Baka-Tsuki - User contributions [en]

Suzumiya Haruhi:Volumo1 Antaŭparolo

2010-08-09T16:38:45Z

Osho-Jabbe:

Kiam mi ĉesis kredi je Avo Frosto? Verdire, tia ridinda demando havas nenian signifon por mi. Tamen, se vi demandus, kiam mi ĉesis kredi, ke la maljunulo portanta la ruĝan vestaĵon estas Avo Frosto, do, mi povas konfide diri, „Mi neniam kredis je Avo Frosto, ne eĉ iam.” Mi sciis, ke la Avo Frosto, kiu aperis en mia infanĝardena kristnaska festo estis trompisto, kaj, pensante pri ĝi, ĉiu el miaj samklasanoj havis la saman mienon de nekredemo, vidante, ke nia instruisto ŝajnigis sin Avo Frosto. Kvankam mi neniam vidis, panjon kisi Avon Froston, mi estis jam sufiĉe saĝa suspekti pri la ekzisto de maljunulo, kiu laboras nur dum kristnaska antaŭvespero.

Tamen, mi delonge ne sciis, ke la eksterteruloj, tempovojaĝantoj, fantomoj, monstroj kaj telepatiuloj en tiuj efik-plenaj desegnofilmoj kun bonuloj kontraŭ malbona organizo ne efektive ekzistas. Ne, atendu, mi verŝajne ja sciis, mi nur ne volis agnoski tion. Profunde en mia koro, mi ankoraŭ volis, ke tiuj eksterteruloj, tempovojaĝantoj, fantomoj, monstroj, telepatiuloj kaj malbonaj organizoj subite aperus. Kompare kun tiu ĉi enuiga, normala vivo mia, la mondo de tiuj pavaj televidaj programoj estis multe pli ekscitaj; Mi volis ankaŭ loĝi en tiu mondo!

Mi volis esti tiu, kiu savus la fraŭlinon forŝtelitan de eksterteruloj kaj malliberigitan en bovla fortreso. Mi volis esti tiu, kiu uzus mian kuraĝon, inteligenton kaj fidindan laserpafilon por kontraŭbatali krimulojn de la estoneco penantajn ŝanĝi historion por propre profiti. Mi volis esti tiu, kiu povus forpeli demonojn kaj monstrojn per unu sorĉaĵo kaj kontraŭbatali mutaciintojn aŭ psikokinezulojn de malbonaj organizoj kaj havi telepatiajn batalojn!

Sed, atendu, trankviliĝu. Se mi vere estus atakita de eksterteruloj aŭ io alia, kiel mi kontraŭbatalus ilin? Mi ne eĉ havas iujn ajn specialajn potencojn! Nu do, kion pri tiu ĉi: unu tago, mistera nova studento translokiĝas al mia klaso. Sed li reale estas eksterulo aŭ de la estonteco kaj li havas telepatiajn potencojn. Kiam li ekbatalas kontraŭ malbonuloj, mi nur devas trovi metodon partopreni lian militon. Nur li batalos, kaj mi povas nur esti lia lakea adjunkto. Dio mia, tio ĉi estas bonega, mi estas tiel ruza!

Aŭ, eble, se tio ne funkcias, kio pri tio ĉi: unu tago, mistera potenco en mi vekiĝus , kvazaŭ psikokineza aŭ metapsikia povo. Mi malkovrus, ke multaj personoj en tiu ĉi mondo havas similajn potencojn, kaj, tiam, ia metapsikia societo varbas min. Mi membriĝus al tiu ĉi organizo kaj protektus la mondon kontraŭ malbonaj mutaciintoj.

Bedaŭrinde, realo estas surprize kruela... Neniu translokiĝis al mia klaso. Mi neniam vidis NIFOn. Kiam mi iris al lokoj, kiuj onidire estas fantomitaj, nenio aperis. Du horoj da intensa fiksrigardado ne movis mian krajonon eĉ unu milimetron, kaj rigardante la kapon de mia samklasano ne rivelis liajn pensojn al mi. Mi ne povis ne melankoliĝi pro la normaleco de la leĝoj de fiziko. Mi ekĉesis serĉi NIFOjn kaj atenti metapsikiajn televidajn programojn, ĉar mi fine konvinkis min, ke tio estas malebla. Mi eĉ atingis punkton, kie mi nur havis nostalgion por tiuj aferoj.

Post submezlernejo, mi tro maturiĝis por tiu fantazia mondo kaj iĝis ege bazita en realo. Nenio okazis en 1999, malgraŭ tio, ke mi esperis, iomete, ke io ja okazus; homoj ne reiris al la luno nek preteriris ĝin. Mi supozas, pro la aspekto de aferoj, ke mi estos delonge mortinta antaŭ oni povas aranĝi vojaĝon de Tero al Alfa Centaŭro.

Kun tiaj malspritaj pensoj en mia menso, mi iĝis normala, senĝena mezlernejano. Almenaŭ, ĝis la tago, en kiu mi renkontis Suzumija Haruhi.

<noinclude>
{| border="1" cellpadding="5" cellspacing="0" style="margin: 1em 1em 1em 0; background: #f9f9f9; border: 1px #aaaaaa solid; padding: 0.2em; border-collapse: collapse;"
|-
| [[ESP_Suzumiya_Haruhi|Ĉefpaĝen]]
| Iri al [[Suzumiya_Haruhi:Volumo1_Ĉapitro1|Ĉapitro 1]]
|-
|}
</noinclude>

Talk:Suzumiya Haruhi ~ Esperanto version

2010-08-09T06:32:51Z

Osho-Jabbe: /* Tabelo de Esperantigitaj Nomoj */

== Komentoj al legantoj/redaktantoj ==

Unue, mi volas diri, ke mi esperas, ke la esperanta Suzumija Haruhi varbos novajn legantojn al tiu ĉi interesa serio. Ĉi-sube mi skribos kelkajn regulojn por konservi la unuecon de la projekto:

=== Bazaj Reguloj ===

Ni sekvas la [http://www.esperanto.be/fel/mon/mon_konv.php Monato-konvenciojn], ĉar Monato estas vaste konata internacia revuo, kaj sekve ĝiaj konvencioj estas tre bona por interkompreniĝo.

Ni esperantigas nomojn laŭ la jenaj reguloj:

:'''1.''' Virajn nomojn ni ĉiam plene esperantigas. (Do, ''Kyon'' fariĝas Kjon/o, ''Kunikida'' fariĝas Kunikida/o.)
:'''2.''' ''A''-finajn virinajn nomojn ni duonesperantigas. Ĉiujn aliajn ni plene esperantigas. (Do, ''Tsuruya'' fariĝas Curuja, ''Ryoko'' fariĝas Rjok/o.)
:'''3.''' ''A''-finajn familiajn nomojn ni duonesperantigas. Ĉiujn aliajn ni plene esperantigas.
:'''4.''' Ĉe plene esperantigitaj nomoj, ni forlasas la ''o''-finaĵo (kaj apostrofo) laŭ la 16a Regulo de la Fundamento kaj la [http://akademio-de-esperanto.org/aktoj/aktoj2/8oa.html 8OA]. Ni ne faras tion ĉe nomoj, kiuj finiĝas per ''o'' japane, nek ĉe viraj nomoj, kiuj finiĝas per ''a'' japane. (Do, Kjon/o fariĝas Kjon, Rjok/o restas Rjok/o, Kunikida/o restas Kunikida/o.)
''Vi povas legi la liston de ĉefrolulaj nomoj [http://www.baka-tsuki.org/project/index.php?title=Talk:Suzumiya_Haruhi_%7E_Esperanto_version#Tabelo_de_Esperantigitaj_Nomoj ĉi tie]''

Ĝenerale, por tradukado ni limigas nin al la vortprovizo de la Reta Vortaro ([http://www.reta-vortaro.de/revo/ ReVo]). Se por nocio aŭ esprimo prezentiĝas du aŭ pluraj ekvivalentoj, ni preferas la pli oficialan. Se necesas uzi vorton ne troviĝantan en ReVo aŭ en senco ne menciita en ReVo, ni aldonas klarigon en la „notoj de la tradukanto.”

-[[User:Osho-Jabbe|Osho-Jabbe]] 00:39, 30 November 2009 (UTC)

== Tabelo de Esperantigitaj Nomoj ==
La streketo kaj finaĵo estas montrata sube nur por faciligi prononcon kaj akuzativigon. En la teksto mem, ni aperigas la nomojn sen la streketo kaj kelk-kaze sen la ''o''-finaĵo. (Legu la [http://www.baka-tsuki.org/project/index.php?title=Talk:Suzumiya_Haruhi_%7E_Esperanto_version#Bazaj_Reguloj bazaj reguloj].)
{| border="1" cellpadding="4" cellspacing="0"
|-----
! Japana Nomo
! Latinigita Nomo
! Esperanta Nomo
|-----
| 涼宮ハルヒ || SUZUMIYA Haruhi || SUZUMIJA Haruhi/o
|-----
| キョン || Kyon || Kjon/o
|-----
| 長門有希 || NAGATO Yuki || NAGAT/O Juki/o
|-----
| 朝比奈みくる || ASAHINA Mikuru || ASAHINA Mikuru/o
|-----
| 古泉一樹 || KOIZUMI Itsuki || KOJZUMI/O Icuki/o
|-----
| 朝倉涼子 || ASAKURA Ryōko || ASAKURA Rjok/o
|-----
| 鶴屋 || Tsuruya || Curuja
|-----
| 谷口 || Taniguchi || Taniguĉi/o
|-----
| 国木田 || Kunikida || Kunikida/o
|-----
| 喜緑江美里 || KIMIDORI Emiri || KIMIDORI/O Emiri/o
|}

-[[User:Osho-Jabbe|Osho-Jabbe]] 06:31, 9 August 2010 (UTC)

Talk:Suzumiya Haruhi ~ Esperanto version

2010-08-09T06:31:25Z

Osho-Jabbe:

== Komentoj al legantoj/redaktantoj ==

Unue, mi volas diri, ke mi esperas, ke la esperanta Suzumija Haruhi varbos novajn legantojn al tiu ĉi interesa serio. Ĉi-sube mi skribos kelkajn regulojn por konservi la unuecon de la projekto:

=== Bazaj Reguloj ===

Ni sekvas la [http://www.esperanto.be/fel/mon/mon_konv.php Monato-konvenciojn], ĉar Monato estas vaste konata internacia revuo, kaj sekve ĝiaj konvencioj estas tre bona por interkompreniĝo.

Ni esperantigas nomojn laŭ la jenaj reguloj:

:'''1.''' Virajn nomojn ni ĉiam plene esperantigas. (Do, ''Kyon'' fariĝas Kjon/o, ''Kunikida'' fariĝas Kunikida/o.)
:'''2.''' ''A''-finajn virinajn nomojn ni duonesperantigas. Ĉiujn aliajn ni plene esperantigas. (Do, ''Tsuruya'' fariĝas Curuja, ''Ryoko'' fariĝas Rjok/o.)
:'''3.''' ''A''-finajn familiajn nomojn ni duonesperantigas. Ĉiujn aliajn ni plene esperantigas.
:'''4.''' Ĉe plene esperantigitaj nomoj, ni forlasas la ''o''-finaĵo (kaj apostrofo) laŭ la 16a Regulo de la Fundamento kaj la [http://akademio-de-esperanto.org/aktoj/aktoj2/8oa.html 8OA]. Ni ne faras tion ĉe nomoj, kiuj finiĝas per ''o'' japane, nek ĉe viraj nomoj, kiuj finiĝas per ''a'' japane. (Do, Kjon/o fariĝas Kjon, Rjok/o restas Rjok/o, Kunikida/o restas Kunikida/o.)
''Vi povas legi la liston de ĉefrolulaj nomoj [http://www.baka-tsuki.org/project/index.php?title=Talk:Suzumiya_Haruhi_%7E_Esperanto_version#Tabelo_de_Esperantigitaj_Nomoj ĉi tie]''

Ĝenerale, por tradukado ni limigas nin al la vortprovizo de la Reta Vortaro ([http://www.reta-vortaro.de/revo/ ReVo]). Se por nocio aŭ esprimo prezentiĝas du aŭ pluraj ekvivalentoj, ni preferas la pli oficialan. Se necesas uzi vorton ne troviĝantan en ReVo aŭ en senco ne menciita en ReVo, ni aldonas klarigon en la „notoj de la tradukanto.”

-[[User:Osho-Jabbe|Osho-Jabbe]] 00:39, 30 November 2009 (UTC)

== Tabelo de Esperantigitaj Nomoj ==
La streketo kaj finaĵo estas montrata sube nur por faciligi prononcon kaj akuzativigon. En la teksto mem, ni aperigas la nomojn sen la streketo kaj kaj kelk-kaze sen la ''o''-finaĵo. (Legu la [http://www.baka-tsuki.org/project/index.php?title=Talk:Suzumiya_Haruhi_%7E_Esperanto_version#Bazaj_Reguloj bazaj reguloj].)
{| border="1" cellpadding="4" cellspacing="0"
|-----
! Japana Nomo
! Latinigita Nomo
! Esperanta Nomo
|-----
| 涼宮ハルヒ || SUZUMIYA Haruhi || SUZUMIJA Haruhi/o
|-----
| キョン || Kyon || Kjon/o
|-----
| 長門有希 || NAGATO Yuki || NAGAT/O Juki/o
|-----
| 朝比奈みくる || ASAHINA Mikuru || ASAHINA Mikuru/o
|-----
| 古泉一樹 || KOIZUMI Itsuki || KOJZUMI/O Icuki/o
|-----
| 朝倉涼子 || ASAKURA Ryōko || ASAKURA Rjok/o
|-----
| 鶴屋 || Tsuruya || Curuja
|-----
| 谷口 || Taniguchi || Taniguĉi/o
|-----
| 国木田 || Kunikida || Kunikida/o
|-----
| 喜緑江美里 || KIMIDORI Emiri || KIMIDORI/O Emiri/o
|}

-[[User:Osho-Jabbe|Osho-Jabbe]] 06:31, 9 August 2010 (UTC)

Suzumiya Haruhi:Volumo1 Ĉapitro1

2010-08-06T20:23:00Z

Osho-Jabbe:

'''Ĉapitro 1'''

Post mi registris por loka mezlernejo, mi baldaŭ bedaŭris ĝin, ĉar la lernejo, kiun mi frekventis, sidis supre sur longa, kruta monteto. Egale printempe, Mi fariĝis tre bolitan kaj ŝvita, kvazaŭ mi grimpis grandan monton. ĉiufoje kiam mi memoris ĉi tio, kune kun la fakto, ke por la sekvonta tri jaroj mi devos refari la saman agon ĉiutage matene, mi jam sentas laca kaj melankolia. Mi iom trodormis hodiaŭ, kaj eble tial mi piediris tiom pli rapide, aŭ eble tial mi estis tiom laca tiam. Mi povus vekiĝis dek minutojn pli frua, sed kiel vi ĉiuj scias, oni dormas plej bone tuj antaŭ jam venis la tempon por vekiĝi. Mi ne volas malŝpari tiujn dek valorajn minutojn. Do, Mi konsciis, ke min povus neniam vekiĝi frue, ĉion dirite, kiu signifas, ke mi devus ripeti ĉi tiun matenfaradon dum la sekvonta tri jaroj. ĉi tio estis entute tro malĝojiga.

Tial mi havis malgajan mienon dum la enir-ceremonio. ĉiuj aliaj en la nenecese granda aŭditorio havis tiun „mi komencas novan vojaĝon” aspekto sur iliaj vizaĝoj. Vi scias tiun unikan aspekton: la esperema, sed plena per necerteco mieno ke ĉiu nova studento portas, enirante novan lernejon. Por mi, ĝi ne tielis - multaj malnovaj samklasanoj de mia siatempa submezlernejo ankaŭ frekventis ĉi tiun lernejon. Plie, ankaŭ kelkaj el miaj amikoj estis tie ĉi. Sekve, Mi ne aspektis tiel maltrankvila - aŭ ekscita - kiel aliaj personoj.

La knaboj estis en jakoj, kaj la knabinoj estis en maristaj uniformoj. Ha, tio estas iom stranga kombinajxo. Eble la lernejestro monotone preleganta sur la stadio havas ia fetiĉo por maristaj uniformoj. Dum mi pripensis ĉi tiujn senutilajn aferojn, la stulta ceremonio fine finiĝis. Mi, kune kun miaj nebonvenetaj novaj samklasanoj, eniris klasĉambron n-ro 1-5.

Nia ĉefĉambra instruisto Okabe-sensej, kiu havis antaŭspegule dumhore ekzercita rideto, marŝis al la antaŭo de la klasĉambro kaj donis sinprezento. Unue, li diris, ke li estas instruisto de sportoj kaj estas la trejnisto de la manpilk-luda teamo. Tiame, li ekparolis pri liaj forpasintaj tagoj, kaj diris, ke kiam li estis en universitato, li ludis por la manpilk-luda teamo, kaj eĉ gajnis la ĉampiona maĉo, kaj ke tiu ĉi lernejo grave mankas manpilk-ludistoj, do, kiu ajn aliĝus la teamon, tuj fariĝus regululo. Poste, li plu diris pri tio, ke manpilkado estas la plej interesa sporto en la mondo ktp ktp ktp ktp. Ĝuste kiam mi pensis ke li neniam finus, li subite elbalbutis:

„Nun, mi sugestas, ke vi prezentu vin unu post la alia?”

Tian ĉi aferon oni atendu, tial mi ne estis vere surprizita.

Unu post la alia, la personoj en la maldekstra flanko de la klasĉambro komencis prezenti sin. Ili levis siajn manojn, poste deklamis siajn nomojn, la nomojn de siaj malnovaj lernejoj kaj aliaj trivialaj aferojn, ekzemple siajn ŝatokupojn aŭ preferatajn manĝajxojn. Iuj murmuris tra la dentoj por plemumi la taskon, kelkaj faris tre interesajn prezentojn, tamen iuj provis diri terurajn ŝercojn, kiuj malaltigis la ĉambran etoson. Dum la aliaj prezentis sin, mia vico alproksimiĝis. Mi eknervoziĝis! Vi certe scias, kiel mi sentis, ĉu ne?

Post mi sukcese eldiris mian zorgeme elpensitan, mallongan sinprezenton sen balbuti miajn vortojn, kiel laŭeble, mi sidiĝis, sentante la trankviliĝon de finiĝo de afero malagrabla, sed neevitebla. La persono malantaŭ mi insistis por sia vico kaj - ho, Mi verŝajne neniam forgesos ĉi tion por la restaĵo de mia vivo - diris legendiĝontaj vortoj.

„Mia nomo estas Suzumja Haruhi. Mi diplomiĝis ĉe Orienta Submezlernejo.”

Ĝis ĉi tiu punkto la sinprezento estis normala, tial mi ne eĉ provis turni min por rigardi ŝin. Mi rigardis al la ĉambroantaŭo kaj aŭskultis ŝian krispan voĉon.

„Min neniom interesas ordinaruloj. Se iu ĉi tie estas eksterterulo, tempovojaĝanto, dimensiovojaĝanto, aŭ telepatiulo, bonvolu veni renkonti min! Tio estas ĉio.”

Kiam mi aŭdis tion, mi ne povis ne turni min malantaŭen.

Ŝi havis longan nigran hararon. Ŝia ĉarma vizaĝo estis plena per aŭdaca kaj serioza rigardo dum la aliaj el la klaso fiksrigardis ŝin. Ŝia seriozeco kaj persistemo brilis tra ŝiaj brilaj okuloj kaj longaj brovoj. Ŝiaj lipetoj estis streĉe ferma. Ĉi tio estis mia unua impreso de ĉi tiu knabino.

Mi ankoraŭ memoras, kiom luma ŝia blanka kolo estis - staranta jene estis miriga belulino.

Haruhi, kun ŝiaj provokaj okuloj, ĉirkaŭrigardis la klason malrapide, ĉesis por rigardi al mi (mia buŝo estis larĝe malfermita), kaj poste sidiĝis sen eĉ rideto.

Ĉu tio estu amuza?

Ŝi havis laŭlonge nigran hararon. Ŝi ĉarma vizaĝo estis plena de aŭdaca kaj malfacila rigardo kiel la aliaj de la klaso fiksrigardis ŝin. Ŝi graveco kaj persistemo bril per ŝiaj glinting okuloj kaj longaj brovoj. Ŝi malgrandaj lipoj estis streĉe fermis. Ĉi tiu estis mia unua impreso de ĉi tiu knabino.

Mi ankoraŭ memori kiel lumanta ŝi blanka kolo estis - star estis mirig belecon.

Haruhi, kun ŝi provokaj okuloj, skan la klaso malrapide, halt al kolere rigard mi (Mi havis mian buŝon larĝe malferm), kaj poste sidiĝis neniom ridetinte.

Estis tio, ke devus esti amuza?

Ĉe tiu momento mi kredas, ke ĉies mensoj estis plena per demandosignoj, kaj ke ĉiu estis konfuzita pri tio, kio sia reago estu „Ĉu mi ridu?” Neniu sciis.

Nu, se oni juĝas laŭ la konkludo, ĝi estis nek ŝerco nek ridafero, kiel Haruhi neniam diris aferon tian.

Ŝi ĉiam estas serioza.

Tio ĉi estas bazita sur mia propra sperto - ĝi ne povas esti malprava.

Post la feo de silento ŝvebis ĉirkaŭ la klasĉambro dum proksimume tridek sekundoj, la hejmĉambra instruisto, hezitis, kaj signalis al la sekvonta persono daŭri, kaj fine, la streĉa etoso leviĝis.

Tiel ni unuafoje renkontis.
Mi solene ĵuras - mi vere volas kredi, ke ĝi estis nur koincido.

Post ŝi forprenis ĉies atenton je la unua tago, Haruhi fariĝis senkulpa mezlernejanino.

Tio estis la kvieto antaŭ la ŝtormo! Mi fine scias tion, nun.

Ĉiuokaze, ciu en la lernejo venis de unu el la kvar submezlernejoj en la urbo - homoj kun pli-malpli mezbonaj ekzamenaj markoj. Inkluzive, kompreneble, Orienta Submezlernejo; sekve, iu en la klaso diplomiĝis samtempe, kiel Haruhi, kaj scias tion, kion ŝia silento signifas. Bedaŭrinde, mi ne konis iun de Orienta Submezlernejo; do, neniu povus klarigi al mi, kiom serioza la situacio estis. Sekve, kelkaj tagoj post tiu absurda memprezento, mi faris ion tre malsaĝan - mi provis paroli kun ŝi antaŭ kurso!

Miaj domenoj de malbona sorto ekfalis, kaj mi esti la inicatinto, kiu puŝis la unua bloko.

Komprenu. Kiam Haruhi sidis sur sia seĝo, ŝi aspektis kiel normala, ĉarma knabino. Tamen, mi devis sidi antaŭ ŝi, kaj mi pensis, ke mi simple fariĝus intima kun ŝi. Mi vere pensis ke tio funkcius. Kiel naiva. Iu, bonvolu bati sencon en min.

Kompreneble, mi komencis la konversacion kun tiu ĉi okazo.

„Hej.”

Mi turnis la kapon, kun senĝeneca rideto ĉe mia vizaĝo.

„Tiuj aferoj en via sinprezento, kiuj el ili estis seriozaj?”

Kun ŝiaj brakoj krucigitaj antaŭ ŝia brusto kaj ŝiaj lipoj firme malfermitaj, Suzumija Haruhi restigis sian seriozan sintenon, rigardante rekte en miajn okulojn.

„Kiu ‚aferoj en mia sinprezento‘?”

„La aferoj pri la eksterteruloj k.s.”

„Ĉu vi estas eksterterulo?”

Ŝi aspektis tre serioze.

„Ne... sed-”

„Se ne, kion vi volas de mi?”

„...Ne, nenion.”

„Do ne parolu kun mi. Vi malŝparas mian tempon.”

Ŝia firigardo estis tiel malvarma, ke mi ekdiradis „pardonu” responde, antaŭ eĉ mi konciis. Suzumija Haruhi forrigardis de mi malŝate, kaj ekmalridetis al la kretotabulo.

Mi estis dironta ion, sed mi ne povis elpensi ion bonan diri. Dankinde, je tiu momento, la ĉefinstruisto eniris la kursĉambron, kaj mi estis savita.

Sentante konfuzite, mi turnis la kapon al mia skribotablo. Tiam mi rimarkis, ke kelkaj miaj samklasanoj rigardis min kun intereso ĉe la vizaĝo. Kiam mi rerigardis ilin, tamen, mi rimarkis, ke ĉiuj ili havis la saman mienon, kvazaŭ ili estis dironto, „Nesuprize.” Kelkaj eĉ rigardis min simpatieme.

Ial tio ĝenis min. Tamen, mi poste lernis, ke ili estas diplomiĝintoj de Orienta Submezlernejo.

Kun la scio, ke mia unua kontakto kun Haruhi finiĝis tute vane, mi konstatis, ke mi konservu mian forecon de ŝi, por la asekuro de sekureco. Tio klara, semajno pasis.

Tamen, ĉiam ekzistis naivaj homoj, kiuj volis paroli kun Suzumija Haruhi, kiu ĉiam malridetis.

Plejparte, ili estis tiuj bonkoraj knabinoj, kiuj volis helpi solan samklasaninon. Tio estas bona afero, sed kontrolu vian celiton antaŭe!

„Bonan, ĉu vi spektis la televidan melodramserion, lastnokte?”

„Ne.”

„Be, kial ne?”

„Baf!”

„Vi provu ĝin. Eĉ se vi komencus meze de la serio, vi ne konvuziĝus. Ĉu vi bezonas min klarigi la antaŭajn rakontojn por vi?”

„Tuj foriru. Vi ĝenas min!”

Nu, tiele ĝi okazis.

Malĝentila kaj senmiena. Ŝi povus montri al ili iom da bonmanieroj! Tio nur pensigis ŝiajn viktimojn, ke ili iel misagis. Je la fino, li aŭ ŝi nur povas pensi „En ordo... do, mi simple...”, kaj demandi al si „Kiel mi fuŝdiris?”, antaŭ forĝemante.

Ne malfeliĉu, vi ne fuŝagis. Io en la cerbo de Suzumija Haruhi estas malfunkcianta, ne en la via.

Kvankam mi ne malĝuis manĝi sola, mi volis, ke aliuloj pensu min solemulo, dum ĉiu alia manĝis tagmanĝon kun amikoj. Tial mi manĝis kun Kunikidao, mia malnova submezlerneja amiko kaj knabo nomata Taniguĉi de Orienta Submezlernejo, kies seĝo estas apud la mia.

Fine, ni ekklaĉis pri Haruhi.

„Vi provis paroli kun Suzumija, ĉu ne?” Taniguĉi subite demandis. Mi kapjesis.

„Kaj, poste ŝi diris ion strangan kaj agis malvarme?”

Vi diras al mi.

Taniguĉi metis sian tranĉitan boligitan ovon en sian buŝon, maĉis kaj diris kun plena buŝo;

„Se tio knabino interesas vin, mi ne eltiros miajn vortojn. Mia sola konsilo estas ‚forgesu ĝin!‘ vi jam sciu, sed ŝi estas frenezulino.”

Li aldonis ke li estis en klaso kun ŝi kaj bone konis ŝin. Tiam li rakontis multajn anekdotojn pri ŝi.

„Al ŝiaj agoj mankas senco. Mi pensis, ke ŝi regus sin, kiam ŝi iris al mezlernejo, sed klare, ne. Vi aŭdis ŝian sinprezenton, ĉu ne?”

„Ĉu vi celas la eksterterulajn aferojn.”

Kunikidao, kiu estis okupita pre forpreno de ostojn el sia fritita fiŝo, interrompis.

„Precize. Eĉ en submezlernejo, ŝi emas fari kaj diri stangajn aferojn. Ja, tio rememorigas min - la lerneja vandalisma okazo, ekzemple!”

„Kio?”

„Vi konas tiun umilon por skribi liniojn el kreto, ĉu ne? Kiel ĝi nomiĝas... Ĉiuokaze, ŝi kaŝeniris la lernejon nokte, kun tiu aĵo, kaj skribis grandegan bildon meze de la atletika kamparo.”

Taniguĉi ekridetis, eble li memoris tiun okazon.

„Ĝi suprizis min. Mi iris al la lernejo, frumatene, kaj mi povis vidi grandan triangulojn kaj cirklojn sur la tero. Mi ne sciis kio ĝi estas, tial mi iris al la kvara etaĝo por akiri deĉielan rigardon. Tio ne helpis - mi ankoraŭ ne scias kio la simbolo estas.”

„Ho, mi pensas ke mi vidis tion antaŭe. La simbolo aspektis kiel rompita Nazka-linioj.” diris Kunikidao.

Mi neniam antaŭe aŭdis pri tion ĉi.

„Prave! Mi scias! La ĵurnaltitolo estis simile al ‚Misteraj Linioj sur Sumezlerneja Atletika Kampara‘, ĉu ne?”

„Ne diru al mi, ke ŝi-”

„Ŝi mem konfesis, do ne restas dubo. Kompreneble, tio konfuzis la instruistojn. Ŝi estis vokita al la ĉambro de la lernejestro. Ĉiu instruisto ĉeestis kaj esplordemandis ŝin.”

„Do, ĉu ŝi faris ĝin?”

„Mi ne scias.” Taniguĉi respondis senentuziasme, provante gluti buŝpleno da rizo.

„Mi aŭdis, ke ŝi rifuzis diri ion ajn. Kompreneble, kiam ŝi firigardas al vi, vi ne plu volas esplordemandi al ŝi. Kelkaj diras ke ŝi skribis la simbolon por voki NIFOn, aliaj ke ĝi estas magia simbolo por voki diablojn, aŭ ke ŝi provis malfermi pordon al alia dimensio. Ta-ta-ta... Estis multaj teorioj, sed se la kulpulo restas silenta, ni neniam scios ĉu la onidiroj estas vera aŭ ne. Ĝis hodiaŭ, ĝi restas mistero.”

Ial bildo de Suzumija Haruhi kun serioza mieno, okupe sibranta liniojn sur la Submezlerneja Kampare nokte, eniris mian menson. Ŝi nepre forprenis la skribilojn kaj kretopulvoron de la stokejo; eble ŝi eĉ kunportis poŝlampon! Per ĝia malhela flava lumo, Suzumija Haruhi eble aspektis tre serioza, se ne celkonscia... Okej, tio estas nur mia imago.

Sed, verdire, ŝajne Suzumija Haruhi honeste atendis NIFOn aŭ monstrojn aŭ eĉ dimensian pordon aperi. Ŝi verŝajne laboris tra la tuta nokto en la kamparo, sed, ĉar nenio aperis, ŝi foriris kun nur melankolio, mi persone pensis.

„Tio ne estas ĉio!”

Nun Taniguĉi finis tagmanĝon, kaj ordigis sian skribotablon. Li pludiris:

„Unufoje mi venis al la klasĉambro matene kaj eltrovis, ke ĉiuj skribotabloj estis movita en la koridoron, kaj estis grandega steloforma pentraĵo sur la lerneja tegmento. Alitempe, ŝi vagis ĉirkaŭ la lernejo, metante [[Suzumiya Haruhi:Volumo1 Notoj de la Tradukinto#O-fuda|''O-fuda''-ojn]] ĉie... vi scias, tiuj talismanoj, kiujn oni metas sur la fruntoj de ĉinaj vampiroj. Mi tute ne komprenas ŝin.”

Tio estas vera, Suzumija Haruhi ne estis en la klasĉambro ĝuste tiam, ĉar se jes, ni ne havus ĉi tiun konversacion. Tamen, eĉ se ŝi aŭdus nin, ŝi verŝajne ne prizorgus. Kutime, Suzumija Haruhi eliris la klasĉambron tuj post kvara periodo, tiame revenis tuj antaŭ kvina periodo. Ŝi ne portis lunĉujon, tial mi supozis, ke ŝi iris al la kantino por ĝui ŝian tagmanĝon; sed ĝi ne daŭras la tutan horon manĝi tagmanĝon, ĉu ne? Cetere, fine de ĉiu periodo, ŝi malaperis. Kien ŝi iris ĉiuokaze...?

„Sed, ŝi estas tre populara por la uloj!”

Taniguĉi interrompis:

„Ŝi estas ĉarma, atletema, kaj inteligenta. Malgraŭ tio, ke ŝi estas stranga, se ŝi restigas sian buŝon ferma, ŝi estas efektive ne malbona.”

„Kie vi lernas ĉion ĉi klaĉon?” Kunikidao demandis kun lia lunĉujo duoble plena ol tiu de Taniguĉi.

„Estis tempo, kiam ŝiaj koramikoj ŝanĝiĝis senĉese. De iuj mi aŭdis, ke la plej longa interrilato daŭris semajnon, kaj la plej mallonga finis kvin minutoj post la konfeso. Aldone, la sola kialo Suzumija donis por forigi ŝiajn koramikojn estis ‚Mi ne havas tempon por societumi kun normalaj homoj.‘”

Taniguĉi ŝajne parolis laŭ sperto. Post li rimarkis mian fiksrigardon, li fariĝis iom embarasita.

„Mi aŭdis ĉi tion de aliuloj! Honeste! Ial, ŝi rifuzis malakcepti konfeson. Je la tria jaro, ĉiu ekkomprenis; sekve, neniu plu volis konfesi al ŝi. Mi havas amuzan senton, ke historio ripetos sin en mezlernejo. Do, mi avertas al vi hodiaŭ: Forlasu ideojn. Ĉi tiu venas de iu, kiu estis en la sama klaso kiel ŝi.”

Diri laŭvole, min ne estis tiel interesita pri ŝi.

Taniguĉi remetis lian malplenan lunĉujon en lian sakon, kaj ellasis minacan subridon.

„Se mi devus elekti unu, mi elektus ŝin. Asakura Rjoko.”

Taniguĉi kapjesigis la mentonon al grupo de knabinoj malproksime per kelkaj skribtabloj. En la mezo de la konversacianta grupo, kun rozsimila rideto sur ŝia vizaĝo, estis Asakura Rjoko.

„Se oni juĝas laŭ mia analizo, ŝi ja eniras mian ‚Tri Plej Ĉarmaj Unuajaraj Knabinoj‘ listo.”

„Vi ĉiun ... senescepte ĉiun unuajaraninon en ĉi tiu lernejo okulumis?”

„Mi grupigas knabinojn laŭ ‚A‘ ĝis ‚D‘ kategorioj, kaj kredu min, Mi nur rememoras la nomojn de la A-knabinoj. Vi spertas mezlernejon nur unufoje - Mi deziras, ke mia sperto estu laŭeble feliĉa.”

„Tiame, kio Asakura Rjoko estas?” Kunikidao demandis.

„Ŝi estas ‚AA+!‘ Jes ja, nur rigardu ŝian vizaĝon. Ŝia personeco devas esti bonega.”

Egale ignorante egocentraj rimarkoj de Taniguĉi, Asakura Rjoko estis iomete tute alispeca ĉarma knabino ol Suzumija Haruhi estis.

Unue, ŝi estis tre bela, plus ŝi ĉiame eligis rideto-similan, prizorgadantan impreson. Due, ŝia personeco faris ŝajne egali la priskribon de Taniguĉi. Hodiaŭ, neniu plu aŭdacis paroli al Suzumija Haruhi, krom Asakura Rjoko. Kiel ajn severa Suzumija Haruhi estis, Asakura Rjoko ankoraŭ provis alparoli ŝin de tempo al tempo. Ŝi estis tiom pasia ke ŝi preskaŭ agis kiel la klaso monitoro. Trie, pro la maniero laŭ kiu ŝi alrespondis la instruistajn demandojn en klaso sole, vi povus vidi ke ŝi estas tre inteligenta. Ŝi ĉiame alrespondis la demandojn ĝuste - en la okuloj de la instruistoj, ŝi estis verŝajne modela studento. Antaŭ ĉio, ŝi estis ekstreme populara ĉe la knabinoj. La termino jam daŭris por nur semajno, kaj ŝi estis jam bone survoje esti la centro de la studentinoj en la klaso. Estis tiel, kvazaŭ ŝi falis de la ĉielo kaj naskiĝis pensanta pri ekstrema allogeco!

Kompare kun la koler-rigardema, sciencfikcio-obseda Suzumija Haruhi, la elekto estis evidenta. Aliflanke, ĉi tiuj du kandidatoj estis verŝajne ambaŭ tro alta ĉur la monteto por nia heroo Taniguĉi grimpi. Neniumaniere li akirus iun ajn el ili.

Estis ankoraŭ Aprilo tiame, kaj tiutempe, Suzumija efektive kondutis tre agrable. Por mi, ĉi tiu estis iom malstreĉa monato. Malpleje, estus monato ĝis Haruhi komencis troagi.

Sed egale dum tiu tempo, mi observis kelkajn ekscentrajn kondutojn de Haruhi.

Kial mi dirus tion?

Indiko #1: Ŝi ŝanĝis sian harstilon ĉiutage. Cetere, se oni juĝas laŭ mia rimarko, laŭskeme. Lunde, Haruhi venas al lernejo kun sia longa hararo malsuprenire, sen ia ajn banto. Sur la la sekvantan tagon, ŝi bantumus ĝin en harfaskon. Tiom, kiom Mi malamas agnoski ĝin, ke hararango faris ŝajnas bonaj sur ŝi. Tiame, ŝi ligus du ponevostoj sur la la sekvantan tagon, kaj tri ponevostoj la tago post; Ĝis vendredo, ŝi kvar rubandoligus ponevostoj sur ŝi kapo. Ŝi agoj estis vere enigma!

Lundo = 0, Mardo = 1, Merkredo = 2...

Kiel la tago de la semajno pliig, tiel la nombro de ponevostoj ŝi havis; ĝis la venonta Lundo, la tuta procezo rekomencus. Mi ne povus vid kial ŝi estis far ĝi. Sekvanta la antaŭa logiko, ŝi devus ses ponevostoj Dimanĉon... Mi subite vol vid ŝia Dimanĉo hairstyle.

Indico #2: Por PE, klasoj 1-5 kaj 1-6 kombinus kaj pren ĝi kune, kun la gejunuloj apartig. Kiam ni ŝanĝis vestojn, la knabinojn irus al la 1-5 klasĉambro, kaj la knaboj irus al la 1-6 klasĉambro; signifo fine de la antaŭa periodo, la uloj de nia klaso (1-5) transloĝiĝus al la alia ĉambro al ŝanĝo.

Bedaŭrinde, Haruhi tute ignorita la ulojn en nia klaso kaj forigita ŝin mariston uniformon antaŭ ilin havis las.

Estis tiel, kvazaŭ, ŝi, la uloj estis ĝardenaj kukurboj aŭ terpomo maldung, kaj ŝi estas tute indiferenta pri. Tute sen esprimo, ŝi ĵetus ŝin uniformon sur la skribtablon kaj komencis eniri ŝi ŝvitĉemizo.

Ĉe tiu momento, Asakura Rjoko veturus la atente rigard, glaciiĝ ulojn, min inkluzivis, el la klasĉambro.

Laŭ onidiroj, la knabinoj, kun Asakura Rjoko kiel ilia gvidanto, provis paroladi Haruhi el faranta ke, sed vane. Ĉiu PE klaso, Haruhi ignorus la ceteran klason kaj okupi ŝin uniformon de neniom ekrigardinte. Kaj sekve, ni uloj oni petis, ke ... lasu la klasĉambron la duan la sonorilon sonoris - laŭ la peto de Asakura Rjoko.

Sed, grave, Haruhi havas vere grandan ciferon... argh, ĉi tiu ne la tempo al dir tia afero.

Indico #3: Fine de ĉiu bloko, Haruhi irus FORESTANTA SEN PERMESO. Kiam la lernejo sonorilo venis rulantan ĉirkaŭ, ŝi ekkaptus ŝin tornistron kaj paf el la klasĉambro. Logike, Mi pensis ke ŝi iris senprokraste ŝin domon; Min neniam pensintus ke ŝi irus por partopreni ĉiujn klubojn en la lernejo. Iun tagon, vi vidus ŝin pas pilkoj en la Korbopilko Klubo, kaj la sekvonta vi vidus ŝin kudr kapkuseno kazo en la Kudr Klubo. De la sekvonta tago, vi vidus ŝin mansalutantan ŝin bastonon en la Hokeo Klubo. Mi pensas ŝin ankaŭ aliĝis al la Basbalo Klubo. Do, resume, ŝi havis partopren ĉiu sporto klubo en nia lernejo. Ĉiuj kluboj provis persvadi ŝin en aliĝu, kompreneble, sed ŝi turnis ĉiuj desupre. Ŝi klarigo : „Estis estas ĝen al mi por fari same klubo agado ĉiutaga.” Finfine, ŝi ne aliĝ al iu kluboj.

Kio estis knabino prov tiri?

De ĉi tiu solaj, novaĵoj pri „stranga unuajaro knabino” disvastig tra la tuta lernejo preskaŭ tuj. Ene de monato, ne estis unusola persono kiuj ne sciis kiu Suzumija Haruhi estis. Rapidaplusend Povus, homojn povus ankoraŭ ne sperti sciatan kiujn la kapitalo estis, sed Suzumija Haruhi estis konata nomo.

Do, kun ĉiuj ĉi tiu aĵo okaz - kaj Haruhi estis ĉiam la kaŭz - Povus alven.

Kvankam Mi propre pensi ke destino estas egale malpli kredebla ol la [[Suzumiya Haruhi:Volumo1 Notoj de la Tradukinto#Monstro de Loch Ness|monstro de Loch Ness]], se destino, ĉe iuj mistero loko, estas aktive influ homaj vivoj, mia rado de sorto havis verŝajne komenc turni. Kredeble, en iuj izolita monto, estis verŝajne iuj malnova Guy kiujn estis okupata reskribanta ĝi.

Post la fino de la [[Suzumiya Haruhi:Volumo1 Notoj de la Tradukinto#Ora semajno|Ora Semajno]] ferio, Mi piediris lernejon, ne certa kiu tago de la semajno estis. La nenature sunbrila Maja vetero eksplodigis sur mian haŭton kaj trempigis min kun ŝvito - la kruta monteto ŝajne ne fin aŭ. Juste kio estis ĝi ke la Tero volis ke? Estis sufer flava febro ia?

„Hej, Kjon.”

De malantaŭe de, iu aplaŭdita min sur la ŝultro. Estis Taniguĉi.

Lia pli_anto incendio pend malordema sur liaj ŝultroj, kaj lia necktie estis sulka kaj oblikva flanken.

„Kie vi iras por Ora Semajno?”

„Mi prenis mian malgrandan fratinon al vid mia avinjo en la kamparo.”

„Kiel malakra.”

„Bona, kion vi far, tiame?”

„Partatempa laborposteno ĝis la fino.”

„Vi ne simil tia persono.”

„Kjon, vi estas mezlernejano nun - kial vi ankoraŭ pren via malgranda fratino al vid via avĉo kaj avinjo? Vi devas almenaŭ simil altranga alta studento.”

Parenteze, Kjon estus mi. Mia onklino estis tiu, kiu unua nomita min ke. Antaŭ kelkaj jaroj, mia longa onklino subite diris min, „Mian bonecon, Kjon havas kresk tiel granda!” Mia fratino opiniis, ke estas amuza kaj ankaŭ komencis voki mi Kjon. Post tio la cetera estas historio - miaj amikoj, sur aŭd mia fratino vok mi Kjon, decid al sekv ŝia gvid. De tiun tagon sur, mia kromnomo fariĝis Kjon. Diable ĝi, mia fratino uzis por voki min „Onij-ĉan”!

„Estas tradicio de mia familia al havas kuzon renkontiĝon dum Ora Semajno,” Mi alrespond kiel Mi grimp la monteto.

La ŝvit sentigis min nekomforta.

Taniguĉi, longasenspiriĝ kiel kutime, distrumpetis pri tio, ke li havis renkontitan iuj ĉarmaj knabinoj ĉe lia laborejo, kaj kiel li intencis uzi la monon lin savis iri sur datoj kaj tiela. Sincerdire, temoj kiel kiuj revoj homoj havas, aŭ kiel miriga aŭ ĉarma ies dorlotbesto estas, estas, en mia libro, iom de la plej malakraj temoj en la mondo.

Kiel Mi aŭskultis dato horaro de Taniguĉi (ŝajne li ne estis vizit malgrandajn problemojn kiel kiel neniu estis ir kun li), ni alvenl la lernejo krado.

Suzumija Haruhi estis jam sidanta apog mia seĝo, fiksrigardanta ekster, kiam Mi eniris la klasĉambron. Ŝi havis du bulkokiel haro tondiloj sur ŝi kapo; ŝajne hodiaŭ estis Merkredo. Post sidiĝ - ial Mi ne sciis, kiel la nur klarigo povus esti Ke mi estis ir nuksoj - antaŭ Mi konscias ĝin, Min trov min refoje alparol Suzumija Haruhi.

„Vi ŝanĝas vian hararangon ĉiu tago pro la fremduloj?”

Kiel roboto, Suzumija Haruhi malrapide turn ŝia vizaĝo al mi, kaj fiksrigard mi kun ŝia mortintagrava esprimo. Estis sufiĉe timiga, efektive.

„Kiam vi rimarkas?”

Ŝian tonon estis tiom malvarma ke ĝi estis kvazaŭ ŝi estis alparol roko ĉe la flanko de la vojo.

Mi paŭzis dum kelka tempo pripens ĝi.

„Hm... dum kelka tempo.”

„Vere?”

Haruhi ripozita ŝian mentonon sur ŝia palmo, rigard ĉagren.

„Mi pensas ke ĉiu tago de la semajno eligas malsaman bildon.”

Ĉi tiu estis la unua fojo, ke ni havis konvenan konversacion!

„Por koloro: Lundo estas flava, Mardo estas ruĝa, Merkredo estas blua, Ĵaudo estas verda, Vendredo estas oro, Sabato estas bruna, kaj Dimanĉo estas blanka.”

Mi povus specon de kompren kiuj ŝi estis prov diri.

„Tiame, ke signif, se ni uzas nombrojn reprezenti la koloron, Lundon estas nulo kaj Dimanĉo estas ses, prav?”

„Tio estas ĝusta.”

„Sed, ne devus Lundon est unu?”

„Kiu pet via opinio?”

„... Jes, ĝusta.”

Ŝajne malkontentigita de mia respondo, Haruhi kolere rigard mi. Mi nur sidis tie maltrankvilige kaj lasi tempon glit de.

„Havas Min viditan vin ie antaŭ? longe antaŭe?”

„Kredas, ke ne.”

Post Mi alrespondis, Okabe-sensej eniris la klasĉambron, kaj nia unua konversacio finis.

Malgraŭ tio, ke nia unua konversacio estis nenio skribi hejmon pri, ĉi tiu povus fariĝitan la ŝanĝ punkto Mi estas serĉ!

Aliflanke, la sola ŝanco mi povus alparol Haruhi estis la peco de tempo antaŭ homeroom, kiel ŝi estas kutime ne en la ĉambro dum paŭzo. Sed kiel Mi sidas antaŭ ŝin, Min estas relative certa ke miaj ŝancoj de alparol ŝi alest multe pli granda ol tiuj de iu alia.

Sed la afero ke ŝok mi la plej estis tio, ke Haruhi efektive alrespondita min konvene. Mi originale pensis ke ŝi irus, “Vin kretenon, ferm! Kio!” Ŝajne Ke mi estas ĝuste kiel stranga kiel ŝi, por efektive trovanta la intestoj iri kaj alparol ŝi.

Sekve, kiam Mi venis al lernejo la sekvonta tago kaj eltrovis ke, anstataŭ liganta tri ponevostoj, Haruhi havis tranĉitan ŝin longan kaj maldika haro mallonga, mi sentis tre melankolian.

La taliolongeco haro estis mallongigita ŝultrolongecon tranĉ. Tio estas, malgraŭ tio, ke la hairstyle far konven ŝia, ŝi tranĉ ŝia haro la tago post Mi alparol ŝia pri tio! Devas estas intence, ĝusta?

Kiam Mi diris al Haruhi pri tio -

„Ne vere.”

Ŝi alrespondis kun ŝi registr kiel komercan markon ĉagren tono, sed ne montr ia ajn speciala esprimo. Ŝi ne estis ir al diri al mi la kialo.

Sed Mi atendis ke, tiel, ke estis bone.

„Faris vin vere prov aliĝi al ĉiuj kluboj?”

De tiun tagon sur, alparol ŝia uz la peco de tempo antaŭ homeroom fariĝ mia ĉiutaga rutina. Kompreneble, se Mi ne prov komenco la konversacio, Haruhi rifuz reag. Alia afero estis tio, ke, se Mi alparolis ŝin pri tio, ke de hieraŭ nokte TELEVIDA PROGRAMO estis, aŭ kiel la vetero estis, ktp. - kiujn ŝi juĝis, ke „stultaj temoj” - ŝi nur ignorus mi. Scipovanta ke, Mi zorgeme elektis la konversacion temon ĉiam, kiam Mi alparolis ŝin. Ŝi forturnis ŝian vizaĝon pro ĝeno, montrante la finon de la konversacio de tiu tago
[[Image:Sh_v1_01.jpg|thumb|''Ŝi forturnis ŝian vizaĝon pro ĝeno, montrante la finon de la konversacio de tiu tago.'']]
„Estas klubo tio estas pli amuze ol la aliaj? Mi volas konsider aliĝ iuj mi.”

„Neniu.” Haruhi alrespondis kategorie. „Absolute neniu.”

Ŝi emfazis ĉi tiu denove, tiame malrapide ellas enspiron. Ŝi estis suspiranta?

„Mi pensis ke mezlernejo estus iom pli bona. Fine, estas la sama kiel deviga edukado. Nenio ŝanĝoj iel ajn. Simil Mi aliĝis al la malĝusta lernejo.”

Maltraf, kiuj kriterioj faris vin utiligas kiam vi decidis kiu lernejo ĉeesti?

„Sportoj kluboj kaj kulturaj kluboj estas kaj tamen. Se nur estis iuj unikaj kluboj en lernejo...”

„Bone, kio donis vin la rajton je decid se aliaj kluboj estas normala ĉu, aŭ ĉu ne,?”

„Ferm. Laŭvole klubo, tiame estas unika; alie, estas klara.”

„Vere? Mi sciis vin dirus tio.”

„Hmph!”

Ŝi turn ŝia vizaĝo for en ĝeno, sign la finiĝon de la taga konversacio.

Alia tago:

„Mi overheard io, kion alia tago... Ne estas io grava ĉiuokaze... Faris vin vere forĵet ĉiuj viaj koramikoj?”

„”Kial mi devas aŭdi ĉi tiu de vi denove?”

Ŝi bros ŝian haron de ŝiaj ŝultroj, kaj fiksrigard mi kun ŝiaj brilaj nigraj okuloj. Dio, krom estanta pokervizaĝa, sole ĉi tiu kolera esprimo ŝajn ofte aperi sur ŝi vizaĝo.

„Faris ke Taniguĉi diri al vi? Dio, Mi ne povas kred Ke mi estas en la sama klaso kiel tio idioto eĉ post kiam Mi diplomiĝita subliceon. Li ne unu el tiuj persekut psychos, li estas?”

„Mi kredas ke ne,” Mi penso.

„Mi ne scias, kion vi aŭd, sed negrave. La pliparto estas vera ĉiuokaze.”

„Ne estas iu tie vi vol havas gravan interrilaton kun?”

„Absolute nenia unu!”

Totala malakcepto ŝajne estis ŝia devizo.

„Ĉiu ... senescepte unu el ili estis kreteno. Mi nur ne povas okupiĝ pri iu grava interrilato kun ili. Ĉiu el ili petus al mi renkonti li ĉe la fervoja stacio Dimanĉon, tiame ni certe vizitus la kinejon, la amuzparko, aŭ pilkoludo. La unua fojo ni manĝis kune ĉiame estus lunĉa rendevuo, tiame ni forrapidus kafejo al trink teo. Finfine, ili ĉiame dirus ‚Ĝis morgaŭ!‘”

„Mi ne vidas io malĝusta kun !” Ke mi penso propre, sed Mi ne aŭdac dir tio publike. Se Haruhi diris estas malbona, tiam, oni devas malbonan por ŝi.

„Tiame, nepre, ili konfesus telefone. Diable! Ĉi tiu estas grava temo, almenaŭ dir al mi vizaĝalvizaĝe!!”

mi povus kunsent kun tiuj uloj. Faranta tiela grava - al ili, almenaŭ - konfeso al iu, kiu rigard vi ŝat vi estas vermo verŝajne farus iu sent maltrankvila. Ili panikiĝis juste de vidanta via esprimo! Mi estis imaganta tion, kion tiuj uloj estis pens kiel Mi respondita al Haruhi.

„Hm, vi pravas. Mi demandus la knabinon for kaj diri al ŝi rekte.”

„Kion la la infero prizorgas vin!”

Kio la... Faris min diras io malĝusta denove?

„La problemo estas, estas ĉiuj knaboj en ĉi tiu mondo tielaj dimwitted bestoj? Mi estas agit de ĉi tiu demando ekde subliceo.”

Hodiaŭ ne estas iu pli bona, ĝi estas!

„Tiame, kia knabo vi konsiderus Interesan? Ĝin estas estos fremda ĉion dirite?”

„Mi estas bona kun fremduloj aŭ similaj aferoj kondiĉe, ke ili ne normala. Esti ili vira aŭ virina.”

„Kial vi ĉiame insist, ke ian elekton krom homa?”

Kiam Mi elbabilita tio Haruhi elrigard mi kun malestimo.

„Ĉar homoj ne estas amuzo iel ajn!”

„Tio... eble vi pravas.”

Egale mi ne povus rebat ideo de Haruhi; se montriĝis, ke ĉi tiu ĉarma transloko studento estis duonoterano, duonofremda, eĉ Mi kredus tio estas malvarmeta. Se Taniguĉi, aktuale sidanta apud mi kaj spion Haruhi kaj mi, estis detektivo de la estonteco, estus eĉ pli bona. Se Asakura Rjoko, kiun, ial, teniĝis ridetantan ĉe mi, havis ia ajn supernatura potenco, tiam mia lernejo vivo estus kiel ekscita laŭeble akir.

Sed neniu povas esti - ne fremduloj, tempo veturantoj, aŭ supernaturaj potencoj ekzist en ĉi tiu mondo. Aprobu, ni diras, ke ili far ekzist. Ili rifuz nur aper tuj antaŭ ni humilaj civitanoj kaj dir, „Saluton, Mi estas efektive fremda.”

„TIAL!”

Haruhi subite levŝ kaj frap ŝia seĝo malsupren, kaŭz ĉiu al turn kaj rigard ŝia.

„TIAL MI ESTAS LABOR TIEL MALFACILA!!”

„Pardonon Mi estas malfrua!”

La ĉiamoptimisma Okabe-sensej, kiu estis bela senspiriĝ, kur en la klasĉambron. Kiam li vidis la tutan klason rigard Haruhi levŝ rekta, ŝi pugnoj kunpremis kaj okuloj fiksita je la plafono, li fariĝis ĝuste kiel surpriz kaj juste staris tie.

„Hm... Ĉefĉambro estas komenconta!”

Haruhi sidiĝis tuj kaj kolere rigard la angulo de ŝia skribtablo. Uf!

Mi returnis; la tutan klason faris la samon kaj turnis iliajn kapojn ankaŭ. Tiame Okabe-sensej, evidente perdita la orientiĝon de la bruado, ŝanceliĝita la stadion kaj ellas molan tus.

„Mi pardonpeti pro tio, ke malfrua. Kion?... Tiam, ni komencu!”

Li ripet si denove, kaj la klaso atmosfero fine reven al normala - malgraŭ tio, ke ĉi tiu estis la speco de atmosfero tio Haruhi malam la plej!

Eble viva tuj?

Sed verdire, en la profundo de mia koro, Mi estas vere envias sinteno de Haruhi pri vivo.

Ŝi ankoraŭ havas la kredon ke ŝi estos renkont iu de la supernatura mondo, kredo Ke mi forlas antaŭlonge, kaj ŝi entuziasme prov ating ŝia revo. Se sidanta ĉirkaŭ atendanta ne atingos tion, kion, ni voku ili ni! Ĉi tial Haruhi far aferojn kiel tir blankaj linioj sur la lernejo kampo, pentraĵo simboloj sur la lernejo tegmento, kaj almet malben papero talismans ĉie.

Suspiro!

Mi ne scias kiam Haruhi komencis farr strangan aĵon, tio far aliaj eraro ŝia por occultist. Atendanta atingas nenio, sekve, kial ne elfari iuj strangaj ceremonioj voki ilin for? Finfine, tamen, nenio okazita. Eble tio estis kial Haruhi ĉiame havis ke „diable” rigard ŝia vizaĝo...?”

„He, Kjon.”

Post klaso, Taniguĉi, kun lia perpleksig vizaĝon, provis bloki min. Taniguĉi, vi simil totalo kreteno kun tio esprimo via!

„Silentu! Mi estas indiferenta kio vi diras. Ĉiuokaze, kia magia sorĉo faris vin ĵetis?”

„Kio magia sorĉo?”

Sufiĉe progresinta [[Suzumiya Haruhi:Volumo1 Notoj de la Tradukinto#Teĥnologio kaj magio|teknologio estas nedistingebla disde magio]]! Mi memorita ĉi tiu proverbo kiel Mi demand Taniguĉi subten. Li tiame indikis lian fingron ĉe nunvak seĝo de Haruhi.

„Ĉi tiu estas la unua fojo, ke Mi havas viditan Suzumija alparol persono tiel longe! Kio estis vi uloj priparol?”

Tio, ha, kion ni priparol? mi nur demandis al ŝi iuj normalaj demandoj, jen ĉio.

„Ĉi tiu estas fenomeno!”

Taniguĉi pikeme met sur imponeg al esprimo. Tiame Kunikidao ekaper de malantaŭe de Taniguĉi.

„Haruhi estas ĉiame elirinta kun strangaj knabinoj.”

Hej, ne diru tion. Tio kreos miskomprenon.

„Negrave se Kjon ŝat strangaj knabinoj. Kiuj Mi ne povas kompren estas, kial Suzumija alparolus vi? Mi ne komprenas iel ajn.”

„Eble Kjon estas kiel stranga kiel ŝi?”

„Verŝajne. Tio estas, vi ne povas atend iu kun kromnomo kiel Kjon esti normala.”

Halt vok mi Kjon, Kjon, Kjon! Prefere ol est nom de tio stulta kromnomo, nur uz mia vera nomo! Malpleje, Mi vol aŭd mia fratino voko mi „Onij-ĉan”!

„Mi vol scias tro.”

La voĉo de bonhumora knabino aperis kvazaŭ el nenie. Mi levis mian kapon, kaj, kompreneble, vidis senscie ridetanta vizaĝo de Asakura Rjoko.

„Mi provis alparol Suzumija-san kelkaj tempoj jam, sed nenio venis de ĝi. Vi povas instru mi kiel Mi alparolu ŝi?”

Mi ag kiel kvankam Mi estis pripens ĉi tiu dum kelka tempo, sed efektive, Mi ne eĉ pens iel ajn.

„Mi ne scias.”

Sur aŭd ĉi tiu, Asakura ridetis.

„Mi estas sekve trankviligita hodiaŭ. Ŝi ne povas okaz est izol de ŝiaj samklasanoj tia, tiel estas granda tio vi fariĝas ŝian amikon.”

Asakura Rjoko prizorgis ŝin kiel klaso monitoro ĉar, bone, ŝi estis la klaso monitoro. Ŝi estis elektiĝ kiel la klaso monitoro en nia fina longa homeroom seanco.

„Amiko, ho?”

Mi skuis la kapon malcerte. Estis vere tia? Sed la sola esprimo Haruhi donis min ĉiam, kiam Mi alparol ŝia estis kolera rigardo!

„Vi devas daŭri helpantan Suzumija-san tiel, ke ŝi povas interrilat kun ĉiu. Ni estas en la sama klaso ĉion dirite, tiel ni estas fid al vi!”

Suspiro. Eĉ se vi diras ke, Mi eĉ ne scias kio Mi estas faru!

„Se estas tion, kion Mi devas diri al Suzumija-san, mi povus juste pet al vi pasi la mesaĝon ŝin!”

Ne, atend! Mi ne estas via proparolanto!

„Bonvolu?” ŝi petis sincere, metantaj ŝiaj palmoj kune.

Alfront ŝi peto, mi povus sole don neklarajn respondojn kiel „erm” kaj „haa...”. Asakura komprenis tion kiel „jes,” donis ŝian flavan tulipokiel rideto, kaj poste reven al la aliaj knabinoj. Post vidanta ke la aliaj knabinoj estis rigard mi, mia koro falis ĝis la malsupro de kanjono.

„Kjon, ni estas bonaj amikoj, ĝusta...?” Taniguĉi demand, fiksrigard mi suspekte.

„Kion diable estas okazanta tie ĉi?”

Eĉ Kunikidao, kun liaj okuloj ferm kaj armiloj transir lia brusto, kapjes.

Dio mia! Kial Mi estas ĉirkaŭita de ĉi tiu aro da idiotoj?

Ŝajne iu decidis ĉiu en klaso kiu necesas por ŝanĝi iliajn seĝojn ĉiumonatan. Sekve, la klaso monitoro, Asakura, skribis ĉiuj seĝo nombroj sur malgrandajn pecojn de papero, lokis ilin en [[Suzumiya Haruhi:Volumo1 Notoj de la Tradukinto#Biskvitujo|biskvitujo]], kaj lasi la tutan nin tiras de ĝi. Fine, Mi akiris la seĝon en la dua fina disputo apud la fenestro ke preteratentas la korton. Konjekt kiujn prenis la finan seĝon tuj malantaŭ min? Tio estas vera. Estis la iam ajnkolere rigard Haruhi!

„Kial ne estis interesaĵo okazita tamen?! Kiel malgranda gradolernejo infanoj malaperanta unu post unu, aŭ iuj instruistoj akiranta murd en ŝlos klasĉambron?”

„Halt dir tia timiga aĵo!”

„Mi aliĝita al la Mistero Studgrupo.”

„Aj? Kio okazis?”

„Estis tiel stulta. Nenio interesa okazis! Cetere, ĉiuj klubo membroj estas detektivo romano fervoruloj, sed mankas iu tie tio simil detektivo!”

„Ĉu tio ne estas normala?”

„Mi efektive havis esperojn por la Supernatura Studgrupo.”

„Ĉu vere?”

„Sed, ili ĉiuj montriĝ esti aro da okultaj frenezuloj. Far ke sono amuzo vi?”

„Ne vere.”

„Ha, viro, ĉi tiu estas tro enuiga! Kial ne ĉi tiu lernejo havas dece interesan klubon?”

„Bone, estas ne multe vi povas far pri tio.”

„Mi pensis ke post Mi pasis al altranga alta Mi renkontus iuj kickass kluboj! Suspiro, ĉi tiu similas aspir enir la De la superaj ligoj kaj poste eltrovanta ke la lernejo vi estas ĉeestanta eĉ ne havas basbalan teamon.”

Haruhi aspektas, kvazaŭ ŝi estis ia banshee pretas iri al cent Budhano monaĥejoj al met iuj malbenoj. Ŝi fiksrigardis la ĉielon kun malestimo kaj ellas grandegan suspiron.

Ĉu mi kompatu ŝin?

Mi ne scias tion, kion speco de kluboj Haruhi kiel. Eble eĉ ŝi ne scias la respondon. Ŝi nur „vol fari interesaĵon.” Kio estis „interesaĵo?” Faris tio okup solv murdo mistero? Serĉ Nifoj? Aŭ ekzorcoj? Mi pens ŝi tute ne sciis, aŭ.

„Mi pensas ĝin ne povas esti help al se ne iu.”

Mi decidis esprimi mian opinion.

„Se oni juĝas laŭ la rezultoj, homoj estas kutime kontenta kun iliaj aktualaj statoj. Tiuj, kiuj ne, tamen, vol prov invent aŭ eltrov io al antaŭeniro civilizacio. Iu volis flugi, sekve lin aŭ ŝi inventis aviadilojn. Iu volis vojaĝi facile, sekve aŭtojn kaj trajnoj estis farita. Sed tiuj aferoj estis kre de tiuj, kiuj kiujn posedis specialajn talentojn. Nur geniulo povas transformi tiuj imagado en realaĵo. Ni ordinara morta juste vivu niajn vivojn plene. Ni ne devus agon impulseme eĉ se ni sentas aventureman.”

„Fermu.”

Haruhi juste interromp mia relative bonega parolado, aŭ almenaŭ jen kio Mi opiniis, ke estas, kaj turn ŝia ekir al la alia direkto. Ĝi simil ŝi estis vere malbonhumora aktuale. Kaj tamen denove, kiam ne estis ŝi? Mi kutimiĝis al ĝi jam.

Ĉi tiu knabino verŝajne ne prizorg io - krom se ĝi koncernis supernaturajn potencojn tio for superrealaĵo. La mondo ne havas tiuj, tamen. Ne, vere.

Vivu la Leĝoj de Fiziko! Danke al vi ni homoj povas loĝ en paco. Kvankam Haruhi povus kuntiriĝ timeme je tio.

Mi estas normala, ĝusta?

Aĵo devas havi ekkaŭzita ĝin.

Eble estis la supra konversacio?

Ĉar Mi neniam vidis ĝin rezultantan!

La varmeta suno faris ĉiu en la klasĉambro dormema. Tia, kia mi estis ekdorm kaj ekdorm, potenca forto subite aplikita sin sur mia kolo kaj tiris min returnite. Ĉar la forto estis tiom forta, mia kapo frap la angulo de la skribtablo apog mi. Larmoj tuj venis el miaj okuloj.

„Kion vi opinias vin estas faranta!?”

Mi turn mia kapo ĉirkaŭ freneze kaj vidis Haruhi, unu mano ankoraŭ ekpren mia kolo, ridet granda rideto tio estis kiel brila kiel la tropika suno - honeste, ĉi tiu estas la unua fojo, ke Mi estas vid ŝia rideto! Se ridetoj povas esti mezur pri temperaturo, tiam ŝia rideto estis kiel varma kiel tropika pluvarbaro.

„Mi akiris ĝin!”

He, ne kraĉ sur mi!

„Kial mi ne pens ĉi tiu supre antaŭ?”

Okuloj de Haruhi bril kiel brile kiel la [[Suzumiya Haruhi:Volumo1 Notoj de la Tradukinto#Albirea ĉefstelo|Albirea ĉefstelo]]. Ŝi fiksrigardis min indik. Kontraŭvole Mi demandis:

„Kion vi elpens?”

„Se ĝi ne ekzist, mi povas nur far unu mi!”

„Far kio?”

„Fari KLUBON!”

Mian kapon subite doloron, kaj Mi ne kredas ke ĝi iel koncernis mian kapon frapantan la skribtablon antaŭ unu momento.

„Vere? Kia bonega ideo. Vi povas delas min hodiaŭ?”

„Kio estas tio sinteno? Vi devus esti feliĉa!”

„Pri via ideo, Mi estos alparol vi pri tio poste. Intertempe, mi nur deziri vin konsideri kie ni estas. TIAM vi povas dividi vian ĝojon kun mi. Sed unue, trankviliĝ, bonan?”

„Kion vi volas diri?”

„Klaso ne malakceptita tamen.”

Haruhi fine delas mian kolon. Mi premis malantaŭe de mia kapo kiu estis ek sensentiĝ kaj returnis malrapide. Mi rimarkis ke la tuta klaso rigardis tute miregis. La ĵus diplomiĝita komencanton Instruiston de la angla, kun kreto en ŝia mano, fiksrigard mi kaj aspektas, kvazaŭ ŝi estis pretas krii.

Mi signalo Haruhi sidiĝ rapide kaj eklevis la ŝultrojn ĉe la malriĉa instruisto.

„Bonvolu, daŭri la lecionon, Maltraf.”

Mi aŭdis Haruhi murmur tra la dentoj pri io antaŭ ŝi sidiĝis nevole. La instruisto tiame rekomencis ŝin skrib en la direktoraro...

Krei novan klubon?

Hmmmm...

Ne diru al mi, ke mi estos kunlaboranta.

Mia doloranta kapo nur komencis plibonigi mian maltrankvilon.

<noinclude>
{| border="1" cellpadding="5" cellspacing="0" style="margin: 1em 1em 1em 0; background: #f9f9f9; border: 1px #aaaaaa solid; padding: 0.2em; border-collapse: collapse;"
|-
| [[ESP_Suzumiya_Haruhi|Ĉefpaĝen]]
| Iri al la [[Suzumiya_Haruhi:Volumo1_Antaŭparolo|Antaŭparolo]]
| Iri al [[Suzumiya_Haruhi:Volumo1_Ĉapitro2|Ĉapitro 2]]
|-
|}
</noinclude>

Talk:Suzumiya Haruhi ~ Esperanto version

2010-08-01T21:22:17Z

Osho-Jabbe: /* Bazaj Reguloj */

Talk:Suzumiya Haruhi ~ Esperanto version

2010-08-01T21:17:24Z

Osho-Jabbe:

Talk:Suzumiya Haruhi ~ Esperanto version

2010-08-01T21:16:24Z

Osho-Jabbe:

Suzumiya Haruhi ~ Esperanto version

2010-01-30T06:13:50Z

Osho-Jabbe: /* Intervjuo kun Nagara Tanigaŭa */

[[Category:Alternative Languages]]
La Suzumija Haruhi serio estas disponebla en la sekvantaj lingvoj:
*[[Suzumiya_Haruhi|English (La angla)]]
*[[Suzumiya Haruhi_%7ESpanish%7E|Español (La hispana)]]
*[[Suzumiya_Haruhi_%28version_fran%C3%A7aise%29|Français (La franca)]]
*[[Suzumiya_Haruhi_%7E_Vietnamese_version|Tiếng Việt (La vjetnama)]]
*[[Suzumiya_Haruhi_%7E_Italian_Version|Italiano (La itala)]]
*[[Suzumiya_Haruhi_%7EBrazilian_Portuguese%7E|Português do Brasil (La brazila portugala)]]
*[[Suzumiya_Haruhi_%7E_Indonesian_Version|Bahasa Indonesia (La indonezia)]]
*[[Suzumiya_Haruhi_%7EPolski%7E|Polski (La pola)]]
*[[Haruhi Suzumiya (Saling Tagalog)|Wikang Tagalog (La tagaloga)]]
*[[Suzumiya_Haruhi_Romanian|Romanian (La rumana)]]
*[[Suzumiya Haruhi ~Russian~|Русский (La rusa)]]
*[[Suzumiya Haruhi ~Deutsche~|Deutsch (La germana)]]
*[[Suzumiya Haruhi_%7ENorwegian%7E|Norwegian (La norvega)]]
*[[Suzumiya_Haruhi_%7EKorean%7E|한국어 (La korea)]]

(Noto: Traduka progreso estas malsama por ĉiu versio.)

== Resumo ==

Ne via norma japana mezlerneja rakonto! Kjon estas studento en la unua jaro ĉe Norda Mezlernejo. Sidanta malantaŭ li estas inteligenta, sprita kaj tre enuanta SUZUMIJA Haruhi, kiu prezentas sin kiel neinteresitan de „normalaj homoj” kaj diras ke eksterteruloj, tempovojaĝantoj, dimensiovojaĝantoj, aŭ telepatiuloj anoncu sin kaj kuniĝu ŝin. Kial ŝi estas tiel precizaa pri nehomoj? „Ĉar homoj tute ne estas amuza!” Kjon estas baldaŭ implikita de la provoj de tiu ĉi knabino pliinteresigi vivon kaj rapide molkovras, ke la mondo estas multe pli mirinda ol Haruhi rajtas scii.

== Tradukado ==

Redaktantoj bonvolu [[Suzumiya Haruhi:Registration Page ~ Esperanto version|registri]] la ĉapitrojn, kiujn vi volas traduki.

Se vi volu kontribui grandan parton de la traduko (ekzemple, tuta ĉapitro), bonvolu kontakti administranto en la forumo [http://www.baka-tsuki.net/forums ĉi tie], antaŭ vi kontribuas. Dankon.

=== Pri nia traduko ===

Nia esperanta traduko de la serio La Melankolio de Suzumija Haruhi estas uzanta ĉi tiun [[Suzumiya Haruhi|anglan tradukon]] kiel bazon (kaj la aliajn tradukojn kiel helpilojn), ĉar ni ne posedas la japanan originalon. Ni kredas, ke la angla versio estas fidela al la japana versio. Sed se ekzistu traduka eraro aŭ iu detalo, kiu aperas en la japana versio sed ne en nia traduko, ne hezitu korekti ĝin.

Legu la [[Talk:Suzumiya_Haruhi_%7E_Esperanto_version|diskutan paĝon]] por ekscii pri nia vortprovizo ktp.

== Ĝisdatigoj ==

* La 29a de novembro 2009
** Komenco de la projekto.

== La ''Suzumija Haruhi'' serio, fare de [[Tanigawa Nagaru|Tanigaŭa Nagaru (angle)]] ==

=== Volumo 1 - ''La Melankolio de Suzumija Haruhi'' / ''The Melancholy of Haruhi Suzumiya'' / 第一巻: 涼宮ハルヒの憂鬱 ===
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volume1_Illustrations|Koloraj Ilustraĵoj]]
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volumo1_Antaŭparolo|Antaŭparolo]]
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volumo1_Ĉapitro1|Ĉapitro 1]] '''[100% Tradukita]'''
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volumo1_Ĉapitro2|Ĉapitro 2]]
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volumo1_Ĉapitro3|Ĉapitro 3]]
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volumo1_Ĉapitro4|Ĉapitro 4]]
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volumo1_Ĉapitro5|Ĉapitro 5]]
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volumo1_Ĉapitro6|Ĉapitro 6]]
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volumo1_Ĉapitro7|Ĉapitro 7]]
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volumo1_Postparolo|Postparolo]]
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volumo1_Notoj de la Verkinto|Notoj de la Verkinto]]
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volumo1_Notoj de la Redaktanto|Notoj de la Redaktanto]]
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volumo1_Notoj de la Tradukinto|Notoj de la Tradukintoj kaj Referencoj]]

=== Volumo 2 - ''La Suspiroj de Suzumija Haruhi'' / ''The Sighs of Haruhi Suzumiya'' / 第二巻: 涼宮ハルヒの溜息 ===
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volume2_Illustrations|Koloraj Ilustraĵoj]]
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volumo2_Antaŭparolo|Antaŭparolo]]
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volumo2_Ĉapitro1|Ĉapitro 1]]
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volumo2_Ĉapitro2|Ĉapitro 2]]
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volumo2_Ĉapitro3|Ĉapitro 3]]
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volumo2_Ĉapitro4|Ĉapitro 4]]
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volumo2_Ĉapitro5|Ĉapitro 5]]
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volumo2_Postparolo|Postparolo]]
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volumo2_Notoj de la Verkinto|Notoj de la Verkinto]]
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volumo2_Notoj de la Redaktanto|Notoj de la Redaktanto]]
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volumo2_Notoj de la Tradukinto|Notoj de la Tradukintoj kaj Referencoj]]

=== Volumo 3 - ''La Enuo de Suzumija Haruhi'' / ''The Boredom of Haruhi Suzumiya'' / 第三巻: 涼宮ハルヒの退屈 ===
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volume3_Illustrations|Koloraj Ilustraĵoj]]
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volumo3_Antaŭparolo|Antaŭparolo]]
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volumo3_La Enuo de Suzumija Haruhi|La Enuo de Suzumija Haruhi]]
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volumo3_Bambufolia Rapsodio|Bambufolia Rapsodio]]
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volumo3_Mistera Simbolo|Mistere Simbolo]]
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volumo3_Sindromo de la Sola Insulo|Sindromo de la Sola Insulo]]
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volumo3_Postparolo|Postparolo]]
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volumo3_Notoj de la Verkinto|Notoj de la Verkinto]]
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volumo3_Notoj de la Redaktanto|Notoj de la Redaktanto]]
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volumo3_Notoj de la Tradukinto|Notoj de la Tradukintoj kaj Referencoj]]

=== Volumo 4 - ''La Malapero de Suzumija Haruhi'' / ''The Disappearance of Haruhi Suzumiya'' / 第四巻: 涼宮ハルヒの消失 ===
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volume4_Illustrations|Koloraj Ilustraĵoj]]
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volumo4_Antaŭparolo|Antaŭparolo]]
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volumo4_Ĉapitro1|Ĉapitro 1]]
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volumo4_Ĉapitro2|Ĉapitro 2]]
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volumo4_Ĉapitro3|Ĉapitro 3]]
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volumo4_Ĉapitro4|Ĉapitro 4]]
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volumo4_Ĉapitro5|Ĉapitro 5]]
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volumo4_Ĉapitro6|Ĉapitro 6]]
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volumo4_Postparolo|Postparolo]]
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volumo4_Notoj de la Verkinto|Notoj de la Verkinto]]
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volumo4_Notoj de la Redaktanto|Notoj de la Redaktanto]]
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volumo4_Notoj de la Tradukinto|Notoj de la Tradukintoj kaj Referencoj]]

=== Volumo 5 - ''La Tumulto de Suzumija Haruhi'' / ''The Rampage of Haruhi Suzumiya'' / 第五巻: 涼宮ハルヒの暴走 ===
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volume5_Illustrations|Koloraj Ilustraĵoj]]
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volumo5_Antaŭparolo - Somero|Antaŭparolo - Somero]]
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volumo5_Senfina Aŭgusto|Senfina Aŭgusto]]
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volumo5_Antaŭparolo - Aŭtuno|Antaŭparolo - Aŭtuno]]
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volumo5_Tago de Sagitario|Tago de Sagitario]]
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volumo5_Antaŭparolo - Vintro|Antaŭparolo - Vintro]]
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volumo5_Neĝmonta Sindromo|Neĝmonta Sindromo]]
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volumo5_Notoj de la Verkinto|Notoj de la Verkinto]]
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volumo5_Notoj de la Redaktanto|Notoj de la Redaktanto]]
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volumo5_Notoj de la Tradukinto|Notoj de la Tradukintoj kaj Referencoj]]

=== Volumo 6 - ''La Ŝanceliĝemo de Suzumija Haruhi'' / ''The Wavering of Haruhi Suzumiya'' / 第六巻: 涼宮ハルヒの動揺 ===
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volume6_Illustrations|Koloraj Ilustraĵoj]]
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volumo6_Vivo en Vivo|Vivo en Vivo]]
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volumo6_La Aventuro de Asahina Mikuru Epizodo 00|La Aventuro de Asahina Mikuru Epizodo 00]]
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volumo6_Sorĉita je unua rigardo AMANTO|Sorĉita je unua rigardo AMANTO]]
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volumo6_Kien la Kato Iris?|Kien la Kato Iris?]]
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volumo6_La Melankolio de Asahina Mikuru|La Melankolio de Asahina Mikuru]]
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volumo6_Notoj de la Verkinto|Notoj de la Verkinto]]
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volumo6_Notoj de la Redaktanto|Notoj de la Redaktanto]]
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volumo6_Notoj de la Tradukinto|Notoj de la Tradukintoj kaj Referencoj]]

=== Volumo 7 - ''La Intrigoj de Suzumija Haruhi'' / ''The Intrigues of Haruhi Suzumiya'' / 第七巻: 涼宮ハルヒの陰謀 ===
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volume7_Illustrations|Koloraj Ilustraĵoj]]
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volumo7_Antaŭparolo|Antaŭparolo]]
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volumo7_Ĉapitro1|Ĉapitro 1]]
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volumo7_Ĉapitro2|Ĉapitro 2]]
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volumo7_Ĉapitro3|Ĉapitro 3]]
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volumo7_Ĉapitro4|Ĉapitro 4]]
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volumo7_Ĉapitro5|Ĉapitro 5]]
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volumo7_Ĉapitro6|Ĉapitro 6]]
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volumo7_Ĉapitro7|Ĉapitro 7]]
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volumo7_Postparolo|Postparolo]]
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volumo7_Notoj de la Verkinto|Notoj de la Verkinto]]
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volumo7_Notoj de la Redaktanto|Notoj de la Redaktanto]]
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volumo7_Notoj de la Tradukinto|Notoj de la Tradukintoj kaj Referencoj]]

=== Volumo 8 - ''La Indigno de Suzumija Haruhi'' / ''The Indignation of Haruhi Suzumiya'' / 第八巻: 涼宮ハルヒの憤慨 ===
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volume8_Illustrations|Koloraj Ilustraĵoj]]
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volumo8_Antaŭparolo|Antaŭparolo]]
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volumo8_Ĉefredaktoro★Rekte antaŭen!|Ĉefredaktoro★Rekte antaŭen!]]
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volumo8_La Vaganta Ombro|La Vaganta Ombro]]
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volumo8_Notoj de la Verkinto|Notoj de la Verkinto]]
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volumo8_Notoj de la Redaktanto|Notoj de la Redaktanto]]
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volumo8_Notoj de la Tradukinto|Notoj de la Tradukintoj kaj Referencoj]]

=== Volumo 9 - ''La Disocio de Suzumija Haruhi'' / ''The Dissociation of Haruhi Suzumiya'' / 第九巻: 涼宮ハルヒの分裂 ===
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volume9_Illustrations|Koloraj Ilustraĵoj]]
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volumo9_Antaŭparolo|Antaŭparolo]]
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volumo9_Ĉapitro1|Ĉapitro 1]]
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volumo9_Ĉapitro2|Ĉapitro 2]]
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volumo9_Ĉapitro3|Ĉapitro 3]]
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volumo9_Notoj de la Verkinto|Notoj de la Verkinto]]
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volumo9_Notoj de la Redaktanto|Notoj de la Redaktanto]]
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volumo9_Notoj de la Tradukinto|Notoj de la Tradukintoj kaj Referencoj]]

===Haruhi-Teatro===
::*[[Suzumiya_Haruhi:Haruhi-Teatro Akto 1]]
::*[[Suzumiya_Haruhi:Haruhi-Teatro Akto 2]]

===[[Intervjuo kun TANIGAŬA Nagara]]===

== Projektanoj ==

=== Tradukantoj ===
* [[User:Osho-Jabbe|Osho-Jabbe]]

=== Redaktantoj ===
* [[User:Osho-Jabbe|Osho-Jabbe]]

== Seria Listo ==
* Volumo 1 - ''La Melankolio de Suzumiya Haruhi'' / 第一巻: 涼宮ハルヒの憂鬱 (Eldonita je la 6a de junio 2003, ISBN 4-04-429201-9)
* Volumo 2 - ''The Suspiroj de Suzumiya Haruhi'' / 第二巻: 涼宮ハルヒの溜息 (Eldonita je la 30a de septembro 2003, ISBN 4-04-429202-7)
* Volumo 3 - ''La Enuo de Suzumiya Haruhi'' / 第三巻: 涼宮ハルヒの退屈 (Eldonita je la 27a de decembro 2003, ISBN 4-04-429203-5)
* Volumo 4 - ''La Malapero de Suzumiya Haruhi'' / 第四巻: 涼宮ハルヒの消失 (Eldonita je la 31a de julio 2004, ISBN 4-04-429204-3)
* Volumo 5 - ''La Tumutlo de Suzumiya Haruhi'' / 第五巻: 涼宮ハルヒの暴走 (Eldonita je la 30a de septembro 2004 ISBN 4-04-429205-1)
* Volumo 6 - ''La Ŝanceliĝemo de Suzumiya Haruhi'' / 第六巻: 涼宮ハルヒの動揺 (Eldonita je la 31a de marto 2005, ISBN 4-04-429206-X)
* Volumo 7 - ''La Intrigoj de Suzumiya Haruhi'' / 第七巻: 涼宮ハルヒの陰謀 (Eldonita je la 31a de aŭgusto 2005, ISBN 4-04-429207-8)
* Volumo 8 - ''La Indigno de Suzumiya Haruhi'' / 第八巻: 涼宮ハルヒの憤慨 (Eldonita je la 1a de majo 2006, ISBN 4-04-429208-6)
* Volumo 9 - ''La Disocio de of Suzumiya Haruhi'' / 第九巻: 涼宮ハルヒの分裂 (Eldonita je la 1a aprilo 2007, ISBN 978-4-04-429209-6)
* Volumo 10 - ''La Miro de Suzumiya Haruhi'' / 第十巻: 涼宮ハルヒの驚愕 (Anoncoto, ISBN 4-04-429210-8)

Talk:Suzumiya Haruhi ~ Esperanto version

2010-01-30T06:11:37Z

Osho-Jabbe:

Talk:Suzumiya Haruhi ~ Esperanto version

2010-01-30T05:52:40Z

Osho-Jabbe:

Talk:Suzumiya Haruhi ~ Esperanto version

2010-01-30T05:50:38Z

Osho-Jabbe:

Talk:Suzumiya Haruhi ~ Esperanto version

2010-01-30T05:35:05Z

Osho-Jabbe:

Talk:Suzumiya Haruhi ~ Esperanto version

2010-01-30T04:15:34Z

Osho-Jabbe:

Talk:Suzumiya Haruhi ~ Esperanto version

2010-01-30T04:08:02Z

Osho-Jabbe:

Talk:Suzumiya Haruhi ~ Esperanto version

2010-01-30T03:22:29Z

Osho-Jabbe:

Talk:Suzumiya Haruhi ~ Esperanto version

2010-01-30T03:19:17Z

Osho-Jabbe:

Talk:Suzumiya Haruhi ~ Esperanto version

2010-01-30T03:14:47Z

Osho-Jabbe:

Talk:Suzumiya Haruhi ~ Esperanto version

2010-01-30T03:13:29Z

Osho-Jabbe:

Suzumiya Haruhi:Volumo1 Ĉapitro1

2010-01-30T02:26:14Z

Osho-Jabbe:

'''Ĉapitro 1'''

Post mi registris por loka mezlernejo, mi baldaŭ bedaŭris ĝin, ĉar la lernejo, kiun mi frekventis, sidis supre sur longa, kruta monteto. Egale printempe, Mi fariĝis tre bolitan kaj ŝvita, kvazaŭ mi grimpis grandan monton. ĉiufoje kiam mi memoris ĉi tio, kune kun la fakto, ke por la sekvonta tri jaroj mi devos refari la saman agon ĉiutage matene, mi jam sentas laca kaj melankolia. Mi iom trodormis hodiaŭ, kaj eble tial mi piediris tiom pli rapide, aŭ eble tial mi estis tiom laca tiam. Mi povus vekiĝis dek minutojn pli frua, sed kiel vi ĉiuj scias, oni dormas plej bone tuj antaŭ jam venis la tempon por vekiĝi. Mi ne volas malŝpari tiujn dek valorajn minutojn. Do, Mi konsciis, ke min povus neniam vekiĝi frue, ĉion dirite, kiu signifas, ke mi devus ripeti ĉi tiun matenfaradon dum la sekvonta tri jaroj. ĉi tio estis entute tro malĝojiga.

Tial mi havis malgajan mienon dum la enir-ceremonio. ĉiuj aliaj en la nenecese granda aŭditorio havis tiun „mi komencas novan vojaĝon” aspekto sur iliaj vizaĝoj. Vi scias tiun unikan aspekton: la esperema, sed plena per necerteco mieno ke ĉiu nova studento portas, enirante novan lernejon. Por mi, ĝi ne tielis - multaj malnovaj samklasanoj de mia siatempa submezlernejo ankaŭ frekventis ĉi tiun lernejon. Plie, ankaŭ kelkaj el miaj amikoj estis tie ĉi. Sekve, Mi ne aspektis tiel maltrankvila - aŭ ekscita - kiel aliaj personoj.

La knaboj estis en jakoj, kaj la knabinoj estis en maristaj uniformoj. Ha, tio estas iom stranga kombinajxo. Eble la lernejestro monotone preleganta sur la stadio havas ia fetiĉo por maristaj uniformoj. Dum mi pripensis ĉi tiujn senutilajn aferojn, la stulta ceremonio fine finiĝis. Mi, kune kun miaj nebonvenetaj novaj samklasanoj, eniris klasĉambron n-ro 1-5.

Nia ĉefĉambra instruisto Okabe-sensej, kiu havis antaŭspegule dumhore ekzercita rideto, marŝis al la antaŭo de la klasĉambro kaj donis sinprezento. Unue, li diris, ke li estas instruisto de sportoj kaj estas la trejnisto de la manpilk-luda teamo. Tiame, li ekparolis pri liaj forpasintaj tagoj, kaj diris, ke kiam li estis en universitato, li ludis por la manpilk-luda teamo, kaj eĉ gajnis la ĉampiona maĉo, kaj ke tiu ĉi lernejo grave mankas manpilk-ludistoj, do, kiu ajn aliĝus la teamon, tuj fariĝus regululo. Poste, li plu diris pri tio, ke manpilkado estas la plej interesa sporto en la mondo ktp ktp ktp ktp. Ĝuste kiam mi pensis ke li neniam finus, li subite elbalbutis:

„Nun, mi sugestas, ke vi prezentu vin unu post la alia?”

Tian ĉi aferon oni atendu, tial mi ne estis vere surprizita.

Unu post la alia, la personoj en la maldekstra flanko de la klasĉambro komencis prezenti sin. Ili levis siajn manojn, poste deklamis siajn nomojn, la nomojn de siaj malnovaj lernejoj kaj aliaj trivialaj aferojn, ekzemple siajn ŝatokupojn aŭ preferatajn manĝajxojn. Iuj murmuris tra la dentoj por plemumi la taskon, kelkaj faris tre interesajn prezentojn, tamen iuj provis diri terurajn ŝercojn, kiuj malaltigis la ĉambran etoson. Dum la aliaj prezentis sin, mia vico alproksimiĝis. Mi eknervoziĝis! Vi certe scias, kiel mi sentis, ĉu ne?

Post mi sukcese eldiris mian zorgeme elpensitan, mallongan sinprezenton sen balbuti miajn vortojn, kiel laŭeble, mi sidiĝis, sentante la trankviliĝon de finiĝo de afero malagrabla, sed neevitebla. La persono malantaŭ mi insistis por sia vico kaj - ho, Mi verŝajne neniam forgesos ĉi tion por la restaĵo de mia vivo - diris legendiĝontaj vortoj.

„Mia nomo estas Suzumja Haruhi. Mi diplomiĝis ĉe Orienta Submezlernejo.”

Ĝis ĉi tiu punkto la sinprezento estis normala, tial mi ne eĉ provis turni min por rigardi ŝin. Mi rigardis al la ĉambroantaŭo kaj aŭskultis ŝian krispan voĉon.

„Min neniom interesas ordinaruloj. Se iu ĉi tie estas eksterterulo, tempovojaĝanto, dimensiovojaĝanto, aŭ telepatiulo, bonvolu veni renkonti min! Tio estas ĉio.”

Kiam mi aŭdis tion, mi ne povis ne turni min malantaŭen.

Ŝi havis longan nigran hararon. Ŝia ĉarma vizaĝo estis plena per aŭdaca kaj serioza rigardo dum la aliaj el la klaso fiksrigardis ŝin. Ŝia seriozeco kaj persistemo brilis tra ŝiaj brilaj okuloj kaj longaj brovoj. Ŝiaj lipetoj estis streĉe ferma. Ĉi tio estis mia unua impreso de ĉi tiu knabino.

Mi ankoraŭ memoras, kiom luma ŝia blanka kolo estis - staranta jene estis miriga belulino.

Haruhi, kun ŝiaj provokaj okuloj, ĉirkaŭrigardis la klason malrapide, ĉesis por rigardi al mi (mia buŝo estis larĝe malfermita), kaj poste sidiĝis sen eĉ rideto.

Ĉu tio estu amuza?

Ŝi havis laŭlonge nigran hararon. Ŝi ĉarma vizaĝo estis plena de aŭdaca kaj malfacila rigardo kiel la aliaj de la klaso fiksrigardis ŝin. Ŝi graveco kaj persistemo bril per ŝiaj glinting okuloj kaj longaj brovoj. Ŝi malgrandaj lipoj estis streĉe fermis. Ĉi tiu estis mia unua impreso de ĉi tiu knabino.

Mi ankoraŭ memori kiel lumanta ŝi blanka kolo estis - star estis mirig belecon.

Haruhi, kun ŝi provokaj okuloj, skan la klaso malrapide, halt al kolere rigard mi (Mi havis mian buŝon larĝe malferm), kaj poste sidiĝis neniom ridetinte.

Estis tio, ke devus esti amuza?

Ĉe tiu momento mi kredas, ke ĉies mensoj estis plena per demandosignoj, kaj ke ĉiu estis konfuzita pri tio, kio sia reago estu „Ĉu mi ridu?” Neniu sciis.

Nu, se oni juĝas laŭ la konkludo, ĝi estis nek ŝerco nek ridafero, kiel Haruhi neniam diris aferon tian.

Ŝi ĉiam estas serioza.

Tio ĉi estas bazita sur mia propra sperto - ĝi ne povas esti malprava.

Post la feo de silento ŝvebis ĉirkaŭ la klasĉambro dum proksimume tridek sekundoj, la hejmĉambra instruisto, hezitis, kaj signalis al la sekvonta persono daŭri, kaj fine, la streĉa etoso leviĝis.

Tiel ni unuafoje renkontis.
Mi solene ĵuras - mi vere volas kredi, ke ĝi estis nur koincido.

Post ŝi forprenis ĉies atenton je la unua tago, Haruhi fariĝis senkulpa mezlernejanino.

Tio estis la kvieto antaŭ la ŝtormo! Mi fine scias tion, nun.

Ĉiuokaze, ciu en la lernejo venis de unu el la kvar submezlernejoj en la urbo - homoj kun pli-malpli mezbonaj ekzamenaj markoj. Inkluzive, kompreneble, Orienta Submezlernejo; sekve, iu en la klaso diplomiĝis samtempe, kiel Haruhi, kaj scias tion, kion ŝia silento signifas. Bedaŭrinde, mi ne konis iun de Orienta Submezlernejo; do, neniu povus klarigi al mi, kiom serioza la situacio estis. Sekve, kelkaj tagoj post tiu absurda memprezento, mi faris ion tre malsaĝan - mi provis paroli kun ŝi antaŭ kurso!

Miaj domenoj de malbona sorto ekfalis, kaj mi esti la inicatinto, kiu puŝis la unua bloko.

Komprenu. Kiam Haruhi sidis sur sia seĝo, ŝi aspektis kiel normala, ĉarma knabino. Tamen, mi devis sidi antaŭ ŝi, kaj mi pensis, ke mi simple fariĝus intima kun ŝi. Mi vere pensis ke tio funkcius. Kiel naiva. Iu, bonvolu bati sencon en min.

Kompreneble, mi komencis la konversacion kun tiu ĉi okazo.

„Hej.”

Mi turnis la kapon, kun senĝeneca rideto ĉe mia vizaĝo.

„Tiuj aferoj en via sinprezento, kiuj el ili estis seriozaj?”

Kun ŝiaj brakoj krucigitaj antaŭ ŝia brusto kaj ŝiaj lipoj firme malfermitaj, Suzumija Haruhi restigis sian seriozan sintenon, rigardante rekte en miajn okulojn.

„Kiu ‚aferoj en mia sinprezento‘?”

„La aferoj pri la eksterteruloj k.s.”

„Ĉu vi estas eksterterulo?”

Ŝi aspektis tre serioze.

„Ne... sed-”

„Se ne, kion vi volas de mi?”

„...Ne, nenion.”

„Do ne parolu kun mi. Vi malŝparas mian tempon.”

Ŝia firigardo estis tiel malvarma, ke mi ekdiradis „pardonu” responde, antaŭ eĉ mi konciis. Suzumija Haruhi forrigardis de mi malŝate, kaj ekmalridetis al la kretotabulo.

Mi estis dironta ion, sed mi ne povis elpensi ion bonan diri. Dankinde, je tiu momento, la ĉefinstruisto eniris la kursĉambron, kaj mi estis savita.

Sentante konfuzite, mi turnis la kapon al mia skribotablo. Tiam mi rimarkis, ke kelkaj miaj samklasanoj rigardis min kun intereso ĉe la vizaĝo. Kiam mi rerigardis ilin, tamen, mi rimarkis, ke ĉiuj ili havis la saman mienon, kvazaŭ ili estis dironto, „Nesuprize.” Kelkaj eĉ rigardis min simpatieme.

Ial tio ĝenis min. Tamen, mi poste lernis, ke ili estas diplomiĝintoj de Orienta Submezlernejo.

Kun la scio, ke mia unua kontakto kun Haruhi finiĝis tute vane, mi konstatis, ke mi konservu mian forecon de ŝi, por la asekuro de sekureco. Tio klara, semajno pasis.

Tamen, ĉiam ekzistis naivaj homoj, kiuj volis paroli kun Suzumija Haruhi, kiu ĉiam malridetis.

Plejparte, ili estis tiuj bonkoraj knabinoj, kiuj volis helpi solan samklasaninon. Tio estas bona afero, sed kontrolu vian celiton antaŭe!

„Bonan, ĉu vi spektis la televidan melodramserion, lastnokte?”

„Ne.”

„Be, kial ne?”

„Baf!”

„Vi provu ĝin. Eĉ se vi komencus meze de la serio, vi ne konvuziĝus. Ĉu vi bezonas min klarigi la antaŭajn rakontojn por vi?”

„Tuj foriru. Vi ĝenas min!”

Nu, tiele ĝi okazis.

Malĝentila kaj senmiena. Ŝi povus montri al ili iom da bonmanieroj! Tio nur pensigis ŝiajn viktimojn, ke ili iel misagis. Je la fino, li aŭ ŝi nur povas pensi „En ordo... do, mi simple...”, kaj demandi al si „Kiel mi fuŝdiris?”, antaŭ forĝemante.

Ne malfeliĉu, vi ne fuŝagis. Io en la cerbo de Suzumija Haruhi estas malfunkcianta, ne en la via.

Kvankam mi ne malĝuis manĝi sola, mi volis, ke aliuloj pensu min solemulo, dum ĉiu alia manĝis tagmanĝon kun amikoj. Tial mi manĝis kun Kunikida', mia malnova submezlerneja amiko kaj knabo nomata Taniguĉi de Orienta Submezlernejo, kies seĝo estas apud la mia.

Fine, ni ekklaĉis pri Haruhi.

„Vi provis paroli kun Suzumija, ĉu ne?” Taniguĉi subite demandis. Mi kapjesis.

„Kaj, poste ŝi diris ion strangan kaj agis malvarme?”

Vi diras al mi.

Taniguĉi metis sian tranĉitan boligitan ovon en sian buŝon, maĉis kaj diris kun plena buŝo;

„Se tio knabino interesas vin, mi ne eltiros miajn vortojn. Mia sola konsilo estas ‚forgesu ĝin!‘ vi jam sciu, sed ŝi estas frenezulino.”

Li aldonis ke li estis en klaso kun ŝi kaj bone konis ŝin. Tiam li rakontis multajn anekdotojn pri ŝi.

„Al ŝiaj agoj mankas senco. Mi pensis, ke ŝi regus sin, kiam ŝi iris al mezlernejo, sed klare, ne. Vi aŭdis ŝian sinprezenton, ĉu ne?”

„Ĉu vi celas la eksterterulajn aferojn.”

Kunikida', kiu estis okupita pre forpreno de ostojn el sia fritita fiŝo, interrompis.

„Precize. Eĉ en submezlernejo, ŝi emas fari kaj diri stangajn aferojn. Ja, tio rememorigas min - la lerneja vandalisma okazo, ekzemple!”

„Kio?”

„Vi konas tiun umilon por skribi liniojn el kreto, ĉu ne? Kiel ĝi nomiĝas... Ĉiuokaze, ŝi kaŝeniris la lernejon nokte, kun tiu aĵo, kaj skribis grandegan bildon meze de la atletika kamparo.”

Taniguĉi ekridetis, eble li memoris tiun okazon.

„Ĝi suprizis min. Mi iris al la lernejo, frumatene, kaj mi povis vidi grandan triangulojn kaj cirklojn sur la tero. Mi ne sciis kio ĝi estas, tial mi iris al la kvara etaĝo por akiri deĉielan rigardon. Tio ne helpis - mi ankoraŭ ne scias kio la simbolo estas.”

„Ho, mi pensas ke mi vidis tion antaŭe. La simbolo aspektis kiel rompita Nazka-linioj.” diris Kunikida'.

Mi neniam antaŭe aŭdis pri tion ĉi.

„Prave! Mi scias! La ĵurnaltitolo estis simile al ‚Misteraj Linioj sur Sumezlerneja Atletika Kampara‘, ĉu ne?”

„Ne diru al mi, ke ŝi-”

„Ŝi mem konfesis, do ne restas dubo. Kompreneble, tio konfuzis la instruistojn. Ŝi estis vokita al la ĉambro de la lernejestro. Ĉiu instruisto ĉeestis kaj esplordemandis ŝin.”

„Do, ĉu ŝi faris ĝin?”

„Mi ne scias.” Taniguĉi respondis senentuziasme, provante gluti buŝpleno da rizo.

„Mi aŭdis, ke ŝi rifuzis diri ion ajn. Kompreneble, kiam ŝi firigardas al vi, vi ne plu volas esplordemandi al ŝi. Kelkaj diras ke ŝi skribis la simbolon por voki NIFOn, aliaj ke ĝi estas magia simbolo por voki diablojn, aŭ ke ŝi provis malfermi pordon al alia dimensio. Ta-ta-ta... Estis multaj teorioj, sed se la kulpulo restas silenta, ni neniam scios ĉu la onidiroj estas vera aŭ ne. Ĝis hodiaŭ, ĝi restas mistero.”

Ial bildo de Suzumija Haruhi kun serioza mieno, okupe sibranta liniojn sur la Submezlerneja Kampare nokte, eniris mian menson. Ŝi nepre forprenis la skribilojn kaj kretopulvoron de la stokejo; eble ŝi eĉ kunportis poŝlampon! Per ĝia malhela flava lumo, Suzumija Haruhi eble aspektis tre serioza, se ne celkonscia... Okej, tio estas nur mia imago.

Sed, verdire, ŝajne Suzumija Haruhi honeste atendis NIFOn aŭ monstrojn aŭ eĉ dimensian pordon aperi. Ŝi verŝajne laboris tra la tuta nokto en la kamparo, sed, ĉar nenio aperis, ŝi foriris kun nur melankolio, mi persone pensis.

„Tio ne estas ĉio!”

Nun Taniguĉi finis tagmanĝon, kaj ordigis sian skribotablon. Li pludiris:

„Unufoje mi venis al la klasĉambro matene kaj eltrovis, ke ĉiuj skribotabloj estis movita en la koridoron, kaj estis grandega steloforma pentraĵo sur la lerneja tegmento. Alitempe, ŝi vagis ĉirkaŭ la lernejo, metante [[Suzumiya Haruhi:Volumo1 Notoj de la Tradukinto#O-fuda|''O-fuda''-ojn]] ĉie... vi scias, tiuj talismanoj, kiujn oni metas sur la fruntoj de ĉinaj vampiroj. Mi tute ne komprenas ŝin.”

Tio estas vera, Suzumija Haruhi ne estis en la klasĉambro ĝuste tiam, ĉar se jes, ni ne havus ĉi tiun konversacion. Tamen, eĉ se ŝi aŭdus nin, ŝi verŝajne ne prizorgus. Kutime, Suzumija Haruhi eliris la klasĉambron tuj post kvara periodo, tiame revenis tuj antaŭ kvina periodo. Ŝi ne portis lunĉujon, tial mi supozis, ke ŝi iris al la kantino por ĝui ŝian tagmanĝon; sed ĝi ne daŭras la tutan horon manĝi tagmanĝon, ĉu ne? Cetere, fine de ĉiu periodo, ŝi malaperis. Kien ŝi iris ĉiuokaze...?

„Sed, ŝi estas tre populara por la uloj!”

Taniguĉi interrompis:

„Ŝi estas ĉarma, atletema, kaj inteligenta. Malgraŭ tio, ke ŝi estas stranga, se ŝi restigas sian buŝon ferma, ŝi estas efektive ne malbona.”

„Kie vi lernas ĉion ĉi klaĉon?” Kunikida' demandis kun lia lunĉujo duoble plena ol tiu de Taniguĉi.

„Estis tempo, kiam ŝiaj koramikoj ŝanĝiĝis senĉese. De iuj mi aŭdis, ke la plej longa interrilato daŭris semajnon, kaj la plej mallonga finis kvin minutoj post la konfeso. Aldone, la sola kialo Suzumija donis por forigi ŝiajn koramikojn estis ‚Mi ne havas tempon por societumi kun normalaj homoj.‘”

Taniguĉi ŝajne parolis laŭ sperto. Post li rimarkis mian fiksrigardon, li fariĝis iom embarasita.

„Mi aŭdis ĉi tion de aliuloj! Honeste! Ial, ŝi rifuzis malakcepti konfeson. Je la tria jaro, ĉiu ekkomprenis; sekve, neniu plu volis konfesi al ŝi. Mi havas amuzan senton, ke historio ripetos sin en mezlernejo. Do, mi avertas al vi hodiaŭ: Forlasu ideojn. Ĉi tiu venas de iu, kiu estis en la sama klaso kiel ŝi.”

