Baka-Tsuki - User contributions [en]

Zero no Tsukaima:Volume13 Chapter8

2010-04-11T19:17:22Z

84.205.17.165: /* Chapter Eight: The meaning of the Smile */

===Chapter Eight: The meaning of the Smile===


Saito woke up in Mister Colbert’s room. Lying down on the table, he was covered by a blanket. It seemed that the one who put the blanket on him was Mister Colbert, who was asleep in his bed.

It seems Saito had inadvertently fallen asleep. Rays of morning light shone through the window.

''Now I remember. I was so tired from crying yesterday that I fell asleep.''

While thinking that, Saito stared at the display of his notebook computer. It seemed like the power supply had been taken off.

''I was thinking about asking Mister Colbert to reconnect my notebook to the battery, but decided against it.''

''I memorized it last time, so I am able to recall it... so it is not necessary to do it again.''

From the window, he gazed up at the sky.

Somehow, this world was connected to Earth, one way or another.

What could it be that connected these two worlds together?

Considering how tanks and aircraft could come to this world, it should also be normal for electro-magnetic waves to enter.

''Ah, that seems to be the case.'' Saito looked around absent-mindedly as he thought.

''After all, I was a weak man.''

''I have comrades, so I think that I can accomplish something, since that's what I can accept while living in this world. Nevertheless, when I read the mail, I was suddenly overcome by the feeling of homesickness.''

''To put it plainly, I am a weak man.''

''It can't be helped since I suddenly read the mail.'' Thinking this, Saito left his notebook computer behind in Mister Colbert’s room.

Saito felt depressed. While he trudged through the corridor he muttered:

"Tomorrow will be a troublesome day. The three-year anniversary of the Pope's coronation... My spirit must not be like this."

''At any rate, my mood must be kept hidden from Louise.''

''I don't want her to get depressed again.''

''I should be thinking about more immediate concerns. Saito positively thought.''

''Okay, Let's hide this depressed face of mine. While forcefully doing that, Saito opened the door to the living room.''

"Louise, forgive me for not coming back yesterday. I was drinking with Mr. Colbert in his room and collapsed..."

Louise was sitting in the chair looking at the mirror. But it seems that she wasn't going to scold Saito. Instead she smiled back, almost as if a it were a trap.

"Good morning."

Louise’s sudden smile surprised him.

"What the...? What with your clothes..."

"Eh, this? I went out to buy this last evening."

Louise wasn’t in her usual Tristain Academy uniform, But a cute blouse with a short, deep blue silk skirt and a red ribbon which trailed from the collar.

"Why?"

Saito asked, amazed. ''Of all days, why today?'' No, even if is this is a joke in Romalia's great cathedral. Saito still couldn't understand the reason.

"Oh I understand, it's for tomorrow’s ceremony isn't it? But is it okay to be wearing that?"

Then Louise smiled pleasantly and said.

"No, it's for going to town to shop with you today."

"Мe, why?"

"In the town, there is a festival for the celebration of Her Holiness the Pope’s third anniversary. In noble society there are festivals; here in street it seems like they have festivals too. Now, I want to go to the festival with you."

"But tomorrow... shouldn't be we use time we have today to prepare ourselves?"

"No, it's okay. Practicing right now would not change the result, an pointless effort. Besides, sometimes relaxation is important too."

Looking innocent, Louise grabbed Saito’s arm.

"Okay, let's go?"

In the end, attracted by Louise’s unusually cute behavior, Saito went to town. Louise was glued to Saito’s arm. ''What, was something wrong?'' He turned for a moment toward Louise. Louise only smiled back.

''As expected, I have a bad feeling about this.''

"Hey Louise?" Saito asked.

"Yes."

"What are you scheming?"

But Louise was laughing. Kyahaha.

Kyahaha? Louise laughing? Saito's head was full of questions, but Louise remained glued to Saito arm.

"I'm not scheming anything."

"Lie!"

"It's not a lie. Honestly, for today I just want to take a stroll with you through town. That's all."

Looking at it from all sides her smile was not a scheming one. ''Still, there is something hidden'', Saito thought. Then Louise pointed at something.

"Eh, that's right, for today I will listen to anything you request."

"Huh?"

"Really, I'm serious. So don't be polite, okay?"

Smiling and leaning to him. Saito felt more and more suspicious. For the sake of testing, he said.

"Then, show me your underpants."

He thought he was going to be kicked, so he prepared for that.

But, neither kick, punch, nor magic attack was launched. Instead, Louise shyly began to slowly lift up her skirt.

"Okay."

''It's been a while since I last saw Louise's underpants'', he thought.

She didn't seem to be angry.

Meaning...? “Hey, this is the middle of the street, there’re a lot of people here.” Saito said while furiously trying stop her.

"Stop it, People can see that."

With a smile, Louise returned the skirt to its original position.

Too suspicious.

Is this really the real Louise?

Could it be that someone transformed her?

Right, Myoznitnirn’s magical tool, for instance...

That was an act, Saito thought. The tension began to build with his next words.

"Ah, then, allow me to touch your breasts."

"Go ahead."

Louise nodded almost instantly, with a smiling face.

"Ok, then I will not hold back."

Gulp, Saito swallowed his saliva and began to touch her small breast. Rustle, rustle. (I guess that this is the sound being made, don’t know where to put it)

Even with her small breasts, touching her there, Saito’s tension began to rise. ( I have no idea what to replace tension with)

When he looked back at her, she was still smiling brightly. A face with a color of happiness. Prepared for death, Saito started to shake. If this is the real Louise, let's try that. He thought.

