https://www.baka-tsuki.org/project/api.php?action=feedcontributions&feedformat=atom&user=79.173.59.193 2026-05-13T14:40:00Z User contributions MediaWiki 1.43.1 https://www.baka-tsuki.org/project/index.php?title=Hyouka_PL:_Tom_2_Prolog&diff=279043 2013-08-16T20:18:37Z

<p>79.173.59.193: </p> <hr /> <div>== 0 - Przedtytuł ==<br /> <br /> &lt;tt&gt;<br /> ===&lt;span style=&quot;font-size: 0.67em; font-weight: bold;&quot;&gt;''Log nr 100205''&lt;/span&gt;===<br /> <br /> <br /> '''Anonim:''' czy na pewno wszystko w porządku?<br /> <br /> '''Mayuko:''' przepraszam<br /> <br /> '''Anonim:''' wszyscy będą cię obwiniać na pewno ci to odpowiada?<br /> <br /> '''Mayuko:''' przeproszę ich<br /> <br /> '''Mayuko:''' nie mam innego wyboru<br /> <br /> '''Anonim:''' tu nie chodzi o przeprosiny<br /> <br /> '''Anonim:''' nadal będziesz obwiniana<br /> <br /> '''Anonim:''' powiedzą, że problem nadal nie został rozwiązany<br /> <br /> '''Mayuko:''' wiem<br /> <br /> '''Mayuko:''' ale nie mam już pomysłów<br /> <br /> '''Mayuko:''' ja<br /> <br /> '''Mayuko:''' przepraszam<br /> <br /> '''Anonim''': ok, rozumiem<br /> <br /> '''Anonim:''' w rzeczy samej, to prawda, że od początku nie był to porządny materiał<br /> <br /> '''Anonim:''' więc, dobra robota za wytrwanie do<br /> teraz<br /> <br /> '''Mayuko:''' przepraszam<br /> <br /> '''Anonim:''' nie ma potrzeby przepraszać<br /> <br /> '''Anonim:''' zajmę się resztą<br /> <br /> '''Mayuko:''' zrobisz to?<br /> <br /> '''Anonim:''' ja zaczęłabym od zera<br /> <br /> '''Anonim:''' nie mogę, ale coś wymyślę<br /> <br /> '''Mayuko:''' ?<br /> <br /> '''Anonim:''' ale pewnie nie będzie tak dobre<br /> <br /> '''Anonim:''' jakbyś się spodziewała<br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> ===&lt;span style=&quot;font-size: 0.67em; font-weight: bold;&quot;&gt;''Log nr 100209''&lt;/span&gt;===<br /> <br /> <br /> '''A.ta.shi♪:''' przepraszam<br /> <br /> '''Anonim:''' nie przepraszaj<br /> <br /> '''Anonim:''' nie mieliśmy wyboru, skoro tak się to potoczyło<br /> <br /> '''A.ta.shi♪:''' skoro słodka koleżanka z młodszej klasy poprosiła mnie o pomoc, muszę coś zrobić<br /> <br /> '''A.ta.shi♪:''' w końcu przeszłaś przez te wszystkie problemy...<br /> <br /> '''A.ta.shi♪:''' ale jestem tak daleko prawdopodobnie nie zdążę na czas<br /> <br /> '''Anonim:''' umm...<br /> <br /> '''Anonim:''' a czy jest ktoś inny, kogo mogłabyś zasugerować?<br /> <br /> '''Anonim:''' każdy, kto mógłby to zrobić<br /> <br /> '''A.ta.shi♪:''' zasugerować, mówisz?<br /> <br /> '''A.ta.shi♪:''' hmmm...<br /> <br /> '''A.ta.shi♪:''' ...<br /> <br /> '''Anonim:''' senpai ?<br /> <br /> '''A.ta.shi♪:''' Zzz...<br /> <br /> '''Anonim:''' senpai<br /> <br /> '''A.ta.shi♪:''' żarcik<br /> <br /> '''A.ta.shi♪:''' nie powiedziałabym, że on mógłby to zrobić, ale ty mogłabyś go zmusić do oddania ci przysługi<br /> <br /> '''A.ta.shi♪:''' mogłabyś nawet zmusić go, by zatańczył<br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> ===&lt;span style=&quot;font-size: 0.67em; font-weight: bold;&quot;&gt;''Log No. 100214''&lt;/span&gt;=== <br /> <br /> '''Anonim:''' co o tym myślisz?<br /> <br /> '''L:''' Tak na pewno będę!<br /> <br /> '''L:''' Nie ma wątpliwości.<br /> <br /> '''Anonim:''' cieszę się, że to słyszę<br /> <br /> '''Anonim:''' później dam ci znać o miejscu i lokacji<br /> <br /> '''L:''' Czkam na to<br /> <br /> '''L:''' Cezkam<br /> <br /> '''L:''' Czekam<br /> <br /> '''Anonim:''' może tego nie wiesz<br /> <br /> '''Anonim:''' ale, jeśli wpiszesz parę pierwszych liter i trochę poczekasz<br /> <br /> '''Anonim:''' to podpowie ci prawidłowe słowo<br /> <br /> '''L:''' Serip ?<br /> <br /> '''L:''' Serio ?<br /> <br /> '''L:''' Ach, widzę.<br /> <br /> '''Anonim:''' w każdym razie, liczę na ciebie<br /> <br /> '''Anonim:''' btw<br /> <br /> '''L:''' Tak?<br /> <br /> '''Anonim:''' możesz zaprosić przyjaciół. Ta trójka może być<br /> <br /> '''L:''' A nie przeszkadza ci to?<br /> <br /> '''Anonim:''' są w klubie klasycznym, prawda?<br /> <br /> '''Anonim:''' ucieszę się, jeśli przyprowadzisz członków klubu ze sobą<br /> &lt;/tt&gt;<br /> <br /> <br /> <br /> &lt;noinclude&gt;<br /> {| border=&quot;1&quot; cellpadding=&quot;5&quot; cellspacing=&quot;0&quot; style=&quot;margin: 1em 1em 1em 0; background: #f9f9f9; border: 1px #aaaaaa solid; padding: 0.2em; border-collapse: collapse;&quot;<br /> |-<br /> | Powrót do [[Hyouka_PL: Tom 2 Ilustracje|Ilustracje]]<br /> | [[Hyouka_PL|Strona Główna]]<br /> | Idź do [[Hyouka_PL: Tom 2 Rozdział 1|Rozdział 1 - Obejrzyjmy trailer filmu!]]<br /> |-<br /> |}<br /> &lt;/noinclude&gt;</div>

79.173.59.193 https://www.baka-tsuki.org/project/index.php?title=Accel_World_PL:_Tom_1_Rozdzia%C5%82_2&diff=273090 2013-07-28T17:30:51Z

<p>79.173.59.193: </p> <hr /> <div>==Rozdział 2== <br /> <br /> <br /> Tak, wszystko było snem. Wliczając w to wczorajsze spotkanie w lokalnej sieci.<br /> <br /> Następnego dnia, tj. w środę, Haruyuki szedł do szkoły ze swoją zwykłą, posępną miną i myślał w ten sposób przekraczając próg szkoły.<br /> <br /> Na lekcji miał déjà-vu, chamski mail od grupy Arayi przyszedł ponownie. To był pierwszy raz, gdy wymuszali lunch dwa dni z rzędu. Chcieli dokładnie to samo co wczoraj, smażone bułki z makaronem i kremem melonowym. Jak bardzo oni to lubią? Zamknął mail myśląc o tym i opuścił swoje miejsce wraz z dzwonkiem na przerwę.<br /> <br /> Lecz miejscem, w które zwolna poprowadził swoje stopy nie był dach jak chciała grupa Arayi, tylko pierwsze piętro szkolnego budynku, salon naprzeciwko stołówki.<br /> <br /> W odróżnieniu od tanich, podłużnych stołów ustawionych w stołówce, półokrągły salon jest wypełniony eleganckimi, białymi, okrągłymi stołami. Za ogromnym szklanym oknem wpuszczającym światło, jesienne kolory drzew na głównym podwórzu były doskonale widoczne. Bez wątpienia jest to najwyżej usytuowane w hierarchii miejsce w gimnazjum Umesato.<br /> <br /> Dlatego też istnieje niepisane prawo mówiące, że pierwszoroczni nie mają tam wstępu. Uczniowie wokół stołów mieli wstążki i krawaty w kolorze niebieskim (2 rok), lub ciemnoczerwonym (3 rok), nie było pojedynczego zielonego.<br /> <br /> Połowa starszaków trzymała kubki z kawą lub herbatą w jednej ręce równocześnie gawędząc między sobą, gdy druga połowa siedziała odchylona z zamkniętymi oczami na krzesłach z wysokim oparciem. Nie spali, raczej przeszli w Full Dive w szkolnej sieci.<br /> <br /> Haruyuki najpierw skrył swoje wielkie ciało za roślinką dekoracyjną znajdującą się na wprost wejścia do salonu i rozejrzał się w środku.<br /> <br /> Nie mogła tu być, wczorajsze zdarzenie było snem, w to właśnie wierzył - ale.<br /> <br /> - … Jest tam…<br /> <br /> Niechętnie przełknął łyk powietrza. W najgłębszej części salonu, przy stole obok okna, była urzekająca grupa. Sześcioro uczniów, mieszanka drugo i trzecioklasistów. Przyglądając się potrafił rozpoznać każdego z nich. Wszyscy są obecnymi członkami samorządu uczniowskiego, chłopcy i dziewczęta na różnych kierunkach, każdy z osobna przystojny lub piękny.<br /> <br /> Największą personą w tej grupie była uczennica z niebieską wstążką, melancholijnie przerzucająca kartki twardo oprawionej książki. Jej długie włosy, opadające prawie do talii, miały kolor głębokiej czerni, co jest rzadkością w tych czasach. Nogi wystające spod ciemnoszarej, plisowanej spódnicy okryte były również w czarne pończochy. Zdziwiło go, że kołnierzyk pod jej blezerem też był połyskliwie czarny. Bez wątpienia - to najpopularniejsza osoba w gimnazjum Umesato, «Kuroyukihime».<br /> <br /> Od wejścia do salonu do tego odległego stołu powinno być mniej niż 20 metrów w linii prostej. Jednakże ten dystans wydawał się prawie nieskończony dla Haruyukiego. Ominięcie starszaków, żeby się tam dostać jest zadaniem, któremu pewnie nie zdołałby podołać.<br /> <br /> Odwróć się i odejdź, potem kup bułki i sok ze szkolnej stołówki i zanieś je na dach do grupy Arayi. Następnie schowaj się w toalecie drugiego budynku szkolnego i graj w jednoosobową grę w lokalnej sieci dla zabicia czasu.<br /> <br /> - Kurde. Cholera. Pójdę.<br /> <br /> Haruyuki zazgrzytał zębami, wyszedł z cienia dekoracyjnej rośliny i wkroczył do salonu.<br /> <br /> Spojrzenia ludzi z wyższych klas pochodzące z otaczających go stołów nie były tylko jego paranoją, lecz zawierały faktyczną krytykę i niezadowolenie. Nowy uczeń mógł nie wiedzieć, ale w drugiej połowie drugiego semestru wszyscy pierwszoroczni powinni znać zasadę braku wstępu.<br /> <br /> Jednak nikt nie powiedział nic obwiniającego go. Jego trzęsące się nogi ledwo utrzymywały ciężkie ciało, lawirując pomiędzy stołami i prawie tracąc oddech Haruyuki w końcu dotarł do najgłębszego sektora kontrolowanego przez samorząd uczniowski.<br /> <br /> Pierwszą, która uniosła głowę była drugoklasistka siedząca najbliżej niego. Puszyste włosy uczennicy zafalowały, gdy zwróciła twarz do Haruyukiego z lekko pytającym uśmiechem i przyjaźnie powiedziała.<br /> <br /> - Ach… O co chodzi?<br /> <br /> „Mam tutaj sprawę”. Niezdolny by to powiedzieć wymamrotał Haruyuki.<br /> <br /> - Cóż… To jest… eee…<br /> <br /> W tym czasie wszyscy pozostali czterej członkowie spojrzeli na Haruyukiego. Ich twarze nie wyrażały żadnej złej woli, ale on nie mógł już znieść nieprzyjemnych spojrzeń z otaczających go stołów. Gdy miał już zemdleć z tego całego napięcia, ostatni członek w końcu uniósł swoją głowę znad książki.<br /> [[Image:Accel World v01 035.jpg|thumb]]<br /> Twarz Kuroyukihime pierwszy raz widziana z tak bliskiej odległości, i własnymi oczyma była naprawdę o wiele piękniejsza niż avatar, który (tak myśli) widział wczoraj. Pod gładko zaczesanymi przednimi włosami, poniżej równych brwi zobaczył jasno połyskujące oczy, w których nawet tęczówki wyglądały na czarne. Jeśli jej avatar jest porównywany do czarnej róży, to ona sama byłaby czarnym narcyzem. Choć nie wiedział, czy coś takiego istnieje, czy nie.<br /> <br /> Był przygotowany na to, że ta piękna twarz przybierze wyraz zdziwienia na skutek jego nieestetycznego wyglądu.<br /> <br /> Jednak ku jego głębokiemu zdziwieniu lekko zaczerwienione usta Kuroyukihime ukazały znajomy uśmiech i wypowiedziały krótką linijkę.<br /> <br /> - Przyszedłeś, chłopcze.<br /> <br /> Zamknęła książkę w twardej oprawie z odgłosem klaśnięcia i wstając przywołała Haruyukiego ręką, a jej wzrok przesunął się na osoby przy stole.<br /> <br /> - On ma do mnie sprawę. Przepraszam, możecie opuścić to miejsce?<br /> <br /> Druga połowa była skierowana do chłopaka z 3 klasy siedzącego obok niej. Krótko ostrzyżony, wysoki uczeń wstał z wyrazem zdumienia i dłonią wskazał swoje krzesło Haruyukiemu.<br /> <br /> Po wymamrotaniu podziękowań Haruyuki skurczył swoje okrągłe ciało do granic i usiadł. Delikatne krzesło głośno zaskrzypiało, ale Kuroyukihime nie zwróciła na to uwagi i po przeszukaniu lewej kieszeni swojego blezera wyciągnęła pakunek z czymś małym i podłużnym.<br /> <br /> To był kabel. Sznur osłonięty cienkimi, srebrnymi linkami, po obu końcach małe wtyczki. Lewą ręką odrzuciła włosy do tyłu odsłaniając Neuro Linker wokół jej zaskakująco małej szyi (oczywiście Linker był cały czarny), prawą dłonią umieściła wtyczkę z jednego końca w jej Neuro Linkerze i zwyczajnie podała drugi koniec Haruyukiemu.<br /> <br /> Tym razem na pewno uczniowie w salonie oczekujący, aby zobaczyć co nastąpi wydali głośny szmer. Słychać było krzyki typu „To musi być kłamstwo” i „Nie może być”.<br /> <br /> Haruyuki też był zdezorientowany. Pot zaczął lać się z jego twarzy.<br /> <br /> «Przewodowe Bezpośrednie Połączenie Komunikacyjne».<br /> <br /> Zazwyczaj zwane Bezpośrednim Połączeniem, było to coś co Kuroyukihime chciała zrobić z Haruyukim. Neuro Linker normalnie używa bezprzewodowej komunikacji z innymi wykorzystując sieć na danym terenie i pod wieloma poziomami zabezpieczeń. Jednakże przy Przewodowym Bezpośrednim Połączeniu 90% tych zabezpieczeń staje się bezużyteczna. Osoby o pewnym poziomie znajomości Linkera mogą wejrzeć w prywatne wspomnienia innych lub zainstalować złośliwy program.<br /> <br /> To znaczy, mówiąc najjaśniej, Bezpośrednie Połączenie jest używane tylko z ludźmi, którym ufasz najbardziej - tylko z rodziną lub ukochanymi. Ujmując to w inny sposób, chłopcy i dziewczyny stosujący Bezprzewodowe Połączenie w miejscach publicznych najczęściej chodzili ze sobą. Długość kabla będąca miarą bliskości jest czymś jak istniejący zwyczaj bez technicznego uzasadnienia.<br /> <br /> Kabel XSB, który Kuroyukihime wyciągała teraz miał około 2 metry, jednak w tej sytuacji długość kabla nie miała znaczenia. Patrząc na połyskującą, srebrną wtyczkę Haruyuki jakoś zdołał wydusić z siebie dźwięk by zapytać.<br /> <br /> - … U, umm, co mam zrobić z…<br /> <br /> - Nie posiada innego zastosowania niż wetknięcie w twoją szyję.<br /> <br /> Natychmiastowo to potwierdziła. Gdy Haruyuki prawie omdlewał, jego trzęsące się palce przyjęły wtyczkę i umieściły ją w jego Neuro Linkerze.<br /> W tym momencie ostrzeżenie «Przewodowe Połączenie» pojawiło się przed jego oczami. Kiedy zniknęło, z całej scenerii salonu tylko kształt Kuroyukihime świeżo unosił się przed nim.<br /> <br /> Bez poruszania swoimi z lekka uśmiechniętymi wargami, gładki głos rozbrzmiał w umyśle Haruyukiego.<br /> <br /> - Przepraszam za zmuszenie cię do przebycia całej tej drogi, Arita Haruyuki -kun. Potrafisz komunikować się telepatycznie?<br /> <br /> Jest to umiejętność, dzięki której rozmawiasz przez Linker nie poruszając ustami. Haruyuki skinął i odpowiedział.<br /> <br /> - Tak. Umm… o co tu w ogóle chodzi? Czy jest to złożony, cóż… psikus czy coś?<br /> <br /> Myślał, że będzie zła. Kuroyukihime potrząsnęła delikatnie głową i westchnęła.<br /> <br /> - Cóż… W pewnym sensie tym właśnie może być, ponieważ prześlę aplikację na twój Neuro Linker. Jeśli ją zaakceptujesz twoja obecna rzeczywistość zostanie całkowicie zniszczona i odbudowana w kształcie, którego sobie nawet nie wyobrażasz.<br /> <br /> - Rze, rzeczywistość… zniszczona…?<br /> <br /> Haruyuki powtarzał w czystym zdumieniu.<br /> <br /> Nie widział już dłużej pełnych zaciekawienia uczniów wokół i nie słyszał ich głośnych komentarzy. Tylko słowa Kuroyukihime powtarzały się w jego umyśle.<br /> <br /> Uczennica z wyższej klasy, cała w głębokiej czerni patrzyła na Haruyukiego z kolejnym uśmiechem i unosząc prawą rękę, giętkim prawym palcem przesunęła coś.<br /> <br /> Zabrzmiał krótki sygnał „pon”.<br /> <br /> [Wykonać BB2039.exe? TAK/NIE] Pojawił się holograficzny panel.<br /> <br /> Powinien to być znany wyświetlacz systemowy, ale myślał, że to okno zdaje się mieć własną intencję, by zmusić go do podjęcia decyzji.<br /> <br /> Przy zdrowych zmysłach wprowadzenie nieznanej aplikacji przesłanej przez obcego podczas Bezpośredniego Połączenia byłoby nierozważne. Powinien wyciągnąć kabel już teraz. Jednak z jakiegoś powodu Haruyuki nie mógł tego zrobić. W zamian spojrzał w dół na swoje ciało wciskające się w krzesło.<br /> <br /> - Rzeczywistość. Moja rzeczywistość.<br /> <br /> Bezwolne ciało, bezbarwny wygląd, bycie regularnie bitym i uciekanie do sieci, ale ponad wszystko on, który nie potrafi znieść tej sytuacji. Bycie takim jest w porządku, kiedy nic się nie zmienia wystarczy się poddać.<br /> <br /> Haruyuki podniósł wzrok i spojrzał w ciemne oczy Kuroyukihime.<br /> <br /> W pół sekundy uniósł swoją prawą dłoń i nacisnął palcem przycisk TAK. Jej biała twarz wyrażała lekkie zdziwienie i nieznaczne zadowolenie. Rozluźnił swoją klatkę piersiową.<br /> <br /> - To moje życzenie. Ta rzeczywistość… gdyby została zniszczona…<br /> <br /> Wyszeptał to, a w tej samej chwili.<br /> <br /> Ogromny płomień wybuchł zapełniając jego widok.<br /> <br /> Instynktownie usztywnił swoje ciało jakby w obawie, że nieokiełznany ogień może go dosięgnąć, ale jego przepływ ostatecznie skoncentrował się przed jego ciałem, przeistaczając się w logo. Jego design z całą pewnością nie był nowy. Surowy wygląd przypominał mu pewną popularną grę bitewną VS z końca poprzedniego wieku.<br /> <br /> Pojawiły się słowa - «BRAIN BURST».<br /> <br /> Właśnie tak Haruyuki spotkał pojedynczy program, który zrewolucjonizował jego samego i znaną mu rzeczywistość.<br /> <br /> <br /> Instalacja trwała około 30 sekund. Była to wielka aplikacja nawet jak dla Neuro Linkera.<br /> <br /> Pasek instalacji pod płonącym tytułowym logo osiągnął 100%, a Haruyuki przełknął powietrze i obserwował. Rzeczywistość - zostanie zniszczona, to powiedziała Kuroyukihime. Jak to się właściwie objawi?<br /> <br /> Wskaźnik zniknął wraz z logo jakby spłonął. Pozostałe pomarańczowe ognie ułożyły się w wiadomość małą czcionką po angielsku «Welcome to the Accelerated World», co po chwili rozprysło się jak fajerwerki. Co to znaczy - Przyśpieszony Świat?<br /> <br /> Haruyuki wstrzymał oddech na 10 sekund w oczekiwaniu.<br /> <br /> Ani jego własne ciało, ani otaczający go widok, nic nie wydawało się zmieniać. Jak zawsze pod mundurkiem był mokry od potu, a nieprzyjemne spojrzenia z pobliskich stolików zdawały się jeszcze wzrastać.<br /> <br /> Wypuszczając szybko dotychczas wstrzymywany oddech, Haruyuki spojrzał pytająco na Kuroyukihime.<br /> <br /> - Umm… Ten program «Brain Burst», co to…<br /> <br /> Zapytana przez jego myśl, odziana na czarno uczennica, utrzymując swój uśmiech powiedziała coś kompletnie odmiennego.<br /> <br /> - Zainstalował się bez żadnych problemów. Było pewne, że masz do tego wystarczające uzdolnienia.<br /> <br /> - Uzdolnienia? Do tego programu?<br /> <br /> - Tak. «Brain Burst» nie może być zainstalowany u kogoś bez wysokiego wskaźnika odpowiedzi neurologicznej mózgu. Na przykład u kogoś, kto potrafi nabić idiotycznie wysoki wynik w grze wirtualnej. Gdy widziałeś złudzenie płomieni, program sprawdzał reakcję twojego mózgu. Jeśli nie ma wystarczającej zdatności, nie zobaczysz nawet tytułowego logo. Jednakże, to było trochę zaskakujące. Mną przez jakieś dwie minuty targały wątpliwości czy przyjąć obcy program. To czyni całą moją przygotowaną mowę, by cię przekonać, bezużyteczną.<br /> <br /> - Ach… Przepraszam. Ale, to, nic… się nie dzieje. Nie jest to podstawowa aplikacja, tylko typ z wyborem instalacji?<br /> <br /> - Cóż, nie śpiesz się tak. Od teraz będziesz potrzebował trochę mentalnego przygotowania. Podstawowe funkcję objaśnię później. Dlaczego, ponieważ mamy mnóstwo czasu.<br /> <br /> Haruyuki rzucił okiem na stale wyświetlany czas w dolnym, prawym rogu jego wzroku. Minęła już połowa przerwy na lunch. Wcale nie uważał, że zostało im mnóstwo czasu.<br /> <br /> Boleśnie odczuwał ciekawość i zniesmaczenie unoszące się w atmosferze i odchylił się. Krzesło pod jego ciężarem zaskrzypiało.<br /> <br /> Był to znajomy dźwięk, ale wydawało mu się, że nawet krzesło śmieje się z jego szpetnej, komicznej osoby i przygryzł wargę. Nie ma mowy, aby pokochał tę rzeczywistość. Jeśli można ją zmienić, nie ważne jaka zmiana by to była, zaakceptowałby ją.<br /> <br /> - … Już jestem przygotowany mentalnie. Proszę naucz mnie o tym programie…<br /> <br /> Doszedł do tego punktu, gdy…<br /> <br /> Usłyszał głos, którego najbardziej nie chciał usłyszeć dochodzący z wejścia do salonu za Haruyukim.<br /> <br /> - Ty gnojku, Świ… Arita! Nie uciekniesz!!<br /> <br /> Haruyuki skulił się odruchowo, jego talia unosiła się na krześle. Gdy się odwrócił, zobaczył czerwoną twarz stojącego tam Arayi. Nie powinien opuszczać dachu podczas przerwy na lunch.<br /> <br /> Kiedy emocje Haruyukiego zmieniły się ze zdziwienia w strach, twarz Arayi także przeszła z wściekłości w zwątpienie. Po tym jak Haruyuki wstał, delikatny kształt Kuroyukihime i kabel łączący ich Linkery, wcześniej zasłonięte jego dużym ciałem, teraz ukazały się.<br /> <br /> Gdy tak stał zmrożony, wrażliwe zmysły Haruyukiego wykryły, że w odróżnieniu od członków samorządu, atmosfera u reszty uczniów naokoło niego subtelnie ulegała zmianie. Jaka była relacja pomiędzy tymi dwoma zielonymi krawatami - mocno zbudowanym Arayą i małym choć dość szerokim Haruyukim - pewnie natychmiastowo odgadli. Mimo to uczniowie nie wyrażali niechęci do Arayi tylko rodzaj „Ach, wiec to tak” zrozumienia.<br /> <br /> Przestańcie - Przestańcie w tej chwili.<br /> <br /> Haruyuki błagał desperacko. Absolutnie nie chciał, żeby Kuroyukihime dowiedziała się o tym, że jest nękany. „Gdy tutaj skończę, kupię bułeczki i przyniosę je na dach, więc proszę czekajcie tam spokojnie”, chciał to wypowiedzieć toteż zwrócił twarz do Arayi i wymusił uśmiech.<br /> <br /> Widząc ten uśmiech Araya jeszcze bardziej zwiększył swój gniew, a jego twarz przybrała purpurowy odcień. „Świnio”, jego usta poruszyły się bez dźwięku, zauważył w przerażeniu Haruyuki. Znaczenie uśmiechu podczas Bezpośredniego Połączenia z najsławniejszą osobą w szkole zostało kompletnie źle zrozumiane przez Arayę.<br /> <br /> Z roziskrzonymi oczyma Araya cicho przeszedł pod wejściem z żywopłotu oddzielającego stołówkę od salonu. Powodując skrzeczący dźwięk obcasami swoich butów zbliżał się w prostej linii. Za nim jego podwładni A i B podążali z dziwnie napiętymi twarzami.<br /> <br /> Nie ma nadziei, myśląc to Haruyuki zrobił krok do tyłu.<br /> <br /> Araya jest niewiarygodnie wysoki jak na 13 latka, ten sam wiek co on. Może trenować karate czy coś innego wedle upodobania, gdyż jest dość mocno umięśniony. Nosi krótki blezer na długiej lawendowej koszuli i wielkie spodnie. Jego zafarbowane na złoto włosy z odcieniami bieli stoją jak góra z mieczy, ma małe brwi i kolczyki w obu uszach, a kąciki oczu podkolorowane, wszystko w nim mówi niebezpieczeństwo.<br /> <br /> Gimnazjum Umesato jest prywatną, przygotowującą do przyszłości szkołą, lecz ze względu na erę niżu demograficznego żadne gimnazjum nie przeprowadza egzaminów wstępnych. Przez co bandyci jak Araya przychodzą tu z przekonaniem „Łatwe do kontroli”.<br /> <br /> Przez tę ułomność Haruyuki został skontrolowany już pierwszego dnia przychodząc do szkoły. Niepewnie uniósł wzrok na Arayę stojącego naprzeciw i patrzącego w dół na niego.<br /> <br /> - Nie lekceważ mnie.<br /> <br /> Gdy to zdanie wyszło z zaciśniętych ust Arayi, Haruyuki miał wymamrotać służalcze przeprosiny lecz zanim to nastąpiło.<br /> <br /> Zza niego doszedł prawdziwy głos Kuroyukihime z chłodną, głęboką nutą.<br /> <br /> - Jesteś Araya-kun, zgadza się?<br /> <br /> Słysząc to Araya natychmiast się zdumiał, później na twarz wypłynął mu pochlebny uśmiech. Nawet ten koleś cieszy się, gdy jego imię jest zapamiętane przez «Tę Kuroyukihime».<br /> <br /> Jednakże, to co powiedziała zaszokowało nie tylko Arayę, ale też Haruyukiego.<br /> <br /> - Arita-kun mówił mi o tobie. O tym jak omyłkowo z zoo wysłali cię do gimnazjum.<br /> <br /> Szczęka Arayi opadła i zaczęła się trząść, a Haruyuki wpatrywał się oniemiały.<br /> <br /> - C…C…Co…<br /> <br /> W tym samym momencie co szczęka Arayi się poruszyła, Haruyuki chciał krzyczeć.<br /> <br /> Cz – Czemu to powiedziałaś!<br /> <br /> Lecz ta myśl nie została wypowiedziana, a Araya wydał ogłuszający ryk.<br /> <br /> - Dlaczego ty, zabiję cię, świnio!!<br /> <br /> Haruyuki trząsł się za strachu, w górze widział zaciśniętą pięść Arayi.<br /> <br /> W tej chwili w jego umyśle przenikliwy głos nakazał Haruyukiemu.<br /> <br /> - Teraz krzyknij! «Burst Link»!!<br /> <br /> Haruyuki nie wiedział czy użyć prawdziwego głosu, czy tego w myślach do wypowiedzenia tej krótkiej komendy. Z pewnością jednak poczuł jak każdy kąt jego ciała rozbrzmiewa tym dźwiękiem.<br /> <br /> <br /> Burst Link!!<br /> <br /> <br /> Bashiiiii!! Z uderzeniem tego dźwięku świat zadrżał.<br /> <br /> Kolory zostały usunięte, zastąpione przez transparentny niebieski, który zaczął się rozprzestrzeniać. Otaczający go salon, gapiący się uczniowie, a także Araya na wprost niego, wszystko stało się monotonnie niebieskie.<br /> <br /> Wszystko momentalnie stanęło.<br /> <br /> Pięść Arayi, która powinna nadlecieć uderzając go w sekundę, zamarła kilka centymetrów przed jego twarzą, zauważył ogłupiały.<br /> <br /> - U… ułaa!!<br /> <br /> Odruchowo wrzasnął i odskoczył do tyłu.<br /> <br /> Rezultat tego czynu pokazał mu kolejną rzecz, w którą nie mógł uwierzyć.<br /> <br /> Jego własne plecy. Mające ten sam niebieski kolor co Araya, jego okrągłe plecy były nienaturalnie zatrzymane w komicznej, skulonej pozycji. Wyglądało jakby tylko dusza opuściła fizyczne ciało.<br /> <br /> Tylko co teraz się z nim stanie? Zaskoczony spojrzał w dół i zobaczył znajomo wyglądającą, różową świnkę. Bez wątpienia to jego avatar używany w lokalnej sieci.<br /> <br /> Nie rozumiejąc już niczego i drżąc na całym ciele Haruyuki obrócił się.<br /> <br /> Jego oczom ukazał się kolejny dziwny widok.<br /> <br /> Na salonowym krześle z elegancją siedziała Kuroyukihime, plecy prosto, kolana razem. Jednak to ciało też, wliczając kabel odchodzący od jej szyi było całe przeźroczysto niebieskie jak kryształ.<br /> <br /> Obok jej ciała, w czarnej sukni i z parasolem stał jej avatar o pazich, motylich skrzydłach z tajemniczym uśmiechem.<br /> <br /> - C… Co to jest!?<br /> <br /> Przerażony Haruyuki wrzasnął.<br /> <br /> - Full Dive!? Czy… astralna projekcja!?<br /> <br /> - Fufu, żadne z tych.<br /> <br /> Wesołym tonem odpowiedział avatar Kuroyukihime.<br /> <br /> - Jesteśmy teraz w funkcji programu «Brain Burst». «Przyśpieszenie».<br /> <br /> - Przy…Przyśpieszenie…?<br /> <br /> - Tak. Otoczenie wygląda na zatrzymane, ale to nieprawda. To nasza świadomość działa z ultra szybką prędkością.<br /> <br /> Kuroyukihime przeszła parę kroków połyskując srebrnymi kulkami na obrębie mankietu i zatrzymała się obok zamarzniętego, niebieskiego, prawdziwego Haruyukiego i Arayi. Końcówka jej parasola wskazała na pięść Arayi na drodze idealnie prostego ciosu.<br /> <br /> - Ta pięść też, choć nie możesz tego zobaczyć porusza się bardzo powoli… Jak krótka wskazówka zegara. Gdybyśmy poczekali, ostatecznie przemierzyłaby te 80 cm i zobaczylibyśmy jak robi wgniecenie w twojej twarzy.<br /> <br /> - To nie jest śmieszne. Nie, to nie to… proszę daj mi chwilę.<br /> <br /> Haruyuki trzymał się za głowę dwoma różowymi rękami, desperacko próbując posortować informacje.<br /> <br /> - T-to znaczy… Nasze dusze nie opuściły naszych ciał prawda? Czy to oznacza, że nasze myśli pochodzą z pierwotnych głów?<br /> <br /> - Szybko łapiesz. Dokładnie tak.<br /> <br /> - Ale, czy to nie dziwne! Jeśli tylko myśli i uczucia przyśpieszyły, wtedy… astralna projekcja jako ruch, oglądanie swoich własnych pleców, to znaczy, że nie powinienem być w stanie rozmawiać z senpai!<br /> <br /> - Hmm, dobre pytanie, Haruyuki-kun.<br /> <br /> Kuroyukihime skinęła głową jak nauczycielka i zarzucając swoimi długimi, prostymi włosami przysunęła się do krawędzi stołu.<br /> <br /> - Niebieski świat, który widzimy jest prawdziwym światem w rzeczywistym czasie, ale nie jest widziany dzięki światłu załamującemu się w naszych oczach. Spójrz pod ten stół.<br /> <br /> - Ach, huh?<br /> <br /> Dziwne. Stół jest zrobiony z drewna i jego powierzchnia posiada wiele poprzecznych wgłębień biegnących wzdłuż. Jednak spód jest gładki jak plastik, bez żadnej tekstury.<br /> <br /> - Co to jest… Wygląda jak wielokąty…?<br /> <br /> Gdy uniósł twarz zobaczył jak Kuroyukihime lekko skinęła kilka razy.<br /> <br /> - Dokładnie. Niebieski świat jest stworzony z obrazów zrobionych w formacie 3D, pochodzących z wielu Kamer Społecznych znajdujących się w salonie, a wtedy wysyłanych do twojego mózgu przez Neuro Linkera. Obszary poza zasięgiem kamer są wypełniane domyślnie. Innymi słowy zaglądanie pod spódnice dziewczyn będzie bezużyteczne.<br /> <br /> Pełna nazwa Kamer Społecznych to Kamery Nadzoru Bezpieczeństwa Społecznego, dla zapewnienia bezpieczeństwa są rozmieszczone w całej Japonii, stanowi to sieć monitoringu rządowego. Nawet prywatne gimnazjum nie może odmówić umieszczenia kamer, a dane są chronione przez mocne zabezpieczenia na poziomie krajowym, zwykły obywatel absolutnie nie ma do nich wglądu - tak zawsze mówiono, ale…<br /> <br /> Myśląc o takiej teorii, w odpowiedzi Haruyuki podążył wzrokiem za nogami członkini samorządu uczniowskiego, które wystawały spod stołu i przekonał się, że wdzięczna linia kończy się u brzegu spódnicy.<br /> <br /> Po tym jak pośpiesznie wstał, zobaczył ostre spojrzenie posyłane mu przez Kuroyukihime.<br /> <br /> - Nie gap się na moje nogi. Są w zasięgu kamer.<br /> <br /> - Ja… nie patrzę.<br /> <br /> Podejmując wysiłek skoncentrowania wzroku Haruyuki potrząsnął głową.<br /> <br /> - C-cóż, po zobaczeniu tego jakoś rozumiem teorię. Jest to rzeczywisty czas świata stworzony w 3D… używamy awatarów jako zastępczych ciał, aby widzieć i rozmawiać przez bezpośrednie połączenie tak?<br /> <br /> - Zgadza się. Teraz ze względu na wygodę używasz swojego avatara ze szkolnej, lokalnej sieci.<br /> <br /> - Jeśli to możliwe, wolałbym inny.<br /> <br /> Po wyszeptaniu wydał głośne westchnienie. Potrząsając głową prosiaka w celu uporządkowania swoich myśli, ponownie spojrzał na avatar Kuroyukihime.<br /> <br /> - Ale… to dopiero połowa. To o czym chcę wiedzieć jest teraz. …«Przyśpieszenie», co to dokładnie jest? Nigdy nie słyszałem by Neuro Linker miał takiego rodzaju funkcję jak zatrzymywanie czasu!<br /> <br /> - Oczywiście sekretna funkcja przyśpieszenia Neuro Linkera może być odpalona tylko przez program «Brain Burst», lub ludzi z tym programem.<br /> <br /> Kiedy Kuroyukihime to wyszeptała uniosła lewą dłoń i szturchnęła Neuro Linker w rozmiarze XL naokoło prawdziwej, zamrożonej szyi Haruyukiego.<br /> <br /> - Haruyuki-kun, czy znasz zasadę działania Neuro Linkera?<br /> <br /> Widząc smukły palec dotykający «jego» szyi Haruyuki poczuł jakby coś go walnęło i skinął.<br /> <br /> - T-tak... tylko pobieżne informacje. Używając połączenia z komórkami mózgu na poziomie kwantowym, obraz, dźwięk i odczucia mogą być przesyłane, to oznacza anulowanie rzeczywistych pięciu zmysłów…<br /> <br /> - Racja. To oznacza, że jego zasada jest całkowicie inna niż urządzenia VR typu headgear z roku 2020, czy od implantów z lat 30. Połączenie kwantowe nie jest mechanizmem biologicznym. To jest, nie stanowi żadnego obciążenia dla komórek mózgowych i możesz robić nierozsądne rzeczy… niektórzy zdali sobie z tego sprawę.<br /> <br /> - Nierozsądne… czyli jakie?<br /> <br /> Na pytanie Haruyukiego Kuroyukihime odpowiedziała skądinąd odmiennym pytaniem.<br /> <br /> - Czy grałeś na PC-cie z wieku 20?<br /> <br /> - T- taa, grałem. Mam też jeden w domu.<br /> <br /> - Wówczas wiesz jak nazywana jest standardowa częstotliwość pracy PC prawda?<br /> <br /> - Zegar Bazowy…?<br /> <br /> Kuroyukihime skinęła z satysfakcją.<br /> <br /> - Tak… oscylator na płycie głównej wysyła sygnał z ustawionym mnożnikiem przenoszącym CPU na podkręconą prędkość. I wtedy ludzki mózg, nasza świadomość działa na takim samym mechanizmie.<br /> <br /> - Co…!?<br /> <br /> Oczy Haruyukiego zaokrągliły się, a jego świński nosek pośpiesznie wciągał powietrze.<br /> <br /> - Nie, nie ma mowy. Gdzie jest nasz oscylator?<br /> <br /> - Tutaj.<br /> <br /> Kuroyukihime odpowiedziała natychmiast, uścisnęła prawdziwego Haruyukiego od przodu z figlarnie odwróconymi oczami, a jej lewa dłoń przyległa do środka jego pleców.<br /> <br /> - C… c-co ty robisz?<br /> <br /> - W tej chwili twój zegar przyśpieszył odrobinę. Już odgadłeś prawda… serce! Serce nie jest tylko pompą do rozsyłania naszej krwi. Uderzenia określają szybkość myślenia, to standardowy generator zegarowy.<br /> <br /> Wstrzymując oddech, Haruyuki dotknął klatki piersiowej swojego ciała świnki. Kuroyukihime, jakby mu dokuczając nadal dotykała obszarów blisko jego serca.<br /> <br /> - Nawet jeśli ciało jest w zatrzymanym stanie, zależnie od sytuacji tętno wzrośnie… jak ścigający się kierowca. Dlaczego? To jest myśl - świadomość sytuacyjna i osąd «Przyśpieszenia» są koniecznością. Czy tak jak dwoje kochanków pieszczących się nawzajem? By głęboko doświadczyć każdej minuty i sekundy, to jest «Przyśpieszenie».<br /> <br /> Palec Kuroyukihime, który spoczywał na piersi prawdziwego Haruyukiego powoli uniósł się i zatrzymał na jego szyi.<br /> <br /> - Rytm uderzeń serca tworzy kwantowy, pulsujący sygnał, który wędruje przez centralne nerwy do mózgu, to właśnie myśli. Jeśli - ten sygnał jest nadpisany na wysokości szyi przez Neuro Linker i podkręcony, co się dzieje?<br /> <br /> Haruyuki poczuł dreszczyk grozy biegnący po plecach.<br /> <br /> - Myśl… przyśpiesza?<br /> <br /> - Zgadza się, dla Neuro Linkera jest to możliwe. Bez powodowania żadnych szkód w fizycznym ciele czy komórkach mózgu. Teraz, w tej chwili nasze Neuro Linkery zwielokrotniają czas pojedynczego bicia serca i wysyłają go do mózgu bezpośrednim połączeniem kwantowym. W rzeczywistości wskaźnik ten sięga 1000 razy!<br /> <br /> - 1000… razy…<br /> <br /> Haruyuki nie potrafił zrobić nic więcej niż powtarzać w czystym zdumieniu to, co mu powiedziano. Jego sparaliżowana świadomość był zszokowana przez płynący głos Kuroyukihime.<br /> <br /> - Myśl przyśpieszła 1000-krotnie. A to znaczy, 1 sekunda w rzeczywistość przyrównuje 1000 sekund , podliczając to, doświadczasz 16 minut i 40 sekund czasu.<br /> <br /> To wykracza poza prędkość wyścigów w F1. Nie jest to już dłużej technologia. Jest równe «Magii Zatrzymywania Czasu».<br /> <br /> Jednakże, co jest w zasadzie możliwe z tym cudownym zjawiskiem, rozmyślał Haruyuki, gdy Kuroyukihime wyglądała jakby właśnie coś zauważyła i wyszeptała „Ups”.<br /> <br /> - …?<br /> <br /> - Ach, wybacz. Byłam tak pochłonięta wyjaśnieniami, przez co wykorzystaliśmy odrobinę za dużo czasu. Całkiem zapomniałam, ale prawdziwy ty ma być znokautowany już wkrótce.<br /> <br /> - Arg…<br /> <br /> Haruyuki pośpiesznie przebierał nogami, udając się przed niebieskiego, zamrożonego siebie.<br /> <br /> Z pewnością, kiedy rozmawiali przez około 5 minut (jakieś 0,3 sekundy w rzeczywistości), pięść Arayi przewędrowała dość sporo. Pozostało mniej niż 50 cm nim dosięgnie okrągłego policzka Haruyukiego.<br /> <br /> Twarz Arayi… Trudno było uwierzyć, że została złożona ze zdjęć z kamer społecznych ukrytych w suficie. Brutalne podniecenie wykręcało mu wargi.<br /> <br /> Z czego on tak się cieszy? Nie, powinien się cieszyć. Jego pieść zmierza do mnie, daremnie tu stojącego z pustym wyrazem twarzy, dokładnie takich jak ja nazywają śmieciowymi postaciami.<br /> <br /> Gdy mroczna myśl przeszła przez jego umysł, odwrócił się do Kuroyukihime.<br /> <br /> - … Umm, to «Przyśpieszenie», jak długo będzie trwać?<br /> <br /> - W teorii jest nieograniczone. Jednak program «Brain Burst» ma ustawiony limit, maksimum twojego przyśpieszenia wynosi 30 minut, co w przeliczeniu daje 1,8 sekundy czasu rzeczywistego.<br /> <br /> Na chłodną odpowiedź Kuroyukihime, różowe, świńskie, okrągłe oczka Haruyukiego rozszerzyły się. Jeśli prawdziwy on zostanie zamrożony jak teraz przez jakieś 2 sekundy, pięść Arayi z pewnością przemierzy pozostały dystans i stopniowo zatopi się w jego nosie.<br /> <br /> - … Zostanę pobity!<br /> <br /> Myśląc o tym jak jego ciało powoli przelatuje, Haruyuki krzyczał. Mimo to Kuroyukihime tylko lekko się zaśmiała i dodała.<br /> <br /> - Ach, bez obaw. Oczywiście możesz przerwać stan przyśpieszenia w każdym momencie.<br /> <br /> - O, och… więc to tak. Czyli mogę powrócić do rzeczywistości i uniknąć tego uderzenia…<br /> <br /> - Z łatwością. Fufu, jest to najprostsze do zrozumienia wykorzystanie «Przyśpieszenia». W sytuacjach gdy szybkość reakcji nie jest możliwa dla twojego fizycznego ciała, jeśli oszacujesz i rozważysz ją, wtedy po odwołaniu przyśpieszenia możesz spokojnie sobie poradzić.<br /> <br /> Tak jak powiedziała, nie był w stanie uniknąć wielu pobić. Przez strach nie był zdolny zobaczyć ścieżki ciosu Arayi i jej celu, ale teraz wewnątrz «Przyśpieszenia» dało się to łatwo rozpracować.<br /> <br /> Po anulowaniu przyśpieszenia poruszenie się w lewo zaledwie 15 cm powinno wystarczyć. Przełknął ślinę szkicując to w swojej głowie, wtedy spojrzał na Kuroyukihime aby poznać anulującą komendę.<br /> <br /> Jednakże, czarna piękność powiedziała coś oburzającego zanim zdążył zapytać.<br /> <br /> - Mimo wszystko, nie unikaj tego. Zostań tu brawurowo znokautowanym, Haruyuki-kun.<br /> <br /> - Ni…<br /> <br /> Kiedy jego świński nosek drżał, Haruyuki wrzasnął.<br /> <br /> - N-nie ma mowy! Będzie bolało.<br /> <br /> - Które?<br /> <br /> - Co…? Kt- które znaczy…<br /> <br /> - Chcę zapytać, czy to twoje ciało czy umysł będzie cierpieć?<br /> <br /> Uśmiech znikł z avataru Kuroyukihime. Bez czekania na odpowiedź Haruyukiego, pojawiła się przed nim stukając czarnymi obcasami. <br /> <br /> Kuroyukihime zgięła swoje smukłe ciało, które było około 50 cm wyższe niż prosiak Haruyukiego i zajrzała mu w oczy z bliskiej odległości. Wstrzymał oddech i stał nieruchomo.<br /> <br /> - To nie pierwszy raz, gdy zostałeś pobity przez ucznia imieniem Araya.<br /> <br /> - T…tak.<br /> <br /> Zdecydowanie nie chciał, aby wiedziała, że był bity, więc dlaczego skinął?<br /> <br /> - Ponad to, ten uczeń nie został dotąd ukarany, a są ku temu dwa powody. Pierwszym oczywiście jesteś ty potulnie to akceptując. A drugim jest to, że obszar przemocy i szantaży Arayi jest zawsze dziwnie poza zasięgiem kamer społecznych.<br /> <br /> Oczywiście, miejscami gdzie był bezpośrednio gnębiony był zwykle zacieniony dach przy wylocie powietrza, tył szkoły czy inne miejsce gdzie uczniowie zazwyczaj nie przebywają. Jednakże nie chodziło o unikanie ludzkich oczu, ale o unikanie kamer.<br /> <br /> Gdy twarz Kuroyukihime przybrała trudny do rozpoznania wyraz, wyprostowała się.<br /> <br /> - … Niestety na 2 i 3 roku w tej szkole są ludzie tego samego pokroju jak ten koleś. Posiadają pewien rodzaj sieci, w której wymieniają się czymś takim jak nielegalne aplikacje ostrzegające ich o strefach Kamer Społecznych. Nigdy nie pokażą swojego ogona w zasięgu kamery… nawet ten nowy gość powinien być o tym ściśle poinstruowany.<br /> <br /> Lodowaty wzrok Kuroyukihime spoczął raz na twarzy Arayi i wtedy dziwnie opanowanym głosem kontynuowała.<br /> <br /> - Ale wciąż jest dzieckiem. Stracił nad sobą kontrolę przez moją wcześniejszą prowokację i użył przemocy na terenie pełnym kamer. Posłuchaj, to twoja szansa, Haruyuki-kun. Łatwo unikniesz tego ciosu, ale jeśli to zrobisz, wtedy Araya nas opuści i zniknie z tego miejsca. Szansa, by dać mu nauczkę, na którą zasługuje bezpowrotnie przepadnie.<br /> <br /> A wówczas Araya znów sprawi, żeby cierpiał. A zemsta, która przewyższy dotychczasową połowę gry, to coś, co może sobie łatwo wyobrazić. Kiedy po plecach przeszedł mu dreszcz, Haruyuki spojrzał na prawdziwego siebie i pięść Arayi zbliżającą się do jego twarzy.<br /> <br /> Koścista, prawa ręka miała ostre jak kamień wypustki, oberwanie z niej będzie wystarczająco bolesne, aby się rozpłakał. Przez te pół roku doświadczył tego bólu więcej razy niżby chciał. Mimo to –<br /> <br /> To co naprawdę będzie krwawić, to nie jego fizyczne ciało, ale serce. Jego duma rozerwana na strzępy.<br /> <br /> - …Umm.<br /> <br /> Z wahaniem Haruyuki zadał Kuroyukihime pytanie.<br /> <br /> - Czy jeśli dobrze użyję «Brain Burst», mogę wygrać przeciwko niemu w walce?<br /> <br /> Jej piękna twarz bez żadnego wyrazu wpatrywała się wprost w Haruyukiego.<br /> <br /> - Wygrałbyś. Masz teraz moc o wiele przewyższającą nieprzyśpieszonych ludzi jako «Burst Linker». Nie będąc uderzonym ani razu, możesz uderzać ile tylko chcesz, jeśli takie jest twoje życzenie.<br /> <br /> Moje życzenie. Nie ma mowy bym sobie tego nie życzył.<br /> <br /> Elegancko unikając ciosów karate Arayi sprawić, żeby wyglądał paskudniej od świni. Zmiażdżyć mu nos, wybić wszystkie przednie zęby, a gdy już będzie szlochał, błagając na kolanach, wyrwać jego chełpliwość wraz ze złotymi włosami.<br /> <br /> Zacisnął swoje duże zęby, wypuścił powietrze i drżącym głosem powiedział Kuroyukihime.<br /> <br /> - … Nie, nie zrobię tego. Spokojnie przyjmę cios… jest to przecież rzadka szansa.<br /> <br /> - … Fu.<br /> <br /> Kuroyukihime z uśmiechem satysfakcji powoli skinęła głową.<br /> <br /> - Mądra decyzja. Cóż, będzie to ostatnie uderzenie i najlepszy efekt. Po odwołaniu «Przyśpieszenia» skocz do tyłu w twoje prawo i nie zapomnij odwrócić twarzy w prawo, to sparuje uderzenie.<br /> <br /> - O..okej.<br /> <br /> Haruyuki przesunął się tuż za prawdziwego siebie chcąc sprawdzić trajektorię ciosu Arayi. Na pewno, jeśli skoczy odwracając twarz, nawet siła ciosu karate zostanie w większości zniwelowana.<br /> <br /> Przeniósł wzrok, aby sprawdzić gdzie będzie skakać. Po lewej stronie miał stoły, a po prawej wielką pustą przestrzeń. Nie było żadnych przeszkód przez całą drogę aż do okna wychodzącego na centralne podwórze. Z wyjątkiem jednej osoby.<br /> <br /> - Ach, nie… nie jest dobrze. Jeśli skoczę z tego miejsca tam, runę prosto na ciało senpai.<br /> <br /> Stojący Haruyuki był tylko jakiś jeden metr od prawdziwej Kuroyukihime, która siedziała na krześle. Jeśli jego wielkie ciało wpadnie na nią, nie wiedział co stałoby się jej smukłej postaci.<br /> <br /> Pomimo tego ubrany na czarno avatar tylko wzruszył ramionami.<br /> <br /> - To bez znaczenia, w ten sposób będzie bardziej efektownie. Nie martw się, uchylę się, więc nie zostanę zraniona.<br /> <br /> - …D-dobrze…<br /> <br /> Prawda, skoro wie wcześniej, jest to możliwe. Wymusił skinienie.<br /> <br /> - Niedługo skończy nam się czas. Pośpiesz się i stań wewnątrz prawdziwego siebie.<br /> <br /> Popchnięty od tyłu, Haruyuki zrobił krok naprzód, jego prosiak nałożył się z niebieskim, rzeczywistym ciałem. Za nim Kuroyukihime wydawała się siadać, gdyż jej głos dochodził z niższej pozycji.<br /> <br /> - Dobrze, nauczę cię teraz komendy anulującej przyśpieszenie. Spisz się - «Burst Out»!<br /> <br /> <br /> Burst Out!<br /> <br /> <br /> Haruyuki wziął głęboki wdech i krzyknął.<br /> <br /> Kiiiin, z dźwiękiem jak silnik odrzutowca coś zbliżające się z daleka przełamało otaczającą ciszę. Niebieski świat z wolna powracał do swoich oryginalnych kolorów.<br /> <br /> Po lewej stronie jego pola widzenia zatrzymana pięść Arayi przemieszczała się kawałek po kawałku. Z początku wolna jak ślimak stopniowo przyśpieszała, zmierzając do policzka Haruyukiego.<br /> <br /> Haruyuki zrobił jak mu powiedziano, skacząc na obu nogach w prawą stronę do tyłu, desperacko zwrócił swoją głowę na prawo. Zaciekle zbliżająca się pięść dotknęła jego skóry i wtopiła się w nią lekko.<br /> <br /> A wtedy świat wrócił do normalności.<br /> <br /> Łaa, po usłyszeniu gwaru z otoczenia, na lewym policzku Haruyuki poczuł uderzenie pięści. Czuł ją wewnątrz policzka zderzającą się z zębami i rozcinającą mu wargę. Trochę krwawiło, jednak porównując do wielu ciosów karate, które zjadł wcześniej, ten definitywnie bolał mniej o połowę.<br /> <br /> Dodatkowo, w tym samym czasie wielkie ciało Haruyukiego spektakularnie przeleciało w powietrzu tak jak na filmach.<br /> <br /> Proszę uniknij tego dobrze! Kiedy modlił się, runął plecami na krzesło za nim. Dosięgnął go miły zapach i dotyk miękkich włosów.<br /> <br /> Krzesło upadło z dźwiękiem „Gataan”, a zaraz potem słyszalny był złowieszczy pomruk. Haruyuki, padając plecami na ziemię został pozbawiony oddechu. Gdy łapał powietrze desperacko odwrócił głowę próbując potwierdzić stan Kuroyukihime, która powinna uniknąć zderzenia.<br /> <br /> Tym co pochwyciło dwoje jego szeroko otwartych oczu była oparta o oknie głowa i rozłożone jak u popsutej lalki nogi, delikatny kształt z zamkniętymi oczami.<br /> <br /> Pod zwichrzonymi włosami z przodu, po prawie przeźroczysto-białym policzku spływała strużka krwi.<br /> <br /> - Ach… ach.<br /> <br /> Przełykając krzyk Haruyuki próbował wstać. Lecz zanim to zrobił.<br /> <br /> - Nie ruszaj się!!<br /> <br /> Z Linkera wciąż w Bezpośrednim Połączeniu telepatyczny głos Kuroyukihime uderzył w świadomość Haruyukiego. Reagując na to jego ciało zamarło w powalonej pozycji i odpowiedział.<br /> <br /> - A-ale… Krew!!<br /> <br /> - Bez obaw, to tylko małe rozcięcie. Mówiłam ci, dążymy do najlepszego efektu. Po tym Araya już nie pojawi się przed tobą po raz drugi.<br /> <br /> Po poinstruowaniu Haruyuki przeniósł tylko swój wzrok z lewej na prawą stronę.<br /> <br /> Araya, którego prawa pięść wciąż była prosto wyciągnięta, pusto spoglądał w dół na Haruyukiego i Kuroyukihime. Z jego twarzy powoli odpłynęła krew, a jego cienkie wargi dwa lub trzy razy zadrżały w tiku.<br /> <br /> W ciszy, która opadła na salon - .<br /> <br /> - …Aaaaaaa!!<br /> <br /> Głośny krzyk uczennic odbił się miedzy stolikami.<br /> <br /> <br /> Araya i jego pachołki A i B nie opierali się, gdy uczniowie z samorządu uczniowskiego pochwycili ich. Trzech ludzi z nieznacznie zielonymi twarzami i na trzęsących nogach zostało zabranych przez sfrustrowanego nauczyciela, który przybył. Kuroyukihime zaopiekowała się żeńska część członków samorządu i udała się prosto do szpitala.<br /> <br /> Sam Haruyuki został lekko potraktowany w szkolnym gabinecie, a gdy pielęgniarka przykładała mu dezynfekujący opatrunek, słowa, które Kuroyukihime powiedziała mu dokładnie przed wyciagnięciem kabla do Bezpośredniego Połączenia nadal powracały jak echo do jego uszu.<br /> <br /> - Ups, prawie zapomniałam ci powiedzieć. Zanim przyjdziesz jutro do szkoły, pod żadnym pozorem nie ściągaj swojego Neuro Linkera. Jednakże, nie spędź nawet jednej sekundy w Globalnym Połączeniu. Posłuchaj, pod żadnym pozorem. Obiecaj mi.<br /> <br /> Nie potrafił odgadnąć jej prawdziwej intencji odnośnie tego zarządzenia. Kiedy spędził dwie popołudniowe godziny w przychodni, dziwne, rozdzierające uczucie okryło całe jego ciało. Wiele rzeczy się mu przytrafiło w ciągu tych dwóch dni, od wczoraj do dzisiaj, nie miał pojęcia jak je uporządkować i zaabsorbować.<br /> <br /> Jednak na samym końcu przynajmniej już nie musiał dłużej się martwić o ginięcie jego butów ze stojaka czy znajdowanie w nich dziwnych rzeczy. Machinalnie zmienił buty noszone w pomieszczeniach na tenisówki opuszczając zabudowania szkoły i zrobił jak mu kazano odcinając sieciowe połączenie od Neuro Linkera.<br /> <br /> Jaki jest w tym cel? Ponownie o tym myśląc przeszedł przez frontowe wejście szkolne, w tym momencie.<br /> <br /> - Haru.<br /> <br /> Cichy głos dosięgnął jego uszy i Haruyuki nagle zastopował nogi.<br /> <br /> Rozglądając się zauważył niewielki kształt w cieniu szkolnego budynku zabarwionego teraz wieczornym słońcem. Gdy to zauważył jego twarz napięła się, zawołał osobę po imieniu.<br /> <br /> - … Chiyu.<br /> <br /> Nie zapomniał o zdarzeniu z wczoraj, ale siłą popchnął „to” wyrzucając z jego świadomości. „Uła, co powinienem robić? Nie, muszę najpierw przeprosić, to jedyna rzecz jaką mogę zrobić”, kiedy panikował, Kurashima Chiyuri przybrawszy nieodgadniony wyraz twarzy wkroczyła na syntetyczny, miękki chodnik na szkolnym placu i podeszła.<br /> <br /> - Ach… to jest… wczoraj… eee.<br /> <br /> - Haru, słyszałam o tym co zaszło podczas przerwy na lunch.<br /> <br /> Mówiąc to Chiyuri przeszkodziła potokowi słów zdezorientowanego Haruyukiego.<br /> <br /> - Co? Lunch.. Ach, Aach.<br /> <br /> - Zostałeś przez nich uderzony i poleciałeś naprawdę daleko… wtedy, to zranienie? Nic ci nie jest?<br /> <br /> Twarz Chiyuri z mocno zmarszczonymi brwiami zbliżyła się do Haruyukiego, gdy jego lewa dłoń zakryła opatrunek koło ust. „Nic z tych rzeczy, krzykliwy lot był moim dziełem”, lecz nie mógł tego powiedzieć.<br /> <br /> - T...Tak, wszystko w porządku. To tylko małe rozcięcie. Nie jestem ranny nigdzie indziej.<br /> <br /> - … Rozumiem, to dobrze.<br /> <br /> Z twarzą wciąż napiętą, lecz teraz z lekkim uśmiechem, Chiyuri rzuciła szybkie spojrzenie na ich otoczenie. Po incydencie podczas lunchu Haruyuki stał się obiektem rozmów w szkole i uczniowie wracający do domu ze szkoły gapili się na niego bez zahamowań.<br /> <br /> - Zatem, okazjonalnie chodźmy razem do domu.<br /> <br /> Chiyuri powiedziała to twardo i zaczęła iść nie czekając na niego.<br /> <br /> „Okazjonalnie”, powiedziała. Nie zrobiliśmy tak nawet raz od wstąpienia do gimnazjum, pomyślał Haruyuki, ale gdyby odpowiedział „nie” i uciekł, byłaby to powtórka z wczorajszej głupiej akcji. Racja, nie ważne co nastąpi, musi chociaż przeprosić za wczorajsze zdarzenie.<br /> <br /> Chiyuri stawiała wielkie kroki nie pasujące do jej wzrostu tak, że Haruyuki musiał prawie biec, żeby ja dogonić i chcąc iść obok niej, utrzymywała dziwny dystans. W ten sposób opuścili szkolne wejście i weszli w zaciszna uliczkę, gdzie tylko samochody z silnikami w kołach były słyszalne.<br /> <br /> Zazwyczaj po opuszczeniu szkoły automatycznie przestawiłby otaczających go ludzi, rowery i samochody na kolorowe symbole w wirtualnym widoku i szedł z zamkniętymi oczami, ale teraz był odłączony od Globalnej Sieci, nie mógł używać nawigacji. Po co Kuroyukihime miałaby mu nakazać coś takiego? Gdy znów o tym rozmyślał, Chiyuri idąca po jego prawej stronie wypowiedział to imię nieomal sprawiając, że podskoczył.<br /> <br /> - Czy to prawda, że połączyłeś się bezpośrednio z Kuroyukihime-san z 2go roku?<br /> <br /> - Co!? S-skąd - <br /> <br /> „Skąd wiesz”, zamierzał powiedzieć, ale zorientował się o co chodzi. Porównując do ciosu Arayi, ten jeden incydent pozostawił większe wrażenie na uczniach.<br /> <br /> - … Taa, cóż…<br /> <br /> Bez patrzenia na potwierdzające skinienie Haruyukiego, małe wargi Chiyuri zwęziły się i szła nawet szybciej. Ten wyraz twarzy pokazywał stopień jej najwyższego niezadowolenia, wiedział to z przebywania z nią od dawna. Dlaczego taka była? Tym razem też sam sobie odpowiedział po krótkim namyśle. Idiota, który rozrzuca jej własnoręcznie zrobiony lunch po korytarzu, bez przeproszenia odchodzi i robi coś dziwnego z inną dziewczyna… nawet gdyby to nie była Chiyuri, z pewnością to by ja rozzłościło.<br /> <br /> - A, ale to nie miało jakiegoś dziwnego znaczenia. To jest, ja tylko kopiowałem jej aplikację.<br /> <br /> Był październik, jego plecy wciąż zalewał nieprzyjemny pot, kiedy starał się wytłumaczyć. Mimo to, wyraz twarzy Chiyuri nie stawał się pokojowy, bez względu na wszystko musi najpierw przeprosić za wypadek z kanapkami! Po tej decyzji już na poważnie spróbował ułożyć słowa w swoim mózgu.<br /> <br /> - Po, pomijając to, to znaczy… wczorajsze…<br /> <br /> Gdy dopiero co dotarł do tego miejsca, donośny głos dobiegający od przodu sprawił, że połknął to co chciał powiedzieć dalej.<br /> <br /> - Hej, Haru, Chii-chan! Co za przypadek, idziecie do domu?<br /> <br /> Nogi Chiyuri nagle stanęły, a Haruyuki uniósł swoja twarz. Na szczycie okrągłych schodów, chłopak w tym samym wieku uśmiechał się machając ręką.<br /> <br /> Jego mundurek był szaroniebieski z postawionym kołnierzykiem, różnił się od tych z Umesato. W prawej ręce trzymał skórzaną uczniowską torbę w starym stylu, z ramienia zwisał pokrowiec na shinai używanego w kendo. Dość długie włosy z wrażeniem czystości rozdzielono pośrodku, gdy twarz poniżej nich miała świeży kształt pasujący do niego bardziej niż jakikolwiek inny. Orzeźwiająco przystojny chłopak.<br /> [[Image:Accel World v01 067.jpg|thumb]]<br /> - Ach… Ta-kun.<br /> <br /> Po kilkukrotnym mrugnięciu Chiyuri uśmiechnęła się.<br /> <br /> Jak dotąd była tak niezadowolona… Myślał tak po raz trzeci w krótkim okresie czasu, „Ach, racja”, Haruyuki wyszeptał w swoim sercu. - Idąc z wykurzającym kolesiem, który upuścił jej kanapkę, przez przypadek spotkała swojego chłopaka.<br /> <br /> Przyjaciel z dzieciństwa Haruyukiego i Chiyuri, Mayuzumi Takumu, z kołyszącym się pokrowcem na shinai zbliżył się krótkim biegiem i powitał Haruyukiego radosnym uśmiechem.<br /> <br /> - Hej, Haru! Dawnośmy się nie widzieli.<br /> <br /> - Hej, Taku. Długi czas… minął?<br /> <br /> Powiedział Haruyuki patrząc w twarz Takumu znajdującą się 10 cm wyżej niż jego.<br /> <br /> - Zgadza się, nie widziałem prawdziwego ciebie od dwóch tygodni. Mimo wszystko nie chodzisz na wydarzenia w posiadłości.<br /> <br /> - Poszedłem na spotkanie atletyczne.<br /> <br /> Haruyuki odpowiedział ze zmarszczona twarzą, a Takumu wykonał swój „huh taki jak zwykle” uśmiech.<br /> <br /> Cała trójka urodziła się w tym samym roku w kompleksie wieżowców zbudowanych w Północnym Kouenji. Jednak sam ten powód nie sprawił, że zaprzyjaźnił się z chłopakiem mającym wszystko, czego on nie miał.<br /> <br /> Jak na ironię, Takumu uczył się tak dobrze, że dostał się do sławnej ze swojego poziomu szkoły w Shinjuku, tak więc Haruyuki może kontynuować z nim beztroską relację. Jednakże Takumu ani razu nie widział go jako celu pobić w szkole podstawowej.<br /> <br /> Co do Chiyuri, która poszła do tej samej podstawówki co on, powiedział jej (to znaczy błagał ją), by nie mówiła Takumu, że jest gnębiony. Gdyby się dowiedział, wtedy pewnie obroniłby Haruyukiego wyzywając te bachory i skopując im tyłki swoim shinai.<br /> <br /> Jednakże, nawet jeśli to powstrzymałoby nękania, Haruyuki czuł, że nie byłby dłużej w stanie przyjaźnić się z Takumu.<br /> <br /> - Teraz gdy o tym wspomniałeś…<br /> <br /> Kiedy szli we trójkę, Haruyuki rozpoczął rozmowę. Było to coś, czego nie robił w szkole.<br /> <br /> - Widziałem video z poprzedniego turnieju miejskiego w sieci. Taku jest niesamowity, mistrz nawet jako uczeń 1go roku.<br /> <br /> - Szczęście, czyste szczęście.<br /> <br /> Drapiąc się po głowie, Takumu posłał niewielki uśmiech.<br /> <br /> - Trudny przeciwnik znikł w półfinale. Co więcej, Chii-chan przyszła kibicować.<br /> <br /> - Ech, j-ja!?<br /> <br /> Po drugiej stronie Takumu, Chiyuri wrzeszczała z poszerzonymi oczyma.<br /> <br /> - Dlaczego ja? Wcale nie, tylko przyglądałam się z rogu…<br /> <br /> - Hahaha, co ty nie powiesz? „Dokop mu!”, nie krzyczałaś tego głośno?<br /> <br /> Takumu przyjaźnie się roześmiał.<br /> <br /> - Ponadto powiedziałaś, że nie dasz mi lunchu jeśli przegram. W dodatku to poważne spojrzenie co nie, Chii-chan?<br /> <br /> - Ach niee, nic nie słyszałam! Nic!<br /> <br /> Obserwując jak Chiyuri zatyka uszy i jeszcze zwiększa swoje tempo maszerowania, Haruyuki szturchnął Takumu w bok prawym łokciem.<br /> <br /> - Rozumiem, to jest powód, przez który byłeś tak zmotywowany w rundzie finałowej.<br /> <br /> - Cóż, tak, hahaha.<br /> <br /> Gdy śmiał się tak z Takumu -.<br /> <br /> Z całą pewnością, tak jest świetnie, myślał Haruyuki.<br /> <br /> Jego wybór sprzed dwóch lat nie był pomyłką. Teraz mogli rozmawiać tak jak kiedyś.<br /> <br /> Nie chciał by ta znajomość się rozpadła.<br /> <br /> W tym momencie, jakby wbrew temu Takumu powiedział.<br /> <br /> - Haru, ty też jadłeś zrobiony przez Chii-chan lunch wczoraj, prawda?<br /> <br /> - Ech, nie, to jest.<br /> <br /> Widząc jak napięcie Chiyuri nagle wraca, Haruyuki wpadł w małą panikę. „O nie, jeszcze nie przeprosiłem, powinienem przeprosić teraz czy mailem gdy wrócę do domu -”.<br /> <br /> Nie, czekaj chwile.<br /> <br /> Jak Takumu się o tym dowiedział?<br /> <br /> Haruyukiemu nogi poczęły się plątać i gdy już miał upaść Takumu podtrzymał go wypowiadając małe „Ups”. Jednak bez zauważenia tego w jego mózgu zagrzało się od ciągłego myślenia.<br /> <br /> Ta kanapka została zrobiona przez Chiyuri ponieważ wiedziała, że jego kasa na lunch jest wykorzystywana przez grupę Arayi. Nie była dobra w gotowaniu, więc dlaczego? Pomyślał, nie mogło to wynikać z rady Takumu, prawda?<br /> <br /> Gdyby tak było, wtedy Chiyuri musiała skonsultować to z Takumu. To, że Haruyuki był nękany. W innym wypadku nie powiedziałby tego.<br /> <br /> W jego głowie zrobiło się biało od gorąca i Haruyuki nieświadomie strącił rękę Takumu, która trzymała jego prawy łokieć.<br /> <br /> - H-hej, Haru - ?<br /> <br /> Haruyuki nie potrafił stawić czoła pytającemu tonowi głosu Takumu. Jego błądzący wzrok napotkał zmrożony wyraz oczu Chiyuri. Jej usta poruszyły się próbując coś powiedzieć, ale Haruyuki krzyknął nie dając jej na to szansy.<br /> <br /> - Ach… Przepraszam, leci program, który chcę obejrzeć! Wrócę pierwszy, Taku, do następnego razu!<br /> <br /> Uciekł po tych słowach. Jego nogi się plątały i niewiele brakowało by kilka razy upadł, jednak biegł dalej.<br /> <br /> Tamta dwójka pewnie znowu konsultuje się jak uratować Haruyukiego.<br /> <br /> Samo myślenie o temacie ich rozmowy sprawiało, że czuł jakby jego wnętrzności były rozcinane. I choć zdarzył się taki cud jak zniknięcie Arayi, to jeśli Takumu wiedział o wszystkim, było tego za wiele nawet jak na ironię.<br /> <br /> Zanim minął wejście posiadłości i wskoczył do windy, nie zaprzestał biegu nawet raz.<br /> <br /> <br /> Tej nocy, sen, który miał, był bez wątpienia najgorszym z tych wszystkich, jakie pamięta.<br /> <br /> Bachory z podstawówki, Araya i jego podwładni A i B oraz inny uczeń banita, którego imienia nie znał, pojawiali się na zmianę chcąc go zranić.<br /> <br /> Kawałek dalej Chiyuri i Takumu przyglądali się trzymając za ręce. Bardziej niż ból w jego ciele, litościwe uczucie na ich twarzach było tym, czego Haruyuki nie mógł znieść.<br /> <br /> W miarę trwania snu pojawiało się coraz więcej widzów. Jego matka pojawiła się obok nich, ojciec, który opuścił dom dawno temu także się ukazał, razem z ludźmi żyjącymi w posiadłości i rówieśnikami z klasy, tłum ludzi spoglądał w dół na niego.<br /> <br /> Ich twarze nie były dłużej współczujące, ale śmiały się pogardliwie. Wielu ludzi wytykało brzydkiego i nieszczęśliwego Haruyukiego ze śmiechem.<br /> <br /> Przestańcie. Nie chcę tu już być.<br /> <br /> Myśląc to spojrzał w odległe, ciemne niebo. Był tam czyjś cień. Ze skrzydłami ciemniejszymi niż rozprzestrzeniająca się noc, wzlatując lekko jak piórko.<br /> <br /> Też chcę się tam dostać. Wyżej. Dalej.<br /> <br /> Pragnę latać.<br /> <br /> Ponad wszystko.<br /> <br /> - Takie jest twoje życzenie?<br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> &lt;noinclude&gt;<br /> {| border=&quot;1&quot; cellpadding=&quot;5&quot; cellspacing=&quot;0&quot; style=&quot;margin: 1em 1em 1em 0; background: #f9f9f9; border: 1px #aaaaaa solid; padding: 0.2em; border-collapse: collapse;&quot;<br /> |-<br /> | Powrót do [[Accel_World_PL: Tom 1 Ilustracje|Rozdział 1]]<br /> | [[Accel World_PL|Strona Główna]]<br /> | Idź do [[Accel_World PL: Tom 1 Rozdział 3|Rozdział 3]]<br /> |-<br /> |}<br /> &lt;/noinclude&gt;</div>

79.173.59.193 https://www.baka-tsuki.org/project/index.php?title=AnoHana:_Tom_1_Rozdzia%C5%82_2&diff=272616 2013-07-26T22:59:32Z

<p>79.173.59.193: </p> <hr /> <div>==Rozdział 2 - Bestia lata==<br /> <br /> <br /> Koniec lata był tak gorący, że można było się udusić. Moja niechlujna grzywka była o wiele za długa i wchodziła mi w oczy. Nie myłem jej od dwóch dni, przez co pot i łój w moich włosach irytowały mnie tak bardzo, że aż związałem moją czuprynę na gumkę.<br /> <br /> Zanurzenie się w swoim umyśle i walka z siedmioma grzechami głównymi i nieznanym ósmym… Na ten pochodzący z gier dla gimbusów pomysł zużyłem już 156 godzin.<br /> <br /> Zdeformowali żeńskie genitalia, to było zrozumiałe. „Pożądanie” otwierało się i zamykało z dźwiękiem „kupaa, kupaa”. Bezlitośnie zabijałem każde z nich, bezmyślnie marnując czas wakacji mojego pierwszego roku liceum.<br /> <br /> Cykada zabrzmiała: „kupaa, kupaa”. Było bardzo gorąco.<br /> <br /> Co za pełen żądzy design. Rzecz, która wydawała dźwięk „kupaa”, tryskała dziwnym płynem ze środka. Próbując nie myśleć o tym, że się nie wykąpałem, zestrzeliwałem każdą z tych obrzydliwych, brudnych istot karabinem maszynowym.<br /> <br /> - Jintan, czy to Jynxy?<br /> <br /> - Nie.<br /> <br /> - Ale ich wargi są takie grube. Czy to nie jak „hatoko” Jynxów?<br /> <br /> „...Jintan.”<br /> <br /> Słodki jak miód głos przylegał do mojej skóry bardziej nawet niż pot i łój.<br /> <br /> - Czy wiesz, co znaczy „hatoko”, Jintan? To dziecko dziecka młodszej siostry twojego dziadka, wiesz? W przypadku Menmy to Kii-kun!<br /> <br /> - ...<br /> <br /> Najprawdopodobniej byłem zbyt głodny.<br /> <br /> Przerwa spowodowana znudzeniem czy głodem była nie do zaakceptowania, ponieważ pozwoliłaby na pojawienie się niechcianych uczuć.<br /> <br /> W tych czasach trzeba być zdecydowanym i szybko wypełnić tą przerwę.<br /> <br /> - ...Pozwól mi więc zjeść ramen Shio.<br /> <br /> - Łoł. Ramen Shio! Menma też chce go zjeść!<br /> <br /> Wszedłem do kuchni, połączonej bezpośrednio z salonem, po czym zapaliłem zapałkę. Punkty łączące na kuchence wydawały się mieć słaby kontakt. Zapaliłem ją, rzucając trochę popiołu w miejsce, skąd wylatywała benzyna; dało się usłyszeć głośny huk.<br /> <br /> Lubię ramen Shio. Czekając na ugotowanie się wody, ostrożnie wrzuciłem do środka jajko tak, by nie było roztrzepane.<br /> <br /> - Ej, ja chcę jajko roztrzepane! Chcę płatki z jajka!<br /> <br /> Racja, ja bym tego nie wymieszał. Kiedy ja jem, delikatnie ściskam księżycowo uformowane jajko by pozwolić na wpół ugotowanemu żółtku wypłynąć, będącego niczym ukoronowaniem makaronu. Taki sposób jedzenia wydawał się bardziej dojrzały niż płatki z jajka…<br /> <br /> - Alarm! Jajko się gotuje! Rozmieszaj je, szybko!<br /> <br /> - ...<br /> <br /> Nigdy nie przyznam istnienia rzeczy nierealnych, takich jak UFO, UMA, MRR czy duchów.<br /> <br /> - Tia.<br /> <br /> Nosem wyregulowałem swój oddech, ponieważ, gdy nie zwracałem na niego uwagę, stawał się nieregularny.<br /> <br /> Jeśli miałbym temu zaprzeczyć, powinienem to zlekceważyć od samego początku. Jeśli w niewielkim stopniu zwracałbym na to uwagę, choćby w najmniejszym, byłoby to oznaką na to, że zaakceptowałem to jako coś naturalnego.<br /> <br /> - Och, patrz! Już się rozszerza! Szybko, wymieszaj je… wy-mie-szaj je już!<br /> <br /> Trzy minuty. Daj mi trzy minuty i będzie gotowe.<br /> <br /> Jednakże, trzy minuty, które uciekały tak szybko, gdy grałem, wydawały się teraz niesamowicie długie.<br /> <br /> Makaron. Proszę, błagam, ugotuj się tak szybko jak to możliwe - takowymi słowy zacząłem się niecierpliwie modlić. W tym momencie wadliwy, fałszywy dzwonek zadzwonił.<br /> <br /> - Nie otworzysz drzwi, Jintan?<br /> <br /> - ...<br /> <br /> Nigdy nie otwieram drzwi podczas godzin pracy mojego taty, nieważne. jak wiele razy zadzwoni. Tak zwykle robię.<br /> <br /> Jednakże liczba rzeczy, które człowiek może zaniedbywać jednocześnie jest nieskończona... Może dzwonek był bożą pomocą.<br /> <br /> (Daj mi szansę ucieczki.)<br /> <br /> Dziękując za ten zbieg okoliczności, wyłączyłem kuchenkę. Teraz nie mogłem ugotować jajka w ten piękny kształt, a makaron się rozgotuje... Cóż, nie miałem innego wyjścia. Podszedłem do drzwi.<br /> <br /> - Teraz jest pora. Wymieszaj!<br /> <br /> Jajka w garnku wydawały się być swished and swooshed. Poczułem zimny pot spływający po moich plecach.<br /> <br /> - Idę!... Mmm?!<br /> <br /> Kiedy otworzyłem skrzypiące drzwi, stała przede mną wizualizacja „pożądania; kobieta, jakby miała rozplaśnięte na twarzy swoje genitalia.].<br /> <br /> - Cześć.<br /> <br /> Posiadanie lekko opalonej skóry, noszenie przylegających szelek w kolorze wody, nadmiernie się przy tym eksponując - był to sposób pokazania jej niedojrzałej seksualności, aż za bardzo cielesny, stąd uczucie dyskomfortu.<br /> <br /> Pac.<br /> <br /> -Cześć. Widzę, że u ciebie wszystko dobrze.<br /> <br /> - Ach. Ahahaha...<br /> <br /> Co za nieszczęśliwy dzień.<br /> <br /> Nieszczęścia chodzą parami, zdrajcy. Chciałbym je odepchnąć: użyć karabinów w grze, by wystrzelać wszystko - tak rzeczy realne, jak i nierealne; podziurawić je pociskami.<br /> <br /> Hej. Czekaj?<br /> <br /> Co się stanie kiedy ta rzecz ''to '' zobaczy?<br /> <br /> - ...Um. Wychowawca kazał mi przekazać ci zadanie domowe na wakacje.<br /> <br /> Kobieta przede mną niepewnie podała mi kserokopie.<br /> <br /> - Co? Zadanie na wakacje? Jest już koniec sierpnia, wakacje się skończą za dwa dni!<br /> <br /> Odszczekałem się tej, z którą nie rozmawiałem przez długi czas - trzy lata by być dokładnym, bez interakcji społecznych. Ona odpowiedziała na moje wypaplane wątpliwości:<br /> <br /> - Nie ma problemu. Przecież ty zawsze masz wakacje. W przeciwieństwie do ciebie, Yadomi, ja jestem bardzo zajęta.<br /> <br /> Niewiasta powiedziała to pozytywnym tonem, kontrastującym z jej frywolnym wyglądem. Z tego tonu nie można odczytać upływu lat, tak, jakby zupełnie mnie rozgryzła.<br /> <br /> Robiłem się przez nią niecierpliwy.<br /> <br /> - Możesz zrzucić to na mnie. I tak nie mam zamiaru iść do tej głupiej szkoły.<br /> <br /> Kiedy wydusiłem to z siebie, jej niebieskie szelki zdawały się być cięższe. Usta kobiety poruszyły się, jednak nie wydała z siebie dźwięku.<br /> <br /> - Mmm?<br /> <br /> Czy próbowała coś powiedzieć? Zauważywszy to, niechętnie zacząłem się na czymś koncentrować…<br /> <br /> Miałem pustkę w głowie; niechcący ukazałem swoje pomyłki. Dziewczyna celowo wymierzyła w mój błąd i rzuciła okrutnym komentarzem:<br /> <br /> - Powinieneś się wstydzić.<br /> <br /> - Co?<br /> <br /> Powinieneś się wstydzić.<br /> <br /> Moja krew zawrzała, a uszy poczerwieniały. A co ty o mnie wiesz!<br /> <br /> Chciałem się odgryźć. Chciałem ją zranić najbardziej ostrymi, impulsywnymi słowami!<br /> <br /> - Ee, kto tam jest?<br /> <br /> - !...<br /> <br /> Dźwięk dobiegł z tyłu, gasząc mój gniew.<br /> <br /> Nie próbowałem się obejrzeć, by zobaczyć reakcję jej - Anaru Anjo. Zmarszczyła brwi, jakby zaskoczona, lecz była to reakcja na moje zachowanie<br /> <br /> Więc Anjo nie mogła jej zobaczyć?<br /> <br /> - Co się stało, Yadomi? Źle wyglądasz.<br /> <br /> Problem za mną zakrzyczał „Ahah!” z radością, gdy usłyszał głos Anjo.<br /> <br /> - Ten głos! Wiedziałam! To Anaru!<br /> <br /> Jej naiwny głos wypowiedział zakazane słowo.<br /> <br /> - Ty... Nie nazywaj jej Anaru!<br /> <br /> Szybko jej przerwałem. Nawet jeśli była obrazem „pożądania”, mówienie jej tego tak dosadnie to trochę zbyt dużo.<br /> <br /> - ...A, Ach, An... Nie mów na mnie Anaru!<br /> <br /> Twarz Anjo nabrała koloru znacznie bardziej żywego niż brązowy.<br /> <br /> Powiedziała to samo, co ja. Ale oczywiście, powiedziała to do mnie.<br /> <br /> Rozumiem.<br /> <br /> Z perspektywy Anjo, to ja powiedziałem „odbyt”. I zdecydowała się kompletnie zignorować tą upierdliwą rzecz dotykającą jej skóry i krzyczącą w kółko, „Anaru, Anaru!”. Nie, nie ignorowała tego. Ona…<br /> <br /> Więc to naprawdę...<br /> <br /> - Waaaghhh?!<br /> <br /> Bam, zemdlałem.<br /> <br /> Kiedyś taki nie byłem.<br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> Tego lata nie przeszkadzał mi ani upał, ani bolesne promienie, opalające moją skórę. Tego lata, w piątej klasie podstawówki, zawsze byliśmy razem.<br /> <br /> Na naszej drodze ze szkoły, na wzgórzu znajdował się porzucony, mały dom. Mieliśmy tam wiele bezużytecznych „skarbów” i nazywaliśmy go naszą sekretną bazą. Bawiliśmy się tam przez resztę lata. Stamtąd wyniosłem wszystkie letnie wspomnienia.<br /> <br /> Byliśmy „Super Obrońcami Pokoju”.<br /> <br /> „Obrońcy” było słowem, które poznaliśmy i zapamiętaliśmy; wydawało się oznaczać silnych ludzi. Mieliśmy strzec pokoju i karać zło. Przez to wysublimowane życzenie nadaliśmy sobie taką nazwę. Tak, pierwszym, który ją zaproponował byłem ja, lider.<br /> <br /> Nikt nie zaprotestował. Nikogo to nie obchodziło. Przez cały ten czas byłem we wszystkim najlepszy - bieganie, liczenie, testy, czy nawet kaligrafia - dostałem nawet srebrną nagrodę.<br /> <br /> - Heh, Obrońcy. Choć nie rozumiem, brzmi naprawdę fajnie!<br /> <br /> Yukiatsu był numerem dwa. Chociaż jego stopnie z muzyki były lepsze niż moje, nie mógł dogonić mnie w innych dziedzinach.<br /> <br /> - Słowo super brzmi naprawdę imponująco...<br /> <br /> Tsuruko zawsze robiła wszystko po swojemu. Była dobra w rysowaniu, ale rysowała tylko księżniczki i wróżki. Jeśli mogłaby narysować coś innego, byłaby to niezła dekoracja do powieszenia na ścianie naszej sekretnej bazy<br /> <br /> - Jeżeli będziemy używać tej nazwy, będziemy musieli bronić pokoju na poważnie. Czy wszyscy są na to gotowi?<br /> <br /> Anaru była za bardzo poważna i robiła wszystko zgodnie z zasadami. Na przykład zamiatała bazę, choć nikt jej nie kazał. Złościła się nawet, gdy wycierałem nos rękawem. Zachowywała się dokładnie jak moja sąsiadka.<br /> <br /> - Maahh! To takie fajne, Jintan!<br /> <br /> Poppo, choć mały i nieśmiały, czasami zdejmował spodnie, co było bardzo zabawne; dlatego lubiłem się z nim bawić.<br /> <br /> - A więc zdecydowane. No nie, Jintan!<br /> <br /> I była też Menma.<br /> <br /> Słodki jak miód głos Menmy zawsze dodawał mi energii. Ciągle płakała, a gdy to robiła, jej załzawione oczy wyglądały jak szklane perły wypełnione wodą z oceanu.<br /> <br /> Jej dziadek był cudzoziemcem, więc jedna czwarta jej krwi była zagraniczna. Jej miękkie, śnieżnobiałe włosy wyglądały, jakby słońce mogło je przenikać. Jeśli powąchało się ją z bliska, można było wyczuć słabą woń nieznanego kwiatu…<br /> <br /> Za każdym razem, gdy słyszałem głos Menmy, biegłem do niej, pokazując się jej z mojej najfajniejszej strony.<br /> <br /> Tak - jako kapitan musiałem biec na czele. Nie mogłem się potknąć ani posiadać mroczną stronę.<br /> <br /> Jeśli miałbym się potknąć, wolałbym odlecieć.<br /> <br /> To było niedojrzałe myślenie, ale tak się wtedy czułem.<br /> <br /> Ale to nie ja odleciałem.<br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> Bzz…<br /> <br /> Trzepoczący dźwięk B29 dobiegł z daleka.<br /> <br /> „Super Obrońcy Pokoju” zdecydowali się prześledzić wojny jako temat letnich zajęć. Z tego niejasnego tematu, wypytaliśmy staruszka z sąsiedztwa, który miał problemy z chodzeniem.<br /> <br /> - Ahah. Byłem wtedy tego samego wzrostu co wy. Uciekłem do schronu, trzymając mojego młodszego brata w rękach. Trzymał się mocno moich ud. To była bardzo ciepła scena…<br /> <br /> Spojrzałem na moje własne, ciepłe udo.<br /> <br /> - !...<br /> <br /> Szczupła noga przyciskała się do mojego uda.<br /> <br /> Moja ręka służyła jej za poduszkę, spała blisko mojego ramienia. Miała długie, obiecujące rzęsy. Wciągnąłem powietrze - słaba woń kwiatów.<br /> <br /> - Ja... chyba zwariowałem.<br /> <br /> Bzz, wiatrak się obracał, odrzucając z siłą wszystko przed nim. Choć nigdy nie zauważyłem tego wcześniej, był dość delikatny.<br /> <br /> W tym momencie byłem w naprawdę przejmującej sytuacji.<br /> <br /> Woń kwiatu i jej śpiąca twarz wyryły się w mym umyśle, ale nie pamiętam ich, ponieważ…<br /> <br /> - Mmmm...<br /> <br /> Z części sukni na piersi, widziałem wybrzuszenie, które miało siłę i piękno sprawić, by każdy kolor stracił swój blask; spojrzałem na nią nieprzytomnie. Wszystko, co o niej wiedziałem, nie powinno być wymieszane z uczuciami, które we mnie wywoływała.<br /> <br /> Była też noga, bez ogródek przyciśnięta do mojego podbrzusza. Była ona jak mięsisty, śliski, jasny karp. Jej kolana były ugięte pod kątem ostrym. Nawet spódniczka była podwinięta. Pod nią, choć z tej strony nie mogłem zobaczyć, myślałem, że będzie jak…<br /> <br /> - ...<br /> <br /> Jeśli nie pozbędę się tego ciężaru i ruchu z mojego podbrzusza, rzeczy staną się nieprzyjemne.<br /> <br /> Nie mógłbym pozwolić seksualnemu impulsowi w okresie dojrzewania ujawnić się w tej nienormalnej sytuacji. Delikatnie i pieczołowicie odsunąłem nadgarstek.<br /> <br /> - Mmm...<br /> <br /> Moje serce mocniej zabiło; zesztywniałem, nie śmiejąc ruszyć się nawet o milimetr. Pani Psuja zamrugała oczami, poruszając długimi rzęsami .<br /> <br /> - Ach... Dzień dobry, Jintan.<br /> <br /> Delikatnie uśmiechnęła się do mnie. Delikatny uśmiech na twarzy… Ahah.<br /> <br /> Taka sama jak w moich wspomnieniach, czułem się oszołomiony<br /> <br /> - Świetnie. Właśnie spadłaś, myślałem, że zginiesz.<br /> <br /> ...<br /> <br /> Myślałem... zginiesz…<br /> <br /> - Wu…Wuaghhh!!<br /> <br /> Krzyknąłem, gwałtownie podskoczyłem i uciekłem.<br /> <br /> - Ji-Jintan!?<br /> <br /> Krakk krakk krakk…Bum!<br /> <br /> Pobiegłem do łazienki i przekręciłem klucz w drzwiach, ale to nie wystarczyło, bym czuł się bezpiecznie, więc przytrzymałem je mocno ręką.<br /> <br /> - Co się stało? Jintan!<br /> <br /> Bong, bong, bong. Drzwi zaskrzypiały.<br /> <br /> Parę miesięcy temu, kiedy chodziłem do liceum nie dłużej niż tydzień, wybiegłem na zewnątrz i pobiegłem do domu.<br /> <br /> Wszystko było spokojne tak długo, jak ukrywałem się w domu; jednakże nie mogłem nawet uwierzyć, że będzie tu intruz.<br /> <br /> Miejsce, które mnie skrywało, stawało się węższe i węższe. Moja bezradność wzrosła - będąc zaatakowanym tutaj, nie miałbym gdzie uciekać. To była moja ostatnia linia obrony i musiałem ją utrzymać.<br /> <br /> - Robisz kupkę? Hej, robisz kupkę?<br /> <br /> Nie możesz pozwolić mi poważnie się namyślić?<br /> <br /> Nigdy nie zaakceptuję rzeczy nierealnych. Nie wierzę w nic związanego z duchami, ale jeśli ona jest prawdziwa…<br /> <br /> Jeśli to naprawdę jest Honma Meiko…<br /> <br /> To znaczy, że urosła od wtedy. Dlaczego… dlaczego?<br /> <br /> - D-Dlaczego do mnie przyszłaś?<br /> <br /> -He?<br /> <br /> Mój głos zadrżał. Zorientowałem się też, że kolana mi się trzęsą. Co za wstyd. Jednak była to sytuacja krytyczna; nie można mnie za to winić.<br /> <br /> - Czy jesteś duchem?<br /> <br /> - Ta, a nie powinnam?<br /> <br /> - Nie powinnaś, ale jesteś! Dlaczego do teraz… Poza tym urosłaś; dlaczego przyszłaś do mnie?!<br /> <br /> - Mmm. Nawet jeśli mnie pytasz, ja tego nie wiem.<br /> <br /> - ...<br /> <br /> Powiedziała, że nie wie.<br /> <br /> Tak zaakcentowanych słów używał bohater hitowego anime. Przez ten łagodniejszy ton moje nogi przestały drżeć; nawet tego nie zauważyłem.<br /> <br /> - Ale, ale, pozwól mi zgadnąć. Menma chce, by moje życzenie zostało spełnione!<br /> <br /> - Życzenie... Tak. Jakie życzenie?<br /> <br /> - Umm. Nie wiem!<br /> <br /> Jak spokojnie to brzmiało. Ton twojego głosu brzmiał dokładnie tak, jakby czerpała przyjemność z sytuacji, w której się znalazłem.<br /> <br /> - Ach, Jintan, wyjdź!<br /> <br /> Choć nadal się bałem, mój mózg chyba zgłupiał.<br /> <br /> Ta sytuacja była zbyt dziwna. Jeśli byłaby duchem, wyglądałaby tak, strasząc mnie jak cholera. Inaczej, to by było…<br /> <br /> - ...Nie może się spełnić.<br /> <br /> Menma przekrzywiła głowę z wątpiącym „ech”?<br /> <br /> Skarciłem ją głośno.<br /> <br /> - Skoro nawet nie wiesz, jakie jest twoje życzenie, jak może się spełnić?! Czego ty chcesz?! Ty!<br /> <br /> - Ahaha! Poplułeś się! Uważaj! Patrz na moją ścianę obrony! Ech... poczekaj chwilę.<br /> <br /> Menma ułożyła dłonie pod brodą, w pozie zastanowienia.<br /> <br /> - Tak... życzenie. Życzenie, które może się spełnić tylko wtedy, gdy będziemy wszyscy razem!<br /> <br /> - Wszyscy...?<br /> <br /> - Tak! Wszyscy to wszyscy! Super Obrońcy Pokoju!<br /> <br /> Ach... wydawało się że jakby gula stanęła mi w gardle. Ten dźwięk był dla mnie bardzo bolesny.<br /> <br /> Super Obrońcy Pokoju.<br /> <br /> - Najpierw, poszukajmy pomocy u Anaru! Tamto spotkanie nie wyszło dobrze...<br /> <br /> Szybko przerwałem jej przemowę.<br /> <br /> - Jak widzisz, to już nie Anaru, którą ty znałaś.<br /> <br /> - Hehehe? Czy Anaru to nie Anaru?<br /> <br /> Wyglądała na starszą, ale w środku była takim samym jak wtedy dzieckiem. Nawet nie słyszała, co mówiłem.<br /> <br /> - Mówłem! To nie ta Anaru, co kiedyś. Nawet jeśli znajdziesz tą blondynkę, ona nam nie pomoże!<br /> <br /> - B-Blondynkę?<br /> <br /> - To znaczy idiotkę! Mówiąc wprost, ona nie jest już naszą przyjaciółką...<br /> <br /> - Nie!<br /> <br /> Przestraszyłem się, gdy spojrzałem na Menmę. Jej blade, załzawione oczy wyglądały jak szklane perły wypełnione wodą z oceanu …<br /> <br /> - Nie... Ja nienawidzę Jintana, kiedy mówi źle o Anaru.<br /> <br /> - …Menma.<br /> <br /> - Hej. Znajdźmy dzisiaj Anaru, dobrze? Poszukajmy u niej pomocy, Jintan!<br /> <br /> Duch zmuszał mnie do szukania dawnych kumpli.<br /> <br /> Zmuszała mnie łzami. Ta sytuacja była zbyt dziwna. Jednak jej łzy były z czymś zsynchronizowane bez konkretnego powodu.<br /> <br /> Racja, ona nie musi być duchem.<br /> <br /> To była moja presja psychologiczna, trauma… moje poczucie winy. Była wizualizacją upału, który dręczył mnie latem.<br /> <br /> Jeśli tak to ująć, powód, dla którego Anaru nie mogła jej zobaczyć, był przekonujący.<br /> <br /> Ponieważ Menma, stojąca przede mną, była moimi własnymi halucynacjami.<br /> <br /> Halucynacja, którą stworzyłem tamtego lata, by robiła mi wyrzuty tego lata.<br /> <br /> - …<br /> <br /> Fu. Odetchnąłem głęboko.<br /> <br /> Wyrzuciłem całe zaskoczenie, wahanie i, być może, trochę przesłodzonych scen z mojego żołądka, skupiając je wszystkie w jednym oddechu.<br /> <br /> - Rozumiem. Zostawię to Anaru, by twoje życzenie się spełniło.<br /> <br /> - Jintan!<br /> <br /> Nadal ze łzami w oczach, Menma uśmiechnęła się lekko z zachwytem.<br /> <br /> Racja, muszę tylko poprosić o pomoc.<br /> <br /> Wtedy Menma, a także „ja z wtedy” będziemy mogli to zaakceptować.<br /> <br /> Nie tylko Anaru się zmieniła - wszyscy inni również.<br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> Na zewnątrz było nawet bardziej gorąco niż w moim domu.<br /> <br /> Zmierzch końca lata - jaki wstyd ogarniał za te słowa z tak piękną wymową. Asfalt był miękki od upału. Mój but przyczepił się do podłoża, nie mogłem wyjść z domu. Więc nie wyszedłem.<br /> <br /> Na pewno nie dlatego, że byłem wystraszony.<br /> <br /> - Jintan, nie przywitasz się z sąsiadami?<br /> <br /> Menma, idąc przede mną, zauważyła patrzące się na mnie, szepczące nieopodal panie.<br /> <br /> Pozwólcie mi pomyśleć. Na tej mapie - przed moimi drzwiami - ci ludzie są takimi wrogami, których można łatwo zwalczyć. Nie muszę się zakradać. Muszę tylko na nich bezlitośnie spojrzeć, by ci szybko odwrócili wzrok, przepraszając.<br /> <br /> Nie było potrzeby się bać. Oni absolutnie nie zagrażali mojemu życiu. Racja, nie muszę znikać z ich pola widzenia. Ale mogłoby być to trochę źle dla taty, który nigdy nie zganił mnie za trwonienie życia. Ale jeśli zostałbym zaatakowany, mógłbym się tylko bronić.<br /> <br /> Zużyłem całą moją energię na zwalczanie tych małych mrówek.<br /> <br /> - Ech? Jintan, dom Anaru nie jest czasem w tę stronę?<br /> <br /> Ja wybierałem, którą drogą iść. Chciałem wybrać drogę, którą nie szliby uczniowie z mojej szkoły. Jednakże, nie ważne, którą drogą wybiorę, każda wygląda identycznie. Wszędzie były góry, góry i więcej gór, w końcu była to dolina. Nawet w tle supermarketu, znajdującego się w parku, były góry.<br /> <br /> Więc było dużo gór. Czy mogłem poprosić górę o ładną autodestrukcję lub zawalenie się? Nie było mowy, by od tego uciec.<br /> <br /> Tylko ja stanąłem w miejscu. Odrzuciłem wszystkie uczucia związane ze światem i schowałem się w cieniu, ponieważ nienawidziłem tego miasta..<br /> <br /> - Dom Anaru. Nie byłam tam od bardzo dawna. Już od dawna kup-kii?<br /> <br /> Menma, mieszanka mojej traumy i presji psychicznej, halucynacja stworzona przez przeszłego mnie w celu zranienia teraźniejszego mnie, była w dobrym humorze.<br /> <br /> - Anaru zaciągnęła Jintana do domu, a on nagle z plaskiem upadł na podłogę. Potem nawet zawinęła go w koc!<br /> <br /> Czy to się dzieje naprawdę…<br /> <br /> - Potem wyłączyła kuchenkę, zdjęła ten wstrętny makaron i włożyła do lodówki!<br /> <br /> To zbyt wiele…<br /> <br /> Och, a kiedy zaciągnęła Jintana do pokoju, powiedziała „śmierdzi!”.<br /> <br /> Gdybym wiedział wcześniej, wziąłbym kąpiel.<br /> <br /> - Anaru jest naprawdę miła! Ach, ale Anaru, ona…”<br /> <br /> - Stop.<br /> <br /> Nadal przerywałem jej szybko, pomimo tego, że nikt jej nie widział ani nie słyszał .<br /> <br /> - Ona… Um. Możesz przestać mówić na nią Anaru? Nazywaj ją Anjo lub Naruko.<br /> <br /> - Eheh? Dlaczego?<br /> <br /> Kiedy byłem mały, nazwałem ją tak bez większego namysłu. Wziąłem ‘An’ z Anjo i ‘Naru’ z Naruko, łącząc je razem, bo myślałem wtedy, że wszystko było fajniejsze, gdy się to łączyło. Na przykład, Super Mario to „Sumari”, a Final Fantasy - „Fifa”.<br /> <br /> Dzieci to takie śmiercionośne i żywe kreatury. Jeśli wiedziałbym, co to znaczy, dałbym jej bardziej znaczące imię niż Anaru… no ale nic.<br /> <br /> - Ach! Mlecze!<br /> <br /> - …<br /> <br /> Nie słyszała ani słowa z tego, co przed chwilą mówiłem<br /> <br /> „Traumatyczna Karząca Presja o imieniu Menma” zbierała powoli mlecze. Ta scena była zbyt naturalna - kwiaty kwitnące w tym czasie to mniszek lekarski - mama nauczyła mnie tego, kiedy byłem mały. Nadal niejasno to pamiętałem.<br /> <br /> - Tutaj, BCG!<br /> <br /> Ciecz sączyła się z kwiatu. Menma umieściła go obok blizny na mojej ręce; biały płyn rozlał się na mojej dłoni, pokrywając bliznę.<br /> <br /> - To jest…<br /> <br /> - Jintan źle się czuje, więc daję mu lekarstwo!<br /> <br /> Powód, przez który czuję się źle, to ty- choć chciałem to powiedzieć, przełknąłem te słowa, gdy tylko ujrzałem jej naturalny uśmiech - uśmiech tak normalny, że niemal idealny.<br /> <br /> - Ach, tu też jest trochę! Tu też są mlecze. Mlecze, mlecze, mlecze? - śpiewała Menma bezsensownie, zbierając mlecze. Przyciskała kwiat kciukiem i krak!, zrywała kwiat, naiwnie odbierając życie mleczu.<br /> <br /> W rzeczy samej.<br /> <br /> Menma była halucynacją, którą stworzyłem, by się ukarać.<br /> <br /> Nie powiedziała, że mnie nienawidzi, ani też nie użyła siły. Użyła tylko trochę, by mnie walnąć, powiedzieć mi, pokazać, że nie jest już tutaj.<br /> <br /> - Jintan! Patrz!<br /> <br /> Ahah. Dlaczego miałbym spokojnie akceptować tą nienormalną sytuację? Czy mój mózg miał usterkę lub przestał działać przez ten upał?<br /> <br /> Być może zmęczona mleczową masakrą; Menma skakała wzdłuż ogrodzenia.<br /> <br /> Miałem wrażenie, że moja głowa jest ciężka... Patrzyłem się tępo na białą, gołą stopę Menmy. Nie była to stopa małej dziewczynki, lecz kobiety.<br /> <br /> Mówiąc o tym, nie nosiła butów. Dlaczego pojawiła się taka, pomimo, że jej nogi urosły? Może to był brak doświadczenia w mojej traumie że „ja z wtedy” nie mógł wyobrazić sobie stylu butów, które nosiłaby młoda kobieta.<br /> <br /> - Ach…?!<br /> <br /> Menma nagle krzyknęła. Moje serce załomotało, a mój umysł był kompletnie pusty.<br /> <br /> Menma wahała się na płocie, niezdolna zachować równowagę. Potem poślizgnęła się na dziesięciocentymetrowej, kwadratowej strefie bezpieczeństwa płotu.<br /> <br /> - Mmm..?!<br /> <br /> Tego dnia w tym momencie, wrócił mi rozum.<br /> <br /> Nie widziałem wypadku.<br /> <br /> Jednakże, ta scena ciągle powtarzała się w moim umyśle, nieważne jak bardzo chciałem zapomnieć. To tak, jakbym ja tego doświadczył - nawet zapach mchu i dotyk ziemi tam były.<br /> <br /> Tego dnia poszedłem do domu sam. Normalnie bawiłbym się jeszcze ze wszystkimi, ale rozgniewałem się i uciekłem. Kiedy o tym pomyślę, tego dnia zjadłem ramen miso zamiast shio. I od tamtego dnia go nie jadłem. Ale tak naprawdę, ramen miso lubię bardziej.<br /> <br /> Samochód mojego taty zaparkowany był przy drzwiach. Gwałtownie otworzył drzwi. Poczułem, że coś jest nie tak. Otworzył drzwi, wyraźnie poruszony. Niespójne odgłosy kroków i narastające odchylenie zsumowały się.<br /> <br /> - Jintan! Menma, ona…<br /> <br /> Nie mogłem usłyszeć, co on mówi.<br /> <br /> Nie. Nie chciałem usłyszeć. Jednak, nawet jeśli chciałem zatrzymać moją zdolność myślenia, scena pojawiła mi się przed oczami, ekran wypełnił moją wizję.<br /> <br /> - Menma, ona...<br /> <br /> Nieco pod sekretną bazą była niecka.<br /> <br /> - ...Poślizgnęła się...<br /> <br /> Połączone z niecką było zbocze, prowadzące do miejsca pełnego zgniłych szyszek, rozległego, głębokiego miejsca z szybkimi prądami…<br /> <br /> - I upadła...<br /> <br /> - Wuuarrghhh!!!<br /> <br /> Pobiegłem do niej<br /> <br /> Chciałem złapać Menmę; chciałem złapać Menmę, która spadała teraz z drewnianego płotu; chciałem też zmienić zakończenie tego dnia. Jednakże, moje ręce nie mogły jej dosięgnąć.<br /> <br /> - …Jintan?<br /> <br /> Menma spojrzała na mnie, jakby była przerażona. Być może skoczyła w dół, w kierunku spadania.<br /> <br /> Poza tym, była moją własną halucynacją Nie umarłaby naprawdę. Niemniej jednak, czym byłem tak zmieszany? Z poczuciem ulgi, poczułem także gorycz i pogardę.<br /> <br /> -Co ty robisz! Ty…!!<br /> <br /> To był moment, w którym nie mogłem powstrzymać się od wrzasku.<br /> <br /> - …Co ty wyprawiasz?<br /> <br /> Usłyszałem dobiegający zza mnie męski głos, kompletnie różny od mojego.<br /> <br /> To był nieznany mi niski głos, jednak pomimo tego wydawał się być trochę znajomy. Moje serce zabiło mocniej, wyrywając się spod kontroli.<br /> <br /> Mężczyzna stojący nieopodal miał mundurek liceum, do którego chciałem uczęszczać.<br /> <br /> Był numerem 2 Super Obrońców Pokoju, Matsuyuki, który we wszystkim był trochę gorszy ode mnie. Za nim stała Chiriko, która robiła rzeczy po swojemu…<br /> <br /> Kiedy mnie dogonili?<br /> <br /> Czy byliście wtedy tak silni?<br /> <br /> Czy to ja potknąłem się i upadłem?<br /> <br /> - Co ty wyprawiasz? Wszystko w porządku?<br /> <br /> - Ach! Ahah… Nie.<br /> <br /> Nic nie było, a ja nie byłem pewien tego, co się dzieje. Wiedziałem, że źle użyłem japońskiego. Odwróciłem wzrok i założyłem czapkę.<br /> <br /> Musiałem uciekać, szybko.<br /> <br /> - Wuaghh! To Yukiatsu i Tsuruko!<br /> <br /> Menma krzyknęła z radością, biegnąc do nich i nie zwracając uwagi na moje uczucia - czy to była część kary?<br /> <br /> - Hej. Chodźmy stąd, Menma!<br /> <br /> Słowa wymknęły się przez moją krewkość.<br /> <br /> Twarz Matsuyukieo zamarła.<br /> <br /> - Hah? Czy ty powiedziałeś „Menma”?<br /> <br /> Usta Matsuyukiego zadrżały. Chiriko, czując się niekomfortowo, patrzyła to na mnie, to na Matsuyukiego.<br /> <br /> Uderzył mnie nagły gniew Matsuykiego.<br /> <br /> - Ty. Czy ty nadal o tym gadasz?<br /> <br /> - Przestań, Matsuyuki!<br /> <br /> Chiriko patrzyła się na Matsuyukiego z byka, ale jego to nie obchodziło i kontynuował:<br /> <br /> - Słyszałem, ze nie chodzisz do szkoły, Yadomi.<br /> <br /> - !!<br /> <br /> Było bardzo gorąco pod nylonową czapką. Blisko wrzenia.<br /> <br /> Dlaczego miałbyś wiedzieć… Nie. Dlaczego lider miałby być pogardzany przez numer dwa?<br /> <br /> Zauważając delikatną atmosferę wokół nas, Menma która, krzyczała z radości, uspokoiła się i spojrzała na mnie zmartwiona.<br /> <br /> - Wstąpić do najgorszej szkoły i stać się introwertykiem, który tylko wypowiada imię Honmy Meiko. Oszalałeś?<br /> <br /> - Matsuyuki, przestań już... Ach!<br /> <br /> Nie musisz mi mówić! Obróciłem się i odszedłem.<br /> <br /> - Jintan!?<br /> <br /> Głos Menmy dobiegł z tyłu.<br /> <br /> - Nienawidzę Yukiatsu, kiedy mówi złe rzeczy o Jintanie!! !<br /> <br /> Nie pobiegłem. Przyspieszyłem tylko swój krok.<br /> <br /> Nie chciałem, by mieli mnie za uciekiniera, ani nie chciałem, by widzieli moje trudności z odejściem. Skręciwszy na rogu ulicy, nareszcie uciekłem sprzed ich wzroku. Natychmiast zacząłem się pocić.<br /> <br /> Nie, już pozwoliłem im zobaczyć moje trudności z odejściem. Środek nylonowej czapki był wypełniony potem i powodował niesamowite swędzenie. Nie tylko głowa, lecz całe moje ciało swędziało, skoro nie brałem kąpieli, nawet moje żyły…<br /> <br /> - Jintan! Poczekaj na mnie!<br /> <br /> Głos Menmy dobiegł z tyłu, ale nie obróciłem się. Zatrzymałem się i stałem spokojnie.<br /> <br /> Gołe stopy Menmy nie miały żadnych zadrapań. Teraz rozumiem. Rozumiem, co chciałaś robić.<br /> <br /> Młody ja karał teraźniejszego mnie.<br /> <br /> Rzecz, która mnie bolała, która kompletnie mnie załamała, która pozwoliła wypełnić moje serce przeszłymi żalami… chciałeś zobaczyć mnie takiego, czyż nie?<br /> <br /> Jednakże, Menma, po tym wszystkim...<br /> <br /> - Po tym, jak to wszystko się stało, powinnaś zrozumieć. Wszyscy się zmienili... Nie.<br /> <br /> Zachwiałem się, po czym kontynuowałem niskim głosem:<br /> <br /> -Najbardziej zmieniłem się ja.<br /> <br /> - Ech…?<br /> <br /> - Dosyć. Daj mi spokój<br /> <br /> - !!<br /> <br /> Obróciłem się, byłem twarza w twarz z Menmą. Przez światło zachodzącego słońca nie mogłem dokładnie zobaczyć twarzy Menmy. Jednak mogłem zobaczyć jej stopę - małą i bez zadrapań.<br /> <br /> Chciałem się uśmiechnąć, ale udało mi się uformować tylko dziwaczny grymas. Jednak nie mogłem się nie śmiać; gdybym tego nie zrobił, przeszły ja byłby nieusatysfakcjonowany.<br /> <br /> Czy przeszły ja roześmiałby się, widząc mnie, mającego takie trudności ze śmiechem? To już się nie liczyło. Dalej, śmiej się. Ale…<br /> <br /> - Daj mi spokój… Możesz nie rozumieć, ale miałem ciężkie życie…. po tym…<br /> <br /> - Jintan…?<br /> <br /> - Tak. Bardzo ciężkie... Więc nie chcę...<br /> <br /> Nie wiedziałem co powiedzieć o czymś, co nie chcę by znów się stało, więc umilkłem, obróciłem się i uciekłem. Nawet, jeśli widziała moje samotne plecy, to już nie miało znaczenia.<br /> <br /> Nie tylko dlatego, że była halucynacją, którą stworzyłem, nawet jeśli to naprawdę była Menma, to nic nie znaczyło, że mnie takiego zobaczyła.<br /> <br /> Wtedy usiłowałem pokazać jej swoją najlepszą, najfajniejszą stronę.<br /> <br /> Menma mnie nie goniła.<br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> Wszedłem do mojego ciemnego pokoju, zapaliłem światła… Pat. Wszystkie rzeczy ukryte w ciemnościach ujawniły się.<br /> <br /> Koc nadal tam leżał, wiatrak obracał się jak zwykle. Wyłączyłem go palcem u nogi, depcząc po włączniku.<br /> <br /> Obrzydliwy ramen nadal był w lodówce. Nie był już jadalny, więc go tam zostawiłem.<br /> <br /> - …<br /> <br /> Westchnąłem i położyłem się na wznak.<br /> <br /> Moim oczom ukazały się nagrody wiszące na ścianie pokoju: wystawa kaligrafii, bieg na wytrzymałość, konkurs pisarski… To był cmentarz mojej przeszłej chwały.<br /> <br /> Dlaczego - dlaczego stałem się taki?<br /> <br /> Oblałem testy i wstąpiłem do irytującego liceum… Nie, te rzeczy się nie liczą. To nie było źródło problemu.<br /> <br /> W kapliczce stało zdjęcie mojej mamy. Mama spędzała dużo czasu w szpitalu; zmarła, gdy byłem w szóstej klasie. To było rok po śmierci Menmy. I choć starsze panie zawsze szeptały, „on stracił mamę w tak wrażliwym okresie”, mimo to nic nie wiedziały. To też nie był prawdziwy problem.<br /> <br /> To było prawie niemożliwe znaleźć jedno źródło problemu.<br /> <br /> Tylko jednej rzeczy byłem pewien.<br /> <br /> Tego lata wszystko się zmieniło.<br /> <br /> Byliśmy Super Obrońcami Pokoju.<br /> <br /> Broniliśmy wszędzie pokoju. Ja byłem liderem, oczywiście, byłem numerem jeden we wszystkim.<br /> <br /> Matsuyuki… Yukiatsu, Tsuruko, Anaru, Poppo, a także Menma się na to zgodzili. Wszyscy za mną podążali, truchtem - podążali za mną cały czas.<br /> <br /> Tak. Ten dzień był taki sam.<br /> <br /> - Jintan... czy ty... lubisz Menmę?<br /> <br /> Wszystko zaczęło się wraz z pytaniem Anaru.<br /> <br /> - Hah?<br /> <br /> Cierpiałem przez ten nieoczekiwany cios.<br /> <br /> To pytanie było dziwnie pyszna zanętą. Wszyscy zaczęli mnie nękać, „chcemy wiedzieć!” „Czy Menma też lubi Jintana?” Wszystkie przemyślenia wyskoczyły. Byłem wypełniony dziwną przyjemnością i odpyskowałem w gniewie, „idioci!”, myśląc, że to mnie uratuje…<br /> <br /> - Powiedz prawdę, Super Obrońcy Pokoju nie powinni mieć przed sobą tajemnic.<br /> <br /> Yukiatsu naciskał na mnie z poważną miną.<br /> <br /> -Powiedz, powiedz... powiedz, powiedz?<br /> <br /> Poppo także mieszał wszystko głupim głosem, głosem zsynchronizowanym z upałem i brzmieniem cykad. Menma zaczerwieniła się i powiedziała, „ehhhh! Jak to...”, zakłopotała się.<br /> <br /> Jako lider, zostałem zmuszony przez nich do wyznania uczuć.<br /> <br /> Byłem trochę zły. Jeśli sprawy pójdą za daleko, cały szacunek do mnie, jako lidera, zniknie. By skończyć ten bałagan, wypaplałem coś.<br /> <br /> - Kto by chciał takie brzydactwo!<br /> <br /> Chór natychmiast umilkł.<br /> <br /> Cykkady nadal śpiewały… W momencie, w którym to wykrzyczałem, coś w głębi serca podpowiadało mi, że wszystko poszło nie tak, jak trzeba.<br /> <br /> Myślałem, że się rozpłacze.<br /> <br /> Ponieważ Menma była taką beksą, ale…<br /> <br /> - …Hehe.<br /> <br /> Menma uśmiechnęła się - lekko, z zakłopotaniem…<br /> <br /> Co to był za rodzaj uśmiechu?<br /> <br /> Wstyd schowany za maską gniewu zwiększył się, więc uciekłem.<br /> <br /> - Ach... nie uciekaj, Jintan!<br /> <br /> Menma biegła za mną. Nie! Nie idź! Jeśli przyjdziesz, czy nie będziemy bardziej podejrzewani? Więc nie przychodź!<br /> <br /> Menma upadła, lecz to nie powstrzymało mnie od ucieczki. To nie była wina Menmy, lecz jej to dotyczyło, stąd moje zakłopotanie i gniew. To wtedy myślałem.<br /> <br /> Ponieważ Menma... uśmiechnęła się.<br /> <br /> Próbowałem rozgniewać ją i zranić.<br /> <br /> Tak, wstydziłem się samego siebie.<br /> <br /> Jednakże, nie mogłem ujawnić moich uczuć.Chciałem się tylko rozpłakać.<br /> <br /> Tata powinien wrócić za chwilę, a potem jechać do szpitala, odwiedzić mamę. Na niskim stoliku, oświetlona przez zachodzące słońce, leżała torba z ramenem miso. Ubite jajka i pokrojona cebula były w dużej misce, pokryte konserwującą emulsją. Tak radzić sobie z kolacją - przykładać uwagę do detali - to było w stylu taty.<br /> <br /> Włączyłem telewizor, pozwalając mu grać, ugotowałem makaron słysząc „Yooh” z tyłu, a także „ayoo, dziękuję wszystkim za czekanie”.<br /> <br /> Próżnując i patrząc, jak jajko tonie w garnku, podjąłem decyzję.<br /> <br /> Jutro zaskoczę Menmę od tyłu, otoczę jej szyję moimi dłońmi. Na pewno upadnie, a ja wtedy przytrzymam ją tak , by do tego wypadku nie dopuścić. Zrobię taki dowcip.<br /> <br /> A potem wykrzyknę głośno: “Moja droga Menmo!”<br /> <br /> Dostosowałem nawet ton krzyku i detale objęcia. Ta myśl była miła, nawet ja tak myślałem.<br /> <br /> To było zabawniejsze niż żarty w telewizji.<br /> <br /> Jednakże, po długich ćwiczeniach, nie mogłem tego zrobić. Nie mogłem przeprosić.<br /> <br /> Menma była już martwa.<br /> <br /> Super Obrońcy Pokoju.<br /> <br /> Jak sugeruje nazwa, obroniliśmy idealny spokój, oddalając się od siebie, nawet o tym nie wiedząc.<br /> <br /> Czy to z powodu śmierci Menmy?<br /> <br /> Nie, nawet jeśli Menma nie miałaby wypadku, od początku byliśmy zupełnie różni. Hobby, ulubione kolory czy żarty - różniliśmy się.<br /> <br /> Byliśmy zbyt mali, by zauważyć tą znaczną rozdzielność… i spotkaliśmy się przypadkowo. Więc oddalanie się było nieuniknione.<br /> <br /> - …<br /> <br /> Co ja mówiłem o „już dosyć, daj mi spokój”?<br /> <br /> Jasne, miałem ciężkie życie. Pięć lat minęło od wypadku Menmy, ale kiedy o niej myślę, coś ściska mnie w żołądku.<br /> <br /> Jednakże, nie przypuszczałem, że oczyściłem się z grzechów. Dlatego, że to z mojego powodu Menma… nawet jeśli moja trauma nie widziała problemu - nawet jeśli nie zostałem zganiony - nadal lepiło się do mnie pragnienie samozniszczenia.<br /> <br /> Jednak, dlaczego widziałbym Menmę?<br /> <br /> Jintan.<br /> <br /> Wtedy zawsze wołała do mnie słodkim jak miód głosem. Była beksą, jednak wtedy się uśmiechała.<br /> <br /> Tego dnia, naprawdę chciałem przeprosić…powiedzieć jej ”przepraszam”. Naprawdę.<br /> <br /> Chciałem powiedzieć Menmie, że jest mi przykro.<br /> <br /> - !!!<br /> <br /> Prąd przeszedł mi po plechach. Nie mogłem dłużej czekać. Wybiegłem przez drzwi z poczuciem, że to nie może dłużej czekać.<br /> <br /> W momencie, w którym włożyłem buty, drzwi się otworzyły. Tata wrócił z pracy.<br /> <br /> - Ach, Ech. Jintan, dokąd idziesz?<br /> <br /> - Tylko na chwilę!<br /> <br /> Przeszedłem obok taty i wybiegłem na zewnątrz.<br /> <br /> Iść… do sąsiedztwa.<br /> <br /> Widok rozmazał się przez mój ciężki oddech.<br /> <br /> Porównując do szybkości i przyjemności walczenia z wiatrem którą stworzył mój umysł, prawdziwy ja szybko się zmęczył, moje nogi stały się miękkie, niemal się przewróciłem. Po tym wszystkim, nie mogłem powstrzymać się od krzyku:<br /> <br /> - Jeśli miałbym się potknąć, wolałbym odlecieć!<br /> <br /> Miałem życzenie.<br /> <br /> Zawsze życzyłem sobie dnia, od tamtej chwili - dnia, w którym mógłbym przeprosić Menmę.<br /> <br /> <br /> <br /> &lt;!--==Przypisy==<br /> <br /> &lt;references /&gt;--&gt;<br /> <br /> <br /> &lt;noinclude&gt;<br /> {| border=&quot;1&quot; cellpadding=&quot;5&quot; cellspacing=&quot;0&quot; style=&quot;margin: 1em 1em 1em 0; background: #f9f9f9; border: 1px #aaaaaa solid; padding: 0.2em; border-collapse: collapse;&quot;<br /> |-<br /> | Powrót do [[AnoHana: Tom 1 Rozdział 1|Rozdział 1 - Pierwsze wspomnienie]]<br /> | [[AnoHana: Kwiat, który widzieliśmy tamtego dnia|Strona Główna]]<br /> | Idź do [[AnoHana: Tom 1 Rozdział 3|Rozdział 3 - Noc curry]]<br /> |-<br /> |}<br /> &lt;/noinclude&gt;</div>

79.173.59.193 https://www.baka-tsuki.org/project/index.php?title=Accel_World_PL:_Tom_1_Rozdzia%C5%82_1&diff=264723 2013-06-27T22:19:30Z

<p>79.173.59.193: </p> <hr /> <div>==Rozdział 1== <br /> <br /> W prawym, górnym rogu wirtualnej tablicy wyświetliła się żółta ikonka wiadomości.<br /> <br /> Haruyuki, któremu zdarzyło się odpłynąć podczas lekcji, niechętnie przykurczył głowę i dostosował ostrość swoich oczu.<br /> <br /> W tym momencie ciemnozielona tablica, która całkowicie wypełniała jego pole widzenia stała się wpół przezroczysta - jednak plecy uczniów siedzących w rzędach i nauczyciel przed nimi wyostrzyli się.<br /> <br /> Klasa, koledzy i nauczyciel istnieli w prawdziwym świecie, ale przezroczysta tablica i ściśle zapisana matematyczna formuła na niej już nie. Liczby i wzór, które nauczyciel zapisywał w powietrzu były przesyłane przez «Neuro Linker» założony z tyłu szyi bezpośrednio do mózgu jako obraz.<br /> <br /> Podstarzały nauczyciel matmy w skomplikowany sposób, nie trzymając niczego, sunął palcem po tablicy, którą tylko on mógł zobaczyć i kontynuował wyjaśnianie wzoru przytłumionym tonem głosu. Ten głos także nie był wystarczająco mocny, by mógł dotrzeć do uszu Haruyukiego w realnym świecie. Neuro Linker nauczyciela założony wokół jego szyi podnosił głośność i klarowność, wysyłając to później do Haruyukiego.<br /> <br /> Gdy ponownie próbował się skupić, tablica z większą ilością matematycznych wzorów niż wcześniej utrwaliła się. Więc wygląda na to, że mail, który otrzymał, nie był wysłanym przez nauczyciela skompresowanym plikiem z zadaniem domowym. Ponieważ był obecnie odseparowany od globalnej sieci, to oznacza, że nadawca musi być uczniem tejże szkoły.<br /> <br /> Jakaś dziewczyna złamała szkolne zasady i wysłała mu miłą wiadomość - oczekiwania tego typu odrzucił już dawno temu, jakieś pół roku po wstąpieniu do gimnazjum. Dogłębnie przemyślał zwykłe wyrzucenie maila do kosza w dolnym, lewym rogu jego wzroku, ale, gdyby tak zrobił, nie wiedział, co stałoby się z nim później.<br /> <br /> Chcąc nie chcąc, dostrzegając okazję, gdy nauczyciel odwrócił się plecami, podniósł swoją prawą rękę (ten ruch nie był wirtualny, lecz prawdziwy) i kliknął ikonkę maila palcem.<br /> <br /> Rozległo się gwałtowne ''bubibaborobubiro!'' Dźwięk bez znaków i grafiki, za to z podstawowymi kolorami niczym powódź uderzył we wzrok i słuch Haruyukiego. Następnie głos w wiadomości, zamiast napisanych słów, rozpoczął przekazywanie treści.<br /> <br /> - Prosiaku, oto twoje komendy wytyczne na dzisiaj! (tutaj nastąpił śmiech w tle ''gyahaha''). Dwie bułki ze smażonym makaronem, dwie z kremem melonowym, trzy jogurty truskawkowe; przynieś wszystko na dach w ciągu pięciu minut od rozpoczęcia przerwy na lunch! Spóźnienie oznacza karę mięsnych bułeczek! A wygadanie się poskutkuje karą pieczonych filetów wieprzowych! (ponownie głośny śmiech).<br /> <br /> Odwrócił się w stronę lepkiego wzroku, który poczuł na swoim lewym profilu; po tym zwrocie jego koncentracja wzmogła się. Wystarczyło spojrzeć - bez wątpienia było to szyderstwo Arayi i jego goryli A i B, którzy wysłali groźbę.<br /> <br /> Nagranie tego typu wiadomości z dźwiękiem i efektami wizualnymi podczas lekcji było oczywiście niemożliwe, dlatego też musieli zrobić to wcześniej. Co za banda leniwych bałwanów i co z tymi „komendami wytycznymi”, przecież znaczenie jest podwójne, idioci!!!<br /> <br /> Zaczął ich w myślach przeklinać; wypowiadanie tego na głos lub umieszczanie w mailowej odpowiedzi było czymś, czego Haruyuki rzecz jasna nie mógł uczynić. Jeśli założyć, że Araya był jakimś gatunkiem karalucha na poziomie idioty, który nie wyginie, bez względu na to, jak daleko zaszedłby postęp, to Haruyuki, który jest gnębiony przez niego, stałby się głupcem przywiązanym do obracającego się koła.<br /> <br /> Tak naprawdę, gdyby miał odrobinę odwagi i chęci działania, wtedy mógłby użyć maili i dziesiątek „dowodów”, które zatrzymał i przekazać je szkole, a wtedy z łatwością by ich ukarano.<br /> <br /> Ale Haruyuki nie przestawał myśleć o tym, co stałoby się później.<br /> <br /> Nawet jeśli mówi się, że Neuro Linker jest używany przez absolutnie każdą osobę w kraju, a połowa naszego życia przeżywana jest w wirtualnej sieci, ludzie wciąż mają „fizyczne ciało”, które nas pęta, kontynuując tą niskopoziomową egzystencję. Jesteśmy głodni przy każdej porze posiłku i wciąż chodzimy do toalety, w związku z czym pobicie będzie bolało, a płakanie z bólu będzie nędzne niczym śmierć.<br /> <br /> Linker Skill określa szkolny postęp i awans - takie gadanie jest po prostu wielką siecią strategii wizerunkowej spółki. To, co stanowi o wartości osoby, to przede wszystkim wygląd i siła fizyczna, tego rodzaju prymitywne parametry.<br /> <br /> Tak było, od kiedy uczeń piątej klasy szkoły podstawowej, z wagą powyżej 60 kg, podczas 50-metrowego biegu nigdy nie zdołał zejść poniżej 10 sekund i w końcu rozstrzygnęło to sprawę 13-letniego Haruyukiego.<br /> <br /> Każdego ranka przed szkołą jego matka załadowywała do jego Neuro Linkera 500 jenów na lunch, ale kupując bułeczki i soki dla bandy Arayi wykorzystywał całość. Zawsze pozostawało mu około 7000 jenów zaoszczędzonego kieszonkowego, ale jeśli je użyje, nie będzie go stać na zakup gry wyłącznie na Linkera wychodzącej w tym miesiącu.<br /> <br /> Sporych rozmiarów ciało Haruyukiego ma szczególnie złe zużycie paliwa - jeśli ominie choć jeden posiłek, jego pusty żołądek doprowadzi go do omdlenia; ale dzisiaj musi to po prostu przetrzymać. Ponadto, podczas przerwy na lunch, gdy może przejść w «Full Dive» jest specjalne miejsce pozostawione dla niego.<br /> <br /> Kurcząc swoje okrągłe ciało jak to tylko było możliwe, Haruyuki udał się prosto do drugiego budynku szkolnego, który był wyposażony w wyspecjalizowane klasy. Obecnie wszystkie lekcje, od fizycznych eksperymentów do ekonomicznego domowego gotowania, prowadzone są w wirtualnych klasach sprawiając, że takie pokoje są bezużyteczne, w związku z czym niewiele osób tu przychodziło. Zwłaszcza w porze lunchu nie było tu widać ani jednego ucznia.<br /> <br /> Po jednej stronie zakurzonego korytarza znajdowała się męska toaleta - osobiste, ukryte sanktuarium Haruyukiego. Chwiejąc się, uciekł do środka i, próbując uspokoić oddech, spojrzał w lustro wiszące nad umywalką.<br /> <br /> To, co odbiło się od zamglonego szkła, przypominało oglądane w telewizji dramaty - było zbyt masywne i proste „gruby, nękany dzieciak”.<br /> <br /> Jego nijak okiełznane włosy sterczały tu i tam, a łuki jego policzków nie miały żadnych kątów ostrych. Wokół jego tłustej szyi krawat od jego mundurka i srebrny Neuro Linker wpijały się w głąb, zupełnie jakby chłopak został na nich powieszony.<br /> <br /> Musiał coś zrobić ze swoim wyglądem. Raz przeszedł na dietę z prawie zerową ilością jedzenia i biegał jak szalony - był to pewnego rodzaju okres perspektywicznego myślenia. Jak się można spodziewać, rezultatem było zasłabnięcie podczas przerwy na lunch z powodu anemii, a jako efekt uboczny powstała najgorsza legenda o lunchu przez kilka uczennic.<br /> <br /> Po tym Haruyuki odrzucił swoje „prawdziwe ja” - przynajmniej póki był uczniem.<br /> <br /> Odwrócił wzrok od lustra po upływie jednej dziesiątej sekundy, po czym przeszedł w odleglejszą część pomieszczenia i wszedł do kabiny. Upewnił się, że ją zamknął, a następnie opuścił deskę sedesową i usiadł na niej. Zdążył się już przyzwyczaić do plastiku wcinającego się w jego niskie ciało. Oparł plecy o zbiornik z wodą, odprężył się i zamknął oczy.<br /> <br /> Jego zawołanie brzmiało jak magiczne zaklęcie uwalniające duszę z ciężkiego ciała.<br /> <br /> - Direct Link.<br /> <br /> Gdy Neuro Linker otrzymał komendę głosową, jego poziom kwantowego połączenia przeszedł z trybu obrazu i dźwięku w tryb wszystkich zmysłów; poczucie wagi ciała i skręcającego się z głodu żołądka Haruyukiego zniknęły.<br /> <br /> Twarda powierzchnia muszli klozetowej i ciasno przylegający mundurek także się rozpłynęły. Rozradowane głosy uczniów z oddalonego boiska, zapach środków czystości w toalecie i drzwi znajdujące się na wprost niego wtopiły się w ciemność. «Full Dive».<br /> <br /> Nawet poczucie ciężkości zostało odcięte. Haruyuki wpadł w głębię ciemności.<br /> <br /> Mimo to, po chwili delikatne, lekkie uczucie i tęczowe światło pokryły całe jego ciało. Od koniuszków jego rąk i stóp „avatar” używany do Full Dive’u zaczął się formować.<br /> <br /> Czarne, kopytne ręce i stopy, pulchne kończyny i ciało w kształcie piłki w świeżym, różowym kolorze. Choć nie mógł tego zobaczyć, na środku jego twarzy powinien być płaski nos i zwisające w dół duże uszy. Innymi słowy, był to kształt różowej świni.<br /> <br /> Avatar o zabawnym kształcie z łoskotem wylądował w środku rekomendowanego przez naukowców, edukacyjnego projektu. Lecz wciąż był to bajkowy las.<br /> <br /> Wokół wyrastały ogromne grzyby, na okrągłe połacie traw padały uderzająco jasne promienie słońca, a w centrum tryskało krystaliczne źródło.<br /> <br /> Na dalszym skraju, tworząc ogromne drzewo wydrążone w środku, znajdowało się wiele okręgów ułożonych w stos. Były one używane do rozmów i wypoczynku, a wiele poziomów zostało oddzielonych i połączonych schodami.<br /> <br /> Ta wirtualna przestrzeń jest lokalną siecią gimnazjum Umesato, do którego uczęszcza Haruyuki.<br /> <br /> Spacerujący i rozmawiający w lesie dwójkami lub trojkami, będący odpowiedzialni za roznoszący się śmiech, byli w większości nieludźmi. Około połowa użytkowników to humorystyczne zwierzęta chodzące na dwóch nogach, a reszta to skrzydlate (ale nielotne) wróżki, cynowe platerowane roboty i okryci pelerynami magowie. Wszystkie były avatarami uczniów lub nauczycieli gimnazjum Umestao surfujących w lokalnej sieci.<br /> <br /> Avatar ucznia może być dowolnie wybrany z wielu źródeł selekcji. A także dopasowany. Jeśli należysz do wytrwałych, możesz nawet skorzystać z dołączonego edytora i rozpocząć pracę nad całkowicie oryginalnym avatarem od zera. Nawet, jeśli używał tylko gimnazjalnych umiejętności i wyczucia, to stworzony przez niego czarny rycerz, którym zadebiutował w kwietniu przyciągnął wiele uwagi.<br /> <br /> Był to tylko chwilowy moment chwały. Haruyuki westchnął i zerknął w dół na swój obecny kształt. W czasie mrugnięcia okiem Araya wmieszał się w sprawę avataru czarnego rycerza, więc Haruyuki był zmuszony używać tej standardowej świni.<br /> <br /> Naturalnie, różowy prosiak nie tracił punktów, jeśli chodzi o unikatowość, ponieważ nikt nie był chętny na wybranie tak samo degradującego ciała. Podobnie jak w realnym świecie, Haruyuki skurczył swoje okrągłe ciałko tak bardzo, jak to było możliwe, kiedy truchtał w stronę drzewa.<br /> <br /> Wtedy nad brzegiem źródła zauważył niesamowicie wielki tłum. Podczas gdy biegł, spojrzał na nich i mimowolnie zwolnił. W samym środku grupy uczniów zobaczył rzadki i nieczęsto spotykany avatar.<br /> <br /> Nie był czymś pochodzącym z podstawowego zestawu ekwipunku. Głęboka czerń sukni usiana przezroczystymi klejnotami. Dłonie dzierżące czarny parasol. Z tyłu czarne, motyle skrzydła z biegnącymi po nich liniami w kolorach tęczy.<br /> <br /> Śnieżnobiała twarz przysłonięta przez długie, proste włosy była tak perfekcyjnie piękna, iż trudno było uwierzyć w jej samodzielne stworzenie. Haruyuki też nie mógł konkurować z tym rodzajem umiejętności projektowania, posiadanych pewnie tylko przez profesjonalistów.<br /> <br /> Oparła się niedbale o wielki grzyb i biernie przysłuchiwała otaczającm ją rozmowom avatarów. Haruyuki znał ją jako uczennicę drugiego roku, która była także wiceprzewodniczącą samorządu uczniowskiego. Zaskakujące jest to, iż ta piękność stanowiła prawie perfekcyjną replikę jej samej, dlatego jej obiegowe imię brzmiało-.<br /> <br /> «Snow Black». Kuroyukihime.<br /> <br /> Taki rodzaj istnienie i on sam - ich jedynym punktem wspólnym było to, że oboje byli uczniami gimnazjum Umesato, ale czuł, jakby to było jakieś kłamstwo. Patrzenie na wirtualny widok jak ten sprawiało, że jego torujące samoświadome poczucie bycia krasnalem rosło, więc, zmuszając się do odwrócenia głowy, parł naprzód.<br /> <br /> Celem, do którego pędził, było drzewo stworzone z pokoi relaksacyjnych. Prościej mówiąc, to kącik gier, oczywiście bez pojedynczej hali z oprogramowaniem typy RPG czy gier bitewnych. Jest wypełnione quizami, puzzlami oraz innymi typami edukacyjnymi i zdrowymi grami sportowymi, ale nawet tutaj wielu uczniów zapełniało każdy kąt, krzycząc radośnie.<br /> <br /> Przebywali oni w Full Dive’ie ze swoich siedzeń w klasie lub ze szkolnej kawiarenki. W tym czasie ich prawdziwe ciała pozostawały bezbronne; robienie żartów na kimś surfującym byłoby niewątpliwie pogwałceniem jakichkolwiek manier, ale jedyną osobą, którą to obchodziło, był Haruyuki. Raz surfował w lokalnej sieci z klasy; gdy wrócił, po spodniach jego szkolnego mundurka nie było śladu. Coś takiego przytrafiło mu się w mniej niż miesiąc po rozpoczęciu nauki w szkole.<br /> <br /> Ukrywając swoje prawdziwe ciało w toalecie, uciekając przed wzrokiem ludzi w wirtualnej przestrzeni, wszedł na schody wyrzeźbione w pniu drzewa. Im wyżej wchodził, tym mniej popularne były tam gry.<br /> <br /> Ominął baseball, koszykówkę, golf, tenis; miejscem, w które dotarł po wyminięciu piętra z piłką nożną, był kącik „Wirtualny squash”.<br /> <br /> Nikogo tu nie było. Powód, przez który był niepopularny jest oczywisty. Squash jest podobny do tenisa, ale miejscem, gdzie odbijasz piłkę rakietą jest kwadratowa przestrzeń, otoczona z wszystkich stron twardymi ścianami. W ciszy kontynuujesz odbijanie powracającej piłki. To bardzo samotny sport.<br /> <br /> Zazwyczaj gatunkiem gier, jaki lubił Haruyuki, był FPS&lt;ref&gt;ang. ''First Person Shooting'' - gra, w której gracz wciela się w postać, a świat widzi jej oczami, jak np. popularny CS czy Doom. http://pl.wikipedia.org/wiki/First-person_shooter&lt;/ref&gt;, w których trzymał broń maszynową i biegał po polu bitwy, gdzie jego umiejętności były nawet na poziomie Amerykanów. Oczywiście, to popularny gatunek także w Japonii, ale szansa, żeby szkolna sieć miała tego rodzaju grę, wynosiła zero; co więcej - gdy w szkole podstawowej użył pistoletów, by zabić w grze większość swoich kolegów z klasy, następnego dnia cierpiał straszliwe męczarnie, które pozostawiły bolesne wspomnienia. Po tym Haruyuki postanowił nigdy więcej nie grać w gry z ludźmi ze szkoły, bez względu na to, jakiego by nie były rodzaju.<br /> <br /> Przeszedł na prawą stronę pustego kortu i dotknął ręką panelu kontrolnego. Wprowadził swoje uczniowskie ID, a wtedy zapisany level i najwyższy wynik zostały odczytane.<br /> <br /> Podczas pierwszego semestru szkolnego Haruyuki spędził większość swoich przerw obiadowych w tej grze, zabijając czas. Rezultatem był wynik o szokująco wielkiej liczbie. Zaczynał się już tym nudzić, ale nie było innego miejsca, w które mógłby pójść. Jego różowa prawa ręka, zakończona czarnym kopytem zacisnęła się na rakiecie unoszącej się nad panelem.<br /> <br /> Po słowach „Game start” piłka wypadła znikąd. Uderzył w nią rakietą z całej siły, wkładając w to całe dzisiejsze przygnębienie.<br /> <br /> Zostawiając za sobą błysk, piłka poleciała jak laser, odbiła się o podłogę i frontową ścianę, a następnie powróciła. Jego reakcja była szybsza niż wzrok; podążając automatycznie za jego mózgiem, doprowadzała do optymalnego rozwiązania - poruszył się o krok w lewo, uderzając backhandem.<br /> <br /> Prawdziwy Haruyuki oczywiście nie mógł wykonać tego ruchu. Ale to był świat elektroniczny, który uwalniał go od surowych ograniczeń fizycznych. Rozpoznawanie piłki i poruszanie ciałem było tylko kwantowym sygnałem przekazywanym między mózgiem a Neuro Linkerem.<br /> <br /> Piłka powoli zatracała swoją istotę i stała się tylko błyszczącą ścieżką trajektorii. Efekty dźwiękowe ''pon, pon'' rozbrzmiewały mnóstwo razy na sekundę, niczym wystrzał z broni maszynowej. Mimo to ciało prosiaka Haruyukiego swobodnie skakało dookoła, a jego rakieta kontynuowała obracanie się we wszystkich kierunkach.<br /> <br /> ''Pieprzyć to - nie potrzebuję rzeczywistości.''<br /> <br /> Jego umysł nie powinien rozmyślać przy rozgrywaniu gry na jej limitach prędkości, jednak przepełniony urazą wciąż krzyczał.<br /> <br /> Dlaczego taki syf jak realna szkoła i klasy wciąż jest potrzebny? Ludzie mogą żyć tylko w wirtualnym świecie, a dorosłych, którzy właściwie tak robią jest bardzo wielu. W przeszłości przeprowadzono eksperymenty, w których ludzka świadomość została w całości przekonwertowana do elektronicznej bazy danych - w ten sposób zbudowano prawdziwy, odmienny świat.<br /> <br /> Dla nauki życia w grupie, folgowanie sentymentom i inne idiotyczne powody dzieciaki zostały wrzucone razem do klatki rzeczywistości. Dla ludzi takich jak Araya to pewnie w porządku - mogą oni systematycznie uwalniać pokłady stresu i pozostawać przy kasie. Ale dla mnie nie - z wyjątkiem tego, co mogę robić.<br /> <br /> Z dźwiękiem ''pipon'' poziom gry na bocznym pasku podniósł się.<br /> <br /> Piłka nagle przyśpieszyła. Kąt jej odbicia stał się nieregularny i ścieżka jej ataku znalazła się poza jego przewidywaniami.<br /> <br /> Reakcje Haruyukiego powoli zaczęły się spóźniać.<br /> <br /> ''Więcej - więcej przyspieszenia!''<br /> <br /> W wirtualnym świecie, także w tym prawdziwym, przełamać się przez ściany i dotrzeć do miejsca bez niko-<br /> <br /> ''Szybciej!''<br /> <br /> Jego rakieta czysto przecięła powietrze. Piłka, która stała się światłem, otarła się o policzek Haruyukiego, przeleciała za chłopaka, po czym zniknęła. Z żałosnym i komicznym efektem dźwiękowym opadły słowa „Game over” i odbiły się o kort.<br /> <br /> Bez patrzenia na wyświetlony wynik, pochylony Haruyuki udał się wprost do panelu w celu zresetowania gry.<br /> <br /> W tym momencie nagły głos wstrząsnął świętym sanktuarium Haruyukiego.<br /> <br /> - Ach! To tu się ukrywałeś!!!<br /> <br /> Wysoki, przeszywający dźwięk sparaliżował jego uszy - wróć, jego mózg - z wrzaskiem. Wystraszony Haruyuki w napięciu odwrócił się i spojrzał. Zobaczył znajomy zwierzęcy avatar uczniowski.<br /> <br /> Jednak ten nie miał takiej dozy humoru jak prosiak Haruyukiego. Giętki i smukły, pokryty purpurowosrebrną sierścią kot. Na uchu i końcu ogona miał zawiązane ciemnoniebieskie wstążki. Nie został zrobiony od podstaw z wielokątów, lecz wiele z jego parametrów zostało dostosowanych.<br /> <br /> Wściekłe kolory iskrzyły się w jej żółtych tęczówkach oczu, kocie usta z wieloma małymi ząbkami otworzyły się szeroko i znów wrzasnęły.<br /> <br /> - Haru ostatnio ciągle ginął podczas przerwy na lunch, więc rozpoczęłam poszukiwania. Gry są w porządku, ale nie musisz grać w tę pomniejszą, idź pograć ze wszystkimi poniżej!<br /> <br /> - …To mój wybór, zostaw mnie.<br /> <br /> Była to jedyna rzecz, którą potrafił odpowiedzieć, po czym Haruyuki odwrócił się z powrotem do kortu. Jednak srebrny kot wyciągnął swoja szyję, rzucił okiem na końcową tabele wyników, a wtedy znów zakrzyknął swoim wysokim piskliwym głosem.<br /> <br /> - C-co to jest… Level 152, wynik 2,630,000!? Ty… jesteś niesamowity!<br /> <br /> Nawet jeśli to niegodziwe, Haruyuki oczekiwał tego rodzaju mowy, jednak kot bezceremonialnie go zdradził.<br /> <br /> - Jesteś kretynem!? Co ty robiłeś, zamiast jeść lunch! Rozłącz się, ale już!!!<br /> <br /> - …Nie ma mowy, wciąż zostało 30 minut przerwy. Idź sobie.<br /> <br /> - Więc to tak... jeśli takie jest twoje nastawienie, będę zmuszona użyć siły.<br /> <br /> - Rób co chcesz.<br /> <br /> Po tej mrukliwej odpowiedzi Haruyuki ponownie chwycił za rakietę. Szkolny internetowy avatar nie miał ustawionego „oddziaływania”. W ramach zapobiegania niewłaściwemu zachowaniu, uczeń nie może dotknąć avataru innego ucznia. Oczywiście, zmuszenie kogoś do wylogowania również nie wchodziło w grę.<br /> <br /> Koci avatar, po wyciagnięciu swojego małego języka możliwie daleko, wykrzyczał:<br /> <br /> - Link Out!<br /> <br /> W jednej chwili, pozostawiając po sobie jasny wir i dźwięk dzwonka, kot rozpłynął się.<br /> <br /> Gdy hałaśliwa w końcu zniknęła, wydawał krótkie westchnienie swoim nosem, czując się nieco samotnym. A wtedy...<br /> <br /> ''Bang! '' Mocny atak uderzył go w głowę i otaczający go widok zniknął. Z ciemności przeszywanych punktami światła powrócił do scenerii realnego świata.<br /> <br /> Czując ciężar własnego ciała, Haruyuki desperacko mrugał, próbując się skupić.<br /> <br /> Znajdował się w kabinie męskiej toalety, jednakże zamiast niebieskoszarych drzwi naprzeciw niego Haruyuki zobaczył coś, czego się nie spodziewał.<br /> <br /> - Ty… dlaczego…!?<br /> <br /> Naprzeciwko niego stała, pełna dumy, pojedyncza uczennica. Kolor jej blezera&lt;ref&gt;ang. ''blazer'' - jest to rodzaj rozpinanej bluzy, krótkiej kurtki lub żakietu, wykonany z miękkich tkanin. Posiada luźny, sportowy krój.&lt;/ref&gt; i wstążka pokazywały, że była, tak samo jak on, na pierwszym roku.<br /> <br /> Była drobna, ważyła tyle co 1/3 wagi Haruyukiego. Jej krótko ścięta grzywka została zebrana z prawej strony niebieską spinką. Małym kocim akcentem były nieproporcjonalnie wielkie oczy płonące gniewem i wlepione w Haruyukiego.<br /> <br /> W lewej ręce trzymała mały koszyk, a jej prawa ręka była wyciągnięta tuż nad głową Haruyukiego zaciśnięta w małą pięść. Widząc to, Haruyuki w końcu zrozumiał, czemu został tak nagle rozłączony z Full Dive’u. Uczennica uderzyła go w głowę tą pięścią, a szok aktywował zabezpieczenia Neuro Linkera powodując automatyczny Link Out.<br /> <br /> Normalnie zabezpieczenia aktywuje potrząśnięcie za ramię lub głośny krzyk, a dla delikatnych dziewczyn wystarczyło, by ktoś znalazł się w pobliżu niecałego metra od nich, aby wymusić ustawiony Link Out. Powodem, przez który Haruyuki nie zauważył intruza, póki nie dostał po głowie było to, że ukrywał się w kabinie toalety i ustawił swój poziom zabezpieczeń na najniższy.<br /> <br /> - Czemu ty...!<br /> <br /> Zaskoczony i zdumiony Haruyuki wrzeszczał na jedyną dziewczynę w szkole, z którą mógł swobodnie rozmawiać.<br /> <br /> - Co ty wyprawiasz! To męska toaleta! Drzwi były zamknięte… zgłupiałaś!!!<br /> <br /> - To ty zgłupiałeś.<br /> <br /> Przyjaciółka Haruyukiego z dzieciństwa, która, mimo tego, że nosiła spódniczkę, wspięła się po ścianie męskiej toalety - tą osobą była Kurashima Chiyuri. Po odpowiedzi nadąsanym głosem pociągnęła z tyłu lewą ręką i odblokowała drzwi za sobą.<br /> <br /> Lekkim ruchem wyskoczyła z kabiny. Oczy Haruyukiego zwęziły się od słonecznych refleksów na kasztanowych włosach Chiyuri; w końcu ta posłała mu niewielki uśmiech i dodała.<br /> <br /> - Hej, wyłaź już.<br /> <br /> - …Łapię.<br /> <br /> Tłumiąc westchnienie, Haruyuki wstał, powodując skrzypienie deski. Goniąc Chiyuri, która zmierzała do wyjścia, zadał kolejne pytanie.<br /> <br /> - …Skąd wiedziałaś, że tu jestem?<br /> <br /> Odpowiedź nie nadeszła od razu. Po wytknięciu głowy zza męskiej łazienki w celu sprawdzenia, czy ktoś jest na zewnątrz, Chiyuri wślizgnęła się na korytarz i krótko odpowiedziała:<br /> <br /> - Też byłam na dachu. Więc poszłam za tobą.<br /> <br /> To oznacza-.<br /> <br /> - …Widziałaś.<br /> <br /> Haruyuki zatrzymał się po zrobieniu jednego kroku na korytarzu i wyszeptał.<br /> <br /> Patrząc tak, jakby starała się dobrać właściwe słowa, Chiyuri oparła się plecami o ścianę, a wtedy ostatecznie skinęła.<br /> <br /> - …Nie powiem nic więcej o tych gościach. Jeśli zdecydowałeś, że tak jest dobrze… nie mam wyboru. Ale powinieneś zjeść drugie śniadanie. To niezdrowe dla twojego organizmu.<br /> <br /> Z wymuszonym uśmiechem Chiyuri przechyliła koszyk w lewej ręce.<br /> <br /> - Zrobiłam lunch. Choć nie mogę zagwarantować, że jest smaczny.<br /> <br /> „To takie żałosne”, pomyślał Haruyuki.<br /> <br /> Jego serce, próbując znaleźć coś poza współczuciem w słowach i działaniach Chiyuri, było bez wątpienia przepełnione bólem.<br /> <br /> W związku z tym, że Chiyuri miała prawdziwego chłopaka. Pod wieloma względami był przeciwieństwem Haruyukiego, był to też ich przyjaciel z dzieciństwa.<br /> <br /> Jego usta same się poruszyły wydając obcy, apatyczny głos, który Haruyuki usłyszał jako:<br /> <br /> - …Resztki tego, co zrobiłaś dla Taku?<br /> <br /> Chiyuri nagle spochmurniała. Niezdolny do patrzenia jej w oczy z tymi uniesionymi brwiami, Haruyuki odwrócił wzrok ku podłodze.<br /> <br /> - To nieprawda, Taku ma szkolny lunch. To… kanapka zrobiona z pomidorem, sałatą, szynką i serem. W końcu to twoja ulubiona.<br /> <br /> Haruyuki wyciągnął rękę, by odepchnąć biały koszyk, który przysłonił jego widok.<br /> <br /> Jednak powolne prawdziwe ciało poruszało się w inny sposób pod jego kontrolą; zrzucony nagłym ruchem z ręki Chiyuri koszyk upadł. Po uderzeniu o podłogę pokrywa otworzyła się, a ze środka wypadł akwarelowy papier kuchenny i jedna czy dwie, rozpadające się kanapki.<br /> <br /> - Ach…<br /> <br /> Chciał odruchowo przeprosić, ale w jego głowie tak się zakotłowało, że słowa, które powinny zostać wypowiedziane, nie mogły nabrać kształtu. Nie mógł unieść głowy i skulony począł się wycofywać; wtedy krzyknął i odwrócił się.<br /> <br /> - Nie chcę ich!!! <br /> <br /> Najchętniej od razu wylogowałby się z tego miejsca, boleśnie pomyślał Haruyuki, ale oczywiście było to niemożliwe. Powinien chociaż uciec, lecz jego prawdziwe ciało stało się niewiarygodnie ciężkie, nie miał jak uwolnić się od cichego głosu za nim.<br /> <br /> W najgorszym możliwym nastroju przebrnął przez popołudniowe lekcje i pokój dzienny, po czym uciekł z klasy.<br /> <br /> Odrzucił głos w swojej głowie, który mówił mu, żeby poczekał na nią pomiędzy klasą jego a Chiyuri lub przed szkołą, albo na drodze do domu po to, by przeprosić; lecz on poszedł do jego innego ukrytego miejsca - biblioteki.<br /> <br /> Zazwyczaj bezużyteczne miejsca, takie jak biblioteka, należały do przeszłości. Jednak jacyś dorośli stwierdzili, że w szkole dzieci potrzebują jakiś papierowych książek do nauki. Przez to, marnując materiały i przestrzeń, całkowicie nowe książki w twardych oprawach zalegały na półkach.<br /> <br /> Jednakże zawdzięczał temu posiadanie tak ważnej przestrzeni osobistej w szkole, więc nie mógł narzekać. Wziął dla niepoznaki dwie lub trzy twardo oprawione woluminy i wszedł do kącika czytelniczego blisko ściany. Wepchnął swoje ciało w ciasne krzesło i przeszedł w Full Dive głosem ledwie rozpoznawalnym przez Linker.<br /> <br /> Ponieważ minęło tylko kilka minut od zakończenia zajęć, szkolna sieć wciąż była spokojna. Wypadałoby, aby poszedł od razu się ukryć w swoim zwyczajowym miejscu, szybko minąć pole trawy, a następnie wspiąć się na drzewo, co też uczynił.<br /> <br /> Kąt z wirtualnym squashem był oczywiście pusty. Szczerze nie miał ochoty tylko walić w piłkę, chciał wejść do krwawej bitwy, gdzie mógł rozwiać niepewne uczucia w swojej klatce piersiowej tak szybko, jak to możliwe, ale bez połączenia z globalną siecią i wewnątrz szkoły, gdzie te gry nie mogą zostać uruchomione to niemożliwe.<br /> <br /> Jego pusty brzuch także przekroczył już limit; mimo to nie czuł się jeszcze gotowy na powrót do domu. Jeśli spotka Chiyuri po drodze, nie miał absolutnie żadnego pomysłu, jaki wyraz twarzy przybrać ani jakich użyć słów. Nie, przeprosiny powinny wystarczyć, ale nie miał pewności, że jego głos podąży zgodnie z intencją.<br /> <br /> - Zawsze jest tak samo. <br /> <br /> W przeszłości sprawiał, że Chiyuri płakała tak jak teraz; zaczął sobie przypominać te czasy, więc zacisnął mocno powieki. Uniósł swoją prawą dłoń do panelu i zalogował się.<br /> <br /> Wymacał rakietę i chwycił ją, zwracając się twarzą do kortu.<br /> <br /> Otwierając oczy, miał zamiar uderzyć spadającą piłkę, wkładając w to swoje mroczne uczucia, lecz...<br /> <br /> Haruyuki zastygnął w bezruchu.<br /> <br /> - Level… 166!?<br /> <br /> Level, który sam podniósł zaledwie kilka godzin temu, teraz był wyższy o ponad 10 poziomów.<br /> <br /> Przecież wynik jest przypisany do uczniowskiego ID; po intensywnym namyśle jednak zrozumiał. Tego razu, gdy był zmuszony do wylogowania, gdyż dostał po głowie od Chiyuri, gra została zatrzymana. To oznacza, iż możliwym jest, by ktoś kontynuował grę, zmieniając wynik. Mimo to…<br /> <br /> Kto jeszcze oprócz niego potrafił nabić tak absurdalny wynik?<br /> <br /> Duma Haruyukiego, która teraz otarła się o załamanie, miała swoje uzasadnienie w jego technice gry VR&lt;ref&gt;ang. ''Virtual Reality'', czyli rzeczywistość wirtualna.&lt;/ref&gt; w systemie Full Drive. Oczywiście, wyłączając quizy i gry planszowe, gdzie to twoja wiedza decyduje o wyniku, to jednak w grach na refleks w stylu strzelanki czy wyścigówki, był przeświadczony, że nikt inny nie zdoła go pobić.<br /> <br /> Nie popisywał się. Działo się tak z powodu złych doświadczeń w szkole podstawowej . Nie miał dowodów, ale, jak myślał do tej pory - któż zdołał podnieść ten wynik w squasha… <br /> <br /> A w tym momencie...<br /> <br /> Za nim rozbrzmiał głos. Był żeński, ale nie należał do Chiyuri - był o wiele niższy, dźwięk gładki jak jedwab.<br /> <br /> - Ty osiągnąłeś ten niedorzeczny wynik?<br /> <br /> Wystraszony, odwrócił się do stojącej naprzeciwko osoby.<br /> <br /> Mieniąca się srebrem czarna suknia. Parasolka, raczej przypominająca miecz, stuknęła o ziemię. Czysta, śnieżnobiała cera i lśniące, czarne oczy - Kuroyukihime.<br /> <br /> Chociaż to avatar, nie sprawiał wrażenia cyfrowego; niezwykła piękność przechyliła się nieznacznie i najpopularniejsza osoba w szkole zbliżyła się bezszelestnie.<br /> <br /> Cień uśmiechu pojawił się na jej czerwonych ustach - jedynym miejscu na jej ciele o jakimkolwiek kolorze, gdy Kuroyukihime mówiła dalej.<br /> <br /> - Czy chcesz… „Przyspieszyć” jeszcze bardziej, chłopcze? <br /> <br /> -Jeśli jesteś zainteresowany, przyjdź jutro do szkolnego salonu w czasie przerwy na lunch.<br /> <br /> Zostawiając po sobie tylko to zdanie, Kuroyukihime niespodziewanie się wylogowała.<br /> <br /> Haruyuki widział jej avatar mniej niż 10 sekund. Czy był to jakiś bug w lokalnej sieci? Jeśli to nie była iluzja, wtedy to, co zaszło, nie powinno było się zdarzyć przez tysiące lat. Ale przerażający wynik, unoszący się nad kortem, był prawdziwy.<br /> <br /> Haruyuki nie miał już ochoty na ponowne zdobycie najwyższego wyniku, więc zakończył surfowanie i dalej siedział w kąciku czytelniczym całkiem rozstrojony. W jego uszach niekończącą się pętlą wciąż powtarzały się trzy linijki tekstu. Wyraz twarzy Kuroyukihime wyróżniał ją z pozostałych uczennic, a ta przytłaczająca obecność, zmieszana z niekomfortowym uczuciem, była czymś, czego nikt inny nie posiadał. Częściowo dlatego była niezwykle popularna zarówno między chłopakami, jak i dziewczynami.<br /> <br /> W końcu opuścił szkołę na pulchnych nogach i udał się do domu jak automat. Gdyby jego Neuro Linker nie był ustawiony na tryb obrazu i dźwięku przewidujący nawigację ruchu ulicznego, zostałby potracony przez samochód dwa czy trzy razy.<br /> <br /> Powracając do pustego mieszkania w wieżowcu Kouenji, Haruyuki podgrzał mrożoną pizzę i zjadł ją, popijając napojem gazowanym. Jego rodzice rozwiedli się dawno temu i teraz mieszkał z matką. Nie wracała do domu przez północą, a widywał ją tylko przez kilka chwil, gdy dostawał pieniądze na lunch przed wyjściem do szkoły.<br /> <br /> Kiedy jego pusty brzuch wypełnił się śmieciowym jedzeniem, Haruyuki wrócił do swojego pokoju. Zazwyczaj sprawdzał kurs swojego patrolu w globalnej sieci, a później uwijał się na polu bitwy w całej Europie przez kilka godzin, aż resztkami sił odrabiał zadanie domowe i szedł spać, ale dziś po prostu nie miał na nic ochoty.<br /> <br /> Zbyt wiele rzeczy się dziś zdarzyło, jego mózg czuł się tak ciężki, jakby spuchł. Haruyuki przebrał się, ściągnął swój Neuro Linker i wtedy ciężko opadł na łóżko.<br /> <br /> Chciałby powiedzieć, że jego sen był bardzo spokojny. Ale śniąc o pogardzie ze strony grupy Arayi, łzach Chiyuri i wciąż powtarzającej się tajemniczej mowie Kuroyukihime rzucał się i kulał.<br /> <br /> Czy chcesz „Przyspieszyć” jeszcze bardziej?<br /> <br /> W jego śnie, zamiast avataru Kuroyukihime, był prawdziwy kształt wiceprzewodniczącej samorządu. Nie powinien jej widzieć inaczej niż na scenie podczas szkolnego apelu, gdzie utrzymywała zdystansowany i pozbawiony emocji wyraz twarzy, ale podczas jego snu miała mały diabelski uśmieszek zapraszający go gdzieś, szepczący do ucha Haruyukiego. „Przyjdź”.<br /> <br /> <br /> <br /> <br /> ===Przypisy===<br /> &lt;references /&gt;<br /> <br /> <br /> &lt;noinclude&gt;<br /> {| border=&quot;1&quot; cellpadding=&quot;5&quot; cellspacing=&quot;0&quot; style=&quot;margin: 1em 1em 1em 0; background: #f9f9f9; border: 1px #aaaaaa solid; padding: 0.2em; border-collapse: collapse;&quot;<br /> |-<br /> | Powrót do [[Accel_World_PL: Tom 1 Ilustracje|Ilustracje]]<br /> | [[Accel World_PL|Strona Główna]]<br /> | Idź do [[Accel_World PL: Tom 1 Rozdział 2|Rozdział 2]]<br /> |-<br /> |}<br /> &lt;/noinclude&gt;</div>

79.173.59.193