Diri laŭvole, min ne estis tiel interesita pri ŝi.

Taniguĉi remetis lian malplenan lunĉujon en lian sakon, kaj ellasis minacan subridon.

„Se mi devus elekti unu, mi elektus ŝin. Asakura Rjoko.”

Taniguĉi kapjesigis la mentonon al grupo de knabinoj malproksime per kelkaj skribtabloj. En la mezo de la konversacianta grupo, kun rozsimila rideto sur ŝia vizaĝo, estis Asakura Rjoko.

„Se oni juĝas laŭ mia analizo, ŝi ja eniras mian ‚Tri Plej Ĉarmaj Unuajaraj Knabinoj‘ listo.”

„Vi ĉiun ... senescepte ĉiun unuajaraninon en ĉi tiu lernejo okulumis?”

„Mi grupigas knabinojn laŭ ‚A‘ ĝis ‚D‘ kategorioj, kaj kredu min, Mi nur rememoras la nomojn de la A-knabinoj. Vi spertas mezlernejon nur unufoje - Mi deziras, ke mia sperto estu laŭeble feliĉa.”

„Tiame, kio Asakura Rjoko estas?” Kunikida' demandis.

„Ŝi estas ‚AA+!‘ Jes ja, nur rigardu ŝian vizaĝon. Ŝia personeco devas esti bonega.”

Egale ignorante egocentraj rimarkoj de Taniguĉi, Asakura Rjoko estis iomete tute alispeca ĉarma knabino ol Suzumija Haruhi estis.

Unue, ŝi estis tre bela, plus ŝi ĉiame eligis rideto-similan, prizorgadantan impreson. Due, ŝia personeco faris ŝajne egali la priskribon de Taniguĉi. Hodiaŭ, neniu plu aŭdacis paroli al Suzumija Haruhi, krom Asakura Rjoko. Kiel ajn severa Suzumija Haruhi estis, Asakura Rjoko ankoraŭ provis alparoli ŝin de tempo al tempo. Ŝi estis tiom pasia ke ŝi preskaŭ agis kiel la klaso monitoro. Trie, pro la maniero laŭ kiu ŝi alrespondis la instruistajn demandojn en klaso sole, vi povus vidi ke ŝi estas tre inteligenta. Ŝi ĉiame alrespondis la demandojn ĝuste - en la okuloj de la instruistoj, ŝi estis verŝajne modela studento. Antaŭ ĉio, ŝi estis ekstreme populara ĉe la knabinoj. La termino jam daŭris por nur semajno, kaj ŝi estis jam bone survoje esti la centro de la studentinoj en la klaso. Estis tiel, kvazaŭ ŝi falis de la ĉielo kaj naskiĝis pensanta pri ekstrema allogeco!

Kompare kun la koler-rigardema, sciencfikcio-obseda Suzumija Haruhi, la elekto estis evidenta. Aliflanke, ĉi tiuj du kandidatoj estis verŝajne ambaŭ tro alta ĉur la monteto por nia heroo Taniguĉi grimpi. Neniumaniere li akirus iun ajn el ili.

Estis ankoraŭ Aprilo tiame, kaj tiutempe, Suzumija efektive kondutis tre agrable. Por mi, ĉi tiu estis iom malstreĉa monato. Malpleje, estus monato ĝis Haruhi komencis troagi.

Sed egale dum tiu tempo, mi observis kelkajn ekscentrajn kondutojn de Haruhi.

Kial mi dirus tion?

Indico #1: Ŝi ŝanĝis sian harar-stilon ĉiutage. Cetere, se oni juĝas laŭ mia rimarko, laŭskeme. Lunde, Haruhi venas al lernejo kun sia longa hararo malsuprenire, sen ia ajn banto. Sur la la sekvantan tagon, ŝi bantumus ĝin en harfaskon. Tiom, kiom Mi malamas agnoski ĝin, ke hararango faris ŝajnas bonaj sur ŝi. Tiame, ŝi ligus du ponevostoj sur la la sekvantan tagon, kaj tri ponevostoj la tago post; Ĝis vendredo, ŝi kvar rubandoligus ponevostoj sur ŝi kapo. Ŝi agoj estis vere enigma!

Lundo = 0, Mardo = 1, Merkredo = 2...

Kiel la tago de la semajno pliig, tiel la nombro de ponevostoj ŝi havis; ĝis la venonta Lundo, la tuta procezo rekomencus. Mi ne povus vid kial ŝi estis far ĝi. Sekvanta la antaŭa logiko, ŝi devus ses ponevostoj Dimanĉon... Mi subite vol vid ŝia Dimanĉo hairstyle.

Indico #2: Por PE, klasoj 1-5 kaj 1-6 kombinus kaj pren ĝi kune, kun la gejunuloj apartig. Kiam ni ŝanĝis vestojn, la knabinojn irus al la 1-5 klasĉambro, kaj la knaboj irus al la 1-6 klasĉambro; signifo fine de la antaŭa periodo, la uloj de nia klaso (1-5) transloĝiĝus al la alia ĉambro al ŝanĝo.

Bedaŭrinde, Haruhi tute ignorita la ulojn en nia klaso kaj forigita ŝin mariston uniformon antaŭ ilin havis las.

Estis tiel, kvazaŭ, ŝi, la uloj estis ĝardenaj kukurboj aŭ terpomo maldung, kaj ŝi estas tute indiferenta pri. Tute sen esprimo, ŝi ĵetus ŝin uniformon sur la skribtablon kaj komencis eniri ŝi ŝvitĉemizo.

Ĉe tiu momento, Asakura Rjoko veturus la atente rigard, glaciiĝ ulojn, min inkluzivis, el la klasĉambro.

Laŭ onidiroj, la knabinoj, kun Asakura Rjoko kiel ilia gvidanto, provis paroladi Haruhi el faranta ke, sed vane. Ĉiu PE klaso, Haruhi ignorus la ceteran klason kaj okupi ŝin uniformon de neniom ekrigardinte. Kaj sekve, ni uloj oni petis, ke ... lasu la klasĉambron la duan la sonorilon sonoris - laŭ la peto de Asakura Rjoko.

Sed, grave, Haruhi havas vere grandan ciferon... argh, ĉi tiu ne la tempo al dir tia afero.

Indico #3: Fine de ĉiu bloko, Haruhi irus FORESTANTA SEN PERMESO. Kiam la lernejo sonorilo venis rulantan ĉirkaŭ, ŝi ekkaptus ŝin tornistron kaj paf el la klasĉambro. Logike, Mi pensis ke ŝi iris senprokraste ŝin domon; Min neniam pensintus ke ŝi irus por partopreni ĉiujn klubojn en la lernejo. Iun tagon, vi vidus ŝin pas pilkoj en la Korbopilko Klubo, kaj la sekvonta vi vidus ŝin kudr kapkuseno kazo en la Kudr Klubo. De la sekvonta tago, vi vidus ŝin mansalutantan ŝin bastonon en la Hokeo Klubo. Mi pensas ŝin ankaŭ aliĝis al la Basbalo Klubo. Do, resume, ŝi havis partopren ĉiu sporto klubo en nia lernejo. Ĉiuj kluboj provis persvadi ŝin en aliĝu, kompreneble, sed ŝi turnis ĉiuj desupre. Ŝi klarigo : „Estis estas ĝen al mi por fari same klubo agado ĉiutaga.” Finfine, ŝi ne aliĝ al iu kluboj.

Kio estis knabino prov tiri?

De ĉi tiu solaj, novaĵoj pri „stranga unuajaro knabino” disvastig tra la tuta lernejo preskaŭ tuj. Ene de monato, ne estis unusola persono kiuj ne sciis kiu Suzumija Haruhi estis. Rapidaplusend Povus, homojn povus ankoraŭ ne sperti sciatan kiujn la kapitalo estis, sed Suzumija Haruhi estis konata nomo.

Do, kun ĉiuj ĉi tiu aĵo okaz - kaj Haruhi estis ĉiam la kaŭz - Povus alven.

Kvankam Mi propre pensi ke destino estas egale malpli kredebla ol la [[Suzumiya Haruhi:Volumo1 Notoj de la Tradukinto#Monstro de Loch Ness|monstro de Loch Ness]], se destino, ĉe iuj mistero loko, estas aktive influ homaj vivoj, mia rado de sorto havis verŝajne komenc turni. Kredeble, en iuj izolita monto, estis verŝajne iuj malnova Guy kiujn estis okupata reskribanta ĝi.

Post la fino de la [[Suzumiya Haruhi:Volumo1 Notoj de la Tradukinto#Ora semajno|Ora Semajno]] ferio, Mi piediris lernejon, ne certa kiu tago de la semajno estis. La nenature sunbrila Maja vetero eksplodigis sur mian haŭton kaj trempigis min kun ŝvito - la kruta monteto ŝajne ne fin aŭ. Juste kio estis ĝi ke la Tero volis ke? Estis sufer flava febro ia?

„Hej, Kjon.”

De malantaŭe de, iu aplaŭdita min sur la ŝultro. Estis Taniguĉi.

Lia pli_anto incendio pend malordema sur liaj ŝultroj, kaj lia necktie estis sulka kaj oblikva flanken.

„Kie vi iras por Ora Semajno?”

„Mi prenis mian malgrandan fratinon al vid mia avinjo en la kamparo.”

„Kiel malakra.”

„Bona, kion vi far, tiame?”

„Partatempa laborposteno ĝis la fino.”

„Vi ne simil tia persono.”

„Kjon, vi estas mezlernejano nun - kial vi ankoraŭ pren via malgranda fratino al vid via avĉo kaj avinjo? Vi devas almenaŭ simil altranga alta studento.”

Parenteze, Kjon estus mi. Mia onklino estis tiu, kiu unua nomita min ke. Antaŭ kelkaj jaroj, mia longa onklino subite diris min, „Mian bonecon, Kjon havas kresk tiel granda!” Mia fratino opiniis, ke estas amuza kaj ankaŭ komencis voki mi Kjon. Post tio la cetera estas historio - miaj amikoj, sur aŭd mia fratino vok mi Kjon, decid al sekv ŝia gvid. De tiun tagon sur, mia kromnomo fariĝis Kjon. Diable ĝi, mia fratino uzis por voki min „Onij-ĉan”!

„Estas tradicio de mia familia al havas kuzon renkontiĝon dum Ora Semajno,” Mi alrespond kiel Mi grimp la monteto.

La ŝvit sentigis min nekomforta.

Taniguĉi, longasenspiriĝ kiel kutime, distrumpetis pri tio, ke li havis renkontitan iuj ĉarmaj knabinoj ĉe lia laborejo, kaj kiel li intencis uzi la monon lin savis iri sur datoj kaj tiela. Sincerdire, temoj kiel kiuj revoj homoj havas, aŭ kiel miriga aŭ ĉarma ies dorlotbesto estas, estas, en mia libro, iom de la plej malakraj temoj en la mondo.

Kiel Mi aŭskultis dato horaro de Taniguĉi (ŝajne li ne estis vizit malgrandajn problemojn kiel kiel neniu estis ir kun li), ni alvenl la lernejo krado.

Suzumija Haruhi estis jam sidanta apog mia seĝo, fiksrigardanta ekster, kiam Mi eniris la klasĉambron. Ŝi havis du bulkokiel haro tondiloj sur ŝi kapo; ŝajne hodiaŭ estis Merkredo. Post sidiĝ - ial Mi ne sciis, kiel la nur klarigo povus esti Ke mi estis ir nuksoj - antaŭ Mi konscias ĝin, Min trov min refoje alparol Suzumija Haruhi.

„Vi ŝanĝas vian hararangon ĉiu tago pro la fremduloj?”

Kiel roboto, Suzumija Haruhi malrapide turn ŝia vizaĝo al mi, kaj fiksrigard mi kun ŝia mortintagrava esprimo. Estis sufiĉe timiga, efektive.

„Kiam vi rimarkas?”

Ŝian tonon estis tiom malvarma ke ĝi estis kvazaŭ ŝi estis alparol roko ĉe la flanko de la vojo.

Mi paŭzis dum kelka tempo pripens ĝi.

„Hm... dum kelka tempo.”

„Vere?”

Haruhi ripozita ŝian mentonon sur ŝia palmo, rigard ĉagren.

„Mi pensas ke ĉiu tago de la semajno eligas malsaman bildon.”

Ĉi tiu estis la unua fojo, ke ni havis konvenan konversacion!

„Por koloro: Lundo estas flava, Mardo estas ruĝa, Merkredo estas blua, Ĵaudo estas verda, Vendredo estas oro, Sabato estas bruna, kaj Dimanĉo estas blanka.”

Mi povus specon de kompren kiuj ŝi estis prov diri.

„Tiame, ke signif, se ni uzas nombrojn reprezenti la koloron, Lundon estas nulo kaj Dimanĉo estas ses, prav?”

„Tio estas ĝusta.”

„Sed, ne devus Lundon est unu?”

„Kiu pet via opinio?”

„... Jes, ĝusta.”

Ŝajne malkontentigita de mia respondo, Haruhi kolere rigard mi. Mi nur sidis tie maltrankvilige kaj lasi tempon glit de.

„Havas Min viditan vin ie antaŭ? longe antaŭe?”

„Kredas, ke ne.”

Post Mi alrespondis, Okabe-sensej eniris la klasĉambron, kaj nia unua konversacio finis.

Malgraŭ tio, ke nia unua konversacio estis nenio skribi hejmon pri, ĉi tiu povus fariĝitan la ŝanĝ punkto Mi estas serĉ!

Aliflanke, la sola ŝanco mi povus alparol Haruhi estis la peco de tempo antaŭ homeroom, kiel ŝi estas kutime ne en la ĉambro dum paŭzo. Sed kiel Mi sidas antaŭ ŝin, Min estas relative certa ke miaj ŝancoj de alparol ŝi alest multe pli granda ol tiuj de iu alia.

Sed la afero ke ŝok mi la plej estis tio, ke Haruhi efektive alrespondita min konvene. Mi originale pensis ke ŝi irus, “Vin kretenon, ferm! Kio!” Ŝajne Ke mi estas ĝuste kiel stranga kiel ŝi, por efektive trovanta la intestoj iri kaj alparol ŝi.

Sekve, kiam Mi venis al lernejo la sekvonta tago kaj eltrovis ke, anstataŭ liganta tri ponevostoj, Haruhi havis tranĉitan ŝin longan kaj maldika haro mallonga, mi sentis tre melankolian.

La taliolongeco haro estis mallongigita ŝultrolongecon tranĉ. Tio estas, malgraŭ tio, ke la hairstyle far konven ŝia, ŝi tranĉ ŝia haro la tago post Mi alparol ŝia pri tio! Devas estas intence, ĝusta?

Kiam Mi diris al Haruhi pri tio -

„Ne vere.”

Ŝi alrespondis kun ŝi registr kiel komercan markon ĉagren tono, sed ne montr ia ajn speciala esprimo. Ŝi ne estis ir al diri al mi la kialo.

Sed Mi atendis ke, tiel, ke estis bone.

„Faris vin vere prov aliĝi al ĉiuj kluboj?”

De tiun tagon sur, alparol ŝia uz la peco de tempo antaŭ homeroom fariĝ mia ĉiutaga rutina. Kompreneble, se Mi ne prov komenco la konversacio, Haruhi rifuz reag. Alia afero estis tio, ke, se Mi alparolis ŝin pri tio, ke de hieraŭ nokte TELEVIDA PROGRAMO estis, aŭ kiel la vetero estis, ktp. - kiujn ŝi juĝis, ke „stultaj temoj” - ŝi nur ignorus mi. Scipovanta ke, Mi zorgeme elektis la konversacion temon ĉiam, kiam Mi alparolis ŝin. Ŝi forturnis ŝian vizaĝon pro ĝeno, montrante la finon de la konversacio de tiu tago
[[Image:Sh_v1_01.jpg|thumb|''Ŝi forturnis ŝian vizaĝon pro ĝeno, montrante la finon de la konversacio de tiu tago.'']]
„Estas klubo tio estas pli amuze ol la aliaj? Mi volas konsider aliĝ iuj mi.”

„Neniu.” Haruhi alrespondis kategorie. „Absolute neniu.”

Ŝi emfazis ĉi tiu denove, tiame malrapide ellas enspiron. Ŝi estis suspiranta?

„Mi pensis ke mezlernejo estus iom pli bona. Fine, estas la sama kiel deviga edukado. Nenio ŝanĝoj iel ajn. Simil Mi aliĝis al la malĝusta lernejo.”

Maltraf, kiuj kriterioj faris vin utiligas kiam vi decidis kiu lernejo ĉeesti?

„Sportoj kluboj kaj kulturaj kluboj estas kaj tamen. Se nur estis iuj unikaj kluboj en lernejo...”

„Bone, kio donis vin la rajton je decid se aliaj kluboj estas normala ĉu, aŭ ĉu ne,?”

„Ferm. Laŭvole klubo, tiame estas unika; alie, estas klara.”

„Vere? Mi sciis vin dirus tio.”

„Hmph!”

Ŝi turn ŝia vizaĝo for en ĝeno, sign la finiĝon de la taga konversacio.

Alia tago:

„Mi overheard io, kion alia tago... Ne estas io grava ĉiuokaze... Faris vin vere forĵet ĉiuj viaj koramikoj?”

„”Kial mi devas aŭdi ĉi tiu de vi denove?”

Ŝi bros ŝian haron de ŝiaj ŝultroj, kaj fiksrigard mi kun ŝiaj brilaj nigraj okuloj. Dio, krom estanta pokervizaĝa, sole ĉi tiu kolera esprimo ŝajn ofte aperi sur ŝi vizaĝo.

„Faris ke Taniguĉi diri al vi? Dio, Mi ne povas kred Ke mi estas en la sama klaso kiel tio idioto eĉ post kiam Mi diplomiĝita subliceon. Li ne unu el tiuj persekut psychos, li estas?”

„Mi kredas ke ne,” Mi penso.

„Mi ne scias, kion vi aŭd, sed negrave. La pliparto estas vera ĉiuokaze.”

„Ne estas iu tie vi vol havas gravan interrilaton kun?”

„Absolute nenia unu!”

Totala malakcepto ŝajne estis ŝia devizo.

„Ĉiu ... senescepte unu el ili estis kreteno. Mi nur ne povas okupiĝ pri iu grava interrilato kun ili. Ĉiu el ili petus al mi renkonti li ĉe la fervoja stacio Dimanĉon, tiame ni certe vizitus la kinejon, la amuzparko, aŭ pilkoludo. La unua fojo ni manĝis kune ĉiame estus lunĉa rendevuo, tiame ni forrapidus kafejo al trink teo. Finfine, ili ĉiame dirus ‚Ĝis morgaŭ!‘”

„Mi ne vidas io malĝusta kun !” Ke mi penso propre, sed Mi ne aŭdac dir tio publike. Se Haruhi diris estas malbona, tiam, oni devas malbonan por ŝi.

„Tiame, nepre, ili konfesus telefone. Diable! Ĉi tiu estas grava temo, almenaŭ dir al mi vizaĝalvizaĝe!!”

mi povus kunsent kun tiuj uloj. Faranta tiela grava - al ili, almenaŭ - konfeso al iu, kiu rigard vi ŝat vi estas vermo verŝajne farus iu sent maltrankvila. Ili panikiĝis juste de vidanta via esprimo! Mi estis imaganta tion, kion tiuj uloj estis pens kiel Mi respondita al Haruhi.

„Hm, vi pravas. Mi demandus la knabinon for kaj diri al ŝi rekte.”

„Kion la la infero prizorgas vin!”

Kio la... Faris min diras io malĝusta denove?

„La problemo estas, estas ĉiuj knaboj en ĉi tiu mondo tielaj dimwitted bestoj? Mi estas agit de ĉi tiu demando ekde subliceo.”

Hodiaŭ ne estas iu pli bona, ĝi estas!

„Tiame, kia knabo vi konsiderus Interesan? Ĝin estas estos fremda ĉion dirite?”

„Mi estas bona kun fremduloj aŭ similaj aferoj kondiĉe, ke ili ne normala. Esti ili vira aŭ virina.”

„Kial vi ĉiame insist, ke ian elekton krom homa?”

Kiam Mi elbabilita tio Haruhi elrigard mi kun malestimo.

„Ĉar homoj ne estas amuzo iel ajn!”

„Tio... eble vi pravas.”

Egale mi ne povus rebat ideo de Haruhi; se montriĝis, ke ĉi tiu ĉarma transloko studento estis duonoterano, duonofremda, eĉ Mi kredus tio estas malvarmeta. Se Taniguĉi, aktuale sidanta apud mi kaj spion Haruhi kaj mi, estis detektivo de la estonteco, estus eĉ pli bona. Se Asakura Rjoko, kiun, ial, teniĝis ridetantan ĉe mi, havis ia ajn supernatura potenco, tiam mia lernejo vivo estus kiel ekscita laŭeble akir.

Sed neniu povas esti - ne fremduloj, tempo veturantoj, aŭ supernaturaj potencoj ekzist en ĉi tiu mondo. Aprobu, ni diras, ke ili far ekzist. Ili rifuz nur aper tuj antaŭ ni humilaj civitanoj kaj dir, „Saluton, Mi estas efektive fremda.”

„TIAL!”

Haruhi subite levŝ kaj frap ŝia seĝo malsupren, kaŭz ĉiu al turn kaj rigard ŝia.

„TIAL MI ESTAS LABOR TIEL MALFACILA!!”

„Pardonon Mi estas malfrua!”

La ĉiamoptimisma Okabe-sensej, kiu estis bela senspiriĝ, kur en la klasĉambron. Kiam li vidis la tutan klason rigard Haruhi levŝ rekta, ŝi pugnoj kunpremis kaj okuloj fiksita je la plafono, li fariĝis ĝuste kiel surpriz kaj juste staris tie.

„Hm... Ĉefĉambro estas komenconta!”

Haruhi sidiĝis tuj kaj kolere rigard la angulo de ŝia skribtablo. Uf!

Mi returnis; la tutan klason faris la samon kaj turnis iliajn kapojn ankaŭ. Tiame Okabe-sensej, evidente perdita la orientiĝon de la bruado, ŝanceliĝita la stadion kaj ellas molan tus.

„Mi pardonpeti pro tio, ke malfrua. Kion?... Tiam, ni komencu!”

Li ripet si denove, kaj la klaso atmosfero fine reven al normala - malgraŭ tio, ke ĉi tiu estis la speco de atmosfero tio Haruhi malam la plej!

Eble viva tuj?

Sed verdire, en la profundo de mia koro, Mi estas vere envias sinteno de Haruhi pri vivo.

Ŝi ankoraŭ havas la kredon ke ŝi estos renkont iu de la supernatura mondo, kredo Ke mi forlas antaŭlonge, kaj ŝi entuziasme prov ating ŝia revo. Se sidanta ĉirkaŭ atendanta ne atingos tion, kion, ni voku ili ni! Ĉi tial Haruhi far aferojn kiel tir blankaj linioj sur la lernejo kampo, pentraĵo simboloj sur la lernejo tegmento, kaj almet malben papero talismans ĉie.

Suspiro!

Mi ne scias kiam Haruhi komencis farr strangan aĵon, tio far aliaj eraro ŝia por occultist. Atendanta atingas nenio, sekve, kial ne elfari iuj strangaj ceremonioj voki ilin for? Finfine, tamen, nenio okazita. Eble tio estis kial Haruhi ĉiame havis ke „diable” rigard ŝia vizaĝo...?”

„He, Kjon.”

Post klaso, Taniguĉi, kun lia perpleksig vizaĝon, provis bloki min. Taniguĉi, vi simil totalo kreteno kun tio esprimo via!

„Silentu! Mi estas indiferenta kio vi diras. Ĉiuokaze, kia magia sorĉo faris vin ĵetis?”

„Kio magia sorĉo?”

Sufiĉe progresinta [[Suzumiya Haruhi:Volumo1 Notoj de la Tradukinto#Teĥnologio kaj magio|teknologio estas nedistingebla disde magio]]! Mi memorita ĉi tiu proverbo kiel Mi demand Taniguĉi subten. Li tiame indikis lian fingron ĉe nunvak seĝo de Haruhi.

„Ĉi tiu estas la unua fojo, ke Mi havas viditan Suzumija alparol persono tiel longe! Kio estis vi uloj priparol?”

Tio, ha, kion ni priparol? mi nur demandis al ŝi iuj normalaj demandoj, jen ĉio.

„Ĉi tiu estas fenomeno!”

Taniguĉi pikeme met sur imponeg al esprimo. Tiame Kunikida' ekaper de malantaŭe de Taniguĉi.

„Haruhi estas ĉiame elirinta kun strangaj knabinoj.”

Hej, ne diru tion. Tio kreos miskomprenon.

„Negrave se Kjon ŝat strangaj knabinoj. Kiuj Mi ne povas kompren estas, kial Suzumija alparolus vi? Mi ne komprenas iel ajn.”

„Eble Kjon estas kiel stranga kiel ŝi?”

„Verŝajne. Tio estas, vi ne povas atend iu kun kromnomo kiel Kjon esti normala.”

Halt vok mi Kjon, Kjon, Kjon! Prefere ol est nom de tio stulta kromnomo, nur uz mia vera nomo! Malpleje, Mi vol aŭd mia fratino voko mi „Onij-ĉan”!

„Mi vol scias tro.”

La voĉo de bonhumora knabino aperis kvazaŭ el nenie. Mi levis mian kapon, kaj, kompreneble, vidis senscie ridetanta vizaĝo de Asakura Rjoko.

„Mi provis alparol Suzumija-san kelkaj tempoj jam, sed nenio venis de ĝi. Vi povas instru mi kiel Mi alparolu ŝi?”

Mi ag kiel kvankam Mi estis pripens ĉi tiu dum kelka tempo, sed efektive, Mi ne eĉ pens iel ajn.

„Mi ne scias.”

Sur aŭd ĉi tiu, Asakura ridetis.

„Mi estas sekve trankviligita hodiaŭ. Ŝi ne povas okaz est izol de ŝiaj samklasanoj tia, tiel estas granda tio vi fariĝas ŝian amikon.”

Asakura Rjoko prizorgis ŝin kiel klaso monitoro ĉar, bone, ŝi estis la klaso monitoro. Ŝi estis elektiĝ kiel la klaso monitoro en nia fina longa homeroom seanco.

„Amiko, ho?”

Mi skuis la kapon malcerte. Estis vere tia? Sed la sola esprimo Haruhi donis min ĉiam, kiam Mi alparol ŝia estis kolera rigardo!

„Vi devas daŭri helpantan Suzumija-san tiel, ke ŝi povas interrilat kun ĉiu. Ni estas en la sama klaso ĉion dirite, tiel ni estas fid al vi!”

Suspiro. Eĉ se vi diras ke, Mi eĉ ne scias kio Mi estas faru!

„Se estas tion, kion Mi devas diri al Suzumija-san, mi povus juste pet al vi pasi la mesaĝon ŝin!”

Ne, atend! Mi ne estas via proparolanto!

„Bonvolu?” ŝi petis sincere, metantaj ŝiaj palmoj kune.

Alfront ŝi peto, mi povus sole don neklarajn respondojn kiel „erm” kaj „haa...”. Asakura komprenis tion kiel „jes,” donis ŝian flavan tulipokiel rideto, kaj poste reven al la aliaj knabinoj. Post vidanta ke la aliaj knabinoj estis rigard mi, mia koro falis ĝis la malsupro de kanjono.

„Kjon, ni estas bonaj amikoj, ĝusta...?” Taniguĉi demand, fiksrigard mi suspekte.

„Kion diable estas okazanta tie ĉi?”

Eĉ Kunikida', kun liaj okuloj ferm kaj armiloj transir lia brusto, kapjes.

Dio mia! Kial Mi estas ĉirkaŭita de ĉi tiu aro da idiotoj?

Ŝajne iu decidis ĉiu en klaso kiu necesas por ŝanĝi iliajn seĝojn ĉiumonatan. Sekve, la klaso monitoro, Asakura, skribis ĉiuj seĝo nombroj sur malgrandajn pecojn de papero, lokis ilin en [[Suzumiya Haruhi:Volumo1 Notoj de la Tradukinto#Biskvitujo|biskvitujo]], kaj lasi la tutan nin tiras de ĝi. Fine, Mi akiris la seĝon en la dua fina disputo apud la fenestro ke preteratentas la korton. Konjekt kiujn prenis la finan seĝon tuj malantaŭ min? Tio estas vera. Estis la iam ajnkolere rigard Haruhi!

„Kial ne estis interesaĵo okazita tamen?! Kiel malgranda gradolernejo infanoj malaperanta unu post unu, aŭ iuj instruistoj akiranta murd en ŝlos klasĉambron?”

„Halt dir tia timiga aĵo!”

„Mi aliĝita al la Mistero Studgrupo.”

„Aj? Kio okazis?”

„Estis tiel stulta. Nenio interesa okazis! Cetere, ĉiuj klubo membroj estas detektivo romano fervoruloj, sed mankas iu tie tio simil detektivo!”

„Ĉu tio ne estas normala?”

„Mi efektive havis esperojn por la Supernatura Studgrupo.”

„Ĉu vere?”

„Sed, ili ĉiuj montriĝ esti aro da okultaj frenezuloj. Far ke sono amuzo vi?”

„Ne vere.”

„Ha, viro, ĉi tiu estas tro enuiga! Kial ne ĉi tiu lernejo havas dece interesan klubon?”

„Bone, estas ne multe vi povas far pri tio.”

„Mi pensis ke post Mi pasis al altranga alta Mi renkontus iuj kickass kluboj! Suspiro, ĉi tiu similas aspir enir la De la superaj ligoj kaj poste eltrovanta ke la lernejo vi estas ĉeestanta eĉ ne havas basbalan teamon.”

Haruhi aspektas, kvazaŭ ŝi estis ia banshee pretas iri al cent Budhano monaĥejoj al met iuj malbenoj. Ŝi fiksrigardis la ĉielon kun malestimo kaj ellas grandegan suspiron.

Ĉu mi kompatu ŝin?

Mi ne scias tion, kion speco de kluboj Haruhi kiel. Eble eĉ ŝi ne scias la respondon. Ŝi nur „vol fari interesaĵon.” Kio estis „interesaĵo?” Faris tio okup solv murdo mistero? Serĉ Nifoj? Aŭ ekzorcoj? Mi pens ŝi tute ne sciis, aŭ.

„Mi pensas ĝin ne povas esti help al se ne iu.”

Mi decidis esprimi mian opinion.

„Se oni juĝas laŭ la rezultoj, homoj estas kutime kontenta kun iliaj aktualaj statoj. Tiuj, kiuj ne, tamen, vol prov invent aŭ eltrov io al antaŭeniro civilizacio. Iu volis flugi, sekve lin aŭ ŝi inventis aviadilojn. Iu volis vojaĝi facile, sekve aŭtojn kaj trajnoj estis farita. Sed tiuj aferoj estis kre de tiuj, kiuj kiujn posedis specialajn talentojn. Nur geniulo povas transformi tiuj imagado en realaĵo. Ni ordinara morta juste vivu niajn vivojn plene. Ni ne devus agon impulseme eĉ se ni sentas aventureman.”

„Fermu.”

Haruhi juste interromp mia relative bonega parolado, aŭ almenaŭ jen kio Mi opiniis, ke estas, kaj turn ŝia ekir al la alia direkto. Ĝi simil ŝi estis vere malbonhumora aktuale. Kaj tamen denove, kiam ne estis ŝi? Mi kutimiĝis al ĝi jam.

Ĉi tiu knabino verŝajne ne prizorg io - krom se ĝi koncernis supernaturajn potencojn tio for superrealaĵo. La mondo ne havas tiuj, tamen. Ne, vere.

Vivu la Leĝoj de Fiziko! Danke al vi ni homoj povas loĝ en paco. Kvankam Haruhi povus kuntiriĝ timeme je tio.

Mi estas normala, ĝusta?

Aĵo devas havi ekkaŭzita ĝin.

Eble estis la supra konversacio?

Ĉar Mi neniam vidis ĝin rezultantan!

La varmeta suno faris ĉiu en la klasĉambro dormema. Tia, kia mi estis ekdorm kaj ekdorm, potenca forto subite aplikita sin sur mia kolo kaj tiris min returnite. Ĉar la forto estis tiom forta, mia kapo frap la angulo de la skribtablo apog mi. Larmoj tuj venis el miaj okuloj.

„Kion vi opinias vin estas faranta!?”

Mi turn mia kapo ĉirkaŭ freneze kaj vidis Haruhi, unu mano ankoraŭ ekpren mia kolo, ridet granda rideto tio estis kiel brila kiel la tropika suno - honeste, ĉi tiu estas la unua fojo, ke Mi estas vid ŝia rideto! Se ridetoj povas esti mezur pri temperaturo, tiam ŝia rideto estis kiel varma kiel tropika pluvarbaro.

„Mi akiris ĝin!”

He, ne kraĉ sur mi!

„Kial mi ne pens ĉi tiu supre antaŭ?”

Okuloj de Haruhi bril kiel brile kiel la [[Suzumiya Haruhi:Volumo1 Notoj de la Tradukinto#Albirea ĉefstelo|Albirea ĉefstelo]]. Ŝi fiksrigardis min indik. Kontraŭvole Mi demandis:

„Kion vi elpens?”

„Se ĝi ne ekzist, mi povas nur far unu mi!”

„Far kio?”

„Fari KLUBON!”

Mian kapon subite doloron, kaj Mi ne kredas ke ĝi iel koncernis mian kapon frapantan la skribtablon antaŭ unu momento.

„Vere? Kia bonega ideo. Vi povas delas min hodiaŭ?”

„Kio estas tio sinteno? Vi devus esti feliĉa!”

„Pri via ideo, Mi estos alparol vi pri tio poste. Intertempe, mi nur deziri vin konsideri kie ni estas. TIAM vi povas dividi vian ĝojon kun mi. Sed unue, trankviliĝ, bonan?”

„Kion vi volas diri?”

„Klaso ne malakceptita tamen.”

Haruhi fine delas mian kolon. Mi premis malantaŭe de mia kapo kiu estis ek sensentiĝ kaj returnis malrapide. Mi rimarkis ke la tuta klaso rigardis tute miregis. La ĵus diplomiĝita komencanton Instruiston de la angla, kun kreto en ŝia mano, fiksrigard mi kaj aspektas, kvazaŭ ŝi estis pretas krii.

Mi signalo Haruhi sidiĝ rapide kaj eklevis la ŝultrojn ĉe la malriĉa instruisto.

„Bonvolu, daŭri la lecionon, Maltraf.”

Mi aŭdis Haruhi murmur tra la dentoj pri io antaŭ ŝi sidiĝis nevole. La instruisto tiame rekomencis ŝin skrib en la direktoraro...

Krei novan klubon?

Hmmmm...

Ne diru al mi, ke mi estos kunlaboranta.

Mia doloranta kapo nur komencis plibonigi mian maltrankvilon.

<noinclude>
{| border="1" cellpadding="5" cellspacing="0" style="margin: 1em 1em 1em 0; background: #f9f9f9; border: 1px #aaaaaa solid; padding: 0.2em; border-collapse: collapse;"
|-
| [[ESP_Suzumiya_Haruhi|Ĉefpaĝen]]
| Iri al la [[Suzumiya_Haruhi:Volumo1_Antaŭparolo|Antaŭparolo]]
| Iri al [[Suzumiya_Haruhi:Volumo1_Ĉapitro2|Ĉapitro 2]]
|-
|}
</noinclude>

Suzumiya Haruhi:Volumo1 Ĉapitro1

2010-01-30T02:10:19Z

Osho-Jabbe:

'''Ĉapitro 1'''

Post mi registris por loka mezlernejo, mi baldaŭ bedaŭris ĝin, ĉar la lernejo, kiun mi frekventis, sidis supre sur longa, kruta monteto. Egale printempe, Mi fariĝis tre bolitan kaj ŝvita, kvazaŭ mi grimpis grandan monton. ĉiufoje kiam mi memoris ĉi tio, kune kun la fakto, ke por la sekvonta tri jaroj mi devos refari la saman agon ĉiutage matene, mi jam sentas laca kaj melankolia. Mi iom trodormis hodiaŭ, kaj eble tial mi piediris tiom pli rapide, aŭ eble tial mi estis tiom laca tiam. Mi povus vekiĝis dek minutojn pli frua, sed kiel vi ĉiuj scias, oni dormas plej bone tuj antaŭ jam venis la tempon por vekiĝi. Mi ne volas malŝpari tiujn dek valorajn minutojn. Do, Mi konsciis, ke min povus neniam vekiĝi frue, ĉion dirite, kiu signifas, ke mi devus ripeti ĉi tiun matenfaradon dum la sekvonta tri jaroj. ĉi tio estis entute tro malĝojiga.

Tial mi havis malgajan menion dum la enir-ceremonio. ĉiuj aliaj en la nenecese granda aŭditorio havis tiun „mi komencas novan vojaĝon” aspekto sur iliaj vizaĝoj. Vi scias tiun unikan aspekton: la esperema, sed plena per necerteco mieno ke ĉiu nova studento portas, enirante novan lernejon. Por mi, ĝi ne tielis - multaj malnovaj samklasanoj de mia siatempa submezlernejo ankaŭ frekventis ĉi tiun lernejon. Plie, ankaŭ kelkaj el miaj amikoj estis tie ĉi. Sekve, Mi ne aspektis tiel maltrankvila - aŭ ekscita - kiel aliaj personoj.

La knaboj estis en jakoj, kaj la knabinoj estis en maristaj uniformoj. Ha, tio estas iom stranga kombinajxo. Eble la lernejestro monotone preleganta sur la stadio havas ia fetiĉo por maristaj uniformoj. Dum mi pripensis ĉi tiujn senutilajn aferojn, la stulta ceremonio fine finiĝis. Mi, kune kun miaj nebonvenetaj novaj samklasanoj, eniris klasĉambron n-ro 1-5.

Nia ĉefĉambra instruisto Okabe-sensej, kiu havis antaŭspegule dumhore ekzercita rideto, marŝis al la antaŭo de la klasĉambro kaj donis sinprezento. Unue, li diris, ke li estas instruisto de sportoj kaj estas la trejnisto de la manpilk-luda teamo. Tiame, li ekparolis pri liaj forpasintaj tagoj, kaj diris, ke kiam li estis en universitato, li ludis por la manpilk-luda teamo, kaj eĉ gajnis la ĉampiona maĉo, kaj ke tiu ĉi lernejo grave mankas manpilk-ludistoj, do, kiu ajn aliĝus la teamon, tuj fariĝus regululo. Poste, li plu diris pri tio, ke manpilkado estas la plej interesa sporto en la mondo ktp ktp ktp ktp. Ĝuste kiam mi pensis ke li neniam finus, li subite elbalbutis:

„Nun, mi sugestas, ke vi prezentu vin unu post la alia?”

Tian ĉi aferon oni atendu, tial mi ne estis vere surprizita.

Unu post la alia, la personoj en la maldekstra flanko de la klasĉambro komencis prezenti sin. Ili levis siajn manojn, poste deklamis siajn nomojn, la nomojn de siaj malnovaj lernejoj kaj aliaj trivialaj aferojn, ekzemple siajn ŝatokupojn aŭ preferatajn manĝajxojn. Iuj murmuris tra la dentoj por plemumi la taskon, kelkaj faris tre interesajn prezentojn, tamen iuj provis diri terurajn ŝercojn, kiuj malaltigis la ĉambran etoson. Dum la aliaj prezentis sin, mia vico alproksimiĝis. Mi eknervoziĝis! Vi certe scias, kiel mi sentis, ĉu ne?

Post mi sukcese eldiris mian zorgeme elpensitan, mallongan sinprezenton sen balbuti miajn vortojn, kiel laŭeble, mi sidiĝis, sentante la trankviliĝon de finiĝo de afero malagrabla, sed neevitebla. La persono malantaŭ mi insistis por sia vico kaj - ho, Mi verŝajne neniam forgesos ĉi tion por la restaĵo de mia vivo - diris legendiĝontaj vortoj.

„Mia nomo estas Suzumja Haruhi. Mi diplomiĝis ĉe Orienta Submezlernejo.”

Ĝis ĉi tiu punkto la sinprezento estis normala, tial mi ne eĉ provis turni min por rigardi ŝin. Mi rigardis al la ĉambroantaŭo kaj aŭskultis ŝian krispan voĉon.

„Min neniom interesas ordinaruloj. Se iu ĉi tie estas eksterterulo, tempovojaĝanto, dimensiovojaĝanto, aŭ telepatiulo, bonvolu veni renkonti min! Tio estas ĉio.”

Kiam mi aŭdis tion, mi ne povis ne turni min malantaŭen.

Ŝi havis longan nigran hararon. Ŝia ĉarma vizaĝo estis plena per aŭdaca kaj serioza rigardo dum la aliaj el la klaso fiksrigardis ŝin. Ŝia seriozeco kaj persistemo brilis tra ŝiaj brilaj okuloj kaj longaj brovoj. Ŝiaj lipetoj estis streĉe ferma. Ĉi tio estis mia unua impreso de ĉi tiu knabino.

Mi ankoraŭ memoras, kiom luma ŝia blanka kolo estis - staranta jene estis miriga belulino.

Haruhi, kun ŝiaj provokaj okuloj, ĉirkaŭrigardis la klason malrapide, ĉesis por rigardi al mi (mia buŝo estis larĝe malfermita), kaj poste sidiĝis sen eĉ rideto.

Ĉu tio estu amuza?

Ŝi havis laŭlonge nigran hararon. Ŝi ĉarma vizaĝo estis plena de aŭdaca kaj malfacila rigardo kiel la aliaj de la klaso fiksrigardis ŝin. Ŝi graveco kaj persistemo bril per ŝiaj glinting okuloj kaj longaj brovoj. Ŝi malgrandaj lipoj estis streĉe fermis. Ĉi tiu estis mia unua impreso de ĉi tiu knabino.

Mi ankoraŭ memori kiel lumanta ŝi blanka kolo estis - star estis mirig belecon.

Haruhi, kun ŝi provokaj okuloj, skan la klaso malrapide, halt al kolere rigard mi (Mi havis mian buŝon larĝe malferm), kaj poste sidiĝis neniom ridetinte.

Estis tio, ke devus esti amuza?

Ĉe tiu momento mi kredas, ke ĉies mensoj estis plena per demandosignoj, kaj ke ĉiu estis konfuzita pri tio, kio sia reago estu „Ĉu mi ridu?” Neniu sciis.

Nu, se oni juĝas laŭ la konkludo, ĝi estis nek ŝerco nek ridafero, kiel Haruhi neniam diris aferon tian.

Ŝi ĉiam estas serioza.

Tio ĉi estas bazita sur mia propra sperto - ĝi ne povas esti malprava.

Post la feo de silento ŝvebis ĉirkaŭ la klasĉambro dum proksimume tridek sekundoj, la hejmĉambra instruisto, hezitis, kaj signalis al la sekvonta persono daŭri, kaj fine, la streĉa etoso leviĝis.

Tiel ni unuafoje renkontis.
Mi solene ĵuras - mi vere volas kredi, ke ĝi estis nur koincido.

Post ŝi forprenis ĉies atenton je la unua tago, Haruhi fariĝis senkulpa mezlernejanino.

Tio estis la kvieto antaŭ la ŝtormo! Mi fine scias tion, nun.

Ĉiuokaze, ciu en la lernejo venis de unu el la kvar submezlernejoj en la urbo - homoj kun pli-malpli mezbonaj ekzamenaj markoj. Inkluzive, kompreneble, Orienta Submezlernejo; sekve, iu en la klaso diplomiĝis samtempe, kiel Haruhi, kaj scias tion, kion ŝia silento signifas. Bedaŭrinde, mi ne konis iun de Orienta Submezlernejo; do, neniu povus klarigi al mi, kiom serioza la situacio estis. Sekve, kelkaj tagoj post tiu absurda memprezento, mi faris ion tre malsaĝan - mi provis paroli kun ŝi antaŭ kurso!

Miaj domenoj de malbona sorto ekfalis, kaj mi esti la inicatinto, kiu puŝis la unua bloko.

Komprenu. Kiam Haruhi sidis sur sia seĝo, ŝi aspektis kiel normala, ĉarma knabino. Tamen, mi devis sidi antaŭ ŝi, kaj mi pensis, ke mi simple fariĝus intima kun ŝi. Mi vere pensis ke tio funkcius. Kiel naiva. Iu, bonvolu bati sencon en min.

Kompreneble, mi komencis la konversacion kun tiu ĉi okazo.

„Hej.”

Mi turnis la kapon, kun senĝeneca rideto ĉe mia vizaĝo.

„Tiuj aferoj en via sinprezento, kiuj el ili estis seriozaj?”

Kun ŝiaj brakoj krucigitaj antaŭ ŝia brusto kaj ŝiaj lipoj firme malfermitaj, Suzumija Haruhi restigis sian seriozan sintenon, rigardante rekte en miajn okulojn.

„Kiu ‚aferoj en mia sinprezento‘?”

„La aferoj pri la eksterteruloj k.s.”

„Ĉu vi estas eksterterulo?”

Ŝi aspektis tre serioze.

„Ne... sed-”

„Se ne, kion vi volas de mi?”

„...Ne, nenion.”

„Do ne parolu kun mi. Vi malŝparas mian tempon.”

Ŝia firigardo estis tiel malvarma, ke mi ekdiradis „pardonu” responde, antaŭ eĉ mi konciis. Suzumija Haruhi forrigardis de mi malŝate, kaj ekmalridetis al la kretotabulo.

Mi estis dironta ion, sed mi ne povis elpensi ion bonan diri. Dankinde, je tiu momento, la ĉefinstruisto eniris la kursĉambron, kaj mi estis savita.

Sentante konfuzite, mi turnis la kapon al mia skribotablo. Tiam mi rimarkis, ke kelkaj miaj samklasanoj rigardis min kun intereso ĉe la vizaĝo. Kiam mi rerigardis ilin, tamen, mi rimarkis, ke ĉiuj ili havis la saman mienon, kvazaŭ ili estis dironto, „Nesuprize.” Kelkaj eĉ rigardis min simpatieme.

Ial tio ĝenis min. Tamen, mi poste lernis, ke ili estas diplomiĝintoj de Orienta Submezlernejo.

Kun la scio, ke mia unua kontakto kun Haruhi finiĝis tute vane, mi konstatis, ke mi konservu mian forecon de ŝi, por la asekuro de sekureco. Tio klara, semajno pasis.

Tamen, ĉiam ekzistis naivaj homoj, kiuj volis paroli kun Suzumija Haruhi, kiu ĉiam malridetis.

Plejparte, ili estis tiuj bonkoraj knabinoj, kiuj volis helpi solan samklasaninon. Tio estas bona afero, sed kontrolu vian celiton antaŭe!

„Bonan, ĉu vi spektis la televidan melodramserion, lastnokte?”

„Ne.”

„Be, kial ne?”

„Baf!”

„Vi provu ĝin. Eĉ se vi komencus meze de la serio, vi ne konvuziĝus. Ĉu vi bezonas min klarigi la antaŭajn rakontojn por vi?”

„Tuj foriru. Vi ĝenas min!”

Nu, tiele ĝi okazis.

Malĝentila kaj senmiena. Ŝi povus montri al ili iom da bonmanieroj! Tio nur pensigis ŝiajn viktimojn, ke ili iel misagis. Je la fino, li aŭ ŝi nur povas pensi „En ordo... do, mi simple...”, kaj demandi al si „Kiel mi fuŝdiris?”, antaŭ forĝemante.

Ne malfeliĉu, vi ne fuŝagis. Io en la cerbo de Suzumija Haruhi estas malfunkcianta, ne en la via.

Kvankam mi ne malĝuis manĝi sola, mi volis, ke aliuloj pensu min solemulo, dum ĉiu alia manĝis tagmanĝon kun amikoj. Tial mi manĝis kun Kunikida', mia malnova submezlerneja amiko kaj knabo nomata Taniguĉi de Orienta Submezlernejo, kies seĝo estas apud la mia.

Fine, ni ekklaĉis pri Haruhi.

„Vi provis paroli kun Suzumija, ĉu ne?” Taniguĉi subite demandis. Mi kapjesis.

„Kaj, poste ŝi diris ion strangan kaj agis malvarme?”

Vi diras al mi.

Taniguĉi metis sian tranĉitan boligitan ovon en sian buŝon, maĉis kaj diris kun plena buŝo;

„Se tio knabino interesas vin, mi ne eltiros miajn vortojn. Mia sola konsilo estas ‚forgesu ĝin!‘ vi jam sciu, sed ŝi estas frenezulino.”

Li aldonis ke li estis en klaso kun ŝi kaj bone konis ŝin. Tiam li rakontis multajn anekdotojn pri ŝi.

„Al ŝiaj agoj mankas senco. Mi pensis, ke ŝi regus sin, kiam ŝi iris al mezlernejo, sed klare, ne. Vi aŭdis ŝian sinprezenton, ĉu ne?”

„Ĉu vi celas la eksterterulajn aferojn.”

Kunikida', kiu estis okupita pre forpreno de ostojn el sia fritita fiŝo, interrompis.

„Precize. Eĉ en submezlernejo, ŝi emas fari kaj diri stangajn aferojn. Ja, tio rememorigas min - la lerneja vandalisma okazo, ekzemple!”

„Kio?”

„Vi konas tiun umilon por skribi liniojn el kreto, ĉu ne? Kiel ĝi nomiĝas... Ĉiuokaze, ŝi kaŝeniris la lernejon nokte, kun tiu aĵo, kaj skribis grandegan bildon meze de la atletika kamparo.”

Taniguĉi ekridetis, eble li memoris tiun okazon.

„Ĝi suprizis min. Mi iris al la lernejo, frumatene, kaj mi povis vidi grandan triangulojn kaj cirklojn sur la tero. Mi ne sciis kio ĝi estas, tial mi iris al la kvara etaĝo por akiri deĉielan rigardon. Tio ne helpis - mi ankoraŭ ne scias kio la simbolo estas.”

„Ho, mi pensas ke mi vidis tion antaŭe. La simbolo aspektis kiel rompita Nazka-linioj.” diris Kunikida'.

Mi neniam antaŭe aŭdis pri tion ĉi.

„Prave! Mi scias! La ĵurnaltitolo estis simile al ‚Misteraj Linioj sur Sumezlerneja Atletika Kampara‘, ĉu ne?”

„Ne diru al mi, ke ŝi-”

„Ŝi mem konfesis, do ne restas dubo. Kompreneble, tio konfuzis la instruistojn. Ŝi estis vokita al la ĉambro de la lernejestro. Ĉiu instruisto ĉeestis kaj esplordemandis ŝin.”

„Do, ĉu ŝi faris ĝin?”

„Mi ne scias.” Taniguĉi respondis senentuziasme, provante gluti buŝpleno da rizo.

„Mi aŭdis, ke ŝi rifuzis diri ion ajn. Kompreneble, kiam ŝi firigardas al vi, vi ne plu volas esplordemandi al ŝi. Kelkaj diras ke ŝi skribis la simbolon por voki NIFOn, aliaj ke ĝi estas magia simbolo por voki diablojn, aŭ ke ŝi provis malfermi pordon al alia dimensio. Ta-ta-ta... Estis multaj teorioj, sed se la kulpulo restas silenta, ni neniam scios ĉu la onidiroj estas vera aŭ ne. Ĝis hodiaŭ, ĝi restas mistero.”

Ial bildo de Suzumija Haruhi kun serioza mieno, okupe sibranta liniojn sur la Submezlerneja Kampare nokte, eniris mian menson. Ŝi nepre forprenis la skribilojn kaj kretopulvoron de la stokejo; eble ŝi eĉ kunportis poŝlampon! Per ĝia malhela flava lumo, Suzumija Haruhi eble aspektis tre serioza, se ne celkonscia... Okej, tio estas nur mia imago.

Sed, verdire, ŝajne Suzumija Haruhi honeste atendis NIFOn aŭ monstrojn aŭ eĉ dimensian pordon aperi. Ŝi verŝajne laboris tra la tuta nokto en la kamparo, sed, ĉar nenio aperis, ŝi foriris kun nur melankolio, mi persone pensis.

„Tio ne estas ĉio!”

Nun Taniguĉi finis tagmanĝon, kaj ordigis sian skribotablon. Li pludiris:

„Unufoje mi venis al la klasĉambro matene kaj eltrovis, ke ĉiuj skribotabloj estis movita en la koridoron, kaj estis grandega steloforma pentraĵo sur la lerneja tegmento. Alitempe, ŝi vagis ĉirkaŭ la lernejo, metante [[Suzumiya Haruhi:Volumo1 Notoj de la Tradukinto#O-fuda|''O-fuda''-ojn]] ĉie... vi scias, tiuj talismanoj, kiujn oni metas sur la fruntoj de ĉinaj vampiroj. Mi tute ne komprenas ŝin.”

Tio estas vera, Suzumija Haruhi ne estis en la klasĉambro ĝuste tiam, ĉar se jes, ni ne havus ĉi tiun konversacion. Tamen, eĉ se ŝi aŭdus nin, ŝi verŝajne ne prizorgus. Kutime, Suzumija Haruhi eliris la klasĉambron tuj post kvara periodo, tiame revenis tuj antaŭ kvina periodo. Ŝi ne portis lunĉujon, tial mi supozis, ke ŝi iris al la kantino por ĝui ŝian tagmanĝon; sed ĝi ne daŭras la tutan horon manĝi tagmanĝon, ĉu ne? Cetere, fine de ĉiu periodo, ŝi malaperis. Kien ŝi iris ĉiuokaze...?

„Sed, ŝi estas tre populara por la uloj!”

Taniguĉi interrompis:

„Ŝi estas ĉarma, atletema, kaj inteligenta. Malgraŭ tio, ke ŝi estas stranga, se ŝi restigas sian buŝon ferma, ŝi estas efektive ne malbona.”

„Kie vi lernas ĉion ĉi klaĉon?” Kunikida' demandis kun lia lunĉujo duoble plena ol tiu de Taniguĉi.

„Estis tempo, kiam ŝiaj koramikoj ŝanĝiĝis senĉese. De iuj mi aŭdis, ke la plej longa interrilato daŭris semajnon, kaj la plej mallonga finis kvin minutoj post la konfeso. Aldone, la sola kialo Suzumija donis por forigi ŝiajn koramikojn estis ‚Mi ne havas tempon por societumi kun normalaj homoj.‘”

Taniguĉi ŝajne parolis laŭ sperto. Post li rimarkis mian fiksrigardon, li fariĝis iom embarasita.

„Mi aŭdis ĉi tion de aliuloj! Honeste! Ial, ŝi rifuzis malakcepti konfeson. Je la tria jaro, ĉiu ekkomprenis; sekve, neniu plu volis konfesi al ŝi. Mi havas amuzan senton, ke historio ripetos sin en mezlernejo. Do, mi avertas al vi hodiaŭ: Forlasu ideojn. Ĉi tiu venas de iu, kiu estis en la sama klaso kiel ŝi.”

Diri laŭvole, min ne estis tiel interesita pri ŝi.

Taniguĉi remetis lian malplenan lunĉujon en lian sakon, kaj ellasis minacan subridon.

„Se mi devus elekti unu, mi elektus ŝin. Asakura Rjoko.”

Taniguĉi kapjesigis la mentonon al grupo de knabinoj malproksime per kelkaj skribtabloj. En la mezo de la konversacianta grupo, kun rozsimila rideto sur ŝia vizaĝo, estis Asakura Rjoko.

„Se oni juĝas laŭ mia analizo, ŝi ja eniras mian ‚Tri Plej Ĉarmaj Unuajaraj Knabinoj‘ listo.”

„Vi ĉiun ... senescepte ĉiun unuajaraninon en ĉi tiu lernejo okulumis?”

„Mi grupigas knabinojn laŭ ‚A‘ ĝis ‚D‘ kategorioj, kaj kredu min, Mi nur rememoras la nomojn de la A-knabinoj. Vi spertas mezlernejon nur unufoje - Mi deziras, ke mia sperto estu laŭeble feliĉa.”

„Tiame, kio Asakura Rjoko estas?” Kunikida' demandis.

„Ŝi estas ‚AA+!‘ Jes ja, nur rigardu ŝian vizaĝon. Ŝia personeco devas esti bonega.”

Egale ignorante egocentraj rimarkoj de Taniguĉi, Asakura Rjoko estis iomete tute alispeca ĉarma knabino ol Suzumija Haruhi estis.

Unue, ŝi estis tre bela, plus ŝi ĉiame eligis rideto-similan, prizorgadantan impreson. Due, ŝia personeco faris ŝajne egali la priskribon de Taniguĉi. Hodiaŭ, neniu plu aŭdacis paroli al Suzumija Haruhi, krom Asakura Rjoko. Kiel ajn severa Suzumija Haruhi estis, Asakura Rjoko ankoraŭ provis alparoli ŝin de tempo al tempo. Ŝi estis tiom pasia ke ŝi preskaŭ agis kiel la klaso monitoro. Trie, pro la maniero laŭ kiu ŝi alrespondis la instruistajn demandojn en klaso sole, vi povus vidi ke ŝi estas tre inteligenta. Ŝi ĉiame alrespondis la demandojn ĝuste - en la okuloj de la instruistoj, ŝi estis verŝajne modela studento. Antaŭ ĉio, ŝi estis ekstreme populara ĉe la knabinoj. La termino jam daŭris por nur semajno, kaj ŝi estis jam bone survoje esti la centro de la studentinoj en la klaso. Estis tiel, kvazaŭ ŝi falis de la ĉielo kaj naskiĝis pensanta pri ekstrema allogeco!

Kompare kun la koler-rigardema, sciencfikcio-obseda Suzumija Haruhi, la elekto estis evidenta. Aliflanke, ĉi tiuj du kandidatoj estis verŝajne ambaŭ tro alta ĉur la monteto por nia heroo Taniguĉi grimpi. Neniumaniere li akirus iun ajn el ili.

Estis ankoraŭ Aprilo tiame, kaj tiutempe, Suzumija efektive kondutis tre agrable. Por mi, ĉi tiu estis iom malstreĉa monato. Malpleje, estus monato ĝis Haruhi komencis troagi.

Sed egale dum tiu tempo, mi observis kelkajn ekscentrajn kondutojn de Haruhi.

Kial mi dirus tion?

Indico #1: Ŝi ŝanĝis sian harar-stilon ĉiutage. Cetere, se oni juĝas laŭ mia rimarko, laŭskeme. Lunde, Haruhi venas al lernejo kun sia longa hararo malsuprenire, sen ia ajn banto. Sur la la sekvantan tagon, ŝi bantumus ĝin en harfaskon. Tiom, kiom Mi malamas agnoski ĝin, ke hararango faris ŝajnas bonaj sur ŝi. Tiame, ŝi ligus du ponevostoj sur la la sekvantan tagon, kaj tri ponevostoj la tago post; Ĝis vendredo, ŝi kvar rubandoligus ponevostoj sur ŝi kapo. Ŝi agoj estis vere enigma!

Lundo = 0, Mardo = 1, Merkredo = 2...

Kiel la tago de la semajno pliig, tiel la nombro de ponevostoj ŝi havis; ĝis la venonta Lundo, la tuta procezo rekomencus. Mi ne povus vid kial ŝi estis far ĝi. Sekvanta la antaŭa logiko, ŝi devus ses ponevostoj Dimanĉon... Mi subite vol vid ŝia Dimanĉo hairstyle.

Indico #2: Por PE, klasoj 1-5 kaj 1-6 kombinus kaj pren ĝi kune, kun la gejunuloj apartig. Kiam ni ŝanĝis vestojn, la knabinojn irus al la 1-5 klasĉambro, kaj la knaboj irus al la 1-6 klasĉambro; signifo fine de la antaŭa periodo, la uloj de nia klaso (1-5) transloĝiĝus al la alia ĉambro al ŝanĝo.

Bedaŭrinde, Haruhi tute ignorita la ulojn en nia klaso kaj forigita ŝin mariston uniformon antaŭ ilin havis las.

Estis tiel, kvazaŭ, ŝi, la uloj estis ĝardenaj kukurboj aŭ terpomo maldung, kaj ŝi estas tute indiferenta pri. Tute sen esprimo, ŝi ĵetus ŝin uniformon sur la skribtablon kaj komencis eniri ŝi ŝvitĉemizo.

Ĉe tiu momento, Asakura Rjoko veturus la atente rigard, glaciiĝ ulojn, min inkluzivis, el la klasĉambro.

Laŭ onidiroj, la knabinoj, kun Asakura Rjoko kiel ilia gvidanto, provis paroladi Haruhi el faranta ke, sed vane. Ĉiu PE klaso, Haruhi ignorus la ceteran klason kaj okupi ŝin uniformon de neniom ekrigardinte. Kaj sekve, ni uloj oni petis, ke ... lasu la klasĉambron la duan la sonorilon sonoris - laŭ la peto de Asakura Rjoko.

Sed, grave, Haruhi havas vere grandan ciferon... argh, ĉi tiu ne la tempo al dir tia afero.

Indico #3: Fine de ĉiu bloko, Haruhi irus FORESTANTA SEN PERMESO. Kiam la lernejo sonorilo venis rulantan ĉirkaŭ, ŝi ekkaptus ŝin tornistron kaj paf el la klasĉambro. Logike, Mi pensis ke ŝi iris senprokraste ŝin domon; Min neniam pensintus ke ŝi irus por partopreni ĉiujn klubojn en la lernejo. Iun tagon, vi vidus ŝin pas pilkoj en la Korbopilko Klubo, kaj la sekvonta vi vidus ŝin kudr kapkuseno kazo en la Kudr Klubo. De la sekvonta tago, vi vidus ŝin mansalutantan ŝin bastonon en la Hokeo Klubo. Mi pensas ŝin ankaŭ aliĝis al la Basbalo Klubo. Do, resume, ŝi havis partopren ĉiu sporto klubo en nia lernejo. Ĉiuj kluboj provis persvadi ŝin en aliĝu, kompreneble, sed ŝi turnis ĉiuj desupre. Ŝi klarigo : „Estis estas ĝen al mi por fari same klubo agado ĉiutaga.” Finfine, ŝi ne aliĝ al iu kluboj.

Kio estis knabino prov tiri?

De ĉi tiu solaj, novaĵoj pri „stranga unuajaro knabino” disvastig tra la tuta lernejo preskaŭ tuj. Ene de monato, ne estis unusola persono kiuj ne sciis kiu Suzumija Haruhi estis. Rapidaplusend Povus, homojn povus ankoraŭ ne sperti sciatan kiujn la kapitalo estis, sed Suzumija Haruhi estis konata nomo.

Do, kun ĉiuj ĉi tiu aĵo okaz - kaj Haruhi estis ĉiam la kaŭz - Povus alven.

Kvankam Mi propre pensi ke destino estas egale malpli kredebla ol la [[Suzumiya Haruhi:Volumo1 Notoj de la Tradukinto#Monstro de Loch Ness|monstro de Loch Ness]], se destino, ĉe iuj mistero loko, estas aktive influ homaj vivoj, mia rado de sorto havis verŝajne komenc turni. Kredeble, en iuj izolita monto, estis verŝajne iuj malnova Guy kiujn estis okupata reskribanta ĝi.

Post la fino de la [[Suzumiya Haruhi:Volumo1 Notoj de la Tradukinto#Ora semajno|Ora Semajno]] ferio, Mi piediris lernejon, ne certa kiu tago de la semajno estis. La nenature sunbrila Maja vetero eksplodigis sur mian haŭton kaj trempigis min kun ŝvito - la kruta monteto ŝajne ne fin aŭ. Juste kio estis ĝi ke la Tero volis ke? Estis sufer flava febro ia?

„Hej, Kjon.”

De malantaŭe de, iu aplaŭdita min sur la ŝultro. Estis Taniguĉi.

Lia pli_anto incendio pend malordema sur liaj ŝultroj, kaj lia necktie estis sulka kaj oblikva flanken.

„Kie vi iras por Ora Semajno?”

„Mi prenis mian malgrandan fratinon al vid mia avinjo en la kamparo.”

„Kiel malakra.”

„Bona, kion vi far, tiame?”

„Partatempa laborposteno ĝis la fino.”

„Vi ne simil tia persono.”

„Kjon, vi estas mezlernejano nun - kial vi ankoraŭ pren via malgranda fratino al vid via avĉo kaj avinjo? Vi devas almenaŭ simil altranga alta studento.”

Parenteze, Kjon estus mi. Mia onklino estis tiu, kiu unua nomita min ke. Antaŭ kelkaj jaroj, mia longa onklino subite diris min, „Mian bonecon, Kjon havas kresk tiel granda!” Mia fratino opiniis, ke estas amuza kaj ankaŭ komencis voki mi Kjon. Post tio la cetera estas historio - miaj amikoj, sur aŭd mia fratino vok mi Kjon, decid al sekv ŝia gvid. De tiun tagon sur, mia kromnomo fariĝis Kjon. Diable ĝi, mia fratino uzis por voki min „Onij-ĉan”!

„Estas tradicio de mia familia al havas kuzon renkontiĝon dum Ora Semajno,” Mi alrespond kiel Mi grimp la monteto.

La ŝvit sentigis min nekomforta.

Taniguĉi, longasenspiriĝ kiel kutime, distrumpetis pri tio, ke li havis renkontitan iuj ĉarmaj knabinoj ĉe lia laborejo, kaj kiel li intencis uzi la monon lin savis iri sur datoj kaj tiela. Sincerdire, temoj kiel kiuj revoj homoj havas, aŭ kiel miriga aŭ ĉarma ies dorlotbesto estas, estas, en mia libro, iom de la plej malakraj temoj en la mondo.

Kiel Mi aŭskultis dato horaro de Taniguĉi (ŝajne li ne estis vizit malgrandajn problemojn kiel kiel neniu estis ir kun li), ni alvenl la lernejo krado.

Suzumija Haruhi estis jam sidanta apog mia seĝo, fiksrigardanta ekster, kiam Mi eniris la klasĉambron. Ŝi havis du bulkokiel haro tondiloj sur ŝi kapo; ŝajne hodiaŭ estis Merkredo. Post sidiĝ - ial Mi ne sciis, kiel la nur klarigo povus esti Ke mi estis ir nuksoj - antaŭ Mi konscias ĝin, Min trov min refoje alparol Suzumija Haruhi.

„Vi ŝanĝas vian hararangon ĉiu tago pro la fremduloj?”

Kiel roboto, Suzumija Haruhi malrapide turn ŝia vizaĝo al mi, kaj fiksrigard mi kun ŝia mortintagrava esprimo. Estis sufiĉe timiga, efektive.

„Kiam vi rimarkas?”

Ŝian tonon estis tiom malvarma ke ĝi estis kvazaŭ ŝi estis alparol roko ĉe la flanko de la vojo.

Mi paŭzis dum kelka tempo pripens ĝi.

„Hm... dum kelka tempo.”

„Vere?”

Haruhi ripozita ŝian mentonon sur ŝia palmo, rigard ĉagren.

„Mi pensas ke ĉiu tago de la semajno eligas malsaman bildon.”

Ĉi tiu estis la unua fojo, ke ni havis konvenan konversacion!

„Por koloro: Lundo estas flava, Mardo estas ruĝa, Merkredo estas blua, Ĵaudo estas verda, Vendredo estas oro, Sabato estas bruna, kaj Dimanĉo estas blanka.”

Mi povus specon de kompren kiuj ŝi estis prov diri.

„Tiame, ke signif, se ni uzas nombrojn reprezenti la koloron, Lundon estas nulo kaj Dimanĉo estas ses, prav?”

„Tio estas ĝusta.”

„Sed, ne devus Lundon est unu?”

„Kiu pet via opinio?”

„... Jes, ĝusta.”

Ŝajne malkontentigita de mia respondo, Haruhi kolere rigard mi. Mi nur sidis tie maltrankvilige kaj lasi tempon glit de.

„Havas Min viditan vin ie antaŭ? longe antaŭe?”

„Kredas, ke ne.”

Post Mi alrespondis, Okabe-sensej eniris la klasĉambron, kaj nia unua konversacio finis.

Malgraŭ tio, ke nia unua konversacio estis nenio skribi hejmon pri, ĉi tiu povus fariĝitan la ŝanĝ punkto Mi estas serĉ!

Aliflanke, la sola ŝanco mi povus alparol Haruhi estis la peco de tempo antaŭ homeroom, kiel ŝi estas kutime ne en la ĉambro dum paŭzo. Sed kiel Mi sidas antaŭ ŝin, Min estas relative certa ke miaj ŝancoj de alparol ŝi alest multe pli granda ol tiuj de iu alia.

Sed la afero ke ŝok mi la plej estis tio, ke Haruhi efektive alrespondita min konvene. Mi originale pensis ke ŝi irus, “Vin kretenon, ferm! Kio!” Ŝajne Ke mi estas ĝuste kiel stranga kiel ŝi, por efektive trovanta la intestoj iri kaj alparol ŝi.

Sekve, kiam Mi venis al lernejo la sekvonta tago kaj eltrovis ke, anstataŭ liganta tri ponevostoj, Haruhi havis tranĉitan ŝin longan kaj maldika haro mallonga, mi sentis tre melankolian.

La taliolongeco haro estis mallongigita ŝultrolongecon tranĉ. Tio estas, malgraŭ tio, ke la hairstyle far konven ŝia, ŝi tranĉ ŝia haro la tago post Mi alparol ŝia pri tio! Devas estas intence, ĝusta?

Kiam Mi diris al Haruhi pri tio -

„Ne vere.”

Ŝi alrespondis kun ŝi registr kiel komercan markon ĉagren tono, sed ne montr ia ajn speciala esprimo. Ŝi ne estis ir al diri al mi la kialo.

Sed Mi atendis ke, tiel, ke estis bone.

„Faris vin vere prov aliĝi al ĉiuj kluboj?”

De tiun tagon sur, alparol ŝia uz la peco de tempo antaŭ homeroom fariĝ mia ĉiutaga rutina. Kompreneble, se Mi ne prov komenco la konversacio, Haruhi rifuz reag. Alia afero estis tio, ke, se Mi alparolis ŝin pri tio, ke de hieraŭ nokte TELEVIDA PROGRAMO estis, aŭ kiel la vetero estis, ktp. - kiujn ŝi juĝis, ke „stultaj temoj” - ŝi nur ignorus mi. Scipovanta ke, Mi zorgeme elektis la konversacion temon ĉiam, kiam Mi alparolis ŝin. Ŝi forturnis ŝian vizaĝon pro ĝeno, montrante la finon de la konversacio de tiu tago
[[Image:Sh_v1_01.jpg|thumb|''Ŝi forturnis ŝian vizaĝon pro ĝeno, montrante la finon de la konversacio de tiu tago.'']]
„Estas klubo tio estas pli amuze ol la aliaj? Mi volas konsider aliĝ iuj mi.”

„Neniu.” Haruhi alrespondis kategorie. „Absolute neniu.”

Ŝi emfazis ĉi tiu denove, tiame malrapide ellas enspiron. Ŝi estis suspiranta?

„Mi pensis ke mezlernejo estus iom pli bona. Fine, estas la sama kiel deviga edukado. Nenio ŝanĝoj iel ajn. Simil Mi aliĝis al la malĝusta lernejo.”

Maltraf, kiuj kriterioj faris vin utiligas kiam vi decidis kiu lernejo ĉeesti?

„Sportoj kluboj kaj kulturaj kluboj estas kaj tamen. Se nur estis iuj unikaj kluboj en lernejo...”

„Bone, kio donis vin la rajton je decid se aliaj kluboj estas normala ĉu, aŭ ĉu ne,?”

„Ferm. Laŭvole klubo, tiame estas unika; alie, estas klara.”

„Vere? Mi sciis vin dirus tio.”

„Hmph!”

Ŝi turn ŝia vizaĝo for en ĝeno, sign la finiĝon de la taga konversacio.

Alia tago:

„Mi overheard io, kion alia tago... Ne estas io grava ĉiuokaze... Faris vin vere forĵet ĉiuj viaj koramikoj?”

„”Kial mi devas aŭdi ĉi tiu de vi denove?”

Ŝi bros ŝian haron de ŝiaj ŝultroj, kaj fiksrigard mi kun ŝiaj brilaj nigraj okuloj. Dio, krom estanta pokervizaĝa, sole ĉi tiu kolera esprimo ŝajn ofte aperi sur ŝi vizaĝo.

„Faris ke Taniguĉi diri al vi? Dio, Mi ne povas kred Ke mi estas en la sama klaso kiel tio idioto eĉ post kiam Mi diplomiĝita subliceon. Li ne unu el tiuj persekut psychos, li estas?”

„Mi kredas ke ne,” Mi penso.

„Mi ne scias, kion vi aŭd, sed negrave. La pliparto estas vera ĉiuokaze.”

„Ne estas iu tie vi vol havas gravan interrilaton kun?”

„Absolute nenia unu!”

Totala malakcepto ŝajne estis ŝia devizo.

„Ĉiu ... senescepte unu el ili estis kreteno. Mi nur ne povas okupiĝ pri iu grava interrilato kun ili. Ĉiu el ili petus al mi renkonti li ĉe la fervoja stacio Dimanĉon, tiame ni certe vizitus la kinejon, la amuzparko, aŭ pilkoludo. La unua fojo ni manĝis kune ĉiame estus lunĉa rendevuo, tiame ni forrapidus kafejo al trink teo. Finfine, ili ĉiame dirus ‚Ĝis morgaŭ!‘”

„Mi ne vidas io malĝusta kun !” Ke mi penso propre, sed Mi ne aŭdac dir tio publike. Se Haruhi diris estas malbona, tiam, oni devas malbonan por ŝi.

„Tiame, nepre, ili konfesus telefone. Diable! Ĉi tiu estas grava temo, almenaŭ dir al mi vizaĝalvizaĝe!!”

mi povus kunsent kun tiuj uloj. Faranta tiela grava - al ili, almenaŭ - konfeso al iu, kiu rigard vi ŝat vi estas vermo verŝajne farus iu sent maltrankvila. Ili panikiĝis juste de vidanta via esprimo! Mi estis imaganta tion, kion tiuj uloj estis pens kiel Mi respondita al Haruhi.

„Hm, vi pravas. Mi demandus la knabinon for kaj diri al ŝi rekte.”

„Kion la la infero prizorgas vin!”

Kio la... Faris min diras io malĝusta denove?

„La problemo estas, estas ĉiuj knaboj en ĉi tiu mondo tielaj dimwitted bestoj? Mi estas agit de ĉi tiu demando ekde subliceo.”

Hodiaŭ ne estas iu pli bona, ĝi estas!

„Tiame, kia knabo vi konsiderus Interesan? Ĝin estas estos fremda ĉion dirite?”

„Mi estas bona kun fremduloj aŭ similaj aferoj kondiĉe, ke ili ne normala. Esti ili vira aŭ virina.”

„Kial vi ĉiame insist, ke ian elekton krom homa?”

Kiam Mi elbabilita tio Haruhi elrigard mi kun malestimo.

„Ĉar homoj ne estas amuzo iel ajn!”

„Tio... eble vi pravas.”

Egale mi ne povus rebat ideo de Haruhi; se montriĝis, ke ĉi tiu ĉarma transloko studento estis duonoterano, duonofremda, eĉ Mi kredus tio estas malvarmeta. Se Taniguĉi, aktuale sidanta apud mi kaj spion Haruhi kaj mi, estis detektivo de la estonteco, estus eĉ pli bona. Se Asakura Rjoko, kiun, ial, teniĝis ridetantan ĉe mi, havis ia ajn supernatura potenco, tiam mia lernejo vivo estus kiel ekscita laŭeble akir.

Sed neniu povas esti - ne fremduloj, tempo veturantoj, aŭ supernaturaj potencoj ekzist en ĉi tiu mondo. Aprobu, ni diras, ke ili far ekzist. Ili rifuz nur aper tuj antaŭ ni humilaj civitanoj kaj dir, „Saluton, Mi estas efektive fremda.”

„TIAL!”

Haruhi subite levŝ kaj frap ŝia seĝo malsupren, kaŭz ĉiu al turn kaj rigard ŝia.

„TIAL MI ESTAS LABOR TIEL MALFACILA!!”

„Pardonon Mi estas malfrua!”

La ĉiamoptimisma Okabe-sensej, kiu estis bela senspiriĝ, kur en la klasĉambron. Kiam li vidis la tutan klason rigard Haruhi levŝ rekta, ŝi pugnoj kunpremis kaj okuloj fiksita je la plafono, li fariĝis ĝuste kiel surpriz kaj juste staris tie.

„Hm... Ĉefĉambro estas komenconta!”

Haruhi sidiĝis tuj kaj kolere rigard la angulo de ŝia skribtablo. Uf!

Mi returnis; la tutan klason faris la samon kaj turnis iliajn kapojn ankaŭ. Tiame Okabe-sensej, evidente perdita la orientiĝon de la bruado, ŝanceliĝita la stadion kaj ellas molan tus.

„Mi pardonpeti pro tio, ke malfrua. Kion?... Tiam, ni komencu!”

Li ripet si denove, kaj la klaso atmosfero fine reven al normala - malgraŭ tio, ke ĉi tiu estis la speco de atmosfero tio Haruhi malam la plej!

Eble viva tuj?

Sed verdire, en la profundo de mia koro, Mi estas vere envias sinteno de Haruhi pri vivo.

Ŝi ankoraŭ havas la kredon ke ŝi estos renkont iu de la supernatura mondo, kredo Ke mi forlas antaŭlonge, kaj ŝi entuziasme prov ating ŝia revo. Se sidanta ĉirkaŭ atendanta ne atingos tion, kion, ni voku ili ni! Ĉi tial Haruhi far aferojn kiel tir blankaj linioj sur la lernejo kampo, pentraĵo simboloj sur la lernejo tegmento, kaj almet malben papero talismans ĉie.

Suspiro!

Mi ne scias kiam Haruhi komencis farr strangan aĵon, tio far aliaj eraro ŝia por occultist. Atendanta atingas nenio, sekve, kial ne elfari iuj strangaj ceremonioj voki ilin for? Finfine, tamen, nenio okazita. Eble tio estis kial Haruhi ĉiame havis ke „diable” rigard ŝia vizaĝo...?”

„He, Kjon.”

Post klaso, Taniguĉi, kun lia perpleksig vizaĝon, provis bloki min. Taniguĉi, vi simil totalo kreteno kun tio esprimo via!

„Silentu! Mi estas indiferenta kio vi diras. Ĉiuokaze, kia magia sorĉo faris vin ĵetis?”

„Kio magia sorĉo?”

Tre avancinta [[Suzumiya Haruhi:Volumo1 Notoj de la Tradukinto#Teĥnologio kaj magio|teknologio estas neapartigebla de magio]]! Mi memorita ĉi tiu proverbo kiel Mi demand Taniguĉi subten. Li tiame indikis lian fingron ĉe nunvak seĝo de Haruhi.

„Ĉi tiu estas la unua fojo, ke Mi havas viditan Suzumija alparol persono tiel longe! Kio estis vi uloj priparol?”

Tio, ha, kion ni priparol? mi nur demandis al ŝi iuj normalaj demandoj, jen ĉio.

„Ĉi tiu estas fenomeno!”

Taniguĉi pikeme met sur imponeg al esprimo. Tiame Kunikida' ekaper de malantaŭe de Taniguĉi.

„Haruhi estas ĉiame elirinta kun strangaj knabinoj.”

Hej, ne diru tion. Tio kreos miskomprenon.

„Negrave se Kjon ŝat strangaj knabinoj. Kiuj Mi ne povas kompren estas, kial Suzumija alparolus vi? Mi ne komprenas iel ajn.”

„Eble Kjon estas kiel stranga kiel ŝi?”

„Verŝajne. Tio estas, vi ne povas atend iu kun kromnomo kiel Kjon esti normala.”

Halt vok mi Kjon, Kjon, Kjon! Prefere ol est nom de tio stulta kromnomo, nur uz mia vera nomo! Malpleje, Mi vol aŭd mia fratino voko mi „Onij-ĉan”!

„Mi vol scias tro.”

La voĉo de bonhumora knabino aperis kvazaŭ el nenie. Mi levis mian kapon, kaj, kompreneble, vidis senscie ridetanta vizaĝo de Asakura Rjoko.

„Mi provis alparol Suzumija-san kelkaj tempoj jam, sed nenio venis de ĝi. Vi povas instru mi kiel Mi alparolu ŝi?”

Mi ag kiel kvankam Mi estis pripens ĉi tiu dum kelka tempo, sed efektive, Mi ne eĉ pens iel ajn.

„Mi ne scias.”

Sur aŭd ĉi tiu, Asakura ridetis.

„Mi estas sekve trankviligita hodiaŭ. Ŝi ne povas okaz est izol de ŝiaj samklasanoj tia, tiel estas granda tio vi fariĝas ŝian amikon.”

Asakura Rjoko prizorgis ŝin kiel klaso monitoro ĉar, bone, ŝi estis la klaso monitoro. Ŝi estis elektiĝ kiel la klaso monitoro en nia fina longa homeroom seanco.

„Amiko, ho?”

Mi skuis la kapon malcerte. Estis vere tia? Sed la sola esprimo Haruhi donis min ĉiam, kiam Mi alparol ŝia estis kolera rigardo!

„Vi devas daŭri helpantan Suzumija-san tiel, ke ŝi povas interrilat kun ĉiu. Ni estas en la sama klaso ĉion dirite, tiel ni estas fid al vi!”

Suspiro. Eĉ se vi diras ke, Mi eĉ ne scias kio Mi estas faru!

„Se estas tion, kion Mi devas diri al Suzumija-san, mi povus juste pet al vi pasi la mesaĝon ŝin!”

Ne, atend! Mi ne estas via proparolanto!

„Bonvolu?” ŝi petis sincere, metantaj ŝiaj palmoj kune.

Alfront ŝi peto, mi povus sole don neklarajn respondojn kiel „erm” kaj „haa...”. Asakura komprenis tion kiel „jes,” donis ŝian flavan tulipokiel rideto, kaj poste reven al la aliaj knabinoj. Post vidanta ke la aliaj knabinoj estis rigard mi, mia koro falis ĝis la malsupro de kanjono.

„Kjon, ni estas bonaj amikoj, ĝusta...?” Taniguĉi demand, fiksrigard mi suspekte.

„Kion diable estas okazanta tie ĉi?”

Eĉ Kunikida', kun liaj okuloj ferm kaj armiloj transir lia brusto, kapjes.

Dio mia! Kial Mi estas ĉirkaŭita de ĉi tiu aro da idiotoj?

Ŝajne iu decidis ĉiu en klaso kiu necesas por ŝanĝi iliajn seĝojn ĉiumonatan. Sekve, la klaso monitoro, Asakura, skribis ĉiuj seĝo nombroj sur malgrandajn pecojn de papero, lokis ilin en [[Suzumiya Haruhi:Volumo1 Notoj de la Tradukinto#Biskvitujo|biskvitujo]], kaj lasi la tutan nin tiras de ĝi. Fine, Mi akiris la seĝon en la dua fina disputo apud la fenestro ke preteratentas la korton. Konjekt kiujn prenis la finan seĝon tuj malantaŭ min? Tio estas vera. Estis la iam ajnkolere rigard Haruhi!

„Kial ne estis interesaĵo okazita tamen?! Kiel malgranda gradolernejo infanoj malaperanta unu post unu, aŭ iuj instruistoj akiranta murd en ŝlos klasĉambron?”

„Halt dir tia timiga aĵo!”

„Mi aliĝita al la Mistero Studgrupo.”

„Aj? Kio okazis?”

„Estis tiel stulta. Nenio interesa okazis! Cetere, ĉiuj klubo membroj estas detektivo romano fervoruloj, sed mankas iu tie tio simil detektivo!”

„Ĉu tio ne estas normala?”

„Mi efektive havis esperojn por la Supernatura Studgrupo.”

„Ĉu vere?”

„Sed, ili ĉiuj montriĝ esti aro da okultaj frenezuloj. Far ke sono amuzo vi?”

„Ne vere.”

„Ha, viro, ĉi tiu estas tro enuiga! Kial ne ĉi tiu lernejo havas dece interesan klubon?”

„Bone, estas ne multe vi povas far pri tio.”

„Mi pensis ke post Mi pasis al altranga alta Mi renkontus iuj kickass kluboj! Suspiro, ĉi tiu similas aspir enir la De la superaj ligoj kaj poste eltrovanta ke la lernejo vi estas ĉeestanta eĉ ne havas basbalan teamon.”

Haruhi aspektas, kvazaŭ ŝi estis ia banshee pretas iri al cent Budhano monaĥejoj al met iuj malbenoj. Ŝi fiksrigardis la ĉielon kun malestimo kaj ellas grandegan suspiron.

Ĉu mi kompatu ŝin?

Mi ne scias tion, kion speco de kluboj Haruhi kiel. Eble eĉ ŝi ne scias la respondon. Ŝi nur „vol fari interesaĵon.” Kio estis „interesaĵo?” Faris tio okup solv murdo mistero? Serĉ Nifoj? Aŭ ekzorcoj? Mi pens ŝi tute ne sciis, aŭ.

„Mi pensas ĝin ne povas esti help al se ne iu.”

Mi decidis esprimi mian opinion.

„Se oni juĝas laŭ la rezultoj, homoj estas kutime kontenta kun iliaj aktualaj statoj. Tiuj, kiuj ne, tamen, vol prov invent aŭ eltrov io al antaŭeniro civilizacio. Iu volis flugi, sekve lin aŭ ŝi inventis aviadilojn. Iu volis vojaĝi facile, sekve aŭtojn kaj trajnoj estis farita. Sed tiuj aferoj estis kre de tiuj, kiuj kiujn posedis specialajn talentojn. Nur geniulo povas transformi tiuj imagado en realaĵo. Ni ordinara morta juste vivu niajn vivojn plene. Ni ne devus agon impulseme eĉ se ni sentas aventureman.”

„Fermu.”

Haruhi juste interromp mia relative bonega parolado, aŭ almenaŭ jen kio Mi opiniis, ke estas, kaj turn ŝia ekir al la alia direkto. Ĝi simil ŝi estis vere malbonhumora aktuale. Kaj tamen denove, kiam ne estis ŝi? Mi kutimiĝis al ĝi jam.

Ĉi tiu knabino verŝajne ne prizorg io - krom se ĝi koncernis supernaturajn potencojn tio for superrealaĵo. La mondo ne havas tiuj, tamen. Ne, vere.

Vivu la Leĝoj de Fiziko! Danke al vi ni homoj povas loĝ en paco. Kvankam Haruhi povus kuntiriĝ timeme je tio.

Mi estas normala, ĝusta?

Aĵo devas havi ekkaŭzita ĝin.

Eble estis la supra konversacio?

Ĉar Mi neniam vidis ĝin rezultantan!

La varmeta suno faris ĉiu en la klasĉambro dormema. Tia, kia mi estis ekdorm kaj ekdorm, potenca forto subite aplikita sin sur mia kolo kaj tiris min returnite. Ĉar la forto estis tiom forta, mia kapo frap la angulo de la skribtablo apog mi. Larmoj tuj venis el miaj okuloj.

„Kion vi opinias vin estas faranta!?”

Mi turn mia kapo ĉirkaŭ freneze kaj vidis Haruhi, unu mano ankoraŭ ekpren mia kolo, ridet granda rideto tio estis kiel brila kiel la tropika suno - honeste, ĉi tiu estas la unua fojo, ke Mi estas vid ŝia rideto! Se ridetoj povas esti mezur pri temperaturo, tiam ŝia rideto estis kiel varma kiel tropika pluvarbaro.

„Mi akiris ĝin!”

He, ne kraĉ sur mi!

„Kial mi ne pens ĉi tiu supre antaŭ?”

Okuloj de Haruhi bril kiel brile kiel la [[Suzumiya Haruhi:Volumo1 Notoj de la Tradukinto#Albirea ĉefstelo|Albirea ĉefstelo]]. Ŝi fiksrigardis min indik. Kontraŭvole Mi demandis:

„Kion vi elpens?”

„Se ĝi ne ekzist, mi povas nur far unu mi!”

„Far kio?”

„Fari KLUBON!”

Mian kapon subite doloron, kaj Mi ne kredas ke ĝi iel koncernis mian kapon frapantan la skribtablon antaŭ unu momento.

„Vere? Kia bonega ideo. Vi povas delas min hodiaŭ?”

„Kio estas tio sinteno? Vi devus esti feliĉa!”

„Pri via ideo, Mi estos alparol vi pri tio poste. Intertempe, mi nur deziri vin konsideri kie ni estas. TIAM vi povas dividi vian ĝojon kun mi. Sed unue, trankviliĝ, bonan?”

„Kion vi volas diri?”

„Klaso ne malakceptita tamen.”

Haruhi fine delas mian kolon. Mi premis malantaŭe de mia kapo kiu estis ek sensentiĝ kaj returnis malrapide. Mi rimarkis ke la tuta klaso rigardis tute miregis. La ĵus diplomiĝita komencanton Instruiston de la angla, kun kreto en ŝia mano, fiksrigard mi kaj aspektas, kvazaŭ ŝi estis pretas krii.

Mi signalo Haruhi sidiĝ rapide kaj eklevis la ŝultrojn ĉe la malriĉa instruisto.

„Bonvolu, daŭri la lecionon, Maltraf.”

Mi aŭdis Haruhi murmur tra la dentoj pri io antaŭ ŝi sidiĝis nevole. La instruisto tiame rekomencis ŝin skrib en la direktoraro...

Krei novan klubon?

Hmmmm...

Ne diru al mi, ke mi estos kunlaboranta.

Mia doloranta kapo nur komencis plibonigi mian maltrankvilon.

<noinclude>
{| border="1" cellpadding="5" cellspacing="0" style="margin: 1em 1em 1em 0; background: #f9f9f9; border: 1px #aaaaaa solid; padding: 0.2em; border-collapse: collapse;"
|-
| [[ESP_Suzumiya_Haruhi|Ĉefpaĝen]]
| Iri al la [[Suzumiya_Haruhi:Volumo1_Antaŭparolo|Antaŭparolo]]
| Iri al [[Suzumiya_Haruhi:Volumo1_Ĉapitro2|Ĉapitro 2]]
|-
|}
</noinclude>

Suzumiya Haruhi:Volumo1 Prologo

2010-01-30T02:09:32Z

Osho-Jabbe: Suzumiya Haruhi:Volumo1 Prologo moved to Suzumiya Haruhi:Volumo1 Antaŭparolo over redirect

#REDIRECT [[Suzumiya Haruhi:Volumo1 Antaŭparolo]]

Suzumiya Haruhi:Volumo1 Antaŭparolo

2010-01-30T02:09:32Z

Osho-Jabbe: Suzumiya Haruhi:Volumo1 Prologo moved to Suzumiya Haruhi:Volumo1 Antaŭparolo over redirect

Kiam mi ĉesis kredi je Avo Frosto? Verdire, tia ridinda demando havas nenian signifon por mi. Tamen, se vi demandus, kiam mi ĉesis kredi, ke la maljunulo portanta la ruĝan vestaĵon estas Avo Frosto, do, mi povas konfide diri, „Mi neniam kredis je Avo Frosto, ne eĉ iam.” Mi sciis, ke la Avo Frosto, kiu aperis en mia infanĝardena kristnaska festo estis trompisto, kaj, pensante pri ĝi, ĉiu el miaj samklasanoj havis la saman mienon de nekredemo, vidante ke nia instruisto ŝajnigis sin Avo Frosto. Kvankam mi neniam vidis, panjon kisi Avon Froston, mi estis jam sufiĉe saĝa suspekti pri la ekzisto de maljunulo, kiu laboras nur dum kristnaska antaŭvespero.

Tamen, mi delonge ne sciis ke la eksterteruloj, tempovojaĝantoj, fantomoj, monstroj kaj telepatiuloj en tiuj efik-plenaj desegnofilmoj kun bonuloj kontraŭ malbona organizo ne efektive ekzistas. Ne, atendu, mi verŝajne ja sciis, mi nur ne volis agnoski tion. Profunde en mia koro, mi ankoraŭ volis ke tiuj eksterteruloj, tempovojaĝantoj, fantomoj, monstroj, telepatiuloj kaj malbonaj organizoj subite aperus. Kompare kun tiu ĉi enuiga, normala vivo mia, la mondo de tiuj pavaj televidaj programoj estis multe pli ekscitaj; Mi volis ankaŭ loĝi en tiu mondo!

Mi volis esti tiu, kiu savus la fraŭlinon forŝtelitan de eksterteruloj kaj malliberigitan en bovla fortreso. Mi volis esti tiu, kiu uzus mian kuraĝon, inteligenton, kaj fidindan laserpafilon por kontraŭbatali krimulojn de la estoneco penantajn ŝanĝi historion por propre profiti. Mi volis esti tiu, kiu povus forpeli demonojn kaj monstrojn per unu ŝorĉaĵo kaj kontraŭbatali mutaciintojn aŭ psikokinezulojn de malbonaj organizoj kaj havi telepatiajn batalojn!

Sed, atendu, trankviliĝu. Se mi vere estus atakita de eksterteruloj aŭ io alia, kiel mi kontraŭbatalus ilin? Mi ne eĉ havas iun ajn specialajn potencojn! Nu do, kion pri tiu ĉi: unu tago, mistera nova studento translokiĝas al mia klaso. Sed li reale estas eksterulo aŭ de la estonteco kaj li havas telepatiajn potencojn. Kiam li ekbatalas kontraŭ malbonuloj, mi nur devas trovi metodon partopreni lian militon. Nur li batalos, kaj mi povas nur esti lian lakea adjunkto. Dio mia, tiu ĉi estas bonega, mi estas tiel ruza!

Aŭ, eble, se tio ne funkcias, kio pri tio ĉi: unu tago, mistera potenco en mi vekiĝus , kvazaŭ psikokineza aŭ metapsikia povo. Mi malkovrus ke multaj personoj en tiu ĉi mondo havas similajn potencojn, kaj, tiam, ia metapsikia societo varbas min. Mi mebriĝus al tiu ĉi organizo kaj protektus la mondon kontraŭ malbonaj mutaciintoj.

Bedaŭrinde, realo estas suprize kruela... Neniu translokiĝis al mia klaso. Mi neniam vidis NIFOn. Kiam mi iris al lokoj, kiuj onidire estas hantita, nenio aperis. Du horoj da intensa fiksrigardado ne movis mian krajonon eĉ unu milimetron, kaj rigardante la kapon de mia samklasano ne rivelis liajn pensojn al mi. Mi ne povis ne melankoliĝi pro la normaleco de la leĝoj de fiziko. Mi ekĉesis serĉi NIFOjn kaj atenti metapsikiajn televidajn programojn ĉar mi fine konvinkis min ke tio estas malebla. Mi eĉ atingis punkton, kie mi nur havis nostolgion por tiuj aferoj.

Post submezlernejo, mi tute elkreskis tiun fantazian mondon kaj iĝis ege bazita en realo. Nenio okazis en 1999, malgraŭ tio, ke mi esperis, iomete, ke io ja okazus; homoj ne reiris al la luno nek preteiris ĝin. Mi supozas, pro la aspekto de aferoj, ke mi estos delonge mortinta antaŭ oni povas aranĝi vojaĝon de Tero al Alfa Centaŭro.

Kun tiaj malspritaj pensoj en mia menso, mi iĝis normala, senĝena mezlernejano. Almenaŭ, ĝis la tago, en kiu mi renkontis Suzumija Haruhi.

<noinclude>
{| border="1" cellpadding="5" cellspacing="0" style="margin: 1em 1em 1em 0; background: #f9f9f9; border: 1px #aaaaaa solid; padding: 0.2em; border-collapse: collapse;"
|-
| [[ESP_Suzumiya_Haruhi|Ĉefpaĝen]]
| Iri al [[Suzumiya_Haruhi:Volumo1_Ĉapitro1|Ĉapitro 1]]
|-
|}
</noinclude>

Suzumiya Haruhi:Volumo1 Ĉapitro1

2010-01-30T00:08:07Z

Osho-Jabbe:

'''Ĉapitro 1'''

Post mi registris por loka mezlernejo, mi baldaŭ bedaŭris ĝin, ĉar la lernejo, kiun mi frekventis, sidis supre sur longa, kruta monteto. Egale printempe, Mi fariĝis tre bolitan kaj ŝvita, kvazaŭ mi grimpis grandan monton. ĉiufoje kiam mi memoris ĉi tio, kune kun la fakto, ke por la sekvonta tri jaroj mi devos refari la saman agon ĉiutage matene, mi jam sentas laca kaj melankolia. Mi iom trodormis hodiaŭ, kaj eble tial mi piediris tiom pli rapide, aŭ eble tial mi estis tiom laca tiam. Mi povus vekiĝis dek minutojn pli frua, sed kiel vi ĉiuj scias, oni dormas plej bone tuj antaŭ jam venis la tempon por vekiĝi. Mi ne volas malŝpari tiujn dek valorajn minutojn. Do, Mi konsciis, ke min povus neniam vekiĝi frue, ĉion dirite, kiu signifas, ke mi devus ripeti ĉi tiun matenfaradon dum la sekvonta tri jaroj. ĉi tio estis entute tro malĝojiga.

Tial mi havis malgajan menion dum la enir-ceremonio. ĉiuj aliaj en la nenecese granda aŭditorio havis tiun „mi komencas novan vojaĝon” aspekto sur iliaj vizaĝoj. Vi scias tiun unikan aspekton: la esperema, sed plena per necerteco mieno ke ĉiu nova studento portas, enirante novan lernejon. Por mi, ĝi ne tielis - multaj malnovaj samklasanoj de mia siatempa submezlernejo ankaŭ frekventis ĉi tiun lernejon. Plie, ankaŭ kelkaj el miaj amikoj estis tie ĉi. Sekve, Mi ne aspektis tiel maltrankvila - aŭ ekscita - kiel aliaj personoj.

La knaboj estis en jakoj, kaj la knabinoj estis en maristaj uniformoj. Ha, tio estas iom stranga kombinajxo. Eble la lernejestro monotone preleganta sur la stadio havas ia fetiĉo por maristaj uniformoj. Dum mi pripensis ĉi tiujn senutilajn aferojn, la stulta ceremonio fine finiĝis. Mi, kune kun miaj nebonvenetaj novaj samklasanoj, eniris klasĉambron n-ro 1-5.

Nia ĉefĉambra instruisto Okabe-sensej, kiu havis antaŭspegule dumhore ekzercita rideto, marŝis al la antaŭo de la klasĉambro kaj donis sinprezento. Unue, li diris, ke li estas instruisto de sportoj kaj estas la trejnisto de la manpilk-luda teamo. Tiame, li ekparolis pri liaj forpasintaj tagoj, kaj diris, ke kiam li estis en universitato, li ludis por la manpilk-luda teamo, kaj eĉ gajnis la ĉampiona maĉo, kaj ke tiu ĉi lernejo grave mankas manpilk-ludistoj, do, kiu ajn aliĝus la teamon, tuj fariĝus regululo. Poste, li plu diris pri tio, ke manpilkado estas la plej interesa sporto en la mondo ktp ktp ktp ktp. Ĝuste kiam mi pensis ke li neniam finus, li subite elbalbutis:

„Nun, mi sugestas, ke vi prezentu vin unu post la alia?”

Tian ĉi aferon oni atendu, tial mi ne estis vere surprizita.

Unu post la alia, la personoj en la maldekstra flanko de la klasĉambro komencis prezenti sin. Ili levis siajn manojn, poste deklamis siajn nomojn, la nomojn de siaj malnovaj lernejoj kaj aliaj trivialaj aferojn, ekzemple siajn ŝatokupojn aŭ preferatajn manĝajxojn. Iuj murmuris tra la dentoj por plemumi la taskon, kelkaj faris tre interesajn prezentojn, tamen iuj provis diri terurajn ŝercojn, kiuj malaltigis la ĉambran etoson. Dum la aliaj prezentis sin, mia vico alproksimiĝis. Mi eknervoziĝis! Vi certe scias, kiel mi sentis, ĉu ne?

Post mi sukcese eldiris mian zorgeme elpensitan, mallongan sinprezenton sen balbuti miajn vortojn, kiel laŭeble, mi sidiĝis, sentante la trankviliĝon de finiĝo de afero malagrabla, sed neevitebla. La persono malantaŭ mi insistis por sia vico kaj - ho, Mi verŝajne neniam forgesos ĉi tion por la restaĵo de mia vivo - diris legendiĝontaj vortoj.

„Mia nomo estas Suzumja Haruhi. Mi diplomiĝis ĉe Orienta Submezlernejo.”

Ĝis ĉi tiu punkto la sinprezento estis normala, tial mi ne eĉ provis turni min por rigardi ŝin. Mi rigardis al la ĉambroantaŭo kaj aŭskultis ŝian krispan voĉon.

„Min neniom interesas ordinaruloj. Se iu ĉi tie estas eksterterulo, tempovojaĝanto, dimensiovojaĝanto, aŭ telepatiulo, bonvolu veni renkonti min! Tio estas ĉio.”

Kiam mi aŭdis tion, mi ne povis ne turni min malantaŭen.

Ŝi havis longan nigran hararon. Ŝia ĉarma vizaĝo estis plena per aŭdaca kaj serioza rigardo dum la aliaj el la klaso fiksrigardis ŝin. Ŝia seriozeco kaj persistemo brilis tra ŝiaj brilaj okuloj kaj longaj brovoj. Ŝiaj lipetoj estis streĉe ferma. Ĉi tio estis mia unua impreso de ĉi tiu knabino.

Mi ankoraŭ memoras, kiom luma ŝia blanka kolo estis - staranta jene estis miriga belulino.

Haruhi, kun ŝiaj provokaj okuloj, ĉirkaŭrigardis la klason malrapide, ĉesis por rigardi al mi (mia buŝo estis larĝe malfermita), kaj poste sidiĝis sen eĉ rideto.

Ĉu tio estu amuza?

Ŝi havis laŭlonge nigran hararon. Ŝi ĉarma vizaĝo estis plena de aŭdaca kaj malfacila rigardo kiel la aliaj de la klaso fiksrigardis ŝin. Ŝi graveco kaj persistemo bril per ŝiaj glinting okuloj kaj longaj brovoj. Ŝi malgrandaj lipoj estis streĉe fermis. Ĉi tiu estis mia unua impreso de ĉi tiu knabino.

Mi ankoraŭ memori kiel lumanta ŝi blanka kolo estis - star estis mirig belecon.

Haruhi, kun ŝi provokaj okuloj, skan la klaso malrapide, halt al kolere rigard mi (Mi havis mian buŝon larĝe malferm), kaj poste sidiĝis neniom ridetinte.

Estis tio, ke devus esti amuza?

Ĉe tiu momento mi kredas, ke ĉies mensoj estis plena per demandosignoj, kaj ke ĉiu estis konfuzita pri tio, kio sia reago estu „Ĉu mi ridu?” Neniu sciis.

Nu, se oni juĝas laŭ la konkludo, ĝi estis nek ŝerco nek ridafero, kiel Haruhi neniam diris aferon tian.

Ŝi ĉiam estas serioza.

Tio ĉi estas bazita sur mia propra sperto - ĝi ne povas esti malprava.

Post la feo de silento ŝvebis ĉirkaŭ la klasĉambro dum proksimume tridek sekundoj, la hejmĉambra instruisto, hezitis, kaj signalis al la sekvonta persono daŭri, kaj fine, la streĉa etoso leviĝis.

Tiel ni unuafoje renkontis.
Mi solene ĵuras - mi vere volas kredi, ke ĝi estis nur koincido.

Post ŝi forprenis ĉies atenton je la unua tago, Haruhi fariĝis senkulpa mezlernejanino.

Tio estis la kvieto antaŭ la ŝtormo! Mi fine scias tion, nun.

Ĉiuokaze, ciu en la lernejo venis de unu el la kvar submezlernejoj en la urbo - homoj kun pli-malpli mezbonaj ekzamenaj markoj. Inkluzive, kompreneble, Orienta Submezlernejo; sekve, iu en la klaso diplomiĝis samtempe, kiel Haruhi, kaj scias tion, kion ŝia silento signifas. Bedaŭrinde, mi ne konis iun de Orienta Submezlernejo; do, neniu povus klarigi al mi, kiom serioza la situacio estis. Sekve, kelkaj tagoj post tiu absurda memprezento, mi faris ion tre malsaĝan - mi provis paroli kun ŝi antaŭ kurso!

Miaj domenoj de malbona sorto ekfalis, kaj mi esti la inicatinto, kiu puŝis la unua bloko.

Komprenu. Kiam Haruhi sidis sur sia seĝo, ŝi aspektis kiel normala, ĉarma knabino. Tamen, mi devis sidi antaŭ ŝi, kaj mi pensis, ke mi simple fariĝus intima kun ŝi. Mi vere pensis ke tio funkcius. Kiel naiva. Iu, bonvolu bati sencon en min.

