyłonili się… Odmienieni mieszkańcy wsi. Krew ciekła ze wszystkich części ich ciał, z których mięso odpadało płatami. Ożywione zwłoki wlekły za sobą jelita po ziemi, gdy zmierzały w stronę żywych ludzi.

Ci ludzie są już martwi i teraz pragną tylko posmakować ciał żywych ludzi, aby zaspokoić głód, który będzie ich trapił już na zawsze.

Bez chwili wahania, Xenovia przecięła najbliższego zombiaka na pół.

Zabity natychmiast rozsypał się w proch. Święta moc Excalibura ma olbrzymi wpływ na istoty mroku, jest wręcz dla nich największym wrogiem.

Gdy zobaczyłam jak zombi idą w moją stronę, przygotowałam się.

– Muszę ich zabić.....

…Jednak wciąż miałam wątpliwości w moim sercu, gdy zaciskałam w dłoni mój miecz.

Powód był prosty. Byłam na wielu misjach, ale nigdy nie zabiłam człowieka… Lub jak w tym przypadku, nieumarłego.

Gdyby to był zły duch, albo wygnany diabeł, który przysparzał ludziom cierpień, to wtedy nie miałabym żadnych skrupułów.

Ale jeśli wrogiem jest człowiek, albo istota która kiedyś była człowiekiem… To był pierwszy raz.

– Nigdy nie zabiłaś drugiego człowieka? – zapytała Xenovia, gdy zobaczyła moje wahanie.

Kiedy to usłyszałam, zrozumiałam że ma w tym doświadczenie.

– ……

Nigdy nie zabiłam człowieka… Ale skoro jestem wojowniczką, to w końcu będę musiała to zrobić. Skoro wyznaczono cię do takiej roli, to musisz być na to przygotowana.

Mimo tego… Bałam się wtedy zabić człowieka.

Koniec mojego miecz trząsł się, gdy moje ręce drżały.

Xenovia, patrzyła na mnie kątem oczu, podczas gdy posuwała się do przodu, zabijając jednego zombi za drugim.

– W takim razie możesz osłaniać moje tyły, podczas gdy ja się nimi zajmę!

Bez chwili wahania Xenovia atakowała nieumarłych swoim mieczem.

Zombiaki natychmiast rozsypywały się w proch.

…Tymczasem jedyne co mogłam robić, to kopać lub odpychać nieumarłych.

…Jestem taka żałosna.

Byłam zszokowana moim brakiem determinacji. Myślałam że dam z siebie wszystko, jako wojowniczka naszego Pana, ale najwyraźniej jeszcze nie jestem prawdziwą wojowniczką.

Natomiast dziewczyna która walczyła obok mnie była… Prawdziwym mieczem Boga. Ona jest prawdziwą wojowniczką Kościoła.

Jednocześnie bałam się. Bałam się Xenovi.

Dla mnie ta dziewczyna, która bez wahania zabijała istoty, będące poprzednio ludźmi… Nie wyglądała w tym momencie jak człowiek.

Po zabiciu mieszkańców wsi, którzy zmienili się w nieumarłych, dotarliśmy do ratusza, o którym słyszeliśmy już podczas odprawy.

Według naszych informatorów, znajdowało się tam silne nagromadzenie mrocznej aury.

Wampir musi się tam znajdować.

– Naprzód!

Xenovia oczyściła dla nas ścieżkę, zabijając nieumarłych.

Wdarłyśmy się do ratusza i zabarykadowałyśmy drzwi.

Teraz nieumarli nie dostaną się do środka.

Po zablokowaniu drzwi zaczęłyśmy przeszukiwać budynek.

…Próbowałyśmy włączyć światło, ale nie dało się, najwyraźniej elektryczność została odcięta.

To się stało, gdy dostałyśmy się na drugie piętro.

Po budynku rozniósł się czyjś głos.

– Hmm, psy Kościoła huh… Najwyraźniej ci idioci wysłali święte miecze, ale żeby dać je takim gówniarom…

Wraz z tym głosem zauważyliśmy mroczną aurę. Wszystkie pory naszych ciał zamarzły, a potem oblał nas zimny pot. Zrozumieliśmy przez to, że nasz wróg jest niesamowicie silny.