"And..., is this a breast?"

"Yes, that's right."

she positively nodded with a smile.

This was absolutely not Louise! another thing!

"Nah, too small, compared to Tiffania."

"It's okay with me."

Saito jumped back that instance, taking a stance.

"Who or what are you!"

"Just like I keep saying, I am me. Please believe me."

"Why aren't you angry?"

"Because, that's...."

She hesitantly said those words, and when she figured out something, she raised her face.

"Yes! You see, tomorrow there’s going to be a fierce battle. The enemy seems to be Myoznitnirn, right? So this is some kind of reward! yes that's it!"

Louise said that in what seemed to be a joyful manner.

''You would normally, even in a situation such as this, object.''

In the end, Louise seemed to have changed her way of thinking. Perhaps it was the noble pride within her, and the Princess. Saito reached understanding.

"You want to touch more?"

"..."

"It’s alright! Go ahead! Believe me! Please!"

"..."

"Thank you."

For the ninth time, she smiled. O well, if she is enjoying this then I should too. Saito thought. This leisurely situation is not a reckless action. Besides, there is the possibility that one of us may be lost tomorrow. Anyhow, however bad the situation turns out to be we will survive.

Tomorrow is the commemoration of the Pope’s coronation, things are busy in this Romalian street. Of course, it shouldn't differ too much with the festivals usually held in Tristania.

As expected of the street stalls and the performances, the atmosphere here feels busy. Even in Romalia, in every place around here, pilgrims can be seen crowding merchants. The various goods brought by them were put in the front of the stall.

Louise was stood in front of clothes shelves that was showed in the front of a stall. Doing her best to search for something.

"What, do you really want scarf that much?, I will buy it for you, so go ahead to choose something better."

Even with that said, Louise only shook her head. And then determined to choose a plain scarf, she requested this one.

"...Hey Louise, what do you plan to do with a scarf of that color?"

The scarf’s color didn’t fit with women's tastes. A black one, with lattice pattern embroidery. But Louise just answered by shaking her head.

"See this black color, it suits you."

"What, did you buy that for me?"

"Yes"

Louise smiled sweetly.

"Could it be that you somehow accidentally drank a love potion again?"

"That's not it. It's okay don't mind me. Like I said, a reward."

I see, so this is a reward too, Saito murmured.

For the time being for today I will accompany Louise, Saito thought.

Saito and Louise loitered around the street. Around noon, priests went out too to drink and sing war songs with their comrades-in-arms.

The impression that I had, when first entering this place, though it's quite strict, it is still not too different with other town in Halkeginia. In the middle, was dance party provided by a band using of flute and drum to perform.

Louise pulled Saito. Bring him to the center.

"Let's dance."

With cheerful rhythm accompanying them, Louise and Saito danced. A pleasant want(waltz). Louise was dancing, and Saito was trying to follow her lead.

After they were satisfied they went to the tavern that they were chased into by the Templar knights.

When they entered the tavern, the table was replaced by high class looking sparkling one. Seems the money Kirche gave as compensation was quite sufficient to repair all the damage. The window and stand counter had been replaced with a glass one.

This tavern was really different from the previous one. The one that stood right now was a first class tavern.

The shopkeeper too was wearing first class brand-new polished clothes. When he saw the two of them, he smiled.

When they entered, the shopkeeper recognized Louise and Saito. And looked awkward.

Until this time many trouble has been happened(?). He grinned at Saito and without saying anything the shopkeeper started to send foods one by one to both of them.

And then he whispered silently to Saito ear.

"I will be dependent on you for the next year too."

Meanwhile, Louise was still smiling.

When the food has been served in the table, Louise offered some soup to Saito.

"Еh?"

Б, a----a・(?, maybe aah( as in say aah))

With Louise started to say that, Saito still felt little troubled. Even if this was a reward. It's still too much.

"Hey Louise, please tell me the truth, I won't get angry. Did you destroy the zero fighter by accident? So you are trying to make me feel better."

"That's not it, for today, I wanted to look cute. I want you to see the cute side of me. Please believe me, that’s the only reason."

When he heard that he was dumbfounded and couldn’t say anything. Looking happy, Louise just smiled.

Once again, they walked through town, Louise gazed at Saito, and lightly said "let's go over there."

"Hey, let's kiss." She said.

[[Image:ZnT13-244.jpg|thumb]]
"Еh? Right here?"

Something outrageous had been said, even her face looked shy. Is it possible she wants to do that in a place where there are less people. Looking flustered, Louise suddenly started to push Saito into the nearest alley.

After, she fixed her gaze on Saito's face, and stood there on her tippy toes. Full of passion the two of them pressed their lips together. It was a deep kiss.

For a moment, they pressed each other’s lips together, after satisfying themselves the two of them separated. Once again Louise showed him an extraordinary smile.

Saito could not understand the meaning behind her smiles, but Saito too tried to smiles back vaguely.

while the two of them were walking, Saito would take a peek at Louise, when she would noticed that. She would return a smile, a very lovely one. In the end they continued walking. Saito thought, for Louise, he would do anything to protect her.

But it couldn't be helped, sometimes he would remember his mother’s face. When that happened his chest would hurt.

"Something wrong?"

"Nothing at all, don't mind me."