Kompreneble, mi komencis la konversacion kun tiu ĉi okazo.

„Hej.”

Mi turnis la kapon, kun senĝeneca rideto ĉe mia vizaĝo.

„Tiuj aferoj en via sinprezento, kiuj el ili estis seriozaj?”

Kun ŝiaj brakoj krucigitaj antaŭ ŝia brusto kaj ŝiaj lipoj firme malfermitaj, Suzumija Haruhi restigis sian seriozan sintenon, rigardante rekte en miajn okulojn.

„Kiu ‚aferoj en mia sinprezento‘?”

„La aferoj pri la eksterteruloj k.s.”

„Ĉu vi estas eksterterulo?”

Ŝi aspektis tre serioze.

„Ne... sed-”

„Se ne, kion vi volas de mi?”

„...Ne, nenion.”

„Do ne parolu kun mi. Vi malŝparas mian tempon.”

Ŝia firigardo estis tiel malvarma, ke mi ekdiradis „pardonu” responde, antaŭ eĉ mi konciis. Suzumija Haruhi forrigardis de mi malŝate, kaj ekmalridetis al la kretotabulo.

Mi estis dironta ion, sed mi ne povis elpensi ion bonan diri. Dankinde, je tiu momento, la ĉefinstruisto eniris la kursĉambron, kaj mi estis savita.

Sentante konfuzite, mi turnis la kapon al mia skribotablo. Tiam mi rimarkis, ke kelkaj miaj samklasanoj rigardis min kun intereso ĉe la vizaĝo. Kiam mi rerigardis ilin, tamen, mi rimarkis, ke ĉiuj ili havis la saman mienon, kvazaŭ ili estis dironto, „Nesuprize.” Kelkaj eĉ rigardis min simpatieme.

Ial tio ĝenis min. Tamen, mi poste lernis, ke ili estas diplomiĝintoj de Orienta Submezlernejo.

Kun la scio, ke mia unua kontakto kun Haruhi finiĝis tute vane, mi konstatis, ke mi konservu mian forecon de ŝi, por la asekuro de sekureco. Tio klara, semajno pasis.

Tamen, ĉiam ekzistis naivaj homoj, kiuj volis paroli kun Suzumija Haruhi, kiu ĉiam malridetis.

Plejparte, ili estis tiuj bonkoraj knabinoj, kiuj volis helpi solan samklasaninon. Tio estas bona afero, sed kontrolu vian celiton antaŭe!

„Bonan, ĉu vi spektis la televidan melodramserion, lastnokte?”

„Ne.”

„Be, kial ne?”

„Baf!”

„Vi provu ĝin. Eĉ se vi komencus meze de la serio, vi ne konvuziĝus. Ĉu vi bezonas min klarigi la antaŭajn rakontojn por vi?”

„Tuj foriru. Vi ĝenas min!”

Nu, tiele ĝi okazis.

Malĝentila kaj senmiena. Ŝi povus montri al ili iom da bonmanieroj! Tio nur pensigis ŝiajn viktimojn, ke ili iel misagis. Je la fino, li aŭ ŝi nur povas pensi „En ordo... do, mi simple...”, kaj demandi al si „Kiel mi fuŝdiris?”, antaŭ forĝemante.

Ne malfeliĉu, vi ne fuŝagis. Io en la cerbo de Suzumija Haruhi estas malfunkcianta, ne en la via.

Kvankam mi ne malĝuis manĝi sola, mi volis, ke aliuloj pensu min solemulo, dum ĉiu alia manĝis tagmanĝon kun amikoj. Tial mi manĝis kun Kunikida', mia malnova submezlerneja amiko kaj knabo nomata Taniguĉi de Orienta Submezlernejo, kies seĝo estas apud la mia.

Fine, ni ekklaĉis pri Haruhi.

„Vi provis paroli kun Suzumija, ĉu ne?” Taniguĉi subite demandis. Mi kapjesis.

„Kaj, poste ŝi diris ion strangan kaj agis malvarme?”

Vi diras al mi.

Taniguĉi metis sian tranĉitan boligitan ovon en sian buŝon, maĉis kaj diris kun plena buŝo;

„Se tio knabino interesas vin, mi ne eltiros miajn vortojn. Mia sola konsilo estas ‚forgesu ĝin!‘ vi jam sciu, sed ŝi estas frenezulino.”

Li aldonis ke li estis en klaso kun ŝi kaj bone konis ŝin. Tiam li rakontis multajn anekdotojn pri ŝi.

„Al ŝiaj agoj mankas senco. Mi pensis, ke ŝi regus sin, kiam ŝi iris al mezlernejo, sed klare, ne. Vi aŭdis ŝian sinprezenton, ĉu ne?”

„Ĉu vi celas la eksterterulajn aferojn.”

Kunikida', kiu estis okupita pre forpreno de ostojn el sia fritita fiŝo, interrompis.

„Precize. Eĉ en submezlernejo, ŝi emas fari kaj diri stangajn aferojn. Ja, tio rememorigas min - la lerneja vandalisma okazo, ekzemple!”

„Kio?”

„Vi konas tiun umilon por skribi liniojn el kreto, ĉu ne? Kiel ĝi nomiĝas... Ĉiuokaze, ŝi kaŝeniris la lernejon nokte, kun tiu aĵo, kaj skribis grandegan bildon meze de la atletika kamparo.”

Taniguĉi ekridetis, eble li memoris tiun okazon.

„Ĝi suprizis min. Mi iris al la lernejo, frumatene, kaj mi povis vidi grandan triangulojn kaj cirklojn sur la tero. Mi ne sciis kio ĝi estas, tial mi iris al la kvara etaĝo por akiri deĉielan rigardon. Tio ne helpis - mi ankoraŭ ne scias kio la simbolo estas.”

„Ho, mi pensas ke mi vidis tion antaŭe. La simbolo aspektis kiel rompita Nazka-linioj.” diris Kunikida'.

Mi neniam antaŭe aŭdis pri tion ĉi.

„Prave! Mi scias! La ĵurnaltitolo estis simile al ‚Misteraj Linioj sur Sumezlerneja Atletika Kampara‘, ĉu ne?”

„Ne diru al mi, ke ŝi-”

„Ŝi mem konfesis, do ne restas dubo. Kompreneble, tio konfuzis la instruistojn. Ŝi estis vokita al la ĉambro de la lernejestro. Ĉiu instruisto ĉeestis kaj esplordemandis ŝin.”

„Do, ĉu ŝi faris ĝin?”

„Mi ne scias.” Taniguĉi respondis senentuziasme, provante gluti buŝpleno da rizo.

„Mi aŭdis, ke ŝi rifuzis diri ion ajn. Kompreneble, kiam ŝi firigardas al vi, vi ne plu volas esplordemandi al ŝi. Kelkaj diras ke ŝi skribis la simbolon por voki NIFOn, aliaj ke ĝi estas magia simbolo por voki diablojn, aŭ ke ŝi provis malfermi pordon al alia dimensio. Ta-ta-ta... Estis multaj teorioj, sed se la kulpulo restas silenta, ni neniam scios ĉu la onidiroj estas vera aŭ ne. Ĝis hodiaŭ, ĝi restas mistero.”

Ial bildo de Suzumija Haruhi kun serioza mieno, okupe sibranta liniojn sur la Submezlerneja Kampare nokte, eniris mian menson. Ŝi nepre forprenis la skribilojn kaj kretopulvoron de la stokejo; eble ŝi eĉ kunportis poŝlampon! Per ĝia malhela flava lumo, Suzumija Haruhi eble aspektis tre serioza, se ne celkonscia... Okej, tio estas nur mia imago.

Sed, verdire, ŝajne Suzumija Haruhi honeste atendis NIFOn aŭ monstrojn aŭ eĉ dimensian pordon aperi. Ŝi verŝajne laboris tra la tuta nokto en la kamparo, sed, ĉar nenio aperis, ŝi foriris kun nur melankolio, mi persone pensis.

„Tio ne estas ĉio!”

Nun Taniguĉi finis tagmanĝon, kaj ordigis sian skribotablon. Li pludiris:

„Unufoje mi venis al la klasĉambro matene kaj eltrovis, ke ĉiuj skribotabloj estis movita en la koridoron, kaj estis grandega steloforma pentraĵo sur la lerneja tegmento. Alitempe, ŝi vagis ĉirkaŭ la lernejo, metante [[Suzumiya Haruhi:Volumo1 Notoj de la Tradukinto#O-fuda|''O-fuda''-ojn]] ĉie... vi scias, tiuj talismanoj, kiujn oni metas sur la fruntoj de ĉinaj vampiroj. Mi tute ne komprenas ŝin.”

Tio estas vera, Suzumija Haruhi ne estis en la klasĉambro ĝuste tiam, ĉar se jes, ni ne havus ĉi tiun konversacion. Tamen, eĉ se ŝi aŭdus nin, ŝi verŝajne ne prizorgus. Kutime, Suzumija Haruhi eliris la klasĉambron tuj post kvara periodo, tiame revenis tuj antaŭ kvina periodo. Ŝi ne portis lunĉujon, tial mi supozis, ke ŝi iris al la kantino por ĝui ŝian tagmanĝon; sed ĝi ne daŭras la tutan horon manĝi tagmanĝon, ĉu ne? Cetere, fine de ĉiu periodo, ŝi malaperis. Kien ŝi iris ĉiuokaze...?

„Sed, ŝi estas tre populara por la uloj!”

Taniguĉi interrompis:

„Ŝi estas ĉarma, atletema, kaj inteligenta. Malgraŭ tio, ke ŝi estas stranga, se ŝi restigas sian buŝon ferma, ŝi estas efektive ne malbona.”

„Kie vi lernas ĉion ĉi klaĉon?” Kunikida' demandis kun lia lunĉujo duoble plena ol tiu de Taniguĉi.

„Estis tempo, kiam ŝiaj koramikoj ŝanĝiĝis senĉese. De iuj mi aŭdis, ke la plej longa interrilato daŭris semajnon, kaj la plej mallonga finis kvin minutoj post la konfeso. Aldone, la sola kialo Suzumija donis por forigi ŝiajn koramikojn estis ‚Mi ne havas tempon por societumi kun normalaj homoj.‘”

Taniguĉi ŝajne parolis laŭ sperto. Post li rimarkis mian fiksrigardon, li fariĝis iom embarasita.

„Mi aŭdis ĉi tion de aliuloj! Honeste! Ial, ŝi rifuzis malakcepti konfeson. Je la tria jaro, ĉiu ekkomprenis; sekve, neniu plu volis konfesi al ŝi. Mi havas amuzan senton, ke historio ripetos sin en mezlernejo. Do, mi avertas al vi hodiaŭ: Forlasu ideojn. Ĉi tiu venas de iu, kiu estis en la sama klaso kiel ŝi.”

Diri laŭvole, min ne estis tiel interesita pri ŝi.

Taniguĉi remetis lian malplenan lunĉujon en lian sakon, kaj ellasis minacan subridon.

„Se mi devus elekti unu, mi elektus ŝin. Asakura Rjoko.”

Taniguĉi kapjesigis la mentonon al grupo de knabinoj malproksime per kelkaj skribtabloj. En la mezo de la konversacianta grupo, kun rozsimila rideto sur ŝia vizaĝo, estis Asakura Rjoko.

„Se oni juĝas laŭ mia analizo, ŝi ja eniras mian ‚Tri Plej Ĉarmaj Unuajaraj Knabinoj‘ listo.”

„Vi ĉiun ... senescepte ĉiun unuajaraninon en ĉi tiu lernejo okulumis?”

„Mi grupigas knabinojn laŭ ‚A‘ ĝis ‚D‘ kategorioj, kaj kredu min, Mi nur rememoras la nomojn de la A-knabinoj. Vi spertas mezlernejon nur unufoje - Mi deziras, ke mia sperto estu laŭeble feliĉa.”

„Tiame, kio Asakura Rjoko estas?” Kunikida' demandis.

„Ŝi estas ‚AA+!‘ Jes ja, nur rigardu ŝian vizaĝon. Ŝia personeco devas esti bonega.”

Egale ignorante egocentraj rimarkoj de Taniguĉi, Asakura Rjoko estis iomete tute alispeca ĉarma knabino ol Suzumija Haruhi estis.

Unue, ŝi estis tre bela, plus ŝi ĉiame eligis rideto-similan, prizorgadantan impreson. Due, ŝia personeco faris ŝajne egali la priskribon de Taniguĉi. Hodiaŭ, neniu plu aŭdacis paroli al Suzumija Haruhi, krom Asakura Rjoko. Kiel ajn severa Suzumija Haruhi estis, Asakura Rjoko ankoraŭ provis alparoli ŝin de tempo al tempo. Ŝi estis tiom pasia ke ŝi preskaŭ agis kiel la klaso monitoro. Trie, pro la maniero laŭ kiu ŝi alrespondis la instruistajn demandojn en klaso sole, vi povus vidi ke ŝi estas tre inteligenta. Ŝi ĉiame alrespondis la demandojn ĝuste - en la okuloj de la instruistoj, ŝi estis verŝajne modela studento. Antaŭ ĉio, ŝi estis ekstreme populara ĉe la knabinoj. La termino jam daŭris por nur semajno, kaj ŝi estis jam bone survoje esti la centro de la studentinoj en la klaso. Estis tiel, kvazaŭ ŝi falis de la ĉielo kaj naskiĝis pensanta pri ekstrema allogeco!

Kompare kun la koler-rigardema, sciencfikcio-obseda Suzumija Haruhi, la elekto estis evidenta. Aliflanke, ĉi tiuj du kandidatoj estis verŝajne ambaŭ tro alta ĉur la monteto por nia heroo Taniguĉi grimpi. Neniumaniere li akirus iun ajn el ili.

Estis ankoraŭ Aprilo tiame, kaj tiutempe, Suzumija efektive kondutis tre agrable. Por mi, ĉi tiu estis iom malstreĉa monato. Malpleje, estus monato ĝis Haruhi komencis troagi.

Sed egale dum tiu tempo, mi observis kelkajn ekscentrajn kondutojn de Haruhi.

Kial mi dirus tion?

Indico #1: Ŝi ŝanĝis sian harar-stilon ĉiutage. Cetere, se oni juĝas laŭ mia rimarko, laŭskeme. Lunde, Haruhi venas al lernejo kun sia longa hararo malsuprenire, sen ia ajn banto. Sur la la sekvantan tagon, ŝi bantumus ĝin en harfaskon. Tiom, kiom Mi malamas agnoski ĝin, ke hararango faris ŝajnas bonaj sur ŝi. Tiame, ŝi ligus du ponevostoj sur la la sekvantan tagon, kaj tri ponevostoj la tago post; Ĝis vendredo, ŝi kvar rubandoligus ponevostoj sur ŝi kapo. Ŝi agoj estis vere enigma!

Lundo = 0, Mardo = 1, Merkredo = 2...

Kiel la tago de la semajno pliig, tiel la nombro de ponevostoj ŝi havis; ĝis la venonta Lundo, la tuta procezo rekomencus. Mi ne povus vid kial ŝi estis far ĝi. Sekvanta la antaŭa logiko, ŝi devus ses ponevostoj Dimanĉon... Mi subite vol vid ŝia Dimanĉo hairstyle.

Indico #2: Por PE, klasoj 1-5 kaj 1-6 kombinus kaj pren ĝi kune, kun la gejunuloj apartig. Kiam ni ŝanĝis vestojn, la knabinojn irus al la 1-5 klasĉambro, kaj la knaboj irus al la 1-6 klasĉambro; signifo fine de la antaŭa periodo, la uloj de nia klaso (1-5) transloĝiĝus al la alia ĉambro al ŝanĝo.

Bedaŭrinde, Haruhi tute ignorita la ulojn en nia klaso kaj forigita ŝin mariston uniformon antaŭ ilin havis las.

Estis tiel, kvazaŭ, ŝi, la uloj estis ĝardenaj kukurboj aŭ terpomo maldung, kaj ŝi estas tute indiferenta pri. Tute sen esprimo, ŝi ĵetus ŝin uniformon sur la skribtablon kaj komencis eniri ŝi ŝvitĉemizo.

Ĉe tiu momento, Asakura Rjoko veturus la atente rigard, glaciiĝ ulojn, min inkluzivis, el la klasĉambro.

Laŭ onidiroj, la knabinoj, kun Asakura Rjoko kiel ilia gvidanto, provis paroladi Haruhi el faranta ke, sed vane. Ĉiu PE klaso, Haruhi ignorus la ceteran klason kaj okupi ŝin uniformon de neniom ekrigardinte. Kaj sekve, ni uloj oni petis, ke ... lasu la klasĉambron la duan la sonorilon sonoris - laŭ la peto de Asakura Rjoko.

Sed, grave, Haruhi havas vere grandan ciferon... argh, ĉi tiu ne la tempo al dir tia afero.

Indico #3: Fine de ĉiu bloko, Haruhi irus FORESTANTA SEN PERMESO. Kiam la lernejo sonorilo venis rulantan ĉirkaŭ, ŝi ekkaptus ŝin tornistron kaj paf el la klasĉambro. Logike, Mi pensis ke ŝi iris senprokraste ŝin domon; Min neniam pensintus ke ŝi irus por partopreni ĉiujn klubojn en la lernejo. Iun tagon, vi vidus ŝin pas pilkoj en la Korbopilko Klubo, kaj la sekvonta vi vidus ŝin kudr kapkuseno kazo en la Kudr Klubo. De la sekvonta tago, vi vidus ŝin mansalutantan ŝin bastonon en la Hokeo Klubo. Mi pensas ŝin ankaŭ aliĝis al la Basbalo Klubo. Do, resume, ŝi havis partopren ĉiu sporto klubo en nia lernejo. Ĉiuj kluboj provis persvadi ŝin en aliĝu, kompreneble, sed ŝi turnis ĉiuj desupre. Ŝi klarigo : „Estis estas ĝen al mi por fari same klubo agado ĉiutaga.” Finfine, ŝi ne aliĝ al iu kluboj.

Kio estis knabino prov tiri?

De ĉi tiu solaj, novaĵoj pri „stranga unuajaro knabino” disvastig tra la tuta lernejo preskaŭ tuj. Ene de monato, ne estis unusola persono kiuj ne sciis kiu Suzumija Haruhi estis. Rapidaplusend Povus, homojn povus ankoraŭ ne sperti sciatan kiujn la kapitalo estis, sed Suzumija Haruhi estis konata nomo.

Do, kun ĉiuj ĉi tiu aĵo okaz - kaj Haruhi estis ĉiam la kaŭz - Povus alven.

Kvankam Mi propre pensi ke destino estas egale malpli kredebla ol la [[Suzumiya Haruhi:Volumo1 Notoj de la Tradukinto#Monstro de Loch Ness|monstro de Loch Ness]], se destino, ĉe iuj mistero loko, estas aktive influ homaj vivoj, mia rado de sorto havis verŝajne komenc turni. Kredeble, en iuj izolita monto, estis verŝajne iuj malnova Guy kiujn estis okupata reskribanta ĝi.

Post la fino de la [[Suzumiya Haruhi:Volumo1 Notoj de la Tradukinto#Ora semajno|Ora Semajno]] ferio, Mi piediris lernejon, ne certa kiu tago de la semajno estis. La nenature sunbrila Maja vetero eksplodigis sur mian haŭton kaj trempigis min kun ŝvito - la kruta monteto ŝajne ne fin aŭ. Juste kio estis ĝi ke la Tero volis ke? Estis sufer flava febro ia?

„Hej, Kjon.”

De malantaŭe de, iu aplaŭdita min sur la ŝultro. Estis Taniguĉi.

Lia pli_anto incendio pend malordema sur liaj ŝultroj, kaj lia necktie estis sulka kaj oblikva flanken.

„Kie vi iras por Ora Semajno?”

„Mi prenis mian malgrandan fratinon al vid mia avinjo en la kamparo.”

„Kiel malakra.”

„Bona, kion vi far, tiame?”

„Partatempa laborposteno ĝis la fino.”

„Vi ne simil tia persono.”

„Kjon, vi estas mezlernejano nun - kial vi ankoraŭ pren via malgranda fratino al vid via avĉo kaj avinjo? Vi devas almenaŭ simil altranga alta studento.”

Parenteze, Kjon estus mi. Mia onklino estis tiu, kiu unua nomita min ke. Antaŭ kelkaj jaroj, mia longa onklino subite diris min, „Mian bonecon, Kjon havas kresk tiel granda!” Mia fratino opiniis, ke estas amuza kaj ankaŭ komencis voki mi Kjon. Post tio la cetera estas historio - miaj amikoj, sur aŭd mia fratino vok mi Kjon, decid al sekv ŝia gvid. De tiun tagon sur, mia kromnomo fariĝis Kjon. Diable ĝi, mia fratino uzis por voki min „Onij-ĉan”!

„Estas tradicio de mia familia al havas kuzon renkontiĝon dum Ora Semajno,” Mi alrespond kiel Mi grimp la monteto.

La ŝvit sentigis min nekomforta.

Taniguĉi, longasenspiriĝ kiel kutime, distrumpetis pri tio, ke li havis renkontitan iuj ĉarmaj knabinoj ĉe lia laborejo, kaj kiel li intencis uzi la monon lin savis iri sur datoj kaj tiela. Sincerdire, temoj kiel kiuj revoj homoj havas, aŭ kiel miriga aŭ ĉarma ies dorlotbesto estas, estas, en mia libro, iom de la plej malakraj temoj en la mondo.

Kiel Mi aŭskultis dato horaro de Taniguĉi (ŝajne li ne estis vizit malgrandajn problemojn kiel kiel neniu estis ir kun li), ni alvenl la lernejo krado.

Suzumija Haruhi estis jam sidanta apog mia seĝo, fiksrigardanta ekster, kiam Mi eniris la klasĉambron. Ŝi havis du bulkokiel haro tondiloj sur ŝi kapo; ŝajne hodiaŭ estis Merkredo. Post sidiĝ - ial Mi ne sciis, kiel la nur klarigo povus esti Ke mi estis ir nuksoj - antaŭ Mi konscias ĝin, Min trov min refoje alparol Suzumija Haruhi.

„Vi ŝanĝas vian hararangon ĉiu tago pro la fremduloj?”

Kiel roboto, Suzumija Haruhi malrapide turn ŝia vizaĝo al mi, kaj fiksrigard mi kun ŝia mortintagrava esprimo. Estis sufiĉe timiga, efektive.

„Kiam vi rimarkas?”

Ŝian tonon estis tiom malvarma ke ĝi estis kvazaŭ ŝi estis alparol roko ĉe la flanko de la vojo.

Mi paŭzis dum kelka tempo pripens ĝi.

„Hm... dum kelka tempo.”

„Vere?”

Haruhi ripozita ŝian mentonon sur ŝia palmo, rigard ĉagren.

„Mi pensas ke ĉiu tago de la semajno eligas malsaman bildon.”

Ĉi tiu estis la unua fojo, ke ni havis konvenan konversacion!

„Por koloro: Lundo estas flava, Mardo estas ruĝa, Merkredo estas blua, Ĵaudo estas verda, Vendredo estas oro, Sabato estas bruna, kaj Dimanĉo estas blanka.”

Mi povus specon de kompren kiuj ŝi estis prov diri.

„Tiame, ke signif, se ni uzas nombrojn reprezenti la koloron, Lundon estas nulo kaj Dimanĉo estas ses, prav?”

„Tio estas ĝusta.”

„Sed, ne devus Lundon est unu?”

„Kiu pet via opinio?”

„... Jes, ĝusta.”

Ŝajne malkontentigita de mia respondo, Haruhi kolere rigard mi. Mi nur sidis tie maltrankvilige kaj lasi tempon glit de.

„Havas Min viditan vin ie antaŭ? longe antaŭe?”

„Kredas, ke ne.”

Post Mi alrespondis, Okabe-sensej eniris la klasĉambron, kaj nia unua konversacio finis.

Malgraŭ tio, ke nia unua konversacio estis nenio skribi hejmon pri, ĉi tiu povus fariĝitan la ŝanĝ punkto Mi estas serĉ!

Aliflanke, la sola ŝanco mi povus alparol Haruhi estis la peco de tempo antaŭ homeroom, kiel ŝi estas kutime ne en la ĉambro dum paŭzo. Sed kiel Mi sidas antaŭ ŝin, Min estas relative certa ke miaj ŝancoj de alparol ŝi alest multe pli granda ol tiuj de iu alia.

Sed la afero ke ŝok mi la plej estis tio, ke Haruhi efektive alrespondita min konvene. Mi originale pensis ke ŝi irus, “Vin kretenon, ferm! Kio!” Ŝajne Ke mi estas ĝuste kiel stranga kiel ŝi, por efektive trovanta la intestoj iri kaj alparol ŝi.

Sekve, kiam Mi venis al lernejo la sekvonta tago kaj eltrovis ke, anstataŭ liganta tri ponevostoj, Haruhi havis tranĉitan ŝin longan kaj maldika haro mallonga, mi sentis tre melankolian.

La taliolongeco haro estis mallongigita ŝultrolongecon tranĉ. Tio estas, malgraŭ tio, ke la hairstyle far konven ŝia, ŝi tranĉ ŝia haro la tago post Mi alparol ŝia pri tio! Devas estas intence, ĝusta?

Kiam Mi diris al Haruhi pri tio -

„Ne vere.”

Ŝi alrespondis kun ŝi registr kiel komercan markon ĉagren tono, sed ne montr ia ajn speciala esprimo. Ŝi ne estis ir al diri al mi la kialo.

Sed Mi atendis ke, tiel, ke estis bone.

„Faris vin vere prov aliĝi al ĉiuj kluboj?”

De tiun tagon sur, alparol ŝia uz la peco de tempo antaŭ homeroom fariĝ mia ĉiutaga rutina. Kompreneble, se Mi ne prov komenco la konversacio, Haruhi rifuz reag. Alia afero estis tio, ke, se Mi alparolis ŝin pri tio, ke de hieraŭ nokte TELEVIDA PROGRAMO estis, aŭ kiel la vetero estis, ktp. - kiujn ŝi juĝis, ke „stultaj temoj” - ŝi nur ignorus mi. Scipovanta ke, Mi zorgeme elektis la konversacion temon ĉiam, kiam Mi alparolis ŝin. Ŝi forturnis ŝian vizaĝon pro ĝeno, montrante la finon de la konversacio de tiu tago
[[Image:Sh_v1_01.jpg|thumb|''Ŝi forturnis ŝian vizaĝon pro ĝeno, montrante la finon de la konversacio de tiu tago.'']]
„Estas klubo tio estas pli amuze ol la aliaj? Mi volas konsider aliĝ iuj mi.”

„Neniu.” Haruhi alrespondis kategorie. „Absolute neniu.”

Ŝi emfazis ĉi tiu denove, tiame malrapide ellas enspiron. Ŝi estis suspiranta?

„Mi pensis ke mezlernejo estus iom pli bona. Fine, estas la sama kiel deviga edukado. Nenio ŝanĝoj iel ajn. Simil Mi aliĝis al la malĝusta lernejo.”

Maltraf, kiuj kriterioj faris vin utiligas kiam vi decidis kiu lernejo ĉeesti?

„Sportoj kluboj kaj kulturaj kluboj estas kaj tamen. Se nur estis iuj unikaj kluboj en lernejo...”

„Bone, kio donis vin la rajton je decid se aliaj kluboj estas normala ĉu, aŭ ĉu ne,?”

„Ferm. Laŭvole klubo, tiame estas unika; alie, estas klara.”

„Vere? Mi sciis vin dirus tio.”

„Hmph!”

Ŝi turn ŝia vizaĝo for en ĝeno, sign la finiĝon de la taga konversacio.

Alia tago:

„Mi overheard io, kion alia tago... Ne estas io grava ĉiuokaze... Faris vin vere forĵet ĉiuj viaj koramikoj?”

„”Kial mi devas aŭdi ĉi tiu de vi denove?”

Ŝi bros ŝian haron de ŝiaj ŝultroj, kaj fiksrigard mi kun ŝiaj brilaj nigraj okuloj. Dio, krom estanta pokervizaĝa, sole ĉi tiu kolera esprimo ŝajn ofte aperi sur ŝi vizaĝo.

„Faris ke Taniguĉi diri al vi? Dio, Mi ne povas kred Ke mi estas en la sama klaso kiel tio idioto eĉ post kiam Mi diplomiĝita subliceon. Li ne unu el tiuj persekut psychos, li estas?”

„Mi kredas ke ne,” Mi penso.

„Mi ne scias, kion vi aŭd, sed negrave. La pliparto estas vera ĉiuokaze.”

„Ne estas iu tie vi vol havas gravan interrilaton kun?”

„Absolute nenia unu!”

Totala malakcepto ŝajne estis ŝia devizo.

„Ĉiu ... senescepte unu el ili estis kreteno. Mi nur ne povas okupiĝ pri iu grava interrilato kun ili. Ĉiu el ili petus al mi renkonti li ĉe la fervoja stacio Dimanĉon, tiame ni certe vizitus la kinejon, la amuzparko, aŭ pilkoludo. La unua fojo ni manĝis kune ĉiame estus lunĉa rendevuo, tiame ni forrapidus kafejo al trink teo. Finfine, ili ĉiame dirus ‚Ĝis morgaŭ!‘”

„Mi ne vidas io malĝusta kun !” Ke mi penso propre, sed Mi ne aŭdac dir tio publike. Se Haruhi diris estas malbona, tiam, oni devas malbonan por ŝi.

„Tiame, nepre, ili konfesus telefone. Diable! Ĉi tiu estas grava temo, almenaŭ dir al mi vizaĝalvizaĝe!!”

mi povus kunsent kun tiuj uloj. Faranta tiela grava - al ili, almenaŭ - konfeso al iu, kiu rigard vi ŝat vi estas vermo verŝajne farus iu sent maltrankvila. Ili panikiĝis juste de vidanta via esprimo! Mi estis imaganta tion, kion tiuj uloj estis pens kiel Mi respondita al Haruhi.

„Hm, vi pravas. Mi demandus la knabinon for kaj diri al ŝi rekte.”

„Kion la la infero prizorgas vin!”

Kio la... Faris min diras io malĝusta denove?

„La problemo estas, estas ĉiuj knaboj en ĉi tiu mondo tielaj dimwitted bestoj? Mi estas agit de ĉi tiu demando ekde subliceo.”

Hodiaŭ ne estas iu pli bona, ĝi estas!

„Tiame, kia knabo vi konsiderus Interesan? Ĝin estas estos fremda ĉion dirite?”

„Mi estas bona kun fremduloj aŭ similaj aferoj kondiĉe, ke ili ne normala. Esti ili vira aŭ virina.”

„Kial vi ĉiame insist, ke ian elekton krom homa?”

Kiam Mi elbabilita tio Haruhi elrigard mi kun malestimo.

„Ĉar homoj ne estas amuzo iel ajn!”

„Tio... eble vi pravas.”

Egale mi ne povus rebat ideo de Haruhi; se montriĝis, ke ĉi tiu ĉarma transloko studento estis duonoterano, duonofremda, eĉ Mi kredus tio estas malvarmeta. Se Taniguĉi, aktuale sidanta apud mi kaj spion Haruhi kaj mi, estis detektivo de la estonteco, estus eĉ pli bona. Se Asakura Rjoko, kiun, ial, teniĝis ridetantan ĉe mi, havis ia ajn supernatura potenco, tiam mia lernejo vivo estus kiel ekscita laŭeble akir.

Sed neniu povas esti - ne fremduloj, tempo veturantoj, aŭ supernaturaj potencoj ekzist en ĉi tiu mondo. Aprobu, ni diras, ke ili far ekzist. Ili rifuz nur aper tuj antaŭ ni humilaj civitanoj kaj dir, „Saluton, Mi estas efektive fremda.”

„TIAL!”

Haruhi subite levŝ kaj frap ŝia seĝo malsupren, kaŭz ĉiu al turn kaj rigard ŝia.

„TIAL MI ESTAS LABOR TIEL MALFACILA!!”

„Pardonon Mi estas malfrua!”

La ĉiamoptimisma Okabe-sensej, kiu estis bela senspiriĝ, kur en la klasĉambron. Kiam li vidis la tutan klason rigard Haruhi levŝ rekta, ŝi pugnoj kunpremis kaj okuloj fiksita je la plafono, li fariĝis ĝuste kiel surpriz kaj juste staris tie.

„Hm... Ĉefĉambro estas komenconta!”

Haruhi sidiĝis tuj kaj kolere rigard la angulo de ŝia skribtablo. Uf!

Mi returnis; la tutan klason faris la samon kaj turnis iliajn kapojn ankaŭ. Tiame Okabe-sensej, evidente perdita la orientiĝon de la bruado, ŝanceliĝita la stadion kaj ellas molan tus.

„Mi pardonpeti pro tio, ke malfrua. Kion?... Tiam, ni komencu!”

Li ripet si denove, kaj la klaso atmosfero fine reven al normala - malgraŭ tio, ke ĉi tiu estis la speco de atmosfero tio Haruhi malam la plej!

Eble viva tuj?

Sed verdire, en la profundo de mia koro, Mi estas vere envias sinteno de Haruhi pri vivo.

Ŝi ankoraŭ havas la kredon ke ŝi estos renkont iu de la supernatura mondo, kredo Ke mi forlas antaŭlonge, kaj ŝi entuziasme prov ating ŝia revo. Se sidanta ĉirkaŭ atendanta ne atingos tion, kion, ni voku ili ni! Ĉi tial Haruhi far aferojn kiel tir blankaj linioj sur la lernejo kampo, pentraĵo simboloj sur la lernejo tegmento, kaj almet malben papero talismans ĉie.

Suspiro!

Mi ne scias kiam Haruhi komencis farr strangan aĵon, tio far aliaj eraro ŝia por occultist. Atendanta atingas nenio, sekve, kial ne elfari iuj strangaj ceremonioj voki ilin for? Finfine, tamen, nenio okazita. Eble tio estis kial Haruhi ĉiame havis ke „diable” rigard ŝia vizaĝo...?”

„He, Kjon.”

Post klaso, Taniguĉi, kun lia perpleksig vizaĝon, provis bloki min. Taniguĉi, vi simil totalo kreteno kun tio esprimo via!

„Silentu! Mi estas indiferenta kio vi diras. Ĉiuokaze, kia magia sorĉo faris vin ĵetis?”

„Kio magia sorĉo?”

Tre avancinta [[Suzumiya Haruhi:Volumo1 Notoj de la Tradukinto#Teĥnologio kaj magio|teknologio estas neapartigebla de magio]]! Mi memorita ĉi tiu proverbo kiel Mi demand Taniguĉi subten. Li tiame indikis lian fingron ĉe nunvak seĝo de Haruhi.

„Ĉi tiu estas la unua fojo, ke Mi havas viditan Suzumija alparol persono tiel longe! Kio estis vi uloj priparol?”

Tio, ha, kion ni priparol? mi nur demandis al ŝi iuj normalaj demandoj, jen ĉio.

„Ĉi tiu estas fenomeno!”

Taniguĉi pikeme met sur imponeg al esprimo. Tiame Kunikida' ekaper de malantaŭe de Taniguĉi.

„Haruhi estas ĉiame elirinta kun strangaj knabinoj.”

Hej, ne diru tion. Tio kreos miskomprenon.

„Negrave se Kjon ŝat strangaj knabinoj. Kiuj Mi ne povas kompren estas, kial Suzumija alparolus vi? Mi ne komprenas iel ajn.”

„Eble Kjon estas kiel stranga kiel ŝi?”

„Verŝajne. Tio estas, vi ne povas atend iu kun kromnomo kiel Kjon esti normala.”

Halt vok mi Kjon, Kjon, Kjon! Prefere ol est nom de tio stulta kromnomo, nur uz mia vera nomo! Malpleje, Mi vol aŭd mia fratino voko mi „Onij-ĉan”!

„Mi vol scias tro.”

La voĉo de bonhumora knabino aperis kvazaŭ el nenie. Mi levis mian kapon, kaj, kompreneble, vidis senscie ridetanta vizaĝo de Asakura Rjoko.

„Mi provis alparol Suzumija-san kelkaj tempoj jam, sed nenio venis de ĝi. Vi povas instru mi kiel Mi alparolu ŝi?”

Mi ag kiel kvankam Mi estis pripens ĉi tiu dum kelka tempo, sed efektive, Mi ne eĉ pens iel ajn.

„Mi ne scias.”

Sur aŭd ĉi tiu, Asakura ridetis.

„Mi estas sekve trankviligita hodiaŭ. Ŝi ne povas okaz est izol de ŝiaj samklasanoj tia, tiel estas granda tio vi fariĝas ŝian amikon.”

Asakura Rjoko prizorgis ŝin kiel klaso monitoro ĉar, bone, ŝi estis la klaso monitoro. Ŝi estis elektiĝ kiel la klaso monitoro en nia fina longa homeroom seanco.

„Amiko, ho?”

Mi skuis la kapon malcerte. Estis vere tia? Sed la sola esprimo Haruhi donis min ĉiam, kiam Mi alparol ŝia estis kolera rigardo!

„Vi devas daŭri helpantan Suzumija-san tiel, ke ŝi povas interrilat kun ĉiu. Ni estas en la sama klaso ĉion dirite, tiel ni estas fid al vi!”

Suspiro. Eĉ se vi diras ke, Mi eĉ ne scias kio Mi estas faru!

„Se estas tion, kion Mi devas diri al Suzumija-san, mi povus juste pet al vi pasi la mesaĝon ŝin!”

Ne, atend! Mi ne estas via proparolanto!

„Bonvolu?” ŝi petis sincere, metantaj ŝiaj palmoj kune.

Alfront ŝi peto, mi povus sole don neklarajn respondojn kiel „erm” kaj „haa...”. Asakura komprenis tion kiel „jes,” donis ŝian flavan tulipokiel rideto, kaj poste reven al la aliaj knabinoj. Post vidanta ke la aliaj knabinoj estis rigard mi, mia koro falis ĝis la malsupro de kanjono.

„Kjon, ni estas bonaj amikoj, ĝusta...?” Taniguĉi demand, fiksrigard mi suspekte.

„Kion diable estas okazanta tie ĉi?”

Eĉ Kunikida', kun liaj okuloj ferm kaj armiloj transir lia brusto, kapjes.

Dio mia! Kial Mi estas ĉirkaŭita de ĉi tiu aro da idiotoj?

Ŝajne iu decidis ĉiu en klaso kiu necesas por ŝanĝi iliajn seĝojn ĉiumonatan. Sekve, la klaso monitoro, Asakura, skribis ĉiuj seĝo nombroj sur malgrandajn pecojn de papero, lokis ilin en [[Suzumiya Haruhi:Volumo1 Notoj de la Tradukinto#Biskvitujo|biskvitujo]], kaj lasi la tutan nin tiras de ĝi. Fine, Mi akiris la seĝon en la dua fina disputo apud la fenestro ke preteratentas la korton. Konjekt kiujn prenis la finan seĝon tuj malantaŭ min? Tio estas vera. Estis la iam ajnkolere rigard Haruhi!

„Kial ne estis interesaĵo okazita tamen?! Kiel malgranda gradolernejo infanoj malaperanta unu post unu, aŭ iuj instruistoj akiranta murd en ŝlos klasĉambron?”

„Halt dir tia timiga aĵo!”

„Mi aliĝita al la Mistero Studgrupo.”

„Aj? Kio okazis?”

„Estis tiel stulta. Nenio interesa okazis! Cetere, ĉiuj klubo membroj estas detektivo romano fervoruloj, sed mankas iu tie tio simil detektivo!”

„Ĉu tio ne estas normala?”

„Mi efektive havis esperojn por la Supernatura Studgrupo.”

„Ĉu vere?”

„Sed, ili ĉiuj montriĝ esti aro da okultaj frenezuloj. Far ke sono amuzo vi?”

„Ne vere.”

„Ha, viro, ĉi tiu estas tro enuiga! Kial ne ĉi tiu lernejo havas dece interesan klubon?”

„Bone, estas ne multe vi povas far pri tio.”

„Mi pensis ke post Mi pasis al altranga alta Mi renkontus iuj kickass kluboj! Suspiro, ĉi tiu similas aspir enir la De la superaj ligoj kaj poste eltrovanta ke la lernejo vi estas ĉeestanta eĉ ne havas basbalan teamon.”

Haruhi aspektas, kvazaŭ ŝi estis ia banshee pretas iri al cent Budhano monaĥejoj al met iuj malbenoj. Ŝi fiksrigardis la ĉielon kun malestimo kaj ellas grandegan suspiron.

Ĉu mi kompatu ŝin?

Mi ne scias tion, kion speco de kluboj Haruhi kiel. Eble eĉ ŝi ne scias la respondon. Ŝi nur „vol fari interesaĵon.” Kio estis „interesaĵo?” Faris tio okup solv murdo mistero? Serĉ Nifoj? Aŭ ekzorcoj? Mi pens ŝi tute ne sciis, aŭ.

„Mi pensas ĝin ne povas esti help al se ne iu.”

Mi decidis esprimi mian opinion.

„Se oni juĝas laŭ la rezultoj, homoj estas kutime kontenta kun iliaj aktualaj statoj. Tiuj, kiuj ne, tamen, vol prov invent aŭ eltrov io al antaŭeniro civilizacio. Iu volis flugi, sekve lin aŭ ŝi inventis aviadilojn. Iu volis vojaĝi facile, sekve aŭtojn kaj trajnoj estis farita. Sed tiuj aferoj estis kre de tiuj, kiuj kiujn posedis specialajn talentojn. Nur geniulo povas transformi tiuj imagado en realaĵo. Ni ordinara morta juste vivu niajn vivojn plene. Ni ne devus agon impulseme eĉ se ni sentas aventureman.”

„Fermu.”

Haruhi juste interromp mia relative bonega parolado, aŭ almenaŭ jen kio Mi opiniis, ke estas, kaj turn ŝia ekir al la alia direkto. Ĝi simil ŝi estis vere malbonhumora aktuale. Kaj tamen denove, kiam ne estis ŝi? Mi kutimiĝis al ĝi jam.

Ĉi tiu knabino verŝajne ne prizorg io - krom se ĝi koncernis supernaturajn potencojn tio for superrealaĵo. La mondo ne havas tiuj, tamen. Ne, vere.

Vivu la Leĝoj de Fiziko! Danke al vi ni homoj povas loĝ en paco. Kvankam Haruhi povus kuntiriĝ timeme je tio.

Mi estas normala, ĝusta?

Aĵo devas havi ekkaŭzita ĝin.

Eble estis la supra konversacio?

Ĉar Mi neniam vidis ĝin rezultantan!

La varmeta suno faris ĉiu en la klasĉambro dormema. Tia, kia mi estis ekdorm kaj ekdorm, potenca forto subite aplikita sin sur mia kolo kaj tiris min returnite. Ĉar la forto estis tiom forta, mia kapo frap la angulo de la skribtablo apog mi. Larmoj tuj venis el miaj okuloj.

„Kion vi opinias vin estas faranta!?”

Mi turn mia kapo ĉirkaŭ freneze kaj vidis Haruhi, unu mano ankoraŭ ekpren mia kolo, ridet granda rideto tio estis kiel brila kiel la tropika suno - honeste, ĉi tiu estas la unua fojo, ke Mi estas vid ŝia rideto! Se ridetoj povas esti mezur pri temperaturo, tiam ŝia rideto estis kiel varma kiel tropika pluvarbaro.

„Mi akiris ĝin!”

He, ne kraĉ sur mi!

„Kial mi ne pens ĉi tiu supre antaŭ?”

Okuloj de Haruhi bril kiel brile kiel la [[Suzumiya Haruhi:Volumo1 Notoj de la Tradukinto#Albirea ĉefstelo|Albirea ĉefstelo]]. Ŝi fiksrigardis min indik. Kontraŭvole Mi demandis:

„Kion vi elpens?”

„Se ĝi ne ekzist, mi povas nur far unu mi!”

„Far kio?”

„Fari KLUBON!”

Mian kapon subite doloron, kaj Mi ne kredas ke ĝi iel koncernis mian kapon frapantan la skribtablon antaŭ unu momento.

„Vere? Kia bonega ideo. Vi povas delas min hodiaŭ?”

„Kio estas tio sinteno? Vi devus esti feliĉa!”

„Pri via ideo, Mi estos alparol vi pri tio poste. Intertempe, mi nur deziri vin konsideri kie ni estas. TIAM vi povas dividi vian ĝojon kun mi. Sed unue, trankviliĝ, bonan?”

„Kion vi volas diri?”

„Klaso ne malakceptita tamen.”

Haruhi fine delas mian kolon. Mi premis malantaŭe de mia kapo kiu estis ek sensentiĝ kaj returnis malrapide. Mi rimarkis ke la tuta klaso rigardis tute miregis. La ĵus diplomiĝita komencanton Instruiston de la angla, kun kreto en ŝia mano, fiksrigard mi kaj aspektas, kvazaŭ ŝi estis pretas krii.

Mi signalo Haruhi sidiĝ rapide kaj eklevis la ŝultrojn ĉe la malriĉa instruisto.

„Bonvolu, daŭri la lecionon, Maltraf.”

Mi aŭdis Haruhi murmur tra la dentoj pri io antaŭ ŝi sidiĝis nevole. La instruisto tiame rekomencis ŝin skrib en la direktoraro...

Krei novan klubon?

Hmmmm...

Ne diru al mi, ke mi estos kunlaboranta.

Mia doloranta kapo nur komencis plibonigi mian maltrankvilon.

<noinclude>
{| border="1" cellpadding="5" cellspacing="0" style="margin: 1em 1em 1em 0; background: #f9f9f9; border: 1px #aaaaaa solid; padding: 0.2em; border-collapse: collapse;"
|-
| [[ESP_Suzumiya_Haruhi|Ĉefpaĝen]]
| Iri al la [[Suzumiya_Haruhi:Volumo1_Prologo|Prologo]]
| Iri al [[Suzumiya_Haruhi:Volumo1_Ĉapitro2|Ĉapitro 2]]
|-
|}
</noinclude>

Suzumiya Haruhi:Volumo1 Ĉapitro1

2010-01-30T00:07:20Z

Osho-Jabbe:

'''Ĉapitro 1'''

Post mi registris por loka mezlernejo, mi baldaŭ bedaŭris ĝin, ĉar la lernejo, kiun mi frekventis, sidis supre sur longa, kruta monteto. Egale printempe, Mi fariĝis tre bolitan kaj ŝvita, kvazaŭ mi grimpis grandan monton. ĉiufoje kiam mi memoris ĉi tio, kune kun la fakto, ke por la sekvonta tri jaroj mi devos refari la saman agon ĉiutage matene, mi jam sentas laca kaj melankolia. Mi iom trodormis hodiaŭ, kaj eble tial mi piediris tiom pli rapide, aŭ eble tial mi estis tiom laca tiam. Mi povus vekiĝis dek minutojn pli frua, sed kiel vi ĉiuj scias, oni dormas plej bone tuj antaŭ jam venis la tempon por vekiĝi. Mi ne volas malŝpari tiujn dek valorajn minutojn. Do, Mi konsciis, ke min povus neniam vekiĝi frue, ĉion dirite, kiu signifas, ke mi devus ripeti ĉi tiun matenfaradon dum la sekvonta tri jaroj. ĉi tio estis entute tro malĝojiga.

Tial mi havis malgajan menion dum la enir-ceremonio. ĉiuj aliaj en la nenecese granda aŭditorio havis tiun „mi komencas novan vojaĝon” aspekto sur iliaj vizaĝoj. Vi scias tiun unikan aspekton: la esperema, sed plena per necerteco mieno ke ĉiu nova studento portas, enirante novan lernejon. Por mi, ĝi ne tielis - multaj malnovaj samklasanoj de mia siatempa submezlernejo ankaŭ frekventis ĉi tiun lernejon. Plie, ankaŭ kelkaj el miaj amikoj estis tie ĉi. Sekve, Mi ne aspektis tiel maltrankvila - aŭ ekscita - kiel aliaj personoj.

La knaboj estis en jakoj, kaj la knabinoj estis en maristaj uniformoj. Ha, tio estas iom stranga kombinajxo. Eble la lernejestro monotone preleganta sur la stadio havas ia fetiĉo por maristaj uniformoj. Dum mi pripensis ĉi tiujn senutilajn aferojn, la stulta ceremonio fine finiĝis. Mi, kune kun miaj nebonvenetaj novaj samklasanoj, eniris klasĉambron n-ro 1-5.

Nia ĉefĉambra instruisto Okabe-sensej, kiu havis antaŭspegule dumhore ekzercita rideto, marŝis al la antaŭo de la klasĉambro kaj donis sinprezento. Unue, li diris, ke li estas instruisto de sportoj kaj estas la trejnisto de la manpilk-luda teamo. Tiame, li ekparolis pri liaj forpasintaj tagoj, kaj diris, ke kiam li estis en universitato, li ludis por la manpilk-luda teamo, kaj eĉ gajnis la ĉampiona maĉo, kaj ke tiu ĉi lernejo grave mankas manpilk-ludistoj, do, kiu ajn aliĝus la teamon, tuj fariĝus regululo. Poste, li plu diris pri tio, ke manpilkado estas la plej interesa sporto en la mondo ktp ktp ktp ktp. Ĝuste kiam mi pensis ke li neniam finus, li subite elbalbutis:

„Nun, mi sugestas, ke vi prezentu vin unu post la alia?”

Tian ĉi aferon oni atendu, tial mi ne estis vere surprizita.

Unu post la alia, la personoj en la maldekstra flanko de la klasĉambro komencis prezenti sin. Ili levis siajn manojn, poste deklamis siajn nomojn, la nomojn de siaj malnovaj lernejoj kaj aliaj trivialaj aferojn, ekzemple siajn ŝatokupojn aŭ preferatajn manĝajxojn. Iuj murmuris tra la dentoj por plemumi la taskon, kelkaj faris tre interesajn prezentojn, tamen iuj provis diri terurajn ŝercojn, kiuj malaltigis la ĉambran etoson. Dum la aliaj prezentis sin, mia vico alproksimiĝis. Mi eknervoziĝis! Vi certe scias, kiel mi sentis, ĉu ne?

Post mi sukcese eldiris mian zorgeme elpensitan, mallongan sinprezenton sen balbuti miajn vortojn, kiel laŭeble, mi sidiĝis, sentante la trankviliĝon de finiĝo de afero malagrabla, sed neevitebla. La persono malantaŭ mi insistis por sia vico kaj - ho, Mi verŝajne neniam forgesos ĉi tion por la restaĵo de mia vivo - diris legendiĝontaj vortoj.

„Mia nomo estas Suzumja Haruhi. Mi diplomiĝis ĉe Orienta Submezlernejo.”

Ĝis ĉi tiu punkto la sinprezento estis normala, tial mi ne eĉ provis turni min por rigardi ŝin. Mi rigardis al la ĉambroantaŭo kaj aŭskultis ŝian krispan voĉon.

„Min neniom interesas ordinaruloj. Se iu ĉi tie estas eksterterulo, tempovojaĝanto, dimensiovojaĝanto, aŭ telepatiulo, bonvolu veni renkonti min! Tio estas ĉio.”

Kiam mi aŭdis tion, mi ne povis ne turni min malantaŭen.

Ŝi havis longan nigran hararon. Ŝia ĉarma vizaĝo estis plena per aŭdaca kaj serioza rigardo dum la aliaj el la klaso fiksrigardis ŝin. Ŝia seriozeco kaj persistemo brilis tra ŝiaj brilaj okuloj kaj longaj brovoj. Ŝiaj lipetoj estis streĉe ferma. Ĉi tio estis mia unua impreso de ĉi tiu knabino.

Mi ankoraŭ memoras, kiom luma ŝia blanka kolo estis - staranta jene estis miriga belulino.

Haruhi, kun ŝiaj provokaj okuloj, ĉirkaŭrigardis la klason malrapide, ĉesis por rigardi al mi (mia buŝo estis larĝe malfermita), kaj poste sidiĝis sen eĉ rideto.

Ĉu tio estu amuza?

Ŝi havis laŭlonge nigran hararon. Ŝi ĉarma vizaĝo estis plena de aŭdaca kaj malfacila rigardo kiel la aliaj de la klaso fiksrigardis ŝin. Ŝi graveco kaj persistemo bril per ŝiaj glinting okuloj kaj longaj brovoj. Ŝi malgrandaj lipoj estis streĉe fermis. Ĉi tiu estis mia unua impreso de ĉi tiu knabino.

Mi ankoraŭ memori kiel lumanta ŝi blanka kolo estis - star estis mirig belecon.

Haruhi, kun ŝi provokaj okuloj, skan la klaso malrapide, halt al kolere rigard mi (Mi havis mian buŝon larĝe malferm), kaj poste sidiĝis neniom ridetinte.

Estis tio, ke devus esti amuza?

Ĉe tiu momento mi kredas, ke ĉies mensoj estis plena per demandosignoj, kaj ke ĉiu estis konfuzita pri tio, kio sia reago estu „Ĉu mi ridu?” Neniu sciis.

Nu, se oni juĝas laŭ la konkludo, ĝi estis nek ŝerco nek ridafero, kiel Haruhi neniam diris aferon tian.

Ŝi ĉiam estas serioza.

Tio ĉi estas bazita sur mia propra sperto - ĝi ne povas esti malprava.

Post la feo de silento ŝvebis ĉirkaŭ la klasĉambro dum proksimume tridek sekundoj, la hejmĉambra instruisto, hezitis, kaj signalis al la sekvonta persono daŭri, kaj fine, la streĉa etoso leviĝis.

Tiel ni unuafoje renkontis.
Mi solene ĵuras - mi vere volas kredi, ke ĝi estis nur koincido.

Post ŝi forprenis ĉies atenton je la unua tago, Haruhi fariĝis senkulpa mezlernejanino.

Tio estis la kvieto antaŭ la ŝtormo! Mi fine scias tion, nun.

Ĉiuokaze, ciu en la lernejo venis de unu el la kvar submezlernejoj en la urbo - homoj kun pli-malpli mezbonaj ekzamenaj markoj. Inkluzive, kompreneble, Orienta Submezlernejo; sekve, iu en la klaso diplomiĝis samtempe, kiel Haruhi, kaj scias tion, kion ŝia silento signifas. Bedaŭrinde, mi ne konis iun de Orienta Submezlernejo; do, neniu povus klarigi al mi, kiom serioza la situacio estis. Sekve, kelkaj tagoj post tiu absurda memprezento, mi faris ion tre malsaĝan - mi provis paroli kun ŝi antaŭ kurso!

Miaj domenoj de malbona sorto ekfalis, kaj mi esti la inicatinto, kiu puŝis la unua bloko.

Komprenu. Kiam Haruhi sidis sur sia seĝo, ŝi aspektis kiel normala, ĉarma knabino. Tamen, mi devis sidi antaŭ ŝi, kaj mi pensis, ke mi simple fariĝus intima kun ŝi. Mi vere pensis ke tio funkcius. Kiel naiva. Iu, bonvolu bati sencon en min.

Kompreneble, mi komencis la konversacion kun tiu ĉi okazo.

„Hej.”

Mi turnis la kapon, kun senĝeneca rideto ĉe mia vizaĝo.

„Tiuj aferoj en via sinprezento, kiuj el ili estis seriozaj?”

Kun ŝiaj brakoj krucigitaj antaŭ ŝia brusto kaj ŝiaj lipoj firme malfermitaj, Suzumija Haruhi restigis sian seriozan sintenon, rigardante rekte en miajn okulojn.

„Kiu ‚aferoj en mia sinprezento‘?”

„La aferoj pri la eksterteruloj k.s.”

„Ĉu vi estas eksterterulo?”

Ŝi aspektis tre serioze.

„Ne... sed-”

„Se ne, kion vi volas de mi?”

„...Ne, nenion.”

„Do ne parolu kun mi. Vi malŝparas mian tempon.”

Ŝia firigardo estis tiel malvarma, ke mi ekdiradis „pardonu” responde, antaŭ eĉ mi konciis. Suzumija Haruhi forrigardis de mi malŝate, kaj ekmalridetis al la kretotabulo.

Mi estis dironta ion, sed mi ne povis elpensi ion bonan diri. Dankinde, je tiu momento, la ĉefinstruisto eniris la kursĉambron, kaj mi estis savita.

Sentante konfuzite, mi turnis la kapon al mia skribotablo. Tiam mi rimarkis, ke kelkaj miaj samklasanoj rigardis min kun intereso ĉe la vizaĝo. Kiam mi rerigardis ilin, tamen, mi rimarkis, ke ĉiuj ili havis la saman mienon, kvazaŭ ili estis dironto, „Nesuprize.” Kelkaj eĉ rigardis min simpatieme.

Ial tio ĝenis min. Tamen, mi poste lernis, ke ili estas diplomiĝintoj de Orienta Submezlernejo.

Kun la scio, ke mia unua kontakto kun Haruhi finiĝis tute vane, mi konstatis, ke mi konservu mian forecon de ŝi, por la asekuro de sekureco. Tio klara, semajno pasis.

Tamen, ĉiam ekzistis naivaj homoj, kiuj volis paroli kun Suzumija Haruhi, kiu ĉiam malridetis.

Plejparte, ili estis tiuj bonkoraj knabinoj, kiuj volis helpi solan samklasaninon. Tio estas bona afero, sed kontrolu vian celiton antaŭe!

„Bonan, ĉu vi spektis la televidan melodramserion, lastnokte?”

„Ne.”

„Be, kial ne?”

„Baf!”

„Vi provu ĝin. Eĉ se vi komencus meze de la serio, vi ne konvuziĝus. Ĉu vi bezonas min klarigi la antaŭajn rakontojn por vi?”

„Tuj foriru. Vi ĝenas min!”

Nu, tiele ĝi okazis.

Malĝentila kaj senmiena. Ŝi povus montri al ili iom da bonmanieroj! Tio nur pensigis ŝiajn viktimojn, ke ili iel misagis. Je la fino, li aŭ ŝi nur povas pensi „En ordo... do, mi simple...”, kaj demandi al si „Kiel mi fuŝdiris?”, antaŭ forĝemante.

Ne malfeliĉu, vi ne fuŝagis. Io en la cerbo de Suzumija Haruhi estas malfunkcianta, ne en la via.

Kvankam mi ne malĝuis manĝi sola, mi volis, ke aliuloj pensu min solemulo, dum ĉiu alia manĝis tagmanĝon kun amikoj. Tial mi manĝis kun Kunikida', mia malnova submezlerneja amiko kaj knabo nomata Taniguĉi de Orienta Submezlernejo, kies seĝo estas apud la mia.

Fine, ni ekklaĉis pri Haruhi.

„Vi provis paroli kun Suzumija, ĉu ne?” Taniguĉi subite demandis. Mi kapjesis.

„Kaj, poste ŝi diris ion strangan kaj agis malvarme?”

Vi diras al mi.

Taniguĉi metis sian tranĉitan boligitan ovon en sian buŝon, maĉis kaj diris kun plena buŝo;

„Se tio knabino interesas vin, mi ne eltiros miajn vortojn. Mia sola konsilo estas ‚forgesu ĝin!‘ vi jam sciu, sed ŝi estas frenezulino.”

Li aldonis ke li estis en klaso kun ŝi kaj bone konis ŝin. Tiam li rakontis multajn anekdotojn pri ŝi.

„Al ŝiaj agoj mankas senco. Mi pensis, ke ŝi regus sin, kiam ŝi iris al mezlernejo, sed klare, ne. Vi aŭdis ŝian sinprezenton, ĉu ne?”

„Ĉu vi celas la eksterterulajn aferojn.”

Kunikida', kiu estis okupita pre forpreno de ostojn el sia fritita fiŝo, interrompis.

„Precize. Eĉ en submezlernejo, ŝi emas fari kaj diri stangajn aferojn. Ja, tio rememorigas min - la lerneja vandalisma okazo, ekzemple!”

„Kio?”

„Vi konas tiun umilon por skribi liniojn el kreto, ĉu ne? Kiel ĝi nomiĝas... Ĉiuokaze, ŝi kaŝeniris la lernejon nokte, kun tiu aĵo, kaj skribis grandegan bildon meze de la atletika kamparo.”

Taniguĉi ekridetis, eble li memoris tiun okazon.

„Ĝi suprizis min. Mi iris al la lernejo, frumatene, kaj mi povis vidi grandan triangulojn kaj cirklojn sur la tero. Mi ne sciis kio ĝi estas, tial mi iris al la kvara etaĝo por akiri deĉielan rigardon. Tio ne helpis - mi ankoraŭ ne scias kio la simbolo estas.”

„Ho, mi pensas ke mi vidis tion antaŭe. La simbolo aspektis kiel rompita Nazka-linioj.” diris Kunikida'.

Mi neniam antaŭe aŭdis pri tion ĉi.

„Prave! Mi scias! La ĵurnaltitolo estis simile al ‚Misteraj Linioj sur Sumezlerneja Atletika Kampara‘, ĉu ne?”

„Ne diru al mi, ke ŝi-”

„Ŝi mem konfesis, do ne restas dubo. Kompreneble, tio konfuzis la instruistojn. Ŝi estis vokita al la ĉambro de la lernejestro. Ĉiu instruisto ĉeestis kaj esplordemandis ŝin.”

„Do, ĉu ŝi faris ĝin?”

„Mi ne scias.” Taniguĉi respondis senentuziasme, provante gluti buŝpleno da rizo.

„Mi aŭdis, ke ŝi rifuzis diri ion ajn. Kompreneble, kiam ŝi firigardas al vi, vi ne plu volas esplordemandi al ŝi. Kelkaj diras ke ŝi skribis la simbolon por voki NIFOn, aliaj ke ĝi estas magia simbolo por voki diablojn, aŭ ke ŝi provis malfermi pordon al alia dimensio. Ta-ta-ta... Estis multaj teorioj, sed se la kulpulo restas silenta, ni neniam scios ĉu la onidiroj estas vera aŭ ne. Ĝis hodiaŭ, ĝi restas mistero.”

Ial bildo de Suzumija Haruhi kun serioza mieno, okupe sibranta liniojn sur la Submezlerneja Kampare nokte, eniris mian menson. Ŝi nepre forprenis la skribilojn kaj kretopulvoron de la stokejo; eble ŝi eĉ kunportis poŝlampon! Per ĝia malhela flava lumo, Suzumija Haruhi eble aspektis tre serioza, se ne celkonscia... Okej, tio estas nur mia imago.

Sed, verdire, ŝajne Suzumija Haruhi honeste atendis NIFOn aŭ monstrojn aŭ eĉ dimensian pordon aperi. Ŝi verŝajne laboris tra la tuta nokto en la kamparo, sed, ĉar nenio aperis, ŝi foriris kun nur melankolio, mi persone pensis.

„Tio ne estas ĉio!”

Nun Taniguĉi finis tagmanĝon, kaj ordigis sian skribotablon. Li pludiris:

„Unufoje mi venis al la klasĉambro matene kaj eltrovis, ke ĉiuj skribotabloj estis movita en la koridoron, kaj estis grandega steloforma pentraĵo sur la lerneja tegmento. Alitempe, ŝi vagis ĉirkaŭ la lernejo, metante [[Suzumiya Haruhi:Volumo1 Notoj de la Tradukinto#O-fuda|''O-fuda''-ojn]] ĉie... vi scias, tiuj talismanoj, kiujn oni metas sur la fruntoj de ĉinaj vampiroj. Mi tute ne komprenas ŝin.”

Tio estas vera, Suzumija Haruhi ne estis en la klasĉambro ĝuste tiam, ĉar se jes, ni ne havus ĉi tiun konversacion. Tamen, eĉ se ŝi aŭdus nin, ŝi verŝajne ne prizorgus. Kutime, Suzumija Haruhi eliris la klasĉambron tuj post kvara periodo, tiame revenis tuj antaŭ kvina periodo. Ŝi ne portis lunĉujon, tial mi supozis, ke ŝi iris al la kantino por ĝui ŝian tagmanĝon; sed ĝi ne daŭras la tutan horon manĝi tagmanĝon, ĉu ne? Cetere, fine de ĉiu periodo, ŝi malaperis. Kien ŝi iris ĉiuokaze...?

„Sed, ŝi estas tre populara por la uloj!”

Taniguĉi interrompis:

„Ŝi estas ĉarma, atletema, kaj inteligenta. Malgraŭ tio, ke ŝi estas stranga, se ŝi restigas sian buŝon ferma, ŝi estas efektive ne malbona.”

„Kie vi lernas ĉion ĉi klaĉon?” Kunikida' demandis kun lia lunĉujo duoble plena ol tiu de Taniguĉi.

„Estis tempo, kiam ŝiaj koramikoj ŝanĝiĝis senĉese. De iuj mi aŭdis, ke la plej longa interrilato daŭris semajnon, kaj la plej mallonga finis kvin minutoj post la konfeso. Aldone, la sola kialo Suzumija donis por forigi ŝiajn koramikojn estis ‚Mi ne havas tempon por societumi kun normalaj homoj.‘”

Taniguĉi ŝajne parolis laŭ sperto. Post li rimarkis mian fiksrigardon, li fariĝis iom embarasita.

„Mi aŭdis ĉi tion de aliuloj! Honeste! Ial, ŝi rifuzis malakcepti konfeson. Je la tria jaro, ĉiu ekkomprenis; sekve, neniu plu volis konfesi al ŝi. Mi havas amuzan senton, ke historio ripetos sin en mezlernejo. Do, mi avertas al vi hodiaŭ: Forlasu ideojn. Ĉi tiu venas de iu, kiu estis en la sama klaso kiel ŝi.”

Diri laŭvole, min ne estis tiel interesita pri ŝi.

Taniguĉi remetis lian malplenan lunĉujon en lian sakon, kaj ellasis minacan subridon.

„Se mi devus elekti unu, mi elektus ŝin. Asakura Rjoko.”

Taniguĉi kapjesigis la mentonon al grupo de knabinoj malproksime per kelkaj skribtabloj. En la mezo de la konversacianta grupo, kun rozsimila rideto sur ŝia vizaĝo, estis Asakura Rjoko.

„Se oni juĝas laŭ mia analizo, ŝi ja eniras mian ‚Tri Plej Ĉarmaj Unuajaraj Knabinoj‘ listo.”

„Vi ĉiun ... senescepte ĉiun unuajaraninon en ĉi tiu lernejo okulumis?”

„Mi grupigas knabinojn laŭ ‚A‘ ĝis ‚D‘ kategorioj, kaj kredu min, Mi nur rememoras la nomojn de la A-knabinoj. Vi spertas mezlernejon nur unufoje - Mi deziras, ke mia sperto estu laŭeble feliĉa.”

„Tiame, kio Asakura Rjoko estas?” Kunikida' demandis.

„Ŝi estas ‚AA+!‘ Jes ja, nur rigardu ŝian vizaĝon. Ŝia personeco devas esti bonega.”

Egale ignorante egocentraj rimarkoj de Taniguĉi, Asakura Rjoko estis iomete tute alispeca ĉarma knabino ol Suzumija Haruhi estis.

Unue, ŝi estis tre bela, plus ŝi ĉiame eligis rideto-similan, prizorgadantan impreson. Due, ŝia personeco faris ŝajne egali la priskribon de Taniguĉi. Hodiaŭ, neniu plu aŭdacis paroli al Suzumija Haruhi, krom Asakura Rjoko. Kiel ajn severa Suzumija Haruhi estis, Asakura Rjoko ankoraŭ provis alparoli ŝin de tempo al tempo. Ŝi estis tiom pasia ke ŝi preskaŭ agis kiel la klaso monitoro. Trie, pro la maniero laŭ kiu ŝi alrespondis la instruistajn demandojn en klaso sole, vi povus vidi ke ŝi estas tre inteligenta. Ŝi ĉiame alrespondis la demandojn ĝuste - en la okuloj de la instruistoj, ŝi estis verŝajne modela studento. Antaŭ ĉio, ŝi estis ekstreme populara ĉe la knabinoj. La termino jam daŭris por nur semajno, kaj ŝi estis jam bone survoje esti la centro de la studentinoj en la klaso. Estis tiel, kvazaŭ ŝi falis de la ĉielo kaj naskiĝis pensanta pri ekstrema allogeco!

Kompare kun la koler-rigardema, sciencfikcio-obseda Suzumija Haruhi, la elekto estis evidenta. Aliflanke, ĉi tiuj du kandidatoj estis verŝajne ambaŭ tro alta ĉur la monteto por nia heroo Taniguĉi grimpi. Neniumaniere li akirus iun ajn el ili.

Estis ankoraŭ Aprilo tiame, kaj tiutempe, Suzumija efektive kondutis tre agrable. Por mi, ĉi tiu estis iom malstreĉa monato. Malpleje, estus monato ĝis Haruhi komencis troagi.

Sed egale dum tiu tempo, mi observis kelkajn ekscentrajn kondutojn de Haruhi.

Kial mi dirus tion?

Indico #1: Ŝi ŝanĝis sian harar-stilon ĉiutage. Cetere, se oni juĝas laŭ mia rimarko, laŭskeme. Lunde, Haruhi venas al lernejo kun sia longa hararo malsuprenire, sen ia ajn banto. Sur la la sekvantan tagon, ŝi bantumus ĝin en harfaskon. Tiom, kiom Mi malamas agnoski ĝin, ke hararango faris ŝajnas bonaj sur ŝi. Tiame, ŝi ligus du ponevostoj sur la la sekvantan tagon, kaj tri ponevostoj la tago post; Ĝis vendredo, ŝi kvar rubandoligus ponevostoj sur ŝi kapo. Ŝi agoj estis vere enigma!

Lundo = 0, Mardo = 1, Merkredo = 2...

Kiel la tago de la semajno pliig, tiel la nombro de ponevostoj ŝi havis; ĝis la venonta Lundo, la tuta procezo rekomencus. Mi ne povus vid kial ŝi estis far ĝi. Sekvanta la antaŭa logiko, ŝi devus ses ponevostoj Dimanĉon... Mi subite vol vid ŝia Dimanĉo hairstyle.

Indico #2: Por PE, klasoj 1-5 kaj 1-6 kombinus kaj pren ĝi kune, kun la gejunuloj apartig. Kiam ni ŝanĝis vestojn, la knabinojn irus al la 1-5 klasĉambro, kaj la knaboj irus al la 1-6 klasĉambro; signifo fine de la antaŭa periodo, la uloj de nia klaso (1-5) transloĝiĝus al la alia ĉambro al ŝanĝo.

Bedaŭrinde, Haruhi tute ignorita la ulojn en nia klaso kaj forigita ŝin mariston uniformon antaŭ ilin havis las.

Estis tiel, kvazaŭ, ŝi, la uloj estis ĝardenaj kukurboj aŭ terpomo maldung, kaj ŝi estas tute indiferenta pri. Tute sen esprimo, ŝi ĵetus ŝin uniformon sur la skribtablon kaj komencis eniri ŝi ŝvitĉemizo.

Ĉe tiu momento, Asakura Rjoko veturus la atente rigard, glaciiĝ ulojn, min inkluzivis, el la klasĉambro.

Laŭ onidiroj, la knabinoj, kun Asakura Rjoko kiel ilia gvidanto, provis paroladi Haruhi el faranta ke, sed vane. Ĉiu PE klaso, Haruhi ignorus la ceteran klason kaj okupi ŝin uniformon de neniom ekrigardinte. Kaj sekve, ni uloj oni petis, ke ... lasu la klasĉambron la duan la sonorilon sonoris - laŭ la peto de Asakura Rjoko.

Sed, grave, Haruhi havas vere grandan ciferon... argh, ĉi tiu ne la tempo al dir tia afero.

Indico #3: Fine de ĉiu bloko, Haruhi irus FORESTANTA SEN PERMESO. Kiam la lernejo sonorilo venis rulantan ĉirkaŭ, ŝi ekkaptus ŝin tornistron kaj paf el la klasĉambro. Logike, Mi pensis ke ŝi iris senprokraste ŝin domon; Min neniam pensintus ke ŝi irus por partopreni ĉiujn klubojn en la lernejo. Iun tagon, vi vidus ŝin pas pilkoj en la Korbopilko Klubo, kaj la sekvonta vi vidus ŝin kudr kapkuseno kazo en la Kudr Klubo. De la sekvonta tago, vi vidus ŝin mansalutantan ŝin bastonon en la Hokeo Klubo. Mi pensas ŝin ankaŭ aliĝis al la Basbalo Klubo. Do, resume, ŝi havis partopren ĉiu sporto klubo en nia lernejo. Ĉiuj kluboj provis persvadi ŝin en aliĝu, kompreneble, sed ŝi turnis ĉiuj desupre. Ŝi klarigo : „Estis estas ĝen al mi por fari same klubo agado ĉiutaga.” Finfine, ŝi ne aliĝ al iu kluboj.

Kio estis knabino prov tiri?

De ĉi tiu solaj, novaĵoj pri „stranga unuajaro knabino” disvastig tra la tuta lernejo preskaŭ tuj. Ene de monato, ne estis unusola persono kiuj ne sciis kiu Suzumija Haruhi estis. Rapidaplusend Povus, homojn povus ankoraŭ ne sperti sciatan kiujn la kapitalo estis, sed Suzumija Haruhi estis konata nomo.

Do, kun ĉiuj ĉi tiu aĵo okaz - kaj Haruhi estis ĉiam la kaŭz - Povus alven.

Kvankam Mi propre pensi ke destino estas egale malpli kredebla ol la [[Suzumiya Haruhi:Volumo1 Notoj de la Tradukinto#Monstro de Loch Ness|monstro de Loch Ness]], se destino, ĉe iuj mistero loko, estas aktive influ homaj vivoj, mia rado de sorto havis verŝajne komenc turni. Kredeble, en iuj izolita monto, estis verŝajne iuj malnova Guy kiujn estis okupata reskribanta ĝi.

Post la fino de la [[Suzumiya Haruhi:Volumo1 Notoj de la Tradukinto#Ora semajno|Ora Semajno]] ferio, Mi piediris lernejon, ne certa kiu tago de la semajno estis. La nenature sunbrila Maja vetero eksplodigis sur mian haŭton kaj trempigis min kun ŝvito - la kruta monteto ŝajne ne fin aŭ. Juste kio estis ĝi ke la Tero volis ke? Estis sufer flava febro ia?

„Hej, Kjon.”

De malantaŭe de, iu aplaŭdita min sur la ŝultro. Estis Taniguĉi.

Lia pli_anto incendio pend malordema sur liaj ŝultroj, kaj lia necktie estis sulka kaj oblikva flanken.

„Kie vi iras por Ora Semajno?”

„Mi prenis mian malgrandan fratinon al vid mia avinjo en la kamparo.”

„Kiel malakra.”

„Bona, kion vi far, tiame?”

„Partatempa laborposteno ĝis la fino.”

„Vi ne simil tia persono.”

„Kjon, vi estas mezlernejano nun - kial vi ankoraŭ pren via malgranda fratino al vid via avĉo kaj avinjo? Vi devas almenaŭ simil altranga alta studento.”

Parenteze, Kjon estus mi. Mia onklino estis tiu, kiu unua nomita min ke. Antaŭ kelkaj jaroj, mia longa onklino subite diris min, „Mian bonecon, Kjon havas kresk tiel granda!” Mia fratino opiniis, ke estas amuza kaj ankaŭ komencis voki mi Kjon. Post tio la cetera estas historio - miaj amikoj, sur aŭd mia fratino vok mi Kjon, decid al sekv ŝia gvid. De tiun tagon sur, mia kromnomo fariĝis Kjon. Diable ĝi, mia fratino uzis por voki min „Onij-ĉan”!

„Estas tradicio de mia familia al havas kuzon renkontiĝon dum Ora Semajno,” Mi alrespond kiel Mi grimp la monteto.

La ŝvit sentigis min nekomforta.

Taniguĉi, longasenspiriĝ kiel kutime, distrumpetis pri tio, ke li havis renkontitan iuj ĉarmaj knabinoj ĉe lia laborejo, kaj kiel li intencis uzi la monon lin savis iri sur datoj kaj tiela. Sincerdire, temoj kiel kiuj revoj homoj havas, aŭ kiel miriga aŭ ĉarma ies dorlotbesto estas, estas, en mia libro, iom de la plej malakraj temoj en la mondo.

Kiel Mi aŭskultis dato horaro de Taniguĉi (ŝajne li ne estis vizit malgrandajn problemojn kiel kiel neniu estis ir kun li), ni alvenl la lernejo krado.

Suzumija Haruhi estis jam sidanta apog mia seĝo, fiksrigardanta ekster, kiam Mi eniris la klasĉambron. Ŝi havis du bulkokiel haro tondiloj sur ŝi kapo; ŝajne hodiaŭ estis Merkredo. Post sidiĝ - ial Mi ne sciis, kiel la nur klarigo povus esti Ke mi estis ir nuksoj - antaŭ Mi konscias ĝin, Min trov min refoje alparol Suzumija Haruhi.

„Vi ŝanĝas vian hararangon ĉiu tago pro la fremduloj?”

Kiel roboto, Suzumija Haruhi malrapide turn ŝia vizaĝo al mi, kaj fiksrigard mi kun ŝia mortintagrava esprimo. Estis sufiĉe timiga, efektive.

„Kiam vi rimarkas?”

Ŝian tonon estis tiom malvarma ke ĝi estis kvazaŭ ŝi estis alparol roko ĉe la flanko de la vojo.

Mi paŭzis dum kelka tempo pripens ĝi.

„Hm... dum kelka tempo.”

„Vere?”

Haruhi ripozita ŝian mentonon sur ŝia palmo, rigard ĉagren.

„Mi pensas ke ĉiu tago de la semajno eligas malsaman bildon.”

Ĉi tiu estis la unua fojo, ke ni havis konvenan konversacion!

„Por koloro: Lundo estas flava, Mardo estas ruĝa, Merkredo estas blua, Ĵaudo estas verda, Vendredo estas oro, Sabato estas bruna, kaj Dimanĉo estas blanka.”

Mi povus specon de kompren kiuj ŝi estis prov diri.

„Tiame, ke signif, se ni uzas nombrojn reprezenti la koloron, Lundon estas nulo kaj Dimanĉo estas ses, prav?”

„Tio estas ĝusta.”

„Sed, ne devus Lundon est unu?”

„Kiu pet via opinio?”

„... Jes, ĝusta.”

Ŝajne malkontentigita de mia respondo, Haruhi kolere rigard mi. Mi nur sidis tie maltrankvilige kaj lasi tempon glit de.

„Havas Min viditan vin ie antaŭ? longe antaŭe?”

„Kredas, ke ne.”

Post Mi alrespondis, Okabe-sensej eniris la klasĉambron, kaj nia unua konversacio finis.

Malgraŭ tio, ke nia unua konversacio estis nenio skribi hejmon pri, ĉi tiu povus fariĝitan la ŝanĝ punkto Mi estas serĉ!

Aliflanke, la sola ŝanco mi povus alparol Haruhi estis la peco de tempo antaŭ homeroom, kiel ŝi estas kutime ne en la ĉambro dum paŭzo. Sed kiel Mi sidas antaŭ ŝin, Min estas relative certa ke miaj ŝancoj de alparol ŝi alest multe pli granda ol tiuj de iu alia.

Sed la afero ke ŝok mi la plej estis tio, ke Haruhi efektive alrespondita min konvene. Mi originale pensis ke ŝi irus, “Vin kretenon, ferm! Kio!” Ŝajne Ke mi estas ĝuste kiel stranga kiel ŝi, por efektive trovanta la intestoj iri kaj alparol ŝi.

Sekve, kiam Mi venis al lernejo la sekvonta tago kaj eltrovis ke, anstataŭ liganta tri ponevostoj, Haruhi havis tranĉitan ŝin longan kaj maldika haro mallonga, mi sentis tre melankolian.

La taliolongeco haro estis mallongigita ŝultrolongecon tranĉ. Tio estas, malgraŭ tio, ke la hairstyle far konven ŝia, ŝi tranĉ ŝia haro la tago post Mi alparol ŝia pri tio! Devas estas intence, ĝusta?

Kiam Mi diris al Haruhi pri tio -

„Ne vere.”

Ŝi alrespondis kun ŝi registr kiel komercan markon ĉagren tono, sed ne montr ia ajn speciala esprimo. Ŝi ne estis ir al diri al mi la kialo.

Sed Mi atendis ke, tiel, ke estis bone.

„Faris vin vere prov aliĝi al ĉiuj kluboj?”

De tiun tagon sur, alparol ŝia uz la peco de tempo antaŭ homeroom fariĝ mia ĉiutaga rutina. Kompreneble, se Mi ne prov komenco la konversacio, Haruhi rifuz reag. Alia afero estis tio, ke, se Mi alparolis ŝin pri tio, ke de hieraŭ nokte TELEVIDA PROGRAMO estis, aŭ kiel la vetero estis, ktp. - kiujn ŝi juĝis, ke „stultaj temoj” - ŝi nur ignorus mi. Scipovanta ke, Mi zorgeme elektis la konversacion temon ĉiam, kiam Mi alparolis ŝin. Ŝi forturnis ŝian vizaĝon pro ĝeno, montrante la finon de la konversacio de tiu tago
[[Image:Sh_v1_01.jpg|thumb|''Ŝi forturnis ŝian vizaĝon pro ĝeno, montrante la finon de la konversacio de tiu tago.'']]
„Estas klubo tio estas pli amuze ol la aliaj? Mi volas konsider aliĝ iuj mi.”

„Neniu.” Haruhi alrespondis kategorie. „Absolute neniu.”

Ŝi emfazis ĉi tiu denove, tiame malrapide ellas enspiron. Ŝi estis suspiranta?

„Mi pensis ke mezlernejo estus iom pli bona. Fine, estas la sama kiel deviga edukado. Nenio ŝanĝoj iel ajn. Simil Mi aliĝis al la malĝusta lernejo.”

Maltraf, kiuj kriterioj faris vin utiligas kiam vi decidis kiu lernejo ĉeesti?

„Sportoj kluboj kaj kulturaj kluboj estas kaj tamen. Se nur estis iuj unikaj kluboj en lernejo...”

„Bone, kio donis vin la rajton je decid se aliaj kluboj estas normala ĉu, aŭ ĉu ne,?”

„Ferm. Laŭvole klubo, tiame estas unika; alie, estas klara.”

„Vere? Mi sciis vin dirus tio.”

„Hmph!”

Ŝi turn ŝia vizaĝo for en ĝeno, sign la finiĝon de la taga konversacio.

Alia tago:

„Mi overheard io, kion alia tago... Ne estas io grava ĉiuokaze... Faris vin vere forĵet ĉiuj viaj koramikoj?”

„”Kial mi devas aŭdi ĉi tiu de vi denove?”

Ŝi bros ŝian haron de ŝiaj ŝultroj, kaj fiksrigard mi kun ŝiaj brilaj nigraj okuloj. Dio, krom estanta pokervizaĝa, sole ĉi tiu kolera esprimo ŝajn ofte aperi sur ŝi vizaĝo.

„Faris ke Taniguĉi diri al vi? Dio, Mi ne povas kred Ke mi estas en la sama klaso kiel tio idioto eĉ post kiam Mi diplomiĝita subliceon. Li ne unu el tiuj persekut psychos, li estas?”

„Mi kredas ke ne,” Mi penso.

„Mi ne scias, kion vi aŭd, sed negrave. La pliparto estas vera ĉiuokaze.”

„Ne estas iu tie vi vol havas gravan interrilaton kun?”

„Absolute nenia unu!”

Totala malakcepto ŝajne estis ŝia devizo.

„Ĉiu ... senescepte unu el ili estis kreteno. Mi nur ne povas okupiĝ pri iu grava interrilato kun ili. Ĉiu el ili petus al mi renkonti li ĉe la fervoja stacio Dimanĉon, tiame ni certe vizitus la kinejon, la amuzparko, aŭ pilkoludo. La unua fojo ni manĝis kune ĉiame estus lunĉa rendevuo, tiame ni forrapidus kafejo al trink teo. Finfine, ili ĉiame dirus ‚Ĝis morgaŭ!‘”

„Mi ne vidas io malĝusta kun !” Ke mi penso propre, sed Mi ne aŭdac dir tio publike. Se Haruhi diris estas malbona, tiam, oni devas malbonan por ŝi.

„Tiame, nepre, ili konfesus telefone. Diable! Ĉi tiu estas grava temo, almenaŭ dir al mi vizaĝalvizaĝe!!”

mi povus kunsent kun tiuj uloj. Faranta tiela grava - al ili, almenaŭ - konfeso al iu, kiu rigard vi ŝat vi estas vermo verŝajne farus iu sent maltrankvila. Ili panikiĝis juste de vidanta via esprimo! Mi estis imaganta tion, kion tiuj uloj estis pens kiel Mi respondita al Haruhi.

„Hm, vi pravas. Mi demandus la knabinon for kaj diri al ŝi rekte.”

„Kion la la infero prizorgas vin!”

Kio la... Faris min diras io malĝusta denove?

„La problemo estas, estas ĉiuj knaboj en ĉi tiu mondo tielaj dimwitted bestoj? Mi estas agit de ĉi tiu demando ekde subliceo.”

Hodiaŭ ne estas iu pli bona, ĝi estas!

„Tiame, kia knabo vi konsiderus Interesan? Ĝin estas estos fremda ĉion dirite?”

„Mi estas bona kun fremduloj aŭ similaj aferoj kondiĉe, ke ili ne normala. Esti ili vira aŭ virina.”

„Kial vi ĉiame insist, ke ian elekton krom homa?”

Kiam Mi elbabilita tio Haruhi elrigard mi kun malestimo.

„Ĉar homoj ne estas amuzo iel ajn!”

„Tio... eble vi pravas.”

Egale mi ne povus rebat ideo de Haruhi; se montriĝis, ke ĉi tiu ĉarma transloko studento estis duonoterano, duonofremda, eĉ Mi kredus tio estas malvarmeta. Se Taniguĉi, aktuale sidanta apud mi kaj spion Haruhi kaj mi, estis detektivo de la estonteco, estus eĉ pli bona. Se Asakura Rjoko, kiun, ial, teniĝis ridetantan ĉe mi, havis ia ajn supernatura potenco, tiam mia lernejo vivo estus kiel ekscita laŭeble akir.

Sed neniu povas esti - ne fremduloj, tempo veturantoj, aŭ supernaturaj potencoj ekzist en ĉi tiu mondo. Aprobu, ni diras, ke ili far ekzist. Ili rifuz nur aper tuj antaŭ ni humilaj civitanoj kaj dir, „Saluton, Mi estas efektive fremda.”

„TIAL!”

Haruhi subite levŝ kaj frap ŝia seĝo malsupren, kaŭz ĉiu al turn kaj rigard ŝia.

„TIAL MI ESTAS LABOR TIEL MALFACILA!!”

„Pardonon Mi estas malfrua!”

La ĉiamoptimisma Okabe-sensej, kiu estis bela senspiriĝ, kur en la klasĉambron. Kiam li vidis la tutan klason rigard Haruhi levŝ rekta, ŝi pugnoj kunpremis kaj okuloj fiksita je la plafono, li fariĝis ĝuste kiel surpriz kaj juste staris tie.

„Hm... Ĉefĉambro estas komenconta!”

Haruhi sidiĝis tuj kaj kolere rigard la angulo de ŝia skribtablo. Uf!

Mi returnis; la tutan klason faris la samon kaj turnis iliajn kapojn ankaŭ. Tiame Okabe-sensej, evidente perdita la orientiĝon de la bruado, ŝanceliĝita la stadion kaj ellas molan tus.

„Mi pardonpeti pro tio, ke malfrua. Kion?... Tiam, ni komencu!”

Li ripet si denove, kaj la klaso atmosfero fine reven al normala - malgraŭ tio, ke ĉi tiu estis la speco de atmosfero tio Haruhi malam la plej!

Eble viva tuj?

Sed verdire, en la profundo de mia koro, Mi estas vere envias sinteno de Haruhi pri vivo.

Ŝi ankoraŭ havas la kredon ke ŝi estos renkont iu de la supernatura mondo, kredo Ke mi forlas antaŭlonge, kaj ŝi entuziasme prov ating ŝia revo. Se sidanta ĉirkaŭ atendanta ne atingos tion, kion, ni voku ili ni! Ĉi tial Haruhi far aferojn kiel tir blankaj linioj sur la lernejo kampo, pentraĵo simboloj sur la lernejo tegmento, kaj almet malben papero talismans ĉie.

Suspiro!

Mi ne scias kiam Haruhi komencis farr strangan aĵon, tio far aliaj eraro ŝia por occultist. Atendanta atingas nenio, sekve, kial ne elfari iuj strangaj ceremonioj voki ilin for? Finfine, tamen, nenio okazita. Eble tio estis kial Haruhi ĉiame havis ke „diable” rigard ŝia vizaĝo...?”

„He, Kjon.”

Post klaso, Taniguĉi, kun lia perpleksig vizaĝon, provis bloki min. Taniguĉi, vi simil totalo kreteno kun tio esprimo via!

„Silentu! Mi estas indiferenta kio vi diras. Ĉiuokaze, kia magia sorĉo faris vin ĵetis?”

„Kio magia sorĉo?”

Tre avancinta [[Suzumiya Haruhi:Volumo1 Notoj de la Tradukinto#Teĥnologio kaj magio|teknologio estas neapartigebla de magio]]! Mi memorita ĉi tiu proverbo kiel Mi demand Taniguĉi subten. Li tiame indikis lian fingron ĉe nunvak seĝo de Haruhi.

„Ĉi tiu estas la unua fojo, ke Mi havas viditan Suzumija alparol persono tiel longe! Kio estis vi uloj priparol?”

Tio, ha, kion ni priparol? mi nur demandis al ŝi iuj normalaj demandoj, jen ĉio.

„Ĉi tiu estas fenomeno!”

Taniguĉi pikeme met sur imponeg al esprimo. Tiame Kunikida' ekaper de malantaŭe de Taniguĉi.

„Haruhi estas ĉiame elirinta kun strangaj knabinoj.”

Hej, ne diru tion. Tio kreos miskomprenon.

„Negrave se Kjon ŝat strangaj knabinoj. Kiuj Mi ne povas kompren estas, kial Suzumija alparolus vi? Mi ne komprenas iel ajn.”

„Eble Kjon estas kiel stranga kiel ŝi?”

„Verŝajne. Tio estas, vi ne povas atend iu kun kromnomo kiel Kjon esti normala.”

Halt vok mi Kjon, Kjon, Kjon! Prefere ol est nom de tio stulta kromnomo, nur uz mia vera nomo! Malpleje, Mi vol aŭd mia fratino voko mi „Onij-ĉan”!

„Mi vol scias tro.”

La voĉo de bonhumora knabino aperis kvazaŭ el nenie. Mi levis mian kapon, kaj, kompreneble, vidis senscie ridetanta vizaĝo de Asakura Rjoko.

„Mi provis alparol Suzumija-san kelkaj tempoj jam, sed nenio venis de ĝi. Vi povas instru mi kiel Mi alparolu ŝi?”

Mi ag kiel kvankam Mi estis pripens ĉi tiu dum kelka tempo, sed efektive, Mi ne eĉ pens iel ajn.

„Mi ne scias.”

Sur aŭd ĉi tiu, Asakura ridetis.

„Mi estas sekve trankviligita hodiaŭ. Ŝi ne povas okaz est izol de ŝiaj samklasanoj tia, tiel estas granda tio vi fariĝas ŝian amikon.”

Asakura Rjoko prizorgis ŝin kiel klaso monitoro ĉar, bone, ŝi estis la klaso monitoro. Ŝi estis elektiĝ kiel la klaso monitoro en nia fina longa homeroom seanco.

„Amiko, ho?”

Mi skuis la kapon malcerte. Estis vere tia? Sed la sola esprimo Haruhi donis min ĉiam, kiam Mi alparol ŝia estis kolera rigardo!

„Vi devas daŭri helpantan Suzumija-san tiel, ke ŝi povas interrilat kun ĉiu. Ni estas en la sama klaso ĉion dirite, tiel ni estas fid al vi!”

Suspiro. Eĉ se vi diras ke, Mi eĉ ne scias kio Mi estas faru!

„Se estas tion, kion Mi devas diri al Suzumija-san, mi povus juste pet al vi pasi la mesaĝon ŝin!”

Ne, atend! Mi ne estas via proparolanto!

„Bonvolu?” ŝi petis sincere, metantaj ŝiaj palmoj kune.

Alfront ŝi peto, mi povus sole don neklarajn respondojn kiel „erm” kaj „haa...”. Asakura komprenis tion kiel „jes,” donis ŝian flavan tulipokiel rideto, kaj poste reven al la aliaj knabinoj. Post vidanta ke la aliaj knabinoj estis rigard mi, mia koro falis ĝis la malsupro de kanjono.

„Kjon, ni estas bonaj amikoj, ĝusta...?” Taniguĉi demand, fiksrigard mi suspekte.

„Kion diable estas okazanta tie ĉi?”

Eĉ Kunikida', kun liaj okuloj ferm kaj armiloj transir lia brusto, kapjes.

Dio mia! Kial Mi estas ĉirkaŭita de ĉi tiu aro da idiotoj?

Ŝajne iu decidis ĉiu en klaso kiu necesas por ŝanĝi iliajn seĝojn ĉiumonatan. Sekve, la klaso monitoro, Asakura, skribis ĉiuj seĝo nombroj sur malgrandajn pecojn de papero, lokis ilin en [[Suzumiya Haruhi:Volumo1 Notoj de la Tradukinto#Biskvitujo|biskvitujo]], kaj lasi la tutan nin tiras de ĝi. Fine, Mi akiris la seĝon en la dua fina disputo apud la fenestro ke preteratentas la korton. Konjekt kiujn prenis la finan seĝon tuj malantaŭ min? Tio estas vera. Estis la iam ajnkolere rigard Haruhi!

„Kial ne estis interesaĵo okazita tamen?! Kiel malgranda gradolernejo infanoj malaperanta unu post unu, aŭ iuj instruistoj akiranta murd en ŝlos klasĉambron?”

„Halt dir tia timiga aĵo!”

„Mi aliĝita al la Mistero Studgrupo.”

„Aj? Kio okazis?”

„Estis tiel stulta. Nenio interesa okazis! Cetere, ĉiuj klubo membroj estas detektivo romano fervoruloj, sed mankas iu tie tio simil detektivo!”

„Ĉu tio ne estas normala?”

„Mi efektive havis esperojn por la Supernatura Studgrupo.”

„Ĉu vere?”

„Sed, ili ĉiuj montriĝ esti aro da okultaj frenezuloj. Far ke sono amuzo vi?”

„Ne vere.”

„Ha, viro, ĉi tiu estas tro enuiga! Kial ne ĉi tiu lernejo havas dece interesan klubon?”

„Bone, estas ne multe vi povas far pri tio.”

„Mi pensis ke post Mi pasis al altranga alta Mi renkontus iuj kickass kluboj! Suspiro, ĉi tiu similas aspir enir la De la superaj ligoj kaj poste eltrovanta ke la lernejo vi estas ĉeestanta eĉ ne havas basbalan teamon.”

Haruhi aspektas, kvazaŭ ŝi estis ia banshee pretas iri al cent Budhano monaĥejoj al met iuj malbenoj. Ŝi fiksrigardis la ĉielon kun malestimo kaj ellas grandegan suspiron.

Ĉu mi kompatu ŝin?

Mi ne scias tion, kion speco de kluboj Haruhi kiel. Eble eĉ ŝi ne scias la respondon. Ŝi nur „vol fari interesaĵon.” Kio estis „interesaĵo?” Faris tio okup solv murdo mistero? Serĉ Nifoj? Aŭ ekzorcoj? Mi pens ŝi tute ne sciis, aŭ.

„Mi pensas ĝin ne povas esti help al se ne iu.”

Mi decidis esprimi mian opinion.

„Se oni juĝas laŭ la rezultoj, homoj estas kutime kontenta kun iliaj aktualaj statoj. Tiuj, kiuj ne, tamen, vol prov invent aŭ eltrov io al antaŭeniro civilizacio. Iu volis flugi, sekve lin aŭ ŝi inventis aviadilojn. Iu volis vojaĝi facile, sekve aŭtojn kaj trajnoj estis farita. Sed tiuj aferoj estis kre de tiuj, kiuj kiujn posedis specialajn talentojn. Nur geniulo povas transformi tiuj imagado en realaĵo. Ni ordinara morta juste vivu niajn vivojn plene. Ni ne devus agon impulseme eĉ se ni sentas aventureman.”

„Fermu.”

Haruhi juste interromp mia relative bonega parolado, aŭ almenaŭ jen kio Mi opiniis, ke estas, kaj turn ŝia ekir al la alia direkto. Ĝi simil ŝi estis vere malbonhumora aktuale. Kaj tamen denove, kiam ne estis ŝi? Mi kutimiĝis al ĝi jam.

Ĉi tiu knabino verŝajne ne prizorg io - krom se ĝi koncernis supernaturajn potencojn tio for superrealaĵo. La mondo ne havas tiuj, tamen. Ne, vere.

Vivu la Leĝoj de Fiziko! Danke al vi ni homoj povas loĝ en paco. Kvankam Haruhi povus kuntiriĝ timeme je tio.

Mi estas normala, ĝusta?

Aĵo devas havi ekkaŭzita ĝin.

Eble estis la supra konversacio?

Ĉar Mi neniam vidis ĝin rezultantan!

La varmeta suno faris ĉiu en la klasĉambro dormema. Tia, kia mi estis ekdorm kaj ekdorm, potenca forto subite aplikita sin sur mia kolo kaj tiris min returnite. Ĉar la forto estis tiom forta, mia kapo frap la angulo de la skribtablo apog mi. Larmoj tuj venis el miaj okuloj.

„Kion vi opinias vin estas faranta!?”

Mi turn mia kapo ĉirkaŭ freneze kaj vidis Haruhi, unu mano ankoraŭ ekpren mia kolo, ridet granda rideto tio estis kiel brila kiel la tropika suno - honeste, ĉi tiu estas la unua fojo, ke Mi estas vid ŝia rideto! Se ridetoj povas esti mezur pri temperaturo, tiam ŝia rideto estis kiel varma kiel tropika pluvarbaro.

„Mi akiris ĝin!”

He, ne kraĉ sur mi!

„Kial mi ne pens ĉi tiu supre antaŭ?”

Okuloj de Haruhi bril kiel brile kiel la [[Suzumiya Haruhi:Volumo1 Notoj de la Tradukinto#Albirea ĉefstelo|Albirea ĉefstelo]]. Ŝi fiksrigardis min indik. Kontraŭvole Mi demandis:

„Kion vi elpens?”

„Se ĝi ne ekzist, mi povas nur far unu mi!”

„Far kio?”

„Fari KLUBON!”

Mian kapon subite doloron, kaj Mi ne kredas ke ĝi iel koncernis mian kapon frapantan la skribtablon antaŭ unu momento.

„Vere? Kia bonega ideo. Vi povas delas min hodiaŭ?”

„Kio estas tio sinteno? Vi devus esti feliĉa!”

„Pri via ideo, Mi estos alparol vi pri tio poste. Intertempe, mi nur deziri vin konsideri kie ni estas. TIAM vi povas dividi vian ĝojon kun mi. Sed unue, trankviliĝ, bonan?”

„Kion vi volas diri?”

„Klaso ne malakceptita tamen.”

Haruhi fine delas mian kolon. Mi premis malantaŭe de mia kapo kiu estis ek sensentiĝ kaj returnis malrapide. Mi rimarkis ke la tuta klaso rigardis tute miregis. La ĵus diplomiĝita komencanton Instruiston de la angla, kun kreto en ŝia mano, fiksrigard mi kaj aspektas, kvazaŭ ŝi estis pretas krii.

Mi signalo Haruhi sidiĝ rapide kaj eklevis la ŝultrojn ĉe la malriĉa instruisto.

„Bonvolu, daŭri la lecionon, Maltraf.”

Mi aŭdis Haruhi murmur tra la dentoj pri io antaŭ ŝi sidiĝis nevole. La instruisto tiame rekomencis ŝin skrib en la direktoraro...

Krei novan klubon?

Hmmmm...

Ne diru al mi, ke mi estos kunlaboranta.

Mia doloranta kapo nur komencis plibonigi mian maltrankvilon.

<noinclude>
{| border="1" cellpadding="5" cellspacing="0" style="margin: 1em 1em 1em 0; background: #f9f9f9; border: 1px #aaaaaa solid; padding: 0.2em; border-collapse: collapse;"
|-
| [[ESP_Suzumiya_Haruhi|Ĉefpaĝen]]
| Iri al la [[Suzumiya_Haruhi:Volumo1_Prologo|Prologo]
| Iri al [[Suzumiya_Haruhi:Volumo1_Ĉapitro2|Ĉapitro 2]]
|-
|}
</noinclude>

Suzumiya Haruhi:Volumo1 Antaŭparolo

2010-01-30T00:06:21Z

Osho-Jabbe: Suzumiya Haruhi:Volumo1 Antaŭparolo moved to Suzumiya Haruhi:Volumo1 Prologo

Kiam mi ĉesis kredi je Avo Frosto? Verdire, tia ridinda demando havas nenian signifon por mi. Tamen, se vi demandus, kiam mi ĉesis kredi, ke la maljunulo portanta la ruĝan vestaĵon estas Avo Frosto, do, mi povas konfide diri, „Mi neniam kredis je Avo Frosto, ne eĉ iam.” Mi sciis, ke la Avo Frosto, kiu aperis en mia infanĝardena kristnaska festo estis trompisto, kaj, pensante pri ĝi, ĉiu el miaj samklasanoj havis la saman mienon de nekredemo, vidante ke nia instruisto ŝajnigis sin Avo Frosto. Kvankam mi neniam vidis, panjon kisi Avon Froston, mi estis jam sufiĉe saĝa suspekti pri la ekzisto de maljunulo, kiu laboras nur dum kristnaska antaŭvespero.

Tamen, mi delonge ne sciis ke la eksterteruloj, tempovojaĝantoj, fantomoj, monstroj kaj telepatiuloj en tiuj efik-plenaj desegnofilmoj kun bonuloj kontraŭ malbona organizo ne efektive ekzistas. Ne, atendu, mi verŝajne ja sciis, mi nur ne volis agnoski tion. Profunde en mia koro, mi ankoraŭ volis ke tiuj eksterteruloj, tempovojaĝantoj, fantomoj, monstroj, telepatiuloj kaj malbonaj organizoj subite aperus. Kompare kun tiu ĉi enuiga, normala vivo mia, la mondo de tiuj pavaj televidaj programoj estis multe pli ekscitaj; Mi volis ankaŭ loĝi en tiu mondo!

Mi volis esti tiu, kiu savus la fraŭlinon forŝtelitan de eksterteruloj kaj malliberigitan en bovla fortreso. Mi volis esti tiu, kiu uzus mian kuraĝon, inteligenton, kaj fidindan laserpafilon por kontraŭbatali krimulojn de la estoneco penantajn ŝanĝi historion por propre profiti. Mi volis esti tiu, kiu povus forpeli demonojn kaj monstrojn per unu ŝorĉaĵo kaj kontraŭbatali mutaciintojn aŭ psikokinezulojn de malbonaj organizoj kaj havi telepatiajn batalojn!

Sed, atendu, trankviliĝu. Se mi vere estus atakita de eksterteruloj aŭ io alia, kiel mi kontraŭbatalus ilin? Mi ne eĉ havas iun ajn specialajn potencojn! Nu do, kion pri tiu ĉi: unu tago, mistera nova studento translokiĝas al mia klaso. Sed li reale estas eksterulo aŭ de la estonteco kaj li havas telepatiajn potencojn. Kiam li ekbatalas kontraŭ malbonuloj, mi nur devas trovi metodon partopreni lian militon. Nur li batalos, kaj mi povas nur esti lian lakea adjunkto. Dio mia, tiu ĉi estas bonega, mi estas tiel ruza!

Aŭ, eble, se tio ne funkcias, kio pri tio ĉi: unu tago, mistera potenco en mi vekiĝus , kvazaŭ psikokineza aŭ metapsikia povo. Mi malkovrus ke multaj personoj en tiu ĉi mondo havas similajn potencojn, kaj, tiam, ia metapsikia societo varbas min. Mi mebriĝus al tiu ĉi organizo kaj protektus la mondon kontraŭ malbonaj mutaciintoj.

Bedaŭrinde, realo estas suprize kruela... Neniu translokiĝis al mia klaso. Mi neniam vidis NIFOn. Kiam mi iris al lokoj, kiuj onidire estas hantita, nenio aperis. Du horoj da intensa fiksrigardado ne movis mian krajonon eĉ unu milimetron, kaj rigardante la kapon de mia samklasano ne rivelis liajn pensojn al mi. Mi ne povis ne melankoliĝi pro la normaleco de la leĝoj de fiziko. Mi ekĉesis serĉi NIFOjn kaj atenti metapsikiajn televidajn programojn ĉar mi fine konvinkis min ke tio estas malebla. Mi eĉ atingis punkton, kie mi nur havis nostolgion por tiuj aferoj.