– Gorzko tego pożałujesz, jeśli uważasz na za zwykłe dzieciaki – oznajmiłam niewidzialnemu wrogowi.

– Zaakceptuj swój koniec, wampirze.

Xenovia była spokojna. W przeciwieństwie do mnie, która nadrabiała miną, ona powiedziała to w naturalny sposób.

Nagle usłyszałyśmy kpiący śmiech.

– Kekeke… Najwyraźniej nie wystarczyło im wygnanie mnie z mojego kraju, ale muszę jeszcze wysłuchiwać czegoś takiego od gówniar ze świętymi mieczami…

Nagle mgła zebrała się w jednym miejscu i przybrała kształt człowieka.

Pojawił się mężczyzna w szacie, który wyglądał jak szlachcic w średnim wieku. Miał nawet pelerynę.

Nasz przeciwnik miał schludny wygląd. Nie byłoby przesadą nazwanie go urodziwym. Wyglądał zupełnie jak lalka.

Nie czuliśmy w nim żadnego życia. Cała jego twarz była biała, jak u trupa, a z ciała biła mroczna aura.

Mężczyzna wpatrywał się w nas szkarłatnymi oczami.

– A więc psy Kościoła, zapewne jesteście dziewicami? Wygląda na to, że dzisiejszej nocy urządzę sobie ucztę nie tylko z waszej krwi, ale i z ciał.

Wampir uśmiechnął się strasznie. Część jego ciała zmieniła się w pająka i zaatakowała nas!

Xenovia i ja próbowałyśmy zaatakować pająka naszymi mieczami, ale gdy tylko uniosłyśmy ramiona do ciosu, pająk plunął siecią!

Odskoczyłyśmy i uniknęłyśmy pajęczej sieci. Potknęłam się jednak o coś, co leżało na podłodze, straciłam równowagę i upadłam na kolana.

Pajęcza sieć pokryła cały korytarz. Jak tylko dotknęła podłogi, wszystko dookoła niej się stopiło. Najwyraźniej ta sieć topi wszystko, czego tylko dotknie.

Nie ma mowy, abyśmy przeżyły, jeśli zostaniemy trafione.

– HA HA HA HA HA! POZWÓLCIE MI CIESZYĆ SIĘ TĄ WALKĄ, PSY KOŚCIOŁA! – krzycząc te słowa, wampir rozpłynął się w powietrzu.

– Nic ci nie jest?

Xenovia wyciągnęła w moją stronę swoją dłoń, ale…

– Ku......!

Uniknęłam jej dłoni. To dlatego, ponieważ wcześniej się jej bałam.

Widząc moją reakcję, Xenovia cofnęła swoją rękę.

Wstałam bez słowa. W jednej chwili atmosfera pomiędzy nami zgęstniała, ale nie miałyśmy czasu, aby czekać tu cały dzień. Ruszyłyśmy więc w pościg za wampirem.

– Zatrzymaj się natychmiast!

Przecięłyśmy pająka na pół i goniłyśmy wampira.

Z kąta korytarza wyłoniły się nie tylko pająki, ale też olbrzymi parecznik oraz nietoperze.

Wampiry mogą rozmnażać owady i nietoperze, a nawet zmieniać w nie części swojego ciała.

Każde zwierzę/roślina, które stworzą, mają groteskowy kształt, a ich naturalne instynkty są zupełnie inne, niż w przypadku normalnych istot, więc możemy je łatwo niszczyć świętymi mieczami…

Niezliczona ilość potworów wyłaziła z każdego kąta!

Xenovia zabiła wiele potworów jednym cięciem swojego Excalibura Zniszczenia, podczas gdy ja zmieniłam mojego w cienki bicz i biłam nim kogo popadnie, zabijając wiele stworów.

Miejscem do którego dotarliśmy po przebiegnięciu przez drugie piętro… Były podwójne drzwi wejściowe.