The instant that happened, Saito forced a smile. Cooling his head.(?)

Fullheartedly, the two of them spent their time together, when the night drew near they returned to their room. In the end, Saito was with her the whole day. Calmly thinking, from whatever aspect, it was too suspicious.

"Here, have some water, you must be tired."

Louise poured water into a cup, and gave it to Saito. After taking a breath he drank it, Saito asked.

"Hey Louise!"

"Yes"

"...You see, I’m still wondering, why are you smiling so much?"

"Can't I?"

Once more Louise smiled a sweet smile.

"It's very strange you know!, As long as I remember this whole year you only smiled twice! However, today you smiled 72 times."

"I'm very happy you counted. Thank you."

Once again, she smiled. An angelic smile, a lovely smile.

"That's why I will smile continuously this last minute."

"What?"

"Оnly twice a year huh. But from now on, the time we could have spent together, twenty years, forty years?, or even fifty years....., I would have smiled whenever I could."

"What are you talking about?"

"You know, I won’t smile again for the rest of my life."

Even with her smiles still surfacing, tears began to flow down Louise's face.

"Louise?"

"For the rest of my life I won't be loved by anyone anymore. But you must not be like me, Please love whoever, anyone you love. Just like me, you can watch over that person, from your world."

Tears continued to flow and made lines on her cheeks from her eyes to her chin. That kind of form.(Huh, I don’t get that last part)

"Еh? What?"

Having said that, Saito suddenly became very drowsy.

"Еh?"

It was Magic. But the moment he noticed that, the magic had already taken effect.

"Louise... you... the water before..."

Losing strength, Louise hugged Saito, touched his face with her hands, and Pressed her lips against his.

Strength completely left Saito’s body.

The water before, just like as Saito said, had a sleeping potion put in beforehand.

While gently embracing Saito, Louise whispered,

"Goodbye, my gentle person... Goodbye, my chevalier(knight)."

Hick. (sounds of crying from Louise)

After embracing Saito for a while, she put Saito in the bed. After a moment, she stood up.

"...It's okay now."

A moment after that, the door behind her opened; Julio was standing there with a smile surfacing on his face.

"Are you really sure about this?"

With no expression, Louise nodded.

"Yes, for the sake of Saito too, to open the [Door world]."

"Then for that sake too, you will......"

"With all my pleasure, I will give you my cooperation. Whether to capture Myoznitnirn or to take back the Holy Land... All of it. Not only that. For the sake of Halkeginia’s ideals, I will give my life, my Void ability and my noble status."

Julio nodded.

"Seems like a saint has been born. Then, let's go immediately. We will explain the modification to our plan for tomorrow, since he won't be here anymore."

Just a moment before she left the room, Louise turned her head once more. Endless tears still flowed on her cheeks. Wiping those tears, Louise whispered,

"Goodbye, my most important person in the world."

<noinclude>
{| border="1" cellpadding="5" cellspacing="0" style="margin: 1em 1em 1em 0; background: #f9f9f9; border: 1px #aaaaaa solid; padding: 0.2em; border-collapse: collapse;"
|-
| [[Zero_no_Tsukaima:Volume13_Chapter7|Back to Chapter 7]]
| [[Zero_no_Tsukaima|Return to Main Page]]
| [[Zero_no_Tsukaima:Volume13_Epilogue|Forward to Epilogue]]
|-
|}
</noinclude>

Zero no Tsukaima wersja polska Tom 3 Rozdział 8

2010-04-03T19:40:33Z

84.205.17.165: /* Rozdział 8 – Laboratorium Colberta */

=== Rozdział 8 – Laboratorium Colberta ===

Pan Colbert miał czterdzieści dwa lata. W służbie akademii był od dwudziestu lat. Był magiem o pseudonimie „Płonący Wąż”. Jego hobby... albo dokładniej, jego życie było skoncentrowane wokół badań i wynalazków. Gdy tylko zobaczył przedmiot niesiony przez smoki, popędził ze swojego laboratorium badawczego w dół na dziedziniec. Jego ciekawość została rozpalona.

– Ty, co to jest? Możesz mi to wyjaśniać?

Twarz Colberta promieniała, gdy patrzył na Saito, który obserwował jak myśliwiec zero był opuszczany.

– Ach, naprawdę chciałem porozmawiać o tym z tobą.

– Ze mną?

Colbert był zaskoczony. Kim dokładnie był ten młody plebejusz? Wszystko co wiedział to, że był legendarny chowańcem Gandalfrem, przywołanym przez pannę Vallière. Urodzony w Roba Aru Karie, był jedyną osobą która nazwała wynalazek Colberta „wielkim”.

– To nazywa się samolot. W moim świecie, są one wszędzie widziane jak latają.

– To lata!? Łoł! Cudownie!

Colbert zaczął patrzeć na inne części myśliwca zero z głębokim zainteresowaniem.

– Czy to możliwe, to jest skrzydło! Wygląda na to, że to nie może trzepotać jak normalne skrzydła! Co z tym wiatrakiem?

To nazywa się śmigło. Gdy się kręci to powoduje, że samolot porusza się do przodu.

Z oczami szerokimi ze zdumienia, Colbert zbliżał się do Saito.

– Rozumiem! Gdy to się kręci, to wytwarza siłę wiatru! To jest dobrze zrobione, nieprawdaż! Mógłbyś polecieć na tym dla mnie? Spójrz, moje ręce trzęsą się z ciekawości!?

Zakłopotany, Saito podrapał swoją głowę.

– Um... Aby zakręcić śmigłem potrzebuję benzyny.

– Benzyna? Co to jest?

– To rzecz o której chcę z tobą pomówić. Pamiętasz lekcję którą mieliśmy, gdzie pokazałeś nam swój wynalazek?

– Uradowany wąż?

– Tak! Musiałeś zapalić olej aby go ruszyć, prawda?

– A więc potrzebujesz olej? To jest problem łatwy do rozwiązania!

– Nie, myślę że to nie zadziała. To musi być benzyna.

– Benzyna? Hm... dobrze, mamy wiele różnych typów oleju.

Saito nagle zorientował się, że dragoni uśmiechają się do nich szeroko. Guiche wyszeptał w jego ucho.

– Przepraszam jeśli jesteś zajęty, ale jeżeli nie zapłacisz opłaty transportowej...

– Wy faceci jesteście także arystokratami, czyż nie? Przestańcie ciągle kłócić się o pieniądze.

– Hej, żołnierze są biedni, wiesz.

Saito uśmiechnął się do Colberta.

– Panie Colbert, czy mógłbyś na razie zapłacić opłatę transportową?

<center>* * *</center>

Laboratorium Colberta było usytuowane na małym obszarze między wieżą centralną a przeciwpożarową. Wyglądało zupełnie jak stara szopa.

– Początkowo przeprowadzałem eksperymenty w moim własnym pokoju, ale badania wytwarzały naturalnie hałas i nieprzyjemne zapachy. Niedługo potem poskarżyli się na mnie ludzie mieszkający obok.

Drewniane półki były zagracone butelkami z lekarstwami, probówkami, słoikami zawierającymi panaceum na wszystko i tym podobnymi rzeczami. Obok tego była ściana regałów wypełniona książkami. Był tam niebieski globus zrobiony z naklejonego na kuli pergaminu i różne inne mapy, jaszczurki, węże i ptaki, których nigdy wcześniej nie widział w klatkach. Piżmowy zapach, który nie pochodził ani od kurzu ani od pleśni, wypełniał cały pokój. Saito uszczypnął swój nos.

– Przywykniesz niedługo do zapachu. Kobieta jednakże nie, co jest powodem dlaczego jestem kawalerem.

Colbert usiadł mamrocząc odpowiedzi na pytania, o które nie był pytany. Powąchał benzynę, którą otrzymał ze dna baku myśliwca zero. Od położenia zaklęcia trwałości na myśliwcu zero, benzyna nie doznała jakiejkolwiek zmiany w składzie chemicznym.

– Hm... To jest zapach, którego nigdy wcześniej nie czułem. Wydzielać taki zapach, nawet będąc nie ogrzewanym? To musi być całkiem łatwopalne. Jeśli to byłoby używane jako materiał wybuchowy, to miałoby zatrważającą siłę.

Sięgnął po kawałek pergaminu obok siebie i zaczął notować.

– Jeśli sporządzę kopię tego oleju, ten „samolot” poleci?

– Prawdopodobnie... jeśli nie jest już uszkodzony.

– Interesujące! Przyrządzanie substancji jest ciężką pracą, ale spróbuję tego dokonać!

Mamrocząc do siebie, wyjął wszystkie rodzaje substancji i oświetlił swoim palnikiem.

– Nazywasz się Saito, tak?

Saito pokiwał głową.

– Powiedziałeś, że w twoim mieście rodzinnym, można je zobaczyć latające wszędzie? Technologia ziem, którymi rządzą elfy na wschodzie wydaje się daleko przewyższać jakąkolwiek technologię w Halkeginii.

Saito poczuł się nieco źle kłamiąc Colbertowi, który bardzo chętnie wspomógł go w przyrządzaniu benzyny i również zapłacił opłaty za transport.

– Panie Colbert, tak naprawdę jestem… nie z tego świata. Ten samolot, a także „Berło Zniszczenia” które unicestwiło golema Fouquet i ja, jesteśmy z innego świata.

Nagle ręka Colberta zatrzymała się.

– Co powiedziałeś?

– Pochodzę z innego świata.

Colbert wpatrywał się w Saito, a następnie wykonał kiwnięcie swoją głowa, jak gdyby był pod wrażeniem.

– Rozumiem – wyszeptał.

– Nie jesteś zaskoczony?

– Tak więc, oczywiście jestem. Ale z pewnością na to wyglądasz. Sposób w jaki mówisz i twoje zachowanie wywołują inne odczucie. Hm, to staje się coraz bardziej interesujące.

– Jesteś dziwną osobą, nieprawdaż panie Colbert?

– Jestem nazywany dziwnym przez wielu ludzi. Nawet nie znalazłem kogoś skłonnego do poślubienia mnie. Ale mam przekonanie.

– Przekonanie?

– Tak. Arystokraci Halkeginii traktują magię jako zwykłe narzędzie... jak szczotkę, oni widzą to tylko jako przydatne narzędzie. Ja nie myślę, że magia jest czymś w tym rodzaju. Czary mogłyby być używane dla czegoś więcej. Zamiast prostego trzymania się tradycyjnego używania różnych gałęzi czarów, powinniśmy eksperymentować by znaleźć inne sposoby ich wykorzystania.

Kiwając głową, Colbert kontynuował.

– Po zobaczeniu cię, moje przekonanie wzmocniło się. Kto pomyślałby że jest inny świat! To pokazuje, że zasady Halkeginii nie są absolutne! Interesujące! Taki interesujący temat! Chcę zobaczyć ten świat. Tam jest prawdopodobnie mnóstwo nowych rzeczy do odkrycia! To prawdopodobnie doda nową stronę do moich badań! Jeśli masz jakiekolwiek pytania w czymkolwiek, po prostu przychodź i rozmawiaj ze mną. Colbert Płonący Wąż zawsze będzie ci pomagać.

<center>* * *</center>

Na dziedzińcu Austri, Saito siedział w kokpicie myśliwca zero i sprawdzał jego części. Gdy chwycił drążek sterowy, albo nawet gdy jedynie dotknął włącznika, znaki runiczne na jego lewej ręce świeciły. Płynęły wtedy informacje do jego mózgu i mówiły mu o stanie części. Gdy przesunął drążek sterowy, lotki skrzydeł i stery wysokości na ogonie zadziałały z brzękiem. Ster na ogonie zadziałał gdy nadepnął na orczyk, poprzeczna wskazówka pojawiła się na szklanej szybie, gdy nacisnął przycisk wskaźników na tablicy przyrządów. Silniki na obu bokach kadłuba samolotu wciąż były sprawne. [http://www.baka-tsuki.org/project/index.php?title=Talk:Zero_no_Tsukaima_wersja_polska_Tom_3_Rozdzia%C5%82_8] Świecące znaki runiczne Gandalfra powiedziały jego użytkownikowi sporo. Uśmiech pojawił się na twarzy Saito.

– Partnerze, czy to może latać?

– Tak.

– Coś takiego latające... Twój świat jest dziwny.

Liczni studenci oglądali Saito w myśliwcu zero, ale szybko stracili zainteresowanie i wyszli. „Jest tylko kilku arystokratów, którzy interesowaliby się tym jak Colbert”, pomyślał Saito. Nagle pojawiła się dziewczyna, dumnie przeczesując ręką swoje jasno różowawe włosy.

Louise wpatrywała się w Saito i rzecz w której siedział. Jak gdyby była zła, wycelowała swój palec w to i powiedziała – Co to jest?

Saito wysunął swoją głowę z kokpitu i prosto odpowiedział – samolot.

Jako że nie byli w dobrej komitywie, powiedział to gdy odwracał się.

– A więc zejdź z tego samolotu – rozkazała Louise, wydymając wargi w chwili gdy opierała swoje ręce na biodrach. Zignorował ją i kontynuował badanie części myśliwca zero. Louise chwyciła koniec skrzydła i zaczęła sprawiać, że samolot chwiał się.

– Powiedziałam zejdź, czy nie?

– W porządku – wyszeptał Saito gdy wysiadał i kierował się w stronę Louise.

– Gdzie byłeś?

– Na poszukiwaniu skarbu.

– Co ty sobie myślałeś, odchodzić bez powiadamiania swojego mistrza?

Louise skrzyżowała swoje ramiona i wpatrywała się w Saito. Zauważył, że jej oczy są opuchnięte.

– Czy nie zwolniłaś mnie?

Louise skierowała wzrok w dół i mówiła głosem jakby właśnie miała płakać.

– Przypuszczam, że zasługujesz na szanse by się wytłumaczyć. Jeśli masz coś, co chcesz powiedzieć, to mów to teraz.

– Co tu wyjaśniać? Nie zrobiłem niczego. To chodzi o Siestę, prawda? Ona miała właśnie upaść, więc spróbowałem ją złapać. Wtedy też upadłem sprawiając, że to wyglądało jakbym pchnął ją na łóżko.

Prawdziwym powodem był to, że Siesta nagle zaczęła zdejmować swoje ubranie, ale ze względu na nią nie powiedział tego.

– A więc naprawdę nic się nie zdarzyło?

– Nic. Dlaczego byłaś taka zła? To był pierwszy raz, kiedy przyszła do pokoju. Jakby coś w tym rodzaju mogło się zdarzyć. Dlaczego w ogóle byłaś zła? Co ja i Siesta robimy nie jest twoją sprawą, prawda? – powiedział Saito.

„Louise myśli o mnie tylko jak o chowańcu. Jedyny powód, że traktuje mnie lepiej wynika z jej nowo odkrytego współczucia dla zwierząt”.

– To nie jest moja sprawa, ale pod pewnymi względami jest.

– Pod jakimi?

Louise spiorunowała wzrokiem Saito i jęknęła.

Szarpnęła za jego rękaw. Szeptała takie rzeczy jak „Hej, przeproś” i „Dlaczego jesteś tak spięty, zmartwiłeś mnie” ale Saito nie patrzył już na Louise. Patrzył w oszołomieniu na myśliwiec zero.

Louise doszła do swoich własnych wniosków. Wstydziła się, że zamknęła się w swoim pokoju i dąsała. Sięgnęła po śmiertelną metodę, którą chowała. To była dziewczęca tajna metoda, która zmiotłaby jakiekolwiek podejrzenie, gniew, sprzeczność i nawet fakt, że Louise wypędziła Saito. Wybuchnęła płaczem.

Wiadra łez wypłynęły z jej oczu.

– Gdzie byłeś cały ten czas! Idiota! Nienawidzę cię! [[Image:ZnT03-191.JPG|thumb|''Gdzie byłeś cały ten czas! Idiota!'']]

Pociągając nosem, wytarła płynące łzy w tył swojej ręki.

– H-Hej, nie płacz.

Panikując, Saito położył swoje ręce na ramionach Louise. Ona zapłakała nawet mocniej.

– Nienawidzę cię! Nienawidzę cię!

Kirche zbliżyła się do nich, trzymając mopa i ścierki do kurzu w rękach. Ponieważ opuścili lekcje, ich karą miało być umycie okien akademii. Ponieważ Saito nie był ani arystokratą ani studentem akademii, nie musiał robić niczego.

Guiche patrzał na Saito, który pocieszał Louise i uśmiechnął się.

– Nie możesz w ten sposób doprowadzać do łez swojego mistrza.

Kirche smutno powiedziała – Już pogodzeni? To nie jest zabawne…

Tabitha po prostu wskazała na nich dwoje i rzekła – Po deszczu przychodzi ładna pogoda.

<center>* * *</center>

Tej nocy...

Louise leżała w swoim łóżku, mocno trzymając swoją poduszkę. Po tym jak Saito zdjął kurtkę, Louise wsunęła się w nią, jakby ją dostała. Jak oszalała udawała, że czyta książkę. Saito rozglądał się po pokoju, w którym nie był od tygodnia lub coś koło tego. Wszędzie była porozrzucana zastawa stołowa.

– A więc byłaś nieobecna na lekcjach?

Montmorency wspomniała o tym, gdy mijali ją w korytarzu. Powiedziała Louise, że była nieobecna za długo, ale ona po prostu zignorowała ją i odeszła.

Louise nieznacznie zaskoczona, spiorunowała Saito wzrokiem.

– No i co?

– Czujesz się dobrze? – zapytał Saito, wydając się być zmartwionym.

Właśnie miała powiedzieć „Jak myślisz, czyją winą jest, że opuszczałam lekcje?” ale jej duma wzięła górę. Kładąc koc nad głową, wtuliła się w niego. Saito podrapał swoją głowę i spojrzał na stóg siana. „Więc nie wyrzuciła go”, pomyślał ciepło rzucając okiem na Louise.

Minęły trzy dni.

Colbert obudził się na dźwięk kur. Wyglądało jakby zasnął nieświadomie. Był nieobecny na lekcjach i zamknął się w laboratorium przez minione trzy dni. Przed jego oczami położona była butelka na szczycie palnika. Szklana rura wychodząca z niej, pozwalała rozgrzanemu katalizatorowi schładzać się i krzepnąć w zlewce z lewej. To był ostatni krok. Colbert powąchał benzynę, którą otrzymał od Saito i zaczął ostrożnie wygłaszając zaklęcie alchemiczne nad substancją w zlewce, skupiając się na zapachu benzyny.

Z pufnięciem uniósł się dym ze zlewki, a kolor substancji w środku zmienił się na żółtawobrązowy. Poczuł jej zapach. Wyraźny zapach benzyny doszedł do jego nosa. Colbert otworzył drzwi z hukiem i popędził na zewnątrz.

– Saito! Saito! Zrobiłem to! Zrobiłem to! Zakończyłem przyrządzać to!

Bez tchu, Colbert zbliżył się do Saito, który badał myśliwiec zero. Wewnątrz butelki po winie, którą trzymał, był żółtawobrązowy płyn. Saito otworzył nakrycie baku, które było z przodu wiatrochronu. Był tam zamek, więc zmusiło to Colberta do rzucenia zaklęcia otwierającego. Wlał dwie butelki benzyny do środka.

Dokonałem analizy składu oleju, który mi dałeś – powiedział dumnie Colbert.

– To wydawało się być zrobionym z skamieniałych mikroorganizmów, więc szukałem czegoś podobnego. Zdecydowałem się użyć skamieniałości drzew... innymi słowy węgla. Zamoczyłem to w specjalnym katalizatorze i wydobyłem podobną kompozycję. Po spędzeniu dni przy robieniu tego, rzuciłem na to alchemiczne zaklęcie. I zamieniło się w...

– Benzynę, prawda?

Colbert kiwnął głową i popędził Saito – szybko, pokręć te wiatraki dla mnie. Byłem tak podniecony, że nawet nie spałem.

Po napełnieniu zbiornika paliwa, Saito wrócił do kokpitu. Informacje jak uruchomić silnik i lecieć na myśliwcu zero, przebyły prędko do jego mózgu. Aby uruchomić silnik, śmigło najpierw musi być zakręcone. Saito wychylił swoją głowę zza wiatrochronu.

– Panie Colbert, mógłbyś zakręcić śmigłem używającym czarów?

– Myślałem, że to obróci się używając mocy ze spalania oleju?

– Aby uruchomić silnik, wał wewnątrz, najpierw musi być obrócony ręcznie. Nie mam narzędzia by obrócić śmigło, więc jeśli mógłbyś użyć czarów proszę.

Colbert kiwnął głową. Saito zaczął przygotowywać samolot.

Po pierwsze, nastawił źródło paliwa na zbiornik, w który właśnie wlał benzynę. Następnie nastawił dźwignię stosunku mieszanki i dźwignię kąta ustawienia śmigła do ich optymalnych pozycji. Saita ręce poruszały się same. Jego moc Gandalfra przeprowadziła wszystkie operacje. Otworzył klapki osłony silnika i zamknął pokrywy chłodnicy oleju. Śmigła zadudniły, ponieważ Colbert użył swoich czarów. Z oczami szeroko otwartymi, Saito nacisnął zapłon swoją prawą ręką we właściwym momencie. Jego lewa ręka trzymająca dźwignię przepustnicy, przechyliła ją nieznacznie do przodu.

Wydobył się dźwięk charkotu i silnik zaczął pracę po zapłonie od świec. Gdy tylko wycofali się, śmigła zaczęły się obracać. Kadłub samolotu zadrżał. Hamulec nie były zaciągnięty, zatem samolot zaczął się poruszać do przodu.

Colbert patrzył z poruszeniem na swojej twarzy. Po sprawdzaniu, że wskaźniki silnika działały, Saito wyłączył przełącznik zapłonu.

Wyskakując z kokpitu, przytulił się do Colberta.

– Panie Colbert, silnik ruszył!

– Tak, zrobiliśmy to! Ale czemu nie poleciał?

– Nie ma dosyć benzyny. Aby lecieć potrzebowalibyśmy co najmniej pięciu beczek.

– To dużo do zrobienia! Ale od chwili, gdy już wykonałem tak wiele, skończę to!

Po tym jak Colbert wrócił do swojego laboratorium, Saito kontynuował regulacje. Nie miał jednak jakichkolwiek narzędzi, więc czyścił części. Louise zawołała Saita, który był pozornie zaabsorbowany pracą.

– Hej, czas na obiad. Co robiłeś? Jest już ciemno.

– Uruchomiłem silnik! – radośnie wykrzyknął Saito.

Ale Louise odpowiedziała smutno.

– Naprawdę. No to świetnie. Co się dzieje, gdy masz pracujący silnik?

– To lata! To będzie latać!

– Co zrobisz, gdy to poleci? – zapytała tęsknym głosem Louise. Saito opowiedział Louise o pomysłach, które przeleciały przez jego umysł dwa do trzech dni temu.

– Zamierzam spróbować dolecieć na wschód.

– Wschód? Nie mogę ci uwierzyć. Mówisz, że kierujesz się do Roba Aru Kariie? Poważnie, nie mogę ci uwierzyć!

– Dlaczego? Właściciel tego samolotu przyleciał stamtąd. Może mógłbym znaleźć jakieś ślady jak powrócić do mojego własnego świata – odpowiedział gorączkowo Saito.

Louise nie wydawała się przejawiać jakiegokolwiek zainteresowania. Odpowiedziała tęsknym głosem.

– Jesteś moim chowańcem. Nie możesz po prostu robić co zechcesz. Za pięć dni jest także ślub księżniczki. Muszę wtedy przeczytać dekret. Ale nie wymyśliłam niczego dobrego by to powiedzieć.

Zaabsorbowany myśliwcem zero, Saito kiwnął głową jakby słuchał. Gdy już wiedział, że może polecieć, był przez to zahipnotyzowany.

Louise pociągnęła go za ucho. Była znudzona. „Nie zwrócił na mnie jakiejkolwiek uwagi odkąd wrócił, a zamiast tego wpatruje się w ten „samolot”.

– Słuchaj mnie!

– Słucham!

– Nie. Ty marzysz. Nie ma chowańca, który słucha swojego mistrza gdy patrzy gdzie indziej.

Louise zaciągnęła go z powrotem do swojego pokoju.

Otworzyła przed Saitem Modlitewnik Założyciela.

– Odczytam, co już wymyśliłam dla dekretu.

Z uroczym kaszlem, Louise zaczęła czytać swój dekret.

– W ten piękny dzień, ja Louise Françoise Le Blanc de la Vallière, modląc się o świętą obecność założycieli, przeczytam błogosławiony dekret…

A następnie, Louise zatrzymała się.

– Kontynuować?

– Tutaj muszę wyrazić podziękowania czterem gałęziom magii. To musi być poetyckie i wierszowane.

– No to zrymuj to.

Louise wydęła wargi jakby się dąsała.

– Nie mogę myśleć o niczym. Pisanie tego poetycznie jest mordęgą. Nie jestem poetą lub kimś takim.

– No dobrze, po prostu przeczytaj to, co tam napisałaś.

Ze zmartwionym spojrzeniem, przeczytała swoje „poetyckie” wiersze.

– Um, ponieważ ogień jest gorący, każdy musi być uważny.

– „Musi” nie jest poetycki. Powinnaś prawdopodobnie pamiętać o tym.

–Zamknij się. Gdy wiatr dmie, ci którzy sprzedają beczki prosperują.[http://www.baka-tsuki.org/project/index.php?title=Talk:Zero_no_Tsukaima_wersja_polska_Tom_3_Rozdzia%C5%82_8]

– Dlaczego skorzystałaś tu z tego przysłowia?

Louise, która wydawała się nie mieć jakiegokolwiek poetyckiego talentu, rzuciła się na łóżko jakby dąsając się i wyszeptała – Idę spać.

Jak teraz było w zwyczaju, przebrała się ukrywając za prześcieradłami. Po zgaszeniu lampy krzyknęła do Saito, który zanurkował już w swój stóg siana.

– Kazałam ci spać w moim łóżku, czyż nie?

Serce Saito zaczęło szybko bić.

– Naprawdę? Jest w porządku?

Louise nie odpowiedziała. Saito wsunął się do łóżka myśląc, że prawdopodobnie rozzłościłaby się, gdyby nie zrobił tego co mu kazała.

Louise jeszcze nie spała. Otworzyła swoje usta jakby chciała z nim rozmawiać.

– A więc, naprawdę zamierzasz udać się do ziem na wschodzie?

– Taa – odpowiedział Saito.

– Wiesz, że to niebezpieczne. Te elfy nienawidzą ludzi...

– Ale ludzie żyją w obszarach za ziemiami elfów, prawda? Jak miejsce zwane Roba.

– Charakter tych ludzi jest zupełnie inny. To będzie niebezpieczne.

Wyglądało jakby Louise martwiła się wypuszczeniem Saito.

– Wciąż zamierzasz pójść?

Saito pomyślał o tym krótko i kiwnął głową.

– Tak więc, mogę być w stanie znaleźć wskazówkę do powrotu do domu.

Louise poruszała się pod prześcieradłami. Właśnie kiedy zastanawiał się co ona robiła, oparła swoją głowę o jego klatkę piersiową.

– C-c-.

– Po prostu, używam tego zamiast mojej poduszki! – odpowiedziała nadąsanym i gniewnym głosem.

Louise położyła swoje ręce na jego klatce piersiowej i delikatnie powiodła po niej palcami. Elektryczność wydawała się płynąć wzdłuż kręgosłupa Saito.

– Nie zrozum mnie źle. To nie oznacza że cię lubię, albo coś takiego! – powiedziała to zakłopotanym głosem.

A następnie wróciła do swojego zwykłego zagniewanego tonu.

– Nadal zamierzasz pójść, nawet jeśli powiem nie?

Saito nie odzywał się.

– Pomyślałam, że... – wyszeptała Louise.

– To nie jest twój świat... Oczywiście pragniesz wrócić.

Włosy Louise miały piękny zapach. Odgłos jej oddechu dochodził z bliska. Oboje milczeli. Saito myślał o wielu rzeczach. Nie mówił, a Louise nie wiedziała co jeszcze powiedzieć, więc po prostu przytuliła się mocno do jego klatki piersiowej.

– Nie chcę byś wjeżdżał. Gdy jesteś przy mnie mogę spać bez zamartwiania się. Złościsz mnie... – Louise powiedziała to cichym głosem, ciągle go obejmując.

„Wygląda na to, że te opuchnięte oczy były spowodowane tym, że nie spała”, pomyślał Saito. Wkrótce, miarowy oddech Louis jak dziecka, był słyszalny koło piersi Saito. Spała głęboko. Louise była tak rozpieszczona, że jego serce biło żywiej. „Wydaje się, że ona jest niespokojna, gdy nie ma mnie w pobliżu. Oczywiście, jestem w końcu jej chowańcem.”

Wsłuchując się w jej oddech, zatopił się w myślach. Pomyślał, o ludziach których spotkał w tym świecie.

Poznał ich wielu w ciągu kilku miesięcy pobytu w Halkeginii. Byli źli ludzie, lecz także i mili.

Marteau z kuchni, który dał mu jedzenie.

Osman, który powiedział, że poda mu swoją rękę gdyby potrzebował pomocy.

Colbert, który chętnie przygotował benzynę dla niego.

Snob, często ordynarny, ale i przyjazna osoba, która miała swoje dobre strony, Guiche.

Nie człowiek ale miecz, partner na którym polegał, Derflinger.

Henrietta, piękna księżniczka.

Odważny… i nieżywy z tego powodu, Książę Wales.

Tabitha, milcząca osoba, ale ktoś, kto uratował go wielokrotnie.

Uwodzicielska Kirche, która powiedziała, że lubi Saito, chociaż mogło to być żartem.

Siesta, słodka i miła pokojówka… która prawdopodobnie darzyła go uczuciem.

I na koniec, jego mistrz obok niego, która sprawiała, że jego serce kołatało. Arogancka i nadęta, ale jedyna która od czasu do czasu okazywała dobroć, która zmiękczyłaby jego serce, Louise. Dziewczyna z jasno różowawymi włosami i dużymi czerwonawo brązowymi oczami.

„Gdy nadejdzie dla mnie czas powrotu do domu, czy będę mógł odejść od tych ludzi z uśmiechem na twarzy?”

„Będę w stanie z uśmiechem zostawić Louise?”

„Nie wiem.”

„Ale...” Saito pomyślał

„Dla ludzi, którzy byli dla mnie mili, chcę zrobić jak najwięcej mogę.”

„Co najmniej, podczas gdy jestem w tym świecie, chcę dla nich coś zrobić.”

Nie odczuwał tego wcześniej.

Na razie, Saito objął łagodnie głowę Louise.

Louise jęknęła w śnie.

== Przekład ==

Tłumaczył: [[user:egaro|egaro]]<noinclude>

----
{| border="1" cellpadding="5" cellspacing="0" style="margin: 1em 1em 1em 0; background: #f9f9f9; border: 1px #aaaaaa solid; padding: 0.2em; border-collapse: collapse;"
|-
| [[Zero_no_Tsukaima_wersja_polska_Tom_3_Rozdział_7|Cofnij do Rozdziału 7 z Tomu 3 - Smoczy artefakt]]
| [[Zero_no_Tsukaima_wersja_polska|Powrót do strony głównej]]
| [[Zero_no_Tsukaima_wersja_polska_Tom_3_Rozdział_9|Skocz do Rozdział 9 z Tomu 3 - Deklaracja wojny]]
|-
|}
</noinclude>