Post submezlernejo, mi tute elkreskis tiun fantazian mondon kaj iĝis ege bazita en realo. Nenio okazis en 1999, malgraŭ tio, ke mi esperis, iomete, ke io ja okazus; homoj ne reiris al la luno nek preteiris ĝin. Mi supozas, pro la aspekto de aferoj, ke mi estos delonge mortinta antaŭ oni povas aranĝi vojaĝon de Tero al Alfa Centaŭro.

Kun tiaj malspritaj pensoj en mia menso, mi iĝis normala, senĝena mezlernejano. Almenaŭ, ĝis la tago, en kiu mi renkontis Suzumija Haruhi.

<noinclude>
{| border="1" cellpadding="5" cellspacing="0" style="margin: 1em 1em 1em 0; background: #f9f9f9; border: 1px #aaaaaa solid; padding: 0.2em; border-collapse: collapse;"
|-
| [[ESP_Suzumiya_Haruhi|Ĉefpaĝen]]
| Iri al [[Suzumiya_Haruhi:Volumo1_Ĉapitro1|Ĉapitro 1]]
|-
|}
</noinclude>

Suzumiya Haruhi:Volumo1 Notoj de la Tradukinto

2010-01-30T00:05:49Z

Osho-Jabbe:

<center>Notoj de la Tradukintoj kaj referencoj 
<big>第一巻: 涼宮ハルヒの憂鬱</big> 
Volumo 1: La Melankolio de Suzumija Haruhi</center>

== Prologo ==

=== Panjo kisi Avon Froston ===

„I Saw Mommy Kissing Santa Claus” (Mi vidis panjon kisantan Avon Froston) estas Kristnaska kanto.

=== Alfa Centaŭro ===
PRISKRIBONTA

<noinclude>
{| border="1" cellpadding="5" cellspacing="0" style="margin: 1em 1em 1em 0; background: #f9f9f9; border: 1px #aaaaaa solid; padding: 0.2em; border-collapse: collapse;"
|-
| Return to [[Suzumiya Haruhi|Main Page]]
| Jump to [[Suzumiya_Haruhi:Volume1_Prologue|Prologue]]
|-
|}
</noinclude>

== Ĉapitro 1 ==

=== O-fuda ===

PRISKRIBONTA

=== Monstro de Loch Ness ===

PRISKRIBONTA

=== Ora semajno ===

PRISKRIBONTA

===Harbantaj Koloroj===

PRISKRIBONTA

=== Teĥnologio kaj magio ===

PRISKRIBONTA

=== Biskvitujo ===

PRISKRIBONTA

=== Albirea ĉefstelo ===

PRISKRIBONTA

Suzumiya Haruhi:Volumo1 Antaŭparolo

2010-01-30T00:01:40Z

Osho-Jabbe:

Kiam mi ĉesis kredi je Avo Frosto? Verdire, tia ridinda demando havas nenian signifon por mi. Tamen, se vi demandus, kiam mi ĉesis kredi, ke la maljunulo portanta la ruĝan vestaĵon estas Avo Frosto, do, mi povas konfide diri, „Mi neniam kredis je Avo Frosto, ne eĉ iam.” Mi sciis, ke la Avo Frosto, kiu aperis en mia infanĝardena kristnaska festo estis trompisto, kaj, pensante pri ĝi, ĉiu el miaj samklasanoj havis la saman mienon de nekredemo, vidante ke nia instruisto ŝajnigis sin Avo Frosto. Kvankam mi neniam vidis, panjon kisi Avon Froston, mi estis jam sufiĉe saĝa suspekti pri la ekzisto de maljunulo, kiu laboras nur dum kristnaska antaŭvespero.

Tamen, mi delonge ne sciis ke la eksterteruloj, tempovojaĝantoj, fantomoj, monstroj kaj telepatiuloj en tiuj efik-plenaj desegnofilmoj kun bonuloj kontraŭ malbona organizo ne efektive ekzistas. Ne, atendu, mi verŝajne ja sciis, mi nur ne volis agnoski tion. Profunde en mia koro, mi ankoraŭ volis ke tiuj eksterteruloj, tempovojaĝantoj, fantomoj, monstroj, telepatiuloj kaj malbonaj organizoj subite aperus. Kompare kun tiu ĉi enuiga, normala vivo mia, la mondo de tiuj pavaj televidaj programoj estis multe pli ekscitaj; Mi volis ankaŭ loĝi en tiu mondo!

Mi volis esti tiu, kiu savus la fraŭlinon forŝtelitan de eksterteruloj kaj malliberigitan en bovla fortreso. Mi volis esti tiu, kiu uzus mian kuraĝon, inteligenton, kaj fidindan laserpafilon por kontraŭbatali krimulojn de la estoneco penantajn ŝanĝi historion por propre profiti. Mi volis esti tiu, kiu povus forpeli demonojn kaj monstrojn per unu ŝorĉaĵo kaj kontraŭbatali mutaciintojn aŭ psikokinezulojn de malbonaj organizoj kaj havi telepatiajn batalojn!

Sed, atendu, trankviliĝu. Se mi vere estus atakita de eksterteruloj aŭ io alia, kiel mi kontraŭbatalus ilin? Mi ne eĉ havas iun ajn specialajn potencojn! Nu do, kion pri tiu ĉi: unu tago, mistera nova studento translokiĝas al mia klaso. Sed li reale estas eksterulo aŭ de la estonteco kaj li havas telepatiajn potencojn. Kiam li ekbatalas kontraŭ malbonuloj, mi nur devas trovi metodon partopreni lian militon. Nur li batalos, kaj mi povas nur esti lian lakea adjunkto. Dio mia, tiu ĉi estas bonega, mi estas tiel ruza!

Aŭ, eble, se tio ne funkcias, kio pri tio ĉi: unu tago, mistera potenco en mi vekiĝus , kvazaŭ psikokineza aŭ metapsikia povo. Mi malkovrus ke multaj personoj en tiu ĉi mondo havas similajn potencojn, kaj, tiam, ia metapsikia societo varbas min. Mi mebriĝus al tiu ĉi organizo kaj protektus la mondon kontraŭ malbonaj mutaciintoj.

Bedaŭrinde, realo estas suprize kruela... Neniu translokiĝis al mia klaso. Mi neniam vidis NIFOn. Kiam mi iris al lokoj, kiuj onidire estas hantita, nenio aperis. Du horoj da intensa fiksrigardado ne movis mian krajonon eĉ unu milimetron, kaj rigardante la kapon de mia samklasano ne rivelis liajn pensojn al mi. Mi ne povis ne melankoliĝi pro la normaleco de la leĝoj de fiziko. Mi ekĉesis serĉi NIFOjn kaj atenti metapsikiajn televidajn programojn ĉar mi fine konvinkis min ke tio estas malebla. Mi eĉ atingis punkton, kie mi nur havis nostolgion por tiuj aferoj.

Post submezlernejo, mi tute elkreskis tiun fantazian mondon kaj iĝis ege bazita en realo. Nenio okazis en 1999, malgraŭ tio, ke mi esperis, iomete, ke io ja okazus; homoj ne reiris al la luno nek preteiris ĝin. Mi supozas, pro la aspekto de aferoj, ke mi estos delonge mortinta antaŭ oni povas aranĝi vojaĝon de Tero al Alfa Centaŭro.

Kun tiaj malspritaj pensoj en mia menso, mi iĝis normala, senĝena mezlernejano. Almenaŭ, ĝis la tago, en kiu mi renkontis Suzumija Haruhi.

<noinclude>
{| border="1" cellpadding="5" cellspacing="0" style="margin: 1em 1em 1em 0; background: #f9f9f9; border: 1px #aaaaaa solid; padding: 0.2em; border-collapse: collapse;"
|-
| [[ESP_Suzumiya_Haruhi|Ĉefpaĝen]]
| Iri al [[Suzumiya_Haruhi:Volumo1_Ĉapitro1|Ĉapitro 1]]
|-
|}
</noinclude>

Suzumiya Haruhi:Volumo1 Ĉapitro1

2010-01-29T23:58:56Z

Osho-Jabbe:

'''Ĉapitro 1'''

Post mi registris por loka mezlernejo, mi baldaŭ bedaŭris ĝin, ĉar la lernejo, kiun mi frekventis, sidis supre sur longa, kruta monteto. Egale printempe, Mi fariĝis tre bolitan kaj ŝvita, kvazaŭ mi grimpis grandan monton. ĉiufoje kiam mi memoris ĉi tio, kune kun la fakto, ke por la sekvonta tri jaroj mi devos refari la saman agon ĉiutage matene, mi jam sentas laca kaj melankolia. Mi iom trodormis hodiaŭ, kaj eble tial mi piediris tiom pli rapide, aŭ eble tial mi estis tiom laca tiam. Mi povus vekiĝis dek minutojn pli frua, sed kiel vi ĉiuj scias, oni dormas plej bone tuj antaŭ jam venis la tempon por vekiĝi. Mi ne volas malŝpari tiujn dek valorajn minutojn. Do, Mi konsciis, ke min povus neniam vekiĝi frue, ĉion dirite, kiu signifas, ke mi devus ripeti ĉi tiun matenfaradon dum la sekvonta tri jaroj. ĉi tio estis entute tro malĝojiga.

Tial mi havis malgajan menion dum la enir-ceremonio. ĉiuj aliaj en la nenecese granda aŭditorio havis tiun „mi komencas novan vojaĝon” aspekto sur iliaj vizaĝoj. Vi scias tiun unikan aspekton: la esperema, sed plena per necerteco mieno ke ĉiu nova studento portas, enirante novan lernejon. Por mi, ĝi ne tielis - multaj malnovaj samklasanoj de mia siatempa submezlernejo ankaŭ frekventis ĉi tiun lernejon. Plie, ankaŭ kelkaj el miaj amikoj estis tie ĉi. Sekve, Mi ne aspektis tiel maltrankvila - aŭ ekscita - kiel aliaj personoj.

La knaboj estis en jakoj, kaj la knabinoj estis en maristaj uniformoj. Ha, tio estas iom stranga kombinajxo. Eble la lernejestro monotone preleganta sur la stadio havas ia fetiĉo por maristaj uniformoj. Dum mi pripensis ĉi tiujn senutilajn aferojn, la stulta ceremonio fine finiĝis. Mi, kune kun miaj nebonvenetaj novaj samklasanoj, eniris klasĉambron n-ro 1-5.

Nia ĉefĉambra instruisto Okabe-sensej, kiu havis antaŭspegule dumhore ekzercita rideto, marŝis al la antaŭo de la klasĉambro kaj donis sinprezento. Unue, li diris, ke li estas instruisto de sportoj kaj estas la trejnisto de la manpilk-luda teamo. Tiame, li ekparolis pri liaj forpasintaj tagoj, kaj diris, ke kiam li estis en universitato, li ludis por la manpilk-luda teamo, kaj eĉ gajnis la ĉampiona maĉo, kaj ke tiu ĉi lernejo grave mankas manpilk-ludistoj, do, kiu ajn aliĝus la teamon, tuj fariĝus regululo. Poste, li plu diris pri tio, ke manpilkado estas la plej interesa sporto en la mondo ktp ktp ktp ktp. Ĝuste kiam mi pensis ke li neniam finus, li subite elbalbutis:

„Nun, mi sugestas, ke vi prezentu vin unu post la alia?”

Tian ĉi aferon oni atendu, tial mi ne estis vere surprizita.

Unu post la alia, la personoj en la maldekstra flanko de la klasĉambro komencis prezenti sin. Ili levis siajn manojn, poste deklamis siajn nomojn, la nomojn de siaj malnovaj lernejoj kaj aliaj trivialaj aferojn, ekzemple siajn ŝatokupojn aŭ preferatajn manĝajxojn. Iuj murmuris tra la dentoj por plemumi la taskon, kelkaj faris tre interesajn prezentojn, tamen iuj provis diri terurajn ŝercojn, kiuj malaltigis la ĉambran etoson. Dum la aliaj prezentis sin, mia vico alproksimiĝis. Mi eknervoziĝis! Vi certe scias, kiel mi sentis, ĉu ne?

Post mi sukcese eldiris mian zorgeme elpensitan, mallongan sinprezenton sen balbuti miajn vortojn, kiel laŭeble, mi sidiĝis, sentante la trankviliĝon de finiĝo de afero malagrabla, sed neevitebla. La persono malantaŭ mi insistis por sia vico kaj - ho, Mi verŝajne neniam forgesos ĉi tion por la restaĵo de mia vivo - diris legendiĝontaj vortoj.

„Mia nomo estas Suzumja Haruhi. Mi diplomiĝis ĉe Orienta Submezlernejo.”

Ĝis ĉi tiu punkto la sinprezento estis normala, tial mi ne eĉ provis turni min por rigardi ŝin. Mi rigardis al la ĉambroantaŭo kaj aŭskultis ŝian krispan voĉon.

„Min neniom interesas ordinaruloj. Se iu ĉi tie estas eksterterulo, tempovojaĝanto, dimensiovojaĝanto, aŭ telepatiulo, bonvolu veni renkonti min! Tio estas ĉio.”

Kiam mi aŭdis tion, mi ne povis ne turni min malantaŭen.

Ŝi havis longan nigran hararon. Ŝia ĉarma vizaĝo estis plena per aŭdaca kaj serioza rigardo dum la aliaj el la klaso fiksrigardis ŝin. Ŝia seriozeco kaj persistemo brilis tra ŝiaj brilaj okuloj kaj longaj brovoj. Ŝiaj lipetoj estis streĉe ferma. Ĉi tio estis mia unua impreso de ĉi tiu knabino.

Mi ankoraŭ memoras, kiom luma ŝia blanka kolo estis - staranta jene estis miriga belulino.

Haruhi, kun ŝiaj provokaj okuloj, ĉirkaŭrigardis la klason malrapide, ĉesis por rigardi al mi (mia buŝo estis larĝe malfermita), kaj poste sidiĝis sen eĉ rideto.

Ĉu tio estu amuza?

Ŝi havis laŭlonge nigran hararon. Ŝi ĉarma vizaĝo estis plena de aŭdaca kaj malfacila rigardo kiel la aliaj de la klaso fiksrigardis ŝin. Ŝi graveco kaj persistemo bril per ŝiaj glinting okuloj kaj longaj brovoj. Ŝi malgrandaj lipoj estis streĉe fermis. Ĉi tiu estis mia unua impreso de ĉi tiu knabino.

Mi ankoraŭ memori kiel lumanta ŝi blanka kolo estis - star estis mirig belecon.

Haruhi, kun ŝi provokaj okuloj, skan la klaso malrapide, halt al kolere rigard mi (Mi havis mian buŝon larĝe malferm), kaj poste sidiĝis neniom ridetinte.

Estis tio, ke devus esti amuza?

Ĉe tiu momento mi kredas, ke ĉies mensoj estis plena per demandosignoj, kaj ke ĉiu estis konfuzita pri tio, kio sia reago estu „Ĉu mi ridu?” Neniu sciis.

Nu, se oni juĝas laŭ la konkludo, ĝi estis nek ŝerco nek ridafero, kiel Haruhi neniam diris aferon tian.

Ŝi ĉiam estas serioza.

Tio ĉi estas bazita sur mia propra sperto - ĝi ne povas esti malprava.

Post la feo de silento ŝvebis ĉirkaŭ la klasĉambro dum proksimume tridek sekundoj, la hejmĉambra instruisto, hezitis, kaj signalis al la sekvonta persono daŭri, kaj fine, la streĉa etoso leviĝis.

Tiel ni unuafoje renkontis.
Mi solene ĵuras - mi vere volas kredi, ke ĝi estis nur koincido.

Post ŝi forprenis ĉies atenton je la unua tago, Haruhi fariĝis senkulpa mezlernejanino.

Tio estis la kvieto antaŭ la ŝtormo! Mi fine scias tion, nun.

Ĉiuokaze, ciu en la lernejo venis de unu el la kvar submezlernejoj en la urbo - homoj kun pli-malpli mezbonaj ekzamenaj markoj. Inkluzive, kompreneble, Orienta Submezlernejo; sekve, iu en la klaso diplomiĝis samtempe, kiel Haruhi, kaj scias tion, kion ŝia silento signifas. Bedaŭrinde, mi ne konis iun de Orienta Submezlernejo; do, neniu povus klarigi al mi, kiom serioza la situacio estis. Sekve, kelkaj tagoj post tiu absurda memprezento, mi faris ion tre malsaĝan - mi provis paroli kun ŝi antaŭ kurso!

Miaj domenoj de malbona sorto ekfalis, kaj mi esti la inicatinto, kiu puŝis la unua bloko.

Komprenu. Kiam Haruhi sidis sur sia seĝo, ŝi aspektis kiel normala, ĉarma knabino. Tamen, mi devis sidi antaŭ ŝi, kaj mi pensis, ke mi simple fariĝus intima kun ŝi. Mi vere pensis ke tio funkcius. Kiel naiva. Iu, bonvolu bati sencon en min.

Kompreneble, mi komencis la konversacion kun tiu ĉi okazo.

„Hej.”

Mi turnis la kapon, kun senĝeneca rideto ĉe mia vizaĝo.

„Tiuj aferoj en via sinprezento, kiuj el ili estis seriozaj?”

Kun ŝiaj brakoj krucigitaj antaŭ ŝia brusto kaj ŝiaj lipoj firme malfermitaj, Suzumija Haruhi restigis sian seriozan sintenon, rigardante rekte en miajn okulojn.

„Kiu ‚aferoj en mia sinprezento‘?”

„La aferoj pri la eksterteruloj k.s.”

„Ĉu vi estas eksterterulo?”

Ŝi aspektis tre serioze.

„Ne... sed-”

„Se ne, kion vi volas de mi?”

„...Ne, nenion.”

„Do ne parolu kun mi. Vi malŝparas mian tempon.”

Ŝia firigardo estis tiel malvarma, ke mi ekdiradis „pardonu” responde, antaŭ eĉ mi konciis. Suzumija Haruhi forrigardis de mi malŝate, kaj ekmalridetis al la kretotabulo.

Mi estis dironta ion, sed mi ne povis elpensi ion bonan diri. Dankinde, je tiu momento, la ĉefinstruisto eniris la kursĉambron, kaj mi estis savita.

Sentante konfuzite, mi turnis la kapon al mia skribotablo. Tiam mi rimarkis, ke kelkaj miaj samklasanoj rigardis min kun intereso ĉe la vizaĝo. Kiam mi rerigardis ilin, tamen, mi rimarkis, ke ĉiuj ili havis la saman mienon, kvazaŭ ili estis dironto, „Nesuprize.” Kelkaj eĉ rigardis min simpatieme.

Ial tio ĝenis min. Tamen, mi poste lernis, ke ili estas diplomiĝintoj de Orienta Submezlernejo.

Kun la scio, ke mia unua kontakto kun Haruhi finiĝis tute vane, mi konstatis, ke mi konservu mian forecon de ŝi, por la asekuro de sekureco. Tio klara, semajno pasis.

Tamen, ĉiam ekzistis naivaj homoj, kiuj volis paroli kun Suzumija Haruhi, kiu ĉiam malridetis.

Plejparte, ili estis tiuj bonkoraj knabinoj, kiuj volis helpi solan samklasaninon. Tio estas bona afero, sed kontrolu vian celiton antaŭe!

„Bonan, ĉu vi spektis la televidan melodramserion, lastnokte?”

„Ne.”

„Be, kial ne?”

„Baf!”

„Vi provu ĝin. Eĉ se vi komencus meze de la serio, vi ne konvuziĝus. Ĉu vi bezonas min klarigi la antaŭajn rakontojn por vi?”

„Tuj foriru. Vi ĝenas min!”

Nu, tiele ĝi okazis.

Malĝentila kaj senmiena. Ŝi povus montri al ili iom da bonmanieroj! Tio nur pensigis ŝiajn viktimojn, ke ili iel misagis. Je la fino, li aŭ ŝi nur povas pensi „En ordo... do, mi simple...”, kaj demandi al si „Kiel mi fuŝdiris?”, antaŭ forĝemante.

Ne malfeliĉu, vi ne fuŝagis. Io en la cerbo de Suzumija Haruhi estas malfunkcianta, ne en la via.

Kvankam mi ne malĝuis manĝi sola, mi volis, ke aliuloj pensu min solemulo, dum ĉiu alia manĝis tagmanĝon kun amikoj. Tial mi manĝis kun Kunikida', mia malnova submezlerneja amiko kaj knabo nomata Taniguĉi de Orienta Submezlernejo, kies seĝo estas apud la mia.

Fine, ni ekklaĉis pri Haruhi.

„Vi provis paroli kun Suzumija, ĉu ne?” Taniguĉi subite demandis. Mi kapjesis.

„Kaj, poste ŝi diris ion strangan kaj agis malvarme?”

Vi diras al mi.

Taniguĉi metis sian tranĉitan boligitan ovon en sian buŝon, maĉis kaj diris kun plena buŝo;

„Se tio knabino interesas vin, mi ne eltiros miajn vortojn. Mia sola konsilo estas ‚forgesu ĝin!‘ vi jam sciu, sed ŝi estas frenezulino.”

Li aldonis ke li estis en klaso kun ŝi kaj bone konis ŝin. Tiam li rakontis multajn anekdotojn pri ŝi.

„Al ŝiaj agoj mankas senco. Mi pensis, ke ŝi regus sin, kiam ŝi iris al mezlernejo, sed klare, ne. Vi aŭdis ŝian sinprezenton, ĉu ne?”

„Ĉu vi celas la eksterterulajn aferojn.”

Kunikida', kiu estis okupita pre forpreno de ostojn el sia fritita fiŝo, interrompis.

„Precize. Eĉ en submezlernejo, ŝi emas fari kaj diri stangajn aferojn. Ja, tio rememorigas min - la lerneja vandalisma okazo, ekzemple!”

„Kio?”

„Vi konas tiun umilon por skribi liniojn el kreto, ĉu ne? Kiel ĝi nomiĝas... Ĉiuokaze, ŝi kaŝeniris la lernejon nokte, kun tiu aĵo, kaj skribis grandegan bildon meze de la atletika kamparo.”

Taniguĉi ekridetis, eble li memoris tiun okazon.

„Ĝi suprizis min. Mi iris al la lernejo, frumatene, kaj mi povis vidi grandan triangulojn kaj cirklojn sur la tero. Mi ne sciis kio ĝi estas, tial mi iris al la kvara etaĝo por akiri deĉielan rigardon. Tio ne helpis - mi ankoraŭ ne scias kio la simbolo estas.”

„Ho, mi pensas ke mi vidis tion antaŭe. La simbolo aspektis kiel rompita Nazka-linioj.” diris Kunikida'.

Mi neniam antaŭe aŭdis pri tion ĉi.

„Prave! Mi scias! La ĵurnaltitolo estis simile al ‚Misteraj Linioj sur Sumezlerneja Atletika Kampara‘, ĉu ne?”

„Ne diru al mi, ke ŝi-”

„Ŝi mem konfesis, do ne restas dubo. Kompreneble, tio konfuzis la instruistojn. Ŝi estis vokita al la ĉambro de la lernejestro. Ĉiu instruisto ĉeestis kaj esplordemandis ŝin.”

„Do, ĉu ŝi faris ĝin?”

„Mi ne scias.” Taniguĉi respondis senentuziasme, provante gluti buŝpleno da rizo.

„Mi aŭdis, ke ŝi rifuzis diri ion ajn. Kompreneble, kiam ŝi firigardas al vi, vi ne plu volas esplordemandi al ŝi. Kelkaj diras ke ŝi skribis la simbolon por voki NIFOn, aliaj ke ĝi estas magia simbolo por voki diablojn, aŭ ke ŝi provis malfermi pordon al alia dimensio. Ta-ta-ta... Estis multaj teorioj, sed se la kulpulo restas silenta, ni neniam scios ĉu la onidiroj estas vera aŭ ne. Ĝis hodiaŭ, ĝi restas mistero.”

Ial bildo de Suzumija Haruhi kun serioza mieno, okupe sibranta liniojn sur la Submezlerneja Kampare nokte, eniris mian menson. Ŝi nepre forprenis la skribilojn kaj kretopulvoron de la stokejo; eble ŝi eĉ kunportis poŝlampon! Per ĝia malhela flava lumo, Suzumija Haruhi eble aspektis tre serioza, se ne celkonscia... Okej, tio estas nur mia imago.

Sed, verdire, ŝajne Suzumija Haruhi honeste atendis NIFOn aŭ monstrojn aŭ eĉ dimensian pordon aperi. Ŝi verŝajne laboris tra la tuta nokto en la kamparo, sed, ĉar nenio aperis, ŝi foriris kun nur melankolio, mi persone pensis.

„Tio ne estas ĉio!”

Nun Taniguĉi finis tagmanĝon, kaj ordigis sian skribotablon. Li pludiris:

„Unufoje mi venis al la klasĉambro matene kaj eltrovis, ke ĉiuj skribotabloj estis movita en la koridoron, kaj estis grandega steloforma pentraĵo sur la lerneja tegmento. Alitempe, ŝi vagis ĉirkaŭ la lernejo, metante [[Suzumiya Haruhi:Volumo1 Notoj de la Tradukinto#O-fuda|''O-fuda''-ojn]] ĉie... vi scias, tiuj talismanoj, kiujn oni metas sur la fruntoj de ĉinaj vampiroj. Mi tute ne komprenas ŝin.”

Tio estas vera, Suzumija Haruhi ne estis en la klasĉambro ĝuste tiam, ĉar se jes, ni ne havus ĉi tiun konversacion. Tamen, eĉ se ŝi aŭdus nin, ŝi verŝajne ne prizorgus. Kutime, Suzumija Haruhi eliris la klasĉambron tuj post kvara periodo, tiame revenis tuj antaŭ kvina periodo. Ŝi ne portis lunĉujon, tial mi supozis, ke ŝi iris al la kantino por ĝui ŝian tagmanĝon; sed ĝi ne daŭras la tutan horon manĝi tagmanĝon, ĉu ne? Cetere, fine de ĉiu periodo, ŝi malaperis. Kien ŝi iris ĉiuokaze...?

„Sed, ŝi estas tre populara por la uloj!”

Taniguĉi interrompis:

„Ŝi estas ĉarma, atletema, kaj inteligenta. Malgraŭ tio, ke ŝi estas stranga, se ŝi restigas sian buŝon ferma, ŝi estas efektive ne malbona.”

„Kie vi lernas ĉion ĉi klaĉon?” Kunikida' demandis kun lia lunĉujo duoble plena ol tiu de Taniguĉi.

„Estis tempo, kiam ŝiaj koramikoj ŝanĝiĝis senĉese. De iuj mi aŭdis, ke la plej longa interrilato daŭris semajnon, kaj la plej mallonga finis kvin minutoj post la konfeso. Aldone, la sola kialo Suzumija donis por forigi ŝiajn koramikojn estis ‚Mi ne havas tempon por societumi kun normalaj homoj.‘”

Taniguĉi ŝajne parolis laŭ sperto. Post li rimarkis mian fiksrigardon, li fariĝis iom embarasita.

„Mi aŭdis ĉi tion de aliuloj! Honeste! Ial, ŝi rifuzis malakcepti konfeson. Je la tria jaro, ĉiu ekkomprenis; sekve, neniu plu volis konfesi al ŝi. Mi havas amuzan senton, ke historio ripetos sin en mezlernejo. Do, mi avertas al vi hodiaŭ: Forlasu ideojn. Ĉi tiu venas de iu, kiu estis en la sama klaso kiel ŝi.”

Diri laŭvole, min ne estis tiel interesita pri ŝi.

Taniguĉi remetis lian malplenan lunĉujon en lian sakon, kaj ellasis minacan subridon.

„Se mi devus elekti unu, mi elektus ŝin. Asakura Rjoko.”

Taniguĉi kapjesigis la mentonon al grupo de knabinoj malproksime per kelkaj skribtabloj. En la mezo de la konversacianta grupo, kun rozsimila rideto sur ŝia vizaĝo, estis Asakura Rjoko.

„Se oni juĝas laŭ mia analizo, ŝi ja eniras mian ‚Tri Plej Ĉarmaj Unuajaraj Knabinoj‘ listo.”

„Vi ĉiun ... senescepte ĉiun unuajaraninon en ĉi tiu lernejo okulumis?”

„Mi grupigas knabinojn laŭ ‚A‘ ĝis ‚D‘ kategorioj, kaj kredu min, Mi nur rememoras la nomojn de la A-knabinoj. Vi spertas mezlernejon nur unufoje - Mi deziras, ke mia sperto estu laŭeble feliĉa.”

„Tiame, kio Asakura Rjoko estas?” Kunikida' demandis.

„Ŝi estas ‚AA+!‘ Jes ja, nur rigardu ŝian vizaĝon. Ŝia personeco devas esti bonega.”

Egale ignorante egocentraj rimarkoj de Taniguĉi, Asakura Rjoko estis iomete tute alispeca ĉarma knabino ol Suzumija Haruhi estis.

Unue, ŝi estis tre bela, plus ŝi ĉiame eligis rideto-similan, prizorgadantan impreson. Due, ŝia personeco faris ŝajne egali la priskribon de Taniguĉi. Hodiaŭ, neniu plu aŭdacis paroli al Suzumija Haruhi, krom Asakura Rjoko. Kiel ajn severa Suzumija Haruhi estis, Asakura Rjoko ankoraŭ provis alparoli ŝin de tempo al tempo. Ŝi estis tiom pasia ke ŝi preskaŭ agis kiel la klaso monitoro. Trie, pro la maniero laŭ kiu ŝi alrespondis la instruistajn demandojn en klaso sole, vi povus vidi ke ŝi estas tre inteligenta. Ŝi ĉiame alrespondis la demandojn ĝuste - en la okuloj de la instruistoj, ŝi estis verŝajne modela studento. Antaŭ ĉio, ŝi estis ekstreme populara ĉe la knabinoj. La termino jam daŭris por nur semajno, kaj ŝi estis jam bone survoje esti la centro de la studentinoj en la klaso. Estis tiel, kvazaŭ ŝi falis de la ĉielo kaj naskiĝis pensanta pri ekstrema allogeco!

Kompare kun la koler-rigardema, sciencfikcio-obseda Suzumija Haruhi, la elekto estis evidenta. Aliflanke, ĉi tiuj du kandidatoj estis verŝajne ambaŭ tro alta ĉur la monteto por nia heroo Taniguĉi grimpi. Neniumaniere li akirus iun ajn el ili.

Estis ankoraŭ Aprilo tiame, kaj tiutempe, Suzumija efektive kondutis tre agrable. Por mi, ĉi tiu estis iom malstreĉa monato. Malpleje, estus monato ĝis Haruhi komencis troagi.

Sed egale dum tiu tempo, mi observis kelkajn ekscentrajn kondutojn de Haruhi.

Kial mi dirus tion?

Indico #1: Ŝi ŝanĝis sian harar-stilon ĉiutage. Cetere, se oni juĝas laŭ mia rimarko, laŭskeme. Lunde, Haruhi venas al lernejo kun sia longa hararo malsuprenire, sen ia ajn banto. Sur la la sekvantan tagon, ŝi bantumus ĝin en harfaskon. Tiom, kiom Mi malamas agnoski ĝin, ke hararango faris ŝajnas bonaj sur ŝi. Tiame, ŝi ligus du ponevostoj sur la la sekvantan tagon, kaj tri ponevostoj la tago post; Ĝis vendredo, ŝi kvar rubandoligus ponevostoj sur ŝi kapo. Ŝi agoj estis vere enigma!

Lundo = 0, Mardo = 1, Merkredo = 2...

Kiel la tago de la semajno pliig, tiel la nombro de ponevostoj ŝi havis; ĝis la venonta Lundo, la tuta procezo rekomencus. Mi ne povus vid kial ŝi estis far ĝi. Sekvanta la antaŭa logiko, ŝi devus ses ponevostoj Dimanĉon... Mi subite vol vid ŝia Dimanĉo hairstyle.

Indico #2: Por PE, klasoj 1-5 kaj 1-6 kombinus kaj pren ĝi kune, kun la gejunuloj apartig. Kiam ni ŝanĝis vestojn, la knabinojn irus al la 1-5 klasĉambro, kaj la knaboj irus al la 1-6 klasĉambro; signifo fine de la antaŭa periodo, la uloj de nia klaso (1-5) transloĝiĝus al la alia ĉambro al ŝanĝo.

Bedaŭrinde, Haruhi tute ignorita la ulojn en nia klaso kaj forigita ŝin mariston uniformon antaŭ ilin havis las.

Estis tiel, kvazaŭ, ŝi, la uloj estis ĝardenaj kukurboj aŭ terpomo maldung, kaj ŝi estas tute indiferenta pri. Tute sen esprimo, ŝi ĵetus ŝin uniformon sur la skribtablon kaj komencis eniri ŝi ŝvitĉemizo.

Ĉe tiu momento, Asakura Rjoko veturus la atente rigard, glaciiĝ ulojn, min inkluzivis, el la klasĉambro.

Laŭ onidiroj, la knabinoj, kun Asakura Rjoko kiel ilia gvidanto, provis paroladi Haruhi el faranta ke, sed vane. Ĉiu PE klaso, Haruhi ignorus la ceteran klason kaj okupi ŝin uniformon de neniom ekrigardinte. Kaj sekve, ni uloj oni petis, ke ... lasu la klasĉambron la duan la sonorilon sonoris - laŭ la peto de Asakura Rjoko.

Sed, grave, Haruhi havas vere grandan ciferon... argh, ĉi tiu ne la tempo al dir tia afero.

Indico #3: Fine de ĉiu bloko, Haruhi irus FORESTANTA SEN PERMESO. Kiam la lernejo sonorilo venis rulantan ĉirkaŭ, ŝi ekkaptus ŝin tornistron kaj paf el la klasĉambro. Logike, Mi pensis ke ŝi iris senprokraste ŝin domon; Min neniam pensintus ke ŝi irus por partopreni ĉiujn klubojn en la lernejo. Iun tagon, vi vidus ŝin pas pilkoj en la Korbopilko Klubo, kaj la sekvonta vi vidus ŝin kudr kapkuseno kazo en la Kudr Klubo. De la sekvonta tago, vi vidus ŝin mansalutantan ŝin bastonon en la Hokeo Klubo. Mi pensas ŝin ankaŭ aliĝis al la Basbalo Klubo. Do, resume, ŝi havis partopren ĉiu sporto klubo en nia lernejo. Ĉiuj kluboj provis persvadi ŝin en aliĝu, kompreneble, sed ŝi turnis ĉiuj desupre. Ŝi klarigo : „Estis estas ĝen al mi por fari same klubo agado ĉiutaga.” Finfine, ŝi ne aliĝ al iu kluboj.

Kio estis knabino prov tiri?

De ĉi tiu solaj, novaĵoj pri „stranga unuajaro knabino” disvastig tra la tuta lernejo preskaŭ tuj. Ene de monato, ne estis unusola persono kiuj ne sciis kiu Suzumija Haruhi estis. Rapidaplusend Povus, homojn povus ankoraŭ ne sperti sciatan kiujn la kapitalo estis, sed Suzumija Haruhi estis konata nomo.

Do, kun ĉiuj ĉi tiu aĵo okaz - kaj Haruhi estis ĉiam la kaŭz - Povus alven.

Kvankam Mi propre pensi ke destino estas egale malpli kredebla ol la [[Suzumiya Haruhi:Volumo1 Notoj de la Tradukinto#Monstro de Loch Ness|monstro de Loch Ness]], se destino, ĉe iuj mistero loko, estas aktive influ homaj vivoj, mia rado de sorto havis verŝajne komenc turni. Kredeble, en iuj izolita monto, estis verŝajne iuj malnova Guy kiujn estis okupata reskribanta ĝi.

Post la fino de la [[Suzumiya Haruhi:Volumo1 Notoj de la Tradukinto#Ora semajno|Ora Semajno]] ferio, Mi piediris lernejon, ne certa kiu tago de la semajno estis. La nenature sunbrila Maja vetero eksplodigis sur mian haŭton kaj trempigis min kun ŝvito - la kruta monteto ŝajne ne fin aŭ. Juste kio estis ĝi ke la Tero volis ke? Estis sufer flava febro ia?

„Hej, Kjon.”

De malantaŭe de, iu aplaŭdita min sur la ŝultro. Estis Taniguĉi.

Lia pli_anto incendio pend malordema sur liaj ŝultroj, kaj lia necktie estis sulka kaj oblikva flanken.

„Kie vi iras por Ora Semajno?”

„Mi prenis mian malgrandan fratinon al vid mia avinjo en la kamparo.”

„Kiel malakra.”

„Bona, kion vi far, tiame?”

„Partatempa laborposteno ĝis la fino.”

„Vi ne simil tia persono.”

„Kjon, vi estas mezlernejano nun - kial vi ankoraŭ pren via malgranda fratino al vid via avĉo kaj avinjo? Vi devas almenaŭ simil altranga alta studento.”

Parenteze, Kjon estus mi. Mia onklino estis tiu, kiu unua nomita min ke. Antaŭ kelkaj jaroj, mia longa onklino subite diris min, „Mian bonecon, Kjon havas kresk tiel granda!” Mia fratino opiniis, ke estas amuza kaj ankaŭ komencis voki mi Kjon. Post tio la cetera estas historio - miaj amikoj, sur aŭd mia fratino vok mi Kjon, decid al sekv ŝia gvid. De tiun tagon sur, mia kromnomo fariĝis Kjon. Diable ĝi, mia fratino uzis por voki min „Onij-ĉan”!

„Estas tradicio de mia familia al havas kuzon renkontiĝon dum Ora Semajno,” Mi alrespond kiel Mi grimp la monteto.

La ŝvit sentigis min nekomforta.

Taniguĉi, longasenspiriĝ kiel kutime, distrumpetis pri tio, ke li havis renkontitan iuj ĉarmaj knabinoj ĉe lia laborejo, kaj kiel li intencis uzi la monon lin savis iri sur datoj kaj tiela. Sincerdire, temoj kiel kiuj revoj homoj havas, aŭ kiel miriga aŭ ĉarma ies dorlotbesto estas, estas, en mia libro, iom de la plej malakraj temoj en la mondo.

Kiel Mi aŭskultis dato horaro de Taniguĉi (ŝajne li ne estis vizit malgrandajn problemojn kiel kiel neniu estis ir kun li), ni alvenl la lernejo krado.

Suzumija Haruhi estis jam sidanta apog mia seĝo, fiksrigardanta ekster, kiam Mi eniris la klasĉambron. Ŝi havis du bulkokiel haro tondiloj sur ŝi kapo; ŝajne hodiaŭ estis Merkredo. Post sidiĝ - ial Mi ne sciis, kiel la nur klarigo povus esti Ke mi estis ir nuksoj - antaŭ Mi konscias ĝin, Min trov min refoje alparol Suzumija Haruhi.

„Vi ŝanĝas vian hararangon ĉiu tago pro la fremduloj?”

Kiel roboto, Suzumija Haruhi malrapide turn ŝia vizaĝo al mi, kaj fiksrigard mi kun ŝia mortintagrava esprimo. Estis sufiĉe timiga, efektive.

„Kiam vi rimarkas?”

Ŝian tonon estis tiom malvarma ke ĝi estis kvazaŭ ŝi estis alparol roko ĉe la flanko de la vojo.

Mi paŭzis dum kelka tempo pripens ĝi.

„Hm... dum kelka tempo.”

„Vere?”

Haruhi ripozita ŝian mentonon sur ŝia palmo, rigard ĉagren.

„Mi pensas ke ĉiu tago de la semajno eligas malsaman bildon.”

Ĉi tiu estis la unua fojo, ke ni havis konvenan konversacion!

„Por koloro: Lundo estas flava, Mardo estas ruĝa, Merkredo estas blua, Ĵaudo estas verda, Vendredo estas oro, Sabato estas bruna, kaj Dimanĉo estas blanka.”

Mi povus specon de kompren kiuj ŝi estis prov diri.

„Tiame, ke signif, se ni uzas nombrojn reprezenti la koloron, Lundon estas nulo kaj Dimanĉo estas ses, prav?”

„Tio estas ĝusta.”

„Sed, ne devus Lundon est unu?”

„Kiu pet via opinio?”

„... Jes, ĝusta.”

Ŝajne malkontentigita de mia respondo, Haruhi kolere rigard mi. Mi nur sidis tie maltrankvilige kaj lasi tempon glit de.

„Havas Min viditan vin ie antaŭ? longe antaŭe?”

„Kredas, ke ne.”

Post Mi alrespondis, Okabe-sensej eniris la klasĉambron, kaj nia unua konversacio finis.

Malgraŭ tio, ke nia unua konversacio estis nenio skribi hejmon pri, ĉi tiu povus fariĝitan la ŝanĝ punkto Mi estas serĉ!

Aliflanke, la sola ŝanco mi povus alparol Haruhi estis la peco de tempo antaŭ homeroom, kiel ŝi estas kutime ne en la ĉambro dum paŭzo. Sed kiel Mi sidas antaŭ ŝin, Min estas relative certa ke miaj ŝancoj de alparol ŝi alest multe pli granda ol tiuj de iu alia.

Sed la afero ke ŝok mi la plej estis tio, ke Haruhi efektive alrespondita min konvene. Mi originale pensis ke ŝi irus, “Vin kretenon, ferm! Kio!” Ŝajne Ke mi estas ĝuste kiel stranga kiel ŝi, por efektive trovanta la intestoj iri kaj alparol ŝi.

Sekve, kiam Mi venis al lernejo la sekvonta tago kaj eltrovis ke, anstataŭ liganta tri ponevostoj, Haruhi havis tranĉitan ŝin longan kaj maldika haro mallonga, mi sentis tre melankolian.

La taliolongeco haro estis mallongigita ŝultrolongecon tranĉ. Tio estas, malgraŭ tio, ke la hairstyle far konven ŝia, ŝi tranĉ ŝia haro la tago post Mi alparol ŝia pri tio! Devas estas intence, ĝusta?

Kiam Mi diris al Haruhi pri tio -

„Ne vere.”

Ŝi alrespondis kun ŝi registr kiel komercan markon ĉagren tono, sed ne montr ia ajn speciala esprimo. Ŝi ne estis ir al diri al mi la kialo.

Sed Mi atendis ke, tiel, ke estis bone.

„Faris vin vere prov aliĝi al ĉiuj kluboj?”

De tiun tagon sur, alparol ŝia uz la peco de tempo antaŭ homeroom fariĝ mia ĉiutaga rutina. Kompreneble, se Mi ne prov komenco la konversacio, Haruhi rifuz reag. Alia afero estis tio, ke, se Mi alparolis ŝin pri tio, ke de hieraŭ nokte TELEVIDA PROGRAMO estis, aŭ kiel la vetero estis, ktp. - kiujn ŝi juĝis, ke „stultaj temoj” - ŝi nur ignorus mi. Scipovanta ke, Mi zorgeme elektis la konversacion temon ĉiam, kiam Mi alparolis ŝin. Ŝi forturnis ŝian vizaĝon pro ĝeno, montrante la finon de la konversacio de tiu tago
[[Image:Sh_v1_01.jpg|thumb|''Ŝi forturnis ŝian vizaĝon pro ĝeno, montrante la finon de la konversacio de tiu tago.'']]
„Estas klubo tio estas pli amuze ol la aliaj? Mi volas konsider aliĝ iuj mi.”

„Neniu.” Haruhi alrespondis kategorie. „Absolute neniu.”

Ŝi emfazis ĉi tiu denove, tiame malrapide ellas enspiron. Ŝi estis suspiranta?

„Mi pensis ke mezlernejo estus iom pli bona. Fine, estas la sama kiel deviga edukado. Nenio ŝanĝoj iel ajn. Simil Mi aliĝis al la malĝusta lernejo.”

Maltraf, kiuj kriterioj faris vin utiligas kiam vi decidis kiu lernejo ĉeesti?

„Sportoj kluboj kaj kulturaj kluboj estas kaj tamen. Se nur estis iuj unikaj kluboj en lernejo...”

„Bone, kio donis vin la rajton je decid se aliaj kluboj estas normala ĉu, aŭ ĉu ne,?”

„Ferm. Laŭvole klubo, tiame estas unika; alie, estas klara.”

„Vere? Mi sciis vin dirus tio.”

„Hmph!”

Ŝi turn ŝia vizaĝo for en ĝeno, sign la finiĝon de la taga konversacio.

Alia tago:

„Mi overheard io, kion alia tago... Ne estas io grava ĉiuokaze... Faris vin vere forĵet ĉiuj viaj koramikoj?”

„”Kial mi devas aŭdi ĉi tiu de vi denove?”

Ŝi bros ŝian haron de ŝiaj ŝultroj, kaj fiksrigard mi kun ŝiaj brilaj nigraj okuloj. Dio, krom estanta pokervizaĝa, sole ĉi tiu kolera esprimo ŝajn ofte aperi sur ŝi vizaĝo.

„Faris ke Taniguĉi diri al vi? Dio, Mi ne povas kred Ke mi estas en la sama klaso kiel tio idioto eĉ post kiam Mi diplomiĝita subliceon. Li ne unu el tiuj persekut psychos, li estas?”

„Mi kredas ke ne,” Mi penso.

„Mi ne scias, kion vi aŭd, sed negrave. La pliparto estas vera ĉiuokaze.”

„Ne estas iu tie vi vol havas gravan interrilaton kun?”

„Absolute nenia unu!”

Totala malakcepto ŝajne estis ŝia devizo.

„Ĉiu ... senescepte unu el ili estis kreteno. Mi nur ne povas okupiĝ pri iu grava interrilato kun ili. Ĉiu el ili petus al mi renkonti li ĉe la fervoja stacio Dimanĉon, tiame ni certe vizitus la kinejon, la amuzparko, aŭ pilkoludo. La unua fojo ni manĝis kune ĉiame estus lunĉa rendevuo, tiame ni forrapidus kafejo al trink teo. Finfine, ili ĉiame dirus ‚Ĝis morgaŭ!‘”

„Mi ne vidas io malĝusta kun !” Ke mi penso propre, sed Mi ne aŭdac dir tio publike. Se Haruhi diris estas malbona, tiam, oni devas malbonan por ŝi.

„Tiame, nepre, ili konfesus telefone. Diable! Ĉi tiu estas grava temo, almenaŭ dir al mi vizaĝalvizaĝe!!”

mi povus kunsent kun tiuj uloj. Faranta tiela grava - al ili, almenaŭ - konfeso al iu, kiu rigard vi ŝat vi estas vermo verŝajne farus iu sent maltrankvila. Ili panikiĝis juste de vidanta via esprimo! Mi estis imaganta tion, kion tiuj uloj estis pens kiel Mi respondita al Haruhi.

„Hm, vi pravas. Mi demandus la knabinon for kaj diri al ŝi rekte.”

„Kion la la infero prizorgas vin!”

Kio la... Faris min diras io malĝusta denove?

„La problemo estas, estas ĉiuj knaboj en ĉi tiu mondo tielaj dimwitted bestoj? Mi estas agit de ĉi tiu demando ekde subliceo.”

Hodiaŭ ne estas iu pli bona, ĝi estas!

„Tiame, kia knabo vi konsiderus Interesan? Ĝin estas estos fremda ĉion dirite?”

„Mi estas bona kun fremduloj aŭ similaj aferoj kondiĉe, ke ili ne normala. Esti ili vira aŭ virina.”

„Kial vi ĉiame insist, ke ian elekton krom homa?”

Kiam Mi elbabilita tio Haruhi elrigard mi kun malestimo.

„Ĉar homoj ne estas amuzo iel ajn!”

„Tio... eble vi pravas.”

Egale mi ne povus rebat ideo de Haruhi; se montriĝis, ke ĉi tiu ĉarma transloko studento estis duonoterano, duonofremda, eĉ Mi kredus tio estas malvarmeta. Se Taniguĉi, aktuale sidanta apud mi kaj spion Haruhi kaj mi, estis detektivo de la estonteco, estus eĉ pli bona. Se Asakura Rjoko, kiun, ial, teniĝis ridetantan ĉe mi, havis ia ajn supernatura potenco, tiam mia lernejo vivo estus kiel ekscita laŭeble akir.

Sed neniu povas esti - ne fremduloj, tempo veturantoj, aŭ supernaturaj potencoj ekzist en ĉi tiu mondo. Aprobu, ni diras, ke ili far ekzist. Ili rifuz nur aper tuj antaŭ ni humilaj civitanoj kaj dir, „Saluton, Mi estas efektive fremda.”

„TIAL!”

Haruhi subite levŝ kaj frap ŝia seĝo malsupren, kaŭz ĉiu al turn kaj rigard ŝia.

„TIAL MI ESTAS LABOR TIEL MALFACILA!!”

„Pardonon Mi estas malfrua!”

La ĉiamoptimisma Okabe-sensej, kiu estis bela senspiriĝ, kur en la klasĉambron. Kiam li vidis la tutan klason rigard Haruhi levŝ rekta, ŝi pugnoj kunpremis kaj okuloj fiksita je la plafono, li fariĝis ĝuste kiel surpriz kaj juste staris tie.

„Hm... Ĉefĉambro estas komenconta!”

Haruhi sidiĝis tuj kaj kolere rigard la angulo de ŝia skribtablo. Uf!

Mi returnis; la tutan klason faris la samon kaj turnis iliajn kapojn ankaŭ. Tiame Okabe-sensej, evidente perdita la orientiĝon de la bruado, ŝanceliĝita la stadion kaj ellas molan tus.

„Mi pardonpeti pro tio, ke malfrua. Kion?... Tiam, ni komencu!”

Li ripet si denove, kaj la klaso atmosfero fine reven al normala - malgraŭ tio, ke ĉi tiu estis la speco de atmosfero tio Haruhi malam la plej!

Eble viva tuj?

Sed verdire, en la profundo de mia koro, Mi estas vere envias sinteno de Haruhi pri vivo.

Ŝi ankoraŭ havas la kredon ke ŝi estos renkont iu de la supernatura mondo, kredo Ke mi forlas antaŭlonge, kaj ŝi entuziasme prov ating ŝia revo. Se sidanta ĉirkaŭ atendanta ne atingos tion, kion, ni voku ili ni! Ĉi tial Haruhi far aferojn kiel tir blankaj linioj sur la lernejo kampo, pentraĵo simboloj sur la lernejo tegmento, kaj almet malben papero talismans ĉie.

Suspiro!

Mi ne scias kiam Haruhi komencis farr strangan aĵon, tio far aliaj eraro ŝia por occultist. Atendanta atingas nenio, sekve, kial ne elfari iuj strangaj ceremonioj voki ilin for? Finfine, tamen, nenio okazita. Eble tio estis kial Haruhi ĉiame havis ke „diable” rigard ŝia vizaĝo...?”

„He, Kjon.”

Post klaso, Taniguĉi, kun lia perpleksig vizaĝon, provis bloki min. Taniguĉi, vi simil totalo kreteno kun tio esprimo via!

„Silentu! Mi estas indiferenta kio vi diras. Ĉiuokaze, kia magia sorĉo faris vin ĵetis?”

„Kio magia sorĉo?”

Tre avancinta [[Suzumiya Haruhi:Volumo1 Notoj de la Tradukinto#Teĥnologio kaj magio|teknologio estas neapartigebla de magio]]! Mi memorita ĉi tiu proverbo kiel Mi demand Taniguĉi subten. Li tiame indikis lian fingron ĉe nunvak seĝo de Haruhi.

„Ĉi tiu estas la unua fojo, ke Mi havas viditan Suzumija alparol persono tiel longe! Kio estis vi uloj priparol?”

Tio, ha, kion ni priparol? mi nur demandis al ŝi iuj normalaj demandoj, jen ĉio.

„Ĉi tiu estas fenomeno!”

Taniguĉi pikeme met sur imponeg al esprimo. Tiame Kunikida' ekaper de malantaŭe de Taniguĉi.

„Haruhi estas ĉiame elirinta kun strangaj knabinoj.”

Hej, ne diru tion. Tio kreos miskomprenon.

„Negrave se Kjon ŝat strangaj knabinoj. Kiuj Mi ne povas kompren estas, kial Suzumija alparolus vi? Mi ne komprenas iel ajn.”

„Eble Kjon estas kiel stranga kiel ŝi?”

„Verŝajne. Tio estas, vi ne povas atend iu kun kromnomo kiel Kjon esti normala.”

Halt vok mi Kjon, Kjon, Kjon! Prefere ol est nom de tio stulta kromnomo, nur uz mia vera nomo! Malpleje, Mi vol aŭd mia fratino voko mi „Onij-ĉan”!

„Mi vol scias tro.”

La voĉo de bonhumora knabino aperis kvazaŭ el nenie. Mi levis mian kapon, kaj, kompreneble, vidis senscie ridetanta vizaĝo de Asakura Rjoko.

„Mi provis alparol Suzumija-san kelkaj tempoj jam, sed nenio venis de ĝi. Vi povas instru mi kiel Mi alparolu ŝi?”

Mi ag kiel kvankam Mi estis pripens ĉi tiu dum kelka tempo, sed efektive, Mi ne eĉ pens iel ajn.

„Mi ne scias.”

Sur aŭd ĉi tiu, Asakura ridetis.

„Mi estas sekve trankviligita hodiaŭ. Ŝi ne povas okaz est izol de ŝiaj samklasanoj tia, tiel estas granda tio vi fariĝas ŝian amikon.”

Asakura Rjoko prizorgis ŝin kiel klaso monitoro ĉar, bone, ŝi estis la klaso monitoro. Ŝi estis elektiĝ kiel la klaso monitoro en nia fina longa homeroom seanco.

„Amiko, ho?”

Mi skuis la kapon malcerte. Estis vere tia? Sed la sola esprimo Haruhi donis min ĉiam, kiam Mi alparol ŝia estis kolera rigardo!

„Vi devas daŭri helpantan Suzumija-san tiel, ke ŝi povas interrilat kun ĉiu. Ni estas en la sama klaso ĉion dirite, tiel ni estas fid al vi!”

Suspiro. Eĉ se vi diras ke, Mi eĉ ne scias kio Mi estas faru!

„Se estas tion, kion Mi devas diri al Suzumija-san, mi povus juste pet al vi pasi la mesaĝon ŝin!”

Ne, atend! Mi ne estas via proparolanto!

„Bonvolu?” ŝi petis sincere, metantaj ŝiaj palmoj kune.

Alfront ŝi peto, mi povus sole don neklarajn respondojn kiel „erm” kaj „haa...”. Asakura komprenis tion kiel „jes,” donis ŝian flavan tulipokiel rideto, kaj poste reven al la aliaj knabinoj. Post vidanta ke la aliaj knabinoj estis rigard mi, mia koro falis ĝis la malsupro de kanjono.

„Kjon, ni estas bonaj amikoj, ĝusta...?” Taniguĉi demand, fiksrigard mi suspekte.

„Kion diable estas okazanta tie ĉi?”

Eĉ Kunikida', kun liaj okuloj ferm kaj armiloj transir lia brusto, kapjes.

Dio mia! Kial Mi estas ĉirkaŭita de ĉi tiu aro da idiotoj?

Ŝajne iu decidis ĉiu en klaso kiu necesas por ŝanĝi iliajn seĝojn ĉiumonatan. Sekve, la klaso monitoro, Asakura, skribis ĉiuj seĝo nombroj sur malgrandajn pecojn de papero, lokis ilin en [[Suzumiya Haruhi:Volumo1 Notoj de la Tradukinto#Biskvitujo|biskvitujo]], kaj lasi la tutan nin tiras de ĝi. Fine, Mi akiris la seĝon en la dua fina disputo apud la fenestro ke preteratentas la korton. Konjekt kiujn prenis la finan seĝon tuj malantaŭ min? Tio estas vera. Estis la iam ajnkolere rigard Haruhi!

„Kial ne estis interesaĵo okazita tamen?! Kiel malgranda gradolernejo infanoj malaperanta unu post unu, aŭ iuj instruistoj akiranta murd en ŝlos klasĉambron?”

„Halt dir tia timiga aĵo!”

„Mi aliĝita al la Mistero Studgrupo.”

„Aj? Kio okazis?”

„Estis tiel stulta. Nenio interesa okazis! Cetere, ĉiuj klubo membroj estas detektivo romano fervoruloj, sed mankas iu tie tio simil detektivo!”

„Ĉu tio ne estas normala?”

„Mi efektive havis esperojn por la Supernatura Studgrupo.”

„Ĉu vere?”

„Sed, ili ĉiuj montriĝ esti aro da okultaj frenezuloj. Far ke sono amuzo vi?”

„Ne vere.”

„Ha, viro, ĉi tiu estas tro enuiga! Kial ne ĉi tiu lernejo havas dece interesan klubon?”

„Bone, estas ne multe vi povas far pri tio.”

„Mi pensis ke post Mi pasis al altranga alta Mi renkontus iuj kickass kluboj! Suspiro, ĉi tiu similas aspir enir la De la superaj ligoj kaj poste eltrovanta ke la lernejo vi estas ĉeestanta eĉ ne havas basbalan teamon.”

Haruhi aspektas, kvazaŭ ŝi estis ia banshee pretas iri al cent Budhano monaĥejoj al met iuj malbenoj. Ŝi fiksrigardis la ĉielon kun malestimo kaj ellas grandegan suspiron.

Ĉu mi kompatu ŝin?

Mi ne scias tion, kion speco de kluboj Haruhi kiel. Eble eĉ ŝi ne scias la respondon. Ŝi nur „vol fari interesaĵon.” Kio estis „interesaĵo?” Faris tio okup solv murdo mistero? Serĉ Nifoj? Aŭ ekzorcoj? Mi pens ŝi tute ne sciis, aŭ.

„Mi pensas ĝin ne povas esti help al se ne iu.”

Mi decidis esprimi mian opinion.

„Se oni juĝas laŭ la rezultoj, homoj estas kutime kontenta kun iliaj aktualaj statoj. Tiuj, kiuj ne, tamen, vol prov invent aŭ eltrov io al antaŭeniro civilizacio. Iu volis flugi, sekve lin aŭ ŝi inventis aviadilojn. Iu volis vojaĝi facile, sekve aŭtojn kaj trajnoj estis farita. Sed tiuj aferoj estis kre de tiuj, kiuj kiujn posedis specialajn talentojn. Nur geniulo povas transformi tiuj imagado en realaĵo. Ni ordinara morta juste vivu niajn vivojn plene. Ni ne devus agon impulseme eĉ se ni sentas aventureman.”

„Fermu.”

Haruhi juste interromp mia relative bonega parolado, aŭ almenaŭ jen kio Mi opiniis, ke estas, kaj turn ŝia ekir al la alia direkto. Ĝi simil ŝi estis vere malbonhumora aktuale. Kaj tamen denove, kiam ne estis ŝi? Mi kutimiĝis al ĝi jam.

Ĉi tiu knabino verŝajne ne prizorg io - krom se ĝi koncernis supernaturajn potencojn tio for superrealaĵo. La mondo ne havas tiuj, tamen. Ne, vere.

Vivu la Leĝoj de Fiziko! Danke al vi ni homoj povas loĝ en paco. Kvankam Haruhi povus kuntiriĝ timeme je tio.

Mi estas normala, ĝusta?

Aĵo devas havi ekkaŭzita ĝin.

Eble estis la supra konversacio?

Ĉar Mi neniam vidis ĝin rezultantan!

La varmeta suno faris ĉiu en la klasĉambro dormema. Tia, kia mi estis ekdorm kaj ekdorm, potenca forto subite aplikita sin sur mia kolo kaj tiris min returnite. Ĉar la forto estis tiom forta, mia kapo frap la angulo de la skribtablo apog mi. Larmoj tuj venis el miaj okuloj.

„Kion vi opinias vin estas faranta!?”

Mi turn mia kapo ĉirkaŭ freneze kaj vidis Haruhi, unu mano ankoraŭ ekpren mia kolo, ridet granda rideto tio estis kiel brila kiel la tropika suno - honeste, ĉi tiu estas la unua fojo, ke Mi estas vid ŝia rideto! Se ridetoj povas esti mezur pri temperaturo, tiam ŝia rideto estis kiel varma kiel tropika pluvarbaro.

„Mi akiris ĝin!”

He, ne kraĉ sur mi!

„Kial mi ne pens ĉi tiu supre antaŭ?”

Okuloj de Haruhi bril kiel brile kiel la [[Suzumiya Haruhi:Volumo1 Notoj de la Tradukinto#Albirea ĉefstelo|Albirea ĉefstelo]]. Ŝi fiksrigardis min indik. Kontraŭvole Mi demandis:

„Kion vi elpens?”

„Se ĝi ne ekzist, mi povas nur far unu mi!”

„Far kio?”

„Fari KLUBON!”

Mian kapon subite doloron, kaj Mi ne kredas ke ĝi iel koncernis mian kapon frapantan la skribtablon antaŭ unu momento.

„Vere? Kia bonega ideo. Vi povas delas min hodiaŭ?”

„Kio estas tio sinteno? Vi devus esti feliĉa!”

„Pri via ideo, Mi estos alparol vi pri tio poste. Intertempe, mi nur deziri vin konsideri kie ni estas. TIAM vi povas dividi vian ĝojon kun mi. Sed unue, trankviliĝ, bonan?”

„Kion vi volas diri?”

„Klaso ne malakceptita tamen.”

Haruhi fine delas mian kolon. Mi premis malantaŭe de mia kapo kiu estis ek sensentiĝ kaj returnis malrapide. Mi rimarkis ke la tuta klaso rigardis tute miregis. La ĵus diplomiĝita komencanton Instruiston de la angla, kun kreto en ŝia mano, fiksrigard mi kaj aspektas, kvazaŭ ŝi estis pretas krii.

Mi signalo Haruhi sidiĝ rapide kaj eklevis la ŝultrojn ĉe la malriĉa instruisto.

„Bonvolu, daŭri la lecionon, Maltraf.”

Mi aŭdis Haruhi murmur tra la dentoj pri io antaŭ ŝi sidiĝis nevole. La instruisto tiame rekomencis ŝin skrib en la direktoraro...

Krei novan klubon?

Hmmmm...

Ne diru al mi, ke mi estos kunlaboranta.

Mia doloranta kapo nur komencis plibonigi mian maltrankvilon.

<noinclude>
{| border="1" cellpadding="5" cellspacing="0" style="margin: 1em 1em 1em 0; background: #f9f9f9; border: 1px #aaaaaa solid; padding: 0.2em; border-collapse: collapse;"
|-
| [[ESP_Suzumiya_Haruhi|Ĉefpaĝen]]
| Iri al la [[Suzumiya_Haruhi:Volumo1_Antaŭparolo|Antaŭparolo]]
| Iri al [[Suzumiya_Haruhi:Volumo1_Ĉapitro2|Ĉapitro 2]]
|-
|}
</noinclude>

Suzumiya Haruhi:Volumo1 Ĉapitro1

2010-01-29T23:55:47Z

Osho-Jabbe:

'''Ĉapitro 1'''

Post mi registris por loka mezlernejo, mi baldaŭ bedaŭris ĝin, ĉar la lernejo, kiun mi frekventis, sidis supre sur longa, kruta monteto. Egale printempe, Mi fariĝis tre bolitan kaj ŝvita, kvazaŭ mi grimpis grandan monton. ĉiufoje kiam mi memoris ĉi tio, kune kun la fakto, ke por la sekvonta tri jaroj mi devos refari la saman agon ĉiutage matene, mi jam sentas laca kaj melankolia. Mi iom trodormis hodiaŭ, kaj eble tial mi piediris tiom pli rapide, aŭ eble tial mi estis tiom laca tiam. Mi povus vekiĝis dek minutojn pli frua, sed kiel vi ĉiuj scias, oni dormas plej bone tuj antaŭ jam venis la tempon por vekiĝi. Mi ne volas malŝpari tiujn dek valorajn minutojn. Do, Mi konsciis, ke min povus neniam vekiĝi frue, ĉion dirite, kiu signifas, ke mi devus ripeti ĉi tiun matenfaradon dum la sekvonta tri jaroj. ĉi tio estis entute tro malĝojiga.

Tial mi havis malgajan menion dum la enir-ceremonio. ĉiuj aliaj en la nenecese granda aŭditorio havis tiun „mi komencas novan vojaĝon” aspekto sur iliaj vizaĝoj. Vi scias tiun unikan aspekton: la esperema, sed plena per necerteco mieno ke ĉiu nova studento portas, enirante novan lernejon. Por mi, ĝi ne tielis - multaj malnovaj samklasanoj de mia siatempa submezlernejo ankaŭ frekventis ĉi tiun lernejon. Plie, ankaŭ kelkaj el miaj amikoj estis tie ĉi. Sekve, Mi ne aspektis tiel maltrankvila - aŭ ekscita - kiel aliaj personoj.

La knaboj estis en jakoj, kaj la knabinoj estis en maristaj uniformoj. Ha, tio estas iom stranga kombinajxo. Eble la lernejestro monotone preleganta sur la stadio havas ia fetiĉo por maristaj uniformoj. Dum mi pripensis ĉi tiujn senutilajn aferojn, la stulta ceremonio fine finiĝis. Mi, kune kun miaj nebonvenetaj novaj samklasanoj, eniris klasĉambron n-ro 1-5.

Nia ĉefĉambra instruisto Okabe-sensej, kiu havis antaŭspegule dumhore ekzercita rideto, marŝis al la antaŭo de la klasĉambro kaj donis sinprezento. Unue, li diris, ke li estas instruisto de sportoj kaj estas la trejnisto de la manpilk-luda teamo. Tiame, li ekparolis pri liaj forpasintaj tagoj, kaj diris, ke kiam li estis en universitato, li ludis por la manpilk-luda teamo, kaj eĉ gajnis la ĉampiona maĉo, kaj ke tiu ĉi lernejo grave mankas manpilk-ludistoj, do, kiu ajn aliĝus la teamon, tuj fariĝus regululo. Poste, li plu diris pri tio, ke manpilkado estas la plej interesa sporto en la mondo ktp ktp ktp ktp. Ĝuste kiam mi pensis ke li neniam finus, li subite elbalbutis:

„Nun, mi sugestas, ke vi prezentu vin unu post la alia?”

Tian ĉi aferon oni atendu, tial mi ne estis vere surprizita.

Unu post la alia, la personoj en la maldekstra flanko de la klasĉambro komencis prezenti sin. Ili levis siajn manojn, poste deklamis siajn nomojn, la nomojn de siaj malnovaj lernejoj kaj aliaj trivialaj aferojn, ekzemple siajn ŝatokupojn aŭ preferatajn manĝajxojn. Iuj murmuris tra la dentoj por plemumi la taskon, kelkaj faris tre interesajn prezentojn, tamen iuj provis diri terurajn ŝercojn, kiuj malaltigis la ĉambran etoson. Dum la aliaj prezentis sin, mia vico alproksimiĝis. Mi eknervoziĝis! Vi certe scias, kiel mi sentis, ĉu ne?

Post mi sukcese eldiris mian zorgeme elpensitan, mallongan sinprezenton sen balbuti miajn vortojn, kiel laŭeble, mi sidiĝis, sentante la trankviliĝon de finiĝo de afero malagrabla, sed neevitebla. La persono malantaŭ mi insistis por sia vico kaj - ho, Mi verŝajne neniam forgesos ĉi tion por la restaĵo de mia vivo - diris legendiĝontaj vortoj.

„Mia nomo estas Suzumja Haruhi. Mi diplomiĝis ĉe Orienta Submezlernejo.”

Ĝis ĉi tiu punkto la sinprezento estis normala, tial mi ne eĉ provis turni min por rigardi ŝin. Mi rigardis al la ĉambroantaŭo kaj aŭskultis ŝian krispan voĉon.

„Min neniom interesas ordinaruloj. Se iu ĉi tie estas eksterterulo, tempovojaĝanto, dimensiovojaĝanto, aŭ telepatiulo, bonvolu veni renkonti min! Tio estas ĉio.”

Kiam mi aŭdis tion, mi ne povis ne turni min malantaŭen.

Ŝi havis longan nigran hararon. Ŝia ĉarma vizaĝo estis plena per aŭdaca kaj serioza rigardo dum la aliaj el la klaso fiksrigardis ŝin. Ŝia seriozeco kaj persistemo brilis tra ŝiaj brilaj okuloj kaj longaj brovoj. Ŝiaj lipetoj estis streĉe ferma. Ĉi tio estis mia unua impreso de ĉi tiu knabino.

Mi ankoraŭ memoras, kiom luma ŝia blanka kolo estis - staranta jene estis miriga belulino.

Haruhi, kun ŝiaj provokaj okuloj, ĉirkaŭrigardis la klason malrapide, ĉesis por rigardi al mi (mia buŝo estis larĝe malfermita), kaj poste sidiĝis sen eĉ rideto.

Ĉu tio estu amuza?

Ŝi havis laŭlonge nigran hararon. Ŝi ĉarma vizaĝo estis plena de aŭdaca kaj malfacila rigardo kiel la aliaj de la klaso fiksrigardis ŝin. Ŝi graveco kaj persistemo bril per ŝiaj glinting okuloj kaj longaj brovoj. Ŝi malgrandaj lipoj estis streĉe fermis. Ĉi tiu estis mia unua impreso de ĉi tiu knabino.

Mi ankoraŭ memori kiel lumanta ŝi blanka kolo estis - star estis mirig belecon.

Haruhi, kun ŝi provokaj okuloj, skan la klaso malrapide, halt al kolere rigard mi (Mi havis mian buŝon larĝe malferm), kaj poste sidiĝis neniom ridetinte.

Estis tio, ke devus esti amuza?

Ĉe tiu momento mi kredas, ke ĉies mensoj estis plena per demandosignoj, kaj ke ĉiu estis konfuzita pri tio, kio sia reago estu „Ĉu mi ridu?” Neniu sciis.

Nu, se oni juĝas laŭ la konkludo, ĝi estis nek ŝerco nek ridafero, kiel Haruhi neniam diris aferon tian.

Ŝi ĉiam estas serioza.

Tio ĉi estas bazita sur mia propra sperto - ĝi ne povas esti malprava.

Post la feo de silento ŝvebis ĉirkaŭ la klasĉambro dum proksimume tridek sekundoj, la hejmĉambra instruisto, hezitis, kaj signalis al la sekvonta persono daŭri, kaj fine, la streĉa etoso leviĝis.

Tiel ni unuafoje renkontis.
Mi solene ĵuras - mi vere volas kredi, ke ĝi estis nur koincido.

Post ŝi forprenis ĉies atenton je la unua tago, Haruhi fariĝis senkulpa mezlernejanino.

Tio estis la kvieto antaŭ la ŝtormo! Mi fine scias tion, nun.

Ĉiuokaze, ciu en la lernejo venis de unu el la kvar submezlernejoj en la urbo - homoj kun pli-malpli mezbonaj ekzamenaj markoj. Inkluzive, kompreneble, Orienta Submezlernejo; sekve, iu en la klaso diplomiĝis samtempe, kiel Haruhi, kaj scias tion, kion ŝia silento signifas. Bedaŭrinde, mi ne konis iun de Orienta Submezlernejo; do, neniu povus klarigi al mi, kiom serioza la situacio estis. Sekve, kelkaj tagoj post tiu absurda memprezento, mi faris ion tre malsaĝan - mi provis paroli kun ŝi antaŭ kurso!

Miaj domenoj de malbona sorto ekfalis, kaj mi esti la inicatinto, kiu puŝis la unua bloko.

Komprenu. Kiam Haruhi sidis sur sia seĝo, ŝi aspektis kiel normala, ĉarma knabino. Tamen, mi devis sidi antaŭ ŝi, kaj mi pensis, ke mi simple fariĝus intima kun ŝi. Mi vere pensis ke tio funkcius. Kiel naiva. Iu, bonvolu bati sencon en min.

Kompreneble, mi komencis la konversacion kun tiu ĉi okazo.

„Hej.”

Mi turnis la kapon, kun senĝeneca rideto ĉe mia vizaĝo.

„Tiuj aferoj en via sinprezento, kiuj el ili estis seriozaj?”

Kun ŝiaj brakoj krucigitaj antaŭ ŝia brusto kaj ŝiaj lipoj firme malfermitaj, Suzumija Haruhi restigis sian seriozan sintenon, rigardante rekte en miajn okulojn.

„Kiu ‚aferoj en mia sinprezento‘?”

„La aferoj pri la eksterteruloj k.s.”

„Ĉu vi estas eksterterulo?”

Ŝi aspektis tre serioze.

„Ne... sed-”

„Se ne, kion vi volas de mi?”

„...Ne, nenion.”

„Do ne parolu kun mi. Vi malŝparas mian tempon.”

Ŝia firigardo estis tiel malvarma, ke mi ekdiradis „pardonu” responde, antaŭ eĉ mi konciis. Suzumija Haruhi forrigardis de mi malŝate, kaj ekmalridetis al la kretotabulo.

Mi estis dironta ion, sed mi ne povis elpensi ion bonan diri. Dankinde, je tiu momento, la ĉefinstruisto eniris la kursĉambron, kaj mi estis savita.

Sentante konfuzite, mi turnis la kapon al mia skribotablo. Tiam mi rimarkis, ke kelkaj miaj samklasanoj rigardis min kun intereso ĉe la vizaĝo. Kiam mi rerigardis ilin, tamen, mi rimarkis, ke ĉiuj ili havis la saman mienon, kvazaŭ ili estis dironto, „Nesuprize.” Kelkaj eĉ rigardis min simpatieme.

Ial tio ĝenis min. Tamen, mi poste lernis, ke ili estas diplomiĝintoj de Orienta Submezlernejo.

Kun la scio, ke mia unua kontakto kun Haruhi finiĝis tute vane, mi konstatis, ke mi konservu mian forecon de ŝi, por la asekuro de sekureco. Tio klara, semajno pasis.

Tamen, ĉiam ekzistis naivaj homoj, kiuj volis paroli kun Suzumija Haruhi, kiu ĉiam malridetis.

Plejparte, ili estis tiuj bonkoraj knabinoj, kiuj volis helpi solan samklasaninon. Tio estas bona afero, sed kontrolu vian celiton antaŭe!

„Bonan, ĉu vi spektis la televidan melodramserion, lastnokte?”

„Ne.”

„Be, kial ne?”

„Baf!”

„Vi provu ĝin. Eĉ se vi komencus meze de la serio, vi ne konvuziĝus. Ĉu vi bezonas min klarigi la antaŭajn rakontojn por vi?”

„Tuj foriru. Vi ĝenas min!”

Nu, tiele ĝi okazis.

Malĝentila kaj senmiena. Ŝi povus montri al ili iom da bonmanieroj! Tio nur pensigis ŝiajn viktimojn, ke ili iel misagis. Je la fino, li aŭ ŝi nur povas pensi „En ordo... do, mi simple...”, kaj demandi al si „Kiel mi fuŝdiris?”, antaŭ forĝemante.

Ne malfeliĉu, vi ne fuŝagis. Io en la cerbo de Suzumija Haruhi estas malfunkcianta, ne en la via.

Kvankam mi ne malĝuis manĝi sola, mi volis, ke aliuloj pensu min solemulo, dum ĉiu alia manĝis tagmanĝon kun amikoj. Tial mi manĝis kun Kunikida', mia malnova submezlerneja amiko kaj knabo nomata Taniguĉi de Orienta Submezlernejo, kies seĝo estas apud la mia.

Fine, ni ekklaĉis pri Haruhi.

„Vi provis paroli kun Suzumija, ĉu ne?” Taniguĉi subite demandis. Mi kapjesis.

„Kaj, poste ŝi diris ion strangan kaj agis malvarme?”

Vi diras al mi.

Taniguĉi metis sian tranĉitan boligitan ovon en sian buŝon, maĉis kaj diris kun plena buŝo;

„Se tio knabino interesas vin, mi ne eltiros miajn vortojn. Mia sola konsilo estas ‚forgesu ĝin!‘ vi jam sciu, sed ŝi estas frenezulino.”

Li aldonis ke li estis en klaso kun ŝi kaj bone konis ŝin. Tiam li rakontis multajn anekdotojn pri ŝi.

„Al ŝiaj agoj mankas senco. Mi pensis, ke ŝi regus sin, kiam ŝi iris al mezlernejo, sed klare, ne. Vi aŭdis ŝian sinprezenton, ĉu ne?”

„Ĉu vi celas la eksterterulajn aferojn.”

Kunikida', kiu estis okupita pre forpreno de ostojn el sia fritita fiŝo, interrompis.

„Precize. Eĉ en submezlernejo, ŝi emas fari kaj diri stangajn aferojn. Ja, tio rememorigas min - la lerneja vandalisma okazo, ekzemple!”

„Kio?”

„Vi konas tiun umilon por skribi liniojn el kreto, ĉu ne? Kiel ĝi nomiĝas... Ĉiuokaze, ŝi kaŝeniris la lernejon nokte, kun tiu aĵo, kaj skribis grandegan bildon meze de la atletika kamparo.”

Taniguĉi ekridetis, eble li memoris tiun okazon.

„Ĝi suprizis min. Mi iris al la lernejo, frumatene, kaj mi povis vidi grandan triangulojn kaj cirklojn sur la tero. Mi ne sciis kio ĝi estas, tial mi iris al la kvara etaĝo por akiri deĉielan rigardon. Tio ne helpis - mi ankoraŭ ne scias kio la simbolo estas.”

„Ho, mi pensas ke mi vidis tion antaŭe. La simbolo aspektis kiel rompita Nazka-linioj.” diris Kunikida'.

Mi neniam antaŭe aŭdis pri tion ĉi.

„Prave! Mi scias! La ĵurnaltitolo estis simile al ‚Misteraj Linioj sur Sumezlerneja Atletika Kampara‘, ĉu ne?”

„Ne diru al mi, ke ŝi-”

„Ŝi mem konfesis, do ne restas dubo. Kompreneble, tio konfuzis la instruistojn. Ŝi estis vokita al la ĉambro de la lernejestro. Ĉiu instruisto ĉeestis kaj esplordemandis ŝin.”

„Do, ĉu ŝi faris ĝin?”

„Mi ne scias.” Taniguĉi respondis senentuziasme, provante gluti buŝpleno da rizo.

„Mi aŭdis, ke ŝi rifuzis diri ion ajn. Kompreneble, kiam ŝi firigardas al vi, vi ne plu volas esplordemandi al ŝi. Kelkaj diras ke ŝi skribis la simbolon por voki NIFOn, aliaj ke ĝi estas magia simbolo por voki diablojn, aŭ ke ŝi provis malfermi pordon al alia dimensio. Ta-ta-ta... Estis multaj teorioj, sed se la kulpulo restas silenta, ni neniam scios ĉu la onidiroj estas vera aŭ ne. Ĝis hodiaŭ, ĝi restas mistero.”

Ial bildo de Suzumija Haruhi kun serioza mieno, okupe sibranta liniojn sur la Submezlerneja Kampare nokte, eniris mian menson. Ŝi nepre forprenis la skribilojn kaj kretopulvoron de la stokejo; eble ŝi eĉ kunportis poŝlampon! Per ĝia malhela flava lumo, Suzumija Haruhi eble aspektis tre serioza, se ne celkonscia... Okej, tio estas nur mia imago.

Sed, verdire, ŝajne Suzumija Haruhi honeste atendis NIFOn aŭ monstrojn aŭ eĉ dimensian pordon aperi. Ŝi verŝajne laboris tra la tuta nokto en la kamparo, sed, ĉar nenio aperis, ŝi foriris kun nur melankolio, mi persone pensis.

„Tio ne estas ĉio!”

Nun Taniguĉi finis tagmanĝon, kaj ordigis sian skribotablon. Li pludiris:

„Unufoje mi venis al la klasĉambro matene kaj eltrovis, ke ĉiuj skribotabloj estis movita en la koridoron, kaj estis grandega steloforma pentraĵo sur la lerneja tegmento. Alitempe, ŝi vagis ĉirkaŭ la lernejo, metante [[Suzumiya Haruhi:Volumo1 Notoj de la Tradukinto#O-fuda|''O-fuda''-ojn]] ĉie... vi scias, tiuj talismanoj, kiujn oni metas sur la fruntoj de ĉinaj vampiroj. Mi tute ne komprenas ŝin.”

Tio estas vera, Suzumija Haruhi ne estis en la klasĉambro ĝuste tiam, ĉar se jes, ni ne havus ĉi tiun konversacion. Tamen, eĉ se ŝi aŭdus nin, ŝi verŝajne ne prizorgus. Kutime, Suzumija Haruhi eliris la klasĉambron tuj post kvara periodo, tiame revenis tuj antaŭ kvina periodo. Ŝi ne portis lunĉujon, tial mi supozis, ke ŝi iris al la kantino por ĝui ŝian tagmanĝon; sed ĝi ne daŭras la tutan horon manĝi tagmanĝon, ĉu ne? Cetere, fine de ĉiu periodo, ŝi malaperis. Kien ŝi iris ĉiuokaze...?

„Sed, ŝi estas tre populara por la uloj!”

Taniguĉi interrompis:

„Ŝi estas ĉarma, atletema, kaj inteligenta. Malgraŭ tio, ke ŝi estas stranga, se ŝi restigas sian buŝon ferma, ŝi estas efektive ne malbona.”

„Kie vi lernas ĉion ĉi klaĉon?” Kunikida' demandis kun lia lunĉujo duoble plena ol tiu de Taniguĉi.

„Estis tempo, kiam ŝiaj koramikoj ŝanĝiĝis senĉese. De iuj mi aŭdis, ke la plej longa interrilato daŭris semajnon, kaj la plej mallonga finis kvin minutoj post la konfeso. Aldone, la sola kialo Suzumija donis por forigi ŝiajn koramikojn estis ‚Mi ne havas tempon por societumi kun normalaj homoj.‘”

Taniguĉi ŝajne parolis laŭ sperto. Post li rimarkis mian fiksrigardon, li fariĝis iom embarasita.

„Mi aŭdis ĉi tion de aliuloj! Honeste! Ial, ŝi rifuzis malakcepti konfeson. Je la tria jaro, ĉiu ekkomprenis; sekve, neniu plu volis konfesi al ŝi. Mi havas amuzan senton, ke historio ripetos sin en mezlernejo. Do, mi avertas al vi hodiaŭ: Forlasu ideojn. Ĉi tiu venas de iu, kiu estis en la sama klaso kiel ŝi.”

Diri laŭvole, min ne estis tiel interesita pri ŝi.

Taniguĉi remetis lian malplenan lunĉujon en lian sakon, kaj ellasis minacan subridon.

„Se mi devus elekti unu, mi elektus ŝin. Asakura Rjoko.”

Taniguĉi kapjesigis la mentonon al grupo de knabinoj malproksime per kelkaj skribtabloj. En la mezo de la konversacianta grupo, kun rozsimila rideto sur ŝia vizaĝo, estis Asakura Rjoko.

„Se oni juĝas laŭ mia analizo, ŝi ja eniras mian ‚Tri Plej Ĉarmaj Unuajaraj Knabinoj‘ listo.”

„Vi ĉiun ... senescepte ĉiun unuajaraninon en ĉi tiu lernejo okulumis?”

„Mi grupigas knabinojn laŭ ‚A‘ ĝis ‚D‘ kategorioj, kaj kredu min, Mi nur rememoras la nomojn de la A-knabinoj. Vi spertas mezlernejon nur unufoje - Mi deziras, ke mia sperto estu laŭeble feliĉa.”

„Tiame, kio Asakura Rjoko estas?” Kunikida' demandis.

„Ŝi estas ‚AA+!‘ Jes ja, nur rigardu ŝian vizaĝon. Ŝia personeco devas esti bonega.”

Egale ignorante egocentraj rimarkoj de Taniguĉi, Asakura Rjoko estis iomete tute alispeca ĉarma knabino ol Suzumija Haruhi estis.

Unue, ŝi estis tre bela, plus ŝi ĉiame eligis rideto-similan, prizorgadantan impreson. Due, ŝia personeco faris ŝajne egali la priskribon de Taniguĉi. Hodiaŭ, neniu plu aŭdacis paroli al Suzumija Haruhi, krom Asakura Rjoko. Kiel ajn severa Suzumija Haruhi estis, Asakura Rjoko ankoraŭ provis alparoli ŝin de tempo al tempo. Ŝi estis tiom pasia ke ŝi preskaŭ agis kiel la klaso monitoro. Trie, pro la maniero laŭ kiu ŝi alrespondis la instruistajn demandojn en klaso sole, vi povus vidi ke ŝi estas tre inteligenta. Ŝi ĉiame alrespondis la demandojn ĝuste - en la okuloj de la instruistoj, ŝi estis verŝajne modela studento. Antaŭ ĉio, ŝi estis ekstreme populara ĉe la knabinoj. La termino jam daŭris por nur semajno, kaj ŝi estis jam bone survoje esti la centro de la studentinoj en la klaso. Estis tiel, kvazaŭ ŝi falis de la ĉielo kaj naskiĝis pensanta pri ekstrema allogeco!

Kompare kun la koler-rigardema, sciencfikcio-obseda Suzumija Haruhi, la elekto estis evidenta. Aliflanke, ĉi tiuj du kandidatoj estis verŝajne ambaŭ tro alta ĉur la monteto por nia heroo Taniguĉi grimpi. Neniumaniere li akirus iun ajn el ili.

Estis ankoraŭ Aprilo tiame, kaj tiutempe, Suzumija efektive kondutis tre agrable. Por mi, ĉi tiu estis iom malstreĉa monato. Malpleje, estus monato ĝis Haruhi komencis troagi.

Sed egale dum tiu tempo, mi observis kelkajn ekscentrajn kondutojn de Haruhi.

Kial mi dirus tion?

Indico #1: Ŝi ŝanĝis sian harar-stilon ĉiutage. Cetere, se oni juĝas laŭ mia rimarko, laŭskeme. Lunde, Haruhi venas al lernejo kun sia longa hararo malsuprenire, sen ia ajn banto. Sur la la sekvantan tagon, ŝi bantumus ĝin en harfaskon. Tiom, kiom Mi malamas agnoski ĝin, ke hararango faris ŝajnas bonaj sur ŝi. Tiame, ŝi ligus du ponevostoj sur la la sekvantan tagon, kaj tri ponevostoj la tago post; Ĝis vendredo, ŝi kvar rubandoligus ponevostoj sur ŝi kapo. Ŝi agoj estis vere enigma!

Lundo = 0, Mardo = 1, Merkredo = 2...

Kiel la tago de la semajno pliig, tiel la nombro de ponevostoj ŝi havis; ĝis la venonta Lundo, la tuta procezo rekomencus. Mi ne povus vid kial ŝi estis far ĝi. Sekvanta la antaŭa logiko, ŝi devus ses ponevostoj Dimanĉon... Mi subite vol vid ŝia Dimanĉo hairstyle.

Indico #2: Por PE, klasoj 1-5 kaj 1-6 kombinus kaj pren ĝi kune, kun la gejunuloj apartig. Kiam ni ŝanĝis vestojn, la knabinojn irus al la 1-5 klasĉambro, kaj la knaboj irus al la 1-6 klasĉambro; signifo fine de la antaŭa periodo, la uloj de nia klaso (1-5) transloĝiĝus al la alia ĉambro al ŝanĝo.

Bedaŭrinde, Haruhi tute ignorita la ulojn en nia klaso kaj forigita ŝin mariston uniformon antaŭ ilin havis las.

Estis tiel, kvazaŭ, ŝi, la uloj estis ĝardenaj kukurboj aŭ terpomo maldung, kaj ŝi estas tute indiferenta pri. Tute sen esprimo, ŝi ĵetus ŝin uniformon sur la skribtablon kaj komencis eniri ŝi ŝvitĉemizo.

Ĉe tiu momento, Asakura Rjoko veturus la atente rigard, glaciiĝ ulojn, min inkluzivis, el la klasĉambro.

Laŭ onidiroj, la knabinoj, kun Asakura Rjoko kiel ilia gvidanto, provis paroladi Haruhi el faranta ke, sed vane. Ĉiu PE klaso, Haruhi ignorus la ceteran klason kaj okupi ŝin uniformon de neniom ekrigardinte. Kaj sekve, ni uloj oni petis, ke ... lasu la klasĉambron la duan la sonorilon sonoris - laŭ la peto de Asakura Rjoko.

Sed, grave, Haruhi havas vere grandan ciferon... argh, ĉi tiu ne la tempo al dir tia afero.

Indico #3: Fine de ĉiu bloko, Haruhi irus FORESTANTA SEN PERMESO. Kiam la lernejo sonorilo venis rulantan ĉirkaŭ, ŝi ekkaptus ŝin tornistron kaj paf el la klasĉambro. Logike, Mi pensis ke ŝi iris senprokraste ŝin domon; Min neniam pensintus ke ŝi irus por partopreni ĉiujn klubojn en la lernejo. Iun tagon, vi vidus ŝin pas pilkoj en la Korbopilko Klubo, kaj la sekvonta vi vidus ŝin kudr kapkuseno kazo en la Kudr Klubo. De la sekvonta tago, vi vidus ŝin mansalutantan ŝin bastonon en la Hokeo Klubo. Mi pensas ŝin ankaŭ aliĝis al la Basbalo Klubo. Do, resume, ŝi havis partopren ĉiu sporto klubo en nia lernejo. Ĉiuj kluboj provis persvadi ŝin en aliĝu, kompreneble, sed ŝi turnis ĉiuj desupre. Ŝi klarigo : „Estis estas ĝen al mi por fari same klubo agado ĉiutaga.” Finfine, ŝi ne aliĝ al iu kluboj.

Kio estis knabino prov tiri?

De ĉi tiu solaj, novaĵoj pri „stranga unuajaro knabino” disvastig tra la tuta lernejo preskaŭ tuj. Ene de monato, ne estis unusola persono kiuj ne sciis kiu Suzumija Haruhi estis. Rapidaplusend Povus, homojn povus ankoraŭ ne sperti sciatan kiujn la kapitalo estis, sed Suzumija Haruhi estis konata nomo.

Do, kun ĉiuj ĉi tiu aĵo okaz - kaj Haruhi estis ĉiam la kaŭz - Povus alven.

Kvankam Mi propre pensi ke destino estas egale malpli kredebla ol la [[Suzumiya Haruhi:Volumo1 Notoj de la Tradukinto#Monstro de Loch Ness|monstro de Loch Ness]], se destino, ĉe iuj mistero loko, estas aktive influ homaj vivoj, mia rado de sorto havis verŝajne komenc turni. Kredeble, en iuj izolita monto, estis verŝajne iuj malnova Guy kiujn estis okupata reskribanta ĝi.

Post la fino de la [[Suzumiya Haruhi:Volumo1 Notoj de la Tradukinto#Ora semajno|Ora Semajno]] ferio, Mi piediris lernejon, ne certa kiu tago de la semajno estis. La nenature sunbrila Maja vetero eksplodigis sur mian haŭton kaj trempigis min kun ŝvito - la kruta monteto ŝajne ne fin aŭ. Juste kio estis ĝi ke la Tero volis ke? Estis sufer flava febro ia?

„Hej, Kjon.”

De malantaŭe de, iu aplaŭdita min sur la ŝultro. Estis Taniguĉi.

Lia pli_anto incendio pend malordema sur liaj ŝultroj, kaj lia necktie estis sulka kaj oblikva flanken.

„Kie vi iras por Ora Semajno?”

„Mi prenis mian malgrandan fratinon al vid mia avinjo en la kamparo.”

„Kiel malakra.”

„Bona, kion vi far, tiame?”

„Partatempa laborposteno ĝis la fino.”

„Vi ne simil tia persono.”

„Kjon, vi estas mezlernejano nun - kial vi ankoraŭ pren via malgranda fratino al vid via avĉo kaj avinjo? Vi devas almenaŭ simil altranga alta studento.”

Parenteze, Kjon estus mi. Mia onklino estis tiu, kiu unua nomita min ke. Antaŭ kelkaj jaroj, mia longa onklino subite diris min, „Mian bonecon, Kjon havas kresk tiel granda!” Mia fratino opiniis, ke estas amuza kaj ankaŭ komencis voki mi Kjon. Post tio la cetera estas historio - miaj amikoj, sur aŭd mia fratino vok mi Kjon, decid al sekv ŝia gvid. De tiun tagon sur, mia kromnomo fariĝis Kjon. Diable ĝi, mia fratino uzis por voki min „Onij-ĉan”!

„Estas tradicio de mia familia al havas kuzon renkontiĝon dum Ora Semajno,” Mi alrespond kiel Mi grimp la monteto.

La ŝvit sentigis min nekomforta.

Taniguĉi, longasenspiriĝ kiel kutime, distrumpetis pri tio, ke li havis renkontitan iuj ĉarmaj knabinoj ĉe lia laborejo, kaj kiel li intencis uzi la monon lin savis iri sur datoj kaj tiela. Sincerdire, temoj kiel kiuj revoj homoj havas, aŭ kiel miriga aŭ ĉarma ies dorlotbesto estas, estas, en mia libro, iom de la plej malakraj temoj en la mondo.

Kiel Mi aŭskultis dato horaro de Taniguĉi (ŝajne li ne estis vizit malgrandajn problemojn kiel kiel neniu estis ir kun li), ni alvenl la lernejo krado.

Suzumija Haruhi estis jam sidanta apog mia seĝo, fiksrigardanta ekster, kiam Mi eniris la klasĉambron. Ŝi havis du bulkokiel haro tondiloj sur ŝi kapo; ŝajne hodiaŭ estis Merkredo. Post sidiĝ - ial Mi ne sciis, kiel la nur klarigo povus esti Ke mi estis ir nuksoj - antaŭ Mi konscias ĝin, Min trov min refoje alparol Suzumija Haruhi.

„Vi ŝanĝas vian hararangon ĉiu tago pro la fremduloj?”

Kiel roboto, Suzumija Haruhi malrapide turn ŝia vizaĝo al mi, kaj fiksrigard mi kun ŝia mortintagrava esprimo. Estis sufiĉe timiga, efektive.

„Kiam vi rimarkas?”

Ŝian tonon estis tiom malvarma ke ĝi estis kvazaŭ ŝi estis alparol roko ĉe la flanko de la vojo.

Mi paŭzis dum kelka tempo pripens ĝi.

„Hm... dum kelka tempo.”

„Vere?”

Haruhi ripozita ŝian mentonon sur ŝia palmo, rigard ĉagren.

„Mi pensas ke ĉiu tago de la semajno eligas malsaman bildon.”

Ĉi tiu estis la unua fojo, ke ni havis konvenan konversacion!

„Por koloro: Lundo estas flava, Mardo estas ruĝa, Merkredo estas blua, Ĵaudo estas verda, Vendredo estas oro, Sabato estas bruna, kaj Dimanĉo estas blanka.”

Mi povus specon de kompren kiuj ŝi estis prov diri.

„Tiame, ke signif, se ni uzas nombrojn reprezenti la koloron, Lundon estas nulo kaj Dimanĉo estas ses, prav?”

„Tio estas ĝusta.”

„Sed, ne devus Lundon est unu?”

„Kiu pet via opinio?”

„... Jes, ĝusta.”

Ŝajne malkontentigita de mia respondo, Haruhi kolere rigard mi. Mi nur sidis tie maltrankvilige kaj lasi tempon glit de.

„Havas Min viditan vin ie antaŭ? longe antaŭe?”

„Kredas, ke ne.”

Post Mi alrespondis, Okabe-sensej eniris la klasĉambron, kaj nia unua konversacio finis.

Malgraŭ tio, ke nia unua konversacio estis nenio skribi hejmon pri, ĉi tiu povus fariĝitan la ŝanĝ punkto Mi estas serĉ!

Aliflanke, la sola ŝanco mi povus alparol Haruhi estis la peco de tempo antaŭ homeroom, kiel ŝi estas kutime ne en la ĉambro dum paŭzo. Sed kiel Mi sidas antaŭ ŝin, Min estas relative certa ke miaj ŝancoj de alparol ŝi alest multe pli granda ol tiuj de iu alia.

Sed la afero ke ŝok mi la plej estis tio, ke Haruhi efektive alrespondita min konvene. Mi originale pensis ke ŝi irus, “Vin kretenon, ferm! Kio!” Ŝajne Ke mi estas ĝuste kiel stranga kiel ŝi, por efektive trovanta la intestoj iri kaj alparol ŝi.

Sekve, kiam Mi venis al lernejo la sekvonta tago kaj eltrovis ke, anstataŭ liganta tri ponevostoj, Haruhi havis tranĉitan ŝin longan kaj maldika haro mallonga, mi sentis tre melankolian.

La taliolongeco haro estis mallongigita ŝultrolongecon tranĉ. Tio estas, malgraŭ tio, ke la hairstyle far konven ŝia, ŝi tranĉ ŝia haro la tago post Mi alparol ŝia pri tio! Devas estas intence, ĝusta?

Kiam Mi diris al Haruhi pri tio -

„Ne vere.”

Ŝi alrespondis kun ŝi registr kiel komercan markon ĉagren tono, sed ne montr ia ajn speciala esprimo. Ŝi ne estis ir al diri al mi la kialo.

Sed Mi atendis ke, tiel, ke estis bone.

„Faris vin vere prov aliĝi al ĉiuj kluboj?”

De tiun tagon sur, alparol ŝia uz la peco de tempo antaŭ homeroom fariĝ mia ĉiutaga rutina. Kompreneble, se Mi ne prov komenco la konversacio, Haruhi rifuz reag. Alia afero estis tio, ke, se Mi alparolis ŝin pri tio, ke de hieraŭ nokte TELEVIDA PROGRAMO estis, aŭ kiel la vetero estis, ktp. - kiujn ŝi juĝis, ke „stultaj temoj” - ŝi nur ignorus mi. Scipovanta ke, Mi zorgeme elektis la konversacion temon ĉiam, kiam Mi alparolis ŝin. Ŝi forturnis ŝian vizaĝon pro ĝeno, montrante la finon de la konversacio de tiu tago
[[Image:Sh_v1_01.jpg|thumb|''Ŝi forturnis ŝian vizaĝon pro ĝeno, montrante la finon de la konversacio de tiu tago.'']]
„Estas klubo tio estas pli amuze ol la aliaj? Mi volas konsider aliĝ iuj mi.”

„Neniu.” Haruhi alrespondis kategorie. „Absolute neniu.”

Ŝi emfazis ĉi tiu denove, tiame malrapide ellas enspiron. Ŝi estis suspiranta?

„Mi pensis ke mezlernejo estus iom pli bona. Fine, estas la sama kiel deviga edukado. Nenio ŝanĝoj iel ajn. Simil Mi aliĝis al la malĝusta lernejo.”

Maltraf, kiuj kriterioj faris vin utiligas kiam vi decidis kiu lernejo ĉeesti?

„Sportoj kluboj kaj kulturaj kluboj estas kaj tamen. Se nur estis iuj unikaj kluboj en lernejo...”

„Bone, kio donis vin la rajton je decid se aliaj kluboj estas normala ĉu, aŭ ĉu ne,?”

„Ferm. Laŭvole klubo, tiame estas unika; alie, estas klara.”

„Vere? Mi sciis vin dirus tio.”

„Hmph!”

Ŝi turn ŝia vizaĝo for en ĝeno, sign la finiĝon de la taga konversacio.

Alia tago:

„Mi overheard io, kion alia tago... Ne estas io grava ĉiuokaze... Faris vin vere forĵet ĉiuj viaj koramikoj?”

„”Kial mi devas aŭdi ĉi tiu de vi denove?”

Ŝi bros ŝian haron de ŝiaj ŝultroj, kaj fiksrigard mi kun ŝiaj brilaj nigraj okuloj. Dio, krom estanta pokervizaĝa, sole ĉi tiu kolera esprimo ŝajn ofte aperi sur ŝi vizaĝo.

„Faris ke Taniguĉi diri al vi? Dio, Mi ne povas kred Ke mi estas en la sama klaso kiel tio idioto eĉ post kiam Mi diplomiĝita subliceon. Li ne unu el tiuj persekut psychos, li estas?”

„Mi kredas ke ne,” Mi penso.

„Mi ne scias, kion vi aŭd, sed negrave. La pliparto estas vera ĉiuokaze.”

„Ne estas iu tie vi vol havas gravan interrilaton kun?”

„Absolute nenia unu!”

Totala malakcepto ŝajne estis ŝia devizo.

„Ĉiu ... senescepte unu el ili estis kreteno. Mi nur ne povas okupiĝ pri iu grava interrilato kun ili. Ĉiu el ili petus al mi renkonti li ĉe la fervoja stacio Dimanĉon, tiame ni certe vizitus la kinejon, la amuzparko, aŭ pilkoludo. La unua fojo ni manĝis kune ĉiame estus lunĉa rendevuo, tiame ni forrapidus kafejo al trink teo. Finfine, ili ĉiame dirus ‚Ĝis morgaŭ!‘”

„Mi ne vidas io malĝusta kun !” Ke mi penso propre, sed Mi ne aŭdac dir tio publike. Se Haruhi diris estas malbona, tiam, oni devas malbonan por ŝi.

„Tiame, nepre, ili konfesus telefone. Diable! Ĉi tiu estas grava temo, almenaŭ dir al mi vizaĝalvizaĝe!!”

mi povus kunsent kun tiuj uloj. Faranta tiela grava - al ili, almenaŭ - konfeso al iu, kiu rigard vi ŝat vi estas vermo verŝajne farus iu sent maltrankvila. Ili panikiĝis juste de vidanta via esprimo! Mi estis imaganta tion, kion tiuj uloj estis pens kiel Mi respondita al Haruhi.

„Hm, vi pravas. Mi demandus la knabinon for kaj diri al ŝi rekte.”

„Kion la la infero prizorgas vin!”

Kio la... Faris min diras io malĝusta denove?

„La problemo estas, estas ĉiuj knaboj en ĉi tiu mondo tielaj dimwitted bestoj? Mi estas agit de ĉi tiu demando ekde subliceo.”

Hodiaŭ ne estas iu pli bona, ĝi estas!

„Tiame, kia knabo vi konsiderus Interesan? Ĝin estas estos fremda ĉion dirite?”

„Mi estas bona kun fremduloj aŭ similaj aferoj kondiĉe, ke ili ne normala. Esti ili vira aŭ virina.”

„Kial vi ĉiame insist, ke ian elekton krom homa?”

Kiam Mi elbabilita tio Haruhi elrigard mi kun malestimo.

„Ĉar homoj ne estas amuzo iel ajn!”

„Tio... eble vi pravas.”

Egale mi ne povus rebat ideo de Haruhi; se montriĝis, ke ĉi tiu ĉarma transloko studento estis duonoterano, duonofremda, eĉ Mi kredus tio estas malvarmeta. Se Taniguĉi, aktuale sidanta apud mi kaj spion Haruhi kaj mi, estis detektivo de la estonteco, estus eĉ pli bona. Se Asakura Rjoko, kiun, ial, teniĝis ridetantan ĉe mi, havis ia ajn supernatura potenco, tiam mia lernejo vivo estus kiel ekscita laŭeble akir.

Sed neniu povas esti - ne fremduloj, tempo veturantoj, aŭ supernaturaj potencoj ekzist en ĉi tiu mondo. Aprobu, ni diras, ke ili far ekzist. Ili rifuz nur aper tuj antaŭ ni humilaj civitanoj kaj dir, „Saluton, Mi estas efektive fremda.”

„TIAL!”

Haruhi subite levŝ kaj frap ŝia seĝo malsupren, kaŭz ĉiu al turn kaj rigard ŝia.

„TIAL MI ESTAS LABOR TIEL MALFACILA!!”

„Pardonon Mi estas malfrua!”

La ĉiamoptimisma Okabe-sensej, kiu estis bela senspiriĝ, kur en la klasĉambron. Kiam li vidis la tutan klason rigard Haruhi levŝ rekta, ŝi pugnoj kunpremis kaj okuloj fiksita je la plafono, li fariĝis ĝuste kiel surpriz kaj juste staris tie.

„Hm... Ĉefĉambro estas komenconta!”

Haruhi sidiĝis tuj kaj kolere rigard la angulo de ŝia skribtablo. Uf!

Mi returnis; la tutan klason faris la samon kaj turnis iliajn kapojn ankaŭ. Tiame Okabe-sensej, evidente perdita la orientiĝon de la bruado, ŝanceliĝita la stadion kaj ellas molan tus.

„Mi pardonpeti pro tio, ke malfrua. Kion?... Tiam, ni komencu!”

Li ripet si denove, kaj la klaso atmosfero fine reven al normala - malgraŭ tio, ke ĉi tiu estis la speco de atmosfero tio Haruhi malam la plej!

Eble viva tuj?

Sed verdire, en la profundo de mia koro, Mi estas vere envias sinteno de Haruhi pri vivo.

Ŝi ankoraŭ havas la kredon ke ŝi estos renkont iu de la supernatura mondo, kredo Ke mi forlas antaŭlonge, kaj ŝi entuziasme prov ating ŝia revo. Se sidanta ĉirkaŭ atendanta ne atingos tion, kion, ni voku ili ni! Ĉi tial Haruhi far aferojn kiel tir blankaj linioj sur la lernejo kampo, pentraĵo simboloj sur la lernejo tegmento, kaj almet malben papero talismans ĉie.