Najwyraźniej znajdowało się tutaj miejsce zebrań, lub imprez. Było przestronne, z podium i ławkami ustawionymi w rządki.

Na podium pojawiło się kilka niebieskich płomieni, a zaraz potem zmaterializował się tam wampir. Miał ten irytujący uśmiech na twarzy.

– Jesteście lepsze niż się spodziewałem. Więc mimo takiego wieku władacie już świętymi mieczami, hę.

Mężczyzna odrzucił pelerynę i wezwał olbrzymią ilość potworów.

…Stosuje działania opóźniające, hę. Wygląda na to, że posyłał na nas te wszystkie potwory po to, abyśmy się zmęczyły i nie miały siły do walki.

Cóż, w końcu mamy najniebezpieczniejszą broń przeciwko wampirom. Nie ma wśród nich takiego, który nie bałby się świętego miecza.

A więc posłał na nas te wszystkie sługi, aby uniknąć ciosu świętym mieczem.

Do tego ten wampir jest lepszym taktykiem od nas.

Jeśli szybko go nie wykończymy, to już długo nie wytrzymamy.....

Kiedy chciałam zapytać Xenovię, jak powinnyśmy sobie z tym poradzić…

Otworzyła szeroko oczy i spojrzała w tył… Coś jest za moimi plecami?

– UWAŻAJ!

Nagle pociągnęła mnie za rękę. Odciągnęła mnie od tej istoty, zanim ją zauważyłam.

Miejsce w którym przed chwilą stałam, zostało pokryte pajęczyną, a cała podłoga się stopiła. Zanim zauważyłam, zostałyśmy otoczone… Gdybym stała tam chwilę dłużej, nie zostałby ze mnie nawet kawałek kości.

Xenovia przecięła pająka na pół i pociągnęła mnie za ławki, a by się ukryć.

Schowałyśmy się, aby jak najbardziej ukryć naszą obecność.

Xenovia przyglądała się wszystkiemu zza ławki.

– …Dlaczego mnie uratowałaś? – zapytałam.

Przedtem odtrąciłam jej rękę.

Innymi słowy odrzuciłam Xenovię, ale ona uratowała życie takiej partnerki.

– Hmm? Chwilowo to nieważne. Teraz musimy się zastanowić, jak zabić to coś… Ty też, Irino… – powiedziała Xenovia nieprzyjemnym tonem.

– Ja.. Myślałam że jesteś straszna…! Osoby, które zabijają ludzi zmienionych w zombiaki, są straszne. Nie jesteś taka jak ja! Ale dlaczego mnie uratowałaś….? Po moim zachowaniu zauważyłaś co myślałam, prawda? Więc dlaczego mnie uratowałaś?! – odparłam, zbierałam całą moją siłę woli.

Musiała być zszokowana, musiała czuć się przykro i musiała myśleć, że mi nie wybaczy.

Ja… Nienawidziłam samej siebie. Nienawidziłam siebie za to, że jej unikałam. Nie mogłam wybaczyć samej sobie.

Nawet jeśli myślałem o niej, jako o mojej partnerce, to unikałam jej. Niem musiała mnie ratować. Mogła mnie po prostu zostawić na śmierć, ale dlaczego mnie uratowała?

Jej oczy były szeroko otwarte i była szczerze zszokowana…. Drapała się po policzku i zachowywała się niezręcznie.

– ………

– …Jesteś jedyną osobą w moim wieku…która ze mną rozmawiała, więc byłam szczęśliwa… – odparła po długim milczeniu.

….

Kiedy to usłyszałam, nie mogłam nic powiedzieć.

Xenovia, która dotąd miała spokojny wyraz twarzy, uśmiechnęła się i kontynuowała.

– Możesz mnie nienawidzić; przywykłam do tego. Myślisz że to przerażające, jak zabijałam ludzi, prawda? W porządku. Ja…myślę że to coś, co muszę robić, jako miecz Pana.

– Dlaczego…? Dlaczego posuwasz się tak daleko…?

Kiedy Xenovia usłyszała moje pytanie, zmrużyła oczy i spojrzała na swój miecz.