Suspiro!

Mi ne scias kiam Haruhi komencis farr strangan aĵon, tio far aliaj eraro ŝia por occultist. Atendanta atingas nenio, sekve, kial ne elfari iuj strangaj ceremonioj voki ilin for? Finfine, tamen, nenio okazita. Eble tio estis kial Haruhi ĉiame havis ke „diable” rigard ŝia vizaĝo...?”

„He, Kjon.”

Post klaso, Taniguĉi, kun lia perpleksig vizaĝon, provis bloki min. Taniguĉi, vi simil totalo kreteno kun tio esprimo via!

„Silentu! Mi estas indiferenta kio vi diras. Ĉiuokaze, kia magia sorĉo faris vin ĵetis?”

„Kio magia sorĉo?”

Tre avancinta [[Suzumiya Haruhi:Volumo1 Notoj de la Tradukinto#Teĥnologio kaj magio|teknologio estas neapartigebla de magio]]! Mi memorita ĉi tiu proverbo kiel Mi demand Taniguĉi subten. Li tiame indikis lian fingron ĉe nunvak seĝo de Haruhi.

„Ĉi tiu estas la unua fojo, ke Mi havas viditan Suzumija alparol persono tiel longe! Kio estis vi uloj priparol?”

Tio, ha, kion ni priparol? mi nur demandis al ŝi iuj normalaj demandoj, jen ĉio.

„Ĉi tiu estas fenomeno!”

Taniguĉi pikeme met sur imponeg al esprimo. Tiame Kunikida' ekaper de malantaŭe de Taniguĉi.

„Haruhi estas ĉiame elirinta kun strangaj knabinoj.”

Hej, ne diru tion. Tio kreos miskomprenon.

„Negrave se Kjon ŝat strangaj knabinoj. Kiuj Mi ne povas kompren estas, kial Suzumija alparolus vi? Mi ne komprenas iel ajn.”

„Eble Kjon estas kiel stranga kiel ŝi?”

„Verŝajne. Tio estas, vi ne povas atend iu kun kromnomo kiel Kjon esti normala.”

Halt vok mi Kjon, Kjon, Kjon! Prefere ol est nom de tio stulta kromnomo, nur uz mia vera nomo! Malpleje, Mi vol aŭd mia fratino voko mi „Onij-ĉan”!

„Mi vol scias tro.”

La voĉo de bonhumora knabino aperis kvazaŭ el nenie. Mi levis mian kapon, kaj, kompreneble, vidis senscie ridetanta vizaĝo de Asakura Rjoko.

„Mi provis alparol Suzumija-san kelkaj tempoj jam, sed nenio venis de ĝi. Vi povas instru mi kiel Mi alparolu ŝi?”

Mi ag kiel kvankam Mi estis pripens ĉi tiu dum kelka tempo, sed efektive, Mi ne eĉ pens iel ajn.

„Mi ne scias.”

Sur aŭd ĉi tiu, Asakura ridetis.

„Mi estas sekve trankviligita hodiaŭ. Ŝi ne povas okaz est izol de ŝiaj samklasanoj tia, tiel estas granda tio vi fariĝas ŝian amikon.”

Asakura Rjoko prizorgis ŝin kiel klaso monitoro ĉar, bone, ŝi estis la klaso monitoro. Ŝi estis elektiĝ kiel la klaso monitoro en nia fina longa homeroom seanco.

„Amiko, ho?”

Mi skuis la kapon malcerte. Estis vere tia? Sed la sola esprimo Haruhi donis min ĉiam, kiam Mi alparol ŝia estis kolera rigardo!

„Vi devas daŭri helpantan Suzumija-san tiel, ke ŝi povas interrilat kun ĉiu. Ni estas en la sama klaso ĉion dirite, tiel ni estas fid al vi!”

Suspiro. Eĉ se vi diras ke, Mi eĉ ne scias kio Mi estas faru!

„Se estas tion, kion Mi devas diri al Suzumija-san, mi povus juste pet al vi pasi la mesaĝon ŝin!”

Ne, atend! Mi ne estas via proparolanto!

„Bonvolu?” ŝi petis sincere, metantaj ŝiaj palmoj kune.

Alfront ŝi peto, mi povus sole don neklarajn respondojn kiel „erm” kaj „haa...”. Asakura komprenis tion kiel „jes,” donis ŝian flavan tulipokiel rideto, kaj poste reven al la aliaj knabinoj. Post vidanta ke la aliaj knabinoj estis rigard mi, mia koro falis ĝis la malsupro de kanjono.

„Kjon, ni estas bonaj amikoj, ĝusta...?” Taniguĉi demand, fiksrigard mi suspekte.

„Kion diable estas okazanta tie ĉi?”

Eĉ Kunikida', kun liaj okuloj ferm kaj armiloj transir lia brusto, kapjes.

Dio mia! Kial Mi estas ĉirkaŭita de ĉi tiu aro da idiotoj?

Ŝajne iu decidis ĉiu en klaso kiu necesas por ŝanĝi iliajn seĝojn ĉiumonatan. Sekve, la klaso monitoro, Asakura, skribis ĉiuj seĝo nombroj sur malgrandajn pecojn de papero, lokis ilin en [[Suzumiya Haruhi:Volumo1 Notoj de la Tradukinto#Biskvitujo|biskvitujo]], kaj lasi la tutan nin tiras de ĝi. Fine, Mi akiris la seĝon en la dua fina disputo apud la fenestro ke preteratentas la korton. Konjekt kiujn prenis la finan seĝon tuj malantaŭ min? Tio estas vera. Estis la iam ajnkolere rigard Haruhi!

„Kial ne estis interesaĵo okazita tamen?! Kiel malgranda gradolernejo infanoj malaperanta unu post unu, aŭ iuj instruistoj akiranta murd en ŝlos klasĉambron?”

„Halt dir tia timiga aĵo!”

„Mi aliĝita al la Mistero Studgrupo.”

„Aj? Kio okazis?”

„Estis tiel stulta. Nenio interesa okazis! Cetere, ĉiuj klubo membroj estas detektivo romano fervoruloj, sed mankas iu tie tio simil detektivo!”

„Ĉu tio ne estas normala?”

„Mi efektive havis esperojn por la Supernatura Studgrupo.”

„Ĉu vere?”

„Sed, ili ĉiuj montriĝ esti aro da okultaj frenezuloj. Far ke sono amuzo vi?”

„Ne vere.”

„Ha, viro, ĉi tiu estas tro enuiga! Kial ne ĉi tiu lernejo havas dece interesan klubon?”

„Bone, estas ne multe vi povas far pri tio.”

„Mi pensis ke post Mi pasis al altranga alta Mi renkontus iuj kickass kluboj! Suspiro, ĉi tiu similas aspir enir la De la superaj ligoj kaj poste eltrovanta ke la lernejo vi estas ĉeestanta eĉ ne havas basbalan teamon.”

Haruhi aspektas, kvazaŭ ŝi estis ia banshee pretas iri al cent Budhano monaĥejoj al met iuj malbenoj. Ŝi fiksrigardis la ĉielon kun malestimo kaj ellas grandegan suspiron.

Ĉu mi kompatu ŝin?

Mi ne scias tion, kion speco de kluboj Haruhi kiel. Eble eĉ ŝi ne scias la respondon. Ŝi nur „vol fari interesaĵon.” Kio estis „interesaĵo?” Faris tio okup solv murdo mistero? Serĉ Nifoj? Aŭ ekzorcoj? Mi pens ŝi tute ne sciis, aŭ.

„Mi pensas ĝin ne povas esti help al se ne iu.”

Mi decidis esprimi mian opinion.

„Se oni juĝas laŭ la rezultoj, homoj estas kutime kontenta kun iliaj aktualaj statoj. Tiuj, kiuj ne, tamen, vol prov invent aŭ eltrov io al antaŭeniro civilizacio. Iu volis flugi, sekve lin aŭ ŝi inventis aviadilojn. Iu volis vojaĝi facile, sekve aŭtojn kaj trajnoj estis farita. Sed tiuj aferoj estis kre de tiuj, kiuj kiujn posedis specialajn talentojn. Nur geniulo povas transformi tiuj imagado en realaĵo. Ni ordinara morta juste vivu niajn vivojn plene. Ni ne devus agon impulseme eĉ se ni sentas aventureman.”

„Fermu.”

Haruhi juste interromp mia relative bonega parolado, aŭ almenaŭ jen kio Mi opiniis, ke estas, kaj turn ŝia ekir al la alia direkto. Ĝi simil ŝi estis vere malbonhumora aktuale. Kaj tamen denove, kiam ne estis ŝi? Mi kutimiĝis al ĝi jam.

Ĉi tiu knabino verŝajne ne prizorg io - krom se ĝi koncernis supernaturajn potencojn tio for superrealaĵo. La mondo ne havas tiuj, tamen. Ne, vere.

Vivu la Leĝoj de Fiziko! Danke al vi ni homoj povas loĝ en paco. Kvankam Haruhi povus kuntiriĝ timeme je tio.

Mi estas normala, ĝusta?

Aĵo devas havi ekkaŭzita ĝin.

Eble estis la supra konversacio?

Ĉar Mi neniam vidis ĝin rezultantan!

La varmeta suno faris ĉiu en la klasĉambro dormema. Tia, kia mi estis ekdorm kaj ekdorm, potenca forto subite aplikita sin sur mia kolo kaj tiris min returnite. Ĉar la forto estis tiom forta, mia kapo frap la angulo de la skribtablo apog mi. Larmoj tuj venis el miaj okuloj.

„Kion vi opinias vin estas faranta!?”

Mi turn mia kapo ĉirkaŭ freneze kaj vidis Haruhi, unu mano ankoraŭ ekpren mia kolo, ridet granda rideto tio estis kiel brila kiel la tropika suno - honeste, ĉi tiu estas la unua fojo, ke Mi estas vid ŝia rideto! Se ridetoj povas esti mezur pri temperaturo, tiam ŝia rideto estis kiel varma kiel tropika pluvarbaro.

„Mi akiris ĝin!”

He, ne kraĉ sur mi!

„Kial mi ne pens ĉi tiu supre antaŭ?”

Okuloj de Haruhi bril kiel brile kiel la [[Suzumiya Haruhi:Volumo1 Notoj de la Tradukinto#Albirea ĉefstelo|Albirea ĉefstelo]]. Ŝi fiksrigardis min indik. Kontraŭvole Mi demandis:

„Kion vi elpens?”

„Se ĝi ne ekzist, mi povas nur far unu mi!”

„Far kio?”

„Fari KLUBON!”

Mian kapon subite doloron, kaj Mi ne kredas ke ĝi iel koncernis mian kapon frapantan la skribtablon antaŭ unu momento.

„Vere? Kia bonega ideo. Vi povas delas min hodiaŭ?”

„Kio estas tio sinteno? Vi devus esti feliĉa!”

„Pri via ideo, Mi estos alparol vi pri tio poste. Intertempe, mi nur deziri vin konsideri kie ni estas. TIAM vi povas dividi vian ĝojon kun mi. Sed unue, trankviliĝ, bonan?”

„Kion vi volas diri?”

„Klaso ne malakceptita tamen.”

Haruhi fine delas mian kolon. Mi premis malantaŭe de mia kapo kiu estis ek sensentiĝ kaj returnis malrapide. Mi rimarkis ke la tuta klaso rigardis tute miregis. La ĵus diplomiĝita komencanton Instruiston de la angla, kun kreto en ŝia mano, fiksrigard mi kaj aspektas, kvazaŭ ŝi estis pretas krii.

Mi signalo Haruhi sidiĝ rapide kaj eklevis la ŝultrojn ĉe la malriĉa instruisto.

„Bonvolu, daŭri la lecionon, Maltraf.”

Mi aŭdis Haruhi murmur tra la dentoj pri io antaŭ ŝi sidiĝis nevole. La instruisto tiame rekomencis ŝin skrib en la direktoraro...

Krei novan klubon?

Hmmmm...

Ne diru al mi, ke mi estos kunlaboranta.

Mia doloranta kapo nur komencis plibonigi mian maltrankvilon.

<noinclude>
{| border="1" cellpadding="5" cellspacing="0" style="margin: 1em 1em 1em 0; background: #f9f9f9; border: 1px #aaaaaa solid; padding: 0.2em; border-collapse: collapse;"
|-
| [[ESP_Suzumiya_Haruhi|Ĉefpaĝen]]
| Iri al la [Suzumiya_Haruhi:Volumo1_Antaŭparolo|Antaŭparolo]]
| Iri al [[Suzumiya_Haruhi:Volumo1_Ĉapitro2|Ĉapitro 2]]
|-
|}
</noinclude>

ESP Suzumiya Haruhi

2010-01-29T23:38:23Z

Osho-Jabbe: Redirecting to Suzumiya Haruhi ~ Esperanto version

#REDIRECT [[Suzumiya Haruhi ~ Esperanto version]]

Suzumiya Haruhi:Volumo1 Antaŭparolo

2010-01-29T23:36:51Z

Osho-Jabbe:

Kiam mi ĉesis kredi je Avo Frosto? Verdire, tia ridinda demando havas nenian signifon por mi. Tamen, se vi demandus, kiam mi ĉesis kredi, ke la maljunulo portanta la ruĝan vestaĵon estas Avo Frosto, do, mi povas konfide diri, „Mi neniam kredis je Avo Frosto, ne eĉ iam.” Mi sciis, ke la Avo Frosto, kiu aperis en mia infanĝardena kristnaska festo estis trompisto, kaj, pensante pri ĝi, ĉiu el miaj samklasanoj havis la saman mienon de nekredemo, vidante ke nia instruisto ŝajnigis sin Avo Frosto. Kvankam mi neniam vidis, panjon kisi Avon Froston, mi estis jam sufiĉe saĝa suspekti pri la ekzisto de maljunulo, kiu laboras nur dum kristnaska antaŭvespero.

Tamen, mi delonge ne sciis ke la eksterteruloj, tempovojaĝantoj, fantomoj, monstroj kaj telepatiuloj en tiuj efik-plena desegnofilmoj kun bonuloj kontraŭ malbona organizo ne efektive ekzistas. Ne, atendu, mi verŝajne ja sciis, mi nur ne volis agnoski tion. Profunde en mia koro, mi ankoraŭ volis ke tiuj eksterteruloj, tempovojaĝantoj, fantomoj, monstroj, telepatiuloj kaj malbonaj organizoj subite aperus. Kompare kun tiu ĉi enuiga*, normala vivo mia, la mondo de tiuj pavaj televidaj programoj estis multe pli ekscitaj; Mi volis ankaŭ loĝi en tiu mondo!

Mi volis esti tiu, kiu savus la fraŭlinon forŝtelitan de eksterteruloj kaj malliberigitan en bovla fortreso. Mi volis esti tiu, kiu uzus mian kuraĝon, inteligenton, kaj fidindan laserpafilon por kontraŭbatali krimulojn de la estoneco penantajn ŝanĝi historion por propre profiti. Mi volis esti tiu, kiu povus forpeli demonojn kaj monstrojn per unu ŝorĉaĵo kaj kontraŭbatali mutaciintojn aŭ psikokinezulojn de malbonaj organizoj kaj havi telepatiajn batalojn!

Sed, atendu, trankviliĝu. Se mi vere estus atakita de eksterteruloj aŭ io alia, kiel mi kontraŭbatalus ilin? Mi ne eĉ havas iun ajn specialajn potencojn! Nu do, kion pri tiu ĉi: unu tago, mistera nova studento translokiĝas al mia klaso. Sed li reale estas eksterulo aŭ de la estonteco kaj li havas telepatiajn potencojn. Kiam li ekbatalas kontraŭ malbonuloj, mi nur devas trovi metodon partopreni lian militon. Nur li batalos, kaj mi povas nur esti lian lakea adjunkto. Dio mia, tiu ĉi estas bonega, mi estas tiel ruza!

Aŭ, eble, se tio ne funkcias, kio pri tio ĉi: unu tago, mistera potenco en mi vekiĝus , kvazaŭ psikokineza aŭ metapsikia povo. Mi malkovrus ke multaj personoj en tiu ĉi mondo havas similajn potencojn, kaj, tiam, ia metapsikia societo varbas min. Mi mebriĝus al tiu ĉi organizo kaj protektus la mondon kontraŭ malbonaj mutaciintoj.

Bedaŭrinde, realo estas suprize kruela... Neniu translokiĝis al mia klaso. Mi neniam vidis NIFOn. Kiam mi iris al lokoj, kiuj onidire estas hantita, nenio aperis. Du horoj da intensa fiksrigardado ne movis mian krajonon eĉ unu milimetron, kaj rigardante la kapon de mia samklasano ne rivelis liajn pensojn al mi. Mi ne povis ne melankoliĝi pro la normaleco de la leĝoj de fiziko. Mi ekĉesis serĉi NIFOjn kaj atenti metapsikiajn televidajn programojn ĉar mi fine konvinkis min ke tio estas malebla. Mi eĉ atingis punkton, kie mi nur havis nostolgion por tiuj aferoj.

Post submezlernejo, mi tute elkreskis tiun fantazian mondon kaj iĝis ege bazita en realo. Nenio okazis en 1999, malgraŭ tio, ke mi esperis, iomete, ke io ja okazus; homoj ne reiris al la luno nek preteiris ĝin. Mi supozas, pro la aspekto de aferoj, ke mi estos delonge mortinta antaŭ oni povas aranĝi vojaĝon de Tero al Alfa Centaŭro.

Kun tiaj malspritaj pensoj en mia menso, mi iĝis normala, senĝena mezlernejano. Almenaŭ, ĝis la tago, en kiu mi renkontis Suzumija Haruhi.

<noinclude>
{| border="1" cellpadding="5" cellspacing="0" style="margin: 1em 1em 1em 0; background: #f9f9f9; border: 1px #aaaaaa solid; padding: 0.2em; border-collapse: collapse;"
|-
| [[ESP_Suzumiya_Haruhi|Ĉefpaĝen]]
| Iri al [[Suzumiya_Haruhi:Volumo1_Ĉapitro1|Ĉapitro 1]]
|-
|}
</noinclude>

Suzumiya Haruhi:Volumo1 Ĉapitro1

2009-12-08T17:15:18Z

Osho-Jabbe:

'''Ĉapitro 1'''

Post mi registris por loka mezlernejo, mi baldaŭ bedaŭris ĝin, ĉar la lernejo, kiun mi frekventis, sidis supre sur longa, kruta monteto. Egale printempe, Mi fariĝis tre bolitan kaj ŝvita, kvazaŭ mi grimpis grandan monton. ĉiufoje kiam mi memoris ĉi tio, kune kun la fakto, ke por la sekvonta tri jaroj mi devos refari la saman agon ĉiutage matene, mi jam sentas laca kaj melankolia. Mi iom trodormis hodiaŭ, kaj eble tial mi piediris tiom pli rapide, aŭ eble tial mi estis tiom laca tiam. Mi povus vekiĝis dek minutojn pli frua, sed kiel vi ĉiuj scias, oni dormas plej bone tuj antaŭ jam venis la tempon por vekiĝi. Mi ne volas malŝpari tiujn dek valorajn minutojn. Do, Mi konsciis, ke min povus neniam vekiĝi frue, ĉion dirite, kiu signifas, ke mi devus ripeti ĉi tiun matenfaradon dum la sekvonta tri jaroj. ĉi tio estis entute tro malĝojiga.

Tial mi havis malgajan menion dum la enir-ceremonio. ĉiuj aliaj en la nenecese granda aŭditorio havis tiun „mi komencas novan vojaĝon” aspekto sur iliaj vizaĝoj. Vi scias tiun unikan aspekton: la esperema, sed plena per necerteco mieno ke ĉiu nova studento portas, enirante novan lernejon. Por mi, ĝi ne tielis - multaj malnovaj samklasanoj de mia siatempa submezlernejo ankaŭ frekventis ĉi tiun lernejon. Plie, ankaŭ kelkaj el miaj amikoj estis tie ĉi. Sekve, Mi ne aspektis tiel maltrankvila - aŭ ekscita - kiel aliaj personoj.

La knaboj estis en jakoj, kaj la knabinoj estis en maristaj uniformoj. Ha, tio estas iom stranga kombinajxo. Eble la lernejestro monotone preleganta sur la stadio havas ia fetiĉo por maristaj uniformoj. Dum mi pripensis ĉi tiujn senutilajn aferojn, la stulta ceremonio fine finiĝis. Mi, kune kun miaj nebonvenetaj novaj samklasanoj, eniris klasĉambron n-ro 1-5.

Nia ĉefĉambra instruisto Okabe-sensej, kiu havis antaŭspegule dumhore ekzercita rideto, marŝis al la antaŭo de la klasĉambro kaj donis sinprezento. Unue, li diris, ke li estas instruisto de sportoj kaj estas la trejnisto de la manpilk-luda teamo. Tiame, li ekparolis pri liaj forpasintaj tagoj, kaj diris, ke kiam li estis en universitato, li ludis por la manpilk-luda teamo, kaj eĉ gajnis la ĉampiona maĉo, kaj ke tiu ĉi lernejo grave mankas manpilk-ludistoj, do, kiu ajn aliĝus la teamon, tuj fariĝus regululo. Poste, li plu diris pri tio, ke manpilkado estas la plej interesa sporto en la mondo ktp ktp ktp ktp. Ĝuste kiam mi pensis ke li neniam finus, li subite elbalbutis:

„Nun, mi sugestas, ke vi prezentu vin unu post la alia?”

Tian ĉi aferon oni atendu, tial mi ne estis vere surprizita.

Unu post la alia, la personoj en la maldekstra flanko de la klasĉambro komencis prezenti sin. Ili levis siajn manojn, poste deklamis siajn nomojn, la nomojn de siaj malnovaj lernejoj kaj aliaj trivialaj aferojn, ekzemple siajn ŝatokupojn aŭ preferatajn manĝajxojn. Iuj murmuris tra la dentoj por plemumi la taskon, kelkaj faris tre interesajn prezentojn, tamen iuj provis diri terurajn ŝercojn, kiuj malaltigis la ĉambran etoson. Dum la aliaj prezentis sin, mia vico alproksimiĝis. Mi eknervoziĝis! Vi certe scias, kiel mi sentis, ĉu ne?

Post mi sukcese eldiris mian zorgeme elpensitan, mallongan sinprezenton sen balbuti miajn vortojn, kiel laŭeble, mi sidiĝis, sentante la trankviliĝon de finiĝo de afero malagrabla, sed neevitebla. La persono malantaŭ mi insistis por sia vico kaj - ho, Mi verŝajne neniam forgesos ĉi tion por la restaĵo de mia vivo - diris legendiĝontaj vortoj.

„Mia nomo estas Suzumja Haruhi. Mi diplomiĝis ĉe Orienta Submezlernejo.”

Ĝis ĉi tiu punkto la sinprezento estis normala, tial mi ne eĉ provis turni min por rigardi ŝin. Mi rigardis al la ĉambroantaŭo kaj aŭskultis ŝian krispan voĉon.

„Min neniom interesas ordinaruloj. Se iu ĉi tie estas eksterterulo, tempovojaĝanto, dimensiovojaĝanto, aŭ telepatiulo, bonvolu veni renkonti min! Tio estas ĉio.”

Kiam mi aŭdis tion, mi ne povis ne turni min malantaŭen.

Ŝi havis longan nigran hararon. Ŝia ĉarma vizaĝo estis plena per aŭdaca kaj serioza rigardo dum la aliaj el la klaso fiksrigardis ŝin. Ŝia seriozeco kaj persistemo brilis tra ŝiaj brilaj okuloj kaj longaj brovoj. Ŝiaj lipetoj estis streĉe ferma. Ĉi tio estis mia unua impreso de ĉi tiu knabino.

Mi ankoraŭ memoras, kiom luma ŝia blanka kolo estis - staranta jene estis miriga belulino.

Haruhi, kun ŝiaj provokaj okuloj, ĉirkaŭrigardis la klason malrapide, ĉesis por rigardi al mi (mia buŝo estis larĝe malfermita), kaj poste sidiĝis sen eĉ rideto.

Ĉu tio estu amuza?

Ŝi havis laŭlonge nigran hararon. Ŝi ĉarma vizaĝo estis plena de aŭdaca kaj malfacila rigardo kiel la aliaj de la klaso fiksrigardis ŝin. Ŝi graveco kaj persistemo bril per ŝiaj glinting okuloj kaj longaj brovoj. Ŝi malgrandaj lipoj estis streĉe fermis. Ĉi tiu estis mia unua impreso de ĉi tiu knabino.

Mi ankoraŭ memori kiel lumanta ŝi blanka kolo estis - star estis mirig belecon.

Haruhi, kun ŝi provokaj okuloj, skan la klaso malrapide, halt al kolere rigard mi (Mi havis mian buŝon larĝe malferm), kaj poste sidiĝis neniom ridetinte.

Estis tio, ke devus esti amuza?

Ĉe tiu momento mi kredas, ke ĉies mensoj estis plena per demandosignoj, kaj ke ĉiu estis konfuzita pri tio, kio sia reago estu „Ĉu mi ridu?” Neniu sciis.

Nu, se oni juĝas laŭ la konkludo, ĝi estis nek ŝerco nek ridafero, kiel Haruhi neniam diris aferon tian.

Ŝi ĉiam estas serioza.

Tio ĉi estas bazita sur mia propra sperto - ĝi ne povas esti malprava.

Post la feo de silento ŝvebis ĉirkaŭ la klasĉambro dum proksimume tridek sekundoj, la hejmĉambra instruisto, hezitis, kaj signalis al la sekvonta persono daŭri, kaj fine, la streĉa etoso leviĝis.

Tiel ni unuafoje renkontis.
Mi solene ĵuras - mi vere volas kredi, ke ĝi estis nur koincido.

Post ŝi forprenis ĉies atenton je la unua tago, Haruhi fariĝis senkulpa mezlernejanino.

Tio estis la kvieto antaŭ la ŝtormo! Mi fine scias tion, nun.

Ĉiuokaze, ciu en la lernejo venis de unu el la kvar submezlernejoj en la urbo - homoj kun pli-malpli mezbonaj ekzamenaj markoj. Inkluzive, kompreneble, Orienta Submezlernejo; sekve, iu en la klaso diplomiĝis samtempe, kiel Haruhi, kaj scias tion, kion ŝia silento signifas. Bedaŭrinde, mi ne konis iun de Orienta Submezlernejo; do, neniu povus klarigi al mi, kiom serioza la situacio estis. Sekve, kelkaj tagoj post tiu absurda memprezento, mi faris ion tre malsaĝan - mi provis paroli kun ŝi antaŭ kurso!

Miaj domenoj de malbona sorto ekfalis, kaj mi esti la inicatinto, kiu puŝis la unua bloko.

Komprenu. Kiam Haruhi sidis sur sia seĝo, ŝi aspektis kiel normala, ĉarma knabino. Tamen, mi devis sidi antaŭ ŝi, kaj mi pensis, ke mi simple fariĝus intima kun ŝi. Mi vere pensis ke tio funkcius. Kiel naiva. Iu, bonvolu bati sencon en min.

Kompreneble, mi komencis la konversacion kun tiu ĉi okazo.

„Hej.”

Mi turnis la kapon, kun senĝeneca rideto ĉe mia vizaĝo.

„Tiuj aferoj en via sinprezento, kiuj el ili estis seriozaj?”

Kun ŝiaj brakoj krucigitaj antaŭ ŝia brusto kaj ŝiaj lipoj firme malfermitaj, Suzumija Haruhi restigis sian seriozan sintenon, rigardante rekte en miajn okulojn.

„Kiu ‚aferoj en mia sinprezento‘?”

„La aferoj pri la eksterteruloj k.s.”

„Ĉu vi estas eksterterulo?”

Ŝi aspektis tre serioze.

„Ne... sed-”

„Se ne, kion vi volas de mi?”

„...Ne, nenion.”

„Do ne parolu kun mi. Vi malŝparas mian tempon.”

Ŝia firigardo estis tiel malvarma, ke mi ekdiradis „pardonu” responde, antaŭ eĉ mi konciis. Suzumija Haruhi forrigardis de mi malŝate, kaj ekmalridetis al la kretotabulo.

Mi estis dironta ion, sed mi ne povis elpensi ion bonan diri. Dankinde, je tiu momento, la ĉefinstruisto eniris la kursĉambron, kaj mi estis savita.

Sentante konfuzite, mi turnis la kapon al mia skribotablo. Tiam mi rimarkis, ke kelkaj miaj samklasanoj rigardis min kun intereso ĉe la vizaĝo. Kiam mi rerigardis ilin, tamen, mi rimarkis, ke ĉiuj ili havis la saman mienon, kvazaŭ ili estis dironto, „Nesuprize.” Kelkaj eĉ rigardis min simpatieme.

Ial tio ĝenis min. Tamen, mi poste lernis, ke ili estas diplomiĝintoj de Orienta Submezlernejo.

Kun la scio, ke mia unua kontakto kun Haruhi finiĝis tute vane, mi konstatis, ke mi konservu mian forecon de ŝi, por la asekuro de sekureco. Tio klara, semajno pasis.

Tamen, ĉiam ekzistis naivaj homoj, kiuj volis paroli kun Suzumija Haruhi, kiu ĉiam malridetis.

Plejparte, ili estis tiuj bonkoraj knabinoj, kiuj volis helpi solan samklasaninon. Tio estas bona afero, sed kontrolu vian celiton antaŭe!

„Bonan, ĉu vi spektis la televidan melodramserion, lastnokte?”

„Ne.”

„Be, kial ne?”

„Baf!”

„Vi provu ĝin. Eĉ se vi komencus meze de la serio, vi ne konvuziĝus. Ĉu vi bezonas min klarigi la antaŭajn rakontojn por vi?”

„Tuj foriru. Vi ĝenas min!”

Nu, tiele ĝi okazis.

Malĝentila kaj senmiena. Ŝi povus montri al ili iom da bonmanieroj! Tio nur pensigis ŝiajn viktimojn, ke ili iel misagis. Je la fino, li aŭ ŝi nur povas pensi „En ordo... do, mi simple...”, kaj demandi al si „Kiel mi fuŝdiris?”, antaŭ forĝemante.

Ne malfeliĉu, vi ne fuŝagis. Io en la cerbo de Suzumija Haruhi estas malfunkcianta, ne en la via.

Kvankam mi ne malĝuis manĝi sola, mi volis, ke aliuloj pensu min solemulo, dum ĉiu alia manĝis tagmanĝon kun amikoj. Tial mi manĝis kun Kunikida', mia malnova submezlerneja amiko kaj knabo nomata Taniguĉi de Orienta Submezlernejo, kies seĝo estas apud la mia.

Fine, ni ekklaĉis pri Haruhi.

„Vi provis paroli kun Suzumija, ĉu ne?” Taniguĉi subite demandis. Mi kapjesis.

„Kaj, poste ŝi diris ion strangan kaj agis malvarme?”

Vi diras al mi.

Taniguĉi metis sian tranĉitan boligitan ovon en sian buŝon, maĉis kaj diris kun plena buŝo;

„Se tio knabino interesas vin, mi ne eltiros miajn vortojn. Mia sola konsilo estas ‚forgesu ĝin!‘ vi jam sciu, sed ŝi estas frenezulino.”

Li aldonis ke li estis en klaso kun ŝi kaj bone konis ŝin. Tiam li rakontis multajn anekdotojn pri ŝi.

„Al ŝiaj agoj mankas senco. Mi pensis, ke ŝi regus sin, kiam ŝi iris al mezlernejo, sed klare, ne. Vi aŭdis ŝian sinprezenton, ĉu ne?”

„Ĉu vi celas la eksterterulajn aferojn.”

Kunikida', kiu estis okupita pre forpreno de ostojn el sia fritita fiŝo, interrompis.

„Precize. Eĉ en submezlernejo, ŝi emas fari kaj diri stangajn aferojn. Ja, tio rememorigas min - la lerneja vandalisma okazo, ekzemple!”

„Kio?”

„Vi konas tiun umilon por skribi liniojn el kreto, ĉu ne? Kiel ĝi nomiĝas... Ĉiuokaze, ŝi kaŝeniris la lernejon nokte, kun tiu aĵo, kaj skribis grandegan bildon meze de la atletika kamparo.”

Taniguĉi ekridetis, eble li memoris tiun okazon.

„Ĝi suprizis min. Mi iris al la lernejo, frumatene, kaj mi povis vidi grandan triangulojn kaj cirklojn sur la tero. Mi ne sciis kio ĝi estas, tial mi iris al la kvara etaĝo por akiri deĉielan rigardon. Tio ne helpis - mi ankoraŭ ne scias kio la simbolo estas.”

„Ho, mi pensas ke mi vidis tion antaŭe. La simbolo aspektis kiel rompita Nazka-linioj.” diris Kunikida'.

Mi neniam antaŭe aŭdis pri tion ĉi.

„Prave! Mi scias! La ĵurnaltitolo estis simile al ‚Misteraj Linioj sur Sumezlerneja Atletika Kampara‘, ĉu ne?”

„Ne diru al mi, ke ŝi-”

„Ŝi mem konfesis, do ne restas dubo. Kompreneble, tio konfuzis la instruistojn. Ŝi estis vokita al la ĉambro de la lernejestro. Ĉiu instruisto ĉeestis kaj esplordemandis ŝin.”

„Do, ĉu ŝi faris ĝin?”

„Mi ne scias.” Taniguĉi respondis senentuziasme, provante gluti buŝpleno da rizo.

„Mi aŭdis, ke ŝi rifuzis diri ion ajn. Kompreneble, kiam ŝi firigardas al vi, vi ne plu volas esplordemandi al ŝi. Kelkaj diras ke ŝi skribis la simbolon por voki NIFOn, aliaj ke ĝi estas magia simbolo por voki diablojn, aŭ ke ŝi provis malfermi pordon al alia dimensio. Ta-ta-ta... Estis multaj teorioj, sed se la kulpulo restas silenta, ni neniam scios ĉu la onidiroj estas vera aŭ ne. Ĝis hodiaŭ, ĝi restas mistero.”

Ial bildo de Suzumija Haruhi kun serioza mieno, okupe sibranta liniojn sur la Submezlerneja Kampare nokte, eniris mian menson. Ŝi nepre forprenis la skribilojn kaj kretopulvoron de la stokejo; eble ŝi eĉ kunportis poŝlampon! Per ĝia malhela flava lumo, Suzumija Haruhi eble aspektis tre serioza, se ne celkonscia... Okej, tio estas nur mia imago.

Sed, verdire, ŝajne Suzumija Haruhi honeste atendis NIFOn aŭ monstrojn aŭ eĉ dimensian pordon aperi. Ŝi verŝajne laboris tra la tuta nokto en la kamparo, sed, ĉar nenio aperis, ŝi foriris kun nur melankolio, mi persone pensis.

„Tio ne estas ĉio!”

Nun Taniguĉi finis tagmanĝon, kaj ordigis sian skribotablon. Li pludiris:

„Unufoje mi venis al la klasĉambro matene kaj eltrovis, ke ĉiuj skribotabloj estis movita en la koridoron, kaj estis grandega steloforma pentraĵo sur la lerneja tegmento. Alitempe, ŝi vagis ĉirkaŭ la lernejo, metante [[Suzumiya Haruhi:Volumo1 Notoj de la Tradukinto#O-fuda|''O-fuda''-ojn]] ĉie... vi scias, tiuj talismanoj, kiujn oni metas sur la fruntoj de ĉinaj vampiroj. Mi tute ne komprenas ŝin.”

Tio estas vera, Suzumija Haruhi ne estis en la klasĉambro ĝuste tiam, ĉar se jes, ni ne havus ĉi tiun konversacion. Tamen, eĉ se ŝi aŭdus nin, ŝi verŝajne ne prizorgus. Kutime, Suzumija Haruhi eliris la klasĉambron tuj post kvara periodo, tiame revenis tuj antaŭ kvina periodo. Ŝi ne portis lunĉujon, tial mi supozis, ke ŝi iris al la kantino por ĝui ŝian tagmanĝon; sed ĝi ne daŭras la tutan horon manĝi tagmanĝon, ĉu ne? Cetere, fine de ĉiu periodo, ŝi malaperis. Kien ŝi iris ĉiuokaze...?

„Sed, ŝi estas tre populara por la uloj!”

Taniguĉi interrompis:

„Ŝi estas ĉarma, atletema, kaj inteligenta. Malgraŭ tio, ke ŝi estas stranga, se ŝi restigas sian buŝon ferma, ŝi estas efektive ne malbona.”

„Kie vi lernas ĉion ĉi klaĉon?” Kunikida' demandis kun lia lunĉujo duoble plena ol tiu de Taniguĉi.

„Estis tempo, kiam ŝiaj koramikoj ŝanĝiĝis senĉese. De iuj mi aŭdis, ke la plej longa interrilato daŭris semajnon, kaj la plej mallonga finis kvin minutoj post la konfeso. Aldone, la sola kialo Suzumija donis por forigi ŝiajn koramikojn estis ‚Mi ne havas tempon por societumi kun normalaj homoj.‘”

Taniguĉi ŝajne parolis laŭ sperto. Post li rimarkis mian fiksrigardon, li fariĝis iom embarasita.

„Mi aŭdis ĉi tion de aliuloj! Honeste! Ial, ŝi rifuzis malakcepti konfeson. Je la tria jaro, ĉiu ekkomprenis; sekve, neniu plu volis konfesi al ŝi. Mi havas amuzan senton, ke historio ripetos sin en mezlernejo. Do, mi avertas al vi hodiaŭ: Forlasu ideojn. Ĉi tiu venas de iu, kiu estis en la sama klaso kiel ŝi.”

Diri laŭvole, min ne estis tiel interesita pri ŝi.

Taniguĉi remetis lian malplenan lunĉujon en lian sakon, kaj ellasis minacan subridon.

„Se mi devus elekti unu, mi elektus ŝin. Asakura Rjoko.”

Taniguĉi kapjesigis la mentonon al grupo de knabinoj malproksime per kelkaj skribtabloj. En la mezo de la konversacianta grupo, kun rozsimila rideto sur ŝia vizaĝo, estis Asakura Rjoko.

„Se oni juĝas laŭ mia analizo, ŝi ja eniras mian ‚Tri Plej Ĉarmaj Unuajaraj Knabinoj‘ listo.”

„Vi ĉiun ... senescepte ĉiun unuajaraninon en ĉi tiu lernejo okulumis?”

„Mi grupigas knabinojn laŭ ‚A‘ ĝis ‚D‘ kategorioj, kaj kredu min, Mi nur rememoras la nomojn de la A-knabinoj. Vi spertas mezlernejon nur unufoje - Mi deziras, ke mia sperto estu laŭeble feliĉa.”

„Tiame, kio Asakura Rjoko estas?” Kunikida' demandis.

„Ŝi estas ‚AA+!‘ Jes ja, nur rigardu ŝian vizaĝon. Ŝia personeco devas esti bonega.”

Egale ignorante egocentraj rimarkoj de Taniguĉi, Asakura Rjoko estis iomete tute alispeca ĉarma knabino ol Suzumija Haruhi estis.

Unue, ŝi estis tre bela, plus ŝi ĉiame eligis rideto-similan, prizorgadantan impreson. Due, ŝia personeco faris ŝajne egali la priskribon de Taniguĉi. Hodiaŭ, neniu plu aŭdacis paroli al Suzumija Haruhi, krom Asakura Rjoko. Kiel ajn severa Suzumija Haruhi estis, Asakura Rjoko ankoraŭ provis alparoli ŝin de tempo al tempo. Ŝi estis tiom pasia ke ŝi preskaŭ agis kiel la klaso monitoro. Trie, pro la maniero laŭ kiu ŝi alrespondis la instruistajn demandojn en klaso sole, vi povus vidi ke ŝi estas tre inteligenta. Ŝi ĉiame alrespondis la demandojn ĝuste - en la okuloj de la instruistoj, ŝi estis verŝajne modela studento. Antaŭ ĉio, ŝi estis ekstreme populara ĉe la knabinoj. La termino jam daŭris por nur semajno, kaj ŝi estis jam bone survoje esti la centro de la studentinoj en la klaso. Estis tiel, kvazaŭ ŝi falis de la ĉielo kaj naskiĝis pensanta pri ekstrema allogeco!

Kompare kun la koler-rigardema, sciencfikcio-obseda Suzumija Haruhi, la elekto estis evidenta. Aliflanke, ĉi tiuj du kandidatoj estis verŝajne ambaŭ tro alta ĉur la monteto por nia heroo Taniguĉi grimpi. Neniumaniere li akirus iun ajn el ili.

Estis ankoraŭ Aprilo tiame, kaj tiutempe, Suzumija efektive kondutis tre agrable. Por mi, ĉi tiu estis iom malstreĉa monato. Malpleje, estus monato ĝis Haruhi komencis troagi.

Sed egale dum tiu tempo, mi observis kelkajn ekscentrajn kondutojn de Haruhi.

Kial mi dirus tion?

Indico #1: Ŝi ŝanĝis sian harar-stilon ĉiutage. Cetere, se oni juĝas laŭ mia rimarko, laŭskeme. Lunde, Haruhi venas al lernejo kun sia longa hararo malsuprenire, sen ia ajn banto. Sur la la sekvantan tagon, ŝi bantumus ĝin en harfaskon. Tiom, kiom Mi malamas agnoski ĝin, ke hararango faris ŝajnas bonaj sur ŝi. Tiame, ŝi ligus du ponevostoj sur la la sekvantan tagon, kaj tri ponevostoj la tago post; Ĝis vendredo, ŝi kvar rubandoligus ponevostoj sur ŝi kapo. Ŝi agoj estis vere enigma!

Lundo = 0, Mardo = 1, Merkredo = 2...

Kiel la tago de la semajno pliig, tiel la nombro de ponevostoj ŝi havis; ĝis la venonta Lundo, la tuta procezo rekomencus. Mi ne povus vid kial ŝi estis far ĝi. Sekvanta la antaŭa logiko, ŝi devus ses ponevostoj Dimanĉon... Mi subite vol vid ŝia Dimanĉo hairstyle.

Indico #2: Por PE, klasoj 1-5 kaj 1-6 kombinus kaj pren ĝi kune, kun la gejunuloj apartig. Kiam ni ŝanĝis vestojn, la knabinojn irus al la 1-5 klasĉambro, kaj la knaboj irus al la 1-6 klasĉambro; signifo fine de la antaŭa periodo, la uloj de nia klaso (1-5) transloĝiĝus al la alia ĉambro al ŝanĝo.

Bedaŭrinde, Haruhi tute ignorita la ulojn en nia klaso kaj forigita ŝin mariston uniformon antaŭ ilin havis las.

Estis tiel, kvazaŭ, ŝi, la uloj estis ĝardenaj kukurboj aŭ terpomo maldung, kaj ŝi estas tute indiferenta pri. Tute sen esprimo, ŝi ĵetus ŝin uniformon sur la skribtablon kaj komencis eniri ŝi ŝvitĉemizo.

Ĉe tiu momento, Asakura Rjoko veturus la atente rigard, glaciiĝ ulojn, min inkluzivis, el la klasĉambro.

Laŭ onidiroj, la knabinoj, kun Asakura Rjoko kiel ilia gvidanto, provis paroladi Haruhi el faranta ke, sed vane. Ĉiu PE klaso, Haruhi ignorus la ceteran klason kaj okupi ŝin uniformon de neniom ekrigardinte. Kaj sekve, ni uloj oni petis, ke ... lasu la klasĉambron la duan la sonorilon sonoris - laŭ la peto de Asakura Rjoko.

Sed, grave, Haruhi havas vere grandan ciferon... argh, ĉi tiu ne la tempo al dir tia afero.

Indico #3: Fine de ĉiu bloko, Haruhi irus FORESTANTA SEN PERMESO. Kiam la lernejo sonorilo venis rulantan ĉirkaŭ, ŝi ekkaptus ŝin tornistron kaj paf el la klasĉambro. Logike, Mi pensis ke ŝi iris senprokraste ŝin domon; Min neniam pensintus ke ŝi irus por partopreni ĉiujn klubojn en la lernejo. Iun tagon, vi vidus ŝin pas pilkoj en la Korbopilko Klubo, kaj la sekvonta vi vidus ŝin kudr kapkuseno kazo en la Kudr Klubo. De la sekvonta tago, vi vidus ŝin mansalutantan ŝin bastonon en la Hokeo Klubo. Mi pensas ŝin ankaŭ aliĝis al la Basbalo Klubo. Do, resume, ŝi havis partopren ĉiu sporto klubo en nia lernejo. Ĉiuj kluboj provis persvadi ŝin en aliĝu, kompreneble, sed ŝi turnis ĉiuj desupre. Ŝi klarigo : „Estis estas ĝen al mi por fari same klubo agado ĉiutaga.” Finfine, ŝi ne aliĝ al iu kluboj.

Kio estis knabino prov tiri?

De ĉi tiu solaj, novaĵoj pri „stranga unuajaro knabino” disvastig tra la tuta lernejo preskaŭ tuj. Ene de monato, ne estis unusola persono kiuj ne sciis kiu Suzumija Haruhi estis. Rapidaplusend Povus, homojn povus ankoraŭ ne sperti sciatan kiujn la kapitalo estis, sed Suzumija Haruhi estis konata nomo.

Do, kun ĉiuj ĉi tiu aĵo okaz - kaj Haruhi estis ĉiam la kaŭz - Povus alven.

Kvankam Mi propre pensi ke destino estas egale malpli kredebla ol la [[Suzumiya Haruhi:Volumo1 Notoj de la Tradukinto#Monstro de Loch Ness|monstro de Loch Ness]], se destino, ĉe iuj mistero loko, estas aktive influ homaj vivoj, mia rado de sorto havis verŝajne komenc turni. Kredeble, en iuj izolita monto, estis verŝajne iuj malnova Guy kiujn estis okupata reskribanta ĝi.

Post la fino de la [[Suzumiya Haruhi:Volumo1 Notoj de la Tradukinto#Ora semajno|Ora Semajno]] ferio, Mi piediris lernejon, ne certa kiu tago de la semajno estis. La nenature sunbrila Maja vetero eksplodigis sur mian haŭton kaj trempigis min kun ŝvito - la kruta monteto ŝajne ne fin aŭ. Juste kio estis ĝi ke la Tero volis ke? Estis sufer flava febro ia?

„Hej, Kjon.”

De malantaŭe de, iu aplaŭdita min sur la ŝultro. Estis Taniguĉi.

Lia pli_anto incendio pend malordema sur liaj ŝultroj, kaj lia necktie estis sulka kaj oblikva flanken.

„Kie vi iras por Ora Semajno?”

„Mi prenis mian malgrandan fratinon al vid mia avinjo en la kamparo.”

„Kiel malakra.”

„Bona, kion vi far, tiame?”

„Partatempa laborposteno ĝis la fino.”

„Vi ne simil tia persono.”

„Kjon, vi estas mezlernejano nun - kial vi ankoraŭ pren via malgranda fratino al vid via avĉo kaj avinjo? Vi devas almenaŭ simil altranga alta studento.”

Parenteze, Kjon estus mi. Mia onklino estis tiu, kiu unua nomita min ke. Antaŭ kelkaj jaroj, mia longa onklino subite diris min, „Mian bonecon, Kjon havas kresk tiel granda!” Mia fratino opiniis, ke estas amuza kaj ankaŭ komencis voki mi Kjon. Post tio la cetera estas historio - miaj amikoj, sur aŭd mia fratino vok mi Kjon, decid al sekv ŝia gvid. De tiun tagon sur, mia kromnomo fariĝis Kjon. Diable ĝi, mia fratino uzis por voki min „Onij-ĉan”!

„Estas tradicio de mia familia al havas kuzon renkontiĝon dum Ora Semajno,” Mi alrespond kiel Mi grimp la monteto.

La ŝvit sentigis min nekomforta.

Taniguĉi, longasenspiriĝ kiel kutime, distrumpetis pri tio, ke li havis renkontitan iuj ĉarmaj knabinoj ĉe lia laborejo, kaj kiel li intencis uzi la monon lin savis iri sur datoj kaj tiela. Sincerdire, temoj kiel kiuj revoj homoj havas, aŭ kiel miriga aŭ ĉarma ies dorlotbesto estas, estas, en mia libro, iom de la plej malakraj temoj en la mondo.

Kiel Mi aŭskultis dato horaro de Taniguĉi (ŝajne li ne estis vizit malgrandajn problemojn kiel kiel neniu estis ir kun li), ni alvenl la lernejo krado.

Suzumija Haruhi estis jam sidanta apog mia seĝo, fiksrigardanta ekster, kiam Mi eniris la klasĉambron. Ŝi havis du bulkokiel haro tondiloj sur ŝi kapo; ŝajne hodiaŭ estis Merkredo. Post sidiĝ - ial Mi ne sciis, kiel la nur klarigo povus esti Ke mi estis ir nuksoj - antaŭ Mi konscias ĝin, Min trov min refoje alparol Suzumija Haruhi.

„Vi ŝanĝas vian hararangon ĉiu tago pro la fremduloj?”

Kiel roboto, Suzumija Haruhi malrapide turn ŝia vizaĝo al mi, kaj fiksrigard mi kun ŝia mortintagrava esprimo. Estis sufiĉe timiga, efektive.

„Kiam vi rimarkas?”

Ŝian tonon estis tiom malvarma ke ĝi estis kvazaŭ ŝi estis alparol roko ĉe la flanko de la vojo.

Mi paŭzis dum kelka tempo pripens ĝi.

„Hm... dum kelka tempo.”

„Vere?”

Haruhi ripozita ŝian mentonon sur ŝia palmo, rigard ĉagren.

„Mi pensas ke ĉiu tago de la semajno eligas malsaman bildon.”

Ĉi tiu estis la unua fojo, ke ni havis konvenan konversacion!

„Por koloro: Lundo estas flava, Mardo estas ruĝa, Merkredo estas blua, Ĵaudo estas verda, Vendredo estas oro, Sabato estas bruna, kaj Dimanĉo estas blanka.”

Mi povus specon de kompren kiuj ŝi estis prov diri.

„Tiame, ke signif, se ni uzas nombrojn reprezenti la koloron, Lundon estas nulo kaj Dimanĉo estas ses, prav?”

„Tio estas ĝusta.”

„Sed, ne devus Lundon est unu?”

„Kiu pet via opinio?”

„... Jes, ĝusta.”

Ŝajne malkontentigita de mia respondo, Haruhi kolere rigard mi. Mi nur sidis tie maltrankvilige kaj lasi tempon glit de.

„Havas Min viditan vin ie antaŭ? longe antaŭe?”

„Kredas, ke ne.”

Post Mi alrespondis, Okabe-sensej eniris la klasĉambron, kaj nia unua konversacio finis.

Malgraŭ tio, ke nia unua konversacio estis nenio skribi hejmon pri, ĉi tiu povus fariĝitan la ŝanĝ punkto Mi estas serĉ!

Aliflanke, la sola ŝanco mi povus alparol Haruhi estis la peco de tempo antaŭ homeroom, kiel ŝi estas kutime ne en la ĉambro dum paŭzo. Sed kiel Mi sidas antaŭ ŝin, Min estas relative certa ke miaj ŝancoj de alparol ŝi alest multe pli granda ol tiuj de iu alia.

Sed la afero ke ŝok mi la plej estis tio, ke Haruhi efektive alrespondita min konvene. Mi originale pensis ke ŝi irus, “Vin kretenon, ferm! Kio!” Ŝajne Ke mi estas ĝuste kiel stranga kiel ŝi, por efektive trovanta la intestoj iri kaj alparol ŝi.

Sekve, kiam Mi venis al lernejo la sekvonta tago kaj eltrovis ke, anstataŭ liganta tri ponevostoj, Haruhi havis tranĉitan ŝin longan kaj maldika haro mallonga, mi sentis tre melankolian.

La taliolongeco haro estis mallongigita ŝultrolongecon tranĉ. Tio estas, malgraŭ tio, ke la hairstyle far konven ŝia, ŝi tranĉ ŝia haro la tago post Mi alparol ŝia pri tio! Devas estas intence, ĝusta?

Kiam Mi diris al Haruhi pri tio -

„Ne vere.”

Ŝi alrespondis kun ŝi registr kiel komercan markon ĉagren tono, sed ne montr ia ajn speciala esprimo. Ŝi ne estis ir al diri al mi la kialo.

Sed Mi atendis ke, tiel, ke estis bone.

„Faris vin vere prov aliĝi al ĉiuj kluboj?”

De tiun tagon sur, alparol ŝia uz la peco de tempo antaŭ homeroom fariĝ mia ĉiutaga rutina. Kompreneble, se Mi ne prov komenco la konversacio, Haruhi rifuz reag. Alia afero estis tio, ke, se Mi alparolis ŝin pri tio, ke de hieraŭ nokte TELEVIDA PROGRAMO estis, aŭ kiel la vetero estis, ktp. - kiujn ŝi juĝis, ke „stultaj temoj” - ŝi nur ignorus mi. Scipovanta ke, Mi zorgeme elektis la konversacion temon ĉiam, kiam Mi alparolis ŝin. Ŝi forturnis ŝian vizaĝon pro ĝeno, montrante la finon de la konversacio de tiu tago
[[Image:Sh_v1_01.jpg|thumb|''Ŝi forturnis ŝian vizaĝon pro ĝeno, montrante la finon de la konversacio de tiu tago.'']]
„Estas klubo tio estas pli amuze ol la aliaj? Mi volas konsider aliĝ iuj mi.”

„Neniu.” Haruhi alrespondis kategorie. „Absolute neniu.”

Ŝi emfazis ĉi tiu denove, tiame malrapide ellas enspiron. Ŝi estis suspiranta?

„Mi pensis ke mezlernejo estus iom pli bona. Fine, estas la sama kiel deviga edukado. Nenio ŝanĝoj iel ajn. Simil Mi aliĝis al la malĝusta lernejo.”

Maltraf, kiuj kriterioj faris vin utiligas kiam vi decidis kiu lernejo ĉeesti?

„Sportoj kluboj kaj kulturaj kluboj estas kaj tamen. Se nur estis iuj unikaj kluboj en lernejo...”

„Bone, kio donis vin la rajton je decid se aliaj kluboj estas normala ĉu, aŭ ĉu ne,?”

„Ferm. Laŭvole klubo, tiame estas unika; alie, estas klara.”

„Vere? Mi sciis vin dirus tio.”

„Hmph!”

Ŝi turn ŝia vizaĝo for en ĝeno, sign la finiĝon de la taga konversacio.

Alia tago:

„Mi overheard io, kion alia tago... Ne estas io grava ĉiuokaze... Faris vin vere forĵet ĉiuj viaj koramikoj?”

„”Kial mi devas aŭdi ĉi tiu de vi denove?”

Ŝi bros ŝian haron de ŝiaj ŝultroj, kaj fiksrigard mi kun ŝiaj brilaj nigraj okuloj. Dio, krom estanta pokervizaĝa, sole ĉi tiu kolera esprimo ŝajn ofte aperi sur ŝi vizaĝo.

„Faris ke Taniguĉi diri al vi? Dio, Mi ne povas kred Ke mi estas en la sama klaso kiel tio idioto eĉ post kiam Mi diplomiĝita subliceon. Li ne unu el tiuj persekut psychos, li estas?”

„Mi kredas ke ne,” Mi penso.

„Mi ne scias, kion vi aŭd, sed negrave. La pliparto estas vera ĉiuokaze.”

„Ne estas iu tie vi vol havas gravan interrilaton kun?”

„Absolute nenia unu!”

Totala malakcepto ŝajne estis ŝia devizo.

„Ĉiu ... senescepte unu el ili estis kreteno. Mi nur ne povas okupiĝ pri iu grava interrilato kun ili. Ĉiu el ili petus al mi renkonti li ĉe la fervoja stacio Dimanĉon, tiame ni certe vizitus la kinejon, la amuzparko, aŭ pilkoludo. La unua fojo ni manĝis kune ĉiame estus lunĉa rendevuo, tiame ni forrapidus kafejo al trink teo. Finfine, ili ĉiame dirus ‚Ĝis morgaŭ!‘”

„Mi ne vidas io malĝusta kun !” Ke mi penso propre, sed Mi ne aŭdac dir tio publike. Se Haruhi diris estas malbona, tiam, oni devas malbonan por ŝi.

„Tiame, nepre, ili konfesus telefone. Diable! Ĉi tiu estas grava temo, almenaŭ dir al mi vizaĝalvizaĝe!!”

mi povus kunsent kun tiuj uloj. Faranta tiela grava - al ili, almenaŭ - konfeso al iu, kiu rigard vi ŝat vi estas vermo verŝajne farus iu sent maltrankvila. Ili panikiĝis juste de vidanta via esprimo! Mi estis imaganta tion, kion tiuj uloj estis pens kiel Mi respondita al Haruhi.

„Hm, vi pravas. Mi demandus la knabinon for kaj diri al ŝi rekte.”

„Kion la la infero prizorgas vin!”

Kio la... Faris min diras io malĝusta denove?

„La problemo estas, estas ĉiuj knaboj en ĉi tiu mondo tielaj dimwitted bestoj? Mi estas agit de ĉi tiu demando ekde subliceo.”

Hodiaŭ ne estas iu pli bona, ĝi estas!

„Tiame, kia knabo vi konsiderus Interesan? Ĝin estas estos fremda ĉion dirite?”

„Mi estas bona kun fremduloj aŭ similaj aferoj kondiĉe, ke ili ne normala. Esti ili vira aŭ virina.”

„Kial vi ĉiame insist, ke ian elekton krom homa?”

Kiam Mi elbabilita tio Haruhi elrigard mi kun malestimo.

„Ĉar homoj ne estas amuzo iel ajn!”

„Tio... eble vi pravas.”

Egale mi ne povus rebat ideo de Haruhi; se montriĝis, ke ĉi tiu ĉarma transloko studento estis duonoterano, duonofremda, eĉ Mi kredus tio estas malvarmeta. Se Taniguĉi, aktuale sidanta apud mi kaj spion Haruhi kaj mi, estis detektivo de la estonteco, estus eĉ pli bona. Se Asakura Rjoko, kiun, ial, teniĝis ridetantan ĉe mi, havis ia ajn supernatura potenco, tiam mia lernejo vivo estus kiel ekscita laŭeble akir.

Sed neniu povas esti - ne fremduloj, tempo veturantoj, aŭ supernaturaj potencoj ekzist en ĉi tiu mondo. Aprobu, ni diras, ke ili far ekzist. Ili rifuz nur aper tuj antaŭ ni humilaj civitanoj kaj dir, „Saluton, Mi estas efektive fremda.”

„TIAL!”

Haruhi subite levŝ kaj frap ŝia seĝo malsupren, kaŭz ĉiu al turn kaj rigard ŝia.

„TIAL MI ESTAS LABOR TIEL MALFACILA!!”

„Pardonon Mi estas malfrua!”

La ĉiamoptimisma Okabe-sensej, kiu estis bela senspiriĝ, kur en la klasĉambron. Kiam li vidis la tutan klason rigard Haruhi levŝ rekta, ŝi pugnoj kunpremis kaj okuloj fiksita je la plafono, li fariĝis ĝuste kiel surpriz kaj juste staris tie.

„Hm... Ĉefĉambro estas komenconta!”

Haruhi sidiĝis tuj kaj kolere rigard la angulo de ŝia skribtablo. Uf!

Mi returnis; la tutan klason faris la samon kaj turnis iliajn kapojn ankaŭ. Tiame Okabe-sensej, evidente perdita la orientiĝon de la bruado, ŝanceliĝita la stadion kaj ellas molan tus.

„Mi pardonpeti pro tio, ke malfrua. Kion?... Tiam, ni komencu!”

Li ripet si denove, kaj la klaso atmosfero fine reven al normala - malgraŭ tio, ke ĉi tiu estis la speco de atmosfero tio Haruhi malam la plej!

Eble viva tuj?

Sed verdire, en la profundo de mia koro, Mi estas vere envias sinteno de Haruhi pri vivo.

Ŝi ankoraŭ havas la kredon ke ŝi estos renkont iu de la supernatura mondo, kredo Ke mi forlas antaŭlonge, kaj ŝi entuziasme prov ating ŝia revo. Se sidanta ĉirkaŭ atendanta ne atingos tion, kion, ni voku ili ni! Ĉi tial Haruhi far aferojn kiel tir blankaj linioj sur la lernejo kampo, pentraĵo simboloj sur la lernejo tegmento, kaj almet malben papero talismans ĉie.

Suspiro!

Mi ne scias kiam Haruhi komencis farr strangan aĵon, tio far aliaj eraro ŝia por occultist. Atendanta atingas nenio, sekve, kial ne elfari iuj strangaj ceremonioj voki ilin for? Finfine, tamen, nenio okazita. Eble tio estis kial Haruhi ĉiame havis ke „diable” rigard ŝia vizaĝo...?”

„He, Kjon.”

Post klaso, Taniguĉi, kun lia perpleksig vizaĝon, provis bloki min. Taniguĉi, vi simil totalo kreteno kun tio esprimo via!

„Silentu! Mi estas indiferenta kio vi diras. Ĉiuokaze, kia magia sorĉo faris vin ĵetis?”

„Kio magia sorĉo?”

Tre avancinta [[Suzumiya Haruhi:Volumo1 Notoj de la Tradukinto#Teĥnologio kaj magio|teknologio estas neapartigebla de magio]]! Mi memorita ĉi tiu proverbo kiel Mi demand Taniguĉi subten. Li tiame indikis lian fingron ĉe nunvak seĝo de Haruhi.

„Ĉi tiu estas la unua fojo, ke Mi havas viditan Suzumija alparol persono tiel longe! Kio estis vi uloj priparol?”

Tio, ha, kion ni priparol? mi nur demandis al ŝi iuj normalaj demandoj, jen ĉio.

„Ĉi tiu estas fenomeno!”

Taniguĉi pikeme met sur imponeg al esprimo. Tiame Kunikida' ekaper de malantaŭe de Taniguĉi.

„Haruhi estas ĉiame elirinta kun strangaj knabinoj.”

Hej, ne diru tion. Tio kreos miskomprenon.

„Negrave se Kjon ŝat strangaj knabinoj. Kiuj Mi ne povas kompren estas, kial Suzumija alparolus vi? Mi ne komprenas iel ajn.”

„Eble Kjon estas kiel stranga kiel ŝi?”

„Verŝajne. Tio estas, vi ne povas atend iu kun kromnomo kiel Kjon esti normala.”

Halt vok mi Kjon, Kjon, Kjon! Prefere ol est nom de tio stulta kromnomo, nur uz mia vera nomo! Malpleje, Mi vol aŭd mia fratino voko mi „Onij-ĉan”!

„Mi vol scias tro.”

La voĉo de bonhumora knabino aperis kvazaŭ el nenie. Mi levis mian kapon, kaj, kompreneble, vidis senscie ridetanta vizaĝo de Asakura Rjoko.

„Mi provis alparol Suzumija-san kelkaj tempoj jam, sed nenio venis de ĝi. Vi povas instru mi kiel Mi alparolu ŝi?”

Mi ag kiel kvankam Mi estis pripens ĉi tiu dum kelka tempo, sed efektive, Mi ne eĉ pens iel ajn.

„Mi ne scias.”

Sur aŭd ĉi tiu, Asakura ridetis.

„Mi estas sekve trankviligita hodiaŭ. Ŝi ne povas okaz est izol de ŝiaj samklasanoj tia, tiel estas granda tio vi fariĝas ŝian amikon.”

Asakura Rjoko prizorgis ŝin kiel klaso monitoro ĉar, bone, ŝi estis la klaso monitoro. Ŝi estis elektiĝ kiel la klaso monitoro en nia fina longa homeroom seanco.

„Amiko, ho?”

Mi skuis la kapon malcerte. Estis vere tia? Sed la sola esprimo Haruhi donis min ĉiam, kiam Mi alparol ŝia estis kolera rigardo!

„Vi devas daŭri helpantan Suzumija-san tiel, ke ŝi povas interrilat kun ĉiu. Ni estas en la sama klaso ĉion dirite, tiel ni estas fid al vi!”

Suspiro. Eĉ se vi diras ke, Mi eĉ ne scias kio Mi estas faru!

„Se estas tion, kion Mi devas diri al Suzumija-san, mi povus juste pet al vi pasi la mesaĝon ŝin!”

Ne, atend! Mi ne estas via proparolanto!

„Bonvolu?” ŝi petis sincere, metantaj ŝiaj palmoj kune.

Alfront ŝi peto, mi povus sole don neklarajn respondojn kiel „erm” kaj „haa...”. Asakura komprenis tion kiel „jes,” donis ŝian flavan tulipokiel rideto, kaj poste reven al la aliaj knabinoj. Post vidanta ke la aliaj knabinoj estis rigard mi, mia koro falis ĝis la malsupro de kanjono.

„Kjon, ni estas bonaj amikoj, ĝusta...?” Taniguĉi demand, fiksrigard mi suspekte.

„Kion diable estas okazanta tie ĉi?”

Eĉ Kunikida', kun liaj okuloj ferm kaj armiloj transir lia brusto, kapjes.

Dio mia! Kial Mi estas ĉirkaŭita de ĉi tiu aro da idiotoj?

Ŝajne iu decidis ĉiu en klaso kiu necesas por ŝanĝi iliajn seĝojn ĉiumonatan. Sekve, la klaso monitoro, Asakura, skribis ĉiuj seĝo nombroj sur malgrandajn pecojn de papero, lokis ilin en [[Suzumiya Haruhi:Volumo1 Notoj de la Tradukinto#Biskvitujo|biskvitujo]], kaj lasi la tutan nin tiras de ĝi. Fine, Mi akiris la seĝon en la dua fina disputo apud la fenestro ke preteratentas la korton. Konjekt kiujn prenis la finan seĝon tuj malantaŭ min? Tio estas vera. Estis la iam ajnkolere rigard Haruhi!

„Kial ne estis interesaĵo okazita tamen?! Kiel malgranda gradolernejo infanoj malaperanta unu post unu, aŭ iuj instruistoj akiranta murd en ŝlos klasĉambron?”

„Halt dir tia timiga aĵo!”

„Mi aliĝita al la Mistero Studgrupo.”

„Aj? Kio okazis?”

„Estis tiel stulta. Nenio interesa okazis! Cetere, ĉiuj klubo membroj estas detektivo romano fervoruloj, sed mankas iu tie tio simil detektivo!”

„Ĉu tio ne estas normala?”

„Mi efektive havis esperojn por la Supernatura Studgrupo.”

„Ĉu vere?”

„Sed, ili ĉiuj montriĝ esti aro da okultaj frenezuloj. Far ke sono amuzo vi?”

„Ne vere.”

„Ha, viro, ĉi tiu estas tro enuiga! Kial ne ĉi tiu lernejo havas dece interesan klubon?”

„Bone, estas ne multe vi povas far pri tio.”

„Mi pensis ke post Mi pasis al altranga alta Mi renkontus iuj kickass kluboj! Suspiro, ĉi tiu similas aspir enir la De la superaj ligoj kaj poste eltrovanta ke la lernejo vi estas ĉeestanta eĉ ne havas basbalan teamon.”

Haruhi aspektas, kvazaŭ ŝi estis ia banshee pretas iri al cent Budhano monaĥejoj al met iuj malbenoj. Ŝi fiksrigardis la ĉielon kun malestimo kaj ellas grandegan suspiron.

Ĉu mi kompatu ŝin?

Mi ne scias tion, kion speco de kluboj Haruhi kiel. Eble eĉ ŝi ne scias la respondon. Ŝi nur „vol fari interesaĵon.” Kio estis „interesaĵo?” Faris tio okup solv murdo mistero? Serĉ Nifoj? Aŭ ekzorcoj? Mi pens ŝi tute ne sciis, aŭ.

„Mi pensas ĝin ne povas esti help al se ne iu.”

Mi decidis esprimi mian opinion.

„Se oni juĝas laŭ la rezultoj, homoj estas kutime kontenta kun iliaj aktualaj statoj. Tiuj, kiuj ne, tamen, vol prov invent aŭ eltrov io al antaŭeniro civilizacio. Iu volis flugi, sekve lin aŭ ŝi inventis aviadilojn. Iu volis vojaĝi facile, sekve aŭtojn kaj trajnoj estis farita. Sed tiuj aferoj estis kre de tiuj, kiuj kiujn posedis specialajn talentojn. Nur geniulo povas transformi tiuj imagado en realaĵo. Ni ordinara morta juste vivu niajn vivojn plene. Ni ne devus agon impulseme eĉ se ni sentas aventureman.”

„Fermu.”

Haruhi juste interromp mia relative bonega parolado, aŭ almenaŭ jen kio Mi opiniis, ke estas, kaj turn ŝia ekir al la alia direkto. Ĝi simil ŝi estis vere malbonhumora aktuale. Kaj tamen denove, kiam ne estis ŝi? Mi kutimiĝis al ĝi jam.

Ĉi tiu knabino verŝajne ne prizorg io - krom se ĝi koncernis supernaturajn potencojn tio for superrealaĵo. La mondo ne havas tiuj, tamen. Ne, vere.

Vivu la Leĝoj de Fiziko! Danke al vi ni homoj povas loĝ en paco. Kvankam Haruhi povus kuntiriĝ timeme je tio.

Mi estas normala, ĝusta?

Aĵo devas havi ekkaŭzita ĝin.

Eble estis la supra konversacio?

Ĉar Mi neniam vidis ĝin rezultantan!

La varmeta suno faris ĉiu en la klasĉambro dormema. Tia, kia mi estis ekdorm kaj ekdorm, potenca forto subite aplikita sin sur mia kolo kaj tiris min returnite. Ĉar la forto estis tiom forta, mia kapo frap la angulo de la skribtablo apog mi. Larmoj tuj venis el miaj okuloj.

„Kion vi opinias vin estas faranta!?”

Mi turn mia kapo ĉirkaŭ freneze kaj vidis Haruhi, unu mano ankoraŭ ekpren mia kolo, ridet granda rideto tio estis kiel brila kiel la tropika suno - honeste, ĉi tiu estas la unua fojo, ke Mi estas vid ŝia rideto! Se ridetoj povas esti mezur pri temperaturo, tiam ŝia rideto estis kiel varma kiel tropika pluvarbaro.

„Mi akiris ĝin!”

He, ne kraĉ sur mi!

„Kial mi ne pens ĉi tiu supre antaŭ?”

Okuloj de Haruhi bril kiel brile kiel la [[Suzumiya Haruhi:Volumo1 Notoj de la Tradukinto#Albirea ĉefstelo|Albirea ĉefstelo]]. Ŝi fiksrigardis min indik. Kontraŭvole Mi demandis:

„Kion vi elpens?”

„Se ĝi ne ekzist, mi povas nur far unu mi!”

„Far kio?”

„Fari KLUBON!”

Mian kapon subite doloron, kaj Mi ne kredas ke ĝi iel koncernis mian kapon frapantan la skribtablon antaŭ unu momento.

„Vere? Kia bonega ideo. Vi povas delas min hodiaŭ?”

„Kio estas tio sinteno? Vi devus esti feliĉa!”

„Pri via ideo, Mi estos alparol vi pri tio poste. Intertempe, mi nur deziri vin konsideri kie ni estas. TIAM vi povas dividi vian ĝojon kun mi. Sed unue, trankviliĝ, bonan?”

„Kion vi volas diri?”

„Klaso ne malakceptita tamen.”

Haruhi fine delas mian kolon. Mi premis malantaŭe de mia kapo kiu estis ek sensentiĝ kaj returnis malrapide. Mi rimarkis ke la tuta klaso rigardis tute miregis. La ĵus diplomiĝita komencanton Instruiston de la angla, kun kreto en ŝia mano, fiksrigard mi kaj aspektas, kvazaŭ ŝi estis pretas krii.

Mi signalo Haruhi sidiĝ rapide kaj eklevis la ŝultrojn ĉe la malriĉa instruisto.

„Bonvolu, daŭri la lecionon, Maltraf.”

Mi aŭdis Haruhi murmur tra la dentoj pri io antaŭ ŝi sidiĝis nevole. La instruisto tiame rekomencis ŝin skrib en la direktoraro...

Krei novan klubon?

Hmmmm...

Ne diru al mi, ke mi estos kunlaboranta.

Mia doloranta kapo nur komencis plibonigi mian maltrankvilon.

Suzumiya Haruhi:Volumo1 Ĉapitro1

2009-12-08T15:27:52Z

Osho-Jabbe:

'''Ĉapitro 1'''

Post mi registris por loka mezlernejo, mi baldaŭ bedaŭris ĝin, ĉar la lernejo, kiun mi frekventis, sidis supre sur longa, kruta monteto. Egale printempe, Mi fariĝis tre bolitan kaj ŝvita, kvazaŭ mi grimpis grandan monton. ĉiufoje kiam mi memoris ĉi tio, kune kun la fakto, ke por la sekvonta tri jaroj mi devos refari la saman agon ĉiutage matene, mi jam sentas laca kaj melankolia. Mi iom trodormis hodiaŭ, kaj eble tial mi piediris tiom pli rapide, aŭ eble tial mi estis tiom laca tiam. Mi povus vekiĝis dek minutojn pli frua, sed kiel vi ĉiuj scias, oni dormas plej bone tuj antaŭ jam venis la tempon por vekiĝi. Mi ne volas malŝpari tiujn dek valorajn minutojn. Do, Mi konsciis, ke min povus neniam vekiĝi frue, ĉion dirite, kiu signifas, ke mi devus ripeti ĉi tiun matenfaradon dum la sekvonta tri jaroj. ĉi tio estis entute tro malĝojiga.

Tial mi havis malgajan menion dum la enir-ceremonio. ĉiuj aliaj en la nenecese granda aŭditorio havis tiun „mi komencas novan vojaĝon” aspekto sur iliaj vizaĝoj. Vi scias tiun unikan aspekton: la esperema, sed plena per necerteco mieno ke ĉiu nova studento portas, enirante novan lernejon. Por mi, ĝi ne tielis - multaj malnovaj samklasanoj de mia siatempa submezlernejo ankaŭ frekventis ĉi tiun lernejon. Plie, ankaŭ kelkaj el miaj amikoj estis tie ĉi. Sekve, Mi ne aspektis tiel maltrankvila - aŭ ekscita - kiel aliaj personoj.

La knaboj estis en jakoj, kaj la knabinoj estis en maristaj uniformoj. Ha, tio estas iom stranga kombinajxo. Eble la lernejestro monotone preleganta sur la stadio havas ia fetiĉo por maristaj uniformoj. Dum mi pripensis ĉi tiujn senutilajn aferojn, la stulta ceremonio fine finiĝis. Mi, kune kun miaj nebonvenetaj novaj samklasanoj, eniris klasĉambron n-ro 1-5.

Nia ĉefĉambra instruisto Okabe-sensej, kiu havis antaŭspegule dumhore ekzercita rideto, marŝis al la antaŭo de la klasĉambro kaj donis sinprezento. Unue, li diris, ke li estas instruisto de sportoj kaj estas la trejnisto de la manpilk-luda teamo. Tiame, li ekparolis pri liaj forpasintaj tagoj, kaj diris, ke kiam li estis en universitato, li ludis por la manpilk-luda teamo, kaj eĉ gajnis la ĉampiona maĉo, kaj ke tiu ĉi lernejo grave mankas manpilk-ludistoj, do, kiu ajn aliĝus la teamon, tuj fariĝus regululo. Poste, li plu diris pri tio, ke manpilkado estas la plej interesa sporto en la mondo ktp ktp ktp ktp. Ĝuste kiam mi pensis ke li neniam finus, li subite elbalbutis:

„Nun, mi sugestas, ke vi prezentu vin unu post la alia?”

Tian ĉi aferon oni atendu, tial mi ne estis vere surprizita.

Unu post la alia, la personoj en la maldekstra flanko de la klasĉambro komencis prezenti sin. Ili levis siajn manojn, poste deklamis siajn nomojn, la nomojn de siaj malnovaj lernejoj kaj aliaj trivialaj aferojn, ekzemple siajn ŝatokupojn aŭ preferatajn manĝajxojn. Iuj murmuris tra la dentoj por plemumi la taskon, kelkaj faris tre interesajn prezentojn, tamen iuj provis diri terurajn ŝercojn, kiuj malaltigis la ĉambran etoson. Dum la aliaj prezentis sin, mia vico alproksimiĝis. Mi eknervoziĝis! Vi certe scias, kiel mi sentis, ĉu ne?

Post mi sukcese eldiris mian zorgeme elpensitan, mallongan sinprezenton sen balbuti miajn vortojn, kiel laŭeble, mi sidiĝis, sentante la trankviliĝon de finiĝo de afero malagrabla, sed neevitebla. La persono malantaŭ mi insistis por sia vico kaj - ho, Mi verŝajne neniam forgesos ĉi tion por la restaĵo de mia vivo - diris legendiĝontaj vortoj.

„Mia nomo estas Suzumja Haruhi. Mi diplomiĝis ĉe Orienta Submezlernejo.”

Ĝis ĉi tiu punkto la sinprezento estis normala, tial mi ne eĉ provis turni min por rigardi ŝin. Mi rigardis al la ĉambroantaŭo kaj aŭskultis ŝian krispan voĉon.

„Min neniom interesas ordinaruloj. Se iu ĉi tie estas eksterterulo, tempovojaĝanto, dimensiovojaĝanto, aŭ telepatiulo, bonvolu veni renkonti min! Tio estas ĉio.”

Kiam mi aŭdis tion, mi ne povis ne turni min malantaŭen.

Ŝi havis longan nigran hararon. Ŝia ĉarma vizaĝo estis plena per aŭdaca kaj serioza rigardo dum la aliaj el la klaso fiksrigardis ŝin. Ŝia seriozeco kaj persistemo brilis tra ŝiaj brilaj okuloj kaj longaj brovoj. Ŝiaj lipetoj estis streĉe ferma. Ĉi tio estis mia unua impreso de ĉi tiu knabino.

Mi ankoraŭ memoras, kiom luma ŝia blanka kolo estis - staranta jene estis miriga belulino.

Haruhi, kun ŝiaj provokaj okuloj, ĉirkaŭrigardis la klason malrapide, ĉesis por rigardi al mi (mia buŝo estis larĝe malfermita), kaj poste sidiĝis sen eĉ rideto.

Ĉu tio estu amuza?

Ŝi havis laŭlonge nigran hararon. Ŝi ĉarma vizaĝo estis plena de aŭdaca kaj malfacila rigardo kiel la aliaj de la klaso fiksrigardis ŝin. Ŝi graveco kaj persistemo bril per ŝiaj glinting okuloj kaj longaj brovoj. Ŝi malgrandaj lipoj estis streĉe fermis. Ĉi tiu estis mia unua impreso de ĉi tiu knabino.

Mi ankoraŭ memori kiel lumanta ŝi blanka kolo estis - star estis mirig belecon.

Haruhi, kun ŝi provokaj okuloj, skan la klaso malrapide, halt al kolere rigard mi (Mi havis mian buŝon larĝe malferm), kaj poste sidiĝis neniom ridetinte.

Estis tio, ke devus esti amuza?

Ĉe tiu momento mi kredas, ke ĉies mensoj estis plena per demandosignoj, kaj ke ĉiu estis konfuzita pri tio, kio sia reago estu „Ĉu mi ridu?” Neniu sciis.

Nu, se oni juĝas laŭ la konkludo, ĝi estis nek ŝerco nek ridafero, kiel Haruhi neniam diris aferon tian.

Ŝi ĉiam estas serioza.

Tio ĉi estas bazita sur mia propra sperto - ĝi ne povas esti malprava.

Post la feo de silento ŝvebis ĉirkaŭ la klasĉambro dum proksimume tridek sekundoj, la hejmĉambra instruisto, hezitis, kaj signalis al la sekvonta persono daŭri, kaj fine, la streĉa etoso leviĝis.

Tiel ni unuafoje renkontis.
Mi solene ĵuras - mi vere volas kredi, ke ĝi estis nur koincido.

Post ŝi forprenis ĉies atenton je la unua tago, Haruhi fariĝis senkulpa mezlernejanino.

Tio estis la kvieto antaŭ la ŝtormo! Mi fine scias tion, nun.

Ĉiuokaze, ciu en la lernejo venis de unu el la kvar submezlernejoj en la urbo - homoj kun pli-malpli mezbonaj ekzamenaj markoj. Inkluzive, kompreneble, Orienta Submezlernejo; sekve, iu en la klaso diplomiĝis samtempe, kiel Haruhi, kaj scias tion, kion ŝia silento signifas. Bedaŭrinde, mi ne konis iun de Orienta Submezlernejo; do, neniu povus klarigi al mi, kiom serioza la situacio estis. Sekve, kelkaj tagoj post tiu absurda memprezento, mi faris ion tre malsaĝan - mi provis paroli kun ŝi antaŭ kurso!

Miaj domenoj de malbona sorto ekfalis, kaj mi esti la inicatinto, kiu puŝis la unua bloko.

Komprenu. Kiam Haruhi sidis sur sia seĝo, ŝi aspektis kiel normala, ĉarma knabino. Tamen, mi devis sidi antaŭ ŝi, kaj mi pensis, ke mi simple fariĝus intima kun ŝi. Mi vere pensis ke tio funkcius. Kiel naiva. Iu, bonvolu bati sencon en min.

Kompreneble, mi komencis la konversacion kun tiu ĉi okazo.

„Hej.”

Mi turnis la kapon, kun senĝeneca rideto ĉe mia vizaĝo.

„Tiuj aferoj en via sinprezento, kiuj el ili estis seriozaj?”

Kun ŝiaj brakoj krucigitaj antaŭ ŝia brusto kaj ŝiaj lipoj firme malfermitaj, Suzumija Haruhi restigis sian seriozan sintenon, rigardante rekte en miajn okulojn.

„Kiu ‚aferoj en mia sinprezento‘?”

„La aferoj pri la eksterteruloj k.s.”

„Ĉu vi estas eksterterulo?”

Ŝi aspektis tre serioze.

„Ne... sed-”

„Se ne, kion vi volas de mi?”

„...Ne, nenion.”

„Do ne parolu kun mi. Vi malŝparas mian tempon.”

Ŝia firigardo estis tiel malvarma, ke mi ekdiradis „pardonu” responde, antaŭ eĉ mi konciis. Suzumija Haruhi forrigardis de mi malŝate, kaj ekmalridetis al la kretotabulo.

Mi estis dironta ion, sed mi ne povis elpensi ion bonan diri. Dankinde, je tiu momento, la ĉefinstruisto eniris la kursĉambron, kaj mi estis savita.

Sentante konfuzite, mi turnis la kapon al mia skribotablo. Tiam mi rimarkis, ke kelkaj miaj samklasanoj rigardis min kun intereso ĉe la vizaĝo. Kiam mi rerigardis ilin, tamen, mi rimarkis, ke ĉiuj ili havis la saman mienon, kvazaŭ ili estis dironto, „Nesuprize.” Kelkaj eĉ rigardis min simpatieme.

Ial tio ĝenis min. Tamen, mi poste lernis, ke ili estas diplomiĝintoj de Orienta Submezlernejo.

Kun la scio, ke mia unua kontakto kun Haruhi finiĝis tute vane, mi konstatis, ke mi konservu mian forecon de ŝi, por la asekuro de sekureco. Tio klara, semajno pasis.

Tamen, ĉiam ekzistis naivaj homoj, kiuj volis paroli kun Suzumija Haruhi, kiu ĉiam malridetis.

Plejparte, ili estis tiuj bonkoraj knabinoj, kiuj volis helpi solan samklasaninon. Tio estas bona afero, sed kontrolu vian celiton antaŭe!

„Bonan, ĉu vi spektis la televidan melodramserion, lastnokte?”

„Ne.”

„Be, kial ne?”

„Baf!”

„Vi provu ĝin. Eĉ se vi komencus meze de la serio, vi ne konvuziĝus. Ĉu vi bezonas min klarigi la antaŭajn rakontojn por vi?”

„Tuj foriru. Vi ĝenas min!”

Nu, tiele ĝi okazis.

Malĝentila kaj senmiena. Ŝi povus montri al ili iom da bonmanieroj! Tio nur pensigis ŝiajn viktimojn, ke ili iel misagis. Je la fino, li aŭ ŝi nur povas pensi „En ordo... do, mi simple...”, kaj demandi al si „Kiel mi fuŝdiris?”, antaŭ forĝemante.

Ne malfeliĉu, vi ne fuŝagis. Io en la cerbo de Suzumija Haruhi estas malfunkcianta, ne en la via.

Kvankam mi ne malĝuis manĝi sola, mi volis, ke aliuloj pensu min solemulo, dum ĉiu alia manĝis tagmanĝon kun amikoj. Tial mi manĝis kun Kunikida', mia malnova submezlerneja amiko kaj knabo nomata Taniguĉi de Orienta Submezlernejo, kies seĝo estas apud la mia.

Fine, ni ekklaĉis pri Haruhi.

„Vi provis paroli kun Suzumija, ĉu ne?” Taniguĉi subite demandis. Mi kapjesis.

„Kaj, poste ŝi diris ion strangan kaj agis malvarme?”

Vi diras al mi.

Taniguĉi metis sian tranĉitan boligitan ovon en sian buŝon, maĉis kaj diris kun plena buŝo;

„Se tio knabino interesas vin, mi ne eltiros miajn vortojn. Mia sola konsilo estas ‚forgesu ĝin!‘ vi jam sciu, sed ŝi estas frenezulino.”

Li aldonis ke li estis en klaso kun ŝi kaj bone konis ŝin. Tiam li rakontis multajn anekdotojn pri ŝi.

„Al ŝiaj agoj mankas senco. Mi pensis, ke ŝi regus sin, kiam ŝi iris al mezlernejo, sed klare, ne. Vi aŭdis ŝian sinprezenton, ĉu ne?”

„Ĉu vi celas la eksterterulajn aferojn.”

Kunikida', kiu estis okupita pre forpreno de ostojn el sia fritita fiŝo, interrompis.

„Precize. Eĉ en submezlernejo, ŝi emas fari kaj diri stangajn aferojn. Ja, tio rememorigas min - la lerneja vandalisma okazo, ekzemple!”

„Kio?”

„Vi konas tiun umilon por skribi liniojn el kreto, ĉu ne? Kiel ĝi nomiĝas... Ĉiuokaze, ŝi kaŝeniris la lernejon nokte, kun tiu aĵo, kaj skribis grandegan bildon meze de la atletika kamparo.”

Taniguĉi ekridetis, eble li memoris tiun okazon.

„Ĝi suprizis min. Mi iris al la lernejo, frumatene, kaj mi povis vidi grandan triangulojn kaj cirklojn sur la tero. Mi ne sciis kio ĝi estas, tial mi iris al la kvara etaĝo por akiri deĉielan rigardon. Tio ne helpis - mi ankoraŭ ne scias kio la simbolo estas.”

„Ho, mi pensas ke mi vidis tion antaŭe. La simbolo aspektis kiel rompita Nazka-linioj.” diris Kunikida'.

Mi neniam antaŭe aŭdis pri tion ĉi.

„Prave! Mi scias! La ĵurnaltitolo estis simile al ‚Misteraj Linioj sur Sumezlerneja Atletika Kampara‘, ĉu ne?”

„Ne diru al mi, ke ŝi-”

„Ŝi mem konfesis, do ne restas dubo. Kompreneble, tio konfuzis la instruistojn. Ŝi estis vokita al la ĉambro de la lernejestro. Ĉiu instruisto ĉeestis kaj esplordemandis ŝin.”

„Do, ĉu ŝi faris ĝin?”

„Mi ne scias.” Taniguĉi respondis senentuziasme, provante gluti buŝpleno da rizo.

„Mi aŭdis, ke ŝi rifuzis diri ion ajn. Kompreneble, kiam ŝi firigardas al vi, vi ne plu volas esplordemandi al ŝi. Kelkaj diras ke ŝi skribis la simbolon por voki NIFOn, aliaj ke ĝi estas magia simbolo por voki diablojn, aŭ ke ŝi provis malfermi pordon al alia dimensio. Ta-ta-ta... Estis multaj teorioj, sed se la kulpulo restas silenta, ni neniam scios ĉu la onidiroj estas vera aŭ ne. Ĝis hodiaŭ, ĝi restas mistero.”

Ial bildo de Suzumija Haruhi kun serioza mieno, okupe sibranta liniojn sur la Submezlerneja Kampare nokte, eniris mian menson. Ŝi nepre forprenis la skribilojn kaj kretopulvoron de la stokejo; eble ŝi eĉ kunportis poŝlampon! Per ĝia malhela flava lumo, Suzumija Haruhi eble aspektis tre serioza, se ne celkonscia... Okej, tio estas nur mia imago.

Sed, verdire, ŝajne Suzumija Haruhi honeste atendis NIFOn aŭ monstrojn aŭ eĉ dimensian pordon aperi. Ŝi verŝajne laboris tra la tuta nokto en la kamparo, sed, ĉar nenio aperis, ŝi foriris kun nur melankolio, mi persone pensis.

„Tio ne estas ĉio!”

Nun Taniguĉi finis tagmanĝon, kaj ordigis sian skribotablon. Li pludiris:

„Unufoje mi venis al la klasĉambro matene kaj eltrovis, ke ĉiuj skribotabloj estis movita en la koridoron, kaj estis grandega steloforma pentraĵo sur la lerneja tegmento. Alitempe, ŝi vagis ĉirkaŭ la lernejo, metante [[Suzumiya Haruhi:Volumo1 Notoj de la Tradukinto#O-fuda|''O-fuda''-ojn]] ĉie... vi scias, tiuj talismanoj, kiujn oni metas sur la fruntoj de ĉinaj vampiroj. Mi tute ne komprenas ŝin.”

Tio estas vera, Suzumija Haruhi ne estis en la klasĉambro ĝuste tiam, ĉar se jes, ni ne havus ĉi tiun konversacion. Tamen, eĉ se ŝi aŭdus nin, ŝi verŝajne ne prizorgus. Kutime, Suzumija Haruhi eliris la klasĉambron tuj post kvara periodo, tiame revenis tuj antaŭ kvina periodo. Ŝi ne portis lunĉujon, tial mi supozis, ke ŝi iris al la kantino por ĝui ŝian tagmanĝon; sed ĝi ne daŭras la tutan horon manĝi tagmanĝon, ĉu ne? Cetere, fine de ĉiu periodo, ŝi malaperis. Kien ŝi iris ĉiuokaze...?

„Sed, ŝi estas tre populara por la uloj!”

Taniguĉi interrompis:

„Ŝi estas ĉarma, atletema, kaj inteligenta. Malgraŭ tio, ke ŝi estas stranga, se ŝi restigas sian buŝon ferma, ŝi estas efektive ne malbona.”

„Kie vi lernas ĉion ĉi klaĉon?” Kunikida' demandis kun lia lunĉujo duoble plena ol tiu de Taniguĉi.

„Estis tempo, kiam ŝiaj koramikoj ŝanĝiĝis senĉese. De iuj mi aŭdis, ke la plej longa interrilato daŭris semajnon, kaj la plej mallonga finis kvin minutoj post la konfeso. Aldone, la sola kialo Suzumija donis por forigi ŝiajn koramikojn estis ‚Mi ne havas tempon por societumi kun normalaj homoj.‘”

Taniguĉi ŝajne parolis laŭ sperto. Post li rimarkis mian fiksrigardon, li fariĝis iom embarasita.

„Mi aŭdis ĉi tion de aliuloj! Honeste! Ial, ŝi rifuzis malakcepti konfeson. Je la tria jaro, ĉiu ekkomprenis; sekve, neniu plu volis konfesi al ŝi. Mi havas amuzan senton, ke historio ripetos sin en mezlernejo. Do, mi avertas al vi hodiaŭ: Forlasu ideojn. Ĉi tiu venas de iu, kiu estis en la sama klaso kiel ŝi.”

Diri laŭvole, min ne estis tiel interesita pri ŝi.

Taniguĉi remetis lian malplenan lunĉujon en lian sakon, kaj ellasis minacan subridon.

„Se mi devus elekti unu, mi elektus ŝin. Asakura Rjoŭko.”

Taniguĉi kapjesigis la mentonon al grupo de knabinoj malproksime per kelkaj skribtabloj. En la mezo de la konversacianta grupo, kun rozsimila rideto sur ŝia vizaĝo, estis Asakura Rjoŭko.

„Se oni juĝas laŭ mia analizo, ŝi ja eniras mian ‚Tri Plej Ĉarmaj Unuajaraj Knabinoj‘ listo.”

„Vi ĉiun ... senescepte ĉiun unuajaraninon en ĉi tiu lernejo okulumis?”

„Mi grupigas knabinojn laŭ ‚A‘ ĝis ‚D‘ kategorioj, kaj kredu min, Mi nur rememoras la nomojn de la A-knabinoj. Vi spertas mezlernejon nur unufoje - Mi deziras, ke mia sperto estu laŭeble feliĉa.”

„Tiame, kio Asakura Rjoŭko estas?” Kunikida' demandis.

„Ŝi estas ‚AA+!‘ Jes ja, nur rigardu ŝian vizaĝon. Ŝia personeco devas esti bonega.”

Egale ignorante egocentraj rimarkoj de Taniguĉi, Asakura Rjoŭko estis iomete tute alispeca ĉarma knabino ol Suzumija Haruhi estis.

Unue, ŝi estis tre bela, plus ŝi ĉiame eligis rideto-similan, prizorgadantan impreson. Due, ŝia personeco faris ŝajne egali la priskribon de Taniguĉi. Hodiaŭ, neniu plu aŭdacis paroli al Suzumija Haruhi, krom Asakura Rjoŭko. Kiel ajn severa Suzumija Haruhi estis, Asakura Rjoŭko ankoraŭ provis alparoli ŝin de tempo al tempo. Ŝi estis tiom pasia ke ŝi preskaŭ agis kiel la klaso monitoro. Trie, pro la maniero laŭ kiu ŝi alrespondis la instruistajn demandojn en klaso sole, vi povus vidi ke ŝi estas tre inteligenta. Ŝi ĉiame alrespondis la demandojn ĝuste - en la okuloj de la instruistoj, ŝi estis verŝajne modela studento. Antaŭ ĉio, ŝi estis ekstreme populara ĉe la knabinoj. La termino jam daŭris por nur semajno, kaj ŝi estis jam bone survoje esti la centro de la studentinoj en la klaso. Estis tiel, kvazaŭ ŝi falis de la ĉielo kaj naskiĝis pensanta pri ekstrema allogeco!

Kompare kun la koler-rigardema, sciencfikcio-obseda Suzumija Haruhi, la elekto estis evidenta. Aliflanke, ĉi tiuj du kandidatoj estis verŝajne ambaŭ tro alta ĉur la monteto por nia heroo Taniguĉi grimpi. Neniumaniere li akirus iun ajn el ili.

Estis ankoraŭ Aprilo tiame, kaj tiutempe, Suzumija efektive kondutis tre agrable. Por mi, ĉi tiu estis iom malstreĉa monato. Malpleje, estus monato ĝis Haruhi komencis troagi.

Sed egale dum tiu tempo, mi observis kelkajn ekscentrajn kondutojn de Haruhi.

Kial mi dirus tion?

Indico #1: Ŝi ŝanĝis sian harar-stilon ĉiutage. Cetere, se oni juĝas laŭ mia rimarko, laŭskeme. Lunde, Haruhi venas al lernejo kun sia longa hararo malsuprenire, sen ia ajn banto. Sur la la sekvantan tagon, ŝi bantumus ĝin en harfaskon. Tiom, kiom Mi malamas agnoski ĝin, ke hararango faris ŝajnas bonaj sur ŝi. Tiame, ŝi ligus du ponevostoj sur la la sekvantan tagon, kaj tri ponevostoj la tago post; Ĝis vendredo, ŝi kvar rubandoligus ponevostoj sur ŝi kapo. Ŝi agoj estis vere enigma!

Lundo = 0, Mardo = 1, Merkredo = 2...

Kiel la tago de la semajno pliig, tiel la nombro de ponevostoj ŝi havis; ĝis la venonta Lundo, la tuta procezo rekomencus. Mi ne povus vid kial ŝi estis far ĝi. Sekvanta la antaŭa logiko, ŝi devus ses ponevostoj Dimanĉon... Mi subite vol vid ŝia Dimanĉo hairstyle.

Indico #2: Por PE, klasoj 1-5 kaj 1-6 kombinus kaj pren ĝi kune, kun la gejunuloj apartig. Kiam ni ŝanĝis vestojn, la knabinojn irus al la 1-5 klasĉambro, kaj la knaboj irus al la 1-6 klasĉambro; signifo fine de la antaŭa periodo, la uloj de nia klaso (1-5) transloĝiĝus al la alia ĉambro al ŝanĝo.

Bedaŭrinde, Haruhi tute ignorita la ulojn en nia klaso kaj forigita ŝin mariston uniformon antaŭ ilin havis las.

Estis tiel, kvazaŭ, ŝi, la uloj estis ĝardenaj kukurboj aŭ terpomo maldung, kaj ŝi estas tute indiferenta pri. Tute sen esprimo, ŝi ĵetus ŝin uniformon sur la skribtablon kaj komencis eniri ŝi ŝvitĉemizo.

Ĉe tiu momento, Asakura Rjoŭko veturus la atente rigard, glaciiĝ ulojn, min inkluzivis, el la klasĉambro.

Laŭ onidiroj, la knabinoj, kun Asakura Rjoŭko kiel ilia gvidanto, provis paroladi Haruhi el faranta ke, sed vane. Ĉiu PE klaso, Haruhi ignorus la ceteran klason kaj okupi ŝin uniformon de neniom ekrigardinte. Kaj sekve, ni uloj oni petis, ke ... lasu la klasĉambron la duan la sonorilon sonoris - laŭ la peto de Asakura Rjoŭko.

Sed, grave, Haruhi havas vere grandan ciferon... argh, ĉi tiu ne la tempo al dir tia afero.

Indico #3: Fine de ĉiu bloko, Haruhi irus FORESTANTA SEN PERMESO. Kiam la lernejo sonorilo venis rulantan ĉirkaŭ, ŝi ekkaptus ŝin tornistron kaj paf el la klasĉambro. Logike, Mi pensis ke ŝi iris senprokraste ŝin domon; Min neniam pensintus ke ŝi irus por partopreni ĉiujn klubojn en la lernejo. Iun tagon, vi vidus ŝin pas pilkoj en la Korbopilko Klubo, kaj la sekvonta vi vidus ŝin kudr kapkuseno kazo en la Kudr Klubo. De la sekvonta tago, vi vidus ŝin mansalutantan ŝin bastonon en la Hokeo Klubo. Mi pensas ŝin ankaŭ aliĝis al la Basbalo Klubo. Do, resume, ŝi havis partopren ĉiu sporto klubo en nia lernejo. Ĉiuj kluboj provis persvadi ŝin en aliĝu, kompreneble, sed ŝi turnis ĉiuj desupre. Ŝi klarigo : „Estis estas ĝen al mi por fari same klubo agado ĉiutaga.” Finfine, ŝi ne aliĝ al iu kluboj.

Kio estis knabino prov tiri?

De ĉi tiu solaj, novaĵoj pri „stranga unuajaro knabino” disvastig tra la tuta lernejo preskaŭ tuj. Ene de monato, ne estis unusola persono kiuj ne sciis kiu Suzumija Haruhi estis. Rapidaplusend Povus, homojn povus ankoraŭ ne sperti sciatan kiujn la kapitalo estis, sed Suzumija Haruhi estis konata nomo.

Do, kun ĉiuj ĉi tiu aĵo okaz - kaj Haruhi estis ĉiam la kaŭz - Povus alven.

Kvankam Mi propre pensi ke destino estas egale malpli kredebla ol la [[Suzumiya Haruhi:Volumo1 Notoj de la Tradukinto#Monstro de Loch Ness|monstro de Loch Ness]], se destino, ĉe iuj mistero loko, estas aktive influ homaj vivoj, mia rado de sorto havis verŝajne komenc turni. Kredeble, en iuj izolita monto, estis verŝajne iuj malnova Guy kiujn estis okupata reskribanta ĝi.

Post la fino de la [[Suzumiya Haruhi:Volumo1 Notoj de la Tradukinto#Ora semajno|Ora Semajno]] ferio, Mi piediris lernejon, ne certa kiu tago de la semajno estis. La nenature sunbrila Maja vetero eksplodigis sur mian haŭton kaj trempigis min kun ŝvito - la kruta monteto ŝajne ne fin aŭ. Juste kio estis ĝi ke la Tero volis ke? Estis sufer flava febro ia?

„Hej, Kjon.”

De malantaŭe de, iu aplaŭdita min sur la ŝultro. Estis Taniguĉi.

Lia pli_anto incendio pend malordema sur liaj ŝultroj, kaj lia necktie estis sulka kaj oblikva flanken.

„Kie vi iras por Ora Semajno?”

„Mi prenis mian malgrandan fratinon al vid mia avinjo en la kamparo.”

„Kiel malakra.”

„Bona, kion vi far, tiame?”

„Partatempa laborposteno ĝis la fino.”

„Vi ne simil tia persono.”

„Kjon, vi estas mezlernejano nun - kial vi ankoraŭ pren via malgranda fratino al vid via avĉo kaj avinjo? Vi devas almenaŭ simil altranga alta studento.”

Parenteze, Kjon estus mi. Mia onklino estis tiu, kiu unua nomita min ke. Antaŭ kelkaj jaroj, mia longa onklino subite diris min, „Mian bonecon, Kjon havas kresk tiel granda!” Mia fratino opiniis, ke estas amuza kaj ankaŭ komencis voki mi Kjon. Post tio la cetera estas historio - miaj amikoj, sur aŭd mia fratino vok mi Kjon, decid al sekv ŝia gvid. De tiun tagon sur, mia kromnomo fariĝis Kjon. Diable ĝi, mia fratino uzis por voki min „Onij-ĉan”!

„Estas tradicio de mia familia al havas kuzon renkontiĝon dum Ora Semajno,” Mi alrespond kiel Mi grimp la monteto.

La ŝvit sentigis min nekomforta.

Taniguĉi, longasenspiriĝ kiel kutime, distrumpetis pri tio, ke li havis renkontitan iuj ĉarmaj knabinoj ĉe lia laborejo, kaj kiel li intencis uzi la monon lin savis iri sur datoj kaj tiela. Sincerdire, temoj kiel kiuj revoj homoj havas, aŭ kiel miriga aŭ ĉarma ies dorlotbesto estas, estas, en mia libro, iom de la plej malakraj temoj en la mondo.

Kiel Mi aŭskultis dato horaro de Taniguĉi (ŝajne li ne estis vizit malgrandajn problemojn kiel kiel neniu estis ir kun li), ni alvenl la lernejo krado.

Suzumija Haruhi estis jam sidanta apog mia seĝo, fiksrigardanta ekster, kiam Mi eniris la klasĉambron. Ŝi havis du bulkokiel haro tondiloj sur ŝi kapo; ŝajne hodiaŭ estis Merkredo. Post sidiĝ - ial Mi ne sciis, kiel la nur klarigo povus esti Ke mi estis ir nuksoj - antaŭ Mi konscias ĝin, Min trov min refoje alparol Suzumija Haruhi.

„Vi ŝanĝas vian hararangon ĉiu tago pro la fremduloj?”

Kiel roboto, Suzumija Haruhi malrapide turn ŝia vizaĝo al mi, kaj fiksrigard mi kun ŝia mortintagrava esprimo. Estis sufiĉe timiga, efektive.

„Kiam vi rimarkas?”

Ŝian tonon estis tiom malvarma ke ĝi estis kvazaŭ ŝi estis alparol roko ĉe la flanko de la vojo.

Mi paŭzis dum kelka tempo pripens ĝi.

„Hm... dum kelka tempo.”

„Vere?”

Haruhi ripozita ŝian mentonon sur ŝia palmo, rigard ĉagren.

„Mi pensas ke ĉiu tago de la semajno eligas malsaman bildon.”

Ĉi tiu estis la unua fojo, ke ni havis konvenan konversacion!

„Por koloro: Lundo estas flava, Mardo estas ruĝa, Merkredo estas blua, Ĵaudo estas verda, Vendredo estas oro, Sabato estas bruna, kaj Dimanĉo estas blanka.”

Mi povus specon de kompren kiuj ŝi estis prov diri.

„Tiame, ke signif, se ni uzas nombrojn reprezenti la koloron, Lundon estas nulo kaj Dimanĉo estas ses, prav?”

„Tio estas ĝusta.”

„Sed, ne devus Lundon est unu?”

„Kiu pet via opinio?”

„... Jes, ĝusta.”

Ŝajne malkontentigita de mia respondo, Haruhi kolere rigard mi. Mi nur sidis tie maltrankvilige kaj lasi tempon glit de.

„Havas Min viditan vin ie antaŭ? longe antaŭe?”

„Kredas, ke ne.”

Post Mi alrespondis, Okabe-sensej eniris la klasĉambron, kaj nia unua konversacio finis.

Malgraŭ tio, ke nia unua konversacio estis nenio skribi hejmon pri, ĉi tiu povus fariĝitan la ŝanĝ punkto Mi estas serĉ!

Aliflanke, la sola ŝanco mi povus alparol Haruhi estis la peco de tempo antaŭ homeroom, kiel ŝi estas kutime ne en la ĉambro dum paŭzo. Sed kiel Mi sidas antaŭ ŝin, Min estas relative certa ke miaj ŝancoj de alparol ŝi alest multe pli granda ol tiuj de iu alia.

Sed la afero ke ŝok mi la plej estis tio, ke Haruhi efektive alrespondita min konvene. Mi originale pensis ke ŝi irus, “Vin kretenon, ferm! Kio!” Ŝajne Ke mi estas ĝuste kiel stranga kiel ŝi, por efektive trovanta la intestoj iri kaj alparol ŝi.

Sekve, kiam Mi venis al lernejo la sekvonta tago kaj eltrovis ke, anstataŭ liganta tri ponevostoj, Haruhi havis tranĉitan ŝin longan kaj maldika haro mallonga, mi sentis tre melankolian.

La taliolongeco haro estis mallongigita ŝultrolongecon tranĉ. Tio estas, malgraŭ tio, ke la hairstyle far konven ŝia, ŝi tranĉ ŝia haro la tago post Mi alparol ŝia pri tio! Devas estas intence, ĝusta?

Kiam Mi diris al Haruhi pri tio -

„Ne vere.”

Ŝi alrespondis kun ŝi registr kiel komercan markon ĉagren tono, sed ne montr ia ajn speciala esprimo. Ŝi ne estis ir al diri al mi la kialo.

Sed Mi atendis ke, tiel, ke estis bone.

„Faris vin vere prov aliĝi al ĉiuj kluboj?”

De tiun tagon sur, alparol ŝia uz la peco de tempo antaŭ homeroom fariĝ mia ĉiutaga rutina. Kompreneble, se Mi ne prov komenco la konversacio, Haruhi rifuz reag. Alia afero estis tio, ke, se Mi alparolis ŝin pri tio, ke de hieraŭ nokte TELEVIDA PROGRAMO estis, aŭ kiel la vetero estis, ktp. - kiujn ŝi juĝis, ke „stultaj temoj” - ŝi nur ignorus mi. Scipovanta ke, Mi zorgeme elektis la konversacion temon ĉiam, kiam Mi alparolis ŝin. Ŝi forturnis ŝian vizaĝon pro ĝeno, montrante la finon de la konversacio de tiu tago
[[Image:Sh_v1_01.jpg|thumb|''Ŝi forturnis ŝian vizaĝon pro ĝeno, montrante la finon de la konversacio de tiu tago.'']]
„Estas klubo tio estas pli amuze ol la aliaj? Mi volas konsider aliĝ iuj mi.”

„Neniu.” Haruhi alrespondis kategorie. „Absolute neniu.”

Ŝi emfazis ĉi tiu denove, tiame malrapide ellas enspiron. Ŝi estis suspiranta?

„Mi pensis ke mezlernejo estus iom pli bona. Fine, estas la sama kiel deviga edukado. Nenio ŝanĝoj iel ajn. Simil Mi aliĝis al la malĝusta lernejo.”

Maltraf, kiuj kriterioj faris vin utiligas kiam vi decidis kiu lernejo ĉeesti?

„Sportoj kluboj kaj kulturaj kluboj estas kaj tamen. Se nur estis iuj unikaj kluboj en lernejo...”

„Bone, kio donis vin la rajton je decid se aliaj kluboj estas normala ĉu, aŭ ĉu ne,?”

„Ferm. Laŭvole klubo, tiame estas unika; alie, estas klara.”

„Vere? Mi sciis vin dirus tio.”

„Hmph!”

Ŝi turn ŝia vizaĝo for en ĝeno, sign la finiĝon de la taga konversacio.

Alia tago:

„Mi overheard io, kion alia tago... Ne estas io grava ĉiuokaze... Faris vin vere forĵet ĉiuj viaj koramikoj?”

„”Kial mi devas aŭdi ĉi tiu de vi denove?”

Ŝi bros ŝian haron de ŝiaj ŝultroj, kaj fiksrigard mi kun ŝiaj brilaj nigraj okuloj. Dio, krom estanta pokervizaĝa, sole ĉi tiu kolera esprimo ŝajn ofte aperi sur ŝi vizaĝo.

„Faris ke Taniguĉi diri al vi? Dio, Mi ne povas kred Ke mi estas en la sama klaso kiel tio idioto eĉ post kiam Mi diplomiĝita subliceon. Li ne unu el tiuj persekut psychos, li estas?”

„Mi kredas ke ne,” Mi penso.

„Mi ne scias, kion vi aŭd, sed negrave. La pliparto estas vera ĉiuokaze.”

„Ne estas iu tie vi vol havas gravan interrilaton kun?”

„Absolute nenia unu!”

Totala malakcepto ŝajne estis ŝia devizo.

„Ĉiu ... senescepte unu el ili estis kreteno. Mi nur ne povas okupiĝ pri iu grava interrilato kun ili. Ĉiu el ili petus al mi renkonti li ĉe la fervoja stacio Dimanĉon, tiame ni certe vizitus la kinejon, la amuzparko, aŭ pilkoludo. La unua fojo ni manĝis kune ĉiame estus lunĉa rendevuo, tiame ni forrapidus kafejo al trink teo. Finfine, ili ĉiame dirus ‚Ĝis morgaŭ!‘”

„Mi ne vidas io malĝusta kun !” Ke mi penso propre, sed Mi ne aŭdac dir tio publike. Se Haruhi diris estas malbona, tiam, oni devas malbonan por ŝi.

„Tiame, nepre, ili konfesus telefone. Diable! Ĉi tiu estas grava temo, almenaŭ dir al mi vizaĝalvizaĝe!!”

mi povus kunsent kun tiuj uloj. Faranta tiela grava - al ili, almenaŭ - konfeso al iu, kiu rigard vi ŝat vi estas vermo verŝajne farus iu sent maltrankvila. Ili panikiĝis juste de vidanta via esprimo! Mi estis imaganta tion, kion tiuj uloj estis pens kiel Mi respondita al Haruhi.

„Hm, vi pravas. Mi demandus la knabinon for kaj diri al ŝi rekte.”

„Kion la la infero prizorgas vin!”

Kio la... Faris min diras io malĝusta denove?

„La problemo estas, estas ĉiuj knaboj en ĉi tiu mondo tielaj dimwitted bestoj? Mi estas agit de ĉi tiu demando ekde subliceo.”

Hodiaŭ ne estas iu pli bona, ĝi estas!

„Tiame, kia knabo vi konsiderus Interesan? Ĝin estas estos fremda ĉion dirite?”

„Mi estas bona kun fremduloj aŭ similaj aferoj kondiĉe, ke ili ne normala. Esti ili vira aŭ virina.”

„Kial vi ĉiame insist, ke ian elekton krom homa?”

Kiam Mi elbabilita tio Haruhi elrigard mi kun malestimo.

„Ĉar homoj ne estas amuzo iel ajn!”

„Tio... eble vi pravas.”

Egale mi ne povus rebat ideo de Haruhi; se montriĝis, ke ĉi tiu ĉarma transloko studento estis duonoterano, duonofremda, eĉ Mi kredus tio estas malvarmeta. Se Taniguĉi, aktuale sidanta apud mi kaj spion Haruhi kaj mi, estis detektivo de la estonteco, estus eĉ pli bona. Se Asakura Rjoŭko, kiun, ial, teniĝis ridetantan ĉe mi, havis ia ajn supernatura potenco, tiam mia lernejo vivo estus kiel ekscita laŭeble akir.

Sed neniu povas esti - ne fremduloj, tempo veturantoj, aŭ supernaturaj potencoj ekzist en ĉi tiu mondo. Aprobu, ni diras, ke ili far ekzist. Ili rifuz nur aper tuj antaŭ ni humilaj civitanoj kaj dir, „Saluton, Mi estas efektive fremda.”

„TIAL!”

Haruhi subite levŝ kaj frap ŝia seĝo malsupren, kaŭz ĉiu al turn kaj rigard ŝia.

„TIAL MI ESTAS LABOR TIEL MALFACILA!!”

„Pardonon Mi estas malfrua!”

La ĉiamoptimisma Okabe-sensej, kiu estis bela senspiriĝ, kur en la klasĉambron. Kiam li vidis la tutan klason rigard Haruhi levŝ rekta, ŝi pugnoj kunpremis kaj okuloj fiksita je la plafono, li fariĝis ĝuste kiel surpriz kaj juste staris tie.

„Hm... Ĉefĉambro estas komenconta!”

Haruhi sidiĝis tuj kaj kolere rigard la angulo de ŝia skribtablo. Uf!

Mi returnis; la tutan klason faris la samon kaj turnis iliajn kapojn ankaŭ. Tiame Okabe-sensej, evidente perdita la orientiĝon de la bruado, ŝanceliĝita la stadion kaj ellas molan tus.

„Mi pardonpeti pro tio, ke malfrua. Kion?... Tiam, ni komencu!”

Li ripet si denove, kaj la klaso atmosfero fine reven al normala - malgraŭ tio, ke ĉi tiu estis la speco de atmosfero tio Haruhi malam la plej!

Eble viva tuj?

Sed verdire, en la profundo de mia koro, Mi estas vere envias sinteno de Haruhi pri vivo.

Ŝi ankoraŭ havas la kredon ke ŝi estos renkont iu de la supernatura mondo, kredo Ke mi forlas antaŭlonge, kaj ŝi entuziasme prov ating ŝia revo. Se sidanta ĉirkaŭ atendanta ne atingos tion, kion, ni voku ili ni! Ĉi tial Haruhi far aferojn kiel tir blankaj linioj sur la lernejo kampo, pentraĵo simboloj sur la lernejo tegmento, kaj almet malben papero talismans ĉie.

Suspiro!

Mi ne scias kiam Haruhi komencis farr strangan aĵon, tio far aliaj eraro ŝia por occultist. Atendanta atingas nenio, sekve, kial ne elfari iuj strangaj ceremonioj voki ilin for? Finfine, tamen, nenio okazita. Eble tio estis kial Haruhi ĉiame havis ke „diable” rigard ŝia vizaĝo...?”

„He, Kjon.”

Post klaso, Taniguĉi, kun lia perpleksig vizaĝon, provis bloki min. Taniguĉi, vi simil totalo kreteno kun tio esprimo via!

„Silentu! Mi estas indiferenta kio vi diras. Ĉiuokaze, kia magia sorĉo faris vin ĵetis?”

„Kio magia sorĉo?”

Tre avancinta [[Suzumiya Haruhi:Volumo1 Notoj de la Tradukinto#Teĥnologio kaj magio|teknologio estas neapartigebla de magio]]! Mi memorita ĉi tiu proverbo kiel Mi demand Taniguĉi subten. Li tiame indikis lian fingron ĉe nunvak seĝo de Haruhi.

„Ĉi tiu estas la unua fojo, ke Mi havas viditan Suzumija alparol persono tiel longe! Kio estis vi uloj priparol?”

Tio, ha, kion ni priparol? mi nur demandis al ŝi iuj normalaj demandoj, jen ĉio.

„Ĉi tiu estas fenomeno!”

Taniguĉi pikeme met sur imponeg al esprimo. Tiame Kunikida' ekaper de malantaŭe de Taniguĉi.

„Haruhi estas ĉiame elirinta kun strangaj knabinoj.”

Hej, ne diru tion. Tio kreos miskomprenon.

„Negrave se Kjon ŝat strangaj knabinoj. Kiuj Mi ne povas kompren estas, kial Suzumija alparolus vi? Mi ne komprenas iel ajn.”

„Eble Kjon estas kiel stranga kiel ŝi?”

„Verŝajne. Tio estas, vi ne povas atend iu kun kromnomo kiel Kjon esti normala.”

Halt vok mi Kjon, Kjon, Kjon! Prefere ol est nom de tio stulta kromnomo, nur uz mia vera nomo! Malpleje, Mi vol aŭd mia fratino voko mi „Onij-ĉan”!

„Mi vol scias tro.”

La voĉo de bonhumora knabino aperis kvazaŭ el nenie. Mi levis mian kapon, kaj, kompreneble, vidis senscie ridetanta vizaĝo de Asakura Rjoŭko.

„Mi provis alparol Suzumija-san kelkaj tempoj jam, sed nenio venis de ĝi. Vi povas instru mi kiel Mi alparolu ŝi?”

Mi ag kiel kvankam Mi estis pripens ĉi tiu dum kelka tempo, sed efektive, Mi ne eĉ pens iel ajn.

„Mi ne scias.”

Sur aŭd ĉi tiu, Asakura ridetis.

„Mi estas sekve trankviligita hodiaŭ. Ŝi ne povas okaz est izol de ŝiaj samklasanoj tia, tiel estas granda tio vi fariĝas ŝian amikon.”

Asakura Rjoŭko prizorgis ŝin kiel klaso monitoro ĉar, bone, ŝi estis la klaso monitoro. Ŝi estis elektiĝ kiel la klaso monitoro en nia fina longa homeroom seanco.

„Amiko, ho?”

Mi skuis la kapon malcerte. Estis vere tia? Sed la sola esprimo Haruhi donis min ĉiam, kiam Mi alparol ŝia estis kolera rigardo!

„Vi devas daŭri helpantan Suzumija-san tiel, ke ŝi povas interrilat kun ĉiu. Ni estas en la sama klaso ĉion dirite, tiel ni estas fid al vi!”

Suspiro. Eĉ se vi diras ke, Mi eĉ ne scias kio Mi estas faru!

„Se estas tion, kion Mi devas diri al Suzumija-san, mi povus juste pet al vi pasi la mesaĝon ŝin!”

Ne, atend! Mi ne estas via proparolanto!

„Bonvolu?” ŝi petis sincere, metantaj ŝiaj palmoj kune.

Alfront ŝi peto, mi povus sole don neklarajn respondojn kiel „erm” kaj „haa...”. Asakura komprenis tion kiel „jes,” donis ŝian flavan tulipokiel rideto, kaj poste reven al la aliaj knabinoj. Post vidanta ke la aliaj knabinoj estis rigard mi, mia koro falis ĝis la malsupro de kanjono.

„Kjon, ni estas bonaj amikoj, ĝusta...?” Taniguĉi demand, fiksrigard mi suspekte.

„Kion diable estas okazanta tie ĉi?”

Eĉ Kunikida', kun liaj okuloj ferm kaj armiloj transir lia brusto, kapjes.

Dio mia! Kial Mi estas ĉirkaŭita de ĉi tiu aro da idiotoj?

Ŝajne iu decidis ĉiu en klaso kiu necesas por ŝanĝi iliajn seĝojn ĉiumonatan. Sekve, la klaso monitoro, Asakura, skribis ĉiuj seĝo nombroj sur malgrandajn pecojn de papero, lokis ilin en [[Suzumiya Haruhi:Volumo1 Notoj de la Tradukinto#Biskvitujo|biskvitujo]], kaj lasi la tutan nin tiras de ĝi. Fine, Mi akiris la seĝon en la dua fina disputo apud la fenestro ke preteratentas la korton. Konjekt kiujn prenis la finan seĝon tuj malantaŭ min? Tio estas vera. Estis la iam ajnkolere rigard Haruhi!

„Kial ne estis interesaĵo okazita tamen?! Kiel malgranda gradolernejo infanoj malaperanta unu post unu, aŭ iuj instruistoj akiranta murd en ŝlos klasĉambron?”

„Halt dir tia timiga aĵo!”

„Mi aliĝita al la Mistero Studgrupo.”

„Aj? Kio okazis?”

„Estis tiel stulta. Nenio interesa okazis! Cetere, ĉiuj klubo membroj estas detektivo romano fervoruloj, sed mankas iu tie tio simil detektivo!”

„Ĉu tio ne estas normala?”

„Mi efektive havis esperojn por la Supernatura Studgrupo.”

„Ĉu vere?”

„Sed, ili ĉiuj montriĝ esti aro da okultaj frenezuloj. Far ke sono amuzo vi?”

„Ne vere.”

„Ha, viro, ĉi tiu estas tro enuiga! Kial ne ĉi tiu lernejo havas dece interesan klubon?”

„Bone, estas ne multe vi povas far pri tio.”

„Mi pensis ke post Mi pasis al altranga alta Mi renkontus iuj kickass kluboj! Suspiro, ĉi tiu similas aspir enir la De la superaj ligoj kaj poste eltrovanta ke la lernejo vi estas ĉeestanta eĉ ne havas basbalan teamon.”

Haruhi aspektas, kvazaŭ ŝi estis ia banshee pretas iri al cent Budhano monaĥejoj al met iuj malbenoj. Ŝi fiksrigardis la ĉielon kun malestimo kaj ellas grandegan suspiron.

Ĉu mi kompatu ŝin?

Mi ne scias tion, kion speco de kluboj Haruhi kiel. Eble eĉ ŝi ne scias la respondon. Ŝi nur „vol fari interesaĵon.” Kio estis „interesaĵo?” Faris tio okup solv murdo mistero? Serĉ Nifoj? Aŭ ekzorcoj? Mi pens ŝi tute ne sciis, aŭ.

„Mi pensas ĝin ne povas esti help al se ne iu.”

Mi decidis esprimi mian opinion.

„Se oni juĝas laŭ la rezultoj, homoj estas kutime kontenta kun iliaj aktualaj statoj. Tiuj, kiuj ne, tamen, vol prov invent aŭ eltrov io al antaŭeniro civilizacio. Iu volis flugi, sekve lin aŭ ŝi inventis aviadilojn. Iu volis vojaĝi facile, sekve aŭtojn kaj trajnoj estis farita. Sed tiuj aferoj estis kre de tiuj, kiuj kiujn posedis specialajn talentojn. Nur geniulo povas transformi tiuj imagado en realaĵo. Ni ordinara morta juste vivu niajn vivojn plene. Ni ne devus agon impulseme eĉ se ni sentas aventureman.”

„Fermu.”

Haruhi juste interromp mia relative bonega parolado, aŭ almenaŭ jen kio Mi opiniis, ke estas, kaj turn ŝia ekir al la alia direkto. Ĝi simil ŝi estis vere malbonhumora aktuale. Kaj tamen denove, kiam ne estis ŝi? Mi kutimiĝis al ĝi jam.

Ĉi tiu knabino verŝajne ne prizorg io - krom se ĝi koncernis supernaturajn potencojn tio for superrealaĵo. La mondo ne havas tiuj, tamen. Ne, vere.

Vivu la Leĝoj de Fiziko! Danke al vi ni homoj povas loĝ en paco. Kvankam Haruhi povus kuntiriĝ timeme je tio.

Mi estas normala, ĝusta?

Aĵo devas havi ekkaŭzita ĝin.

Eble estis la supra konversacio?

Ĉar Mi neniam vidis ĝin rezultantan!

La varmeta suno faris ĉiu en la klasĉambro dormema. Tia, kia mi estis ekdorm kaj ekdorm, potenca forto subite aplikita sin sur mia kolo kaj tiris min returnite. Ĉar la forto estis tiom forta, mia kapo frap la angulo de la skribtablo apog mi. Larmoj tuj venis el miaj okuloj.

„Kion vi opinias vin estas faranta!?”

Mi turn mia kapo ĉirkaŭ freneze kaj vidis Haruhi, unu mano ankoraŭ ekpren mia kolo, ridet granda rideto tio estis kiel brila kiel la tropika suno - honeste, ĉi tiu estas la unua fojo, ke Mi estas vid ŝia rideto! Se ridetoj povas esti mezur pri temperaturo, tiam ŝia rideto estis kiel varma kiel tropika pluvarbaro.

„Mi akiris ĝin!”

He, ne kraĉ sur mi!

„Kial mi ne pens ĉi tiu supre antaŭ?”

Okuloj de Haruhi bril kiel brile kiel la [[Suzumiya Haruhi:Volumo1 Notoj de la Tradukinto#Albirea ĉefstelo|Albirea ĉefstelo]]. Ŝi fiksrigardis min indik. Kontraŭvole Mi demandis:

„Kion vi elpens?”

„Se ĝi ne ekzist, mi povas nur far unu mi!”

„Far kio?”

„Fari KLUBON!”

Mian kapon subite doloron, kaj Mi ne kredas ke ĝi iel koncernis mian kapon frapantan la skribtablon antaŭ unu momento.

„Vere? Kia bonega ideo. Vi povas delas min hodiaŭ?”

„Kio estas tio sinteno? Vi devus esti feliĉa!”

„Pri via ideo, Mi estos alparol vi pri tio poste. Intertempe, mi nur deziri vin konsideri kie ni estas. TIAM vi povas dividi vian ĝojon kun mi. Sed unue, trankviliĝ, bonan?”

„Kion vi volas diri?”

„Klaso ne malakceptita tamen.”

Haruhi fine delas mian kolon. Mi premis malantaŭe de mia kapo kiu estis ek sensentiĝ kaj returnis malrapide. Mi rimarkis ke la tuta klaso rigardis tute miregis. La ĵus diplomiĝita komencanton Instruiston de la angla, kun kreto en ŝia mano, fiksrigard mi kaj aspektas, kvazaŭ ŝi estis pretas krii.

Mi signalo Haruhi sidiĝ rapide kaj eklevis la ŝultrojn ĉe la malriĉa instruisto.

„Bonvolu, daŭri la lecionon, Maltraf.”

Mi aŭdis Haruhi murmur tra la dentoj pri io antaŭ ŝi sidiĝis nevole. La instruisto tiame rekomencis ŝin skrib en la direktoraro...

Krei novan klubon?

Hmmmm...

Ne diru al mi, ke mi estos kunlaboranta.

Mia doloranta kapo nur komencis plibonigi mian maltrankvilon.

Suzumiya Haruhi:Volumo1 Notoj de la Tradukinto

2009-12-08T00:12:14Z

Osho-Jabbe: /* Ora semajno */

<center>Notoj de la Tradukintoj kaj referencoj 
<big>第一巻: 涼宮ハルヒの憂鬱</big> 
Volumo 1: La Melankolio de Suzumija Haruhi</center>

== Antaŭparolo ==

=== Panjo kisi Avon Froston ===

„I Saw Mommy Kissing Santa Claus” (Mi vidis panjon kisantan Avon Froston) estas Kristnaska kanto.

=== Alfa Centaŭro ===
PRISKRIBONTA

<noinclude>
{| border="1" cellpadding="5" cellspacing="0" style="margin: 1em 1em 1em 0; background: #f9f9f9; border: 1px #aaaaaa solid; padding: 0.2em; border-collapse: collapse;"
|-
| Return to [[Suzumiya Haruhi|Main Page]]
| Jump to [[Suzumiya_Haruhi:Volume1_Prologue|Prologue]]
|-
|}
</noinclude>

== Ĉapitro 1 ==

=== O-fuda ===

PRISKRIBONTA

=== Monstro de Loch Ness ===

PRISKRIBONTA

=== Ora semajno ===

PRISKRIBONTA

===Harbantaj Koloroj===

PRISKRIBONTA

=== Teĥnologio kaj magio ===

PRISKRIBONTA

=== Biskvitujo ===

PRISKRIBONTA

=== Albirea ĉefstelo ===

PRISKRIBONTA

Suzumiya Haruhi:Volumo1 Notoj de la Tradukinto

2009-12-08T00:11:32Z

Osho-Jabbe: /* Ĉapitro 1 */

<center>Notoj de la Tradukintoj kaj referencoj 
<big>第一巻: 涼宮ハルヒの憂鬱</big> 
Volumo 1: La Melankolio de Suzumija Haruhi</center>

== Antaŭparolo ==

=== Panjo kisi Avon Froston ===

„I Saw Mommy Kissing Santa Claus” (Mi vidis panjon kisantan Avon Froston) estas Kristnaska kanto.

=== Alfa Centaŭro ===
PRISKRIBONTA

<noinclude>
{| border="1" cellpadding="5" cellspacing="0" style="margin: 1em 1em 1em 0; background: #f9f9f9; border: 1px #aaaaaa solid; padding: 0.2em; border-collapse: collapse;"
|-
| Return to [[Suzumiya Haruhi|Main Page]]
| Jump to [[Suzumiya_Haruhi:Volume1_Prologue|Prologue]]
|-
|}
</noinclude>

== Ĉapitro 1 ==

=== O-fuda ===

PRISKRIBONTA

=== Monstro de Loch Ness ===

PRISKRIBONTA

== Ora semajno ==

PRISKRIBONTA

===Harbantaj Koloroj===

PRISKRIBONTA

=== Teĥnologio kaj magio ===

PRISKRIBONTA

=== Biskvitujo ===

PRISKRIBONTA

=== Albirea ĉefstelo ===

PRISKRIBONTA

Suzumiya Haruhi:Volumo1 Ĉapitro1

2009-12-08T00:09:40Z

Osho-Jabbe:

'''Ĉapitro 1'''

Post mi registris por loka mezlernejo, mi baldaŭ bedaŭris ĝin, ĉar la lernejo, kiun mi frekventis, sidis supre sur longa, kruta monteto. Egale printempe, Mi fariĝis tre bolitan kaj ŝvita, kvazaŭ mi grimpis grandan monton. ĉiufoje kiam mi memoris ĉi tio, kune kun la fakto, ke por la sekvonta tri jaroj mi devos refari la saman agon ĉiutage matene, mi jam sentas laca kaj melankolia. Mi iom trodormis hodiaŭ, kaj eble tial mi piediris tiom pli rapide, aŭ eble tial mi estis tiom laca tiam. Mi povus vekiĝis dek minutojn pli frua, sed kiel vi ĉiuj scias, oni dormas plej bone tuj antaŭ jam venis la tempon por vekiĝi. Mi ne volas malŝpari tiujn dek valorajn minutojn. Do, Mi konsciis, ke min povus neniam vekiĝi frue, ĉion dirite, kiu signifas, ke mi devus ripeti ĉi tiun matenfaradon dum la sekvonta tri jaroj. ĉi tio estis entute tro malĝojiga.

Tial mi havis malgajan menion dum la enir-ceremonio. ĉiuj aliaj en la nenecese granda aŭditorio havis tiun „mi komencas novan vojaĝon” aspekto sur iliaj vizaĝoj. Vi scias tiun unikan aspekton: la esperema, sed plena per necerteco mieno ke ĉiu nova studento portas, enirante novan lernejon. Por mi, ĝi ne tielis - multaj malnovaj samklasanoj de mia siatempa submezlernejo ankaŭ frekventis ĉi tiun lernejon. Plie, ankaŭ kelkaj el miaj amikoj estis tie ĉi. Sekve, Mi ne aspektis tiel maltrankvila - aŭ ekscita - kiel aliaj personoj.

La knaboj estis en jakoj, kaj la knabinoj estis en maristaj uniformoj. Ha, tio estas iom stranga kombinajxo. Eble la lernejestro monotone preleganta sur la stadio havas ia fetiĉo por maristaj uniformoj. Dum mi pripensis ĉi tiujn senutilajn aferojn, la stulta ceremonio fine finiĝis. Mi, kune kun miaj nebonvenetaj novaj samklasanoj, eniris klasĉambron n-ro 1-5.

Nia ĉefĉambra instruisto Okabe-sensej, kiu havis antaŭspegule dumhore ekzercita rideto, marŝis al la antaŭo de la klasĉambro kaj donis sinprezento. Unue, li diris, ke li estas instruisto de sportoj kaj estas la trejnisto de la manpilk-luda teamo. Tiame, li ekparolis pri liaj forpasintaj tagoj, kaj diris, ke kiam li estis en universitato, li ludis por la manpilk-luda teamo, kaj eĉ gajnis la ĉampiona maĉo, kaj ke tiu ĉi lernejo grave mankas manpilk-ludistoj, do, kiu ajn aliĝus la teamon, tuj fariĝus regululo. Poste, li plu diris pri tio, ke manpilkado estas la plej interesa sporto en la mondo ktp ktp ktp ktp. Ĝuste kiam mi pensis ke li neniam finus, li subite elbalbutis:

„Nun, mi sugestas, ke vi prezentu vin unu post la alia?”

Tian ĉi aferon oni atendu, tial mi ne estis vere surprizita.

Unu post la alia, la personoj en la maldekstra flanko de la klasĉambro komencis prezenti sin. Ili levis siajn manojn, poste deklamis siajn nomojn, la nomojn de siaj malnovaj lernejoj kaj aliaj trivialaj aferojn, ekzemple siajn ŝatokupojn aŭ preferatajn manĝajxojn. Iuj murmuris tra la dentoj por plemumi la taskon, kelkaj faris tre interesajn prezentojn, tamen iuj provis diri terurajn ŝercojn, kiuj malaltigis la ĉambran etoson. Dum la aliaj prezentis sin, mia vico alproksimiĝis. Mi eknervoziĝis! Vi certe scias, kiel mi sentis, ĉu ne?

Post mi sukcese eldiris mian zorgeme elpensitan, mallongan sinprezenton sen balbuti miajn vortojn, kiel laŭeble, mi sidiĝis, sentante la trankviliĝon de finiĝo de afero malagrabla, sed neevitebla. La persono malantaŭ mi insistis por sia vico kaj - ho, Mi verŝajne neniam forgesos ĉi tion por la restaĵo de mia vivo - diris legendiĝontaj vortoj.

„Mia nomo estas Suzumja Haruhi. Mi diplomiĝis ĉe Orienta Submezlernejo.”

Ĝis ĉi tiu punkto la sinprezento estis normala, tial mi ne eĉ provis turni min por rigardi ŝin. Mi rigardis al la ĉambroantaŭo kaj aŭskultis ŝian krispan voĉon.

„Min neniom interesas ordinaruloj. Se iu ĉi tie estas eksterterulo, tempovojaĝanto, dimensiovojaĝanto, aŭ telepatiulo, bonvolu veni renkonti min! Tio estas ĉio.”

Kiam mi aŭdis tion, mi ne povis ne turni min malantaŭen.

Ŝi havis longan nigran hararon. Ŝia ĉarma vizaĝo estis plena per aŭdaca kaj serioza rigardo dum la aliaj el la klaso fiksrigardis ŝin. Ŝia seriozeco kaj persistemo brilis tra ŝiaj brilaj okuloj kaj longaj brovoj. Ŝiaj lipetoj estis streĉe ferma. Ĉi tio estis mia unua impreso de ĉi tiu knabino.

Mi ankoraŭ memoras, kiom luma ŝia blanka kolo estis - staranta jene estis miriga belulino.

Haruhi, kun ŝiaj provokaj okuloj, ĉirkaŭrigardis la klason malrapide, ĉesis por rigardi al mi (mia buŝo estis larĝe malfermita), kaj poste sidiĝis sen eĉ rideto.

Ĉu tio estu amuza?

Ŝi havis laŭlonge nigran hararon. Ŝi ĉarma vizaĝo estis plena de aŭdaca kaj malfacila rigardo kiel la aliaj de la klaso fiksrigardis ŝin. Ŝi graveco kaj persistemo bril per ŝiaj glinting okuloj kaj longaj brovoj. Ŝi malgrandaj lipoj estis streĉe fermis. Ĉi tiu estis mia unua impreso de ĉi tiu knabino.

Mi ankoraŭ memori kiel lumanta ŝi blanka kolo estis - star estis mirig belecon.

Haruhi, kun ŝi provokaj okuloj, skan la klaso malrapide, halt al kolere rigard mi (Mi havis mian buŝon larĝe malferm), kaj poste sidiĝis neniom ridetinte.

Estis tio, ke devus esti amuza?

Ĉe tiu momento mi kredas, ke ĉies mensoj estis plena per demandosignoj, kaj ke ĉiu estis konfuzita pri tio, kio sia reago estu „Ĉu mi ridu?” Neniu sciis.

Nu, se oni juĝas laŭ la konkludo, ĝi estis nek ŝerco nek ridafero, kiel Haruhi neniam diris aferon tian.

Ŝi ĉiam estas serioza.

Tio ĉi estas bazita sur mia propra sperto - ĝi ne povas esti malprava.

Post la feo de silento ŝvebis ĉirkaŭ la klasĉambro dum proksimume tridek sekundoj, la hejmĉambra instruisto, hezitis, kaj signalis al la sekvonta persono daŭri, kaj fine, la streĉa etoso leviĝis.

Tiel ni unuafoje renkontis.
Mi solene ĵuras - mi vere volas kredi, ke ĝi estis nur koincido.

Post ŝi forprenis ĉies atenton je la unua tago, Haruhi fariĝis senkulpa mezlernejanino.

Tio estis la kvieto antaŭ la ŝtormo! Mi fine scias tion, nun.

Ĉiuokaze, ciu en la lernejo venis de unu el la kvar submezlernejoj en la urbo - homoj kun pli-malpli mezbonaj ekzamenaj markoj. Inkluzive, kompreneble, Orienta Submezlernejo; sekve, iu en la klaso diplomiĝis samtempe, kiel Haruhi, kaj scias tion, kion ŝia silento signifas. Bedaŭrinde, mi ne konis iun de Orienta Submezlernejo; do, neniu povus klarigi al mi, kiom serioza la situacio estis. Sekve, kelkaj tagoj post tiu absurda memprezento, mi faris ion tre malsaĝan - mi provis paroli kun ŝi antaŭ kurso!

Miaj domenoj de malbona sorto ekfalis, kaj mi esti la inicatinto, kiu puŝis la unua bloko.

Komprenu. Kiam Haruhi sidis sur sia seĝo, ŝi aspektis kiel normala, ĉarma knabino. Tamen, mi devis sidi antaŭ ŝi, kaj mi pensis, ke mi simple fariĝus intima kun ŝi. Mi vere pensis ke tio funkcius. Kiel naiva. Iu, bonvolu bati sencon en min.

Kompreneble, mi komencis la konversacion kun tiu ĉi okazo.

„Hej.”

Mi turnis la kapon, kun senĝeneca rideto ĉe mia vizaĝo.

„Tiuj aferoj en via sinprezento, kiuj el ili estis seriozaj?”

Kun ŝiaj brakoj krucigitaj antaŭ ŝia brusto kaj ŝiaj lipoj firme malfermitaj, Suzumija Haruhi restigis sian seriozan sintenon, rigardante rekte en miajn okulojn.

„Kiu 'aferoj en mia sinprezento'?”

„La aferoj pri la eksterteruloj k.s.”

„Ĉu vi estas eksterterulo?”

Ŝi aspektis tre serioze.

„Ne... sed-”

„Se ne, kion vi volas de mi?”

„...Ne, nenion.”

„Do ne parolu kun mi. Vi malŝparas mian tempon.”

Ŝia firigardo estis tiel malvarma, ke mi ekdiradis „pardonu” responde, antaŭ eĉ mi konciis. Suzumija Haruhi forrigardis de mi malŝate, kaj ekmalridetis al la kretotabulo.

Mi estis dironta ion, sed mi ne povis elpensi ion bonan diri. Dankinde, je tiu momento, la ĉefinstruisto eniris la kursĉambron, kaj mi estis savita.

Sentante konfuzite, mi turnis la kapon al mia skribotablo. Tiam mi rimarkis, ke kelkaj miaj samklasanoj rigardis min kun intereso ĉe la vizaĝo. Kiam mi rerigardis ilin, tamen, mi rimarkis, ke ĉiuj ili havis la saman mienon, kvazaŭ ili estis dironto, „Nesuprize.” Kelkaj eĉ rigardis min simpatieme.

Ial tio ĝenis min. Tamen, mi poste lernis, ke ili estas diplomiĝintoj de Orienta Submezlernejo.

Kun la scio, ke mia unua kontakto kun Haruhi finiĝis tute vane, mi konstatis, ke mi konservu mian forecon de ŝi, por la asekuro de sekureco. Tio klara, semajno pasis.

Tamen, ĉiam ekzistis naivaj homoj, kiuj volis paroli kun Suzumija Haruhi, kiu ĉiam malridetis.

Plejparte, ili estis tiuj bonkoraj knabinoj, kiuj volis helpi solan samklasaninon. Tio estas bona afero, sed kontrolu vian celiton antaŭe!

„Bonan, ĉu vi spektis la televidan melodramserion, lastnokte?”

„Ne.”

„Be, kial ne?”

„Baf!”

„Vi provu ĝin. Eĉ se vi komencus meze de la serio, vi ne konvuziĝus. Ĉu vi bezonas min klarigi la antaŭajn rakontojn por vi?”

„Tuj foriru. Vi ĝenas min!”

Nu, tiele ĝi okazis.

Malĝentila kaj senmiena. Ŝi povus montri al ili iom da bonmanieroj! Tio nur pensigis ŝiajn viktimojn, ke ili iel misagis. Je la fino, li aŭ ŝi nur povas pensi „En ordo... do, mi simple...”, kaj demandi al si „Kiel mi fuŝdiris?”, antaŭ forĝemante.

Ne malfeliĉu, vi ne fuŝagis. Io en la cerbo de Suzumija Haruhi estas malfunkcianta, ne en la via.

Kvankam mi ne malĝuis manĝi sola, mi volis, ke aliuloj pensu min solemulo, dum ĉiu alia manĝis tagmanĝon kun amikoj. Tial mi manĝis kun Kunikida', mia malnova submezlerneja amiko kaj knabo nomata Taniguĉi de Orienta Submezlernejo, kies seĝo estas apud la mia.

Fine, ni ekklaĉis pri Haruhi.

„Vi provis paroli kun Suzumija, ĉu ne?” Taniguĉi subite demandis. Mi kapjesis.

„Kaj, poste ŝi diris ion strangan kaj agis malvarme?”

Vi diras al mi.

Taniguĉi metis sian tranĉitan boligitan ovon en sian buŝon, maĉis kaj diris kun plena buŝo;

„Se tio knabino interesas vin, mi ne eltiros miajn vortojn. Mia sola konsilo estas 'forgesu ĝin!' vi jam sciu, sed ŝi estas frenezulino.”

Li aldonis ke li estis en klaso kun ŝi kaj bone konis ŝin. Tiam li rakontis multajn anekdotojn pri ŝi.

„Al ŝiaj agoj mankas senco. Mi pensis, ke ŝi regus sin, kiam ŝi iris al mezlernejo, sed klare, ne. Vi aŭdis ŝian sinprezenton, ĉu ne?”

„Ĉu vi celas la eksterterulajn aferojn.”

Kunikida', kiu estis okupita pre forpreno de ostojn el sia fritita fiŝo, interrompis.

„Precize. Eĉ en submezlernejo, ŝi emas fari kaj diri stangajn aferojn. Ja, tio rememorigas min - la lerneja vandalisma okazo, ekzemple!”

„Kio?”

„Vi konas tiun umilon por skribi liniojn el kreto, ĉu ne? Kiel ĝi nomiĝas... Ĉiuokaze, ŝi kaŝeniris la lernejon nokte, kun tiu aĵo, kaj skribis grandegan bildon meze de la atletika kamparo.”

Taniguĉi ekridetis, eble li memoris tiun okazon.

„Ĝi suprizis min. Mi iris al la lernejo, frumatene, kaj mi povis vidi grandan triangulojn kaj cirklojn sur la tero. Mi ne sciis kio ĝi estas, tial mi iris al la kvara etaĝo por akiri deĉielan rigardon. Tio ne helpis - mi ankoraŭ ne scias kio la simbolo estas.”

„Ho, mi pensas ke mi vidis tion antaŭe. La simbolo aspektis kiel rompita Nazka-linioj.” diris Kunikida'.

Mi neniam antaŭe aŭdis pri tion ĉi.

„Prave! Mi scias! La ĵurnaltitolo estis simile al 'Misteraj Linioj sur Sumezlerneja Atletika Kampara, ĉu ne?”

„Ne diru al mi, ke ŝi-”

„Ŝi mem konfesis, do ne restas dubo. Kompreneble, tio konfuzis la instruistojn. Ŝi estis vokita al la ĉambro de la lernejestro. Ĉiu instruisto ĉeestis kaj esplordemandis ŝin.”

„Do, ĉu ŝi faris ĝin?”

„Mi ne scias.” Taniguĉi respondis senentuziasme, provante gluti buŝpleno da rizo.

„Mi aŭdis, ke ŝi rifuzis diri ion ajn. Kompreneble, kiam ŝi firigardas al vi, vi ne plu volas esplordemandi al ŝi. Kelkaj diras ke ŝi skribis la simbolon por voki NIFOn, aliaj ke ĝi estas magia simbolo por voki diablojn, aŭ ke ŝi provis malfermi pordon al alia dimensio. Ta-ta-ta... Estis multaj teorioj, sed se la kulpulo restas silenta, ni neniam scios ĉu la onidiroj estas vera aŭ ne. Ĝis hodiaŭ, ĝi restas mistero.”

Ial bildo de Suzumija Haruhi kun serioza mieno, okupe sibranta liniojn sur la Submezlerneja Kampare nokte, eniris mian menson. Ŝi nepre forprenis la skribilojn kaj kretopulvoron de la stokejo; eble ŝi eĉ kunportis poŝlampon! Per ĝia malhela flava lumo, Suzumija Haruhi eble aspektis tre serioza, se ne celkonscia... Okej, tio estas nur mia imago.

Sed, verdire, ŝajne Suzumija Haruhi honeste atendis NIFOn aŭ monstrojn aŭ eĉ dimensian pordon aperi. Ŝi verŝajne laboris tra la tuta nokto en la kamparo, sed, ĉar nenio aperis, ŝi foriris kun nur melankolio, mi persone pensis.

„Tio ne estas ĉio!”

Nun Taniguĉi finis tagmanĝon, kaj ordigis sian skribotablon. Li pludiris:

„Unufoje mi venis al la klasĉambro matene kaj eltrovis, ke ĉiuj skribotabloj estis movita en la koridoron, kaj estis grandega steloforma pentraĵo sur la lerneja tegmento. Alitempe, ŝi vagis ĉirkaŭ la lernejo, metante [[Suzumiya Haruhi:Volumo1 Notoj de la Tradukinto#O-fuda|''O-fuda''-ojn]] ĉie... vi scias, tiuj talismanoj, kiujn oni metas sur la fruntoj de ĉinaj vampiroj. Mi tute ne komprenas ŝin.”

Tio estas vera, Suzumija Haruhi ne estis en la klasĉambro ĝuste tiam, ĉar se jes, ni ne havus ĉi tiun konversacion. Tamen, eĉ se ŝi aŭdus nin, ŝi verŝajne ne prizorgus. Kutime, Suzumija Haruhi eliris la klasĉambron tuj post kvara periodo, tiame revenis tuj antaŭ kvina periodo. Ŝi ne portis lunĉujon, tial mi supozis, ke ŝi iris al la kantino por ĝui ŝian tagmanĝon; sed ĝi ne daŭras la tutan horon manĝi tagmanĝon, ĉu ne? Cetere, fine de ĉiu periodo, ŝi malaperis. Kien ŝi iris ĉiuokaze...?

„Sed, ŝi estas tre populara por la uloj!”

Taniguĉi interrompis:

„Ŝi estas ĉarma, atletema, kaj inteligenta. Malgraŭ tio, ke ŝi estas stranga, se ŝi restigas sian buŝon ferma, ŝi estas efektive ne malbona.”

„Kie vi lernas ĉion ĉi klaĉon?” Kunikida' demandis kun lia lunĉujo duoble plena ol tiu de Taniguĉi.

„Estis tempo, kiam ŝiaj koramikoj ŝanĝiĝis senĉese. De iuj mi aŭdis, ke la plej longa interrilato daŭris semajnon, kaj la plej mallonga finis kvin minutoj post la konfeso. Aldone, la sola kialo Suzumija donis por forigi ŝiajn koramikojn estis 'Mi ne havas tempon por societumi kun normalaj homoj.'”

Taniguĉi ŝajne parolis laŭ sperto. Post li rimarkis mian fiksrigardon, li fariĝis iom embarasita.

„Mi aŭdis ĉi tion de aliuloj! Honeste! Ial, ŝi rifuzis malakcepti konfeson. Je la tria jaro, ĉiu ekkomprenis; sekve, neniu plu volis konfesi al ŝi. Mi havas amuzan senton, ke historio ripetos sin en mezlernejo. Do, mi avertas al vi hodiaŭ: Forlasu ideojn. Ĉi tiu venas de iu, kiu estis en la sama klaso kiel ŝi.”

Diri laŭvole, min ne estis tiel interesita pri ŝi.

Taniguĉi remetis lian malplenan lunĉujon en lian sakon, kaj ellasis minacan subridon.

„Se mi devus elekti unu, mi elektus ŝin. Asakura Rjoŭko.”

Taniguĉi kapjesigis la mentonon al grupo de knabinoj malproksime per kelkaj skribtabloj. En la mezo de la konversacianta grupo, kun rozsimila rideto sur ŝia vizaĝo, estis Asakura Rjoŭko.

„Se oni juĝas laŭ mia analizo, ŝi ja eniras mian 'Tri Plej Ĉarmaj Unuajaraj Knabinoj' listo.”

„Vi ĉiun ... senescepte ĉiun unuajaraninon en ĉi tiu lernejo okulumis?”

„Mi grupigas knabinojn laŭ 'A-D' kategorioj, kaj kredu min, Mi nur rememoras la nomojn de la A-knabinoj. Vi spertas mezlernejon nur unufoje - Mi deziras, ke mia sperto estu laŭeble feliĉa.”

„Tiame, kio Asakura Rjoŭko estas?” Kunikida' demandis.

„Ŝi estas 'AA+!' Jes ja, nur rigardu ŝian vizaĝon. Ŝia personeco devas esti bonega.”

Egale ignorante egocentraj rimarkoj de Taniguĉi, Asakura Rjoŭko estis iomete tute alispeca ĉarma knabino ol Suzumija Haruhi estis.

Unue, ŝi estis tre bela, plus ŝi ĉiame eligis rideto-similan, prizorgadantan impreson. Due, ŝia personeco faris ŝajne egali la priskribon de Taniguĉi. Hodiaŭ, neniu plu aŭdacis paroli al Suzumija Haruhi, krom Asakura Rjoŭko. Kiel ajn severa Suzumija Haruhi estis, Asakura Rjoŭko ankoraŭ provis alparoli ŝin de tempo al tempo. Ŝi estis tiom pasia ke ŝi preskaŭ agis kiel la klaso monitoro. Trie, pro la maniero laŭ kiu ŝi alrespondis la instruistajn demandojn en klaso sole, vi povus vidi ke ŝi estas tre inteligenta. Ŝi ĉiame alrespondis la demandojn ĝuste - en la okuloj de la instruistoj, ŝi estis verŝajne modela studento. Antaŭ ĉio, ŝi estis ekstreme populara ĉe la knabinoj. La termino jam daŭris por nur semajno, kaj ŝi estis jam bone survoje esti la centro de la studentinoj en la klaso. Estis tiel, kvazaŭ ŝi falis de la ĉielo kaj naskiĝis pensanta pri ekstrema allogeco!

Kompare kun la koler-rigardema, sciencfikcio-obseda Suzumija Haruhi, la elekto estis evidenta. Aliflanke, ĉi tiuj du kandidatoj estis verŝajne ambaŭ tro alta ĉur la monteto por nia heroo Taniguĉi grimpi. Neniumaniere li akirus iun ajn el ili.

Estis ankoraŭ Aprilo tiame, kaj tiutempe, Suzumija efektive kondutis tre agrable. Por mi, ĉi tiu estis iom malstreĉa monato. Malpleje, estus monato ĝis Haruhi komencis troagi.

Sed egale dum tiu tempo, mi observis kelkajn ekscentrajn kondutojn de Haruhi.

Kial mi dirus tion?

Indico #1: Ŝi ŝanĝis sian harar-stilon ĉiutage. Cetere, se oni juĝas laŭ mia rimarko, laŭskeme. Lunde, Haruhi venas al lernejo kun sia longa hararo malsuprenire, sen ia ajn banto. Sur la la sekvantan tagon, ŝi bantumus ĝin en harfaskon. Tiom, kiom Mi malamas agnoski ĝin, ke hararango faris ŝajnas bonaj sur ŝi. Tiame, ŝi ligus du ponevostoj sur la la sekvantan tagon, kaj tri ponevostoj la tago post; Ĝis vendredo, ŝi kvar rubandoligus ponevostoj sur ŝi kapo. Ŝi agoj estis vere enigma!

Lundo = 0, Mardo = 1, Merkredo = 2...

Kiel la tago de la semajno pliig, tiel la nombro de ponevostoj ŝi havis; ĝis la venonta Lundo, la tuta procezo rekomencus. Mi ne povus vid kial ŝi estis far ĝi. Sekvanta la antaŭa logiko, ŝi devus ses ponevostoj Dimanĉon... Mi subite vol vid ŝia Dimanĉo hairstyle.

Indico #2: Por PE, klasoj 1-5 kaj 1-6 kombinus kaj pren ĝi kune, kun la gejunuloj apartig. Kiam ni ŝanĝis vestojn, la knabinojn irus al la 1-5 klasĉambro, kaj la knaboj irus al la 1-6 klasĉambro; signifo fine de la antaŭa periodo, la uloj de nia klaso (1-5) transloĝiĝus al la alia ĉambro al ŝanĝo.

Bedaŭrinde, Haruhi tute ignorita la ulojn en nia klaso kaj forigita ŝin mariston uniformon antaŭ ilin havis las.

Estis tiel, kvazaŭ, ŝi, la uloj estis ĝardenaj kukurboj aŭ terpomo maldung, kaj ŝi estas tute indiferenta pri. Tute sen esprimo, ŝi ĵetus ŝin uniformon sur la skribtablon kaj komencis eniri ŝi ŝvitĉemizo.

Ĉe tiu momento, Asakura Rjoŭko veturus la atente rigard, glaciiĝ ulojn, min inkluzivis, el la klasĉambro.

Laŭ onidiroj, la knabinoj, kun Asakura Rjoŭko kiel ilia gvidanto, provis paroladi Haruhi el faranta ke, sed vane. Ĉiu PE klaso, Haruhi ignorus la ceteran klason kaj okupi ŝin uniformon de neniom ekrigardinte. Kaj sekve, ni uloj oni petis, ke ... lasu la klasĉambron la duan la sonorilon sonoris - laŭ la peto de Asakura Rjoŭko.

Sed, grave, Haruhi havas vere grandan ciferon... argh, ĉi tiu ne la tempo al dir tia afero.

Indico #3: Fine de ĉiu bloko, Haruhi irus FORESTANTA SEN PERMESO. Kiam la lernejo sonorilo venis rulantan ĉirkaŭ, ŝi ekkaptus ŝin tornistron kaj paf el la klasĉambro. Logike, Mi pensis ke ŝi iris senprokraste ŝin domon; Min neniam pensintus ke ŝi irus por partopreni ĉiujn klubojn en la lernejo. Iun tagon, vi vidus ŝin pas pilkoj en la Korbopilko Klubo, kaj la sekvonta vi vidus ŝin kudr kapkuseno kazo en la Kudr Klubo. De la sekvonta tago, vi vidus ŝin mansalutantan ŝin bastonon en la Hokeo Klubo. Mi pensas ŝin ankaŭ aliĝis al la Basbalo Klubo. Do, resume, ŝi havis partopren ĉiu sporto klubo en nia lernejo. Ĉiuj kluboj provis persvadi ŝin en aliĝu, kompreneble, sed ŝi turnis ĉiuj desupre. Ŝi klarigo : „Estis estas ĝen al mi por fari same klubo agado ĉiutaga.” Finfine, ŝi ne aliĝ al iu kluboj.

Kio estis knabino prov tiri?

De ĉi tiu solaj, novaĵoj pri „stranga unuajaro knabino” disvastig tra la tuta lernejo preskaŭ tuj. Ene de monato, ne estis unusola persono kiuj ne sciis kiu Suzumija Haruhi estis. Rapidaplusend Povus, homojn povus ankoraŭ ne sperti sciatan kiujn la kapitalo estis, sed Suzumija Haruhi estis konata nomo.

Do, kun ĉiuj ĉi tiu aĵo okaz - kaj Haruhi estis ĉiam la kaŭz - Povus alven.

Kvankam Mi propre pensi ke destino estas egale malpli kredebla ol la [[Suzumiya Haruhi:Volumo1 Notoj de la Tradukinto#Monstro de Loch Ness|monstro de Loch Ness]], se destino, ĉe iuj mistero loko, estas aktive influ homaj vivoj, mia rado de sorto havis verŝajne komenc turni. Kredeble, en iuj izolita monto, estis verŝajne iuj malnova Guy kiujn estis okupata reskribanta ĝi.

Post la fino de la [[Suzumiya Haruhi:Volumo1 Notoj de la Tradukinto#Ora semajno|Ora Semajno]] ferio, Mi piediris lernejon, ne certa kiu tago de la semajno estis. La nenature sunbrila Maja vetero eksplodigis sur mian haŭton kaj trempigis min kun ŝvito - la kruta monteto ŝajne ne fin aŭ. Juste kio estis ĝi ke la Tero volis ke? Estis sufer flava febro ia?

„Hej, Kjon.”

De malantaŭe de, iu aplaŭdita min sur la ŝultro. Estis Taniguĉi.

Lia pli_anto incendio pend malordema sur liaj ŝultroj, kaj lia necktie estis sulka kaj oblikva flanken.

„Kie vi iras por Ora Semajno?”

„Mi prenis mian malgrandan fratinon al vid mia avinjo en la kamparo.”

„Kiel malakra.”

„Bona, kion vi far, tiame?”

„Partatempa laborposteno ĝis la fino.”

„Vi ne simil tia persono.”

„Kjon, vi estas mezlernejano nun - kial vi ankoraŭ pren via malgranda fratino al vid via avĉo kaj avinjo? Vi devas almenaŭ simil altranga alta studento.”

Parenteze, Kjon estus mi. Mia onklino estis tiu, kiu unua nomita min ke. Antaŭ kelkaj jaroj, mia longa onklino subite diris min, „Mian bonecon, Kjon havas kresk tiel granda!” Mia fratino opiniis, ke estas amuza kaj ankaŭ komencis voki mi Kjon. Post tio la cetera estas historio - miaj amikoj, sur aŭd mia fratino vok mi Kjon, decid al sekv ŝia gvid. De tiun tagon sur, mia kromnomo fariĝis Kjon. Diable ĝi, mia fratino uzis por voki min „Onij-ĉan”!

„Estas tradicio de mia familia al havas kuzon renkontiĝon dum Ora Semajno,” Mi alrespond kiel Mi grimp la monteto.

La ŝvit sentigis min nekomforta.

Taniguĉi, longasenspiriĝ kiel kutime, distrumpetis pri tio, ke li havis renkontitan iuj ĉarmaj knabinoj ĉe lia laborejo, kaj kiel li intencis uzi la monon lin savis iri sur datoj kaj tiela. Sincerdire, temoj kiel kiuj revoj homoj havas, aŭ kiel miriga aŭ ĉarma ies dorlotbesto estas, estas, en mia libro, iom de la plej malakraj temoj en la mondo.

Kiel Mi aŭskultis dato horaro de Taniguĉi (ŝajne li ne estis vizit malgrandajn problemojn kiel kiel neniu estis ir kun li), ni alvenl la lernejo krado.

Suzumija Haruhi estis jam sidanta apog mia seĝo, fiksrigardanta ekster, kiam Mi eniris la klasĉambron. Ŝi havis du bulkokiel haro tondiloj sur ŝi kapo; ŝajne hodiaŭ estis Merkredo. Post sidiĝ - ial Mi ne sciis, kiel la nur klarigo povus esti Ke mi estis ir nuksoj - antaŭ Mi konscias ĝin, Min trov min refoje alparol Suzumija Haruhi.

„Vi ŝanĝas vian hararangon ĉiu tago pro la fremduloj?”

Kiel roboto, Suzumija Haruhi malrapide turn ŝia vizaĝo al mi, kaj fiksrigard mi kun ŝia mortintagrava esprimo. Estis sufiĉe timiga, efektive.

„Kiam vi rimarkas?”

Ŝian tonon estis tiom malvarma ke ĝi estis kvazaŭ ŝi estis alparol roko ĉe la flanko de la vojo.

Mi paŭzis dum kelka tempo pripens ĝi.

„Hm... dum kelka tempo.”

„Vere?”

Haruhi ripozita ŝian mentonon sur ŝia palmo, rigard ĉagren.

„Mi pensas ke ĉiu tago de la semajno eligas malsaman bildon.”

Ĉi tiu estis la unua fojo, ke ni havis konvenan konversacion!

„Por koloro: Lundo estas flava, Mardo estas ruĝa, Merkredo estas blua, Ĵaudo estas verda, Vendredo estas oro, Sabato estas bruna, kaj Dimanĉo estas blanka.”

Mi povus specon de kompren kiuj ŝi estis prov diri.

„Tiame, ke signif, se ni uzas nombrojn reprezenti la koloron, Lundon estas nulo kaj Dimanĉo estas ses, prav?”

„Tio estas ĝusta.”

„Sed, ne devus Lundon est unu?”

„Kiu pet via opinio?”

„... Jes, ĝusta.”

Ŝajne malkontentigita de mia respondo, Haruhi kolere rigard mi. Mi nur sidis tie maltrankvilige kaj lasi tempon glit de.

„Havas Min viditan vin ie antaŭ? longe antaŭe?”

„Kredas, ke ne.”

Post Mi alrespondis, Okabe-sensej eniris la klasĉambron, kaj nia unua konversacio finis.

Malgraŭ tio, ke nia unua konversacio estis nenio skribi hejmon pri, ĉi tiu povus fariĝitan la ŝanĝ punkto Mi estas serĉ!

Aliflanke, la sola ŝanco mi povus alparol Haruhi estis la peco de tempo antaŭ homeroom, kiel ŝi estas kutime ne en la ĉambro dum paŭzo. Sed kiel Mi sidas antaŭ ŝin, Min estas relative certa ke miaj ŝancoj de alparol ŝi alest multe pli granda ol tiuj de iu alia.

Sed la afero ke ŝok mi la plej estis tio, ke Haruhi efektive alrespondita min konvene. Mi originale pensis ke ŝi irus, “Vin kretenon, ferm! Kio!” Ŝajne Ke mi estas ĝuste kiel stranga kiel ŝi, por efektive trovanta la intestoj iri kaj alparol ŝi.

Sekve, kiam Mi venis al lernejo la sekvonta tago kaj eltrovis ke, anstataŭ liganta tri ponevostoj, Haruhi havis tranĉitan ŝin longan kaj maldika haro mallonga, mi sentis tre melankolian.

La taliolongeco haro estis mallongigita ŝultrolongecon tranĉ. Tio estas, malgraŭ tio, ke la hairstyle far konven ŝia, ŝi tranĉ ŝia haro la tago post Mi alparol ŝia pri tio! Devas estas intence, ĝusta?

Kiam Mi diris al Haruhi pri tio -

„Ne vere.”

Ŝi alrespondis kun ŝi registr kiel komercan markon ĉagren tono, sed ne montr ia ajn speciala esprimo. Ŝi ne estis ir al diri al mi la kialo.

Sed Mi atendis ke, tiel, ke estis bone.

„Faris vin vere prov aliĝi al ĉiuj kluboj?”

De tiun tagon sur, alparol ŝia uz la peco de tempo antaŭ homeroom fariĝ mia ĉiutaga rutina. Kompreneble, se Mi ne prov komenco la konversacio, Haruhi rifuz reag. Alia afero estis tio, ke, se Mi alparolis ŝin pri tio, ke de hieraŭ nokte TELEVIDA PROGRAMO estis, aŭ kiel la vetero estis, ktp. - kiujn ŝi juĝis, ke „stultaj temoj” - ŝi nur ignorus mi. Scipovanta ke, Mi zorgeme elektis la konversacion temon ĉiam, kiam Mi alparolis ŝin. Ŝi forturnis ŝian vizaĝon pro ĝeno, montrante la finon de la konversacio de tiu tago
[[Image:Sh_v1_01.jpg|thumb|''Ŝi forturnis ŝian vizaĝon pro ĝeno, montrante la finon de la konversacio de tiu tago.'']]
„Estas klubo tio estas pli amuze ol la aliaj? Mi volas konsider aliĝ iuj mi.”

„Neniu.” Haruhi alrespondis kategorie. „Absolute neniu.”

Ŝi emfazis ĉi tiu denove, tiame malrapide ellas enspiron. Ŝi estis suspiranta?

„Mi pensis ke mezlernejo estus iom pli bona. Fine, estas la sama kiel deviga edukado. Nenio ŝanĝoj iel ajn. Simil Mi aliĝis al la malĝusta lernejo.”

Maltraf, kiuj kriterioj faris vin utiligas kiam vi decidis kiu lernejo ĉeesti?

„Sportoj kluboj kaj kulturaj kluboj estas kaj tamen. Se nur estis iuj unikaj kluboj en lernejo...”

„Bone, kio donis vin la rajton je decid se aliaj kluboj estas normala ĉu, aŭ ĉu ne,?”

„Ferm. Laŭvole klubo, tiame estas unika; alie, estas klara.”

„Vere? Mi sciis vin dirus tio.”

„Hmph!”

Ŝi turn ŝia vizaĝo for en ĝeno, sign la finiĝon de la taga konversacio.

Alia tago:

„Mi overheard io, kion alia tago... Ne estas io grava ĉiuokaze... Faris vin vere forĵet ĉiuj viaj koramikoj?”

„”Kial mi devas aŭdi ĉi tiu de vi denove?”

Ŝi bros ŝian haron de ŝiaj ŝultroj, kaj fiksrigard mi kun ŝiaj brilaj nigraj okuloj. Dio, krom estanta pokervizaĝa, sole ĉi tiu kolera esprimo ŝajn ofte aperi sur ŝi vizaĝo.

„Faris ke Taniguĉi diri al vi? Dio, Mi ne povas kred Ke mi estas en la sama klaso kiel tio idioto eĉ post kiam Mi diplomiĝita subliceon. Li ne unu el tiuj persekut psychos, li estas?”

„Mi kredas ke ne,” Mi penso.

„Mi ne scias, kion vi aŭd, sed negrave. La pliparto estas vera ĉiuokaze.”

„Ne estas iu tie vi vol havas gravan interrilaton kun?”

„Absolute nenia unu!”

Totala malakcepto ŝajne estis ŝia devizo.

„Ĉiu ... senescepte unu el ili estis kreteno. Mi nur ne povas okupiĝ pri iu grava interrilato kun ili. Ĉiu el ili petus al mi renkonti li ĉe la fervoja stacio Dimanĉon, tiame ni certe vizitus la kinejon, la amuzparko, aŭ pilkoludo. La unua fojo ni manĝis kune ĉiame estus lunĉa rendevuo, tiame ni forrapidus kafejo al trink teo. Finfine, ili ĉiame dirus vidi vin morgaŭ!'”

„Mi ne vidas io malĝusta kun !” Ke mi penso propre, sed Mi ne aŭdac dir tio publike. Se Haruhi diris estas malbona, tiam, oni devas malbonan por ŝi.

„Tiame, nepre, ili konfesus telefone. Diable! Ĉi tiu estas grava temo, almenaŭ dir al mi vizaĝalvizaĝe!!”

mi povus kunsent kun tiuj uloj. Faranta tiela grava - al ili, almenaŭ - konfeso al iu, kiu rigard vi ŝat vi estas vermo verŝajne farus iu sent maltrankvila. Ili panikiĝis juste de vidanta via esprimo! Mi estis imaganta tion, kion tiuj uloj estis pens kiel Mi respondita al Haruhi.

„Hm, vi pravas. Mi demandus la knabinon for kaj diri al ŝi rekte.”

„Kion la la infero prizorgas vin!”

Kio la... Faris min diras io malĝusta denove?

„La problemo estas, estas ĉiuj knaboj en ĉi tiu mondo tielaj dimwitted bestoj? Mi estas agit de ĉi tiu demando ekde subliceo.”

Hodiaŭ ne estas iu pli bona, ĝi estas!

„Tiame, kia knabo vi konsiderus Interesan? Ĝin estas estos fremda ĉion dirite?”

„Mi estas bona kun fremduloj aŭ similaj aferoj kondiĉe, ke ili ne normala. Esti ili vira aŭ virina.”

„Kial vi ĉiame insist, ke ian elekton krom homa?”

Kiam Mi elbabilita tio Haruhi elrigard mi kun malestimo.

„Ĉar homoj ne estas amuzo iel ajn!”

„Tio... eble vi pravas.”

Egale mi ne povus rebat ideo de Haruhi; se montriĝis, ke ĉi tiu ĉarma transloko studento estis duonoterano, duonofremda, eĉ Mi kredus tio estas malvarmeta. Se Taniguĉi, aktuale sidanta apud mi kaj spion Haruhi kaj mi, estis detektivo de la estonteco, estus eĉ pli bona. Se Asakura Rjoŭko, kiun, ial, teniĝis ridetantan ĉe mi, havis ia ajn supernatura potenco, tiam mia lernejo vivo estus kiel ekscita laŭeble akir.

Sed neniu povas esti - ne fremduloj, tempo veturantoj, aŭ supernaturaj potencoj ekzist en ĉi tiu mondo. Aprobu, ni diras, ke ili far ekzist. Ili rifuz nur aper tuj antaŭ ni humilaj civitanoj kaj dir, „Saluton, Mi estas efektive fremda.”

„TIAL!”

Haruhi subite levŝ kaj frap ŝia seĝo malsupren, kaŭz ĉiu al turn kaj rigard ŝia.

„TIAL MI ESTAS LABOR TIEL MALFACILA!!”

„Pardonon Mi estas malfrua!”

La ĉiamoptimisma Okabe-sensej, kiu estis bela senspiriĝ, kur en la klasĉambron. Kiam li vidis la tutan klason rigard Haruhi levŝ rekta, ŝi pugnoj kunpremis kaj okuloj fiksita je la plafono, li fariĝis ĝuste kiel surpriz kaj juste staris tie.

„Hm... Ĉefĉambro estas komenconta!”

Haruhi sidiĝis tuj kaj kolere rigard la angulo de ŝia skribtablo. Uf!

Mi returnis; la tutan klason faris la samon kaj turnis iliajn kapojn ankaŭ. Tiame Okabe-sensej, evidente perdita la orientiĝon de la bruado, ŝanceliĝita la stadion kaj ellas molan tus.

„Mi pardonpeti pro tio, ke malfrua. Kion?... Tiam, ni komencu!”

Li ripet si denove, kaj la klaso atmosfero fine reven al normala - malgraŭ tio, ke ĉi tiu estis la speco de atmosfero tio Haruhi malam la plej!

Eble viva tuj?

Sed verdire, en la profundo de mia koro, Mi estas vere envias sinteno de Haruhi pri vivo.

Ŝi ankoraŭ havas la kredon ke ŝi estos renkont iu de la supernatura mondo, kredo Ke mi forlas antaŭlonge, kaj ŝi entuziasme prov ating ŝia revo. Se sidanta ĉirkaŭ atendanta ne atingos tion, kion, ni voku ili ni! Ĉi tial Haruhi far aferojn kiel tir blankaj linioj sur la lernejo kampo, pentraĵo simboloj sur la lernejo tegmento, kaj almet malben papero talismans ĉie.

Suspiro!

Mi ne scias kiam Haruhi komencis farr strangan aĵon, tio far aliaj eraro ŝia por occultist. Atendanta atingas nenio, sekve, kial ne elfari iuj strangaj ceremonioj voki ilin for? Finfine, tamen, nenio okazita. Eble tio estis kial Haruhi ĉiame havis ke „diable” rigard ŝia vizaĝo...?”

„He, Kjon.”

Post klaso, Taniguĉi, kun lia perpleksig vizaĝon, provis bloki min. Taniguĉi, vi simil totalo kreteno kun tio esprimo via!

„Silentu! Mi estas indiferenta kio vi diras. Ĉiuokaze, kia magia sorĉo faris vin ĵetis?”

„Kio magia sorĉo?”

Tre avancinta [[Suzumiya Haruhi:Volumo1 Notoj de la Tradukinto#Teĥnologio kaj magio|teknologio estas neapartigebla de magio]]! Mi memorita ĉi tiu proverbo kiel Mi demand Taniguĉi subten. Li tiame indikis lian fingron ĉe nunvak seĝo de Haruhi.

„Ĉi tiu estas la unua fojo, ke Mi havas viditan Suzumija alparol persono tiel longe! Kio estis vi uloj priparol?”

Tio, ha, kion ni priparol? mi nur demandis al ŝi iuj normalaj demandoj, jen ĉio.

„Ĉi tiu estas fenomeno!”

Taniguĉi pikeme met sur imponeg al esprimo. Tiame Kunikida' ekaper de malantaŭe de Taniguĉi.

„Haruhi estas ĉiame elirinta kun strangaj knabinoj.”

Hej, ne dir ion that'll kre miskompreno.

„Negrave se Kjon ŝat strangaj knabinoj. Kiuj Mi ne povas kompren estas, kial Suzumija alparolus vi? Mi ne komprenas iel ajn.”

„Eble Kjon estas kiel stranga kiel ŝi?”

„Verŝajne. Tio estas, vi ne povas atend iu kun kromnomo kiel Kjon esti normala.”

Halt vok mi Kjon, Kjon, Kjon! Prefere ol est nom de tio stulta kromnomo, nur uz mia vera nomo! Malpleje, Mi vol aŭd mia fratino voko mi „Onij-ĉan”!

„Mi vol scias tro.”

La voĉo de bonhumora knabino aperis kvazaŭ el nenie. Mi levis mian kapon, kaj, kompreneble, vidis senscie ridetanta vizaĝo de Asakura Rjoŭko.

„Mi provis alparol Suzumija-san kelkaj tempoj jam, sed nenio venis de ĝi. Vi povas instru mi kiel Mi alparolu ŝi?”

Mi ag kiel kvankam Mi estis pripens ĉi tiu dum kelka tempo, sed efektive, Mi ne eĉ pens iel ajn.

„Mi ne scias.”

Sur aŭd ĉi tiu, Asakura ridetis.

„Mi estas sekve trankviligita hodiaŭ. Ŝi ne povas okaz est izol de ŝiaj samklasanoj tia, tiel estas granda tio vi fariĝas ŝian amikon.”

Asakura Rjoŭko prizorgis ŝin kiel klaso monitoro ĉar, bone, ŝi estis la klaso monitoro. Ŝi estis elektiĝ kiel la klaso monitoro en nia fina longa homeroom seanco.

„Amiko, ho?”

Mi skuis la kapon malcerte. Estis vere tia? Sed la sola esprimo Haruhi donis min ĉiam, kiam Mi alparol ŝia estis kolera rigardo!

„Vi devas daŭri helpantan Suzumija-san tiel, ke ŝi povas interrilat kun ĉiu. Ni estas en la sama klaso ĉion dirite, tiel ni estas fid al vi!”

Suspiro. Eĉ se vi diras ke, Mi eĉ ne scias kio Mi estas faru!

„Se estas tion, kion Mi devas diri al Suzumija-san, mi povus juste pet al vi pasi la mesaĝon ŝin!”

Ne, atend! Mi ne estas via proparolanto!

„Bonvolu?” ŝi petis sincere, metantaj ŝiaj palmoj kune.

Alfront ŝi peto, mi povus sole don neklarajn respondojn kiel „erm” kaj „haa...”. Asakura komprenis tion kiel „jes,” donis ŝian flavan tulipokiel rideto, kaj poste reven al la aliaj knabinoj. Post vidanta ke la aliaj knabinoj estis rigard mi, mia koro falis ĝis la malsupro de kanjono.

„Kjon, ni estas bonaj amikoj, ĝusta...?” Taniguĉi demand, fiksrigard mi suspekte.

„Kion diable estas okazanta tie ĉi?”

Eĉ Kunikida', kun liaj okuloj ferm kaj armiloj transir lia brusto, kapjes.

Dio mia! Kial Mi estas ĉirkaŭita de ĉi tiu aro da idiotoj?

Ŝajne iu decidis ĉiu en klaso kiu necesas por ŝanĝi iliajn seĝojn ĉiumonatan. Sekve, la klaso monitoro, Asakura, skribis ĉiuj seĝo nombroj sur malgrandajn pecojn de papero, lokis ilin en [[Suzumiya Haruhi:Volumo1 Notoj de la Tradukinto#Biskvitujo|biskvitujo]], kaj lasi la tutan nin tiras de ĝi. Fine, Mi akiris la seĝon en la dua fina disputo apud la fenestro ke preteratentas la korton. Konjekt kiujn prenis la finan seĝon tuj malantaŭ min? Tio estas vera. Estis la iam ajnkolere rigard Haruhi!

„Kial ne estis interesaĵo okazita tamen?! Kiel malgranda gradolernejo infanoj malaperanta unu post unu, aŭ iuj instruistoj akiranta murd en ŝlos klasĉambron?”

„Halt dir tia timiga aĵo!”

„Mi aliĝita al la Mistero Studgrupo.”

„Aj? Kio okazis?”

„Estis tiel stulta. Nenio interesa okazis! Cetere, ĉiuj klubo membroj estas detektivo romano fervoruloj, sed mankas iu tie tio simil detektivo!”

„Ĉu tio ne estas normala?”

„Mi efektive havis esperojn por la Supernatura Studgrupo.”

„Ĉu vere?”

„Sed, ili ĉiuj montriĝ esti aro da okultaj frenezuloj. Far ke sono amuzo vi?”

„Ne vere.”

„Ha, viro, ĉi tiu estas tro enuiga! Kial ne ĉi tiu lernejo havas dece interesan klubon?”

„Bone, estas ne multe vi povas far pri tio.”

„Mi pensis ke post Mi pasis al altranga alta Mi renkontus iuj kickass kluboj! Suspiro, ĉi tiu similas aspir enir la De la superaj ligoj kaj poste eltrovanta ke la lernejo vi estas ĉeestanta eĉ ne havas basbalan teamon.”

Haruhi aspektas, kvazaŭ ŝi estis ia banshee pretas iri al cent Budhano monaĥejoj al met iuj malbenoj. Ŝi fiksrigardis la ĉielon kun malestimo kaj ellas grandegan suspiron.

Ĉu mi kompatu ŝin?

Mi ne scias tion, kion speco de kluboj Haruhi kiel. Eble eĉ ŝi ne scias la respondon. Ŝi nur „vol fari interesaĵon.” Kio estis „interesaĵo?” Faris tio okup solv murdo mistero? Serĉ Nifoj? Aŭ ekzorcoj? Mi pens ŝi tute ne sciis, aŭ.

„Mi pensas ĝin ne povas esti help al se ne iu.”

Mi decidis esprimi mian opinion.

„Se oni juĝas laŭ la rezultoj, homoj estas kutime kontenta kun iliaj aktualaj statoj. Tiuj, kiuj ne, tamen, vol prov invent aŭ eltrov io al antaŭeniro civilizacio. Iu volis flugi, sekve lin aŭ ŝi inventis aviadilojn. Iu volis vojaĝi facile, sekve aŭtojn kaj trajnoj estis farita. Sed tiuj aferoj estis kre de tiuj, kiuj kiujn posedis specialajn talentojn. Nur geniulo povas transformi tiuj imagado en realaĵo. Ni ordinara morta juste vivu niajn vivojn plene. Ni ne devus agon impulseme eĉ se ni sentas aventureman.”

„Fermu.”

Haruhi juste interromp mia relative bonega parolado, aŭ almenaŭ jen kio Mi opiniis, ke estas, kaj turn ŝia ekir al la alia direkto. Ĝi simil ŝi estis vere malbonhumora aktuale. Kaj tamen denove, kiam ne estis ŝi? Mi kutimiĝis al ĝi jam.

Ĉi tiu knabino verŝajne ne prizorg io - krom se ĝi koncernis supernaturajn potencojn tio for superrealaĵo. La mondo ne havas tiuj, tamen. Ne, vere.

Vivu la Leĝoj de Fiziko! Danke al vi ni homoj povas loĝ en paco. Kvankam Haruhi povus kuntiriĝ timeme je tio.

Mi estas normala, ĝusta?

Aĵo devas havi ekkaŭzita ĝin.

Eble estis la supra konversacio?

Ĉar Mi neniam vidis ĝin rezultantan!

La varmeta suno faris ĉiu en la klasĉambro dormema. Tia, kia mi estis ekdorm kaj ekdorm, potenca forto subite aplikita sin sur mia kolo kaj tiris min returnite. Ĉar la forto estis tiom forta, mia kapo frap la angulo de la skribtablo apog mi. Larmoj tuj venis el miaj okuloj.

„Kion vi opinias vin estas faranta!?”

Mi turn mia kapo ĉirkaŭ freneze kaj vidis Haruhi, unu mano ankoraŭ ekpren mia kolo, ridet granda rideto tio estis kiel brila kiel la tropika suno - honeste, ĉi tiu estas la unua fojo, ke Mi estas vid ŝia rideto! Se ridetoj povas esti mezur pri temperaturo, tiam ŝia rideto estis kiel varma kiel tropika pluvarbaro.

„Mi akiris ĝin!”

He, ne kraĉ sur mi!

„Kial mi ne pens ĉi tiu supre antaŭ?”

Okuloj de Haruhi bril kiel brile kiel la [[Suzumiya Haruhi:Volumo1 Notoj de la Tradukinto#Albirea ĉefstelo|Albirea ĉefstelo]]. Ŝi fiksrigardis min indik. Kontraŭvole Mi demandis:

„Kion vi elpens?”

„Se ĝi ne ekzist, mi povas nur far unu mi!”

„Far kio?”

„Fari KLUBON!”

Mian kapon subite doloron, kaj Mi ne kredas ke ĝi iel koncernis mian kapon frapantan la skribtablon antaŭ unu momento.

„Vere? Kia bonega ideo. Vi povas delas min hodiaŭ?”

„Kio estas tio sinteno? Vi devus esti feliĉa!”

„Pri via ideo, Mi estos alparol vi pri tio poste. Intertempe, mi nur deziri vin konsideri kie ni estas. TIAM vi povas dividi vian ĝojon kun mi. Sed unue, trankviliĝ, bonan?”

„Kion vi volas diri?”

„Klaso ne malakceptita tamen.”

Haruhi fine delas mian kolon. Mi premis malantaŭe de mia kapo kiu estis ek sensentiĝ kaj returnis malrapide. Mi rimarkis ke la tuta klaso rigardis tute miregis. La ĵus diplomiĝita komencanton Instruiston de la angla, kun kreto en ŝia mano, fiksrigard mi kaj aspektas, kvazaŭ ŝi estis pretas krii.

Mi signalo Haruhi sidiĝ rapide kaj eklevis la ŝultrojn ĉe la malriĉa instruisto.

„Bonvolu, daŭri la lecionon, Maltraf.”

Mi aŭdis Haruhi murmur tra la dentoj pri io antaŭ ŝi sidiĝis nevole. La instruisto tiame rekomencis ŝin skrib en la direktoraro...

Krei novan klubon?

Hmmmm...

Ne diru al mi, ke mi estos kunlaboranta.

Mia doloranta kapo nur komencis plibonigi mian maltrankvilon.

Suzumiya Haruhi:Volumo1 Ĉapitro1

2009-12-08T00:06:49Z

Osho-Jabbe:

'''Ĉapitro 1'''

Post mi registris por loka mezlernejo, mi baldaŭ bedaŭris ĝin, ĉar la lernejo, kiun mi frekventis, sidis supre sur longa, kruta monteto. Egale printempe, Mi fariĝis tre bolitan kaj ŝvita, kvazaŭ mi grimpis grandan monton. ĉiufoje kiam mi memoris ĉi tio, kune kun la fakto, ke por la sekvonta tri jaroj mi devos refari la saman agon ĉiutage matene, mi jam sentas laca kaj melankolia. Mi iom trodormis hodiaŭ, kaj eble tial mi piediris tiom pli rapide, aŭ eble tial mi estis tiom laca tiam. Mi povus vekiĝis dek minutojn pli frua, sed kiel vi ĉiuj scias, oni dormas plej bone tuj antaŭ jam venis la tempon por vekiĝi. Mi ne volas malŝpari tiujn dek valorajn minutojn. Do, Mi konsciis, ke min povus neniam vekiĝi frue, ĉion dirite, kiu signifas, ke mi devus ripeti ĉi tiun matenfaradon dum la sekvonta tri jaroj. ĉi tio estis entute tro malĝojiga.

Tial mi havis malgajan menion dum la enir-ceremonio. ĉiuj aliaj en la nenecese granda aŭditorio havis tiun „mi komencas novan vojaĝon” aspekto sur iliaj vizaĝoj. Vi scias tiun unikan aspekton: la esperema, sed plena per necerteco mieno ke ĉiu nova studento portas, enirante novan lernejon. Por mi, ĝi ne tielis - multaj malnovaj samklasanoj de mia siatempa submezlernejo ankaŭ frekventis ĉi tiun lernejon. Plie, ankaŭ kelkaj el miaj amikoj estis tie ĉi. Sekve, Mi ne aspektis tiel maltrankvila - aŭ ekscita - kiel aliaj personoj.

La knaboj estis en jakoj, kaj la knabinoj estis en maristaj uniformoj. Ha, tio estas iom stranga kombinajxo. Eble la lernejestro monotone preleganta sur la stadio havas ia fetiĉo por maristaj uniformoj. Dum mi pripensis ĉi tiujn senutilajn aferojn, la stulta ceremonio fine finiĝis. Mi, kune kun miaj nebonvenetaj novaj samklasanoj, eniris klasĉambron n-ro 1-5.

Nia ĉefĉambra instruisto Okabe-sensej, kiu havis antaŭspegule dumhore ekzercita rideto, marŝis al la antaŭo de la klasĉambro kaj donis sinprezento. Unue, li diris, ke li estas instruisto de sportoj kaj estas la trejnisto de la manpilk-luda teamo. Tiame, li ekparolis pri liaj forpasintaj tagoj, kaj diris, ke kiam li estis en universitato, li ludis por la manpilk-luda teamo, kaj eĉ gajnis la ĉampiona maĉo, kaj ke tiu ĉi lernejo grave mankas manpilk-ludistoj, do, kiu ajn aliĝus la teamon, tuj fariĝus regululo. Poste, li plu diris pri tio, ke manpilkado estas la plej interesa sporto en la mondo ktp ktp ktp ktp. Ĝuste kiam mi pensis ke li neniam finus, li subite elbalbutis:

„Nun, mi sugestas, ke vi prezentu vin unu post la alia?”

Tian ĉi aferon oni atendu, tial mi ne estis vere surprizita.

Unu post la alia, la personoj en la maldekstra flanko de la klasĉambro komencis prezenti sin. Ili levis siajn manojn, poste deklamis siajn nomojn, la nomojn de siaj malnovaj lernejoj kaj aliaj trivialaj aferojn, ekzemple siajn ŝatokupojn aŭ preferatajn manĝajxojn. Iuj murmuris tra la dentoj por plemumi la taskon, kelkaj faris tre interesajn prezentojn, tamen iuj provis diri terurajn ŝercojn, kiuj malaltigis la ĉambran etoson. Dum la aliaj prezentis sin, mia vico alproksimiĝis. Mi eknervoziĝis! Vi certe scias, kiel mi sentis, ĉu ne?

Post mi sukcese eldiris mian zorgeme elpensitan, mallongan sinprezenton sen balbuti miajn vortojn, kiel laŭeble, mi sidiĝis, sentante la trankviliĝon de finiĝo de afero malagrabla, sed neevitebla. La persono malantaŭ mi insistis por sia vico kaj - ho, Mi verŝajne neniam forgesos ĉi tion por la restaĵo de mia vivo - diris legendiĝontaj vortoj.

„Mia nomo estas Suzumja Haruhi. Mi diplomiĝis ĉe Orienta Submezlernejo.”

Ĝis ĉi tiu punkto la sinprezento estis normala, tial mi ne eĉ provis turni min por rigardi ŝin. Mi rigardis al la ĉambroantaŭo kaj aŭskultis ŝian krispan voĉon.

„Min neniom interesas ordinaruloj. Se iu ĉi tie estas eksterterulo, tempovojaĝanto, dimensiovojaĝanto, aŭ telepatiulo, bonvolu veni renkonti min! Tio estas ĉio.”

Kiam mi aŭdis tion, mi ne povis ne turni min malantaŭen.

Ŝi havis longan nigran hararon. Ŝia ĉarma vizaĝo estis plena per aŭdaca kaj serioza rigardo dum la aliaj el la klaso fiksrigardis ŝin. Ŝia seriozeco kaj persistemo brilis tra ŝiaj brilaj okuloj kaj longaj brovoj. Ŝiaj lipetoj estis streĉe ferma. Ĉi tio estis mia unua impreso de ĉi tiu knabino.

Mi ankoraŭ memoras, kiom luma ŝia blanka kolo estis - staranta jene estis miriga belulino.

Haruhi, kun ŝiaj provokaj okuloj, ĉirkaŭrigardis la klason malrapide, ĉesis por rigardi al mi (mia buŝo estis larĝe malfermita), kaj poste sidiĝis sen eĉ rideto.

Ĉu tio estu amuza?

Ŝi havis laŭlonge nigran hararon. Ŝi ĉarma vizaĝo estis plena de aŭdaca kaj malfacila rigardo kiel la aliaj de la klaso fiksrigardis ŝin. Ŝi graveco kaj persistemo bril per ŝiaj glinting okuloj kaj longaj brovoj. Ŝi malgrandaj lipoj estis streĉe fermis. Ĉi tiu estis mia unua impreso de ĉi tiu knabino.

Mi ankoraŭ memori kiel lumanta ŝi blanka kolo estis - star estis mirig belecon.

Haruhi, kun ŝi provokaj okuloj, skan la klaso malrapide, halt al kolere rigard mi (Mi havis mian buŝon larĝe malferm), kaj poste sidiĝis neniom ridetinte.

Estis tio, ke devus esti amuza?

Ĉe tiu momento mi kredas, ke ĉies mensoj estis plena per demandosignoj, kaj ke ĉiu estis konfuzita pri tio, kio sia reago estu „Ĉu mi ridu?” Neniu sciis.

Nu, se oni juĝas laŭ la konkludo, ĝi estis nek ŝerco nek ridafero, kiel Haruhi neniam diris aferon tian.

Ŝi ĉiam estas serioza.

Tio ĉi estas bazita sur mia propra sperto - ĝi ne povas esti malprava.

Post la feo de silento ŝvebis ĉirkaŭ la klasĉambro dum proksimume tridek sekundoj, la hejmĉambra instruisto, hezitis, kaj signalis al la sekvonta persono daŭri, kaj fine, la streĉa etoso leviĝis.

Tiel ni unuafoje renkontis.
Mi solene ĵuras - mi vere volas kredi, ke ĝi estis nur koincido.

Post ŝi forprenis ĉies atenton je la unua tago, Haruhi fariĝis senkulpa mezlernejanino.

Tio estis la kvieto antaŭ la ŝtormo! Mi fine scias tion, nun.

Ĉiuokaze, ciu en la lernejo venis de unu el la kvar submezlernejoj en la urbo - homoj kun pli-malpli mezbonaj ekzamenaj markoj. Inkluzive, kompreneble, Orienta Submezlernejo; sekve, iu en la klaso diplomiĝis samtempe, kiel Haruhi, kaj scias tion, kion ŝia silento signifas. Bedaŭrinde, mi ne konis iun de Orienta Submezlernejo; do, neniu povus klarigi al mi, kiom serioza la situacio estis. Sekve, kelkaj tagoj post tiu absurda memprezento, mi faris ion tre malsaĝan - mi provis paroli kun ŝi antaŭ kurso!

Miaj domenoj de malbona sorto ekfalis, kaj mi esti la inicatinto, kiu puŝis la unua bloko.

Komprenu. Kiam Haruhi sidis sur sia seĝo, ŝi aspektis kiel normala, ĉarma knabino. Tamen, mi devis sidi antaŭ ŝi, kaj mi pensis, ke mi simple fariĝus intima kun ŝi. Mi vere pensis ke tio funkcius. Kiel naiva. Iu, bonvolu bati sencon en min.

Kompreneble, mi komencis la konversacion kun tiu ĉi okazo.

„Hej.”

Mi turnis la kapon, kun senĝeneca rideto ĉe mia vizaĝo.

„Tiuj aferoj en via sinprezento, kiuj el ili estis seriozaj?”

Kun ŝiaj brakoj krucigitaj antaŭ ŝia brusto kaj ŝiaj lipoj firme malfermitaj, Suzumija Haruhi restigis sian seriozan sintenon, rigardante rekte en miajn okulojn.

„Kiu 'aferoj en mia sinprezento'?”

„La aferoj pri la eksterteruloj k.s.”

„Ĉu vi estas eksterterulo?”

Ŝi aspektis tre serioze.

„Ne... sed-”

„Se ne, kion vi volas de mi?”

„...Ne, nenion.”

„Do ne parolu kun mi. Vi malŝparas mian tempon.”

Ŝia firigardo estis tiel malvarma, ke mi ekdiradis „pardonu” responde, antaŭ eĉ mi konciis. Suzumija Haruhi forrigardis de mi malŝate, kaj ekmalridetis al la kretotabulo.

Mi estis dironta ion, sed mi ne povis elpensi ion bonan diri. Dankinde, je tiu momento, la ĉefinstruisto eniris la kursĉambron, kaj mi estis savita.

Sentante konfuzite, mi turnis la kapon al mia skribotablo. Tiam mi rimarkis, ke kelkaj miaj samklasanoj rigardis min kun intereso ĉe la vizaĝo. Kiam mi rerigardis ilin, tamen, mi rimarkis, ke ĉiuj ili havis la saman mienon, kvazaŭ ili estis dironto, „Nesuprize.” Kelkaj eĉ rigardis min simpatieme.

Ial tio ĝenis min. Tamen, mi poste lernis, ke ili estas diplomiĝintoj de Orienta Submezlernejo.

Kun la scio, ke mia unua kontakto kun Haruhi finiĝis tute vane, mi konstatis, ke mi konservu mian forecon de ŝi, por la asekuro de sekureco. Tio klara, semajno pasis.

Tamen, ĉiam ekzistis naivaj homoj, kiuj volis paroli kun Suzumija Haruhi, kiu ĉiam malridetis.

Plejparte, ili estis tiuj bonkoraj knabinoj, kiuj volis helpi solan samklasaninon. Tio estas bona afero, sed kontrolu vian celiton antaŭe!

„Bonan, ĉu vi spektis la televidan melodramserion, lastnokte?”

„Ne.”

„Be, kial ne?”

„Baf!”

„Vi provu ĝin. Eĉ se vi komencus meze de la serio, vi ne konvuziĝus. Ĉu vi bezonas min klarigi la antaŭajn rakontojn por vi?”

„Tuj foriru. Vi ĝenas min!”

Nu, tiele ĝi okazis.

Malĝentila kaj senmiena. Ŝi povus montri al ili iom da bonmanieroj! Tio nur pensigis ŝiajn viktimojn, ke ili iel misagis. Je la fino, li aŭ ŝi nur povas pensi „En ordo... do, mi simple...”, kaj demandi al si „Kiel mi fuŝdiris?”, antaŭ forĝemante.

Ne malfeliĉu, vi ne fuŝagis. Io en la cerbo de Suzumija Haruhi estas malfunkcianta, ne en la via.

Kvankam mi ne malĝuis manĝi sola, mi volis, ke aliuloj pensu min solemulo, dum ĉiu alia manĝis tagmanĝon kun amikoj. Tial mi manĝis kun Kunikida', mia malnova submezlerneja amiko kaj knabo nomata Taniguĉi de Orienta Submezlernejo, kies seĝo estas apud la mia.

Fine, ni ekklaĉis pri Haruhi.

„Vi provis paroli kun Suzumija, ĉu ne?” Taniguĉi subite demandis. Mi kapjesis.

„Kaj, poste ŝi diris ion strangan kaj agis malvarme?”

Vi diras al mi.

Taniguĉi metis sian tranĉitan boligitan ovon en sian buŝon, maĉis kaj diris kun plena buŝo;

„Se tio knabino interesas vin, mi ne eltiros miajn vortojn. Mia sola konsilo estas 'forgesu ĝin!' vi jam sciu, sed ŝi estas frenezulino.”

Li aldonis ke li estis en klaso kun ŝi kaj bone konis ŝin. Tiam li rakontis multajn anekdotojn pri ŝi.

„Al ŝiaj agoj mankas senco. Mi pensis, ke ŝi regus sin, kiam ŝi iris al mezlernejo, sed klare, ne. Vi aŭdis ŝian sinprezenton, ĉu ne?”

„Ĉu vi celas la eksterterulajn aferojn.”

Kunikida', kiu estis okupita pre forpreno de ostojn el sia fritita fiŝo, interrompis.

„Precize. Eĉ en submezlernejo, ŝi emas fari kaj diri stangajn aferojn. Ja, tio rememorigas min - la lerneja vandalisma okazo, ekzemple!”

„Kio?”

„Vi konas tiun umilon por skribi liniojn el kreto, ĉu ne? Kiel ĝi nomiĝas... Ĉiuokaze, ŝi kaŝeniris la lernejon nokte, kun tiu aĵo, kaj skribis grandegan bildon meze de la atletika kamparo.”

Taniguĉi ekridetis, eble li memoris tiun okazon.

„Ĝi suprizis min. Mi iris al la lernejo, frumatene, kaj mi povis vidi grandan triangulojn kaj cirklojn sur la tero. Mi ne sciis kio ĝi estas, tial mi iris al la kvara etaĝo por akiri deĉielan rigardon. Tio ne helpis - mi ankoraŭ ne scias kio la simbolo estas.”

„Ho, mi pensas ke mi vidis tion antaŭe. La simbolo aspektis kiel rompita Nazka-linioj.” diris Kunikida'.

Mi neniam antaŭe aŭdis pri tion ĉi.

„Prave! Mi scias! La ĵurnaltitolo estis simile al 'Misteraj Linioj sur Sumezlerneja Atletika Kampara, ĉu ne?”

„Ne diru al mi, ke ŝi-”

„Ŝi mem konfesis, do ne restas dubo. Kompreneble, tio konfuzis la instruistojn. Ŝi estis vokita al la ĉambro de la lernejestro. Ĉiu instruisto ĉeestis kaj esplordemandis ŝin.”

„Do, ĉu ŝi faris ĝin?”

„Mi ne scias.” Taniguĉi respondis senentuziasme, provante gluti buŝpleno da rizo.

„Mi aŭdis, ke ŝi rifuzis diri ion ajn. Kompreneble, kiam ŝi firigardas al vi, vi ne plu volas esplordemandi al ŝi. Kelkaj diras ke ŝi skribis la simbolon por voki NIFOn, aliaj ke ĝi estas magia simbolo por voki diablojn, aŭ ke ŝi provis malfermi pordon al alia dimensio. Ta-ta-ta... Estis multaj teorioj, sed se la kulpulo restas silenta, ni neniam scios ĉu la onidiroj estas vera aŭ ne. Ĝis hodiaŭ, ĝi restas mistero.”

Ial bildo de Suzumija Haruhi kun serioza mieno, okupe sibranta liniojn sur la Submezlerneja Kampare nokte, eniris mian menson. Ŝi nepre forprenis la skribilojn kaj kretopulvoron de la stokejo; eble ŝi eĉ kunportis poŝlampon! Per ĝia malhela flava lumo, Suzumija Haruhi eble aspektis tre serioza, se ne celkonscia... Okej, tio estas nur mia imago.

Sed, verdire, ŝajne Suzumija Haruhi honeste atendis NIFOn aŭ monstrojn aŭ eĉ dimensian pordon aperi. Ŝi verŝajne laboris tra la tuta nokto en la kamparo, sed, ĉar nenio aperis, ŝi foriris kun nur melankolio, mi persone pensis.

„Tio ne estas ĉio!”

Nun Taniguĉi finis tagmanĝon, kaj ordigis sian skribotablon. Li pludiris:

„Unufoje mi venis al la klasĉambro matene kaj eltrovis, ke ĉiuj skribotabloj estis movita en la koridoron, kaj estis grandega steloforma pentraĵo sur la lerneja tegmento. Alitempe, ŝi vagis ĉirkaŭ la lernejo, metante [[Suzumiya Haruhi:Volumo1 Notoj de la Tradukinto#O-fuda|''O-fuda''-ojn]] ĉie... vi scias, tiuj talismanoj, kiujn oni metas sur la fruntoj de ĉinaj vampiroj. Mi tute ne komprenas ŝin.”

Tio estas vera, Suzumija Haruhi ne estis en la klasĉambro ĝuste tiam, ĉar se jes, ni ne havus ĉi tiun konversacion. Tamen, eĉ se ŝi aŭdus nin, ŝi verŝajne ne prizorgus. Kutime, Suzumija Haruhi eliris la klasĉambron tuj post kvara periodo, tiame revenis tuj antaŭ kvina periodo. Ŝi ne portis lunĉujon, tial mi supozis, ke ŝi iris al la kantino por ĝui ŝian tagmanĝon; sed ĝi ne daŭras la tutan horon manĝi tagmanĝon, ĉu ne? Cetere, fine de ĉiu periodo, ŝi malaperis. Kien ŝi iris ĉiuokaze...?

„Sed, ŝi estas tre populara por la uloj!”

Taniguĉi interrompis:

„Ŝi estas ĉarma, atletema, kaj inteligenta. Malgraŭ tio, ke ŝi estas stranga, se ŝi restigas sian buŝon ferma, ŝi estas efektive ne malbona.”

„Kie vi lernas ĉion ĉi klaĉon?” Kunikida' demandis kun lia lunĉujo duoble plena ol tiu de Taniguĉi.

„Estis tempo, kiam ŝiaj koramikoj ŝanĝiĝis senĉese. De iuj mi aŭdis, ke la plej longa interrilato daŭris semajnon, kaj la plej mallonga finis kvin minutoj post la konfeso. Aldone, la sola kialo Suzumija donis por forigi ŝiajn koramikojn estis 'Mi ne havas tempon por societumi kun normalaj homoj.'”

Taniguĉi ŝajne parolis laŭ sperto. Post li rimarkis mian fiksrigardon, li fariĝis iom embarasita.

„Mi aŭdis ĉi tion de aliuloj! Honeste! Ial, ŝi rifuzis malakcepti konfeson. Je la tria jaro, ĉiu ekkomprenis; sekve, neniu plu volis konfesi al ŝi. Mi havas amuzan senton, ke historio ripetos sin en mezlernejo. Do, mi avertas al vi hodiaŭ: Forlasu ideojn. Ĉi tiu venas de iu, kiu estis en la sama klaso kiel ŝi.”

Diri laŭvole, min ne estis tiel interesita pri ŝi.

Taniguĉi remetis lian malplenan lunĉujon en lian sakon, kaj ellasis minacan subridon.

„Se mi devus elekti unu, mi elektus ŝin. Asakura Rjoŭko.”

Taniguĉi kapjesigis la mentonon al grupo de knabinoj malproksime per kelkaj skribtabloj. En la mezo de la konversacianta grupo, kun rozsimila rideto sur ŝia vizaĝo, estis Asakura Rjoŭko.

„Se oni juĝas laŭ mia analizo, ŝi ja eniras mian 'Tri Plej Ĉarmaj Unuajaraj Knabinoj' listo.”

„Vi ĉiun ... senescepte ĉiun unuajaraninon en ĉi tiu lernejo okulumis?”

„Mi grupigas knabinojn laŭ 'A-D' kategorioj, kaj kredu min, Mi nur rememoras la nomojn de la A-knabinoj. Vi spertas mezlernejon nur unufoje - Mi deziras, ke mia sperto estu laŭeble feliĉa.”

„Tiame, kio Asakura Rjoŭko estas?” Kunikida' demandis.

„Ŝi estas 'AA+!' Jes ja, nur rigardu ŝian vizaĝon. Ŝia personeco devas esti bonega.”

Egale ignorante egocentraj rimarkoj de Taniguĉi, Asakura Rjoŭko estis iomete tute alispeca ĉarma knabino ol Suzumija Haruhi estis.

Unue, ŝi estis tre bela, plus ŝi ĉiame eligis rideto-similan, prizorgadantan impreson. Due, ŝia personeco faris ŝajne egali la priskribon de Taniguĉi. Hodiaŭ, neniu plu aŭdacis paroli al Suzumija Haruhi, krom Asakura Rjoŭko. Kiel ajn severa Suzumija Haruhi estis, Asakura Rjoŭko ankoraŭ provis alparoli ŝin de tempo al tempo. Ŝi estis tiom pasia ke ŝi preskaŭ agis kiel la klaso monitoro. Trie, pro la maniero laŭ kiu ŝi alrespondis la instruistajn demandojn en klaso sole, vi povus vidi ke ŝi estas tre inteligenta. Ŝi ĉiame alrespondis la demandojn ĝuste - en la okuloj de la instruistoj, ŝi estis verŝajne modela studento. Antaŭ ĉio, ŝi estis ekstreme populara ĉe la knabinoj. La termino jam daŭris por nur semajno, kaj ŝi estis jam bone survoje esti la centro de la studentinoj en la klaso. Estis tiel, kvazaŭ ŝi falis de la ĉielo kaj naskiĝis pensanta pri ekstrema allogeco!

Kompare kun la koler-rigardema, sciencfikcio-obseda Suzumija Haruhi, la elekto estis evidenta. Aliflanke, ĉi tiuj du kandidatoj estis verŝajne ambaŭ tro alta ĉur la monteto por nia heroo Taniguĉi grimpi. Neniumaniere li akirus iun ajn el ili.

Estis ankoraŭ Aprilo tiame, kaj tiutempe, Suzumija efektive kondutis tre agrable. Por mi, ĉi tiu estis iom malstreĉa monato. Malpleje, estus monato ĝis Haruhi komencis troagi.

Sed egale dum tiu tempo, mi observis kelkajn ekscentrajn kondutojn de Haruhi.

Kial mi dirus tion?

Indico #1: Ŝi ŝanĝis sian harar-stilon ĉiutage. Cetere, se oni juĝas laŭ mia rimarko, laŭskeme. Lunde, Haruhi venas al lernejo kun sia longa hararo malsuprenire, sen ia ajn banto. Sur la la sekvantan tagon, ŝi bantumus ĝin en harfaskon. Tiom, kiom Mi malamas agnoski ĝin, ke hararango faris ŝajnas bonaj sur ŝi. Tiame, ŝi ligus du ponevostoj sur la la sekvantan tagon, kaj tri ponevostoj la tago post; Ĝis vendredo, ŝi kvar rubandoligus ponevostoj sur ŝi kapo. Ŝi agoj estis vere enigma!

Lundo = 0, Mardo = 1, Merkredo = 2...

Kiel la tago de la semajno pliig, tiel la nombro de ponevostoj ŝi havis; ĝis la venonta Lundo, la tuta procezo rekomencus. Mi ne povus vid kial ŝi estis far ĝi. Sekvanta la antaŭa logiko, ŝi devus ses ponevostoj Dimanĉon... Mi subite vol vid ŝia Dimanĉo hairstyle.

Indico #2: Por PE, klasoj 1-5 kaj 1-6 kombinus kaj pren ĝi kune, kun la gejunuloj apartig. Kiam ni ŝanĝis vestojn, la knabinojn irus al la 1-5 klasĉambro, kaj la knaboj irus al la 1-6 klasĉambro; signifo fine de la antaŭa periodo, la uloj de nia klaso (1-5) transloĝiĝus al la alia ĉambro al ŝanĝo.

Bedaŭrinde, Haruhi tute ignorita la ulojn en nia klaso kaj forigita ŝin mariston uniformon antaŭ ilin havis las.

Estis tiel, kvazaŭ, ŝi, la uloj estis ĝardenaj kukurboj aŭ terpomo maldung, kaj ŝi estas tute indiferenta pri. Tute sen esprimo, ŝi ĵetus ŝin uniformon sur la skribtablon kaj komencis eniri ŝi ŝvitĉemizo.

Ĉe tiu momento, Asakura Rjoŭko veturus la atente rigard, glaciiĝ ulojn, min inkluzivis, el la klasĉambro.

Laŭ onidiroj, la knabinoj, kun Asakura Rjoŭko kiel ilia gvidanto, provis paroladi Haruhi el faranta ke, sed vane. Ĉiu PE klaso, Haruhi ignorus la ceteran klason kaj okupi ŝin uniformon de neniom ekrigardinte. Kaj sekve, ni uloj oni petis, ke ... lasu la klasĉambron la duan la sonorilon sonoris - laŭ la peto de Asakura Rjoŭko.

Sed, grave, Haruhi havas vere grandan ciferon... argh, ĉi tiu ne la tempo al dir tia afero.

Indico #3: Fine de ĉiu bloko, Haruhi irus FORESTANTA SEN PERMESO. Kiam la lernejo sonorilo venis rulantan ĉirkaŭ, ŝi ekkaptus ŝin tornistron kaj paf el la klasĉambro. Logike, Mi pensis ke ŝi iris senprokraste ŝin domon; Min neniam pensintus ke ŝi irus por partopreni ĉiujn klubojn en la lernejo. Iun tagon, vi vidus ŝin pas pilkoj en la Korbopilko Klubo, kaj la sekvonta vi vidus ŝin kudr kapkuseno kazo en la Kudr Klubo. De la sekvonta tago, vi vidus ŝin mansalutantan ŝin bastonon en la Hokeo Klubo. Mi pensas ŝin ankaŭ aliĝis al la Basbalo Klubo. Do, resume, ŝi havis partopren ĉiu sporto klubo en nia lernejo. Ĉiuj kluboj provis persvadi ŝin en aliĝu, kompreneble, sed ŝi turnis ĉiuj desupre. Ŝi klarigo : „Estis estas ĝen al mi por fari same klubo agado ĉiutaga.” Finfine, ŝi ne aliĝ al iu kluboj.