– …Jedyne co umiem dobrze robić, to wymachiwać tym mieczem. We wszystkich innych sprawach, poza władaniem świętym mieczem, jestem beznadziejna. Przepraszam, Irino. Mimo że taka jestem… To ja…. – w tej chwili spojrzała mi prosto w oczy. – Uważam cię za moją pierwszą przyjaciółkę.

……

……

Zaniemówiłam. Ona… Uważała mnie za soja przyjaciółkę. To dlatego mnie uratowała. Mimo że ją odrzuciłam, to mnie ocaliła.

Skinęła głową i ruszyła przed siebie.

– Więc przepraszam! Jeśli to wszystko, to ja...........

…Dlaczego ona przeprasza?

Nie miałam racji, gdy ją odrzuciłam. To ja powinnam być osobą, która miała zabić nieumarłych. Ja byłam osoba, która wkroczyła na pole bitwy bez odpowiedniej determinacji. Osobą, która uważała się za wielką wojowniczkę, chociaż nie umiała sobie poradzić, także byłam ja.

…Dlaczego mnie przepraszasz? Nie zrobiłaś nic złego…!

Po tym jak zabiła potwory wampira, wreszcie znalazła się blisko niego.

Jednak zanim został trafiony mieczem, zmienił się w mgłę i zniknął.

Mgła otoczyła Xenovię i łatwo unikała ciosów jej miecza.

Gdy w obronie Xenovi pojawiła się luka, wampir zmaterializował się za jej plecami.

Wampir złapał ją za jej długie włosy i objął ją tak, że nie mogła się ruszyć!

Niedobrze! Wampiry są silniejsze od zwykłych luci, więc trudno jest wyrwać się z ich uścisku!

Wampir wybuchnął śmiechem.

– Mam cię ha ha! Myślałyście że możecie wygrać z czystej krwi wampirem! Ha ha ha ha! Nawet jeśli władacie świętymi mieczami, to nie dacie rady mnie pokonać!

Mimo że Xenovia została złapana przez wampira, to nie miała zamiaru się poddać.

– …Hmmp, skoro jesteś czystej krwi, to dlaczego wygnali cię z twojego kraju i nie możesz przeżyć bez znęcania się nad zwykłą, ludzką wioską…? Bez żartów!

Gdy wampir to usłyszał, wściekł się.

– …Doprawdy, chyba czas uciszyć twoją niewyparzoną gębę…!

Obnażył swoje kły i spojrzał na szyję Xenovi.

W tym tempie wypije jej krew!

Ja…ruszyłam w ich stronę!

– Xenovia! – krzycząc jej imię zmieniłam mój miecz w bicz i chlasnęłam nim wampir!

Krwiopijca uniknął ataku w ostatniej chwili, ale stracił równowagę i puścił Xenovię.

Gdy Xenovia się uwolniła, stanęła obok mnie.

– Dlaczego mi pomogłaś? Ja… Jestem straszna, prawda? – zapytała smutnym tonem.

Zmusiłam się do uśmiechu.

– Ja… Jestem wojowniczką i użytkowniczką świętego miecza Excalibura…! Jesteś moją przyjaciółką…! Dlatego nie mogę ci pokazać mojej słabej, głupiej strony! – oznajmiłam.

Kiedy wygłosiłam tą żałosną proklamację, Xenovia przybrała zdziwioną minę, ale zaraz potem się uśmiechnęła.

– Więc to tak…

Po tej rozmowie skupiłyśmy swoją uwagę na wampirze.

Po tym jak na niego ruszyłyśmy, uderzyłyśmy z lewej i prawej.

Xenovia zamachnęła się swoim Excaliburem Zniszczenia, ale wampir łatwo uniknął ataku. W tym momencie mój Excalibur Naśladowania wystrzelił do przodu, zupełnie jakby miał własną wolę, aby przebić wroga.

W tej samej chwili Xenovia cięła z góry!

Nareszcie miecz zadrasnął pierś wampira!

Gdy moc miecza przeszła przez ranę, zaczął się z niej wydobywać dym.

Najwyraźniej doznał obrażeń, w jego twarz spochmurniała. Ale mimo tego dalej uśmiechał się w straszny sposób.

– …Hmm, tak jak się spodziewałem, walka z dwoma przeciwnikami jest trudniejsza niż myślałem…. Jednak dalej brakuje wam mocy i doświadczenia!

Miał rację. Nasz przeciwnik już ocenił skalę naszych ataków i zdolności. W tym wypadku będzie trzymał się od nas z daleka oraz posyłał na nas swoje sługi, lub atakował z dystansu.

Tak jak myślałam, jeśli pozwolimy mu grać na zwłokę, to marnie się to wszystko skończy. Nie ma mowy abyśmy my, ludzie, poradzili sobie z taką taktyką.

Przeciwnikiem jest w końcu ktoś, kto żyje wiecznie…

Gdy Xenovia usłyszała jego słowa, uśmiechnęła się z pewnością.

– Naprawdę? Więc może powinnam pozwolić ci posmakować tej „mocy”, jeśli tak bardzo tego pragniesz? – powiedziała, po czym wyciągnęła rękę i zaczęła coś recytować. – Święty Piotrze, święty Bazyli Wielki, święty Dionizy, święta Mario Panno. Proszę, usłyszcie me wołanie.

Miejsce przed nią zafalowało i w jednej chwili coś się tam pojawiło. To był… Wielki miecz.

– Durandal! – krzyknęła Xenovia, biorąc do reki oręż, który emanował świętą aurą.

– Durandal..........!

Zarówno ja jak i wampir byliśmy w szoku.

– …!! D-Durandal?! N-niemożliwe! Możesz go używać?!

Nic dziwnego, że jest zaskoczony.

Durandal… To jeden z legendarnych mieczy, które posiada Kościół. Tak jak Excalibur, miał olbrzymią moc.

…. A Xenovia go właśnie przyzwała!

– Zostałam wybrana na posiadaczkę Durandala i dostałam Excalibura jako broń dodatkową. Teraz pozwolę ci posmakować mocy, której mi brakowało. Ten miecz jest jeszcze bardziej zabójczy i niebezpieczny, niż Excalibur Zniszczenia. Choćbyś nie wiem jakiej rasy był, zginiesz od jednego ciosu – powiedziała Xenovia trzymając miecz, który emanował agresywną aurą.

Kiedy mówiła te słowa, zabójcza aura emanująca z miecza niszczyła podłogę, sufit, ławki i wszystko co znalazło się w pobliżu.

Nawet ja, która zostałam wybrana na posiadaczkę Excalibura, nie mogę się zbliżyć do tego miecza.

…Została więc wybrana na użytkowniczkę Durandala. To znaczy że ma za sobą więcej ciężkich walk, niż mogłam się tego spodziewać.

Ona jest… Geniuszem któremu nie dorastam do pięt.

Kiedy wampir poczuł moc emanującą z Durandala, na jego twarzy pojawił się strach.

– T-ta gówniara jest… Użytkowniczką Durandala?! T-to pies Bogaaaaaaaaa!

Wampir przyzwał ze swojego ciała masę nietoperzy i pająków, ale trzymająca Durandala Xenovia szybko sobie z tym poradziła.

– To mój jedyny talent. Patrz uważnie.

Silna aura która emanowała z jej ataków wypełniła całe pomieszczenie!

Jasne światło rozbłysło mi w oczach. Po otrzymaniu tego silnego ataki, ciało wampira zaczęło rozpadać się w proch.

– … J-ja… Mimo że jestem czystej krwi, zostałem… – wampir nie był w stanie zaakceptować swojej porażki i zaczął chichotać. – Kekeke… Więc krew przeszłości przybyła do przyszłości i wybrała hybrydę… Oba moje rody i Frakcja Carmilla… Kekeke, upadną, zanim zauważą co ich zniszczyło… Przez… Moc tych hybryd…! Kahahahahahahaha!

Wampir zmienił się w pył, śmiejąc się przy tym jak szaleniec.

To były jego ostatnie słowa…

===Część 5===
– I tak to było.

Po skończeniu naszego treningu siedziałyśmy na podłodze i wspominałyśmy przeszłość.

– To miejsce zostało zniszczone dzięki mocy Durandala.

Racja. Teren dookoła budynku został zniszczony dzięki mocy uwolnionej przez Durandala. Xenovia zrobiła coś, co potwierdziło, że zasługiwała na swój przydomek Demona Zniszczenia.

W tamtych czasach Xenovia nie mogła używać Durandala tak swobodnie jak dzisiaj, więc ilość świętej aury która była uwalniana, gdy używała miecza, była niesamowita.

Dlatego nigdy nie używała Durandala, jeśli nie dostała na to pozwolenia.

Ostatecznie pokonałyśmy wampira, ale ponieważ Xenovia użyła Durandala bez pozwolenia, musiała się tłumaczyć swoim przełożonym. Najwyraźniej została też skarcona przez siostrę Griseldę.

Marszcząc brwi, Xenovia opowiedziała mi, co się wtedy wydarzyło.

– Cóż, po tym incydencie coraz częściej wyruszałyśmy na wspólne misje – powiedziałam.

Najwyraźniej przełożeni uznali, że mogę ją zaskoczyć w każdej misji, na którą pojedzie i dlatego zostałam wybrana na jej partnerkę.

To trwało aż po dziś dzień i w końcu zostałyśmy najlepszymi przyjaciółkami.

– Siostra Griselda była wtedy na mnie naprawdę zła.

Uśmiechając się kwaśno, dotknęła kosmyka włosów, który był ufarbowany na zielono.

Właściwie do tej historii nie ma przypisów.
Jakiś czas po tej misji byłam zaskoczona, gdy zobaczyłam Xenovię po dłuższym czasie.

– … X-Xenovia, to…

Zauważyłam że zmieniła fryzurę.

Ścięła włosy na krótko.

– Pamiętasz jakie miałam kłopoty, gdy wampir mnie za nie złapał? Nie sądzę aby długie włosy do mnie pasowały.

Cóż faktycznie ją za nie złapał, ale… Bardziej chodziło mi o jej zielone pasemko.

– Ach, próbowałam ufarbować włosy na zielono. Jak myślisz? Wygląda fajnie, prawda?

Najwyraźniej Xenovia próbowała dać z siebie wszystko w tym stylu. Kiedy zapytała mnie o zdanie…

– Pfft.

…Nie potrafiłam powstrzymać śmiechu.

– Dlaczego ufarbowałaś swoje włosy? Do tego tylko częściowo.

Jej rozumienie mody jest zabawne, nie mogłam nie śmiać się jeszcze głośniej, chociaż wiedziałam, że to niegrzeczne.

– Kuuu! Zrobiłam to po naprawdę długich przemyśleniach! Rany, jesteś taka wredna!

Narzekała i pokazywała że jest zła.

– Nie złość się! Myślę że ci to pasuje! – powiedziała, ale dąsała się jeszcze przez chwilę.

– Pasuje czy nie pasuje, od teraz zamierzam tak wyglądać! Słyszysz!

Przepraszałam ją raz po raz, mówiąc „Przepraszam, więc rozchmurz się!”.

Potem pokazała mi najróżniejsze emocje i wyrazy twarzy.

Racja, jest moją rówieśniczką, więc zarówno śmieje się, jak i złości.

Hej, Xenovia, będziemy najlepszymi przyjaciółkami już na zawsze, prawda?

<noinclude>
{| border="1" cellpadding="5" cellspacing="0" style="margin: 1em 1em 1em 0; background: #f9f9f9; border: 1px #aaaaaa solid; padding: 0.2em; border-collapse: collapse;"
|-
| Cofnij do [[Żywot_5:_Światowe_pragnienie_stali|Żywotu piątego]]
| Powróć do [[High_School_DxD_(Polski)|strony głównej]]
| Przejdź do [[Dodatkowy_Żywot_2:_Wycieczka_z_okazji_zakończenia_szkoły_i_Gang_Zamętu|Żywotu dodatkowego 2]]
|}
</noinclude>