Kio estis knabino prov tiri?

De ĉi tiu solaj, novaĵoj pri „stranga unuajaro knabino” disvastig tra la tuta lernejo preskaŭ tuj. Ene de monato, ne estis unusola persono kiuj ne sciis kiu Suzumija Haruhi estis. Rapidaplusend Povus, homojn povus ankoraŭ ne sperti sciatan kiujn la kapitalo estis, sed Suzumija Haruhi estis konata nomo.

Do, kun ĉiuj ĉi tiu aĵo okaz - kaj Haruhi estis ĉiam la kaŭz - Povus alven.

Kvankam Mi propre pensi ke destino estas egale malpli kredebla ol la [[Suzumiya Haruhi:Volumo1 Notoj de la Tradukinto#Monstro de Loch Ness|monstro de Loch Ness]], se destino, ĉe iuj mistero loko, estas aktive influ homaj vivoj, mia rado de sorto havis verŝajne komenc turni. Kredeble, en iuj izolita monto, estis verŝajne iuj malnova Guy kiujn estis okupata reskribanta ĝi.

Post la fino de la Ora Semajno ferio, Mi piediris lernejon, ne certa kiu tago de la semajno estis. La nenature sunbrila Maja vetero eksplodigis sur mian haŭton kaj trempigis min kun ŝvito - la kruta monteto ŝajne ne fin aŭ. Juste kio estis ĝi ke la Tero volis ke? Estis sufer flava febro ia?

„Hej, Kjon.”

De malantaŭe de, iu aplaŭdita min sur la ŝultro. Estis Taniguĉi.

Lia pli_anto incendio pend malordema sur liaj ŝultroj, kaj lia necktie estis sulka kaj oblikva flanken.

„Kie vi iras por Ora Semajno?”

„Mi prenis mian malgrandan fratinon al vid mia avinjo en la kamparo.”

„Kiel malakra.”

„Bona, kion vi far, tiame?”

„Partatempa laborposteno ĝis la fino.”

„Vi ne simil tia persono.”

„Kjon, vi estas mezlernejano nun - kial vi ankoraŭ pren via malgranda fratino al vid via avĉo kaj avinjo? Vi devas almenaŭ simil altranga alta studento.”

Parenteze, Kjon estus mi. Mia onklino estis tiu, kiu unua nomita min ke. Antaŭ kelkaj jaroj, mia longa onklino subite diris min, „Mian bonecon, Kjon havas kresk tiel granda!” Mia fratino opiniis, ke estas amuza kaj ankaŭ komencis voki mi Kjon. Post tio la cetera estas historio - miaj amikoj, sur aŭd mia fratino vok mi Kjon, decid al sekv ŝia gvid. De tiun tagon sur, mia kromnomo fariĝis Kjon. Diable ĝi, mia fratino uzis por voki min „Onij-ĉan”!

„Estas tradicio de mia familia al havas kuzon renkontiĝon dum Ora Semajno,” Mi alrespond kiel Mi grimp la monteto.

La ŝvit sentigis min nekomforta.

Taniguĉi, longasenspiriĝ kiel kutime, distrumpetis pri tio, ke li havis renkontitan iuj ĉarmaj knabinoj ĉe lia laborejo, kaj kiel li intencis uzi la monon lin savis iri sur datoj kaj tiela. Sincerdire, temoj kiel kiuj revoj homoj havas, aŭ kiel miriga aŭ ĉarma ies dorlotbesto estas, estas, en mia libro, iom de la plej malakraj temoj en la mondo.

Kiel Mi aŭskultis dato horaro de Taniguĉi (ŝajne li ne estis vizit malgrandajn problemojn kiel kiel neniu estis ir kun li), ni alvenl la lernejo krado.

Suzumija Haruhi estis jam sidanta apog mia seĝo, fiksrigardanta ekster, kiam Mi eniris la klasĉambron. Ŝi havis du bulkokiel haro tondiloj sur ŝi kapo; ŝajne hodiaŭ estis Merkredo. Post sidiĝ - ial Mi ne sciis, kiel la nur klarigo povus esti Ke mi estis ir nuksoj - antaŭ Mi konscias ĝin, Min trov min refoje alparol Suzumija Haruhi.

„Vi ŝanĝas vian hararangon ĉiu tago pro la fremduloj?”

Kiel roboto, Suzumija Haruhi malrapide turn ŝia vizaĝo al mi, kaj fiksrigard mi kun ŝia mortintagrava esprimo. Estis sufiĉe timiga, efektive.

„Kiam vi rimarkas?”

Ŝian tonon estis tiom malvarma ke ĝi estis kvazaŭ ŝi estis alparol roko ĉe la flanko de la vojo.

Mi paŭzis dum kelka tempo pripens ĝi.

„Hm... dum kelka tempo.”

„Vere?”

Haruhi ripozita ŝian mentonon sur ŝia palmo, rigard ĉagren.

„Mi pensas ke ĉiu tago de la semajno eligas malsaman bildon.”

Ĉi tiu estis la unua fojo, ke ni havis konvenan konversacion!

„Por koloro: Lundo estas flava, Mardo estas ruĝa, Merkredo estas blua, Ĵaudo estas verda, Vendredo estas oro, Sabato estas bruna, kaj Dimanĉo estas blanka.”

Mi povus specon de kompren kiuj ŝi estis prov diri.

„Tiame, ke signif, se ni uzas nombrojn reprezenti la koloron, Lundon estas nulo kaj Dimanĉo estas ses, prav?”

„Tio estas ĝusta.”

„Sed, ne devus Lundon est unu?”

„Kiu pet via opinio?”

„... Jes, ĝusta.”

Ŝajne malkontentigita de mia respondo, Haruhi kolere rigard mi. Mi nur sidis tie maltrankvilige kaj lasi tempon glit de.

„Havas Min viditan vin ie antaŭ? longe antaŭe?”

„Kredas, ke ne.”

Post Mi alrespondis, Okabe-sensej eniris la klasĉambron, kaj nia unua konversacio finis.

Malgraŭ tio, ke nia unua konversacio estis nenio skribi hejmon pri, ĉi tiu povus fariĝitan la ŝanĝ punkto Mi estas serĉ!

Aliflanke, la sola ŝanco mi povus alparol Haruhi estis la peco de tempo antaŭ homeroom, kiel ŝi estas kutime ne en la ĉambro dum paŭzo. Sed kiel Mi sidas antaŭ ŝin, Min estas relative certa ke miaj ŝancoj de alparol ŝi alest multe pli granda ol tiuj de iu alia.

Sed la afero ke ŝok mi la plej estis tio, ke Haruhi efektive alrespondita min konvene. Mi originale pensis ke ŝi irus, “Vin kretenon, ferm! Kio!” Ŝajne Ke mi estas ĝuste kiel stranga kiel ŝi, por efektive trovanta la intestoj iri kaj alparol ŝi.

Sekve, kiam Mi venis al lernejo la sekvonta tago kaj eltrovis ke, anstataŭ liganta tri ponevostoj, Haruhi havis tranĉitan ŝin longan kaj maldika haro mallonga, mi sentis tre melankolian.

La taliolongeco haro estis mallongigita ŝultrolongecon tranĉ. Tio estas, malgraŭ tio, ke la hairstyle far konven ŝia, ŝi tranĉ ŝia haro la tago post Mi alparol ŝia pri tio! Devas estas intence, ĝusta?

Kiam Mi diris al Haruhi pri tio -

„Ne vere.”

Ŝi alrespondis kun ŝi registr kiel komercan markon ĉagren tono, sed ne montr ia ajn speciala esprimo. Ŝi ne estis ir al diri al mi la kialo.

Sed Mi atendis ke, tiel, ke estis bone.

„Faris vin vere prov aliĝi al ĉiuj kluboj?”

De tiun tagon sur, alparol ŝia uz la peco de tempo antaŭ homeroom fariĝ mia ĉiutaga rutina. Kompreneble, se Mi ne prov komenco la konversacio, Haruhi rifuz reag. Alia afero estis tio, ke, se Mi alparolis ŝin pri tio, ke de hieraŭ nokte TELEVIDA PROGRAMO estis, aŭ kiel la vetero estis, ktp. - kiujn ŝi juĝis, ke „stultaj temoj” - ŝi nur ignorus mi. Scipovanta ke, Mi zorgeme elektis la konversacion temon ĉiam, kiam Mi alparolis ŝin. Ŝi forturnis ŝian vizaĝon pro ĝeno, montrante la finon de la konversacio de tiu tago
[[Image:Sh_v1_01.jpg|thumb|''Ŝi forturnis ŝian vizaĝon pro ĝeno, montrante la finon de la konversacio de tiu tago.'']]
„Estas klubo tio estas pli amuze ol la aliaj? Mi volas konsider aliĝ iuj mi.”

„Neniu.” Haruhi alrespondis kategorie. „Absolute neniu.”

Ŝi emfazis ĉi tiu denove, tiame malrapide ellas enspiron. Ŝi estis suspiranta?

„Mi pensis ke mezlernejo estus iom pli bona. Fine, estas la sama kiel deviga edukado. Nenio ŝanĝoj iel ajn. Simil Mi aliĝis al la malĝusta lernejo.”

Maltraf, kiuj kriterioj faris vin utiligas kiam vi decidis kiu lernejo ĉeesti?

„Sportoj kluboj kaj kulturaj kluboj estas kaj tamen. Se nur estis iuj unikaj kluboj en lernejo...”

„Bone, kio donis vin la rajton je decid se aliaj kluboj estas normala ĉu, aŭ ĉu ne,?”

„Ferm. Laŭvole klubo, tiame estas unika; alie, estas klara.”

„Vere? Mi sciis vin dirus tio.”

„Hmph!”

Ŝi turn ŝia vizaĝo for en ĝeno, sign la finiĝon de la taga konversacio.

Alia tago:

„Mi overheard io, kion alia tago... Ne estas io grava ĉiuokaze... Faris vin vere forĵet ĉiuj viaj koramikoj?”

„”Kial mi devas aŭdi ĉi tiu de vi denove?”

Ŝi bros ŝian haron de ŝiaj ŝultroj, kaj fiksrigard mi kun ŝiaj brilaj nigraj okuloj. Dio, krom estanta pokervizaĝa, sole ĉi tiu kolera esprimo ŝajn ofte aperi sur ŝi vizaĝo.

„Faris ke Taniguĉi diri al vi? Dio, Mi ne povas kred Ke mi estas en la sama klaso kiel tio idioto eĉ post kiam Mi diplomiĝita subliceon. Li ne unu el tiuj persekut psychos, li estas?”

„Mi kredas ke ne,” Mi penso.

„Mi ne scias, kion vi aŭd, sed negrave. La pliparto estas vera ĉiuokaze.”

„Ne estas iu tie vi vol havas gravan interrilaton kun?”

„Absolute nenia unu!”

Totala malakcepto ŝajne estis ŝia devizo.

„Ĉiu ... senescepte unu el ili estis kreteno. Mi nur ne povas okupiĝ pri iu grava interrilato kun ili. Ĉiu el ili petus al mi renkonti li ĉe la fervoja stacio Dimanĉon, tiame ni certe vizitus la kinejon, la amuzparko, aŭ pilkoludo. La unua fojo ni manĝis kune ĉiame estus lunĉa rendevuo, tiame ni forrapidus kafejo al trink teo. Finfine, ili ĉiame dirus vidi vin morgaŭ!'”

„Mi ne vidas io malĝusta kun !” Ke mi penso propre, sed Mi ne aŭdac dir tio publike. Se Haruhi diris estas malbona, tiam, oni devas malbonan por ŝi.

„Tiame, nepre, ili konfesus telefone. Diable! Ĉi tiu estas grava temo, almenaŭ dir al mi vizaĝalvizaĝe!!”

mi povus kunsent kun tiuj uloj. Faranta tiela grava - al ili, almenaŭ - konfeso al iu, kiu rigard vi ŝat vi estas vermo verŝajne farus iu sent maltrankvila. Ili panikiĝis juste de vidanta via esprimo! Mi estis imaganta tion, kion tiuj uloj estis pens kiel Mi respondita al Haruhi.

„Hm, vi pravas. Mi demandus la knabinon for kaj diri al ŝi rekte.”

„Kion la la infero prizorgas vin!”

Kio la... Faris min diras io malĝusta denove?

„La problemo estas, estas ĉiuj knaboj en ĉi tiu mondo tielaj dimwitted bestoj? Mi estas agit de ĉi tiu demando ekde subliceo.”

Hodiaŭ ne estas iu pli bona, ĝi estas!

„Tiame, kia knabo vi konsiderus Interesan? Ĝin estas estos fremda ĉion dirite?”

„Mi estas bona kun fremduloj aŭ similaj aferoj kondiĉe, ke ili ne normala. Esti ili vira aŭ virina.”

„Kial vi ĉiame insist, ke ian elekton krom homa?”

Kiam Mi elbabilita tio Haruhi elrigard mi kun malestimo.

„Ĉar homoj ne estas amuzo iel ajn!”

„Tio... eble vi pravas.”

Egale mi ne povus rebat ideo de Haruhi; se montriĝis, ke ĉi tiu ĉarma transloko studento estis duonoterano, duonofremda, eĉ Mi kredus tio estas malvarmeta. Se Taniguĉi, aktuale sidanta apud mi kaj spion Haruhi kaj mi, estis detektivo de la estonteco, estus eĉ pli bona. Se Asakura Rjoŭko, kiun, ial, teniĝis ridetantan ĉe mi, havis ia ajn supernatura potenco, tiam mia lernejo vivo estus kiel ekscita laŭeble akir.

Sed neniu povas esti - ne fremduloj, tempo veturantoj, aŭ supernaturaj potencoj ekzist en ĉi tiu mondo. Aprobu, ni diras, ke ili far ekzist. Ili rifuz nur aper tuj antaŭ ni humilaj civitanoj kaj dir, „Saluton, Mi estas efektive fremda.”

„TIAL!”

Haruhi subite levŝ kaj frap ŝia seĝo malsupren, kaŭz ĉiu al turn kaj rigard ŝia.

„TIAL MI ESTAS LABOR TIEL MALFACILA!!”

„Pardonon Mi estas malfrua!”

La ĉiamoptimisma Okabe-sensej, kiu estis bela senspiriĝ, kur en la klasĉambron. Kiam li vidis la tutan klason rigard Haruhi levŝ rekta, ŝi pugnoj kunpremis kaj okuloj fiksita je la plafono, li fariĝis ĝuste kiel surpriz kaj juste staris tie.

„Hm... Ĉefĉambro estas komenconta!”

Haruhi sidiĝis tuj kaj kolere rigard la angulo de ŝia skribtablo. Uf!

Mi returnis; la tutan klason faris la samon kaj turnis iliajn kapojn ankaŭ. Tiame Okabe-sensej, evidente perdita la orientiĝon de la bruado, ŝanceliĝita la stadion kaj ellas molan tus.

„Mi pardonpeti pro tio, ke malfrua. Kion?... Tiam, ni komencu!”

Li ripet si denove, kaj la klaso atmosfero fine reven al normala - malgraŭ tio, ke ĉi tiu estis la speco de atmosfero tio Haruhi malam la plej!

Eble viva tuj?

Sed verdire, en la profundo de mia koro, Mi estas vere envias sinteno de Haruhi pri vivo.

Ŝi ankoraŭ havas la kredon ke ŝi estos renkont iu de la supernatura mondo, kredo Ke mi forlas antaŭlonge, kaj ŝi entuziasme prov ating ŝia revo. Se sidanta ĉirkaŭ atendanta ne atingos tion, kion, ni voku ili ni! Ĉi tial Haruhi far aferojn kiel tir blankaj linioj sur la lernejo kampo, pentraĵo simboloj sur la lernejo tegmento, kaj almet malben papero talismans ĉie.

Suspiro!

Mi ne scias kiam Haruhi komencis farr strangan aĵon, tio far aliaj eraro ŝia por occultist. Atendanta atingas nenio, sekve, kial ne elfari iuj strangaj ceremonioj voki ilin for? Finfine, tamen, nenio okazita. Eble tio estis kial Haruhi ĉiame havis ke „diable” rigard ŝia vizaĝo...?”

„He, Kjon.”

Post klaso, Taniguĉi, kun lia perpleksig vizaĝon, provis bloki min. Taniguĉi, vi simil totalo kreteno kun tio esprimo via!

„Silentu! Mi estas indiferenta kio vi diras. Ĉiuokaze, kia magia sorĉo faris vin ĵetis?”

„Kio magia sorĉo?”

Tre avancinta [[Suzumiya Haruhi:Volumo1 Notoj de la Tradukinto#Teĥnologio kaj magio|teknologio estas neapartigebla de magio]]! Mi memorita ĉi tiu proverbo kiel Mi demand Taniguĉi subten. Li tiame indikis lian fingron ĉe nunvak seĝo de Haruhi.

„Ĉi tiu estas la unua fojo, ke Mi havas viditan Suzumija alparol persono tiel longe! Kio estis vi uloj priparol?”

Tio, ha, kion ni priparol? mi nur demandis al ŝi iuj normalaj demandoj, jen ĉio.

„Ĉi tiu estas fenomeno!”

Taniguĉi pikeme met sur imponeg al esprimo. Tiame Kunikida' ekaper de malantaŭe de Taniguĉi.

„Haruhi estas ĉiame elirinta kun strangaj knabinoj.”

Hej, ne dir ion that'll kre miskompreno.

„Negrave se Kjon ŝat strangaj knabinoj. Kiuj Mi ne povas kompren estas, kial Suzumija alparolus vi? Mi ne komprenas iel ajn.”

„Eble Kjon estas kiel stranga kiel ŝi?”

„Verŝajne. Tio estas, vi ne povas atend iu kun kromnomo kiel Kjon esti normala.”

Halt vok mi Kjon, Kjon, Kjon! Prefere ol est nom de tio stulta kromnomo, nur uz mia vera nomo! Malpleje, Mi vol aŭd mia fratino voko mi „Onij-ĉan”!

„Mi vol scias tro.”

La voĉo de bonhumora knabino aperis kvazaŭ el nenie. Mi levis mian kapon, kaj, kompreneble, vidis senscie ridetanta vizaĝo de Asakura Rjoŭko.

„Mi provis alparol Suzumija-san kelkaj tempoj jam, sed nenio venis de ĝi. Vi povas instru mi kiel Mi alparolu ŝi?”

Mi ag kiel kvankam Mi estis pripens ĉi tiu dum kelka tempo, sed efektive, Mi ne eĉ pens iel ajn.

„Mi ne scias.”

Sur aŭd ĉi tiu, Asakura ridetis.

„Mi estas sekve trankviligita hodiaŭ. Ŝi ne povas okaz est izol de ŝiaj samklasanoj tia, tiel estas granda tio vi fariĝas ŝian amikon.”

Asakura Rjoŭko prizorgis ŝin kiel klaso monitoro ĉar, bone, ŝi estis la klaso monitoro. Ŝi estis elektiĝ kiel la klaso monitoro en nia fina longa homeroom seanco.

„Amiko, ho?”

Mi skuis la kapon malcerte. Estis vere tia? Sed la sola esprimo Haruhi donis min ĉiam, kiam Mi alparol ŝia estis kolera rigardo!

„Vi devas daŭri helpantan Suzumija-san tiel, ke ŝi povas interrilat kun ĉiu. Ni estas en la sama klaso ĉion dirite, tiel ni estas fid al vi!”

Suspiro. Eĉ se vi diras ke, Mi eĉ ne scias kio Mi estas faru!

„Se estas tion, kion Mi devas diri al Suzumija-san, mi povus juste pet al vi pasi la mesaĝon ŝin!”

Ne, atend! Mi ne estas via proparolanto!

„Bonvolu?” ŝi petis sincere, metantaj ŝiaj palmoj kune.

Alfront ŝi peto, mi povus sole don neklarajn respondojn kiel „erm” kaj „haa...”. Asakura komprenis tion kiel „jes,” donis ŝian flavan tulipokiel rideto, kaj poste reven al la aliaj knabinoj. Post vidanta ke la aliaj knabinoj estis rigard mi, mia koro falis ĝis la malsupro de kanjono.

„Kjon, ni estas bonaj amikoj, ĝusta...?” Taniguĉi demand, fiksrigard mi suspekte.

„Kion diable estas okazanta tie ĉi?”

Eĉ Kunikida', kun liaj okuloj ferm kaj armiloj transir lia brusto, kapjes.

Dio mia! Kial Mi estas ĉirkaŭita de ĉi tiu aro da idiotoj?

Ŝajne iu decidis ĉiu en klaso kiu necesas por ŝanĝi iliajn seĝojn ĉiumonatan. Sekve, la klaso monitoro, Asakura, skribis ĉiuj seĝo nombroj sur malgrandajn pecojn de papero, lokis ilin en [[Suzumiya Haruhi:Volumo1 Notoj de la Tradukinto#Biskvitujo|biskvitujo]], kaj lasi la tutan nin tiras de ĝi. Fine, Mi akiris la seĝon en la dua fina disputo apud la fenestro ke preteratentas la korton. Konjekt kiujn prenis la finan seĝon tuj malantaŭ min? Tio estas vera. Estis la iam ajnkolere rigard Haruhi!

„Kial ne estis interesaĵo okazita tamen?! Kiel malgranda gradolernejo infanoj malaperanta unu post unu, aŭ iuj instruistoj akiranta murd en ŝlos klasĉambron?”

„Halt dir tia timiga aĵo!”

„Mi aliĝita al la Mistero Studgrupo.”

„Aj? Kio okazis?”

„Estis tiel stulta. Nenio interesa okazis! Cetere, ĉiuj klubo membroj estas detektivo romano fervoruloj, sed mankas iu tie tio simil detektivo!”

„Ĉu tio ne estas normala?”

„Mi efektive havis esperojn por la Supernatura Studgrupo.”

„Ĉu vere?”

„Sed, ili ĉiuj montriĝ esti aro da okultaj frenezuloj. Far ke sono amuzo vi?”

„Ne vere.”

„Ha, viro, ĉi tiu estas tro enuiga! Kial ne ĉi tiu lernejo havas dece interesan klubon?”

„Bone, estas ne multe vi povas far pri tio.”

„Mi pensis ke post Mi pasis al altranga alta Mi renkontus iuj kickass kluboj! Suspiro, ĉi tiu similas aspir enir la De la superaj ligoj kaj poste eltrovanta ke la lernejo vi estas ĉeestanta eĉ ne havas basbalan teamon.”

Haruhi aspektas, kvazaŭ ŝi estis ia banshee pretas iri al cent Budhano monaĥejoj al met iuj malbenoj. Ŝi fiksrigardis la ĉielon kun malestimo kaj ellas grandegan suspiron.

Ĉu mi kompatu ŝin?

Mi ne scias tion, kion speco de kluboj Haruhi kiel. Eble eĉ ŝi ne scias la respondon. Ŝi nur „vol fari interesaĵon.” Kio estis „interesaĵo?” Faris tio okup solv murdo mistero? Serĉ Nifoj? Aŭ ekzorcoj? Mi pens ŝi tute ne sciis, aŭ.

„Mi pensas ĝin ne povas esti help al se ne iu.”

Mi decidis esprimi mian opinion.

„Se oni juĝas laŭ la rezultoj, homoj estas kutime kontenta kun iliaj aktualaj statoj. Tiuj, kiuj ne, tamen, vol prov invent aŭ eltrov io al antaŭeniro civilizacio. Iu volis flugi, sekve lin aŭ ŝi inventis aviadilojn. Iu volis vojaĝi facile, sekve aŭtojn kaj trajnoj estis farita. Sed tiuj aferoj estis kre de tiuj, kiuj kiujn posedis specialajn talentojn. Nur geniulo povas transformi tiuj imagado en realaĵo. Ni ordinara morta juste vivu niajn vivojn plene. Ni ne devus agon impulseme eĉ se ni sentas aventureman.”

„Fermu.”

Haruhi juste interromp mia relative bonega parolado, aŭ almenaŭ jen kio Mi opiniis, ke estas, kaj turn ŝia ekir al la alia direkto. Ĝi simil ŝi estis vere malbonhumora aktuale. Kaj tamen denove, kiam ne estis ŝi? Mi kutimiĝis al ĝi jam.

Ĉi tiu knabino verŝajne ne prizorg io - krom se ĝi koncernis supernaturajn potencojn tio for superrealaĵo. La mondo ne havas tiuj, tamen. Ne, vere.

Vivu la Leĝoj de Fiziko! Danke al vi ni homoj povas loĝ en paco. Kvankam Haruhi povus kuntiriĝ timeme je tio.

Mi estas normala, ĝusta?

Aĵo devas havi ekkaŭzita ĝin.

Eble estis la supra konversacio?

Ĉar Mi neniam vidis ĝin rezultantan!

La varmeta suno faris ĉiu en la klasĉambro dormema. Tia, kia mi estis ekdorm kaj ekdorm, potenca forto subite aplikita sin sur mia kolo kaj tiris min returnite. Ĉar la forto estis tiom forta, mia kapo frap la angulo de la skribtablo apog mi. Larmoj tuj venis el miaj okuloj.

„Kion vi opinias vin estas faranta!?”

Mi turn mia kapo ĉirkaŭ freneze kaj vidis Haruhi, unu mano ankoraŭ ekpren mia kolo, ridet granda rideto tio estis kiel brila kiel la tropika suno - honeste, ĉi tiu estas la unua fojo, ke Mi estas vid ŝia rideto! Se ridetoj povas esti mezur pri temperaturo, tiam ŝia rideto estis kiel varma kiel tropika pluvarbaro.

„Mi akiris ĝin!”

He, ne kraĉ sur mi!

„Kial mi ne pens ĉi tiu supre antaŭ?”

Okuloj de Haruhi bril kiel brile kiel la [[Suzumiya Haruhi:Volumo1 Notoj de la Tradukinto#Albirea ĉefstelo|Albirea ĉefstelo]]. Ŝi fiksrigardis min indik. Kontraŭvole Mi demandis:

„Kion vi elpens?”

„Se ĝi ne ekzist, mi povas nur far unu mi!”

„Far kio?”

„Fari KLUBON!”

Mian kapon subite doloron, kaj Mi ne kredas ke ĝi iel koncernis mian kapon frapantan la skribtablon antaŭ unu momento.

„Vere? Kia bonega ideo. Vi povas delas min hodiaŭ?”

„Kio estas tio sinteno? Vi devus esti feliĉa!”

„Pri via ideo, Mi estos alparol vi pri tio poste. Intertempe, mi nur deziri vin konsideri kie ni estas. TIAM vi povas dividi vian ĝojon kun mi. Sed unue, trankviliĝ, bonan?”

„Kion vi volas diri?”

„Klaso ne malakceptita tamen.”

Haruhi fine delas mian kolon. Mi premis malantaŭe de mia kapo kiu estis ek sensentiĝ kaj returnis malrapide. Mi rimarkis ke la tuta klaso rigardis tute miregis. La ĵus diplomiĝita komencanton Instruiston de la angla, kun kreto en ŝia mano, fiksrigard mi kaj aspektas, kvazaŭ ŝi estis pretas krii.

Mi signalo Haruhi sidiĝ rapide kaj eklevis la ŝultrojn ĉe la malriĉa instruisto.

„Bonvolu, daŭri la lecionon, Maltraf.”

Mi aŭdis Haruhi murmur tra la dentoj pri io antaŭ ŝi sidiĝis nevole. La instruisto tiame rekomencis ŝin skrib en la direktoraro...

Krei novan klubon?

Hmmmm...

Ne diru al mi, ke mi estos kunlaboranta.

Mia doloranta kapo nur komencis plibonigi mian maltrankvilon.

Suzumiya Haruhi:Volumo1 Notoj de la Tradukinto

2009-12-08T00:00:55Z

Osho-Jabbe: /* Chapter 1 */

<center>Notoj de la Tradukintoj kaj referencoj 
<big>第一巻: 涼宮ハルヒの憂鬱</big> 
Volumo 1: La Melankolio de Suzumija Haruhi</center>

== Antaŭparolo ==

=== Panjo kisi Avon Froston ===

„I Saw Mommy Kissing Santa Claus” (Mi vidis panjon kisantan Avon Froston) estas Kristnaska kanto.

=== Alfa Centaŭro ===
PRISKRIBONTA

<noinclude>
{| border="1" cellpadding="5" cellspacing="0" style="margin: 1em 1em 1em 0; background: #f9f9f9; border: 1px #aaaaaa solid; padding: 0.2em; border-collapse: collapse;"
|-
| Return to [[Suzumiya Haruhi|Main Page]]
| Jump to [[Suzumiya_Haruhi:Volume1_Prologue|Prologue]]
|-
|}
</noinclude>

== Ĉapitro 1 ==

=== O-fuda ===

PRISKRIBONTA

=== Monstro de Loch Ness ===

PRISKRIBONTA

===Harbantaj Koloroj===

PRISKRIBONTA

=== Teĥnologio kaj magio ===

PRISKRIBONTA

=== Biskvitujo ===

PRISKRIBONTA

=== Albirea ĉefstelo ===

PRISKRIBONTA

Suzumiya Haruhi:Volumo1 Ĉapitro1

2009-12-07T23:51:03Z

Osho-Jabbe:

'''Ĉapitro 1'''

Post mi registris por loka mezlernejo, mi baldaŭ bedaŭris ĝin, ĉar la lernejo, kiun mi frekventis, sidis supre sur longa, kruta monteto. Egale printempe, Mi fariĝis tre bolitan kaj ŝvita, kvazaŭ mi grimpis grandan monton. ĉiufoje kiam mi memoris ĉi tio, kune kun la fakto, ke por la sekvonta tri jaroj mi devos refari la saman agon ĉiutage matene, mi jam sentas laca kaj melankolia. Mi iom trodormis hodiaŭ, kaj eble tial mi piediris tiom pli rapide, aŭ eble tial mi estis tiom laca tiam. Mi povus vekiĝis dek minutojn pli frua, sed kiel vi ĉiuj scias, oni dormas plej bone tuj antaŭ jam venis la tempon por vekiĝi. Mi ne volas malŝpari tiujn dek valorajn minutojn. Do, Mi konsciis, ke min povus neniam vekiĝi frue, ĉion dirite, kiu signifas, ke mi devus ripeti ĉi tiun matenfaradon dum la sekvonta tri jaroj. ĉi tio estis entute tro malĝojiga.

Tial mi havis malgajan menion dum la enir-ceremonio. ĉiuj aliaj en la nenecese granda aŭditorio havis tiun „mi komencas novan vojaĝon” aspekto sur iliaj vizaĝoj. Vi scias tiun unikan aspekton: la esperema, sed plena per necerteco mieno ke ĉiu nova studento portas, enirante novan lernejon. Por mi, ĝi ne tielis - multaj malnovaj samklasanoj de mia siatempa submezlernejo ankaŭ frekventis ĉi tiun lernejon. Plie, ankaŭ kelkaj el miaj amikoj estis tie ĉi. Sekve, Mi ne aspektis tiel maltrankvila - aŭ ekscita - kiel aliaj personoj.

La knaboj estis en jakoj, kaj la knabinoj estis en maristaj uniformoj. Ha, tio estas iom stranga kombinajxo. Eble la lernejestro monotone preleganta sur la stadio havas ia fetiĉo por maristaj uniformoj. Dum mi pripensis ĉi tiujn senutilajn aferojn, la stulta ceremonio fine finiĝis. Mi, kune kun miaj nebonvenetaj novaj samklasanoj, eniris klasĉambron n-ro 1-5.

Nia ĉefĉambra instruisto Okabe-sensej, kiu havis antaŭspegule dumhore ekzercita rideto, marŝis al la antaŭo de la klasĉambro kaj donis sinprezento. Unue, li diris, ke li estas instruisto de sportoj kaj estas la trejnisto de la manpilk-luda teamo. Tiame, li ekparolis pri liaj forpasintaj tagoj, kaj diris, ke kiam li estis en universitato, li ludis por la manpilk-luda teamo, kaj eĉ gajnis la ĉampiona maĉo, kaj ke tiu ĉi lernejo grave mankas manpilk-ludistoj, do, kiu ajn aliĝus la teamon, tuj fariĝus regululo. Poste, li plu diris pri tio, ke manpilkado estas la plej interesa sporto en la mondo ktp ktp ktp ktp. Ĝuste kiam mi pensis ke li neniam finus, li subite elbalbutis:

„Nun, mi sugestas, ke vi prezentu vin unu post la alia?”

Tian ĉi aferon oni atendu, tial mi ne estis vere surprizita.

Unu post la alia, la personoj en la maldekstra flanko de la klasĉambro komencis prezenti sin. Ili levis siajn manojn, poste deklamis siajn nomojn, la nomojn de siaj malnovaj lernejoj kaj aliaj trivialaj aferojn, ekzemple siajn ŝatokupojn aŭ preferatajn manĝajxojn. Iuj murmuris tra la dentoj por plemumi la taskon, kelkaj faris tre interesajn prezentojn, tamen iuj provis diri terurajn ŝercojn, kiuj malaltigis la ĉambran etoson. Dum la aliaj prezentis sin, mia vico alproksimiĝis. Mi eknervoziĝis! Vi certe scias, kiel mi sentis, ĉu ne?

Post mi sukcese eldiris mian zorgeme elpensitan, mallongan sinprezenton sen balbuti miajn vortojn, kiel laŭeble, mi sidiĝis, sentante la trankviliĝon de finiĝo de afero malagrabla, sed neevitebla. La persono malantaŭ mi insistis por sia vico kaj - ho, Mi verŝajne neniam forgesos ĉi tion por la restaĵo de mia vivo - diris legendiĝontaj vortoj.

„Mia nomo estas Suzumja Haruhi. Mi diplomiĝis ĉe Orienta Submezlernejo.”

Ĝis ĉi tiu punkto la sinprezento estis normala, tial mi ne eĉ provis turni min por rigardi ŝin. Mi rigardis al la ĉambroantaŭo kaj aŭskultis ŝian krispan voĉon.

„Min neniom interesas ordinaruloj. Se iu ĉi tie estas eksterterulo, tempovojaĝanto, dimensiovojaĝanto, aŭ telepatiulo, bonvolu veni renkonti min! Tio estas ĉio.”

Kiam mi aŭdis tion, mi ne povis ne turni min malantaŭen.

Ŝi havis longan nigran hararon. Ŝia ĉarma vizaĝo estis plena per aŭdaca kaj serioza rigardo dum la aliaj el la klaso fiksrigardis ŝin. Ŝia seriozeco kaj persistemo brilis tra ŝiaj brilaj okuloj kaj longaj brovoj. Ŝiaj lipetoj estis streĉe ferma. Ĉi tio estis mia unua impreso de ĉi tiu knabino.

Mi ankoraŭ memoras, kiom luma ŝia blanka kolo estis - staranta jene estis miriga belulino.

Haruhi, kun ŝiaj provokaj okuloj, ĉirkaŭrigardis la klason malrapide, ĉesis por rigardi al mi (mia buŝo estis larĝe malfermita), kaj poste sidiĝis sen eĉ rideto.

Ĉu tio estu amuza?

Ŝi havis laŭlonge nigran hararon. Ŝi ĉarma vizaĝo estis plena de aŭdaca kaj malfacila rigardo kiel la aliaj de la klaso fiksrigardis ŝin. Ŝi graveco kaj persistemo bril per ŝiaj glinting okuloj kaj longaj brovoj. Ŝi malgrandaj lipoj estis streĉe fermis. Ĉi tiu estis mia unua impreso de ĉi tiu knabino.

Mi ankoraŭ memori kiel lumanta ŝi blanka kolo estis - star estis mirig belecon.

Haruhi, kun ŝi provokaj okuloj, skan la klaso malrapide, halt al kolere rigard mi (Mi havis mian buŝon larĝe malferm), kaj poste sidiĝis neniom ridetinte.

Estis tio, ke devus esti amuza?

Ĉe tiu momento mi kredas, ke ĉies mensoj estis plena per demandosignoj, kaj ke ĉiu estis konfuzita pri tio, kio sia reago estu „Ĉu mi ridu?” Neniu sciis.

Nu, se oni juĝas laŭ la konkludo, ĝi estis nek ŝerco nek ridafero, kiel Haruhi neniam diris aferon tian.

Ŝi ĉiam estas serioza.

Tio ĉi estas bazita sur mia propra sperto - ĝi ne povas esti malprava.

Post la feo de silento ŝvebis ĉirkaŭ la klasĉambro dum proksimume tridek sekundoj, la hejmĉambra instruisto, hezitis, kaj signalis al la sekvonta persono daŭri, kaj fine, la streĉa etoso leviĝis.

Tiel ni unuafoje renkontis.
Mi solene ĵuras - mi vere volas kredi, ke ĝi estis nur koincido.

Post ŝi forprenis ĉies atenton je la unua tago, Haruhi fariĝis senkulpa mezlernejanino.

Tio estis la kvieto antaŭ la ŝtormo! Mi fine scias tion, nun.

Ĉiuokaze, ciu en la lernejo venis de unu el la kvar submezlernejoj en la urbo - homoj kun pli-malpli mezbonaj ekzamenaj markoj. Inkluzive, kompreneble, Orienta Submezlernejo; sekve, iu en la klaso diplomiĝis samtempe, kiel Haruhi, kaj scias tion, kion ŝia silento signifas. Bedaŭrinde, mi ne konis iun de Orienta Submezlernejo; do, neniu povus klarigi al mi, kiom serioza la situacio estis. Sekve, kelkaj tagoj post tiu absurda memprezento, mi faris ion tre malsaĝan - mi provis paroli kun ŝi antaŭ kurso!

Miaj domenoj de malbona sorto ekfalis, kaj mi esti la inicatinto, kiu puŝis la unua bloko.

Komprenu. Kiam Haruhi sidis sur sia seĝo, ŝi aspektis kiel normala, ĉarma knabino. Tamen, mi devis sidi antaŭ ŝi, kaj mi pensis, ke mi simple fariĝus intima kun ŝi. Mi vere pensis ke tio funkcius. Kiel naiva. Iu, bonvolu bati sencon en min.

Kompreneble, mi komencis la konversacion kun tiu ĉi okazo.

„Hej.”

Mi turnis la kapon, kun senĝeneca rideto ĉe mia vizaĝo.

„Tiuj aferoj en via sinprezento, kiuj el ili estis seriozaj?”

Kun ŝiaj brakoj krucigitaj antaŭ ŝia brusto kaj ŝiaj lipoj firme malfermitaj, Suzumija Haruhi restigis sian seriozan sintenon, rigardante rekte en miajn okulojn.

„Kiu 'aferoj en mia sinprezento'?”

„La aferoj pri la eksterteruloj k.s.”

„Ĉu vi estas eksterterulo?”

Ŝi aspektis tre serioze.

„Ne... sed-”

„Se ne, kion vi volas de mi?”

„...Ne, nenion.”

„Do ne parolu kun mi. Vi malŝparas mian tempon.”

Ŝia firigardo estis tiel malvarma, ke mi ekdiradis „pardonu” responde, antaŭ eĉ mi konciis. Suzumija Haruhi forrigardis de mi malŝate, kaj ekmalridetis al la kretotabulo.

Mi estis dironta ion, sed mi ne povis elpensi ion bonan diri. Dankinde, je tiu momento, la ĉefinstruisto eniris la kursĉambron, kaj mi estis savita.

Sentante konfuzite, mi turnis la kapon al mia skribotablo. Tiam mi rimarkis, ke kelkaj miaj samklasanoj rigardis min kun intereso ĉe la vizaĝo. Kiam mi rerigardis ilin, tamen, mi rimarkis, ke ĉiuj ili havis la saman mienon, kvazaŭ ili estis dironto, „Nesuprize.” Kelkaj eĉ rigardis min simpatieme.

Ial tio ĝenis min. Tamen, mi poste lernis, ke ili estas diplomiĝintoj de Orienta Submezlernejo.

Kun la scio, ke mia unua kontakto kun Haruhi finiĝis tute vane, mi konstatis, ke mi konservu mian forecon de ŝi, por la asekuro de sekureco. Tio klara, semajno pasis.

Tamen, ĉiam ekzistis naivaj homoj, kiuj volis paroli kun Suzumija Haruhi, kiu ĉiam malridetis.

Plejparte, ili estis tiuj bonkoraj knabinoj, kiuj volis helpi solan samklasaninon. Tio estas bona afero, sed kontrolu vian celiton antaŭe!

„Bonan, ĉu vi spektis la televidan melodramserion, lastnokte?”

„Ne.”

„Be, kial ne?”

„Baf!”

„Vi provu ĝin. Eĉ se vi komencus meze de la serio, vi ne konvuziĝus. Ĉu vi bezonas min klarigi la antaŭajn rakontojn por vi?”

„Tuj foriru. Vi ĝenas min!”

Nu, tiele ĝi okazis.

Malĝentila kaj senmiena. Ŝi povus montri al ili iom da bonmanieroj! Tio nur pensigis ŝiajn viktimojn, ke ili iel misagis. Je la fino, li aŭ ŝi nur povas pensi „En ordo... do, mi simple...”, kaj demandi al si „Kiel mi fuŝdiris?”, antaŭ forĝemante.

Ne malfeliĉu, vi ne fuŝagis. Io en la cerbo de Suzumija Haruhi estas malfunkcianta, ne en la via.

Kvankam mi ne malĝuis manĝi sola, mi volis, ke aliuloj pensu min solemulo, dum ĉiu alia manĝis tagmanĝon kun amikoj. Tial mi manĝis kun Kunikida', mia malnova submezlerneja amiko kaj knabo nomata Taniguĉi de Orienta Submezlernejo, kies seĝo estas apud la mia.

Fine, ni ekklaĉis pri Haruhi.

„Vi provis paroli kun Suzumija, ĉu ne?” Taniguĉi subite demandis. Mi kapjesis.

„Kaj, poste ŝi diris ion strangan kaj agis malvarme?”

Vi diras al mi.

Taniguĉi metis sian tranĉitan boligitan ovon en sian buŝon, maĉis kaj diris kun plena buŝo;

„Se tio knabino interesas vin, mi ne eltiros miajn vortojn. Mia sola konsilo estas 'forgesu ĝin!' vi jam sciu, sed ŝi estas frenezulino.”

Li aldonis ke li estis en klaso kun ŝi kaj bone konis ŝin. Tiam li rakontis multajn anekdotojn pri ŝi.

„Al ŝiaj agoj mankas senco. Mi pensis, ke ŝi regus sin, kiam ŝi iris al mezlernejo, sed klare, ne. Vi aŭdis ŝian sinprezenton, ĉu ne?”

„Ĉu vi celas la eksterterulajn aferojn.”

Kunikida', kiu estis okupita pre forpreno de ostojn el sia fritita fiŝo, interrompis.

„Precize. Eĉ en submezlernejo, ŝi emas fari kaj diri stangajn aferojn. Ja, tio rememorigas min - la lerneja vandalisma okazo, ekzemple!”

„Kio?”

„Vi konas tiun umilon por skribi liniojn el kreto, ĉu ne? Kiel ĝi nomiĝas... Ĉiuokaze, ŝi kaŝeniris la lernejon nokte, kun tiu aĵo, kaj skribis grandegan bildon meze de la atletika kamparo.”

Taniguĉi ekridetis, eble li memoris tiun okazon.

„Ĝi suprizis min. Mi iris al la lernejo, frumatene, kaj mi povis vidi grandan triangulojn kaj cirklojn sur la tero. Mi ne sciis kio ĝi estas, tial mi iris al la kvara etaĝo por akiri deĉielan rigardon. Tio ne helpis - mi ankoraŭ ne scias kio la simbolo estas.”

„Ho, mi pensas ke mi vidis tion antaŭe. La simbolo aspektis kiel rompita Nazka-linioj.” diris Kunikida'.

Mi neniam antaŭe aŭdis pri tion ĉi.

„Prave! Mi scias! La ĵurnaltitolo estis simile al 'Misteraj Linioj sur Sumezlerneja Atletika Kampara, ĉu ne?”

„Ne diru al mi, ke ŝi-”

„Ŝi mem konfesis, do ne restas dubo. Kompreneble, tio konfuzis la instruistojn. Ŝi estis vokita al la ĉambro de la lernejestro. Ĉiu instruisto ĉeestis kaj esplordemandis ŝin.”

„Do, ĉu ŝi faris ĝin?”

„Mi ne scias.” Taniguĉi respondis senentuziasme, provante gluti buŝpleno da rizo.

„Mi aŭdis, ke ŝi rifuzis diri ion ajn. Kompreneble, kiam ŝi firigardas al vi, vi ne plu volas esplordemandi al ŝi. Kelkaj diras ke ŝi skribis la simbolon por voki NIFOn, aliaj ke ĝi estas magia simbolo por voki diablojn, aŭ ke ŝi provis malfermi pordon al alia dimensio. Ta-ta-ta... Estis multaj teorioj, sed se la kulpulo restas silenta, ni neniam scios ĉu la onidiroj estas vera aŭ ne. Ĝis hodiaŭ, ĝi restas mistero.”

Ial bildo de Suzumija Haruhi kun serioza mieno, okupe sibranta liniojn sur la Submezlerneja Kampare nokte, eniris mian menson. Ŝi nepre forprenis la skribilojn kaj kretopulvoron de la stokejo; eble ŝi eĉ kunportis poŝlampon! Per ĝia malhela flava lumo, Suzumija Haruhi eble aspektis tre serioza, se ne celkonscia... Okej, tio estas nur mia imago.

Sed, verdire, ŝajne Suzumija Haruhi honeste atendis NIFOn aŭ monstrojn aŭ eĉ dimensian pordon aperi. Ŝi verŝajne laboris tra la tuta nokto en la kamparo, sed, ĉar nenio aperis, ŝi foriris kun nur melankolio, mi persone pensis.

„Tio ne estas ĉio!”

Nun Taniguĉi finis tagmanĝon, kaj ordigis sian skribotablon. Li pludiris:

„Unufoje mi venis al la klasĉambro matene kaj eltrovis, ke ĉiuj skribotabloj estis movita en la koridoron, kaj estis grandega steloforma pentraĵo sur la lerneja tegmento. Alitempe, ŝi vagis ĉirkaŭ la lernejo, metante [[Suzumiya Haruhi:Volumo1 Notoj de la Tradukinto#O-fuda|''O-fuda''-ojn]] ĉie... vi scias, tiuj talismanoj, kiujn oni metas sur la fruntoj de ĉinaj vampiroj. Mi tute ne komprenas ŝin.”

Tio estas vera, Suzumija Haruhi ne estis en la klasĉambro ĝuste tiam, ĉar se jes, ni ne havus ĉi tiun konversacion. Tamen, eĉ se ŝi aŭdus nin, ŝi verŝajne ne prizorgus. Kutime, Suzumija Haruhi eliris la klasĉambron tuj post kvara periodo, tiame revenis tuj antaŭ kvina periodo. Ŝi ne portis lunĉujon, tial mi supozis, ke ŝi iris al la kantino por ĝui ŝian tagmanĝon; sed ĝi ne daŭras la tutan horon manĝi tagmanĝon, ĉu ne? Cetere, fine de ĉiu periodo, ŝi malaperis. Kien ŝi iris ĉiuokaze...?

„Sed, ŝi estas tre populara por la uloj!”

Taniguĉi interrompis:

„Ŝi estas ĉarma, atletema, kaj inteligenta. Malgraŭ tio, ke ŝi estas stranga, se ŝi restigas sian buŝon ferma, ŝi estas efektive ne malbona.”

„Kie vi lernas ĉion ĉi klaĉon?” Kunikida' demandis kun lia lunĉujo duoble plena ol tiu de Taniguĉi.

„Estis tempo, kiam ŝiaj koramikoj ŝanĝiĝis senĉese. De iuj mi aŭdis, ke la plej longa interrilato daŭris semajnon, kaj la plej mallonga finis kvin minutoj post la konfeso. Aldone, la sola kialo Suzumija donis por forigi ŝiajn koramikojn estis 'Mi ne havas tempon por societumi kun normalaj homoj.'”

Taniguĉi ŝajne parolis laŭ sperto. Post li rimarkis mian fiksrigardon, li fariĝis iom embarasita.

„Mi aŭdis ĉi tion de aliuloj! Honeste! Ial, ŝi rifuzis malakcepti konfeson. Je la tria jaro, ĉiu ekkomprenis; sekve, neniu plu volis konfesi al ŝi. Mi havas amuzan senton, ke historio ripetos sin en mezlernejo. Do, mi avertas al vi hodiaŭ: Forlasu ideojn. Ĉi tiu venas de iu, kiu estis en la sama klaso kiel ŝi.”

Diri laŭvole, min ne estis tiel interesita pri ŝi.

Taniguĉi remetis lian malplenan lunĉujon en lian sakon, kaj ellasis minacan subridon.

„Se mi devus elekti unu, mi elektus ŝin. Asakura Rjoŭko.”

Taniguĉi kapjesigis la mentonon al grupo de knabinoj malproksime per kelkaj skribtabloj. En la mezo de la konversacianta grupo, kun rozsimila rideto sur ŝia vizaĝo, estis Asakura Rjoŭko.

„Se oni juĝas laŭ mia analizo, ŝi ja eniras mian 'Tri Plej Ĉarmaj Unuajaraj Knabinoj' listo.”

„Vi ĉiun ... senescepte ĉiun unuajaraninon en ĉi tiu lernejo okulumis?”

„Mi grupigas knabinojn laŭ 'A-D' kategorioj, kaj kredu min, Mi nur rememoras la nomojn de la A-knabinoj. Vi spertas mezlernejon nur unufoje - Mi deziras, ke mia sperto estu laŭeble feliĉa.”

„Tiame, kio Asakura Rjoŭko estas?” Kunikida' demandis.

„Ŝi estas 'AA+!' Jes ja, nur rigardu ŝian vizaĝon. Ŝia personeco devas esti bonega.”

Egale ignorante egocentraj rimarkoj de Taniguĉi, Asakura Rjoŭko estis iomete tute alispeca ĉarma knabino ol Suzumija Haruhi estis.

Unue, ŝi estis tre bela, plus ŝi ĉiame eligis rideto-similan, prizorgadantan impreson. Due, ŝia personeco faris ŝajne egali la priskribon de Taniguĉi. Hodiaŭ, neniu plu aŭdacis paroli al Suzumija Haruhi, krom Asakura Rjoŭko. Kiel ajn severa Suzumija Haruhi estis, Asakura Rjoŭko ankoraŭ provis alparoli ŝin de tempo al tempo. Ŝi estis tiom pasia ke ŝi preskaŭ agis kiel la klaso monitoro. Trie, pro la maniero laŭ kiu ŝi alrespondis la instruistajn demandojn en klaso sole, vi povus vidi ke ŝi estas tre inteligenta. Ŝi ĉiame alrespondis la demandojn ĝuste - en la okuloj de la instruistoj, ŝi estis verŝajne modela studento. Antaŭ ĉio, ŝi estis ekstreme populara ĉe la knabinoj. La termino jam daŭris por nur semajno, kaj ŝi estis jam bone survoje esti la centro de la studentinoj en la klaso. Estis tiel, kvazaŭ ŝi falis de la ĉielo kaj naskiĝis pensanta pri ekstrema allogeco!

Kompare kun la koler-rigardema, sciencfikcio-obseda Suzumija Haruhi, la elekto estis evidenta. Aliflanke, ĉi tiuj du kandidatoj estis verŝajne ambaŭ tro alta ĉur la monteto por nia heroo Taniguĉi grimpi. Neniumaniere li akirus iun ajn el ili.

Estis ankoraŭ Aprilo tiame, kaj tiutempe, Suzumija efektive kondutis tre agrable. Por mi, ĉi tiu estis iom malstreĉa monato. Malpleje, estus monato ĝis Haruhi komencis troagi.

Sed egale dum tiu tempo, mi observis kelkajn ekscentrajn kondutojn de Haruhi.

Kial mi dirus tion?

Indico #1: Ŝi ŝanĝis sian harar-stilon ĉiutage. Cetere, se oni juĝas laŭ mia rimarko, laŭskeme. Lunde, Haruhi venas al lernejo kun sia longa hararo malsuprenire, sen ia ajn banto. Sur la la sekvantan tagon, ŝi bantumus ĝin supre en ponevosto. Tiom, kiom Mi malamas agnoski ĝin, ke hararango faris ŝajnas bonaj sur ŝi. Tiame, ŝi ligus du ponevostoj sur la la sekvantan tagon, kaj tri ponevostoj la tago post; Ĝis vendredo, ŝi kvar rubandoligus ponevostoj sur ŝi kapo. Ŝi agoj estis vere enigma!

Lundo = 0, Mardo = 1, Merkredo = 2...

Kiel la tago de la semajno pliig, tiel la nombro de ponevostoj ŝi havis; ĝis la venonta Lundo, la tuta procezo rekomencus. Mi ne povus vid kial ŝi estis far ĝi. Sekvanta la antaŭa logiko, ŝi devus ses ponevostoj Dimanĉon... Mi subite vol vid ŝia Dimanĉo hairstyle.

Indico #2: Por PE, klasoj 1-5 kaj 1-6 kombinus kaj pren ĝi kune, kun la gejunuloj apartig. Kiam ni ŝanĝis vestojn, la knabinojn irus al la 1-5 klasĉambro, kaj la knaboj irus al la 1-6 klasĉambro; signifo fine de la antaŭa periodo, la uloj de nia klaso (1-5) transloĝiĝus al la alia ĉambro al ŝanĝo.

Bedaŭrinde, Haruhi tute ignorita la ulojn en nia klaso kaj forigita ŝin mariston uniformon antaŭ ilin havis las.

Estis tiel, kvazaŭ, ŝi, la uloj estis ĝardenaj kukurboj aŭ terpomo maldung, kaj ŝi estas tute indiferenta pri. Tute sen esprimo, ŝi ĵetus ŝin uniformon sur la skribtablon kaj komencis eniri ŝi ŝvitĉemizo.

Ĉe tiu momento, Asakura Rjoŭko veturus la atente rigard, glaciiĝ ulojn, min inkluzivis, el la klasĉambro.

Laŭ onidiroj, la knabinoj, kun Asakura Rjoŭko kiel ilia gvidanto, provis paroladi Haruhi el faranta ke, sed vane. Ĉiu PE klaso, Haruhi ignorus la ceteran klason kaj okupi ŝin uniformon de neniom ekrigardinte. Kaj sekve, ni uloj oni petis, ke ... lasu la klasĉambron la duan la sonorilon sonoris - laŭ la peto de Asakura Rjoŭko.

Sed, grave, Haruhi havas vere grandan ciferon... argh, ĉi tiu ne la tempo al dir tia afero.

Indico #3: Fine de ĉiu bloko, Haruhi irus FORESTANTA SEN PERMESO. Kiam la lernejo sonorilo venis rulantan ĉirkaŭ, ŝi ekkaptus ŝin tornistron kaj paf el la klasĉambro. Logike, Mi pensis ke ŝi iris senprokraste ŝin domon; Min neniam pensintus ke ŝi irus por partopreni ĉiujn klubojn en la lernejo. Iun tagon, vi vidus ŝin pas pilkoj en la Korbopilko Klubo, kaj la sekvonta vi vidus ŝin kudr kapkuseno kazo en la Kudr Klubo. De la sekvonta tago, vi vidus ŝin mansalutantan ŝin bastonon en la Hokeo Klubo. Mi pensas ŝin ankaŭ aliĝis al la Basbalo Klubo. Do, resume, ŝi havis partopren ĉiu sporto klubo en nia lernejo. Ĉiuj kluboj provis persvadi ŝin en aliĝu, kompreneble, sed ŝi turnis ĉiuj desupre. Ŝi klarigo : „Estis estas ĝen al mi por fari same klubo agado ĉiutaga.” Finfine, ŝi ne aliĝ al iu kluboj.

Kio estis knabino prov tiri?

De ĉi tiu solaj, novaĵoj pri „stranga unuajaro knabino” disvastig tra la tuta lernejo preskaŭ tuj. Ene de monato, ne estis unusola persono kiuj ne sciis kiu Suzumija Haruhi estis. Rapidaplusend Povus, homojn povus ankoraŭ ne sperti sciatan kiujn la kapitalo estis, sed Suzumija Haruhi estis konata nomo.

Do, kun ĉiuj ĉi tiu aĵo okaz - kaj Haruhi estis ĉiam la kaŭz - Povus alven.

Kvankam Mi propre pensi ke destino estas egale malpli kredebla ol la [[Suzumiya Haruhi:Volumo1 Notoj de la Tradukinto#Monstro de Loch Ness|monstro de Loch Ness]], se destino, ĉe iuj mistero loko, estas aktive influ homaj vivoj, mia rado de sorto havis verŝajne komenc turni. Kredeble, en iuj izolita monto, estis verŝajne iuj malnova Guy kiujn estis okupata reskribanta ĝi.

Post la fino de la Ora Semajno ferio, Mi piediris lernejon, ne certa kiu tago de la semajno estis. La nenature sunbrila Maja vetero eksplodigis sur mian haŭton kaj trempigis min kun ŝvito - la kruta monteto ŝajne ne fin aŭ. Juste kio estis ĝi ke la Tero volis ke? Estis sufer flava febro ia?

„Hej, Kjon.”

De malantaŭe de, iu aplaŭdita min sur la ŝultro. Estis Taniguĉi.

Lia pli_anto incendio pend malordema sur liaj ŝultroj, kaj lia necktie estis sulka kaj oblikva flanken.

„Kie vi iras por Ora Semajno?”

„Mi prenis mian malgrandan fratinon al vid mia avinjo en la kamparo.”

„Kiel malakra.”

„Bona, kion vi far, tiame?”

„Partatempa laborposteno ĝis la fino.”

„Vi ne simil tia persono.”

„Kjon, vi estas mezlernejano nun - kial vi ankoraŭ pren via malgranda fratino al vid via avĉo kaj avinjo? Vi devas almenaŭ simil altranga alta studento.”

Parenteze, Kjon estus mi. Mia onklino estis tiu, kiu unua nomita min ke. Antaŭ kelkaj jaroj, mia longa onklino subite diris min, „Mian bonecon, Kjon havas kresk tiel granda!” Mia fratino opiniis, ke estas amuza kaj ankaŭ komencis voki mi Kjon. Post tio la cetera estas historio - miaj amikoj, sur aŭd mia fratino vok mi Kjon, decid al sekv ŝia gvid. De tiun tagon sur, mia kromnomo fariĝis Kjon. Diable ĝi, mia fratino uzis por voki min „Onii-ĉan”!

„Estas tradicio de mia familia al havas kuzon renkontiĝon dum Ora Semajno,” Mi alrespond kiel Mi grimp la monteto.

La ŝvit sentigis min nekomforta.

Taniguĉi, longasenspiriĝ kiel kutime, distrumpetis pri tio, ke li havis renkontitan iuj ĉarmaj knabinoj ĉe lia laborejo, kaj kiel li intencis uzi la monon lin savis iri sur datoj kaj tiela. Sincerdire, temoj kiel kiuj revoj homoj havas, aŭ kiel miriga aŭ ĉarma ies dorlotbesto estas, estas, en mia libro, iom de la plej malakraj temoj en la mondo.

Kiel Mi aŭskultis dato horaro de Taniguĉi (ŝajne li ne estis vizit malgrandajn problemojn kiel kiel neniu estis ir kun li), ni alvenl la lernejo krado.

Suzumija Haruhi estis jam sidanta apog mia seĝo, fiksrigardanta ekster, kiam Mi eniris la klasĉambron. Ŝi havis du bulkokiel haro tondiloj sur ŝi kapo; ŝajne hodiaŭ estis Merkredo. Post sidiĝ - ial Mi ne sciis, kiel la nur klarigo povus esti Ke mi estis ir nuksoj - antaŭ Mi konscias ĝin, Min trov min refoje alparol Suzumija Haruhi.

„Vi ŝanĝas vian hararangon ĉiu tago pro la fremduloj?”

Kiel roboto, Suzumija Haruhi malrapide turn ŝia vizaĝo al mi, kaj fiksrigard mi kun ŝia mortintagrava esprimo. Estis sufiĉe timiga, efektive.

„Kiam vi rimarkas?”

Ŝian tonon estis tiom malvarma ke ĝi estis kvazaŭ ŝi estis alparol roko ĉe la flanko de la vojo.

Mi paŭzis dum kelka tempo pripens ĝi.

„Hm... dum kelka tempo.”

„Vere?”

Haruhi ripozita ŝian mentonon sur ŝia palmo, rigard ĉagren.

„Mi pensas ke ĉiu tago de la semajno eligas malsaman bildon.”

Ĉi tiu estis la unua fojo, ke ni havis konvenan konversacion!

„Por koloro: Lundo estas flava, Mardo estas ruĝa, Merkredo estas blua, Ĵaudo estas verda, Vendredo estas oro, Sabato estas bruna, kaj Dimanĉo estas blanka.”

Mi povus specon de kompren kiuj ŝi estis prov diri.

„Tiame, ke signif, se ni uzas nombrojn reprezenti la koloron, Lundon estas nulo kaj Dimanĉo estas ses, prav?”

„Tio estas ĝusta.”

„Sed, ne devus Lundon est unu?”

„Kiu pet via opinio?”

„... Jes, ĝusta.”

Ŝajne malkontentigita de mia respondo, Haruhi kolere rigard mi. Mi nur sidis tie maltrankvilige kaj lasi tempon glit de.

„Havas Min viditan vin ie antaŭ? longe antaŭe?”

„Kredas, ke ne.”

Post Mi alrespondis, Okabe-sensej eniris la klasĉambron, kaj nia unua konversacio finis.

Malgraŭ tio, ke nia unua konversacio estis nenio skribi hejmon pri, ĉi tiu povus fariĝitan la ŝanĝ punkto Mi estas serĉ!

Aliflanke, la sola ŝanco mi povus alparol Haruhi estis la peco de tempo antaŭ homeroom, kiel ŝi estas kutime ne en la ĉambro dum paŭzo. Sed kiel Mi sidas antaŭ ŝin, Min estas relative certa ke miaj ŝancoj de alparol ŝi alest multe pli granda ol tiuj de iu alia.

Sed la afero ke ŝok mi la plej estis tio, ke Haruhi efektive alrespondita min konvene. Mi originale pensis ke ŝi irus, “Vin kretenon, ferm! Kio!” Ŝajne Ke mi estas ĝuste kiel stranga kiel ŝi, por efektive trovanta la intestoj iri kaj alparol ŝi.

Sekve, kiam Mi venis al lernejo la sekvonta tago kaj eltrovis ke, anstataŭ liganta tri ponevostoj, Haruhi havis tranĉitan ŝin longan kaj maldika haro mallonga, mi sentis tre melankolian.

La taliolongeco haro estis mallongigita ŝultrolongecon tranĉ. Tio estas, malgraŭ tio, ke la hairstyle far konven ŝia, ŝi tranĉ ŝia haro la tago post Mi alparol ŝia pri tio! Devas estas intence, ĝusta?

Kiam Mi diris al Haruhi pri tio -

„Ne vere.”

Ŝi alrespondis kun ŝi registr kiel komercan markon ĉagren tono, sed ne montr ia ajn speciala esprimo. Ŝi ne estis ir al diri al mi la kialo.

Sed Mi atendis ke, tiel, ke estis bone.

„Faris vin vere prov aliĝi al ĉiuj kluboj?”

De tiun tagon sur, alparol ŝia uz la peco de tempo antaŭ homeroom fariĝ mia ĉiutaga rutina. Kompreneble, se Mi ne prov komenco la konversacio, Haruhi rifuz reag. Alia afero estis tio, ke, se Mi alparolis ŝin pri tio, ke de hieraŭ nokte TELEVIDA PROGRAMO estis, aŭ kiel la vetero estis, ktp. - kiujn ŝi juĝis, ke „stultaj temoj” - ŝi nur ignorus mi. Scipovanta ke, Mi zorgeme elektis la konversacion temon ĉiam, kiam Mi alparolis ŝin. Ŝi forturnis ŝian vizaĝon pro ĝeno, montrante la finon de la konversacio de tiu tago
[[Image:Sh_v1_01.jpg|thumb|''Ŝi forturnis ŝian vizaĝon pro ĝeno, montrante la finon de la konversacio de tiu tago.'']]
„Estas klubo tio estas pli amuze ol la aliaj? Mi volas konsider aliĝ iuj mi.”

„Neniu.” Haruhi alrespondis kategorie. „Absolute neniu.”

Ŝi emfazis ĉi tiu denove, tiame malrapide ellas enspiron. Ŝi estis suspiranta?

„Mi pensis ke mezlernejo estus iom pli bona. Fine, estas la sama kiel deviga edukado. Nenio ŝanĝoj iel ajn. Simil Mi aliĝis al la malĝusta lernejo.”

Maltraf, kiuj kriterioj faris vin utiligas kiam vi decidis kiu lernejo ĉeesti?

„Sportoj kluboj kaj kulturaj kluboj estas kaj tamen. Se nur estis iuj unikaj kluboj en lernejo...”

„Bone, kio donis vin la rajton je decid se aliaj kluboj estas normala ĉu, aŭ ĉu ne,?”

„Ferm. Laŭvole klubo, tiame estas unika; alie, estas klara.”

„Vere? Mi sciis vin dirus tio.”

„Hmph!”

Ŝi turn ŝia vizaĝo for en ĝeno, sign la finiĝon de la taga konversacio.

Alia tago:

„Mi overheard io, kion alia tago... Ne estas io grava ĉiuokaze... Faris vin vere forĵet ĉiuj viaj koramikoj?”

„”Kial mi devas aŭdi ĉi tiu de vi denove?”

Ŝi bros ŝian haron de ŝiaj ŝultroj, kaj fiksrigard mi kun ŝiaj brilaj nigraj okuloj. Dio, krom estanta pokervizaĝa, sole ĉi tiu kolera esprimo ŝajn ofte aperi sur ŝi vizaĝo.

„Faris ke Taniguĉi diri al vi? Dio, Mi ne povas kred Ke mi estas en la sama klaso kiel tio idioto eĉ post kiam Mi diplomiĝita subliceon. Li ne unu el tiuj persekut psychos, li estas?”

„Mi kredas ke ne,” Mi penso.

„Mi ne scias, kion vi aŭd, sed negrave. La pliparto estas vera ĉiuokaze.”

„Ne estas iu tie vi vol havas gravan interrilaton kun?”

„Absolute nenia unu!”

Totala malakcepto ŝajne estis ŝia devizo.

„Ĉiu ... senescepte unu el ili estis kreteno. Mi nur ne povas okupiĝ pri iu grava interrilato kun ili. Ĉiu el ili petus al mi renkonti li ĉe la fervoja stacio Dimanĉon, tiame ni certe vizitus la kinejon, la amuzparko, aŭ pilkoludo. La unua fojo ni manĝis kune ĉiame estus lunĉa rendevuo, tiame ni forrapidus kafejo al trink teo. Finfine, ili ĉiame dirus vidi vin morgaŭ!'”

„Mi ne vidas io malĝusta kun !” Ke mi penso propre, sed Mi ne aŭdac dir tio publike. Se Haruhi diris estas malbona, tiam, oni devas malbonan por ŝi.

„Tiame, nepre, ili konfesus telefone. Diable! Ĉi tiu estas grava temo, almenaŭ dir al mi vizaĝalvizaĝe!!”

mi povus kunsent kun tiuj uloj. Faranta tiela grava - al ili, almenaŭ - konfeso al iu, kiu rigard vi ŝat vi estas vermo verŝajne farus iu sent maltrankvila. Ili panikiĝis juste de vidanta via esprimo! Mi estis imaganta tion, kion tiuj uloj estis pens kiel Mi respondita al Haruhi.

„Hm, vi pravas. Mi demandus la knabinon for kaj diri al ŝi rekte.”

„Kion la la infero prizorgas vin!”

Kio la... Faris min diras io malĝusta denove?

„La problemo estas, estas ĉiuj knaboj en ĉi tiu mondo tielaj dimwitted bestoj? Mi estas agit de ĉi tiu demando ekde subliceo.”

Hodiaŭ ne estas iu pli bona, ĝi estas!

„Tiame, kia knabo vi konsiderus Interesan? Ĝin estas estos fremda ĉion dirite?”

„Mi estas bona kun fremduloj aŭ similaj aferoj kondiĉe, ke ili ne normala. Esti ili vira aŭ virina.”

„Kial vi ĉiame insist, ke ian elekton krom homa?”

Kiam Mi elbabilita tio Haruhi elrigard mi kun malestimo.

„Ĉar homoj ne estas amuzo iel ajn!”

„Tio... eble vi pravas.”

Egale mi ne povus rebat ideo de Haruhi; se montriĝis, ke ĉi tiu ĉarma transloko studento estis duonoterano, duonofremda, eĉ Mi kredus tio estas malvarmeta. Se Taniguĉi, aktuale sidanta apud mi kaj spion Haruhi kaj mi, estis detektivo de la estonteco, estus eĉ pli bona. Se Asakura Rjoŭko, kiun, ial, teniĝis ridetantan ĉe mi, havis ia ajn supernatura potenco, tiam mia lernejo vivo estus kiel ekscita laŭeble akir.

Sed neniu povas esti - ne fremduloj, tempo veturantoj, aŭ supernaturaj potencoj ekzist en ĉi tiu mondo. Aprobu, ni diras, ke ili far ekzist. Ili rifuz nur aper tuj antaŭ ni humilaj civitanoj kaj dir, „Saluton, Mi estas efektive fremda.”

„TIAL!”

Haruhi subite levŝ kaj frap ŝia seĝo malsupren, kaŭz ĉiu al turn kaj rigard ŝia.

„TIAL MI ESTAS LABOR TIEL MALFACILA!!”

„Pardonon Mi estas malfrua!”

La ĉiamoptimisma Okabe-sensej, kiu estis bela senspiriĝ, kur en la klasĉambron. Kiam li vidis la tutan klason rigard Haruhi levŝ rekta, ŝi pugnoj kunpremis kaj okuloj fiksita je la plafono, li fariĝis ĝuste kiel surpriz kaj juste staris tie.

„Hm... Ĉefĉambro estas komenconta!”

Haruhi sidiĝis tuj kaj kolere rigard la angulo de ŝia skribtablo. Uf!

Mi returnis; la tutan klason faris la samon kaj turnis iliajn kapojn ankaŭ. Tiame Okabe-sensej, evidente perdita la orientiĝon de la bruado, ŝanceliĝita la stadion kaj ellas molan tus.

„Mi pardonpeti pro tio, ke malfrua. Kion?... Tiam, ni komencu!”

Li ripet si denove, kaj la klaso atmosfero fine reven al normala - malgraŭ tio, ke ĉi tiu estis la speco de atmosfero tio Haruhi malam la plej!

Eble viva tuj?

Sed verdire, en la profundo de mia koro, Mi estas vere envias sinteno de Haruhi pri vivo.

Ŝi ankoraŭ havas la kredon ke ŝi estos renkont iu de la supernatura mondo, kredo Ke mi forlas antaŭlonge, kaj ŝi entuziasme prov ating ŝia revo. Se sidanta ĉirkaŭ atendanta ne atingos tion, kion, ni voku ili ni! Ĉi tial Haruhi far aferojn kiel tir blankaj linioj sur la lernejo kampo, pentraĵo simboloj sur la lernejo tegmento, kaj almet malben papero talismans ĉie.

Suspiro!

Mi ne scias kiam Haruhi komencis farr strangan aĵon, tio far aliaj eraro ŝia por occultist. Atendanta atingas nenio, sekve, kial ne elfari iuj strangaj ceremonioj voki ilin for? Finfine, tamen, nenio okazita. Eble tio estis kial Haruhi ĉiame havis ke „diable” rigard ŝia vizaĝo...?”

„He, Kjon.”

Post klaso, Taniguĉi, kun lia perpleksig vizaĝon, provis bloki min. Taniguĉi, vi simil totalo kreteno kun tio esprimo via!

„Silentu! Mi estas indiferenta kio vi diras. Ĉiuokaze, kia magia sorĉo faris vin ĵetis?”

„Kio magia sorĉo?”

Tre avancinta [[Suzumiya Haruhi:Volumo1 Notoj de la Tradukinto#Teĥnologio kaj magio|teknologio estas neapartigebla de magio]]! Mi memorita ĉi tiu proverbo kiel Mi demand Taniguĉi subten. Li tiame indikis lian fingron ĉe nunvak seĝo de Haruhi.

„Ĉi tiu estas la unua fojo, ke Mi havas viditan Suzumija alparol persono tiel longe! Kio estis vi uloj priparol?”

Tio, ha, kion ni priparol? mi nur demandis al ŝi iuj normalaj demandoj, jen ĉio.

„Ĉi tiu estas fenomeno!”

Taniguĉi pikeme met sur imponeg al esprimo. Tiame Kunikida' ekaper de malantaŭe de Taniguĉi.

„Haruhi estas ĉiame elirinta kun strangaj knabinoj.”

Hej, ne dir ion that'll kre miskompreno.

„Negrave se Kjon ŝat strangaj knabinoj. Kiuj Mi ne povas kompren estas, kial Suzumija alparolus vi? Mi ne komprenas iel ajn.”

„Eble Kjon estas kiel stranga kiel ŝi?”

„Verŝajne. Tio estas, vi ne povas atend iu kun kromnomo kiel Kjon esti normala.”

Halt vok mi Kjon, Kjon, Kjon! Prefere ol est nom de tio stulta kromnomo, nur uz mia vera nomo! Malpleje, Mi vol aŭd mia fratino voko mi „Onii-ĉan”!

„Mi vol scias tro.”

La voĉo de bonhumora knabino aperis kvazaŭ el nenie. Mi levis mian kapon, kaj, kompreneble, vidis senscie ridetanta vizaĝo de Asakura Rjoŭko.

„Mi provis alparol Suzumija-san kelkaj tempoj jam, sed nenio venis de ĝi. Vi povas instru mi kiel Mi alparolu ŝi?”

Mi ag kiel kvankam Mi estis pripens ĉi tiu dum kelka tempo, sed efektive, Mi ne eĉ pens iel ajn.

„Mi ne scias.”

Sur aŭd ĉi tiu, Asakura ridetis.

„Mi estas sekve trankviligita hodiaŭ. Ŝi ne povas okaz est izol de ŝiaj samklasanoj tia, tiel estas granda tio vi fariĝas ŝian amikon.”

Asakura Rjoŭko prizorgis ŝin kiel klaso monitoro ĉar, bone, ŝi estis la klaso monitoro. Ŝi estis elektiĝ kiel la klaso monitoro en nia fina longa homeroom seanco.

„Amiko, ho?”

Mi skuis la kapon malcerte. Estis vere tia? Sed la sola esprimo Haruhi donis min ĉiam, kiam Mi alparol ŝia estis kolera rigardo!

„Vi devas daŭri helpantan Suzumija-san tiel, ke ŝi povas interrilat kun ĉiu. Ni estas en la sama klaso ĉion dirite, tiel ni estas fid al vi!”

Suspiro. Eĉ se vi diras ke, Mi eĉ ne scias kio Mi estas faru!

„Se estas tion, kion Mi devas diri al Suzumija-san, mi povus juste pet al vi pasi la mesaĝon ŝin!”

Ne, atend! Mi ne estas via proparolanto!

„Bonvolu?” ŝi petis sincere, metantaj ŝiaj palmoj kune.

Alfront ŝi peto, mi povus sole don neklarajn respondojn kiel „erm” kaj „haa...”. Asakura komprenis tion kiel „jes,” donis ŝian flavan tulipokiel rideto, kaj poste reven al la aliaj knabinoj. Post vidanta ke la aliaj knabinoj estis rigard mi, mia koro falis ĝis la malsupro de kanjono.

„Kjon, ni estas bonaj amikoj, ĝusta...?” Taniguĉi demand, fiksrigard mi suspekte.

„Kion diable estas okazanta tie ĉi?”

Eĉ Kunikida', kun liaj okuloj ferm kaj armiloj transir lia brusto, kapjes.

Dio mia! Kial Mi estas ĉirkaŭita de ĉi tiu aro da idiotoj?

Ŝajne iu decidis ĉiu en klaso kiu necesas por ŝanĝi iliajn seĝojn ĉiumonatan. Sekve, la klaso monitoro, Asakura, skribis ĉiuj seĝo nombroj sur malgrandajn pecojn de papero, lokis ilin en [[Suzumiya Haruhi:Volumo1 Notoj de la Tradukinto#Biskvitujo|biskvitujo]], kaj lasi la tutan nin tiras de ĝi. Fine, Mi akiris la seĝon en la dua fina disputo apud la fenestro ke preteratentas la korton. Konjekt kiujn prenis la finan seĝon tuj malantaŭ min? Tio estas vera. Estis la iam ajnkolere rigard Haruhi!

„Kial ne estis interesaĵo okazita tamen?! Kiel malgranda gradolernejo infanoj malaperanta unu post unu, aŭ iuj instruistoj akiranta murd en ŝlos klasĉambron?”

„Halt dir tia timiga aĵo!”

„Mi aliĝita al la Mistero Studgrupo.”

„Aj? Kio okazis?”

„Estis tiel stulta. Nenio interesa okazis! Cetere, ĉiuj klubo membroj estas detektivo romano fervoruloj, sed mankas iu tie tio simil detektivo!”

„Ĉu tio ne estas normala?”

„Mi efektive havis esperojn por la Supernatura Studgrupo.”

„Ĉu vere?”

„Sed, ili ĉiuj montriĝ esti aro da okultaj frenezuloj. Far ke sono amuzo vi?”

„Ne vere.”

„Ha, viro, ĉi tiu estas tro enuiga! Kial ne ĉi tiu lernejo havas dece interesan klubon?”

„Bone, estas ne multe vi povas far pri tio.”

„Mi pensis ke post Mi pasis al altranga alta Mi renkontus iuj kickass kluboj! Suspiro, ĉi tiu similas aspir enir la De la superaj ligoj kaj poste eltrovanta ke la lernejo vi estas ĉeestanta eĉ ne havas basbalan teamon.”

Haruhi aspektas, kvazaŭ ŝi estis ia banshee pretas iri al cent Budhano monaĥejoj al met iuj malbenoj. Ŝi fiksrigardis la ĉielon kun malestimo kaj ellas grandegan suspiron.

Ĉu mi kompatu ŝin?

Mi ne scias tion, kion speco de kluboj Haruhi kiel. Eble eĉ ŝi ne scias la respondon. Ŝi nur „vol fari interesaĵon.” Kio estis „interesaĵo?” Faris tio okup solv murdo mistero? Serĉ Nifoj? Aŭ ekzorcoj? Mi pens ŝi tute ne sciis, aŭ.

„Mi pensas ĝin ne povas esti help al se ne iu.”

Mi decidis esprimi mian opinion.

„Se oni juĝas laŭ la rezultoj, homoj estas kutime kontenta kun iliaj aktualaj statoj. Tiuj, kiuj ne, tamen, vol prov invent aŭ eltrov io al antaŭeniro civilizacio. Iu volis flugi, sekve lin aŭ ŝi inventis aviadilojn. Iu volis vojaĝi facile, sekve aŭtojn kaj trajnoj estis farita. Sed tiuj aferoj estis kre de tiuj, kiuj kiujn posedis specialajn talentojn. Nur geniulo povas transformi tiuj imagado en realaĵo. Ni ordinara morta juste vivu niajn vivojn plene. Ni ne devus agon impulseme eĉ se ni sentas aventureman.”

„Fermu.”

Haruhi juste interromp mia relative bonega parolado, aŭ almenaŭ jen kio Mi opiniis, ke estas, kaj turn ŝia ekir al la alia direkto. Ĝi simil ŝi estis vere malbonhumora aktuale. Kaj tamen denove, kiam ne estis ŝi? Mi kutimiĝis al ĝi jam.

Ĉi tiu knabino verŝajne ne prizorg io - krom se ĝi koncernis supernaturajn potencojn tio for superrealaĵo. La mondo ne havas tiuj, tamen. Ne, vere.

Vivu la Leĝoj de Fiziko! Danke al vi ni homoj povas loĝ en paco. Kvankam Haruhi povus kuntiriĝ timeme je tio.

Mi estas normala, ĝusta?

Aĵo devas havi ekkaŭzita ĝin.

Eble estis la supra konversacio?

Ĉar Mi neniam vidis ĝin rezultantan!

La varmeta suno faris ĉiu en la klasĉambro dormema. Tia, kia mi estis ekdorm kaj ekdorm, potenca forto subite aplikita sin sur mia kolo kaj tiris min returnite. Ĉar la forto estis tiom forta, mia kapo frap la angulo de la skribtablo apog mi. Larmoj tuj venis el miaj okuloj.

„Kion vi opinias vin estas faranta!?”

Mi turn mia kapo ĉirkaŭ freneze kaj vidis Haruhi, unu mano ankoraŭ ekpren mia kolo, ridet granda rideto tio estis kiel brila kiel la tropika suno - honeste, ĉi tiu estas la unua fojo, ke Mi estas vid ŝia rideto! Se ridetoj povas esti mezur pri temperaturo, tiam ŝia rideto estis kiel varma kiel tropika pluvarbaro.

„Mi akiris ĝin!”

He, ne kraĉ sur mi!

„Kial mi ne pens ĉi tiu supre antaŭ?”

Okuloj de Haruhi bril kiel brile kiel la [[Suzumiya Haruhi:Volumo1 Notoj de la Tradukinto#Albirea ĉefstelo|Albirea ĉefstelo]]. Ŝi fiksrigardis min indik. Kontraŭvole Mi demandis:

„Kion vi elpens?”

„Se ĝi ne ekzist, mi povas nur far unu mi!”

„Far kio?”

„Fari KLUBON!”

Mian kapon subite doloron, kaj Mi ne kredas ke ĝi iel koncernis mian kapon frapantan la skribtablon antaŭ unu momento.

„Vere? Kia bonega ideo. Vi povas delas min hodiaŭ?”

„Kio estas tio sinteno? Vi devus esti feliĉa!”

„Pri via ideo, Mi estos alparol vi pri tio poste. Intertempe, mi nur deziri vin konsideri kie ni estas. TIAM vi povas dividi vian ĝojon kun mi. Sed unue, trankviliĝ, bonan?”

„Kion vi volas diri?”

„Klaso ne malakceptita tamen.”

Haruhi fine delas mian kolon. Mi premis malantaŭe de mia kapo kiu estis ek sensentiĝ kaj returnis malrapide. Mi rimarkis ke la tuta klaso rigardis tute miregis. La ĵus diplomiĝita komencanton Instruiston de la angla, kun kreto en ŝia mano, fiksrigard mi kaj aspektas, kvazaŭ ŝi estis pretas krii.

Mi signalo Haruhi sidiĝ rapide kaj eklevis la ŝultrojn ĉe la malriĉa instruisto.

„Bonvolu, daŭri la lecionon, Maltraf.”

Mi aŭdis Haruhi murmur tra la dentoj pri io antaŭ ŝi sidiĝis nevole. La instruisto tiame rekomencis ŝin skrib en la direktoraro...

Krei novan klubon?

Hmmmm...

Ne diru al mi, ke mi estos kunlaboranta.

Mia doloranta kapo nur komencis plibonigi mian maltrankvilon.

Suzumiya Haruhi:Volumo1 Notoj de la Tradukinto

2009-12-07T23:47:50Z

Osho-Jabbe: /* Albireo Alfa star */

<center>Notoj de la Tradukintoj kaj referencoj 
<big>第一巻: 涼宮ハルヒの憂鬱</big> 
Volumo 1: La Melankolio de Suzumija Haruhi</center>

== Antaŭparolo ==

=== Panjo kisi Avon Froston ===

„I Saw Mommy Kissing Santa Claus” (Mi vidis panjon kisantan Avon Froston) estas Kristnaska kanto.

=== Alfa Centaŭro ===
PRISKRIBONTA

<noinclude>
{| border="1" cellpadding="5" cellspacing="0" style="margin: 1em 1em 1em 0; background: #f9f9f9; border: 1px #aaaaaa solid; padding: 0.2em; border-collapse: collapse;"
|-
| Return to [[Suzumiya Haruhi|Main Page]]
| Jump to [[Suzumiya_Haruhi:Volume1_Prologue|Prologue]]
|-
|}
</noinclude>

== Chapter 1 ==

=== O-fuda ===

PRISKRIBONTA

=== Monstro de Loch Ness ===

PRISKRIBONTA

===Harbantaj Koloroj===

PRISKRIBONTA

=== Teĥnologio kaj magio ===

PRISKRIBONTA

=== Biskvitujo ===

PRISKRIBONTA

=== Albirea ĉefstelo ===

PRISKRIBONTA

Suzumiya Haruhi:Volumo1 Ĉapitro1

2009-12-07T23:38:49Z

Osho-Jabbe:

'''Ĉapitro 1'''

Post mi registris por loka mezlernejo, mi baldaŭ bedaŭris ĝin, ĉar la lernejo, kiun mi frekventis, sidis supre sur longa, kruta monteto. Egale printempe, Mi fariĝis tre bolitan kaj ŝvita, kvazaŭ mi grimpis grandan monton. ĉiufoje kiam mi memoris ĉi tio, kune kun la fakto, ke por la sekvonta tri jaroj mi devos refari la saman agon ĉiutage matene, mi jam sentas laca kaj melankolia. Mi iom trodormis hodiaŭ, kaj eble tial mi piediris tiom pli rapide, aŭ eble tial mi estis tiom laca tiam. Mi povus vekiĝis dek minutojn pli frua, sed kiel vi ĉiuj scias, oni dormas plej bone tuj antaŭ jam venis la tempon por vekiĝi. Mi ne volas malŝpari tiujn dek valorajn minutojn. Do, Mi konsciis, ke min povus neniam vekiĝi frue, ĉion dirite, kiu signifas, ke mi devus ripeti ĉi tiun matenfaradon dum la sekvonta tri jaroj. ĉi tio estis entute tro malĝojiga.

Tial mi havis malgajan menion dum la enir-ceremonio. ĉiuj aliaj en la nenecese granda aŭditorio havis tiun „mi komencas novan vojaĝon” aspekto sur iliaj vizaĝoj. Vi scias tiun unikan aspekton: la esperema, sed plena per necerteco mieno ke ĉiu nova studento portas, enirante novan lernejon. Por mi, ĝi ne tielis - multaj malnovaj samklasanoj de mia siatempa submezlernejo ankaŭ frekventis ĉi tiun lernejon. Plie, ankaŭ kelkaj el miaj amikoj estis tie ĉi. Sekve, Mi ne aspektis tiel maltrankvila - aŭ ekscita - kiel aliaj personoj.

La knaboj estis en jakoj, kaj la knabinoj estis en maristaj uniformoj. Ha, tio estas iom stranga kombinajxo. Eble la lernejestro monotone preleganta sur la stadio havas ia fetiĉo por maristaj uniformoj. Dum mi pripensis ĉi tiujn senutilajn aferojn, la stulta ceremonio fine finiĝis. Mi, kune kun miaj nebonvenetaj novaj samklasanoj, eniris klasĉambron n-ro 1-5.

Nia ĉefĉambra instruisto Okabe-sensej, kiu havis antaŭspegule dumhore ekzercita rideto, marŝis al la antaŭo de la klasĉambro kaj donis sinprezento. Unue, li diris, ke li estas instruisto de sportoj kaj estas la trejnisto de la manpilk-luda teamo. Tiame, li ekparolis pri liaj forpasintaj tagoj, kaj diris, ke kiam li estis en universitato, li ludis por la manpilk-luda teamo, kaj eĉ gajnis la ĉampiona maĉo, kaj ke tiu ĉi lernejo grave mankas manpilk-ludistoj, do, kiu ajn aliĝus la teamon, tuj fariĝus regululo. Poste, li plu diris pri tio, ke manpilkado estas la plej interesa sporto en la mondo ktp ktp ktp ktp. Ĝuste kiam mi pensis ke li neniam finus, li subite elbalbutis:

„Nun, mi sugestas, ke vi prezentu vin unu post la alia?”

Tian ĉi aferon oni atendu, tial mi ne estis vere surprizita.

Unu post la alia, la personoj en la maldekstra flanko de la klasĉambro komencis prezenti sin. Ili levis siajn manojn, poste deklamis siajn nomojn, la nomojn de siaj malnovaj lernejoj kaj aliaj trivialaj aferojn, ekzemple siajn ŝatokupojn aŭ preferatajn manĝajxojn. Iuj murmuris tra la dentoj por plemumi la taskon, kelkaj faris tre interesajn prezentojn, tamen iuj provis diri terurajn ŝercojn, kiuj malaltigis la ĉambran etoson. Dum la aliaj prezentis sin, mia vico alproksimiĝis. Mi eknervoziĝis! Vi certe scias, kiel mi sentis, ĉu ne?

Post mi sukcese eldiris mian zorgeme elpensitan, mallongan sinprezenton sen balbuti miajn vortojn, kiel laŭeble, mi sidiĝis, sentante la trankviliĝon de finiĝo de afero malagrabla, sed neevitebla. La persono malantaŭ mi insistis por sia vico kaj - ho, Mi verŝajne neniam forgesos ĉi tion por la restaĵo de mia vivo - diris legendiĝontaj vortoj.

„Mia nomo estas Suzumja Haruhi. Mi diplomiĝis ĉe Orienta Submezlernejo.”

Ĝis ĉi tiu punkto la sinprezento estis normala, tial mi ne eĉ provis turni min por rigardi ŝin. Mi rigardis al la ĉambroantaŭo kaj aŭskultis ŝian krispan voĉon.

„Min neniom interesas ordinaruloj. Se iu ĉi tie estas eksterterulo, tempovojaĝanto, dimensiovojaĝanto, aŭ telepatiulo, bonvolu veni renkonti min! Tio estas ĉio.”

Kiam mi aŭdis tion, mi ne povis ne turni min malantaŭen.

Ŝi havis longan nigran hararon. Ŝia ĉarma vizaĝo estis plena per aŭdaca kaj serioza rigardo dum la aliaj el la klaso fiksrigardis ŝin. Ŝia seriozeco kaj persistemo brilis tra ŝiaj brilaj okuloj kaj longaj brovoj. Ŝiaj lipetoj estis streĉe ferma. Ĉi tio estis mia unua impreso de ĉi tiu knabino.

Mi ankoraŭ memoras, kiom luma ŝia blanka kolo estis - staranta jene estis miriga belulino.

Haruhi, kun ŝiaj provokaj okuloj, ĉirkaŭrigardis la klason malrapide, ĉesis por rigardi al mi (mia buŝo estis larĝe malfermita), kaj poste sidiĝis sen eĉ rideto.

Ĉu tio estu amuza?

Ŝi havis laŭlonge nigran hararon. Ŝi ĉarma vizaĝo estis plena de aŭdaca kaj malfacila rigardo kiel la aliaj de la klaso fiksrigardis ŝin. Ŝi graveco kaj persistemo bril per ŝiaj glinting okuloj kaj longaj brovoj. Ŝi malgrandaj lipoj estis streĉe fermis. Ĉi tiu estis mia unua impreso de ĉi tiu knabino.

Mi ankoraŭ memori kiel lumanta ŝi blanka kolo estis - star estis mirig belecon.

Haruhi, kun ŝi provokaj okuloj, skan la klaso malrapide, halt al kolere rigard mi (Mi havis mian buŝon larĝe malferm), kaj poste sidiĝis neniom ridetinte.

Estis tio, ke devus esti amuza?

Ĉe tiu momento mi kredas, ke ĉies mensoj estis plena per demandosignoj, kaj ke ĉiu estis konfuzita pri tio, kio sia reago estu „Ĉu mi ridu?” Neniu sciis.

Nu, se oni juĝas laŭ la konkludo, ĝi estis nek ŝerco nek ridafero, kiel Haruhi neniam diris aferon tian.

Ŝi ĉiam estas serioza.

Tio ĉi estas bazita sur mia propra sperto - ĝi ne povas esti malprava.

Post la feo de silento ŝvebis ĉirkaŭ la klasĉambro dum proksimume tridek sekundoj, la hejmĉambra instruisto, hezitis, kaj signalis al la sekvonta persono daŭri, kaj fine, la streĉa etoso leviĝis.

Tiel ni unuafoje renkontis.
Mi solene ĵuras - mi vere volas kredi, ke ĝi estis nur koincido.

Post ŝi forprenis ĉies atenton je la unua tago, Haruhi fariĝis senkulpa mezlernejanino.

Tio estis la kvieto antaŭ la ŝtormo! Mi fine scias tion, nun.

Ĉiuokaze, ciu en la lernejo venis de unu el la kvar submezlernejoj en la urbo - homoj kun pli-malpli mezbonaj ekzamenaj markoj. Inkluzive, kompreneble, Orienta Submezlernejo; sekve, iu en la klaso diplomiĝis samtempe, kiel Haruhi, kaj scias tion, kion ŝia silento signifas. Bedaŭrinde, mi ne konis iun de Orienta Submezlernejo; do, neniu povus klarigi al mi, kiom serioza la situacio estis. Sekve, kelkaj tagoj post tiu absurda memprezento, mi faris ion tre malsaĝan - mi provis paroli kun ŝi antaŭ kurso!

Miaj domenoj de malbona sorto ekfalis, kaj mi esti la inicatinto, kiu puŝis la unua bloko.

Komprenu. Kiam Haruhi sidis sur sia seĝo, ŝi aspektis kiel normala, ĉarma knabino. Tamen, mi devis sidi antaŭ ŝi, kaj mi pensis, ke mi simple fariĝus intima kun ŝi. Mi vere pensis ke tio funkcius. Kiel naiva. Iu, bonvolu bati sencon en min.

Kompreneble, mi komencis la konversacion kun tiu ĉi okazo.

„Hej.”

Mi turnis la kapon, kun senĝeneca rideto ĉe mia vizaĝo.

„Tiuj aferoj en via sinprezento, kiuj el ili estis seriozaj?”

Kun ŝiaj brakoj krucigitaj antaŭ ŝia brusto kaj ŝiaj lipoj firme malfermitaj, Suzumija Haruhi restigis sian seriozan sintenon, rigardante rekte en miajn okulojn.

„Kiu 'aferoj en mia sinprezento'?”

„La aferoj pri la eksterteruloj k.s.”

„Ĉu vi estas eksterterulo?”

Ŝi aspektis tre serioze.

„Ne... sed-”

„Se ne, kion vi volas de mi?”

„...Ne, nenion.”

„Do ne parolu kun mi. Vi malŝparas mian tempon.”

Ŝia firigardo estis tiel malvarma, ke mi ekdiradis „pardonu” responde, antaŭ eĉ mi konciis. Suzumija Haruhi forrigardis de mi malŝate, kaj ekmalridetis al la kretotabulo.

Mi estis dironta ion, sed mi ne povis elpensi ion bonan diri. Dankinde, je tiu momento, la ĉefinstruisto eniris la kursĉambron, kaj mi estis savita.

Sentante konfuzite, mi turnis la kapon al mia skribotablo. Tiam mi rimarkis, ke kelkaj miaj samklasanoj rigardis min kun intereso ĉe la vizaĝo. Kiam mi rerigardis ilin, tamen, mi rimarkis, ke ĉiuj ili havis la saman mienon, kvazaŭ ili estis dironto, „Nesuprize.” Kelkaj eĉ rigardis min simpatieme.

Ial tio ĝenis min. Tamen, mi poste lernis, ke ili estas diplomiĝintoj de Orienta Submezlernejo.

Kun la scio, ke mia unua kontakto kun Haruhi finiĝis tute vane, mi konstatis, ke mi konservu mian forecon de ŝi, por la asekuro de sekureco. Tio klara, semajno pasis.

Tamen, ĉiam ekzistis naivaj homoj, kiuj volis paroli kun Suzumija Haruhi, kiu ĉiam malridetis.

Plejparte, ili estis tiuj bonkoraj knabinoj, kiuj volis helpi solan samklasaninon. Tio estas bona afero, sed kontrolu vian celiton antaŭe!

„Bonan, ĉu vi spektis la televidan melodramserion, lastnokte?”

„Ne.”

„Be, kial ne?”

„Baf!”

„Vi provu ĝin. Eĉ se vi komencus meze de la serio, vi ne konvuziĝus. Ĉu vi bezonas min klarigi la antaŭajn rakontojn por vi?”

„Tuj foriru. Vi ĝenas min!”

Nu, tiele ĝi okazis.

Malĝentila kaj senmiena. Ŝi povus montri al ili iom da bonmanieroj! Tio nur pensigis ŝiajn viktimojn, ke ili iel misagis. Je la fino, li aŭ ŝi nur povas pensi „En ordo... do, mi simple...”, kaj demandi al si „Kiel mi fuŝdiris?”, antaŭ forĝemante.

Ne malfeliĉu, vi ne fuŝagis. Io en la cerbo de Suzumija Haruhi estas malfunkcianta, ne en la via.

Kvankam mi ne malĝuis manĝi sola, mi volis, ke aliuloj pensu min solemulo, dum ĉiu alia manĝis tagmanĝon kun amikoj. Tial mi manĝis kun Kunikida', mia malnova submezlerneja amiko kaj knabo nomata Taniguĉi de Orienta Submezlernejo, kies seĝo estas apud la mia.

Fine, ni ekklaĉis pri Haruhi.

„Vi provis paroli kun Suzumija, ĉu ne?” Taniguĉi subite demandis. Mi kapjesis.

„Kaj, poste ŝi diris ion strangan kaj agis malvarme?”

Vi diras al mi.

Taniguĉi metis sian tranĉitan boligitan ovon en sian buŝon, maĉis kaj diris kun plena buŝo;

„Se tio knabino interesas vin, mi ne eltiros miajn vortojn. Mia sola konsilo estas 'forgesu ĝin!' vi jam sciu, sed ŝi estas frenezulino.”

Li aldonis ke li estis en klaso kun ŝi kaj bone konis ŝin. Tiam li rakontis multajn anekdotojn pri ŝi.

„Al ŝiaj agoj mankas senco. Mi pensis, ke ŝi regus sin, kiam ŝi iris al mezlernejo, sed klare, ne. Vi aŭdis ŝian sinprezenton, ĉu ne?”

„Ĉu vi celas la eksterterulajn aferojn.”

Kunikida', kiu estis okupita pre forpreno de ostojn el sia fritita fiŝo, interrompis.

„Precize. Eĉ en submezlernejo, ŝi emas fari kaj diri stangajn aferojn. Ja, tio rememorigas min - la lerneja vandalisma okazo, ekzemple!”

„Kio?”

„Vi konas tiun umilon por skribi liniojn el kreto, ĉu ne? Kiel ĝi nomiĝas... Ĉiuokaze, ŝi kaŝeniris la lernejon nokte, kun tiu aĵo, kaj skribis grandegan bildon meze de la atletika kamparo.”

Taniguĉi ekridetis, eble li memoris tiun okazon.

„Ĝi suprizis min. Mi iris al la lernejo, frumatene, kaj mi povis vidi grandan triangulojn kaj cirklojn sur la tero. Mi ne sciis kio ĝi estas, tial mi iris al la kvara etaĝo por akiri deĉielan rigardon. Tio ne helpis - mi ankoraŭ ne scias kio la simbolo estas.”

„Ho, mi pensas ke mi vidis tion antaŭe. La simbolo aspektis kiel rompita Nazka-linioj.” diris Kunikida'.

Mi neniam antaŭe aŭdis pri tion ĉi.

„Prave! Mi scias! La ĵurnaltitolo estis simile al 'Misteraj Linioj sur Sumezlerneja Atletika Kampara, ĉu ne?”

„Ne diru al mi, ke ŝi-”

„Ŝi mem konfesis, do ne restas dubo. Kompreneble, tio konfuzis la instruistojn. Ŝi estis vokita al la ĉambro de la lernejestro. Ĉiu instruisto ĉeestis kaj esplordemandis ŝin.”

„Do, ĉu ŝi faris ĝin?”

„Mi ne scias.” Taniguĉi respondis senentuziasme, provante gluti buŝpleno da rizo.

„Mi aŭdis, ke ŝi rifuzis diri ion ajn. Kompreneble, kiam ŝi firigardas al vi, vi ne plu volas esplordemandi al ŝi. Kelkaj diras ke ŝi skribis la simbolon por voki NIFOn, aliaj ke ĝi estas magia simbolo por voki diablojn, aŭ ke ŝi provis malfermi pordon al alia dimensio. Ta-ta-ta... Estis multaj teorioj, sed se la kulpulo restas silenta, ni neniam scios ĉu la onidiroj estas vera aŭ ne. Ĝis hodiaŭ, ĝi restas mistero.”

Ial bildo de Suzumija Haruhi kun serioza mieno, okupe sibranta liniojn sur la Submezlerneja Kampare nokte, eniris mian menson. Ŝi nepre forprenis la skribilojn kaj kretopulvoron de la stokejo; eble ŝi eĉ kunportis poŝlampon! Per ĝia malhela flava lumo, Suzumija Haruhi eble aspektis tre serioza, se ne celkonscia... Okej, tio estas nur mia imago.

Sed, verdire, ŝajne Suzumija Haruhi honeste atendis NIFOn aŭ monstrojn aŭ eĉ dimensian pordon aperi. Ŝi verŝajne laboris tra la tuta nokto en la kamparo, sed, ĉar nenio aperis, ŝi foriris kun nur melankolio, mi persone pensis.

„Tio ne estas ĉio!”

Nun Taniguĉi finis tagmanĝon, kaj ordigis sian skribotablon. Li pludiris:

„Unufoje mi venis al la klasĉambro matene kaj eltrovis, ke ĉiuj skribotabloj estis movita en la koridoron, kaj estis grandega steloforma pentraĵo sur la lerneja tegmento. Alitempe, ŝi vagis ĉirkaŭ la lernejo, metante ''O-fuda''-ojn[[ ĉie... vi scias, tiuj talismanoj, kiujn oni metas sur ĉin-vampira frunto. Mi tute ne komprenas ŝin.”

Tio estas vera, Suzumija Haruhi ne estis en la klasĉambro ĝuste tiam, ĉar se jes, ni ne havus ĉi tiun konversacion. Tamen, eĉ se ŝi aŭdus nin, ŝi verŝajne ne prizorgus. Kutime, Suzumija Haruhi eliris la klasĉambron tuj post kvara periodo, tiame revenis tuj antaŭ kvina periodo. Ŝi ne portis lunĉujon, tial mi supozis, ke ŝi iris al la kantino por ĝui ŝian tagmanĝon; sed ĝi ne daŭras la tutan horon manĝi tagmanĝon, ĉu ne? Cetere, fine de ĉiu periodo, ŝi malaperis. Kien ŝi iris ĉiuokaze...?

„Sed, ŝi estas tre populara por la uloj!”

Taniguĉi interrompis:

„Ŝi estas ĉarma, atletema, kaj inteligenta. Malgraŭ tio, ke ŝi estas stranga, se ŝi restigas sian buŝon ferma, ŝi estas efektive ne malbona.”

„Kie vi lernas ĉion ĉi klaĉon?” Kunikida' demandis kun lia lunĉujo duoble plena ol tiu de Taniguĉi.

„Estis tempo, kiam ŝiaj koramikoj ŝanĝiĝis senĉese. De iuj mi aŭdis, ke la plej longa interrilato daŭris semajnon, kaj la plej mallonga finis kvin minutoj post la konfeso. Aldone, la sola kialo Suzumija donis por forigi ŝiajn koramikojn estis 'Mi ne havas tempon por societumi kun normalaj homoj.'”

Taniguĉi ŝajne parolis laŭ sperto. Post li rimarkis mian fiksrigardon, li fariĝis iom embarasita.

„Mi aŭdis ĉi tion de aliuloj! Honeste! Ial, ŝi rifuzis malakcepti konfeson. Je la tria jaro, ĉiu ekkomprenis; sekve, neniu plu volis konfesi al ŝi. Mi havas amuzan senton, ke historio ripetos sin en mezlernejo. Do, mi avertas al vi hodiaŭ: Forlasu ideojn. Ĉi tiu venas de iu, kiu estis en la sama klaso kiel ŝi.”

Diri laŭvole, min ne estis tiel interesita pri ŝi.

Taniguĉi remetis lian malplenan lunĉujon en lian sakon, kaj ellasis minacan subridon.

„Se mi devus elekti unu, mi elektus ŝin. Asakura Rjoŭko.”

Taniguĉi kapjesigis la mentonon al grupo de knabinoj malproksime per kelkaj skribtabloj. En la mezo de la konversacianta grupo, kun rozsimila rideto sur ŝia vizaĝo, estis Asakura Rjoŭko.

„Se oni juĝas laŭ mia analizo, ŝi ja eniras mian 'Tri Plej Ĉarmaj Unuajaraj Knabinoj' listo.”

„Vi ĉiun ... senescepte ĉiun unuajaraninon en ĉi tiu lernejo okulumis?”

„Mi grupigas knabinojn laŭ 'A-D' kategorioj, kaj kredu min, Mi nur rememoras la nomojn de la A-knabinoj. Vi spertas mezlernejon nur unufoje - Mi deziras, ke mia sperto estu laŭeble feliĉa.”

„Tiame, kio Asakura Rjoŭko estas?” Kunikida' demandis.

„Ŝi estas 'AA+!' Jes ja, nur rigardu ŝian vizaĝon. Ŝia personeco devas esti bonega.”

Egale ignorante egocentraj rimarkoj de Taniguĉi, Asakura Rjoŭko estis iomete tute alispeca ĉarma knabino ol Suzumija Haruhi estis.

Unue, ŝi estis tre bela, plus ŝi ĉiame eligis rideto-similan, prizorgadantan impreson. Due, ŝia personeco faris ŝajne egali la priskribon de Taniguĉi. Hodiaŭ, neniu plu aŭdacis paroli al Suzumija Haruhi, krom Asakura Rjoŭko. Kiel ajn severa Suzumija Haruhi estis, Asakura Rjoŭko ankoraŭ provis alparoli ŝin de tempo al tempo. Ŝi estis tiom pasia ke ŝi preskaŭ agis kiel la klaso monitoro. Trie, pro la maniero laŭ kiu ŝi alrespondis la instruistajn demandojn en klaso sole, vi povus vidi ke ŝi estas tre inteligenta. Ŝi ĉiame alrespondis la demandojn ĝuste - en la okuloj de la instruistoj, ŝi estis verŝajne modela studento. Antaŭ ĉio, ŝi estis ekstreme populara ĉe la knabinoj. La termino jam daŭris por nur semajno, kaj ŝi estis jam bone survoje esti la centro de la studentinoj en la klaso. Estis tiel, kvazaŭ ŝi falis de la ĉielo kaj naskiĝis pensanta pri ekstrema allogeco!

Kompare kun la koler-rigardema, sciencfikcio-obseda Suzumija Haruhi, la elekto estis evidenta. Aliflanke, ĉi tiuj du kandidatoj estis verŝajne ambaŭ tro alta ĉur la monteto por nia heroo Taniguĉi grimpi. Neniumaniere li akirus iun ajn el ili.

Estis ankoraŭ Aprilo tiame, kaj tiutempe, Suzumija efektive kondutis tre agrable. Por mi, ĉi tiu estis iom malstreĉa monato. Malpleje, estus monato ĝis Haruhi komencis troagi.

Sed egale dum tiu tempo, mi observis kelkajn ekscentrajn kondutojn de Haruhi.

Kial mi dirus tion?

Indico #1: Ŝi ŝanĝis sian harar-stilon ĉiutage. Cetere, se oni juĝas laŭ mia rimarko, laŭskeme. Lunde, Haruhi venas al lernejo kun sia longa hararo malsuprenire, sen ia ajn banto[[. Sur la la sekvantan tagon, ŝi bantumus ĝin supre en ponevosto. Tiom, kiom Mi malamas agnoski ĝin, ke hararango faris ŝajnas bonaj sur ŝi. Tiame, ŝi ligus du ponevostoj sur la la sekvantan tagon, kaj tri ponevostoj la tago post; Ĝis vendredo, ŝi kvar rubandoligus ponevostoj sur ŝi kapo. Ŝi agoj estis vere enigma!

Lundo = 0, Mardo = 1, Merkredo = 2...

Kiel la tago de la semajno pliig, tiel la nombro de ponevostoj ŝi havis; ĝis la venonta Lundo, la tuta procezo rekomencus. Mi ne povus vid kial ŝi estis far ĝi. Sekvanta la antaŭa logiko, ŝi devus ses ponevostoj Dimanĉon... Mi subite vol vid ŝia Dimanĉo hairstyle.

Indico #2: Por PE, klasoj 1-5 kaj 1-6 kombinus kaj pren ĝi kune, kun la gejunuloj apartig. Kiam ni ŝanĝis vestojn, la knabinojn irus al la 1-5 klasĉambro, kaj la knaboj irus al la 1-6 klasĉambro; signifo fine de la antaŭa periodo, la uloj de nia klaso (1-5) transloĝiĝus al la alia ĉambro al ŝanĝo.

Bedaŭrinde, Haruhi tute ignorita la ulojn en nia klaso kaj forigita ŝin mariston uniformon antaŭ ilin havis las.

Estis tiel, kvazaŭ, ŝi, la uloj estis ĝardenaj kukurboj aŭ terpomo maldung, kaj ŝi estas tute indiferenta pri. Tute sen esprimo, ŝi ĵetus ŝin uniformon sur la skribtablon kaj komencis eniri ŝi ŝvitĉemizo.

Ĉe tiu momento, Asakura Rjoŭko veturus la atente rigard, glaciiĝ ulojn, min inkluzivis, el la klasĉambro.

Laŭ onidiroj, la knabinoj, kun Asakura Rjoŭko kiel ilia gvidanto, provis paroladi Haruhi el faranta ke, sed vane. Ĉiu PE klaso, Haruhi ignorus la ceteran klason kaj okupi ŝin uniformon de neniom ekrigardinte. Kaj sekve, ni uloj oni petis, ke ... lasu la klasĉambron la duan la sonorilon sonoris - laŭ la peto de Asakura Rjoŭko.

Sed, grave, Haruhi havas vere grandan ciferon... argh, ĉi tiu ne la tempo al dir tia afero.

Indico #3: Fine de ĉiu bloko, Haruhi irus FORESTANTA SEN PERMESO. Kiam la lernejo sonorilo venis rulantan ĉirkaŭ, ŝi ekkaptus ŝin tornistron kaj paf el la klasĉambro. Logike, Mi pensis ke ŝi iris senprokraste ŝin domon; Min neniam pensintus ke ŝi irus por partopreni ĉiujn klubojn en la lernejo. Iun tagon, vi vidus ŝin pas pilkoj en la Korbopilko Klubo, kaj la sekvonta vi vidus ŝin kudr kapkuseno kazo en la Kudr Klubo. De la sekvonta tago, vi vidus ŝin mansalutantan ŝin bastonon en la Hokeo Klubo. Mi pensas ŝin ankaŭ aliĝis al la Basbalo Klubo. Do, resume, ŝi havis partopren ĉiu sporto klubo en nia lernejo. Ĉiuj kluboj provis persvadi ŝin en aliĝu, kompreneble, sed ŝi turnis ĉiuj desupre. Ŝi klarigo : „Estis estas ĝen al mi por fari same klubo agado ĉiutaga.” Finfine, ŝi ne aliĝ al iu kluboj.

Kio estis knabino prov tiri?

De ĉi tiu solaj, novaĵoj pri „stranga unuajaro knabino” disvastig tra la tuta lernejo preskaŭ tuj. Ene de monato, ne estis unusola persono kiuj ne sciis kiu Suzumija Haruhi estis. Rapidaplusend Povus, homojn povus ankoraŭ ne sperti sciatan kiujn la kapitalo estis, sed Suzumija Haruhi estis konata nomo.

Do, kun ĉiuj ĉi tiu aĵo okaz - kaj Haruhi estis ĉiam la kaŭz - Povus alven.

Kvankam Mi propre pensi ke destino estas egale malpli kredebla ol la monstro de Loch Ness[[, se destino, ĉe iuj mistero loko, estas aktive influ homaj vivoj, mia rado de sorto havis verŝajne komenc turni. Kredeble, en iuj izolita monto, estis verŝajne iuj malnova Guy kiujn estis okupata reskribanta ĝi.

Post la fino de la Ora Semajno ferio, Mi piediris lernejon, ne certa kiu tago de la semajno estis. La nenature sunbrila Maja vetero eksplodigis sur mian haŭton kaj trempigis min kun ŝvito - la kruta monteto ŝajne ne fin aŭ. Juste kio estis ĝi ke la Tero volis ke? Estis sufer flava febro ia?

„Hej, Kjon.”

De malantaŭe de, iu aplaŭdita min sur la ŝultro. Estis Taniguĉi.

Lia pli_anto incendio pend malordema sur liaj ŝultroj, kaj lia necktie estis sulka kaj oblikva flanken.

„Kie vi iras por Ora Semajno?”

„Mi prenis mian malgrandan fratinon al vid mia avinjo en la kamparo.”

„Kiel malakra.”

„Bona, kion vi far, tiame?”

„Partatempa laborposteno ĝis la fino.”

„Vi ne simil tia persono.”

„Kjon, vi estas mezlernejano nun - kial vi ankoraŭ pren via malgranda fratino al vid via avĉo kaj avinjo? Vi devas almenaŭ simil altranga alta studento.”

Parenteze, Kjon estus mi. Mia onklino estis tiu, kiu unua nomita min ke. Antaŭ kelkaj jaroj, mia longa onklino subite diris min, „Mian bonecon, Kjon havas kresk tiel granda!” Mia fratino opiniis, ke estas amuza kaj ankaŭ komencis voki mi Kjon. Post tio la cetera estas historio - miaj amikoj, sur aŭd mia fratino vok mi Kjon, decid al sekv ŝia gvid. De tiun tagon sur, mia kromnomo fariĝis Kjon. Diable ĝi, mia fratino uzis por voki min „Onii-ĉan”!

„Estas tradicio de mia familia al havas kuzon renkontiĝon dum Ora Semajno,” Mi alrespond kiel Mi grimp la monteto.

La ŝvit sentigis min nekomforta.

Taniguĉi, longasenspiriĝ kiel kutime, distrumpetis pri tio, ke li havis renkontitan iuj ĉarmaj knabinoj ĉe lia laborejo, kaj kiel li intencis uzi la monon lin savis iri sur datoj kaj tiela. Sincerdire, temoj kiel kiuj revoj homoj havas, aŭ kiel miriga aŭ ĉarma ies dorlotbesto estas, estas, en mia libro, iom de la plej malakraj temoj en la mondo.

Kiel Mi aŭskultis dato horaro de Taniguĉi (ŝajne li ne estis vizit malgrandajn problemojn kiel kiel neniu estis ir kun li), ni alvenl la lernejo krado.

Suzumija Haruhi estis jam sidanta apog mia seĝo, fiksrigardanta ekster, kiam Mi eniris la klasĉambron. Ŝi havis du bulkokiel haro tondiloj sur ŝi kapo; ŝajne hodiaŭ estis Merkredo. Post sidiĝ - ial Mi ne sciis, kiel la nur klarigo povus esti Ke mi estis ir nuksoj - antaŭ Mi konscias ĝin, Min trov min refoje alparol Suzumija Haruhi.

„Vi ŝanĝas vian hararangon ĉiu tago pro la fremduloj?”

Kiel roboto, Suzumija Haruhi malrapide turn ŝia vizaĝo al mi, kaj fiksrigard mi kun ŝia mortintagrava esprimo. Estis sufiĉe timiga, efektive.

„Kiam vi rimarkas?”

Ŝian tonon estis tiom malvarma ke ĝi estis kvazaŭ ŝi estis alparol roko ĉe la flanko de la vojo.

Mi paŭzis dum kelka tempo pripens ĝi.

„Hm... dum kelka tempo.”

„Vere?”

Haruhi ripozita ŝian mentonon sur ŝia palmo, rigard ĉagren.

„Mi pensas ke ĉiu tago de la semajno eligas malsaman bildon.”

Ĉi tiu estis la unua fojo, ke ni havis konvenan konversacion!

„Por koloro: Lundo estas flava, Mardo estas ruĝa, Merkredo estas blua, Ĵaudo estas verda, Vendredo estas oro, Sabato estas bruna, kaj Dimanĉo estas blanka.”

Mi povus specon de kompren kiuj ŝi estis prov diri.

„Tiame, ke signif, se ni uzas nombrojn reprezenti la koloron, Lundon estas nulo kaj Dimanĉo estas ses, prav?”

„Tio estas ĝusta.”

„Sed, ne devus Lundon est unu?”

„Kiu pet via opinio?”

„... Jes, ĝusta.”

Ŝajne malkontentigita de mia respondo, Haruhi kolere rigard mi. Mi nur sidis tie maltrankvilige kaj lasi tempon glit de.

„Havas Min viditan vin ie antaŭ? longe antaŭe?”

„Kredas, ke ne.”

Post Mi alrespondis, Okabe-sensej eniris la klasĉambron, kaj nia unua konversacio finis.

Malgraŭ tio, ke nia unua konversacio estis nenio skribi hejmon pri, ĉi tiu povus fariĝitan la ŝanĝ punkto Mi estas serĉ!

Aliflanke, la sola ŝanco mi povus alparol Haruhi estis la peco de tempo antaŭ homeroom, kiel ŝi estas kutime ne en la ĉambro dum paŭzo. Sed kiel Mi sidas antaŭ ŝin, Min estas relative certa ke miaj ŝancoj de alparol ŝi alest multe pli granda ol tiuj de iu alia.

Sed la afero ke ŝok mi la plej estis tio, ke Haruhi efektive alrespondita min konvene. Mi originale pensis ke ŝi irus, “Vin kretenon, ferm! Kio!” Ŝajne Ke mi estas ĝuste kiel stranga kiel ŝi, por efektive trovanta la intestoj iri kaj alparol ŝi.

Sekve, kiam Mi venis al lernejo la sekvonta tago kaj eltrovis ke, anstataŭ liganta tri ponevostoj, Haruhi havis tranĉitan ŝin longan kaj maldika haro mallonga, mi sentis tre melankolian.

La taliolongeco haro estis mallongigita ŝultrolongecon tranĉ. Tio estas, malgraŭ tio, ke la hairstyle far konven ŝia, ŝi tranĉ ŝia haro la tago post Mi alparol ŝia pri tio! Devas estas intence, ĝusta?

Kiam Mi diris al Haruhi pri tio -

„Ne vere.”

Ŝi alrespondis kun ŝi registr kiel komercan markon ĉagren tono, sed ne montr ia ajn speciala esprimo. Ŝi ne estis ir al diri al mi la kialo.

Sed Mi atendis ke, tiel, ke estis bone.

„Faris vin vere prov aliĝi al ĉiuj kluboj?”

De tiun tagon sur, alparol ŝia uz la peco de tempo antaŭ homeroom fariĝ mia ĉiutaga rutina. Kompreneble, se Mi ne prov komenco la konversacio, Haruhi rifuz reag. Alia afero estis tio, ke, se Mi alparolis ŝin pri tio, ke de hieraŭ nokte TELEVIDA PROGRAMO estis, aŭ kiel la vetero estis, ktp. - kiujn ŝi juĝis, ke „stultaj temoj” - ŝi nur ignorus mi. Scipovanta ke, Mi zorgeme elektis la konversacion temon ĉiam, kiam Mi alparolis ŝin. Ŝi forturnis ŝian vizaĝon pro ĝeno, montrante la finon de la konversacio de tiu tago
[[Image:Sh_v1_01.jpg|thumb|''Ŝi forturnis ŝian vizaĝon pro ĝeno, montrante la finon de la konversacio de tiu tago.'']]
„Estas klubo tio estas pli amuze ol la aliaj? Mi volas konsider aliĝ iuj mi.”

„Neniu.” Haruhi alrespondis kategorie. „Absolute neniu.”

Ŝi emfazis ĉi tiu denove, tiame malrapide ellas enspiron. Ŝi estis suspiranta?

„Mi pensis ke mezlernejo estus iom pli bona. Fine, estas la sama kiel deviga edukado. Nenio ŝanĝoj iel ajn. Simil Mi aliĝis al la malĝusta lernejo.”

Maltraf, kiuj kriterioj faris vin utiligas kiam vi decidis kiu lernejo ĉeesti?

„Sportoj kluboj kaj kulturaj kluboj estas kaj tamen. Se nur estis iuj unikaj kluboj en lernejo...”

„Bone, kio donis vin la rajton je decid se aliaj kluboj estas normala ĉu, aŭ ĉu ne,?”

„Ferm. Laŭvole klubo, tiame estas unika; alie, estas klara.”

„Vere? Mi sciis vin dirus tio.”

„Hmph!”

Ŝi turn ŝia vizaĝo for en ĝeno, sign la finiĝon de la taga konversacio.

Alia tago:

„Mi overheard io, kion alia tago... Ne estas io grava ĉiuokaze... Faris vin vere forĵet ĉiuj viaj koramikoj?”

„”Kial mi devas aŭdi ĉi tiu de vi denove?”

Ŝi bros ŝian haron de ŝiaj ŝultroj, kaj fiksrigard mi kun ŝiaj brilaj nigraj okuloj. Dio, krom estanta pokervizaĝa, sole ĉi tiu kolera esprimo ŝajn ofte aperi sur ŝi vizaĝo.

„Faris ke Taniguĉi diri al vi? Dio, Mi ne povas kred Ke mi estas en la sama klaso kiel tio idioto eĉ post kiam Mi diplomiĝita subliceon. Li ne unu el tiuj persekut psychos, li estas?”

„Mi kredas ke ne,” Mi penso.

„Mi ne scias, kion vi aŭd, sed negrave. La pliparto estas vera ĉiuokaze.”

„Ne estas iu tie vi vol havas gravan interrilaton kun?”

„Absolute nenia unu!”

Totala malakcepto ŝajne estis ŝia devizo.

„Ĉiu ... senescepte unu el ili estis kreteno. Mi nur ne povas okupiĝ pri iu grava interrilato kun ili. Ĉiu el ili petus al mi renkonti li ĉe la fervoja stacio Dimanĉon, tiame ni certe vizitus la kinejon, la amuzparko, aŭ pilkoludo. La unua fojo ni manĝis kune ĉiame estus lunĉa rendevuo, tiame ni forrapidus kafejo al trink teo. Finfine, ili ĉiame dirus vidi vin morgaŭ!'”

„Mi ne vidas io malĝusta kun !” Ke mi penso propre, sed Mi ne aŭdac dir tio publike. Se Haruhi diris estas malbona, tiam, oni devas malbonan por ŝi.

„Tiame, nepre, ili konfesus telefone. Diable! Ĉi tiu estas grava temo, almenaŭ dir al mi vizaĝalvizaĝe!!”

mi povus kunsent kun tiuj uloj. Faranta tiela grava - al ili, almenaŭ - konfeso al iu, kiu rigard vi ŝat vi estas vermo verŝajne farus iu sent maltrankvila. Ili panikiĝis juste de vidanta via esprimo! Mi estis imaganta tion, kion tiuj uloj estis pens kiel Mi respondita al Haruhi.

„Hm, vi pravas. Mi demandus la knabinon for kaj diri al ŝi rekte.”

„Kion la la infero prizorgas vin!”

Kio la... Faris min diras io malĝusta denove?

„La problemo estas, estas ĉiuj knaboj en ĉi tiu mondo tielaj dimwitted bestoj? Mi estas agit de ĉi tiu demando ekde subliceo.”

Hodiaŭ ne estas iu pli bona, ĝi estas!

„Tiame, kia knabo vi konsiderus Interesan? Ĝin estas estos fremda ĉion dirite?”

„Mi estas bona kun fremduloj aŭ similaj aferoj kondiĉe, ke ili ne normala. Esti ili vira aŭ virina.”

„Kial vi ĉiame insist, ke ian elekton krom homa?”

Kiam Mi elbabilita tio Haruhi elrigard mi kun malestimo.

„Ĉar homoj ne estas amuzo iel ajn!”

„Tio... eble vi pravas.”

Egale mi ne povus rebat ideo de Haruhi; se montriĝis, ke ĉi tiu ĉarma transloko studento estis duonoterano, duonofremda, eĉ Mi kredus tio estas malvarmeta. Se Taniguĉi, aktuale sidanta apud mi kaj spion Haruhi kaj mi, estis detektivo de la estonteco, estus eĉ pli bona. Se Asakura Rjoŭko, kiun, ial, teniĝis ridetantan ĉe mi, havis ia ajn supernatura potenco, tiam mia lernejo vivo estus kiel ekscita laŭeble akir.

Sed neniu povas esti - ne fremduloj, tempo veturantoj, aŭ supernaturaj potencoj ekzist en ĉi tiu mondo. Aprobu, ni diras, ke ili far ekzist. Ili rifuz nur aper tuj antaŭ ni humilaj civitanoj kaj dir, „Saluton, Mi estas efektive fremda.”

„TIAL!”

Haruhi subite levŝ kaj frap ŝia seĝo malsupren, kaŭz ĉiu al turn kaj rigard ŝia.

„TIAL MI ESTAS LABOR TIEL MALFACILA!!”

„Pardonon Mi estas malfrua!”

La ĉiamoptimisma Okabe-sensej, kiu estis bela senspiriĝ, kur en la klasĉambron. Kiam li vidis la tutan klason rigard Haruhi levŝ rekta, ŝi pugnoj kunpremis kaj okuloj fiksita je la plafono, li fariĝis ĝuste kiel surpriz kaj juste staris tie.

„Hm... Ĉefĉambro estas komenconta!”

Haruhi sidiĝis tuj kaj kolere rigard la angulo de ŝia skribtablo. Uf!

Mi returnis; la tutan klason faris la samon kaj turnis iliajn kapojn ankaŭ. Tiame Okabe-sensej, evidente perdita la orientiĝon de la bruado, ŝanceliĝita la stadion kaj ellas molan tus.

„Mi pardonpeti pro tio, ke malfrua. Kion?... Tiam, ni komencu!”

Li ripet si denove, kaj la klaso atmosfero fine reven al normala - malgraŭ tio, ke ĉi tiu estis la speco de atmosfero tio Haruhi malam la plej!

Eble viva tuj?

Sed verdire, en la profundo de mia koro, Mi estas vere envias sinteno de Haruhi pri vivo.

Ŝi ankoraŭ havas la kredon ke ŝi estos renkont iu de la supernatura mondo, kredo Ke mi forlas antaŭlonge, kaj ŝi entuziasme prov ating ŝia revo. Se sidanta ĉirkaŭ atendanta ne atingos tion, kion, ni voku ili ni! Ĉi tial Haruhi far aferojn kiel tir blankaj linioj sur la lernejo kampo, pentraĵo simboloj sur la lernejo tegmento, kaj almet malben papero talismans ĉie.

Suspiro!

Mi ne scias kiam Haruhi komencis farr strangan aĵon, tio far aliaj eraro ŝia por occultist. Atendanta atingas nenio, sekve, kial ne elfari iuj strangaj ceremonioj voki ilin for? Finfine, tamen, nenio okazita. Eble tio estis kial Haruhi ĉiame havis ke „diable” rigard ŝia vizaĝo...?”

„He, Kjon.”

Post klaso, Taniguĉi, kun lia perpleksig vizaĝon, provis bloki min. Taniguĉi, vi simil totalo kreteno kun tio esprimo via!

„Silentu! Mi estas indiferenta kio vi diras. Ĉiuokaze, kia magia sorĉo faris vin ĵetis?”

„Kio magia sorĉo?”

Tre avancinta teknologio estas neapartigebla de magio[[! Mi memorita ĉi tiu proverbo kiel Mi demand Taniguĉi subten. Li tiame indikis lian fingron ĉe nunvak seĝo de Haruhi.

„Ĉi tiu estas la unua fojo, ke Mi havas viditan Suzumija alparol persono tiel longe! Kio estis vi uloj priparol?”

Tio, ha, kion ni priparol? mi nur demandis al ŝi iuj normalaj demandoj, jen ĉio.

„Ĉi tiu estas fenomeno!”

Taniguĉi pikeme met sur imponeg al esprimo. Tiame Kunikida' ekaper de malantaŭe de Taniguĉi.

„Haruhi estas ĉiame elirinta kun strangaj knabinoj.”

Hej, ne dir ion that'll kre miskompreno.

„Negrave se Kjon ŝat strangaj knabinoj. Kiuj Mi ne povas kompren estas, kial Suzumija alparolus vi? Mi ne komprenas iel ajn.”

„Eble Kjon estas kiel stranga kiel ŝi?”

„Verŝajne. Tio estas, vi ne povas atend iu kun kromnomo kiel Kjon esti normala.”

Halt vok mi Kjon, Kjon, Kjon! Prefere ol est nom de tio stulta kromnomo, nur uz mia vera nomo! Malpleje, Mi vol aŭd mia fratino voko mi „Onii-ĉan”!

„Mi vol scias tro.”

La voĉo de bonhumora knabino aperis kvazaŭ el nenie. Mi levis mian kapon, kaj, kompreneble, vidis senscie ridetanta vizaĝo de Asakura Rjoŭko.

„Mi provis alparol Suzumija-san kelkaj tempoj jam, sed nenio venis de ĝi. Vi povas instru mi kiel Mi alparolu ŝi?”

Mi ag kiel kvankam Mi estis pripens ĉi tiu dum kelka tempo, sed efektive, Mi ne eĉ pens iel ajn.

„Mi ne scias.”

Sur aŭd ĉi tiu, Asakura ridetis.

„Mi estas sekve trankviligita hodiaŭ. Ŝi ne povas okaz est izol de ŝiaj samklasanoj tia, tiel estas granda tio vi fariĝas ŝian amikon.”

Asakura Rjoŭko prizorgis ŝin kiel klaso monitoro ĉar, bone, ŝi estis la klaso monitoro. Ŝi estis elektiĝ kiel la klaso monitoro en nia fina longa homeroom seanco.

„Amiko, ho?”

Mi skuis la kapon malcerte. Estis vere tia? Sed la sola esprimo Haruhi donis min ĉiam, kiam Mi alparol ŝia estis kolera rigardo!

„Vi devas daŭri helpantan Suzumija-san tiel, ke ŝi povas interrilat kun ĉiu. Ni estas en la sama klaso ĉion dirite, tiel ni estas fid al vi!”

Suspiro. Eĉ se vi diras ke, Mi eĉ ne scias kio Mi estas faru!

„Se estas tion, kion Mi devas diri al Suzumija-san, mi povus juste pet al vi pasi la mesaĝon ŝin!”

Ne, atend! Mi ne estas via proparolanto!

„Bonvolu?” ŝi petis sincere, metantaj ŝiaj palmoj kune.

Alfront ŝi peto, mi povus sole don neklarajn respondojn kiel „erm” kaj „haa...”. Asakura komprenis tion kiel „jes,” donis ŝian flavan tulipokiel rideto, kaj poste reven al la aliaj knabinoj. Post vidanta ke la aliaj knabinoj estis rigard mi, mia koro falis ĝis la malsupro de kanjono.

„Kjon, ni estas bonaj amikoj, ĝusta...?” Taniguĉi demand, fiksrigard mi suspekte.

„Kion diable estas okazanta tie ĉi?”

Eĉ Kunikida', kun liaj okuloj ferm kaj armiloj transir lia brusto, kapjes.

Dio mia! Kial Mi estas ĉirkaŭita de ĉi tiu aro da idiotoj?

Ŝajne iu decidis ĉiu en klaso kiu necesas por ŝanĝi iliajn seĝojn ĉiumonatan. Sekve, la klaso monitoro, Asakura, skribis ĉiuj seĝo nombroj sur malgrandajn pecojn de papero, lokis ilin en kuketo ujo, kaj lasi la tutan nin tiras de ĝi. Fine, Mi akiris la seĝon en la dua fina disputo apud la fenestro ke preteratentas la korton. Konjekt kiujn prenis la finan seĝon tuj malantaŭ min? Tio estas vera. Estis la iam ajnkolere rigard Haruhi!

„Kial ne estis interesaĵo okazita tamen?! Kiel malgranda gradolernejo infanoj malaperanta unu post unu, aŭ iuj instruistoj akiranta murd en ŝlos klasĉambron?”

„Halt dir tia timiga aĵo!”

„Mi aliĝita al la Mistero Studgrupo.”

„Aj? Kio okazis?”

„Estis tiel stulta. Nenio interesa okazis! Cetere, ĉiuj klubo membroj estas detektivo romano fervoruloj, sed mankas iu tie tio simil detektivo!”

„Ĉu tio ne estas normala?”

„Mi efektive havis esperojn por la Supernatura Studgrupo.”

„Ĉu vere?”

„Sed, ili ĉiuj montriĝ esti aro da okultaj frenezuloj. Far ke sono amuzo vi?”

„Ne vere.”

„Ha, viro, ĉi tiu estas tro enuiga! Kial ne ĉi tiu lernejo havas dece interesan klubon?”

„Bone, estas ne multe vi povas far pri tio.”

„Mi pensis ke post Mi pasis al altranga alta Mi renkontus iuj kickass kluboj! Suspiro, ĉi tiu similas aspir enir la De la superaj ligoj kaj poste eltrovanta ke la lernejo vi estas ĉeestanta eĉ ne havas basbalan teamon.”

Haruhi aspektas, kvazaŭ ŝi estis ia banshee pretas iri al cent Budhano monaĥejoj al met iuj malbenoj. Ŝi fiksrigardis la ĉielon kun malestimo kaj ellas grandegan suspiron.

Ĉu mi kompatu ŝin?

Mi ne scias tion, kion speco de kluboj Haruhi kiel. Eble eĉ ŝi ne scias la respondon. Ŝi nur „vol fari interesaĵon.” Kio estis „interesaĵo?” Faris tio okup solv murdo mistero? Serĉ Nifoj? Aŭ ekzorcoj? Mi pens ŝi tute ne sciis, aŭ.

„Mi pensas ĝin ne povas esti help al se ne iu.”

Mi decidis esprimi mian opinion.

„Se oni juĝas laŭ la rezultoj, homoj estas kutime kontenta kun iliaj aktualaj statoj. Tiuj, kiuj ne, tamen, vol prov invent aŭ eltrov io al antaŭeniro civilizacio. Iu volis flugi, sekve lin aŭ ŝi inventis aviadilojn. Iu volis vojaĝi facile, sekve aŭtojn kaj trajnoj estis farita. Sed tiuj aferoj estis kre de tiuj, kiuj kiujn posedis specialajn talentojn. Nur geniulo povas transformi tiuj imagado en realaĵo. Ni ordinara morta juste vivu niajn vivojn plene. Ni ne devus agon impulseme eĉ se ni sentas aventureman.”

„Fermu.”

Haruhi juste interromp mia relative bonega parolado, aŭ almenaŭ jen kio Mi opiniis, ke estas, kaj turn ŝia ekir al la alia direkto. Ĝi simil ŝi estis vere malbonhumora aktuale. Kaj tamen denove, kiam ne estis ŝi? Mi kutimiĝis al ĝi jam.

Ĉi tiu knabino verŝajne ne prizorg io - krom se ĝi koncernis supernaturajn potencojn tio for superrealaĵo. La mondo ne havas tiuj, tamen. Ne, vere.

Vivu la Leĝoj de Fiziko! Danke al vi ni homoj povas loĝ en paco. Kvankam Haruhi povus kuntiriĝ timeme je tio.

Mi estas normala, ĝusta?

Aĵo devas havi ekkaŭzita ĝin.

Eble estis la supra konversacio?

Ĉar Mi neniam vidis ĝin rezultantan!

La varmeta suno faris ĉiu en la klasĉambro dormema. Tia, kia mi estis ekdorm kaj ekdorm, potenca forto subite aplikita sin sur mia kolo kaj tiris min returnite. Ĉar la forto estis tiom forta, mia kapo frap la angulo de la skribtablo apog mi. Larmoj tuj venis el miaj okuloj.

„Kion vi opinias vin estas faranta!?”

Mi turn mia kapo ĉirkaŭ freneze kaj vidis Haruhi, unu mano ankoraŭ ekpren mia kolo, ridet granda rideto tio estis kiel brila kiel la tropika suno - honeste, ĉi tiu estas la unua fojo, ke Mi estas vid ŝia rideto! Se ridetoj povas esti mezur pri temperaturo, tiam ŝia rideto estis kiel varma kiel tropika pluvarbaro.

„Mi akiris ĝin!”

He, ne kraĉ sur mi!

„Kial mi ne pens ĉi tiu supre antaŭ?”

Okuloj de Haruhi bril kiel brile kiel la Albirea ĉefstelo[[. Ŝi fiksrigardis min indik. Kontraŭvole Mi demandis:

„Kion vi elpens?”

„Se ĝi ne ekzist, mi povas nur far unu mi!”

„Far kio?”

„Fari KLUBON!”

Mian kapon subite doloron, kaj Mi ne kredas ke ĝi iel koncernis mian kapon frapantan la skribtablon antaŭ unu momento.

„Vere? Kia bonega ideo. Vi povas delas min hodiaŭ?”

„Kio estas tio sinteno? Vi devus esti feliĉa!”

„Pri via ideo, Mi estos alparol vi pri tio poste. Intertempe, mi nur deziri vin konsideri kie ni estas. TIAM vi povas dividi vian ĝojon kun mi. Sed unue, trankviliĝ, bonan?”

„Kion vi volas diri?”

„Klaso ne malakceptita tamen.”

Haruhi fine delas mian kolon. Mi premis malantaŭe de mia kapo kiu estis ek sensentiĝ kaj returnis malrapide. Mi rimarkis ke la tuta klaso rigardis tute miregis. La ĵus diplomiĝita komencanton Instruiston de la angla, kun kreto en ŝia mano, fiksrigard mi kaj aspektas, kvazaŭ ŝi estis pretas krii.

Mi signalo Haruhi sidiĝ rapide kaj eklevis la ŝultrojn ĉe la malriĉa instruisto.

„Bonvolu, daŭri la lecionon, Maltraf.”

Mi aŭdis Haruhi murmur tra la dentoj pri io antaŭ ŝi sidiĝis nevole. La instruisto tiame rekomencis ŝin skrib en la direktoraro...

Krei novan klubon?

Hmmmm...

Ne diru al mi, ke mi estos kunlaboranta.

Mia doloranta kapo nur komencis plibonigi mian maltrankvilon.

Suzumiya Haruhi:Volumo1 Ĉapitro1

2009-12-07T23:27:05Z

Osho-Jabbe:

Post mi registris por loka mezlernejo, mi baldaŭ bedaŭris ĝin, ĉar la lernejo, kiun mi frekventis, sidis supre sur longa, kruta monteto. Egale printempe, Mi fariĝis tre bolitan kaj ŝvita, kvazaŭ mi grimpis grandan monton. ĉiufoje kiam mi memoris ĉi tio, kune kun la fakto, ke por la sekvonta tri jaroj mi devos refari la saman agon ĉiutage matene, mi jam sentas laca kaj melankolia. Mi iom trodormis hodiaŭ, kaj eble tial mi piediris tiom pli rapide, aŭ eble tial mi estis tiom laca tiam. Mi povus vekiĝis dek minutojn pli frua, sed kiel vi ĉiuj scias, oni dormas plej bone tuj antaŭ jam venis la tempon por vekiĝi. Mi ne volas malŝpari tiujn dek valorajn minutojn. Do, Mi konsciis, ke min povus neniam vekiĝi frue, ĉion dirite, kiu signifas, ke mi devus ripeti ĉi tiun matenfaradon dum la sekvonta tri jaroj. ĉi tio estis entute tro malĝojiga.

Tial mi havis malgajan menion dum la enir-ceremonio. ĉiuj aliaj en la nenecese granda aŭditorio havis tiun „mi komencas novan vojaĝon” aspekto sur iliaj vizaĝoj. Vi scias tiun unikan aspekton: la esperema, sed plena per necerteco mieno ke ĉiu nova studento portas, enirante novan lernejon. Por mi, ĝi ne tielis - multaj malnovaj samklasanoj de mia siatempa submezlernejo ankaŭ frekventis ĉi tiun lernejon. Plie, ankaŭ kelkaj el miaj amikoj estis tie ĉi. Sekve, Mi ne aspektis tiel maltrankvila - aŭ ekscita - kiel aliaj personoj.

La knaboj estis en jakoj, kaj la knabinoj estis en maristaj uniformoj. Ha, tio estas iom stranga kombinajxo. Eble la lernejestro monotone preleganta sur la stadio havas ia fetiĉo por maristaj uniformoj. Dum mi pripensis ĉi tiujn senutilajn aferojn, la stulta ceremonio fine finiĝis. Mi, kune kun miaj nebonvenetaj novaj samklasanoj, eniris klasĉambron n-ro 1-5.

Nia ĉefĉambra instruisto Okabe-sensej, kiu havis antaŭspegule dumhore ekzercita rideto, marŝis al la antaŭo de la klasĉambro kaj donis sinprezento. Unue, li diris, ke li estas instruisto de sportoj kaj estas la trejnisto de la manpilk-luda teamo. Tiame, li ekparolis pri liaj forpasintaj tagoj, kaj diris, ke kiam li estis en universitato, li ludis por la manpilk-luda teamo, kaj eĉ gajnis la ĉampiona maĉo, kaj ke tiu ĉi lernejo grave mankas manpilk-ludistoj, do, kiu ajn aliĝus la teamon, tuj fariĝus regululo. Poste, li plu diris pri tio, ke manpilkado estas la plej interesa sporto en la mondo ktp ktp ktp ktp. Ĝuste kiam mi pensis ke li neniam finus, li subite elbalbutis:

„Nun, mi sugestas, ke vi prezentu vin unu post la alia?”

Tian ĉi aferon oni atendu, tial mi ne estis vere surprizita.

Unu post la alia, la personoj en la maldekstra flanko de la klasĉambro komencis prezenti sin. Ili levis siajn manojn, poste deklamis siajn nomojn, la nomojn de siaj malnovaj lernejoj kaj aliaj trivialaj aferojn, ekzemple siajn ŝatokupojn aŭ preferatajn manĝajxojn. Iuj murmuris tra la dentoj por plemumi la taskon, kelkaj faris tre interesajn prezentojn, tamen iuj provis diri terurajn ŝercojn, kiuj malaltigis la ĉambran etoson. Dum la aliaj prezentis sin, mia vico alproksimiĝis. Mi eknervoziĝis! Vi certe scias, kiel mi sentis, ĉu ne?

Post mi sukcese eldiris mian zorgeme elpensitan, mallongan sinprezenton sen balbuti miajn vortojn, kiel laŭeble, mi sidiĝis, sentante la trankviliĝon de finiĝo de afero malagrabla, sed neevitebla. La persono malantaŭ mi insistis por sia vico kaj - ho, Mi verŝajne neniam forgesos ĉi tion por la restaĵo de mia vivo - diris legendiĝontaj vortoj.

„Mia nomo estas Suzumja Haruhi. Mi diplomiĝis ĉe Orienta Submezlernejo.”

Ĝis ĉi tiu punkto la sinprezento estis normala, tial mi ne eĉ provis turni min por rigardi ŝin. Mi rigardis al la ĉambroantaŭo kaj aŭskultis ŝian krispan voĉon.

„Min neniom interesas ordinaruloj. Se iu ĉi tie estas eksterterulo, tempovojaĝanto, dimensiovojaĝanto, aŭ telepatiulo, bonvolu veni renkonti min! Tio estas ĉio.”

Kiam mi aŭdis tion, mi ne povis ne turni min malantaŭen.

Ŝi havis longan nigran hararon. Ŝia ĉarma vizaĝo estis plena per aŭdaca kaj serioza rigardo dum la aliaj el la klaso fiksrigardis ŝin. Ŝia seriozeco kaj persistemo brilis tra ŝiaj brilaj okuloj kaj longaj brovoj. Ŝiaj lipetoj estis streĉe ferma. Ĉi tio estis mia unua impreso de ĉi tiu knabino.

Mi ankoraŭ memoras, kiom luma ŝia blanka kolo estis - staranta jene estis miriga belulino.

Haruhi, kun ŝiaj provokaj okuloj, ĉirkaŭrigardis la klason malrapide, ĉesis por rigardi al mi (mia buŝo estis larĝe malfermita), kaj poste sidiĝis sen eĉ rideto.

Ĉu tio estu amuza?

Ŝi havis laŭlonge nigran hararon. Ŝi ĉarma vizaĝo estis plena de aŭdaca kaj malfacila rigardo kiel la aliaj de la klaso fiksrigardis ŝin. Ŝi graveco kaj persistemo bril per ŝiaj glinting okuloj kaj longaj brovoj. Ŝi malgrandaj lipoj estis streĉe fermis. Ĉi tiu estis mia unua impreso de ĉi tiu knabino.

Mi ankoraŭ memori kiel lumanta ŝi blanka kolo estis - star estis mirig belecon.

Haruhi, kun ŝi provokaj okuloj, skan la klaso malrapide, halt al kolere rigard mi (Mi havis mian buŝon larĝe malferm), kaj poste sidiĝis neniom ridetinte.

Estis tio, ke devus esti amuza?

Ĉe tiu momento mi kredas, ke ĉies mensoj estis plena per demandosignoj, kaj ke ĉiu estis konfuzita pri tio, kio sia reago estu „Ĉu mi ridu?” Neniu sciis.

Nu, se oni juĝas laŭ la konkludo, ĝi estis nek ŝerco nek ridafero, kiel Haruhi neniam diris aferon tian.

Ŝi ĉiam estas serioza.

Tio ĉi estas bazita sur mia propra sperto - ĝi ne povas esti malprava.

Post la feo de silento ŝvebis ĉirkaŭ la klasĉambro dum proksimume tridek sekundoj, la hejmĉambra instruisto, hezitis, kaj signalis al la sekvonta persono daŭri, kaj fine, la streĉa etoso leviĝis.

Tiel ni unuafoje renkontis.
Mi solene ĵuras - mi vere volas kredi, ke ĝi estis nur koincido.

Post ŝi forprenis ĉies atenton je la unua tago, Haruhi fariĝis senkulpa mezlernejanino.

Tio estis la kvieto antaŭ la ŝtormo! Mi fine scias tion, nun.

Ĉiuokaze, ciu en la lernejo venis de unu el la kvar submezlernejoj en la urbo - homoj kun pli-malpli mezbonaj ekzamenaj markoj. Inkluzive, kompreneble, Orienta Submezlernejo; sekve, iu en la klaso diplomiĝis samtempe, kiel Haruhi, kaj scias tion, kion ŝia silento signifas. Bedaŭrinde, mi ne konis iun de Orienta Submezlernejo; do, neniu povus klarigi al mi, kiom serioza la situacio estis. Sekve, kelkaj tagoj post tiu absurda memprezento, mi faris ion tre malsaĝan - mi provis paroli kun ŝi antaŭ kurso!

Miaj domenoj de malbona sorto ekfalis, kaj mi esti la inicatinto, kiu puŝis la unua bloko.

Komprenu. Kiam Haruhi sidis sur sia seĝo, ŝi aspektis kiel normala, ĉarma knabino. Tamen, mi devis sidi antaŭ ŝi, kaj mi pensis, ke mi simple fariĝus intima kun ŝi. Mi vere pensis ke tio funkcius. Kiel naiva. Iu, bonvolu bati sencon en min.

Kompreneble, mi komencis la konversacion kun tiu ĉi okazo.

„Hej.”

Mi turnis la kapon, kun senĝeneca rideto ĉe mia vizaĝo.

„Tiuj aferoj en via sinprezento, kiuj el ili estis seriozaj?”

Kun ŝiaj brakoj krucigitaj antaŭ ŝia brusto kaj ŝiaj lipoj firme malfermitaj, Suzumija Haruhi restigis sian seriozan sintenon, rigardante rekte en miajn okulojn.

„Kiu 'aferoj en mia sinprezento'?”

„La aferoj pri la eksterteruloj k.s.”

„Ĉu vi estas eksterterulo?”

Ŝi aspektis tre serioze.

„Ne... sed-”

„Se ne, kion vi volas de mi?”

„...Ne, nenion.”

„Do ne parolu kun mi. Vi malŝparas mian tempon.”

Ŝia firigardo estis tiel malvarma, ke mi ekdiradis „pardonu” responde, antaŭ eĉ mi konciis. Suzumija Haruhi forrigardis de mi malŝate, kaj ekmalridetis al la kretotabulo.

Mi estis dironta ion, sed mi ne povis elpensi ion bonan diri. Dankinde, je tiu momento, la ĉefinstruisto eniris la kursĉambron, kaj mi estis savita.

Sentante konfuzite, mi turnis la kapon al mia skribotablo. Tiam mi rimarkis, ke kelkaj miaj samklasanoj rigardis min kun intereso ĉe la vizaĝo. Kiam mi rerigardis ilin, tamen, mi rimarkis, ke ĉiuj ili havis la saman mienon, kvazaŭ ili estis dironto, „Nesuprize.” Kelkaj eĉ rigardis min simpatieme.

Ial tio ĝenis min. Tamen, mi poste lernis, ke ili estas diplomiĝintoj de Orienta Submezlernejo.

Kun la scio, ke mia unua kontakto kun Haruhi finiĝis tute vane, mi konstatis, ke mi konservu mian forecon de ŝi, por la asekuro de sekureco. Tio klara, semajno pasis.

Tamen, ĉiam ekzistis naivaj homoj, kiuj volis paroli kun Suzumija Haruhi, kiu ĉiam malridetis.

Plejparte, ili estis tiuj bonkoraj knabinoj, kiuj volis helpi solan samklasaninon. Tio estas bona afero, sed kontrolu vian celiton antaŭe!

„Bonan, ĉu vi spektis la televidan melodramserion, lastnokte?”

„Ne.”

„Be, kial ne?”

„Baf!”

„Vi provu ĝin. Eĉ se vi komencus meze de la serio, vi ne konvuziĝus. Ĉu vi bezonas min klarigi la antaŭajn rakontojn por vi?”

„Tuj foriru. Vi ĝenas min!”

Nu, tiele ĝi okazis.

Malĝentila kaj senmiena. Ŝi povus montri al ili iom da bonmanieroj! Tio nur pensigis ŝiajn viktimojn, ke ili iel misagis. Je la fino, li aŭ ŝi nur povas pensi „En ordo... do, mi simple...”, kaj demandi al si „Kiel mi fuŝdiris?”, antaŭ forĝemante.

Ne malfeliĉu, vi ne fuŝagis. Io en la cerbo de Suzumija Haruhi estas malfunkcianta, ne en la via.

Kvankam mi ne malĝuis manĝi sola, mi volis, ke aliuloj pensu min solemulo, dum ĉiu alia manĝis tagmanĝon kun amikoj. Tial mi manĝis kun Kunikida', mia malnova submezlerneja amiko kaj knabo nomata Taniguĉi de Orienta Submezlernejo, kies seĝo estas apud la mia.

Fine, ni ekklaĉis pri Haruhi.

„Vi provis paroli kun Suzumija, ĉu ne?” Taniguĉi subite demandis. Mi kapjesis.

„Kaj, poste ŝi diris ion strangan kaj agis malvarme?”

Vi diras al mi.

Taniguĉi metis sian tranĉitan boligitan ovon en sian buŝon, maĉis kaj diris kun plena buŝo;

„Se tio knabino interesas vin, mi ne eltiros miajn vortojn. Mia sola konsilo estas 'forgesu ĝin!' vi jam sciu, sed ŝi estas frenezulino.”

Li aldonis ke li estis en klaso kun ŝi kaj bone konis ŝin. Tiam li rakontis multajn anekdotojn pri ŝi.

„Al ŝiaj agoj mankas senco. Mi pensis, ke ŝi regus sin, kiam ŝi iris al mezlernejo, sed klare, ne. Vi aŭdis ŝian sinprezenton, ĉu ne?”

„Ĉu vi celas la eksterterulajn aferojn.”

Kunikida', kiu estis okupita pre forpreno de ostojn el sia fritita fiŝo, interrompis.

„Precize. Eĉ en submezlernejo, ŝi emas fari kaj diri stangajn aferojn. Ja, tio rememorigas min - la lerneja vandalisma okazo, ekzemple!”

„Kio?”

„Vi konas tiun umilon por skribi liniojn el kreto, ĉu ne? Kiel ĝi nomiĝas... Ĉiuokaze, ŝi kaŝeniris la lernejon nokte, kun tiu aĵo, kaj skribis grandegan bildon meze de la atletika kamparo.”

Taniguĉi ekridetis, eble li memoris tiun okazon.

„Ĝi suprizis min. Mi iris al la lernejo, frumatene, kaj mi povis vidi grandan triangulojn kaj cirklojn sur la tero. Mi ne sciis kio ĝi estas, tial mi iris al la kvara etaĝo por akiri deĉielan rigardon. Tio ne helpis - mi ankoraŭ ne scias kio la simbolo estas.”

„Ho, mi pensas ke mi vidis tion antaŭe. La simbolo aspektis kiel rompita Nazka-linioj.” diris Kunikida'.

Mi neniam antaŭe aŭdis pri tion ĉi.

„Prave! Mi scias! La ĵurnaltitolo estis simile al 'Misteraj Linioj sur Sumezlerneja Atletika Kampara, ĉu ne?”

„Ne diru al mi, ke ŝi-”

„Ŝi mem konfesis, do ne restas dubo. Kompreneble, tio konfuzis la instruistojn. Ŝi estis vokita al la ĉambro de la lernejestro. Ĉiu instruisto ĉeestis kaj esplordemandis ŝin.”

„Do, ĉu ŝi faris ĝin?”

„Mi ne scias.” Taniguĉi respondis senentuziasme, provante gluti buŝpleno da rizo.

„Mi aŭdis, ke ŝi rifuzis diri ion ajn. Kompreneble, kiam ŝi firigardas al vi, vi ne plu volas esplordemandi al ŝi. Kelkaj diras ke ŝi skribis la simbolon por voki NIFOn, aliaj ke ĝi estas magia simbolo por voki diablojn, aŭ ke ŝi provis malfermi pordon al alia dimensio. Ta-ta-ta... Estis multaj teorioj, sed se la kulpulo restas silenta, ni neniam scios ĉu la onidiroj estas vera aŭ ne. Ĝis hodiaŭ, ĝi restas mistero.”

Ial bildo de Suzumija Haruhi kun serioza mieno, okupe sibranta liniojn sur la Submezlerneja Kampare nokte, eniris mian menson. Ŝi nepre forprenis la skribilojn kaj kretopulvoron de la stokejo; eble ŝi eĉ kunportis poŝlampon! Per ĝia malhela flava lumo, Suzumija Haruhi eble aspektis tre serioza, se ne celkonscia... Okej, tio estas nur mia imago.

Sed, verdire, ŝajne Suzumija Haruhi honeste atendis NIFOn aŭ monstrojn aŭ eĉ dimensian pordon aperi. Ŝi verŝajne laboris tra la tuta nokto en la kamparo, sed, ĉar nenio aperis, ŝi foriris kun nur melankolio, mi persone pensis.

„Tio ne estas ĉio!”

Nun Taniguĉi finis tagmanĝon, kaj ordigis sian skribotablon. Li pludiris:

„Unufoje mi venis al la klasĉambro matene kaj eltrovis, ke ĉiuj skribotabloj estis movita en la koridoron, kaj estis grandega steloforma pentraĵo sur la lerneja tegmento. Alitempe, ŝi vagis ĉirkaŭ la lernejo, metante ''O-fuda''-ojn[[ ĉie... vi scias, tiuj talismanoj, kiujn oni metas sur ĉin-vampira frunto. Mi tute ne komprenas ŝin.”

Tio estas vera, Suzumija Haruhi ne estis en la klasĉambro ĝuste tiam, ĉar se jes, ni ne havus ĉi tiun konversacion. Tamen, eĉ se ŝi aŭdus nin, ŝi verŝajne ne prizorgus. Kutime, Suzumija Haruhi eliris la klasĉambron tuj post kvara periodo, tiame revenis tuj antaŭ kvina periodo. Ŝi ne portis lunĉujon, tial mi supozis, ke ŝi iris al la kantino por ĝui ŝian tagmanĝon; sed ĝi ne daŭras la tutan horon manĝi tagmanĝon, ĉu ne? Cetere, fine de ĉiu periodo, ŝi malaperis. Kien ŝi iris ĉiuokaze...?

„Sed, ŝi estas tre populara por la uloj!”

Taniguĉi interrompis:

„Ŝi estas ĉarma, atletema, kaj inteligenta. Malgraŭ tio, ke ŝi estas stranga, se ŝi restigas sian buŝon ferma, ŝi estas efektive ne malbona.”

„Kie vi lernas ĉion ĉi klaĉon?” Kunikida' demandis kun lia lunĉujo duoble plena ol tiu de Taniguĉi.

„Estis tempo, kiam ŝiaj koramikoj ŝanĝiĝis senĉese. De iuj mi aŭdis, ke la plej longa interrilato daŭris semajnon, kaj la plej mallonga finis kvin minutoj post la konfeso. Aldone, la sola kialo Suzumija donis por forigi ŝiajn koramikojn estis 'Mi ne havas tempon por societumi kun normalaj homoj.'”

Taniguĉi ŝajne parolis laŭ sperto. Post li rimarkis mian fiksrigardon, li fariĝis iom embarasita.

„Mi aŭdis ĉi tion de aliuloj! Honeste! Ial, ŝi rifuzis malakcepti konfeson. Je la tria jaro, ĉiu ekkomprenis; sekve, neniu plu volis konfesi al ŝi. Mi havas amuzan senton, ke historio ripetos sin en mezlernejo. Do, mi avertas al vi hodiaŭ: Forlasu ideojn. Ĉi tiu venas de iu, kiu estis en la sama klaso kiel ŝi.”

Diri laŭvole, min ne estis tiel interesita pri ŝi.

Taniguĉi remetis lian malplenan lunĉujon en lian sakon, kaj ellasis minacan subridon.

„Se mi devus elekti unu, mi elektus ŝin. Asakura Rjoŭko.”

Taniguĉi kapjesigis la mentonon al grupo de knabinoj malproksime per kelkaj skribtabloj. En la mezo de la konversacianta grupo, kun rozsimila rideto sur ŝia vizaĝo, estis Asakura Rjoŭko.

„Se oni juĝas laŭ mia analizo, ŝi ja eniras mian 'Tri Plej Ĉarmaj Unuajaraj Knabinoj' listo.”

„Vi ĉiun ... senescepte ĉiun unuajaraninon en ĉi tiu lernejo okulumis?”

„Mi grupigas knabinojn laŭ 'A-D' kategorioj, kaj kredu min, Mi nur rememoras la nomojn de la A-knabinoj. Vi spertas mezlernejon nur unufoje - Mi deziras, ke mia sperto estu laŭeble feliĉa.”

„Tiame, kio Asakura Rjoŭko estas?” Kunikida' demandis.

„Ŝi estas 'AA+!' Jes ja, nur rigardu ŝian vizaĝon. Ŝia personeco devas esti bonega.”

Egale ignorante egocentraj rimarkoj de Taniguĉi, Asakura Rjoŭko estis iomete tute alispeca ĉarma knabino ol Suzumija Haruhi estis.

Unue, ŝi estis tre bela, plus ŝi ĉiame eligis rideto-similan, prizorgadantan impreson. Due, ŝia personeco faris ŝajne egali la priskribon de Taniguĉi. Hodiaŭ, neniu plu aŭdacis paroli al Suzumija Haruhi, krom Asakura Rjoŭko. Kiel ajn severa Suzumija Haruhi estis, Asakura Rjoŭko ankoraŭ provis alparoli ŝin de tempo al tempo. Ŝi estis tiom pasia ke ŝi preskaŭ agis kiel la klaso monitoro. Trie, pro la maniero laŭ kiu ŝi alrespondis la instruistajn demandojn en klaso sole, vi povus vidi ke ŝi estas tre inteligenta. Ŝi ĉiame alrespondis la demandojn ĝuste - en la okuloj de la instruistoj, ŝi estis verŝajne modela studento. Antaŭ ĉio, ŝi estis ekstreme populara ĉe la knabinoj. La termino jam daŭris por nur semajno, kaj ŝi estis jam bone survoje esti la centro de la studentinoj en la klaso. Estis tiel, kvazaŭ ŝi falis de la ĉielo kaj naskiĝis pensanta pri ekstrema allogeco!

Kompare kun la koler-rigardema, sciencfikcio-obseda Suzumija Haruhi, la elekto estis evidenta. Aliflanke, ĉi tiuj du kandidatoj estis verŝajne ambaŭ tro alta ĉur la monteto por nia heroo Taniguĉi grimpi. Neniumaniere li akirus iun ajn el ili.

Estis ankoraŭ Aprilo tiame, kaj tiutempe, Suzumija efektive kondutis tre agrable. Por mi, ĉi tiu estis iom malstreĉa monato. Malpleje, estus monato ĝis Haruhi komencis troagi.

Sed egale dum tiu tempo, mi observis kelkajn ekscentrajn kondutojn de Haruhi.

Kial mi dirus tion?

Indico #1: Ŝi ŝanĝis sian harar-stilon ĉiutage. Cetere, se oni juĝas laŭ mia rimarko, laŭskeme. Lunde, Haruhi venas al lernejo kun sia longa hararo malsuprenire, sen ia ajn banto[[. Sur la la sekvantan tagon, ŝi bantumus ĝin supre en ponevosto. Tiom, kiom Mi malamas agnoski ĝin, ke hararango faris ŝajnas bonaj sur ŝi. Tiame, ŝi ligus du ponevostoj sur la la sekvantan tagon, kaj tri ponevostoj la tago post; Ĝis vendredo, ŝi kvar rubandoligus ponevostoj sur ŝi kapo. Ŝi agoj estis vere enigma!

Lundo = 0, Mardo = 1, Merkredo = 2...

Kiel la tago de la semajno pliig, tiel la nombro de ponevostoj ŝi havis; ĝis la venonta Lundo, la tuta procezo rekomencus. Mi ne povus vid kial ŝi estis far ĝi. Sekvanta la antaŭa logiko, ŝi devus ses ponevostoj Dimanĉon... Mi subite vol vid ŝia Dimanĉo hairstyle.

Indico #2: Por PE, klasoj 1-5 kaj 1-6 kombinus kaj pren ĝi kune, kun la gejunuloj apartig. Kiam ni ŝanĝis vestojn, la knabinojn irus al la 1-5 klasĉambro, kaj la knaboj irus al la 1-6 klasĉambro; signifo fine de la antaŭa periodo, la uloj de nia klaso (1-5) transloĝiĝus al la alia ĉambro al ŝanĝo.

Bedaŭrinde, Haruhi tute ignorita la ulojn en nia klaso kaj forigita ŝin mariston uniformon antaŭ ilin havis las.

Estis tiel, kvazaŭ, ŝi, la uloj estis ĝardenaj kukurboj aŭ terpomo maldung, kaj ŝi estas tute indiferenta pri. Tute sen esprimo, ŝi ĵetus ŝin uniformon sur la skribtablon kaj komencis eniri ŝi ŝvitĉemizo.

Ĉe tiu momento, Asakura Rjoŭko veturus la atente rigard, glaciiĝ ulojn, min inkluzivis, el la klasĉambro.

Laŭ onidiroj, la knabinoj, kun Asakura Rjoŭko kiel ilia gvidanto, provis paroladi Haruhi el faranta ke, sed vane. Ĉiu PE klaso, Haruhi ignorus la ceteran klason kaj okupi ŝin uniformon de neniom ekrigardinte. Kaj sekve, ni uloj oni petis, ke ... lasu la klasĉambron la duan la sonorilon sonoris - laŭ la peto de Asakura Rjoŭko.

Sed, grave, Haruhi havas vere grandan ciferon... argh, ĉi tiu ne la tempo al dir tia afero.

Indico #3: Fine de ĉiu bloko, Haruhi irus FORESTANTA SEN PERMESO. Kiam la lernejo sonorilo venis rulantan ĉirkaŭ, ŝi ekkaptus ŝin tornistron kaj paf el la klasĉambro. Logike, Mi pensis ke ŝi iris senprokraste ŝin domon; Min neniam pensintus ke ŝi irus por partopreni ĉiujn klubojn en la lernejo. Iun tagon, vi vidus ŝin pas pilkoj en la Korbopilko Klubo, kaj la sekvonta vi vidus ŝin kudr kapkuseno kazo en la Kudr Klubo. De la sekvonta tago, vi vidus ŝin mansalutantan ŝin bastonon en la Hokeo Klubo. Mi pensas ŝin ankaŭ aliĝis al la Basbalo Klubo. Do, resume, ŝi havis partopren ĉiu sporto klubo en nia lernejo. Ĉiuj kluboj provis persvadi ŝin en aliĝu, kompreneble, sed ŝi turnis ĉiuj desupre. Ŝi klarigo : „Estis estas ĝen al mi por fari same klubo agado ĉiutaga.” Finfine, ŝi ne aliĝ al iu kluboj.

Kio estis knabino prov tiri?

De ĉi tiu solaj, novaĵoj pri „stranga unuajaro knabino” disvastig tra la tuta lernejo preskaŭ tuj. Ene de monato, ne estis unusola persono kiuj ne sciis kiu Suzumija Haruhi estis. Rapidaplusend Povus, homojn povus ankoraŭ ne sperti sciatan kiujn la kapitalo estis, sed Suzumija Haruhi estis konata nomo.

Do, kun ĉiuj ĉi tiu aĵo okaz - kaj Haruhi estis ĉiam la kaŭz - Povus alven.

Kvankam Mi propre pensi ke destino estas egale malpli kredebla ol la monstro de Loch Ness[[, se destino, ĉe iuj mistero loko, estas aktive influ homaj vivoj, mia rado de sorto havis verŝajne komenc turni. Kredeble, en iuj izolita monto, estis verŝajne iuj malnova Guy kiujn estis okupata reskribanta ĝi.

Post la fino de la Ora Semajno ferio, Mi piediris lernejon, ne certa kiu tago de la semajno estis. La nenature sunbrila Maja vetero eksplodigis sur mian haŭton kaj trempigis min kun ŝvito - la kruta monteto ŝajne ne fin aŭ. Juste kio estis ĝi ke la Tero volis ke? Estis sufer flava febro ia?

„Hej, Kjon.”

De malantaŭe de, iu aplaŭdita min sur la ŝultro. Estis Taniguĉi.

Lia pli_anto incendio pend malordema sur liaj ŝultroj, kaj lia necktie estis sulka kaj oblikva flanken.

„Kie vi iras por Ora Semajno?”

„Mi prenis mian malgrandan fratinon al vid mia avinjo en la kamparo.”

„Kiel malakra.”

„Bona, kion vi far, tiame?”

„Partatempa laborposteno ĝis la fino.”

„Vi ne simil tia persono.”

„Kjon, vi estas mezlernejano nun - kial vi ankoraŭ pren via malgranda fratino al vid via avĉo kaj avinjo? Vi devas almenaŭ simil altranga alta studento.”

Parenteze, Kjon estus mi. Mia onklino estis tiu, kiu unua nomita min ke. Antaŭ kelkaj jaroj, mia longa onklino subite diris min, „Mian bonecon, Kjon havas kresk tiel granda!” Mia fratino opiniis, ke estas amuza kaj ankaŭ komencis voki mi Kjon. Post tio la cetera estas historio - miaj amikoj, sur aŭd mia fratino vok mi Kjon, decid al sekv ŝia gvid. De tiun tagon sur, mia kromnomo fariĝis Kjon. Diable ĝi, mia fratino uzis por voki min „Onii-ĉan”!

„Estas tradicio de mia familia al havas kuzon renkontiĝon dum Ora Semajno,” Mi alrespond kiel Mi grimp la monteto.

La ŝvit sentigis min nekomforta.

Taniguĉi, longasenspiriĝ kiel kutime, distrumpetis pri tio, ke li havis renkontitan iuj ĉarmaj knabinoj ĉe lia laborejo, kaj kiel li intencis uzi la monon lin savis iri sur datoj kaj tiela. Sincerdire, temoj kiel kiuj revoj homoj havas, aŭ kiel miriga aŭ ĉarma ies dorlotbesto estas, estas, en mia libro, iom de la plej malakraj temoj en la mondo.

Kiel Mi aŭskultis dato horaro de Taniguĉi (ŝajne li ne estis vizit malgrandajn problemojn kiel kiel neniu estis ir kun li), ni alvenl la lernejo krado.

Suzumija Haruhi estis jam sidanta apog mia seĝo, fiksrigardanta ekster, kiam Mi eniris la klasĉambron. Ŝi havis du bulkokiel haro tondiloj sur ŝi kapo; ŝajne hodiaŭ estis Merkredo. Post sidiĝ - ial Mi ne sciis, kiel la nur klarigo povus esti Ke mi estis ir nuksoj - antaŭ Mi konscias ĝin, Min trov min refoje alparol Suzumija Haruhi.

„Vi ŝanĝas vian hararangon ĉiu tago pro la fremduloj?”

Kiel roboto, Suzumija Haruhi malrapide turn ŝia vizaĝo al mi, kaj fiksrigard mi kun ŝia mortintagrava esprimo. Estis sufiĉe timiga, efektive.

„Kiam vi rimarkas?”

Ŝian tonon estis tiom malvarma ke ĝi estis kvazaŭ ŝi estis alparol roko ĉe la flanko de la vojo.

Mi paŭzis dum kelka tempo pripens ĝi.

„Hm... dum kelka tempo.”

„Vere?”

Haruhi ripozita ŝian mentonon sur ŝia palmo, rigard ĉagren.

„Mi pensas ke ĉiu tago de la semajno eligas malsaman bildon.”

Ĉi tiu estis la unua fojo, ke ni havis konvenan konversacion!

„Por koloro: Lundo estas flava, Mardo estas ruĝa, Merkredo estas blua, Ĵaudo estas verda, Vendredo estas oro, Sabato estas bruna, kaj Dimanĉo estas blanka.”

Mi povus specon de kompren kiuj ŝi estis prov diri.

„Tiame, ke signif, se ni uzas nombrojn reprezenti la koloron, Lundon estas nulo kaj Dimanĉo estas ses, prav?”

„Tio estas ĝusta.”

„Sed, ne devus Lundon est unu?”

„Kiu pet via opinio?”

„... Jes, ĝusta.”

Ŝajne malkontentigita de mia respondo, Haruhi kolere rigard mi. Mi nur sidis tie maltrankvilige kaj lasi tempon glit de.

„Havas Min viditan vin ie antaŭ? longe antaŭe?”

„Kredas, ke ne.”

Post Mi alrespondis, Okabe-sensej eniris la klasĉambron, kaj nia unua konversacio finis.

Malgraŭ tio, ke nia unua konversacio estis nenio skribi hejmon pri, ĉi tiu povus fariĝitan la ŝanĝ punkto Mi estas serĉ!

Aliflanke, la sola ŝanco mi povus alparol Haruhi estis la peco de tempo antaŭ homeroom, kiel ŝi estas kutime ne en la ĉambro dum paŭzo. Sed kiel Mi sidas antaŭ ŝin, Min estas relative certa ke miaj ŝancoj de alparol ŝi alest multe pli granda ol tiuj de iu alia.

Sed la afero ke ŝok mi la plej estis tio, ke Haruhi efektive alrespondita min konvene. Mi originale pensis ke ŝi irus, “Vin kretenon, ferm! Kio!” Ŝajne Ke mi estas ĝuste kiel stranga kiel ŝi, por efektive trovanta la intestoj iri kaj alparol ŝi.

Sekve, kiam Mi venis al lernejo la sekvonta tago kaj eltrovis ke, anstataŭ liganta tri ponevostoj, Haruhi havis tranĉitan ŝin longan kaj maldika haro mallonga, mi sentis tre melankolian.

La taliolongeco haro estis mallongigita ŝultrolongecon tranĉ. Tio estas, malgraŭ tio, ke la hairstyle far konven ŝia, ŝi tranĉ ŝia haro la tago post Mi alparol ŝia pri tio! Devas estas intence, ĝusta?

Kiam Mi diris al Haruhi pri tio -

„Ne vere.”

Ŝi alrespondis kun ŝi registr kiel komercan markon ĉagren tono, sed ne montr ia ajn speciala esprimo. Ŝi ne estis ir al diri al mi la kialo.

Sed Mi atendis ke, tiel, ke estis bone.

„Faris vin vere prov aliĝi al ĉiuj kluboj?”

De tiun tagon sur, alparol ŝia uz la peco de tempo antaŭ homeroom fariĝ mia ĉiutaga rutina. Kompreneble, se Mi ne prov komenco la konversacio, Haruhi rifuz reag. Alia afero estis tio, ke, se Mi alparolis ŝin pri tio, ke de hieraŭ nokte TELEVIDA PROGRAMO estis, aŭ kiel la vetero estis, ktp. - kiujn ŝi juĝis, ke „stultaj temoj” - ŝi nur ignorus mi. Scipovanta ke, Mi zorgeme elektis la konversacion temon ĉiam, kiam Mi alparolis ŝin. Ŝi forturnis ŝian vizaĝon pro ĝeno, montrante la finon de la konversacio de tiu tago
[[Image:Sh_v1_01.jpg|thumb|''Ŝi forturnis ŝian vizaĝon pro ĝeno, montrante la finon de la konversacio de tiu tago.'']]
„Estas klubo tio estas pli amuze ol la aliaj? Mi volas konsider aliĝ iuj mi.”

„Neniu.” Haruhi alrespondis kategorie. „Absolute neniu.”

Ŝi emfazis ĉi tiu denove, tiame malrapide ellas enspiron. Ŝi estis suspiranta?

„Mi pensis ke mezlernejo estus iom pli bona. Fine, estas la sama kiel deviga edukado. Nenio ŝanĝoj iel ajn. Simil Mi aliĝis al la malĝusta lernejo.”

Maltraf, kiuj kriterioj faris vin utiligas kiam vi decidis kiu lernejo ĉeesti?

„Sportoj kluboj kaj kulturaj kluboj estas kaj tamen. Se nur estis iuj unikaj kluboj en lernejo...”

„Bone, kio donis vin la rajton je decid se aliaj kluboj estas normala ĉu, aŭ ĉu ne,?”

„Ferm. Laŭvole klubo, tiame estas unika; alie, estas klara.”

„Vere? Mi sciis vin dirus tio.”

„Hmph!”

Ŝi turn ŝia vizaĝo for en ĝeno, sign la finiĝon de la taga konversacio.

Alia tago:

„Mi overheard io, kion alia tago... Ne estas io grava ĉiuokaze... Faris vin vere forĵet ĉiuj viaj koramikoj?”

„”Kial mi devas aŭdi ĉi tiu de vi denove?”

Ŝi bros ŝian haron de ŝiaj ŝultroj, kaj fiksrigard mi kun ŝiaj brilaj nigraj okuloj. Dio, krom estanta pokervizaĝa, sole ĉi tiu kolera esprimo ŝajn ofte aperi sur ŝi vizaĝo.

„Faris ke Taniguĉi diri al vi? Dio, Mi ne povas kred Ke mi estas en la sama klaso kiel tio idioto eĉ post kiam Mi diplomiĝita subliceon. Li ne unu el tiuj persekut psychos, li estas?”

„Mi kredas ke ne,” Mi penso.

„Mi ne scias, kion vi aŭd, sed negrave. La pliparto estas vera ĉiuokaze.”

„Ne estas iu tie vi vol havas gravan interrilaton kun?”

„Absolute nenia unu!”

Totala malakcepto ŝajne estis ŝia devizo.

„Ĉiu ... senescepte unu el ili estis kreteno. Mi nur ne povas okupiĝ pri iu grava interrilato kun ili. Ĉiu el ili petus al mi renkonti li ĉe la fervoja stacio Dimanĉon, tiame ni certe vizitus la kinejon, la amuzparko, aŭ pilkoludo. La unua fojo ni manĝis kune ĉiame estus lunĉa rendevuo, tiame ni forrapidus kafejo al trink teo. Finfine, ili ĉiame dirus vidi vin morgaŭ!'”

„Mi ne vidas io malĝusta kun !” Ke mi penso propre, sed Mi ne aŭdac dir tio publike. Se Haruhi diris estas malbona, tiam, oni devas malbonan por ŝi.

„Tiame, nepre, ili konfesus telefone. Diable! Ĉi tiu estas grava temo, almenaŭ dir al mi vizaĝalvizaĝe!!”

mi povus kunsent kun tiuj uloj. Faranta tiela grava - al ili, almenaŭ - konfeso al iu, kiu rigard vi ŝat vi estas vermo verŝajne farus iu sent maltrankvila. Ili panikiĝis juste de vidanta via esprimo! Mi estis imaganta tion, kion tiuj uloj estis pens kiel Mi respondita al Haruhi.

„Hm, vi pravas. Mi demandus la knabinon for kaj diri al ŝi rekte.”

„Kion la la infero prizorgas vin!”

Kio la... Faris min diras io malĝusta denove?

„La problemo estas, estas ĉiuj knaboj en ĉi tiu mondo tielaj dimwitted bestoj? Mi estas agit de ĉi tiu demando ekde subliceo.”

Hodiaŭ ne estas iu pli bona, ĝi estas!

„Tiame, kia knabo vi konsiderus Interesan? Ĝin estas estos fremda ĉion dirite?”

„Mi estas bona kun fremduloj aŭ similaj aferoj kondiĉe, ke ili ne normala. Esti ili vira aŭ virina.”

„Kial vi ĉiame insist, ke ian elekton krom homa?”

Kiam Mi elbabilita tio Haruhi elrigard mi kun malestimo.

„Ĉar homoj ne estas amuzo iel ajn!”

„Tio... eble vi pravas.”

Egale mi ne povus rebat ideo de Haruhi; se montriĝis, ke ĉi tiu ĉarma transloko studento estis duonoterano, duonofremda, eĉ Mi kredus tio estas malvarmeta. Se Taniguĉi, aktuale sidanta apud mi kaj spion Haruhi kaj mi, estis detektivo de la estonteco, estus eĉ pli bona. Se Asakura Rjoŭko, kiun, ial, teniĝis ridetantan ĉe mi, havis ia ajn supernatura potenco, tiam mia lernejo vivo estus kiel ekscita laŭeble akir.

Sed neniu povas esti - ne fremduloj, tempo veturantoj, aŭ supernaturaj potencoj ekzist en ĉi tiu mondo. Aprobu, ni diras, ke ili far ekzist. Ili rifuz nur aper tuj antaŭ ni humilaj civitanoj kaj dir, „Saluton, Mi estas efektive fremda.”

„TIAL!”

Haruhi subite levŝ kaj frap ŝia seĝo malsupren, kaŭz ĉiu al turn kaj rigard ŝia.

„TIAL MI ESTAS LABOR TIEL MALFACILA!!”

„Pardonon Mi estas malfrua!”

La ĉiamoptimisma Okabe-sensej, kiu estis bela senspiriĝ, kur en la klasĉambron. Kiam li vidis la tutan klason rigard Haruhi levŝ rekta, ŝi pugnoj kunpremis kaj okuloj fiksita je la plafono, li fariĝis ĝuste kiel surpriz kaj juste staris tie.

„Hm... Ĉefĉambro estas komenconta!”

Haruhi sidiĝis tuj kaj kolere rigard la angulo de ŝia skribtablo. Uf!

Mi returnis; la tutan klason faris la samon kaj turnis iliajn kapojn ankaŭ. Tiame Okabe-sensej, evidente perdita la orientiĝon de la bruado, ŝanceliĝita la stadion kaj ellas molan tus.

„Mi pardonpeti pro tio, ke malfrua. Kion?... Tiam, ni komencu!”

Li ripet si denove, kaj la klaso atmosfero fine reven al normala - malgraŭ tio, ke ĉi tiu estis la speco de atmosfero tio Haruhi malam la plej!

Eble viva tuj?

Sed verdire, en la profundo de mia koro, Mi estas vere envias sinteno de Haruhi pri vivo.

Ŝi ankoraŭ havas la kredon ke ŝi estos renkont iu de la supernatura mondo, kredo Ke mi forlas antaŭlonge, kaj ŝi entuziasme prov ating ŝia revo. Se sidanta ĉirkaŭ atendanta ne atingos tion, kion, ni voku ili ni! Ĉi tial Haruhi far aferojn kiel tir blankaj linioj sur la lernejo kampo, pentraĵo simboloj sur la lernejo tegmento, kaj almet malben papero talismans ĉie.

Suspiro!

Mi ne scias kiam Haruhi komencis farr strangan aĵon, tio far aliaj eraro ŝia por occultist. Atendanta atingas nenio, sekve, kial ne elfari iuj strangaj ceremonioj voki ilin for? Finfine, tamen, nenio okazita. Eble tio estis kial Haruhi ĉiame havis ke „diable” rigard ŝia vizaĝo...?”

„He, Kjon.”

Post klaso, Taniguĉi, kun lia perpleksig vizaĝon, provis bloki min. Taniguĉi, vi simil totalo kreteno kun tio esprimo via!

„Silentu! Mi estas indiferenta kio vi diras. Ĉiuokaze, kia magia sorĉo faris vin ĵetis?”

„Kio magia sorĉo?”

Tre avancinta teknologio estas neapartigebla de magio[[! Mi memorita ĉi tiu proverbo kiel Mi demand Taniguĉi subten. Li tiame indikis lian fingron ĉe nunvak seĝo de Haruhi.

„Ĉi tiu estas la unua fojo, ke Mi havas viditan Suzumija alparol persono tiel longe! Kio estis vi uloj priparol?”

Tio, ha, kion ni priparol? mi nur demandis al ŝi iuj normalaj demandoj, jen ĉio.

„Ĉi tiu estas fenomeno!”

Taniguĉi pikeme met sur imponeg al esprimo. Tiame Kunikida' ekaper de malantaŭe de Taniguĉi.

„Haruhi estas ĉiame elirinta kun strangaj knabinoj.”

Hej, ne dir ion that'll kre miskompreno.

„Negrave se Kjon ŝat strangaj knabinoj. Kiuj Mi ne povas kompren estas, kial Suzumija alparolus vi? Mi ne komprenas iel ajn.”

„Eble Kjon estas kiel stranga kiel ŝi?”

„Verŝajne. Tio estas, vi ne povas atend iu kun kromnomo kiel Kjon esti normala.”

Halt vok mi Kjon, Kjon, Kjon! Prefere ol est nom de tio stulta kromnomo, nur uz mia vera nomo! Malpleje, Mi vol aŭd mia fratino voko mi „Onii-ĉan”!

„Mi vol scias tro.”

La voĉo de bonhumora knabino aperis kvazaŭ el nenie. Mi levis mian kapon, kaj, kompreneble, vidis senscie ridetanta vizaĝo de Asakura Rjoŭko.

„Mi provis alparol Suzumija-san kelkaj tempoj jam, sed nenio venis de ĝi. Vi povas instru mi kiel Mi alparolu ŝi?”

Mi ag kiel kvankam Mi estis pripens ĉi tiu dum kelka tempo, sed efektive, Mi ne eĉ pens iel ajn.

„Mi ne scias.”

Sur aŭd ĉi tiu, Asakura ridetis.

„Mi estas sekve trankviligita hodiaŭ. Ŝi ne povas okaz est izol de ŝiaj samklasanoj tia, tiel estas granda tio vi fariĝas ŝian amikon.”

Asakura Rjoŭko prizorgis ŝin kiel klaso monitoro ĉar, bone, ŝi estis la klaso monitoro. Ŝi estis elektiĝ kiel la klaso monitoro en nia fina longa homeroom seanco.

„Amiko, ho?”

Mi skuis la kapon malcerte. Estis vere tia? Sed la sola esprimo Haruhi donis min ĉiam, kiam Mi alparol ŝia estis kolera rigardo!

„Vi devas daŭri helpantan Suzumija-san tiel, ke ŝi povas interrilat kun ĉiu. Ni estas en la sama klaso ĉion dirite, tiel ni estas fid al vi!”

Suspiro. Eĉ se vi diras ke, Mi eĉ ne scias kio Mi estas faru!

„Se estas tion, kion Mi devas diri al Suzumija-san, mi povus juste pet al vi pasi la mesaĝon ŝin!”

Ne, atend! Mi ne estas via proparolanto!

„Bonvolu?” ŝi petis sincere, metantaj ŝiaj palmoj kune.

Alfront ŝi peto, mi povus sole don neklarajn respondojn kiel „erm” kaj „haa...”. Asakura komprenis tion kiel „jes,” donis ŝian flavan tulipokiel rideto, kaj poste reven al la aliaj knabinoj. Post vidanta ke la aliaj knabinoj estis rigard mi, mia koro falis ĝis la malsupro de kanjono.

„Kjon, ni estas bonaj amikoj, ĝusta...?” Taniguĉi demand, fiksrigard mi suspekte.

„Kion diable estas okazanta tie ĉi?”

Eĉ Kunikida', kun liaj okuloj ferm kaj armiloj transir lia brusto, kapjes.

Dio mia! Kial Mi estas ĉirkaŭita de ĉi tiu aro da idiotoj?

Ŝajne iu decidis ĉiu en klaso kiu necesas por ŝanĝi iliajn seĝojn ĉiumonatan. Sekve, la klaso monitoro, Asakura, skribis ĉiuj seĝo nombroj sur malgrandajn pecojn de papero, lokis ilin en kuketo ujo, kaj lasi la tutan nin tiras de ĝi. Fine, Mi akiris la seĝon en la dua fina disputo apud la fenestro ke preteratentas la korton. Konjekt kiujn prenis la finan seĝon tuj malantaŭ min? Tio estas vera. Estis la iam ajnkolere rigard Haruhi!

„Kial ne estis interesaĵo okazita tamen?! Kiel malgranda gradolernejo infanoj malaperanta unu post unu, aŭ iuj instruistoj akiranta murd en ŝlos klasĉambron?”

„Halt dir tia timiga aĵo!”

„Mi aliĝita al la Mistero Studgrupo.”

„Aj? Kio okazis?”

„Estis tiel stulta. Nenio interesa okazis! Cetere, ĉiuj klubo membroj estas detektivo romano fervoruloj, sed mankas iu tie tio simil detektivo!”

„Ĉu tio ne estas normala?”

„Mi efektive havis esperojn por la Supernatura Studgrupo.”

„Ĉu vere?”

„Sed, ili ĉiuj montriĝ esti aro da okultaj frenezuloj. Far ke sono amuzo vi?”

„Ne vere.”

„Ha, viro, ĉi tiu estas tro enuiga! Kial ne ĉi tiu lernejo havas dece interesan klubon?”

„Bone, estas ne multe vi povas far pri tio.”

„Mi pensis ke post Mi pasis al altranga alta Mi renkontus iuj kickass kluboj! Suspiro, ĉi tiu similas aspir enir la De la superaj ligoj kaj poste eltrovanta ke la lernejo vi estas ĉeestanta eĉ ne havas basbalan teamon.”

Haruhi aspektas, kvazaŭ ŝi estis ia banshee pretas iri al cent Budhano monaĥejoj al met iuj malbenoj. Ŝi fiksrigardis la ĉielon kun malestimo kaj ellas grandegan suspiron.

Ĉu mi kompatu ŝin?

Mi ne scias tion, kion speco de kluboj Haruhi kiel. Eble eĉ ŝi ne scias la respondon. Ŝi nur „vol fari interesaĵon.” Kio estis „interesaĵo?” Faris tio okup solv murdo mistero? Serĉ Nifoj? Aŭ ekzorcoj? Mi pens ŝi tute ne sciis, aŭ.

„Mi pensas ĝin ne povas esti help al se ne iu.”

Mi decidis esprimi mian opinion.

„Se oni juĝas laŭ la rezultoj, homoj estas kutime kontenta kun iliaj aktualaj statoj. Tiuj, kiuj ne, tamen, vol prov invent aŭ eltrov io al antaŭeniro civilizacio. Iu volis flugi, sekve lin aŭ ŝi inventis aviadilojn. Iu volis vojaĝi facile, sekve aŭtojn kaj trajnoj estis farita. Sed tiuj aferoj estis kre de tiuj, kiuj kiujn posedis specialajn talentojn. Nur geniulo povas transformi tiuj imagado en realaĵo. Ni ordinara morta juste vivu niajn vivojn plene. Ni ne devus agon impulseme eĉ se ni sentas aventureman.”

„Fermu.”

Haruhi juste interromp mia relative bonega parolado, aŭ almenaŭ jen kio Mi opiniis, ke estas, kaj turn ŝia ekir al la alia direkto. Ĝi simil ŝi estis vere malbonhumora aktuale. Kaj tamen denove, kiam ne estis ŝi? Mi kutimiĝis al ĝi jam.

Ĉi tiu knabino verŝajne ne prizorg io - krom se ĝi koncernis supernaturajn potencojn tio for superrealaĵo. La mondo ne havas tiuj, tamen. Ne, vere.

Vivu la Leĝoj de Fiziko! Danke al vi ni homoj povas loĝ en paco. Kvankam Haruhi povus kuntiriĝ timeme je tio.

Mi estas normala, ĝusta?

Aĵo devas havi ekkaŭzita ĝin.

Eble estis la supra konversacio?

Ĉar Mi neniam vidis ĝin rezultantan!

La varmeta suno faris ĉiu en la klasĉambro dormema. Tia, kia mi estis ekdorm kaj ekdorm, potenca forto subite aplikita sin sur mia kolo kaj tiris min returnite. Ĉar la forto estis tiom forta, mia kapo frap la angulo de la skribtablo apog mi. Larmoj tuj venis el miaj okuloj.

„Kion vi opinias vin estas faranta!?”

Mi turn mia kapo ĉirkaŭ freneze kaj vidis Haruhi, unu mano ankoraŭ ekpren mia kolo, ridet granda rideto tio estis kiel brila kiel la tropika suno - honeste, ĉi tiu estas la unua fojo, ke Mi estas vid ŝia rideto! Se ridetoj povas esti mezur pri temperaturo, tiam ŝia rideto estis kiel varma kiel tropika pluvarbaro.

„Mi akiris ĝin!”

He, ne kraĉ sur mi!

„Kial mi ne pens ĉi tiu supre antaŭ?”

Okuloj de Haruhi bril kiel brile kiel la Albirea ĉefstelo[[. Ŝi fiksrigardis min indik. Kontraŭvole Mi demandis:

„Kion vi elpens?”

„Se ĝi ne ekzist, mi povas nur far unu mi!”

„Far kio?”

„Fari KLUBON!”

Mian kapon subite doloron, kaj Mi ne kredas ke ĝi iel koncernis mian kapon frapantan la skribtablon antaŭ unu momento.

„Vere? Kia bonega ideo. Vi povas delas min hodiaŭ?”

„Kio estas tio sinteno? Vi devus esti feliĉa!”

„Pri via ideo, Mi estos alparol vi pri tio poste. Intertempe, mi nur deziri vin konsideri kie ni estas. TIAM vi povas dividi vian ĝojon kun mi. Sed unue, trankviliĝ, bonan?”

„Kion vi volas diri?”

„Klaso ne malakceptita tamen.”

Haruhi fine delas mian kolon. Mi premis malantaŭe de mia kapo kiu estis ek sensentiĝ kaj returnis malrapide. Mi rimarkis ke la tuta klaso rigardis tute miregis. La ĵus diplomiĝita komencanton Instruiston de la angla, kun kreto en ŝia mano, fiksrigard mi kaj aspektas, kvazaŭ ŝi estis pretas krii.

Mi signalo Haruhi sidiĝ rapide kaj eklevis la ŝultrojn ĉe la malriĉa instruisto.

„Bonvolu, daŭri la lecionon, Maltraf.”

Mi aŭdis Haruhi murmur tra la dentoj pri io antaŭ ŝi sidiĝis nevole. La instruisto tiame rekomencis ŝin skrib en la direktoraro...

Krei novan klubon?

Hmmmm...

Ne diru al mi, ke mi estos kunlaboranta.

Mia doloranta kapo nur komencis plibonigi mian maltrankvilon.

Suzumiya Haruhi:Volumo1 Notoj de la Tradukinto

2009-12-06T08:14:30Z

Osho-Jabbe: New page: <center>Notoj de la Tradukintoj kaj referencoj <big>第一巻: 涼宮ハルヒの憂鬱</big> Volumo 1: La Melankolio de Suzumija Haruhi</center> == Antaŭparolo == === Panjo k...

<center>Notoj de la Tradukintoj kaj referencoj 
<big>第一巻: 涼宮ハルヒの憂鬱</big> 
Volumo 1: La Melankolio de Suzumija Haruhi</center>

== Antaŭparolo ==

=== Panjo kisi Avon Froston ===

„I Saw Mommy Kissing Santa Claus” (Mi vidis panjon kisantan Avon Froston) estas Kristnaska kanto.

=== Alfa Centaŭro ===
PRISKRIBONTA

<noinclude>
{| border="1" cellpadding="5" cellspacing="0" style="margin: 1em 1em 1em 0; background: #f9f9f9; border: 1px #aaaaaa solid; padding: 0.2em; border-collapse: collapse;"
|-
| Return to [[Suzumiya Haruhi|Main Page]]
| Jump to [[Suzumiya_Haruhi:Volume1_Prologue|Prologue]]
|-
|}
</noinclude>

== Chapter 1 ==

=== O-fuda ===

PRISKRIBONTA

=== Monstro de Loch Ness ===

PRISKRIBONTA

===Harbantaj Koloroj===

PRISKRIBONTA

=== Teĥnologio kaj magio ===

PRISKRIBONTA

=== Biskvitujo ===

PRISKRIBONTA

=== Albireo Alfa star ===

PRISKRIBONTA

Suzumiya Haruhi:Volumo1 Ĉapitro1

2009-12-06T01:44:34Z

Osho-Jabbe:

Suzumiya Haruhi:Volumo1 Ĉapitro1

2009-12-06T00:46:39Z

Osho-Jabbe:

Suzumiya Haruhi:Volumo1 Ĉapitro1

2009-12-05T23:52:58Z

Osho-Jabbe:

Suzumiya Haruhi ~ Esperanto version

2009-12-03T06:43:09Z

Osho-Jabbe: /* Volumo 1 - La Melankolio de Suzumija Haruhi / The Melancholy of Haruhi Suzumiya / 第一巻: 涼宮ハルヒの憂鬱 */

[[Category:Alternative Languages]]
La Suzumija Haruhi serio estas disponebla en la sekvantaj lingvoj:
*[[Suzumiya_Haruhi|English (La angla)]]
*[[Suzumiya Haruhi_%7ESpanish%7E|Español (La hispana)]]
*[[Suzumiya_Haruhi_%28version_fran%C3%A7aise%29|Français (La franca)]]
*[[Suzumiya_Haruhi_%7E_Vietnamese_version|Tiếng Việt (La vjetnama)]]
*[[Suzumiya_Haruhi_%7E_Italian_Version|Italiano (La itala)]]
*[[Suzumiya_Haruhi_%7EBrazilian_Portuguese%7E|Português do Brasil (La brazila portugala)]]
*[[Suzumiya_Haruhi_%7E_Indonesian_Version|Bahasa Indonesia (La indonezia)]]
*[[Suzumiya_Haruhi_%7EPolski%7E|Polski (La pola)]]
*[[Haruhi Suzumiya (Saling Tagalog)|Wikang Tagalog (La tagaloga)]]
*[[Suzumiya_Haruhi_Romanian|Romanian (La rumana)]]
*[[Suzumiya Haruhi ~Russian~|Русский (La rusa)]]
*[[Suzumiya Haruhi ~Deutsche~|Deutsch (La germana)]]
*[[Suzumiya Haruhi_%7ENorwegian%7E|Norwegian (La norvega)]]
*[[Suzumiya_Haruhi_%7EKorean%7E|한국어 (La korea)]]

(Noto: Traduka progreso estas malsama por ĉiu versio.)

== Resumo ==

Ne via norma japana mezlerneja rakonto! Kjon estas studento en la unua jaro ĉe Norda Mezlernejo. Sidanta malantaŭ li estas inteligenta, sprita kaj tre enuanta SUZUMIJA Haruhi, kiu prezentas sin kiel neinteresitan de „normalaj homoj” kaj diras ke eksterteruloj, tempovojaĝantoj, dimensiovojaĝantoj, aŭ telepatiuloj anoncu sin kaj kuniĝu ŝin. Kial ŝi estas tiel precizaa pri nehomoj? „Ĉar homoj tute ne estas amuza!” Kjon estas baldaŭ implikita de la provoj de tiu ĉi knabino pliinteresigi vivon kaj rapide molkovras, ke la mondo estas multe pli mirinda ol Haruhi rajtas scii.

== Tradukado ==

Redaktantoj bonvolu [[Suzumiya Haruhi:Registration Page ~ Esperanto version|registri]] la ĉapitrojn, kiujn vi volas traduki.

Se vi volu kontribui grandan parton de la traduko (ekzemple, tuta ĉapitro), bonvolu kontakti administranto en la forumo [http://www.baka-tsuki.net/forums ĉi tie], antaŭ vi kontribuas. Dankon.

=== Pri nia traduko ===

Nia esperanta traduko de la serio La Melankolio de Suzumija Haruhi estas uzanta ĉi tiun [[Suzumiya Haruhi|anglan tradukon]] kiel bazon (kaj la aliajn tradukojn kiel helpilojn), ĉar ni ne posedas la japanan originalon. Ni kredas, ke la angla versio estas fidela al la japana versio. Sed se ekzistu traduka eraro aŭ iu detalo, kiu aperas en la japana versio sed ne en nia traduko, ne hezitu korekti ĝin.

Legu la [[Talk:Suzumiya_Haruhi_%7E_Esperanto_version|diskutan paĝon]] por ekscii pri nia vortprovizo ktp.

== Ĝisdatigoj ==

* La 29a de novembro 2009
** Komenco de la projekto.

== La ''Suzumija Haruhi'' serio, fare de [[Tanigawa Nagaru|Tanigaŭa Nagaru (angle)]] ==

=== Volumo 1 - ''La Melankolio de Suzumija Haruhi'' / ''The Melancholy of Haruhi Suzumiya'' / 第一巻: 涼宮ハルヒの憂鬱 ===
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volume1_Illustrations|Koloraj Ilustraĵoj]]
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volumo1_Antaŭparolo|Antaŭparolo]]
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volumo1_Ĉapitro1|Ĉapitro 1]] '''[7% Tradukita]'''
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volumo1_Ĉapitro2|Ĉapitro 2]]
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volumo1_Ĉapitro3|Ĉapitro 3]]
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volumo1_Ĉapitro4|Ĉapitro 4]]
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volumo1_Ĉapitro5|Ĉapitro 5]]
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volumo1_Ĉapitro6|Ĉapitro 6]]
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volumo1_Ĉapitro7|Ĉapitro 7]]
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volumo1_Postparolo|Postparolo]]
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volumo1_Notoj de la Verkinto|Notoj de la Verkinto]]
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volumo1_Notoj de la Redaktanto|Notoj de la Redaktanto]]
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volumo1_Notoj de la Tradukinto|Notoj de la Tradukintoj kaj Referencoj]]

=== Volumo 2 - ''La Suspiroj de Suzumija Haruhi'' / ''The Sighs of Haruhi Suzumiya'' / 第二巻: 涼宮ハルヒの溜息 ===
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volume2_Illustrations|Koloraj Ilustraĵoj]]
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volumo2_Antaŭparolo|Antaŭparolo]]
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volumo2_Ĉapitro1|Ĉapitro 1]]
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volumo2_Ĉapitro2|Ĉapitro 2]]
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volumo2_Ĉapitro3|Ĉapitro 3]]
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volumo2_Ĉapitro4|Ĉapitro 4]]
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volumo2_Ĉapitro5|Ĉapitro 5]]
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volumo2_Postparolo|Postparolo]]
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volumo2_Notoj de la Verkinto|Notoj de la Verkinto]]
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volumo2_Notoj de la Redaktanto|Notoj de la Redaktanto]]
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volumo2_Notoj de la Tradukinto|Notoj de la Tradukintoj kaj Referencoj]]

=== Volumo 3 - ''La Enuo de Suzumija Haruhi'' / ''The Boredom of Haruhi Suzumiya'' / 第三巻: 涼宮ハルヒの退屈 ===
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volume3_Illustrations|Koloraj Ilustraĵoj]]
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volumo3_Antaŭparolo|Antaŭparolo]]
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volumo3_La Enuo de Suzumija Haruhi|La Enuo de Suzumija Haruhi]]
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volumo3_Bambufolia Rapsodio|Bambufolia Rapsodio]]
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volumo3_Mistera Simbolo|Mistere Simbolo]]
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volumo3_Sindromo de la Sola Insulo|Sindromo de la Sola Insulo]]
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volumo3_Postparolo|Postparolo]]
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volumo3_Notoj de la Verkinto|Notoj de la Verkinto]]
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volumo3_Notoj de la Redaktanto|Notoj de la Redaktanto]]
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volumo3_Notoj de la Tradukinto|Notoj de la Tradukintoj kaj Referencoj]]

=== Volumo 4 - ''La Malapero de Suzumija Haruhi'' / ''The Disappearance of Haruhi Suzumiya'' / 第四巻: 涼宮ハルヒの消失 ===
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volume4_Illustrations|Koloraj Ilustraĵoj]]
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volumo4_Antaŭparolo|Antaŭparolo]]
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volumo4_Ĉapitro1|Ĉapitro 1]]
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volumo4_Ĉapitro2|Ĉapitro 2]]
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volumo4_Ĉapitro3|Ĉapitro 3]]
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volumo4_Ĉapitro4|Ĉapitro 4]]
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volumo4_Ĉapitro5|Ĉapitro 5]]
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volumo4_Ĉapitro6|Ĉapitro 6]]
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volumo4_Postparolo|Postparolo]]
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volumo4_Notoj de la Verkinto|Notoj de la Verkinto]]
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volumo4_Notoj de la Redaktanto|Notoj de la Redaktanto]]
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volumo4_Notoj de la Tradukinto|Notoj de la Tradukintoj kaj Referencoj]]

=== Volumo 5 - ''La Tumulto de Suzumija Haruhi'' / ''The Rampage of Haruhi Suzumiya'' / 第五巻: 涼宮ハルヒの暴走 ===
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volume5_Illustrations|Koloraj Ilustraĵoj]]
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volumo5_Antaŭparolo - Somero|Antaŭparolo - Somero]]
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volumo5_Senfina Aŭgusto|Senfina Aŭgusto]]
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volumo5_Antaŭparolo - Aŭtuno|Antaŭparolo - Aŭtuno]]
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volumo5_Tago de Sagitario|Tago de Sagitario]]
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volumo5_Antaŭparolo - Vintro|Antaŭparolo - Vintro]]
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volumo5_Neĝmonta Sindromo|Neĝmonta Sindromo]]
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volumo5_Notoj de la Verkinto|Notoj de la Verkinto]]
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volumo5_Notoj de la Redaktanto|Notoj de la Redaktanto]]
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volumo5_Notoj de la Tradukinto|Notoj de la Tradukintoj kaj Referencoj]]

=== Volumo 6 - ''La Ŝanceliĝemo de Suzumija Haruhi'' / ''The Wavering of Haruhi Suzumiya'' / 第六巻: 涼宮ハルヒの動揺 ===
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volume6_Illustrations|Koloraj Ilustraĵoj]]
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volumo6_Vivo en Vivo|Vivo en Vivo]]
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volumo6_La Aventuro de Asahina Mikuru Epizodo 00|La Aventuro de Asahina Mikuru Epizodo 00]]
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volumo6_Sorĉita je unua rigardo AMANTO|Sorĉita je unua rigardo AMANTO]]
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volumo6_Kien la Kato Iris?|Kien la Kato Iris?]]
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volumo6_La Melankolio de Asahina Mikuru|La Melankolio de Asahina Mikuru]]
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volumo6_Notoj de la Verkinto|Notoj de la Verkinto]]
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volumo6_Notoj de la Redaktanto|Notoj de la Redaktanto]]
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volumo6_Notoj de la Tradukinto|Notoj de la Tradukintoj kaj Referencoj]]

=== Volumo 7 - ''La Intrigoj de Suzumija Haruhi'' / ''The Intrigues of Haruhi Suzumiya'' / 第七巻: 涼宮ハルヒの陰謀 ===
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volume7_Illustrations|Koloraj Ilustraĵoj]]
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volumo7_Antaŭparolo|Antaŭparolo]]
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volumo7_Ĉapitro1|Ĉapitro 1]]
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volumo7_Ĉapitro2|Ĉapitro 2]]
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volumo7_Ĉapitro3|Ĉapitro 3]]
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volumo7_Ĉapitro4|Ĉapitro 4]]
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volumo7_Ĉapitro5|Ĉapitro 5]]
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volumo7_Ĉapitro6|Ĉapitro 6]]
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volumo7_Ĉapitro7|Ĉapitro 7]]
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volumo7_Postparolo|Postparolo]]
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volumo7_Notoj de la Verkinto|Notoj de la Verkinto]]
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volumo7_Notoj de la Redaktanto|Notoj de la Redaktanto]]
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volumo7_Notoj de la Tradukinto|Notoj de la Tradukintoj kaj Referencoj]]

=== Volumo 8 - ''La Indigno de Suzumija Haruhi'' / ''The Indignation of Haruhi Suzumiya'' / 第八巻: 涼宮ハルヒの憤慨 ===
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volume8_Illustrations|Koloraj Ilustraĵoj]]
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volumo8_Antaŭparolo|Antaŭparolo]]
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volumo8_Ĉefredaktoro★Rekte antaŭen!|Ĉefredaktoro★Rekte antaŭen!]]
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volumo8_La Vaganta Ombro|La Vaganta Ombro]]
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volumo8_Notoj de la Verkinto|Notoj de la Verkinto]]
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volumo8_Notoj de la Redaktanto|Notoj de la Redaktanto]]
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volumo8_Notoj de la Tradukinto|Notoj de la Tradukintoj kaj Referencoj]]

=== Volumo 9 - ''La Disocio de Suzumija Haruhi'' / ''The Dissociation of Haruhi Suzumiya'' / 第九巻: 涼宮ハルヒの分裂 ===
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volume9_Illustrations|Koloraj Ilustraĵoj]]
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volumo9_Antaŭparolo|Antaŭparolo]]
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volumo9_Ĉapitro1|Ĉapitro 1]]
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volumo9_Ĉapitro2|Ĉapitro 2]]
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volumo9_Ĉapitro3|Ĉapitro 3]]
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volumo9_Notoj de la Verkinto|Notoj de la Verkinto]]
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volumo9_Notoj de la Redaktanto|Notoj de la Redaktanto]]
::*[[Suzumiya_Haruhi:Volumo9_Notoj de la Tradukinto|Notoj de la Tradukintoj kaj Referencoj]]

===Haruhi-Teatro===
::*[[Suzumiya_Haruhi:Haruhi-Teatro Akto 1]]
::*[[Suzumiya_Haruhi:Haruhi-Teatro Akto 2]]

===[[Intervjuo kun Nagara Tanigaŭa]]===

== Projektanoj ==

=== Tradukantoj ===
* [[User:Osho-Jabbe|Osho-Jabbe]]

=== Redaktantoj ===
* [[User:Osho-Jabbe|Osho-Jabbe]]

== Seria Listo ==
* Volumo 1 - ''La Melankolio de Suzumiya Haruhi'' / 第一巻: 涼宮ハルヒの憂鬱 (Eldonita je la 6a de junio 2003, ISBN 4-04-429201-9)
* Volumo 2 - ''The Suspiroj de Suzumiya Haruhi'' / 第二巻: 涼宮ハルヒの溜息 (Eldonita je la 30a de septembro 2003, ISBN 4-04-429202-7)
* Volumo 3 - ''La Enuo de Suzumiya Haruhi'' / 第三巻: 涼宮ハルヒの退屈 (Eldonita je la 27a de decembro 2003, ISBN 4-04-429203-5)
* Volumo 4 - ''La Malapero de Suzumiya Haruhi'' / 第四巻: 涼宮ハルヒの消失 (Eldonita je la 31a de julio 2004, ISBN 4-04-429204-3)
* Volumo 5 - ''La Tumutlo de Suzumiya Haruhi'' / 第五巻: 涼宮ハルヒの暴走 (Eldonita je la 30a de septembro 2004 ISBN 4-04-429205-1)
* Volumo 6 - ''La Ŝanceliĝemo de Suzumiya Haruhi'' / 第六巻: 涼宮ハルヒの動揺 (Eldonita je la 31a de marto 2005, ISBN 4-04-429206-X)
* Volumo 7 - ''La Intrigoj de Suzumiya Haruhi'' / 第七巻: 涼宮ハルヒの陰謀 (Eldonita je la 31a de aŭgusto 2005, ISBN 4-04-429207-8)
* Volumo 8 - ''La Indigno de Suzumiya Haruhi'' / 第八巻: 涼宮ハルヒの憤慨 (Eldonita je la 1a de majo 2006, ISBN 4-04-429208-6)
* Volumo 9 - ''La Disocio de of Suzumiya Haruhi'' / 第九巻: 涼宮ハルヒの分裂 (Eldonita je la 1a aprilo 2007, ISBN 978-4-04-429209-6)
* Volumo 10 - ''La Miro de Suzumiya Haruhi'' / 第十巻: 涼宮ハルヒの驚愕 (Anoncoto, ISBN 4-04-429210-8)

Suzumiya Haruhi:Volumo1 Ĉapitro1

2009-12-03T06:41:48Z

Osho-Jabbe:

Suzumiya Haruhi:Volumo1 Ĉapitro1

2009-12-03T06:39:16Z

Osho-Jabbe:

Suzumiya Haruhi:Volumo1 Ĉapitro1

2009-12-03T05:30:33Z

Osho-Jabbe: