Baka-Tsuki - User contributions [en]

Tenkyou no Alderamin

2020-10-05T22:58:09Z

Sacredus: links to blacklisted site

{{Status|Halted}}

[[Image:Tenkyou no Alderamin Volume 7 Cover.jpeg|300px|thumb|The Cover Art of Volume 7]]
'''''Alderamin on the Sky (Nejimaki Seirei Senki - Tenkyou no Alderamin)''''' (ねじ巻き精霊戦記天鏡のアルデラミン) is a Japanese light novel series written by Uno Bokuto (宇野朴人), with illustrations by Sanba Sou (さんば挿), published by [http://en.wikipedia.org/wiki/ASCII_Media_Works ASCII Media Works] under their [http://en.wikipedia.org/wiki/Dengeki_Bunko Dengeki Bunko] label. The series took the 2nd spot in "This Light Novel is Amazing 2014".

A TV series anime adaptation has been announced for 2016.

==Synopsis==

The mighty Katjvarna Empire is currently embroiled in a war with the neighboring Kiorka Republic.

Within an unspecified corner of this empire, a certain young man was reluctantly preparing to take the High Grade Military Officer Exam owing to mysterious circumstances. His name is Ikta.

As a man, Ikta abhors war, is slothful by nature, and worships the female form.

At the time, no one could have possibly predicted that a person like him would become a military figure worthy of being called a legendary general......

The young Ikta, armed with his superb talents as a soldier, struggles to survive in a world ravaged by war. This tale will recount his tumultuous life up until this point, as the curtains are drawn for a spectacular chronicle of fantastical warfare!

== Editors ==
I translate for grammatical accuracy and edit myself for flow, clarity and nuance. Readers are welcome to fix any minor grammatical or spelling errors that they find, but please contact me concerning any major grammatical errors that involve the meaning of the text (which do occasionally occur) for future reference. I realize that what's grammatically accurate isn't always the translation that sounds the best, so I'm also open to stylistic suggestions.

== Note to Readers ==
In this series, all of the characters are actors playing themselves in a theater production, a quite literal interpretation of the phrase "All the world's a stage, And all the men and women merely players." The narration is given from the perspective of the audience, so I recommend trying to imagine everything in the context of a stage as you read. Enjoy!

You can share and discuss this series [https://www.baka-tsuki.org/forums/viewtopic.php?f=23&t=10288 here].

== Translation ==

=== [[Tenkyou no Alderamin:Registration Page|Registration]] ===

Those who wish to contribute are asked to first notify a supervisor beforehand.

'''Translators are asked to [[Tenkyou no Alderamin:Registration Page|register]] for chapters they want to work on'''

===Format Standards===
'''Every Chapter (after editing) must conform to the general format guidelines.'''
*[[Format_guideline|General Format/Style Guideline]]
*[[Tenkyou no Alderamin:Guidelines|Project Specific Guidelines]] (contains spoilers)

==Updates==

[[Tenkyou no Alderamin: Update History|Older Updates]]
*'''4-Feb-2017'''
**Volume 2 Chapter 4 completed
*'''16-Jul-2015'''
**Volume 3 Chapter 1 completed
*'''12-Jul-2015'''
**Volume 3 Prologue completed
*'''14-May-2015'''
**Epilogue completed
*'''16-May-2015'''
**Afterword completed
**Volume 2 Prologue completed
*'''25-May-2015'''
**Volume 2 Chapter 1 completed

==The ''Tenkyou no Alderamin'' series by Uno Bokuto==

'''[[Tenkyou no Alderamin:Gallery|Gallery (Spoilers)]]'''

===Volume 1 [[Tenkyou no Alderamin:Volume1_Full_Text|(Full Text)]]===

[[File:Alderamin_v01_000a.png|right|border|x200px]]
::*[[Tenkyou no Alderamin:Volume 1 Color Pages|Color Pages]]
::*[[Tenkyou no Alderamin:Volume 1 Prologue|Prologue]]
::*[[Tenkyou no Alderamin:Volume 1 Chapter 1|Chapter 1: The Empire at Twilight]]
::*[[Tenkyou no Alderamin:Volume 1 Chapter 2|Chapter 2: All Quiet on the Eastern Front]]
::*[[Tenkyou no Alderamin:Volume 1 Chapter 3|Chapter 3: Katjvanmaninik's Watchdogs]]
::*[[Tenkyou no Alderamin:Volume 1 Chapter 4|Chapter 4: Ikta Solork's Science of Laziness]]
::*[[Tenkyou no Alderamin:Volume 1 Epilogue|Epilogue]]
::*[[Tenkyou no Alderamin:Volume 1 Afterword|Afterword]]
 

===Volume 2===

[[File:Alderamin_v02_bw.m.001.png|right|border|x200px]]
::*[[Tenkyou no Alderamin:Volume 2 Color Pages|Color Pages]]
::*[[Tenkyou no Alderamin:Volume 2 Prologue|Prologue]]
::*[[Tenkyou no Alderamin:Volume 2 Chapter 1|Chapter 1: An Open Box and its Unfortunate Contents]]
::*[[Tenkyou no Alderamin:Volume 2 Chapter 2|Chapter 2: The Various Problems with the Land of the North]]
::*[[Tenkyou no Alderamin:Volume 2 Chapter 3|Chapter 3: Unrest at Katjvarna's Northern Boundaries]]
::*[https://skythewood.blogspot.gr/2016/10/A24.html Chapter 4: Leaving with a Modest Reputation]
::*[[Tenkyou no Alderamin:Volume 2 Afterword|Afterword]]
 

===Volume 3===

[[File:Alderamin_v03_bw.m.001.png|right|border|x200px]]
::*[[Tenkyou no Alderamin:Volume 3 Color Pages|Color Pages]]
::*[[Tenkyou no Alderamin:Volume 3 Prologue|Prologue]]
::*[[Tenkyou no Alderamin:Volume 3 Chapter 1|Chapter 1: Wall of Fire]]
::*Chapter 2
::*Chapter 3
::*Chapter 4
::*Epilogue
::*[[Tenkyou no Alderamin:Volume 3 Afterword|Afterword]]
 

===Volume 4===

[[File:Tenkyou_no_Alderamin_Volume_4_Cover.jpeg|right|border|x200px]]
::*[[Tenkyou no Alderamin:Volume 4 Color Pages|Color Pages]]
 

===Volume 5===

[[File:Tenkyou_no_Alderamin_Volume_5_Cover.jpg|right|border|x200px]]
::*[[Tenkyou no Alderamin:Volume 5 Color Pages|Color Pages]]
 

===Volume 6===

[[File:Tenkyou_no_Alderamin_Volume_6_Cover.jpeg|right|border|x200px]]
::*[[Tenkyou no Alderamin:Volume 6 Color Pages|Color Pages]]
 

===Volume 7===

[[File:Tenkyou_no_Alderamin_Volume_7_Cover.jpeg|right|border|x200px]]
::*[[Tenkyou no Alderamin:Volume 7 Color Pages|Color Pages]]
 

===Volume 8===

::*[[Tenkyou no Alderamin:Volume 8 Color Pages|Color Pages]]
::*[[Tenkyou no Alderamin:Volume 8 Prologue|Prologue]]
 

==Project Staff==

*Supervisor:
*Project Manager: [[user:Veracitea|Veracitea]]

===Translators===
'''ACTIVE'''

'''INACTIVE'''
:*[[user:Veracitea|Veracitea]]
:*[[user:Dreyakis|Dreyakis]]
:*[[user:larethian|larethian]] (translating casually)

===Editors===

:*[[User:SallissLight|SallissLight]]

==Series Overview==
*天鏡のアルデラミン（2012年6月10日初版発行） ISBN 978-4-04-886559-3
*天鏡のアルデラミンⅡ（2012年11月10日初版発行） ISBN 978-4-04-886988-1
*天鏡のアルデラミンⅢ（2013年4月10日初版発行） ISBN 978-4-04-891533-5
*天鏡のアルデラミンⅣ（2013年9月10日初版発行） ISBN 978-4-04-891906-7
*天鏡のアルデラミンⅤ（2014年3月8日発売） ISBN 978-4-04-866437-0
*天鏡のアルデラミンVI（2014年10月10日初版発行）ISBN 978-4-04-869011-9
*天鏡のアルデラミンVII (2015年3月10日発売) ISBN 978-4-04-869336-3
*天鏡のアルデラミンVIII (2015年10月10日発売) ISBN 978-4-04-865456-2

[[Category:Dengeki Bunko]]
[[Category:Light novel (English)]]

Haken no Kouki Altina PL: Tom 5 Rozdział 3

2019-08-18T14:41:53Z

Sacredus: /* Rozdział 3 */

==Rozdział 3==

Następnego dnia w południe siódma armia dotarła do Rouen. Ich głównymi siłami byli piechurzy, weterani z frontu wschodniego, na którym toczyły się walki równie intensywne jak te na północnym, tak więc ich doświadczenie równoważyło braki w kawalerii. Składała się na nią głównie prywatna armia diuka Barguesonne, z czego połowę stanowili żołnierze zawodowi i najemnicy, resztę lekka piechota, stworzona z poborowych. Wszyscy mieli jednak doświadczenie bojowe, stąd też wzięła się aura pewności siebie, bijąca od ich generała.

Obóz regimentu Beilschmidt leżał na południe od miasta. Siódma armia ustawiła się, tworząc wokół nich półokrąg, jakby próbowali ich otoczyć.

Altina zmarszczyła czoło.

 – Co to ma znaczyć? Wszystkie pozostałe strony miasta są puste, więc czemu ustawili się w taki sposób akurat na południu?

 – Chcą nas zastraszyć?

Regisowi nie przychodziła do głowy żadna inna możliwość.

W takiej sytuacji nie powinno się doprowadzać do głupiej, bratobójczej walki, nawet generał siódmej armii powinien to wiedzieć. Innymi słowy, ta prowokacja była bezcelowa, chyba że mieli własne plany. Z drugiej strony jak by na to nie patrzeć, Altina i jej towarzysze nie mogli dać się zastraszyć.

Księżniczka jednak nie potrafiła się uspokoić.

 – Chcesz przeciwko temu zaprotestować?

 – To jedynie tania prowokacja, nie musimy na nią reagować. Za to jeżeli nie zachowamy ostrożności, będzie można oskarżyć nas o nadużycie autorytetu.

 – Ach, to nie tak źle. Zawsze to jakiś sposób.

 – Nie znam generała Barguesonne, ale mam przeczucie, że to ktoś, kogo nie chcę spotkać.

 – Ojoj, ty kogoś nie znasz, to rzadki widok.

 – Co prawda, szlachta pisze swoje biografie, ale nie da się ich używać jako punktu odniesienia, bo za dużo w nich upiększeń.

 – Pewnie wypełniają je same pochwały i komplementy.

 – No cóż... Gdyby wszystkie opisane w nich wyczyny były prawdziwe, podbilibyśmy wszystkie sąsiednie kraje, i to trzykrotnie. A mimo to wciąż z nimi walczymy.

 – Co za głupie legendy.

Podczas tej rozmowy przyjechał posłaniec siódmej armii. Sądząc po jego wyglądzie, ten ciężki kawalerzysta nie tylko posiadał stopień oficera, ale należał także do szlachty.

Chociaż był sojusznikiem, żołnierze regimentu mieli żądzę krwi w oczach - w końcu otoczono ich, traktując jak wrogów.

Nie dbając o swoje otoczenie, wysłannik zsiadł z konia i uklęknął.

 – Wiadomość od generała Barguesonne!

Generał Barguesonne miał wyższy stopień niż Altina, tak więc to oni powinni dołączyć do siódmej armii.

Altina zrobiła przerażającą minę, dlatego Regis, chociaż nie chciał się wyróżniać, podszedł do posłańca. Wolał uniknąć sytuacji, w której księżniczka sprawiłaby jakieś problemy.

 – Przekaż rozkazy.

 – Niedługo zbierze się narada wojenna. Stawcie się w kwaterze siódmej armii.

 – Przyjęliśmy, wykonamy rozkaz tak szybko, jak to możliwe.

Regis nie przejmował się należną etykietą, jednak nie był zdenerwowany ani arogancki jak ten posłaniec.

Muszą aż tak zaznaczać swoją pozycję?

Strateg wyjął z kieszeni zegarek, żeby sprawdzić godzinę.

 – Proszę przekazać, że stawimy się o czternastej.

 – Przyjąłem!

Posłaniec wstał z kolan i spojrzał na innych żołnierzy.

 – Słyszałem, że regiment Beilschmidt utrzymał północną granicę i zdobył Fort Volks, ale nie wygląda jakoś specjalnie wybitnie.

Rycerze rzucili mu spojrzenia, jakby zaraz mieli się na niego rzucić. Zanim Altina osiągnęła punkt wrzenia i zrobiła to jako pierwsza, Regis odpowiedział:

 – Generał Barguesonne chce nas znieważyć?

 – Nie.

 – Więc proszę przekazać mu wiadomość. Lepiej nie wysyłać pyskatych posłańców.

 – ...?

Wysłannik był równie wściekły, co zawstydzony, a otaczający go żołnierze wybuchnęli śmiechem. Gdyby Regis tego nie powiedział, cała ta sytuacja mogłaby negatywnie wpłynąć na morale regimentu.

Gdyby posłaniec powiedział teraz cokolwiek, wyszedłby na głupca. Wiedząc to, w milczeniu zasalutował, wsiadł na konia i odjechał, otrzymując jeszcze wiwaty rycerzy na pożegnanie.

Altina westchnęła z ulgą.

 – Dziękuję, Regisie.

 – Pomyśleć, że po dwóch tygodniach marszu dojdzie do utarczki słownej między sojusznikami.

 – Gdyby nie ty, wyciągnęłabym miecz.

 – Musimy spotkać się z generałem, więc trzymaj nerwy na wodzy.

 – Widać mamy przed sobą przeciwnika innego niż wroga armia.

Ona nie żartuje... Chyba zaraz rozboli mnie głowa.

 – Dziękuję za przybycie, wejdźcie - powiedział siedzący na najwyższym krześle generał Barguesonne, jednocześnie składając pokłon. Sądząc po wcześniejszym zachowaniu posłańca, ten gest stanowił jedynie grzecznościową formalność.

Był to mężczyzna w podeszłym wieku, z siwą brodą i włosami, co w połączeniu ze zmarszczkami oraz bystrym wzrokiem tworzyło przerażający wizerunek.

Stał przy nim doradca wyposażony we włócznię.

Generał broni miał na swoim koncie wiele starć wojennych, i to zanim jeszcze Regis przyszedł na świat.

Altina zasalutowała, kładąc prawą rękę na piersi.

 – Generale Barguesonne, zanim przejdę pod twoje dowództwo, mam pytanie.

Regis poczuł, jakby uderzyło go coś ciężkiego.

Co ona zamierza mu powiedzieć?

Do obozu siódmej armii wyruszyli we dwójkę, mając ze sobą jedynie kilku strażników czekających na zewnątrz. Jerome ze względu na swoją pozycję też powinien im towarzyszyć, ale powiedział tylko, że zostawia kłopotliwe sprawy w ich rękach.

Namiot-kwatera siódmej armii był większy od tego, jakim dysponował regiment Beilschmidt. Ze względu na siedzącego w centrum generała, a po jego bokach tworzących przejście trzydziestu oficerów, co nawet jak na zebranie strategiczne stanowiło sporą grupę, przypominał bardziej salę audiencyjną.

Altina wpatrywała się bezpośrednio w generała, a zebrani oficerowie uważnie przypatrywali się jej. Regis chciał ją powstrzymać, jednak byłoby to niestosowne.

W końcu księżniczka powiedziała:

 – Generale, rozumiem, że mnie nie akceptujesz, ponieważ wspierasz Latreille. Jednak jeżeli podczas bitwy podejmiesz jakąkolwiek akcję przeciwko regimentowi Beilschmidt, będę mogła uznać to za akt zdrady przeciwko cesarstwu?

Regis nagle stracił całą siłę w nogach. Altina miała oczywiście rację, jednak nie wiedział, jak na te słowa zareaguje generał. Sam przed jakąkolwiek prowokacją przeciwnika dobrze by się najpierw przygotował, dlatego sposób, w jaki zrobiła to księżniczka, nie wpływał za dobrze na jego serce.

Generał odpowiedział jedynie:

 – Jesteś o dziesięć lat za młoda, aby rozmawiać ze mną o cesarstwie. Ustaw się w formacji.

 – ...

Altina zasalutowała i zgodnie z poleceniem ustawiła się w szeregu.

Więc nie jest jedynie żołnierzem - pomyślał Regis.

Nie zareagował na buntownicze słowa księżniczki, prawdopodobnie ze względu na swój podeszły wiek. Właściwie to dobrze, bo w przeciwnym razie nie mieliby jak odpowiedzieć na jego reakcję. Co więcej, Altina nie otrzymała odpowiedzi, co oznaczało „nie mieszaj polityki i prywatnych spraw do armii”. Mimo to użył słowa "cesarstwo". Gdyby mieli równy stopień, księżniczka mogłaby stwierdzić, że generał nie zrozumiał głównego założenia jej pytania, jednak ponieważ przewyższał ją rangą, nie miała możliwości kontynuować rozmowy.

Jest wyjątkowo przebiegły - skomentował w myślach Regis.

Stary strateg wyszedł przed szereg, zdając raport z sytuacji:

 – Armia Wielkiej Brytanni zajęła nabrzeże Chaineboule, należące do rodu Trouin. Na ląd zeszło trzydzieści tysięcy zbrojnych, w starciu z którymi druga armia poniosła porażkę. Na szczęście generał Beaumarchais przetrwał starcie. Wróg podzielił swoje wojska na trzy części. Dwie okupują miasto oraz fortecę, trzecia natomiast wyruszyła w kierunku stolicy. Zgodnie z wolą cesarza to te siły zniszczymy.

Oficerowie zaczęli wznosić okrzyki typu:

 – Właśnie! Tak będzie!

Powinienem zaakceptować różnicę w kulturze regimentów? Chociaż nie przywykłem do tego. - Regis czuł się niepewnie, chciał przynajmniej rozdzielić ważne informacje o obecnej sytuacji od ich poglądów. Jednak stary strateg wrócił do szeregu, zanim tamten zdążył cokolwiek powiedzieć.

 – Teraz główny strateg wyjaśni nasz plan. Drugi oficer administracyjny Vicente.

 – Tak jest!

Najwyraźniej role zostały dobrze rozdzielone.

Przed szereg wyszedł młody oficer, niesprawiający wrażenia żołnierza w pełni sił. Wyglądał raczej na bardzo chorowitą osobę.

 – Wyjaśnię teraz plan na nadchodzącą bitwę.

 – Hmm?

Jego wygląd i imię przypominały kogoś Regisowi. Zauważając jego reakcję, Altina wyszeptała mu do ucha:

 – Czyżbyś znał go z akademii wojskowej?

 – Chyba tak...

Podczas jednej z bitew ćwiczebnych Regis prowadził debatę z Vicente, reprezentującym inną szkołę. Nie udało mu się wygrać, co równało się także z jego pierwszą przegraną. Chociaż wiele plotek mówiło, że walka była nieczysta, porażka pozostawała porażką. Regis nie spodziewał się go jeszcze kiedykolwiek zobaczyć, jednak ucieszył się z tego spotkania - w końcu ktoś, kogo znał ze szkoły wojskowej, żył i miał się dobrze.

Zgodnie z poleceniem Vicente wniesiono mapę pokazującą obecną sytuację w cesarstwie. Siódma Cesarska Armia wraz z Przygranicznym Regimentem Beilschmidt były na niej reprezentowana przez czerwone pionki, wrogie jednostki natomiast przez niebieskie.

 – Według raportów zwiadowców dziesięciotysięczna armia kieruje się w stronę stolicy. Co prawda, pole bitwy różni się od wschodniej linii frontu, ale Siódma Cesarska Armia dysponuje dwudziestoma pięcioma tysiącami zbrojnych. Tak jak zwykle, nic nie zatrzyma nas przed odniesieniem zwycięstwa!

Zebrani oficerowie wznieśli okrzyk.

Nie było zbyt wielkiej różnicy pomiędzy tym, czego Regis dowiedział się wcześniej w regimencie, a tym, co tu usłyszał. Jednak nawet w starciu z dziesięciotysięczną armią należy brać pod uwagę, że wróg podzielił swoje siły na trzy. Podstawy sztuki wojennej zakładają rozdzielenie wrogich sił na mniejsze części, jednak wróg sam dzielący swoją armię? To przypomniało mu jedną z setek książek opisujących bitwy i strategie, które kiedyś przeczytał, przez co naszły go wątpliwości.

 – Wrogie siły naprawdę mają jedynie dziesięć tysięcy?

Po jego pytaniu w namiocie zapanowała cisza i zanim się spostrzegł, wszystkie spojrzenia skupiły się na nim.

O nie...

Nie zdawał sobie sprawy, że powiedział tamte słowa na głos.

Stojący przy generale Vicente wlepiał w niego ostre jak sztylety spojrzenie.

 – Oficerze administracyjny piątego stopnia, Regisie Auricu, co takiego powiedziałeś? Dokończ myśl. Nawet jeżeli to opinia kogoś siedzącego na końcu stołu, chcemy ją usłyszeć.

Nie przedstawił się, mimo to wywołano go po imieniu i stopniu, jednak przywódca powinien znać dowództwo sojuszniczego regimentu, a Vicente był doradcą siódmej armii.

Regis nie przywykł do wyrażania opinii przy tak wielu ludziach, jednak należało to do jego obowiązków, więc nie miał wyboru.

 – Zdobyliśmy informację, że wrogie siły podzieliły się na trzy części. Samo to jest nietypowe i nie wiemy, dlaczego tak zrobili. Czy jednak mamy pewność, że maszerujące na nas siły liczą jedynie dziesięć tysięcy?

 – Ach, czyżbyś wątpił w wiarygodność naszych raportów?

 – Jestem jedynie tchórzem, po prostu nie mogę przestać się martwić...

 – Jeżeli chodzi o pozostałe dwie części, pierwsza armia w liczbie trzydziestu tysięcy zbrojnych ruszyła w stronę jednej z nich. Prowadzi ich sam generał Latreille, tak więc nie ma wątpliwości, że odniosą zwycięstwo. Siły okupujące nabrzeże najprawdopodobniej stanowią rezerwy.

 – Z trzydziestu tysięcy aż jedna trzecia to rezerwy?

 – Nic w tym dziwnego, w końcu zajmują nieznane tereny. Wrogi dowódca wydaje się niebywale ostrożny.

Na bocznej części mapy, na wybrzeżu, stały trzy pionki reprezentujące przeciwnika. W oczach Regisa wróg poruszał się na wschód jak wąż. W odpowiedzi na podział brytańskich wojsk północną linię stanowiła pierwsza armia, natomiast południową - siódma. Jeden pionek odpowiadał dziesięciu tysiącom jednostek, tak więc przeciwnik miał łącznie trzy, podczas gdy cesarstwo trzy w północnej części i dwie w południowej, a także trzy jednostki rezerwy z tyłu, chociaż tak naprawdę były to siły zbyt powolne, aby dołączyć na czas. Albo spędzili zbyt wiele czasu, zbierając siły, albo celowo poruszali się wolno, nie chcąc odnieść strat. Ich powody nie miały jednak teraz znaczenia, odpowiedzą za tę sytuację później. Gdyby regiment Beilschmidt został dłużej przetrzymany przez armię Varden, oni też należeliby do jednostek rezerwy.

Poza tym chociaż cesarstwo miało stutysięczną armię przygotowaną na odpowiedź na ten atak, na schemacie znajdowało się jedynie osiem pionków. Brakujące dwadzieścia tysięcy stanowiła prawdopodobnie wybita druga armia.

Regis skupił się na mapie.

 – Jeżeli wrogie oddziały z północy ruszą na południe, a te z tyłu naprzód, wtedy całym impetem uderzą na siódmą armię, co oznacza, że nasze dwudziestopięciotysięczne siły będą musiały zmierzyć się z trzydziestoma tysiącami żołnierzy.

W tę kalkulację Regis wliczył także jednostki wsparcia, tak więc ich siły aktualnie zdolne do walki nie były aż tak liczne.

Vicente prychnął.

 – Nic się nie zmieniłeś. To może się stać, tamto może się stać. Zawsze byłeś taki strachliwy. To przecież niemożliwe, żeby brytańska armia przyspieszyła marsz.

Najwyraźniej pamiętał Regisa, który przypomniał sobie w tym momencie debatę z Vicente, chociaż nie była to najlepsza chwila na takie wspominki.

 – Doprawdy? Wielka Brytannia używa statków parowych do zaopatrywania armii. Nawet jeżeli ich ładownie są pełne, mogą wrócić tutaj w ciągu dziesięciu dni. Ich siły zeszły na ląd szesnastego kwietnia, mamy już szesnasty maja. Tak więc może lepiej wziąć pod uwagę, że są obecnie lepiej przygotowani, niż zakładaliśmy? Dla przykładu mogą już dysponować kawalerią?

Wybrzeża państw dzieliło jedynie 150 Li (666 km). Nawet najszybszy parowiec wypełniony zaopatrzeniem mógł pokonywać 30 Li (133 km) dziennie, jednak drogę powrotną przebywał już z pustą ładownią, co zwiększało jego szybkość. Dlatego też według Regisa zakładanie, że Wielka Brytannia dysponuje jedynie trzydziestoma tysiącami żołnierzy, było bardzo ryzykowne.

Vicente zachowywał się jak nauczyciel rozmawiający z nieudolnym uczniem.

 – To chyba oczywiste, że wziąłem pod uwagę możliwość wykorzystania parowców. Dlatego właśnie oszacowałem liczebność przeciwnika na trzydzieści tysięcy. Nie musisz nawet pytać o takie rzeczy.

 – Nie mamy szczegółowych informacji o ich statkach. Czyżbyś dał radę jakoś je uzyskać?

 – Parowce są w stanie podróżować z dużą szybkością nawet w bezwietrzną pogodę, jednak środkową część kadłuba zajmują silnik i węgiel, przez co pozostaje niewiele przestrzeni na ładunek. Tyle informacji mi wystarczy.

Belgaria próbowała już wcześniej zbudować parowiec.

Taki statek miał dwa koła napędowe pośrodku obu burt. Co prawda, nie wymagał wiatru, jednak w istocie większość ładowni zajmowały węgiel oraz silnik, dlatego w końcu uznano go za niepraktyczny. Problem rozwiązywała śruba napędowa, jednak Cesarstwo nie eksperymentowało z nią, ponieważ wymagała wywiercenia dziur w spodzie kadłuba, co mogłoby doprowadzić do wielu wypadków.

 – Nie przejmujesz się Cesarstwem? Słyszałem, że niedawno ulepszono koło napędowe i nawet mniejsze jest w stanie osiągnąć dobrą prędkość. Skoro istnieje już taka technologia, czemu nie założyć, że przeciwnik jej używa?

W najnowszej wersji napędu brano pod uwagę różnicę w wytworzonej sile pchającej statek. Okręty z małym kołem napędowym, o niewielkich skrzydłach zanurzonych w wodzie, osiągały większą prędkość od tych posiadających duże koła po bokach statków. Te wyniki osiągnięto kilka lat temu metodą prób i błędów. Regis przeczytał o tym w książce, którą kupił podczas jego ostatniego pobytu w stolicy. Opowiadała o młodym kapitanie piratów, walczącym z najnowszym modelem parowca Wielkiej Brytanni. Strateg

zostałby zrugany za podanie źródła swojej wiedzy, tak więc postanowił przemilczeć ten detal.

 – Hmph! Może więc wyjawisz nam swój najlepszy plan?

Regis po słowach „wyjawić” i „najlepszy” zrozumiał, że zapowiadała się ciężka wymiana zdań, jednak jeżeli by się teraz cofnął, miałoby to negatywny efekt na reputację Altiny. Poza tym obecna strategia stwarzała zagrożenie dla całej armii, tak więc musiał wykorzystać okazję, żeby jakoś wpłynąć na jej zmianę.

 – Sugeruję... Żeby siódma armia ruszyła na północ i połączyła się z pierwszą, co zapewniłoby nam dodatkowe pięćdziesiąt tysięcy sił do walki.

Żołnierze stojący w szeregu zaczęli między sobą szeptać.

Vicente prychnął.

 – Widzę, że chcesz zmieść ich przewagą liczebną. Powiedz jednak - co będzie z obroną stolicy?

 – Trzydzieści tysięcy jednostek rezerwy powinno do tego wystarczyć.

 – Rezerwy? W takim razie ostatnia linia obrony leżałaby przy samej stolicy.

 – Jeżeli zwyciężymy, nie będzie mieć znaczenia, gdzie odbędzie się bitwa.

 – Rozumiem. Niczego innego nie oczekiwałbym po oficerze z pospólstwa. Ważne, by wygrać, nieważne jak. W ogóle nie rozumiesz natury wojny!

 – Doprawdy...

Regis nie zaprzeczył.

Vicente kontynuował wymownie:

 – Belgaria nie potrzebuje dużo większych sił, by zgnieść przeciwnika! Haniebnym czynem byłoby pozwolić wrogowi chociaż zbliżyć się do stolicy! Już nawet nie wspominając, że wszedłby tak daleko w głąb naszego terytorium! Czyżbyś próbował obniżyć reputację i prestiż siódmej armii?!

Zebrani żołnierze się z nim zgodzili.

Widać jestem tu niemile widziany. Skoro używają reputacji i prestiżu jako argumentu, nie mam wyboru - pomyślał Regis.

 – Rozumiem. Jeżeli musimy odnieść zwycięstwo tutaj, na południowej linii, powinniśmy przechwycić armie przeciwnika, mając przewagę wysokości terenu. W pobliżu jest kilka odpowiednich wzniesień.

Vicente zamyślił się na chwilę, po czym pokiwał głową.

 – Też o tym pomyślałem. Wrogie wojska zajmują rozległe tereny Cesarstwa, co rozciąga ich linię zaopatrzenia, dlatego też chcą walczyć najszybciej, jak to możliwe. Zaatakują nas bezpośrednio, nawet jeżeli będziemy mieć nad nimi przewagę.

 – Nie byłoby prościej, gdybyśmy odparli ich natarcie, wykorzystując przewagę wysokości terenu? To chyba dopuszczalne, prawda?

 – Tak, jednak ta armia nadaje się lepiej do ataku. Przeciwnik ma najnowsze modele broni palnej oraz armat, jednak jeżeli użyjemy naszej przewagi liczebnej, nie będą nawet mieli szansy użyć dział! Nie tak walczy Belgaria?!

 – Właściwe działanie...

W jego planie nie było błędów, po prostu podążał za metodami walki opisanymi w podręcznikach. Dlatego właśnie przeciwnik mógł łatwo odgadnąć ich sposób działania. Najprawdopodobniej ruszył naprzód z oddziałem liczącym jedynie dziesięć tysięcy żołnierzy, ponieważ wiedział dokładnie, jaką strategię obierze cesarstwo, i potrafił na nią skutecznie odpowiedzieć.

Tylko dlaczego uważają, że wygrają mniejszymi siłami? Czyżby aż tak wierzyli w swoje nowe uzbrojenie? Czy może mają coś jeszcze, co mogłoby odwrócić losy wojny? Za mało informacji...

Regis co prawda wysłał zwiadowców, jednak nie zauważyli oni żadnych podejrzanych ruchów wojsk przeciwnika. Chcąc ocenić siłę Cesarstwa, kazał im sprawdzić także własnych sojuszników. Posiadanie błędnych informacji było w końcu bardziej niebezpieczne niż brak jakiejkolwiek wiedzy o czekającej ich walce.

Niestety, bardzo trudno było o zwiadowców potrafiących przekazać dokładne raporty. Kryteria dla takiej osoby obejmowały odwagę, zdolności oraz dobre wykształcenie. W dodatku pozycja zwiadowcy nie zapewniała sławy ani dobrej zapłaty, na co mogli liczyć kawalerzyści i rycerze walczący na pierwszej linii.

Widząc, że dyskusja pomiędzy Regisem a Vicente dobiegła końca, generał Barguesonne uniósł rękę. Wtedy wszyscy oficerowie wrócili na swoje pozycje, stając na baczność. Dowódca siódmej armii wstał z krzesła i powiedział:

 – Użyjemy planu doradcy wojennego Vicente.

Następnie kolejno wywoływano jednostki i przydzielano im role.

Mają zamiar umieścić Regiment Beilschmidt na tyłach, prawda?

 – Generał dywizji Belgaria, zajmiecie pozycję na tyłach formacji. Siądźcie sobie i obserwujcie, jak wygląda wojna.

 – Przyjęłam. - Altina zasalutowała.

Stojący wokół nich rycerze nie mogli powstrzymać śmiechu.

Dla nich ta bitwa miała być kolejnym zwycięstwem na koncie. Armia Belgarii była nie tylko silna, posiadała także przewagę liczebną. Przegrana nawet z wrogiem dysponującym najnowszym uzbrojeniem nie mieściła się w głowie. Dlatego też z góry założyli wygraną i z tą myślą ustawili pozycje jednostek. Dla oficerów siódmej armii przeciwnicy jawili się jak ryby same wskakujące na łódź rybaka. Wszyscy inni mieli stać z tyłu i patrzeć, jak ci pożerają zdobycz. W taki właśnie sposób zaszydzono z regimentu Beilschmidt.

W oczach Regisa jednak nie tylko przeciwnicy mieli wylądować pod nożem...

Altina spojrzała na żołnierzy stojących w szeregu.

 – Nie mamy zamiaru interweniować. Nie krępujcie się jednak prosić o pomoc, jeżeli zaczniecie przegrywać. Bez wahania przybędziemy wam z odsieczą.

 – Hmph. Nie ma takiej potrzeby. Postrzelona wróblica może wrócić na północ z pustymi rękoma! 

Ta obelga dobiegła od posłańca, który przekazał im wcześniej rozkazy, będącego tak naprawdę dowódcą batalionu.

Od dawna nie słyszałem tego przezwiska Altiny. Właśnie, ciekawe, czy mój szwagier był już w muzeum. W końcu chciał jak najszybciej zobaczyć obraz z oryginalnym mieczem. Jeśli tak zrobił, pewnie opuścił już stolicę.

Pogrążony w myślach Regis podniósł rękę.

 – Moim zdaniem przeciwnik ma jakiś ukryty motyw, dlatego też wnioskuję o zwiększenie liczebności zwiadowców.

 – Ukryty motyw? A niby jaki? - parsknął Vicente.

Regis jednak się nie ugiął.

 – Tego nie wiem, jednak lepiej zachować ostrożność. 

 – Ha. Strateg tak łatwo mówiący, że czegoś nie wie.

Byłoby lepiej, gdybym udawał, że coś wiem? Cóż, lepiej odstawić na bok zachowanie prawdziwego stratega.

 – Więc, doradco wojenny Vicente, możesz przewidzieć zamiary przeciwnika?

Zapytany się uśmiechnął.

 – Wielka Brytannia najechała nas, ponieważ dysponują teraz nowymi modelami dział i broni palnej. Dlatego też ich taktyka będzie przewidywać używanie ich. Tak podpowiada nawet zdrowy rozsądek. Tak więc będą chcieli efektywnie używać nowego uzbrojenia, zwłaszcza dział przeznaczonych do rażenia wielu przeciwników naraz. Nie przywykli jednak do dużych bitew. Widząc naprzeciwko siebie stutysięczną armię Cesarstwa, uciekną w popłochu bez oddania nawet jednego strzału. Dlatego mając na uwadze ten fakt, stan psychiczny żołnierzy oraz ich nową broń, wrodzy dowódcy zdecydowali się podzielić armię na mniejsze części.

Bez wątpienia Vicente potrafił dobrze wyrażać swoje myśli.

Słysząc jego wyjaśnienia, generał i pozostali oficerowie pokiwali głowami, żołnierze natomiast wznosili okrzyki typu „to nasz doradca wojenny”.

Zanim jednak Regis zdążył odpowiedzieć na jego argumenty, Vicente kontynuował:

 – Piąty oficerze administracyjny Regisie Auricu, jeżeli twoje tchórzostwo się rozprzestrzeni, wpłynie negatywnie na morale. Zważaj więc na słowa. 

 – Przyjąłem.

Regis nie miał wyboru, musiał posłuchać rozkazu wyższego stopniem. Zasalutował, mówiąc:

 – Przygraniczny Regiment Beilschmidt pozostanie w stanie gotowości na tyłach formacji i nie będzie przeszkadzać sojusznikom.

Zebrani oficerowie wybuchnęli śmiechem, jakby zobaczyli nowego rekruta. Generał Barguesonne pokiwał jedynie głową.

Na tym zakończyła się narada wojenna Siódmej Armii.

Altina kopnęła leżący na ziemi kamień, który poszybował w niebo jak wystrzelony z katapulty.

Regis wzruszył ramionami.

 – Testują nową broń?

 – Grrrr, to mnie wkurza!

Opuścili już obóz siódmej armii i wracali do swojego regimentu. Towarzyszyli im strażnicy, jednak szli z tyłu i nie mogli niczego usłyszeć, chyba że zostałoby to powiedziane naprawdę głośno. Mimo to wciąż byli otoczeni przez cesarską armię, ustawioną w zasięgu strzału łuczników.

Altina kopnęła kolejny kamień.

 – Czego oni chcą?! Po co było nas wzywać na naradę wojenną, skoro mogli wcześniej rozkazać nam trzymać się z tyłu?! Nie mieli w ogóle zamiaru z nami dyskutować!

 – Cóż, nie mogę temu zaprzeczyć...

Mimo wymiany zdań między strategami żadne wspólne uzgadnianie planu nie miało miejsca. Od samego początku mieli zamiar działać według wcześniej ustalonego planu i odrzucić wszelkie opinie Regisa i Altiny.

 – Robią z nas głupców!

 – Bez wątpienia nas lekceważą. Prawdopodobnie dali nam szansę wyrażenia naszego zdania, jednak nie mieli w planach brać go pod uwagę. A może chcieli po prostu mieć spokój?

 – Co to ma znaczyć?!

Narada wojenna, w której z miejsca odrzuca się opinię drugiej strony, jest jedynie stratą czasu dla wszystkich zebranych.

 – Być może... to równie nieprzyjemne dla nich, jak i dla nas. Sama siódma armia nie była świadoma, że od samego początku mieli zamiar odrzucić nasze zdanie.

 – Co? - Księżniczka zrobiła zdziwioną minę, w końcu było oczywiste, że nie zaakceptowali ani jednego pomysłu Regisa.

 – Człowiek zadręczyłby się, gdyby zmieniał ciągle zdanie pod wpływem opinii innych osób. Dlatego też rozmowy otwierające oczy i zmieniające spojrzenie na świat są jedynie zwykłą iluzją. Gdyby ktoś miał takie same poglądy jak oni, przyjęliby je z otwartymi ramionami. W końcu ludzie cieszą się, kiedy są akceptowani przez innych.

 – To rozumiem, ale...

 – Gdyby przyjęli opinię innych, zaprzeczyliby samym sobie, całkowicie niszcząc część własnego ciągu myślowego. Nie znieśliby tego.

 – Naprawdę? Ja lubię słuchać różnych opinii.

 – Odpowiedziałem jedynie na twoje wątpliwości. Gdyby mogły stopnieć jak lód, byłabyś o wiele szczęśliwsza. Jeśli różnilibyśmy się w zdaniu na jakiś temat i miałabyś silne przekonanie co do swojej racji, nie mogłabyś zaakceptować mojego punktu widzenia. Pamiętasz, jak próbowałem zatrzymać cię, kiedy postanowiłaś zostać cesarzową? Albo powstrzymać twój pojedynek z sir Jeromem czy atak na Fort Volks?

 – Aaach, wystarczy! Rozumiem! To mnie po prostu drażni! - Altina zaczęła machać rękami.

 – Cóż, pomimo to wciąż mógłbym z tobą rozmawiać.

 – Ach, naprawdę? Dlaczego?

 – Mimo bólu powstałego po zaprzeczeniu własnemu ciągowi myśli należy przyjąć punkt widzenia innych i wymienić poglądy. Jednak do tego trzeba założyć, że twój partner jest lepszy od ciebie. Albo przynajmniej zaakceptować jego przewagę w jakimś konkretnym przypadku. Jeżeli wtedy uznasz, że możesz się czegoś nauczyć, wysłuchasz jego opinii. Oczywiście ból samego zaprzeczenia sobie pozostanie, jednak wtedy jest do zaakceptowania.

Altinie aż oczy zabłysły.

To pewnie był ten respekt, o którym sam chwilę wcześniej wspominał, ale czuł się niezręcznie, kiedy patrzyła tak na niego dziewczyna młodsza o cztery lata.

 – Tego mogłam się po tobie spodziewać!

 – Dziękuję?

 – Innymi słowy, odrzucają nasze pomysły, ponieważ nas lekceważą!

 – Można to odnieść do książek. Jeżeli ktoś uważa czytanie za nudne, wszystkie książki takie dla niego będą. Jeżeli jednak sądzi, że zyska coś z lektury... Cóż, prawdopodobnie...

 – Tak?

 – Nie, to nic takiego. W końcu na świecie są miliony książek.

Regis zaczął błądzić w myślach.

Altina westchnęła.

 – To dlatego, że moja matka pochodzi z pospólstwa? Odrzucili mnie, chociaż całkowicie niepotrzebnie...

 – Też... Ale jest pewnie jeszcze jeden powód.

 – Bo jestem dziewczyną? Na dodatek niepełnoletnią?

Niewykluczone, jednak nie to miał na myśli Regis.

 – Patrzyliby z góry na wszystkich.

 – Co? Nawet na Latreille?

 – On by podpadł pod specjalną kategorię. Jeśli miałbym je jakoś nazwać, byłyby to specjalne osoby, nasi ludzie oraz inni. Najprawdopodobniej swoi oraz specjalne osoby podlegałyby dalszej klasyfikacji.

Altina się skrzywiła, wyraźnie nie rozumiejąc.

 – Ten ranking byłby czymś jak rangi w armii albo tytuły szlachty.

 – Moim zdaniem nie są świadomi, że patrzą na innych z góry ani że stawiają samych siebie za wysoko. Jeżeli masz wszystko zorganizowane, a twoi towarzysze się nie zmieniają, podczas oceny i akceptowania nowych osób z miejsca wszystkich odrzucacie.

 – Nie ma nic złego w zaakceptowaniu i sprawdzeniu przyjaciół. Ale dlaczego odrzucają innych?

 – Zobaczmy. Dla przykładu: nie lubisz siódmej armii, prawda? Twoim zdaniem się mylą?

 – Oczywiście!

 – Zmieńmy punkt widzenia na regiment Beilschmidt. Oceniasz go wysoko i uważasz za najlepszych, prawda?

 – No chyba tak.

 – Jak byś się czuła, gdyby pojawił się ktoś zaprzeczający opinii twoich towarzyszy?

 – Uch, ja...?!

Altina była bezpośrednia, jednak nie głupia. Z tej rozmowy zrozumiała, że popełniłaby taki sam błąd jak sojusznicza armia.

Zmarszczyła brwi.

 – Doświadczyliśmy razem wielu rzeczy i zacieśniliśmy łączące nas więzi. Jednak to nie daje nam prawa do zaprzeczania innym.

 – Masz rację. Wierzę w moich towarzyszy i cenię ich wysoko, ale odrzucanie innych z tego powodu... wydaje się nie na miejscu.

 – Nie wolno jednostronnie oceniać. Dziwne, prawda? Powinniśmy być bezstronni w ocenie opinii i osób je wygłaszających.

 – Naprawdę?

 – Cóż... Ludzie często z miejsca zakładają, że inni się mylą. Taki autorytatywny sposób myślenia powinien być z miejsca odrzucony podczas rozmów.

 – Odrzucony? Ale czy to nie oczywiste, że mając do wyboru twoją opinię i opinie innych, postawię na tę pierwszą?

 – Dla ludzi to wydaje się naturalne. Jednak mnie nie obchodzi, kim jest dana osoba. Zawsze traktuję opinie innych na tym samym poziomie. Tak właśnie chcę patrzeć na sprawy. Chociaż można to też nazwać filozofią oświecenia.

 – Nieważne, o kogo chodzi, traktować opinie tak samo... To dotyczy także zwykłych obywateli i cesarza?

 – Tak. Chociaż takie teorie można znaleźć jedynie w książkach. Pośród filozofów oświecenia znalazł się nawet taki, który wszedł w głęboką dyskusję ze swoim szczekającym psem... Chociaż jego asystenci szybko go z niej wyciągnęli.

 – Doprawdy? Więc nawet ty myślisz, że tak nie można, tak?

Altina wpatrywała się w niego jak w chorą osobę.

Jaka szkoda... To była dobra anegdota.

 – Patrząc na mnie, nawet uliczny, szczekający pies ma lepsze spojrzenie na świat niż ja.

 – To nie oświecenie, tylko coś, co ci wmówiła twoja siostra!

Osiemnasty maja, zmierzch, wyjątkowo pochmurny dzień.

Regis otrzymał informacje od swoich zwiadowców. Niestety, jego obawy się potwierdziły i dziesięć tysięcy wrogich żołnierzy z północy, zmierzających na wschód, zmieniło kierunek marszu na południe. W dodatku doradca wojenny siódmej armii odmówił zmiany miejsca planowanej bitwy.

 – O ile wrogie intencje są jasne, nie dadzą rady połączyć sił z południową linią, jeżeli zakłócimy wcześniej ich plan. Bez wątpienia wygramy!

Według niego armia Brytanni potrzebowała dwóch dni, żeby połączyć te dwie jednostki, a oni znajdowali się jedynie pół dnia marszu od przeciwnika. Doszedł do wniosku, że bitwa rozpocznie się już następnego dnia.

 – Siódma Cesarska Armia dziewiętnastego, to znaczy jutro, zaatakuje żołnierzy Brytanni. Następnie dwudziestego przechwycimy kolejną falę przeciwników, która maszeruje obecnie na południe. Przy tym starciu połączymy siły z Pierwszą Armią, dowodzoną przez generała Latreille, i zmieciemy wroga z powierzchni ziemi! - powiedział Vicente.

Regis jednak nie mógł przestać się martwić.

 – Byłoby wspaniale, gdyby wszystko przebiegło według tego planu. Jednak jest w ogóle możliwe, aby przeciwnik zrobił coś tak dziwnego i maszerował na pewną śmierć?

Czekając na kolejne raporty zwiadowców, próbował przewidywać działania wroga. Niestety, jego obecna pozycja i tak nie pozwalałaby mu zmienić działań siódmej armii.

Dziesięć tysięcy wrogich jednostek stacjonujących w Chaineboule nie opuściło swoich pozycji.

W dodatku otrzymał też informację, że wrogie siły dysponowały sześcioma statkami, które nie wyglądały na transportowe. Cesarstwo próbowało je zatopić, co nazwano bitwą morską Trouin. Podczas tego starcia duma belgarskiej floty, Ateluna, posiadająca osiemdziesiąt dział, przy wsparciu dwudziestu czterech okrętów zaatakowała przeciwnika.

Klasa okrętów Aterna miała 40 Co (18 m) i trzy maszty oraz pokłady dział, przez co wyglądała jak pływająca forteca. Same armaty nie strzelały jedynie wielkimi kulami, mogły używać także wybuchowych ładunków oraz kartaczy (pocisków rozpadających się na mniejsze części, powodujących ogromne zniszczenia obszarowe, mających jednak mniejszy zasięg). Niestety, działa wciąż były starego typu, ładowane od przodu, przez co wolniejsze, co dawało przeciwnikowi przewagę pod tym względem.

Flota Wielkiej Brytanni, Queen’s Navy, jako pierwsza zawsze wprowadzała nowe technologie. Statki zaopatrzeniowe eskortowało sześć okrętów klasy Princess, parowców uzbrojonych w siedemdziesiąt cztery armaty, chociaż nie wszystkie stanowiły nowe działa typu 41 Elswick. Przeciwnik posiadał zatem przewagę zarówno w szybkości, jak i sile ognia.

Trzynastego maja Belgaria zastawiła zasadzkę na przewidywanej trasie linii transportowej przeciwnika. Przygotowania były wręcz idealne, jednak w starciu z najpotężniejszym okrętem na świecie siły Belgarii poniosły sromotną porażkę, zostając zmuszone do ucieczki.

Później zdecydowano się użyć opancerzonego okrętu klasy Posejdon, mającego aż sto dwadzieścia dział i uznawanego za pływającą fortecę, jednak niewiarygodnie powolnego. Wprowadzenie go do bitwy miało zająć sporo czasu, a do tego momentu nie przewidywano wysłania żadnego wsparcia drogą morską.

Rok 851, 19 maja.

Dwadzieścia dwa tysiące cesarskich żołnierzy ustawiło się na wzgórzu leżącym w pobliżu Lafressange, całe wsparcie wysyłając na tyły formacji.

Porażka drugiej armii nauczyła ich, że jeżeli użyliby muszkietów na pierwszej linii, daliby jedynie przewagę przeciwnikowi mającemu lepsze wyposażenie, utrudniając własne natarcie. Dlatego tym razem planowali postawić na włócznie, rozstawione na wzgórzu jak dywan.

Popołudnie.

Na terenach pod wzgórzem, 50 Ar (3573 m) od nich, ustawiło się dziesięć tysięcy żołnierzy przeciwnika. Przednią linię stanowiła piechota wyposażona w strzelby Snider, znane z ich ognia powtarzalnego (żołnierze Brytanni mogli wystrzelić trzy pociski w czasie, jaki zajmował Belgarom na oddanie jednego wystrzału) oraz niezawodności przy każdej pogodzie. Za nimi stali żołnierze z dużymi tarczami, co było powszechną strategią w walce z włóczniami na krótkim dystansie. Kolejne w formacji były działa, około dwustu typów 41.

Z porażki drugiej armii wyciągnięto wniosek, że te armaty miały zasięg około 45 Ar (3216 m). Utrzymując obecną pozycję na wzgórzu, belgarscy żołnierze znajdowali się poza ich polem rażenia, tym bardziej że zasięg strzału się skracał, jeżeli cel stał na wzniesieniu. To oczywiście działało też w drugą stronę - armaty ustawione na wyższych pozycjach mogły strzelać dalej, jednak siódma armia posiadała na wyposażeniu jedynie działa o zasięgu 28 Ar (2000 m), tak więc nawet w takiej sytuacji przeciwnik miał przewagę w tej kwestii.

Skupiający trzy tysiące żołnierzy, po odliczeniu jednostek wsparcia, Regiment Beilschmidt stał na tyle formacji siódmej armii, za ich liniami zaopatrzenia. Tym razem namiot dowodzenia ustawiono na przedzie. Altina miała na sobie ciężką zbroję, co było rzadkością, podobnie jak i Jerome, Regis jednak pozostał w swoim zwykłym mundurze.

 – Hmph, te działa nie są w stanie dosięgnąć celu i będą jedynie zawadzać w walce. Po co w ogóle oni je zabrali?

 – Ponieważ strateg siódmej armii lubi postępować zgodnie z podręcznikiem.

Żadne podręczniki nie wspominały jednak, jak postąpić w sytuacji, kiedy wróg posiada armaty o dużo większym zasięgu.

Jerome spytał ironicznie:

 – Podręczniki też lubisz?

 – Tak... Ale ślepo za nimi nie podążam.

 – He?

 – Moim zdaniem zarówno podczas ataku, jak i obrony najważniejsze jest uniemożliwienie przeciwnikowi odczytania twoich zamiarów. Dzięki temu wróg zaczyna panikować, nie mogąc opracować planu pozwalającego przeciwdziałać moim strategiom.

 – Właśnie o to chodzi.

 – O ile podręczniki opisują właściwe działania, na polu walki dochodzi do wielu nieprzewidzianych wydarzeń, a każde, nawet najmniejsze z nich, może mieć wielki wpływ na przebieg walki.

 – Hmph... - Jerome się uśmiechnął, co było rzadkością.

Gdyby się przysłuchać dobrze tej rozmowie, można by wyciągnąć wnioski, że dotyczyła tak naprawdę wielu tematów, nie tylko samych strategii.

Nagle Altina krzyknęła.

 – Ej, ruszyli?!

 – Tak, zaczęło się - odpowiedział Regis, kiwając głową.

Siódma armia, licząca dziewiętnaście tysięcy, maszerowała powoli w stronę przeciwnika.

Altina przekrzywiła głowę.

 – Jeśli będą tak iść, to przeciwnicy ich nie wystrzelają?

 – Nie mogą nic na to poradzić. Na pełnej prędkości, nawet biegnąc w dół wzgórza, mogliby pokonać co najwyżej 5 Ar (357 m). Mają ograniczone ruchy, tak więc zmęczyliby się jeszcze przed właściwą walką. Jeżeli nie będą w stanie biec później, kiedy wejdą w zasięg broni przeciwnika, poniosą większe straty niż z ostrzału armat.

 – Ach, rozumiem!

Regis właśnie zdał sobie sprawę, że po raz pierwszy brali udział w tak dużym starciu na otwartym polu. Nie mieli zbyt wielu piechurów. Ich główne siły stanowiła ciężka kawaleria Czarnych Rycerzy, dowodzona przez bohatera - Jerome’a, tak więc to wokół nich koncentrowałaby się strategia regimentu.

 – Altino, przyglądaj się dokładnie. Siódma armia jest jedną z niewielu formacji wyspecjalizowanych w używaniu piechoty.

 – Cóż, tamten generał kazał mi patrzeć, jak wygląda prawdziwa wojna.

 – Gdyby tylko do tego ograniczyła się nasza rola...

Siódma armia stopniowo zwężała tył swojej formacji, kiedy kolejni żołnierze ruszali w dół wzgórza.

 – Myślisz, że mają szansę wygrać?

 – O ile szybko doszłoby do bezpośredniego starcia... Jeżeli zredukują liczbę strzelb oraz dział przeciwnika o połowę, doświadczona siódma armia powinna wygrać, jednak...

 – Jednak?

 – Dowódca przeciwnika też powinien to wiedzieć i na pewno ma przygotowany jakiś plan.

Jeżeli wszystko dalej by szło jak do tej pory, zgodnie ze słowami Vicente, siódma armia przebiłaby się przez linię przeciwnika, odnosząc szybkie zwycięstwo, a Regis zostałby skrytykowany i uznany za tchórza z powodu swoich uwag podczas narady wojennej. Trzeba jednak pamiętać, że Brytannia zaatakowała wybrzeże Cesarstwa zaraz po koronacji nowej królowej, w dodatku zachęcając jednocześnie inne państwa do szturmu na granice Belgarii. Skoro wrogi dowódca do tej pory był aż tak kompetentny, raczej nie pozwoliłby, aby jego siły zostały rozgromione w starciu mającym zaznaczyć granicę frontu.

Altina ponownie przechyliła głowę.

 – Mają jakąś ukrytą zasadzkę?

 – Wątpię. Dowódca siódmej armii jest inteligentny. Wzięli to pod uwagę i przeprowadzili bardzo dokładny zwiad tych terenów. 

Skoro temat wszedł na inteligencję, Regisowi nasunęła się inna kwestia.

 – Poznałem już imię prowadzącego jednostkę maszerującą na południe. To pułkownik Oswald Coulthard, jego stopień odpowiada pierwszemu oficerowi bojowemu w Cesarstwie. Nie ma zbyt wysokiej pozycji i jest młody, więc dlaczego generałowie słuchają jego rozkazów?

 – Nie jest strategiem?

 – O to chodzi. Ranga sugerowałaby, że jest albo nim, albo doradcą odpowiedzialnym za opracowywanie planów, jednak według raportów Oswald ma autorytet do wydawania rozkazów.

 – W takim razie powinien pełnić rolę dowódcy.

 – Tak. Chociaż oficjalnie jest nim generał w podeszłym wieku.

Oswald w takim razie powinien być doradcą.

 – Tego nie rozumiem. Jak to możliwe? Jest szlachetnego pochodzenia? W armii nie tytuły szlacheckie, ale stopnie wojskowe powinny mieć znaczenie... Chociaż to często się miesza.

Zwłaszcza w Belgarii, gdzie istniały armie szlacheckie, w których tytuły miały większe znaczenie od rangi. W Brytanni jednak nic takiego nie miało miejsca. Nie krążyły także plotki o szlachcicach, którym po prostu przyznano zwierzchnictwo nad wojskiem. Nie było zatem jasne, jakim sposobem Oswald zdobył dowodzenie nad armią.

 – Wciąż próbuję dotrzeć do jego przeszłości... Przy okazji, to wciąż niepotwierdzone, ale wygląda na to, że królowa Margaret Steelart także tu jest.

 – Co?!

 – Cóż, w przeszłości cesarze walczyli na pierwszej linii frontu, jednak Wielka Brytannia od pokoleń jest rządzona przez królową i coś takiego prawie nigdy nie miało miejsca.

 – Jeżeli to prawda, wygląda na aktywną władczynię. Chcę ją spotkać.

 – Ale o ile to możliwe, w bardziej pokojowych okolicznościach.

 – Ciekawe, jak sobie radzi z mieczem!

Altina podekscytowała się myślą, że jej przeciwniczka jest do niej podobna. Na twarz Regisa zawitał jednak gorzki uśmiech.

 – Raczej nie jest taką osobą...

Najwyraźniej jedynie rodzina cesarska Belgarii posiadała tak wyjątkowe cechy. Żadne plotki nie wspominały o nadludzkiej sile kogokolwiek z królewskiego rodu Brytanni.

 – W każdym razie jednostka na południowej linii frontu to zawodowi żołnierze, a maszerujący teraz na południe to głównie najemnicy. Trzon armii powinni stanowić ci pierwsi, a najemnicy być w dużej mniejszości. Czyżby mieli powód, by tak podzielić siły?

 – Masz może jakiś pomysł, czemu tak jest?

 – Hmm. O ile utrzymanie jednostki złożonej jedynie z żołnierzy jest kosztowne, potrafią oni bez problemu współpracować. Najemnicy są silni w pojedynczych starciach... Ale żeby przez nich opóźniać marsz północnej formacji? Jest... Nie, i tak nie mają szansy przegrać...

 – Naprawdę?

 – Co prawda, to cała jednostka najemników, jednak dowodzi nimi Gilbert Schweinzeberg, nazywany królem najemników.

Słysząc to imię, Altina zmarszczyła czoło, przypominając sobie prawdopodobnie, jak Eric został ranny w starciu z jego siłami oraz o uszkodzonym mieczu.

 – Chwila, to nie byli najemnicy Federacji Germanii?

 – Chodzi właśnie o to, że można ich wynająć. Pracują dla tego, kto zaoferuje najwięcej pieniędzy. Według raportów atakiem na regiment dowodził Renard Pendu. To jedni z najlepszych dowódców, tak więc wątpię, aby czas tych ataków był przypadkowy.

 – Ale przecież cała jednostka nie może składać się wyłącznie z sił Renarda Pendu, prawda?

 – Tak. Nie mam pewności, ilu jest ich ogółem, jednak siły Renarda Pendu powinny liczyć niecały tysiąc. Pozostałe dziewięć muszą stanowić inne grupy.

 – Będą mu posłuszne?

Altina miała tu rację. Nawet jeżeli dowodził sam Gilbert, nie wszyscy najemnicy musieli podążać za jego rozkazami.

 – Poradzi sobie, nawet jeżeli jednostka na południu ruszy na północ. Trzymają się szeregu. Łatwo przewidzieć tempo ich marszu, więc powinien nad nimi zapanować.

 – Ich plan naprawdę nie ma żadnych luk?

 – Dowodzi trzydziestoma tysiącami żołnierzy. Wątpię, by popełnił taki błąd.

 – Ale ich siłom nie udało się połączyć na czas.

 – Właśnie...

W tym momencie wystrzały z armat obwieściły początek bitwy.

Siódma armia mogła jedynie przyjąć na siebie ten atak. Byli oddaleni od przeciwnika o 40 Ar (2848 m), tak więc dotarcie do wroga powinno im zająć dwadzieścia minut. Pośród żołnierzy piechoty ta sytuacja była znana jako ‘marché de la mort’ (marsz śmierci).

Pociski dział typu 41 miały wielkość dziecięcej głowy, tak więc trafiony nimi żołnierz był dosłownie rozrywany na kawałki. W dodatku pocisk uderzający za nim w ziemię tworzył falę uderzeniową, raniącą wszystkich dookoła.

Żołnierze maszerowali blisko siebie, nie zostawiając żadnych szpar w linii, przez co wyglądali jak ruchoma ściana. Gdyby pozwolili sobie na przerwy w formacji, mogłoby dojść do sytuacji, w której jeden żołnierz miałby przed sobą trzech przeciwników naraz.

W ich stronę leciały teraz białe pociski, mogące niszczyć ściany.

Nie powodowały jedynie fizycznych obrażeń. Dźwięki wybuchów, płacz towarzyszy, strach przed śmiercią powoli osłabiały wolę walki ostrzeliwanych. Wśród nich znaleźli się zarówno tacy, którzy chcieli jak najszybciej dotrzeć do przeciwnika, jak i osoby zwalniające ze strachu, ale formacja jako całość zachowała tempo marszu. Kluczem do tego okazało się strategiczne umieszczenie dowódców każdej z formacji na tyłach, którzy krzyczeli na podwładnych.

Przeciwnikami siódmej armii zazwyczaj były małe państwa jak Królestwo Estaburg. Chociaż bitwy z nimi także nie należały do prostych, nie posiadały one najnowszego uzbrojenia, natomiast tym razem belgarscy żołnierze maszerowali "w nieznane".

Belgaria także otworzyła ogień ze swoich dział.

Dystans pomiędzy armiami się kurczył.

Przeciwnik nie ruszał się z miejsca. Regiment Beilschmidt stał na tyłach formacji, tak więc nie widzieli wszystkiego dokładnie, ale najwyraźniej nie było żadnych przypadków żołnierzy próbujących uciekać ani ruszyć do przodu.

Najprawdopodobniej chcieli kupić trochę czasu, żeby jednostka z północy mogła do nich dołączyć.

Dzieliło ich już tylko 25 Ar (1878 m).

Starcie wyglądało jak zdobywanie fortu.

Przeciwnicy dysponowali najnowszymi modelami dział, niemogącymi co prawda strzelać dokładnie na dalekie dystanse, jednak powodującymi ogromne zniszczenia. Maszerujący żołnierze, modląc się o przeżycie, w jednej chwili byli rozrywani na krwawe kawałki, w tym oczywiście dowódcy pchający podwładnych naprzód. Ciała ich towarzyszy latały cały czas w powietrzu, a tych, którzy się przewrócili, zadeptywano na śmierć. Mimo to armia posuwała się przed siebie, pośród ognia armatniego, po ciałach swoich niedoszłych kolegów.

Regiment Beilschmidt kontynuował obserwację bitwy z wyżej położonego punktu.

 – Ach...

Altina zakryła usta. Wyglądała, jakby miała zaraz zwymiotować, a w kącikach oczu zbierały jej się łzy. Nie powinna widzieć szczegółów bitwy z tak dużej odległości, jednak posiadała też o wiele lepszy wzrok od normalnych ludzi.

Na samą myśl, co dzieje się na pierwszej linii, Regisowi także żołądek podszedł do gardła, jednak stłumił to w sobie. W końcu oboje nie mogli okazać słabości na oczach żołnierzy.

 – Widzisz coś takiego po raz pierwszy?

 – Nigdy dotąd nie obserwowałam czegoś tak przerażającego...

 – Ach, no racja.

 – Tobie nic nie jest, Regisie?

 – A czy wyglądam, jakby było?

Z dystansu wyglądał na niewzruszonego, jednak odkąd dotarli na wyznaczoną pozycję, nie mógł przestać się trząść. Nawet bez przeciwnika wyposażonego w najnowsze działa pole bitwy zawsze było tragicznym widokiem, przepełnionym śmiercią. Nawet jeżeli byliby świadkami morderstwa kompletnie obcej osoby, zareagowaliby tak samo jak tutaj.. Tam umierali ludzie. Sama świadomość tego faktu sprawiała, że zasychało im w gardle. Nieważne czyja, śmierć zawsze była przerażająca, nagła i ostateczna. Wiatr niósł ze sobą smród krwi, co utrudniało nawet oddychanie.

Jerome szybko rozwiał jednak tę atmosferę.

 – Przestańcie panikować! Ludzie i tak umierają. Nieważne gdzie i kiedy, to tylko kwestia czasu!

 – Nawet jeżeli to prawda...

 – Jeśli będziesz wspominać takie nudne sceny, w końcu do nich dołączysz.

 – Rozumiem...

Regis pokręcił energicznie głową.

Nie mogę dać się pochłonąć atmosferze. Jeżeli popełnię błąd jako strateg, wielu żołnierzy i Altinę czeka pewna śmierć. Muszę zacząć myśleć...

Altina wyciągnęła rękę do trzęsącego się z nerwów Regisa i chwyciła jego dłoń.

 – Regisie...

 – He? O-O co chodzi, Altino?

Chociaż strażnicy stali daleko z tyłu i nie słyszeli ich rozmowy, bez wątpienia mogli zobaczyć, co takiego robią. Co sobie pomyślą, widząc, jak trzymają się za ręce? Wszelkie nieodpowiednie plotki mogły osłabić morale w jednostce.

Altina spojrzała w oczy Regisa.

Naprawdę jest wyjątkowo piękna. Jej dłoń... Taka ciepła...

 – Regisie, nic mi nie jest. Uspokój się.

 – Ach, dobrze.

Był już na granicy wytrzymałości, ale dzięki pomocy Jerome'a i zaufaniu Altiny wziął się w garść. Wziął głęboki oddech, myśląc: Nawet jeżeli powietrze przepełnia śmierć, musimy oddychać, żeby przeżyć i pomóc przetrwać innym.

Odzyskał w końcu trzeźwość myślenia i powiedział:

 – Moim zdaniem przeciwnik ma jakiś plan i przegramy, jeżeli dalej zostaniemy w miejscu, przyglądając się walce.

Jednak nie mogli działać bez rozgryzienia zamiarów wroga. Strateg zaczął przyglądać się polu walki, tym razem ze spokojem, bez zbędnych emocji, jak szachownicy podczas rozgrywki.

Siódma armia, ruszając w dół wzgórza, miała formację jak dywan, teraz jednak była ona pełna dziur, jakby zjadały go szkodniki. Obecnie zostało im około szesnastu tysięcy żołnierzy.

Dziesięć tysięcy zbrojnych Wielkiej Brytanni stało ustawionych w półokrąg. Działa powoli przesuwali w tył, utrzymując je na maksymalnym dystansie rażenia, żeby cały czas mogły siać spustoszenie w siódmej armii. Na pierwszej linii stali muszkieterzy, a za nimi żołnierze z tarczami. Strzelcy po wycofaniu się dział zaczęli maszerować przed siebie.

Za tymi wszystkimi zmianami w formacji coś musiało stać. Kwatera dowodzenia była położona w środku formacji, otoczona przez ciężkich zbrojnych.

Regis przeszukał w pamięci przeczytane książki, jednak żadna z nich nie wspominała o najnowszych modelach broni palnej i dział.

 – Nie... To... Jednak... Gdzie ja widziałem ten kształt? - mówił do siebie, przerywając co kawałek.

Minęła dłuższa chwila, jednak nie dał rady sobie przypomnieć żadnej książki o nowym modelu uzbrojenia.

Czyli nic?

Regis po prostu nie znał żadnych strategii dotyczących takiej broni.

 – Ale gdzie... Ach! Właśnie! Magia!

 – He? Regisie?

Chłopak spojrzał na Altinę, patrzącą na niego zatroskanym wzrokiem, mówiąc głośno:

 – Jestem legendarnym czarodziejem!

 – Co ty mówisz? Wszystko z tobą dobrze?!

 – A, to tylko tytuł książki napisanej przez Olenburke'a. Ten autor słynie z dziwacznych opowieści. W jednej z nich Armia Państwa Magii używała takiej samej formacji jak oni.

 – Hmmm?

Słysząc słowo "magia", Altina niepewnie przechyliła głowę.

Jerome za to spojrzał na niego z pogardą.

 – Regisie, można to wykorzystać w walce? Użyłbym nawet błota, gdyby było użyteczne. Jeżeli nie, rzuciłbym to do ognia!

 – Ach, oczywiście, że można tego użyć. Zapomnijmy o pochodzeniu, samo działanie tej formacji jest prawidłowe. Nie mamy czasu, wyjaśnię w drodze. Powóz zostawimy na tyłach, razem z zaopatrzeniem. 

Luksusowa karoca, w której czekała na nich Clarissa, została powierzona oddziałom wsparcia, a że Regis nie potrafił jeździć konno, maszerował razem z żołnierzami. Jednak teraz to nie wchodziło w grę, ponieważ musiał wszystko wyjaśnić Altinie i Jerome'owi, którzy jechali na koniach.

Nie mam na sobie żadnego wyposażenia, więc dam jakoś radę. Prawdopodobnie.

Altina podjechała do niego.

 – W takim razie możesz jechać na mojej Karakarze!

 – To imię konia?!

 – Tak. Słodkie, nie?

 – Aaaach, tak... Ale to nie będzie kłopot? - Regis ledwie zachował płynność mowy.

Jerome zgodził się jednak z księżniczką, co było wyjątkową rzadkością.

 – Zróbmy tak! Księżniczka nie ma ze sobą miecza, zaś inne ostrze, do którego nie jest przyzwyczajona, tylko by jej zawadzało. Może jedynie jeździć z tobą i uważać na nasze plecy.

 – W-W-Więc... P-Przynajmniej z tyłu...

Jeżeli żołnierze zobaczyliby coś takiego... To mogłoby rozsiać jakieś plotki... - Regis w zamyśleniu pokiwał głową.

 – Dobrze. Powierzam się w twoje ręce, Altino. Wyjaśnię wszystko podczas jazdy.

 – Dobrze!

 – Ej, Regisie, możemy ruszyć armię?

 – Tak. Do połowy wzgórza. Zrobimy objazd dookoła miejsca, gdzie uderzają pociski. Nie wiem jeszcze, z której strony, decyzja zajmie mi jakieś pięć minut. Na razie ruszajmy.

 – Pięć minut? Tch, naprawdę cię nie rozumiem! - Mimo że się skarżył, Jerome od razu wziął swoją Le Cheveu D'une Dame i wsiadł na konia. - Słuchać, ludzie! Koniec drzemki! Ruszamy!

Wielu żołnierzy sądziło, że pozostaną siłą rezerwową, tak więc ich reakcja była powolna.

 – T... Tak jest!

 – Ha! Strateg powiedział coś w stylu "jestem czarodziejem", więc lepiej ruszcie dupy, bo inaczej zamieni was w żaby! Za księżniczką!

Na te słowa generała żołnierze wznieśli okrzyki bojowe.

Plotki o Regisie krążyły już od jakiegoś czasu. Pokonanie armii barbarzyńców, zdobycie Fortu Volks, podpalenie bagna, żeby spalić rycerzy z pierwszej armii. Tego nie mógł dokonać normalny człowiek, tak więc uznano, że jest albo jakimś monstrum, albo czarodziejem. Belgaria od wieków wyznawała monoteistyczną religię, w której potwór był wrogiem Boga, a czarodzieja uznawano za mędrca wspierającego wiernych. Jednak ten ostatni nie dawał jedynie rad, ale także wymierzał kary zdrajcom. Dzieciom mówiło się, że albo będą grzeczne, albo czarodziej zamieni je w w żaby. W wielu książkach fantasy magowie używali zaklęć typu Smoczy Piorun czy Promieni Negatywnej Energii (choć najczęściej była to sprawka władców demonów). Jednak większości żołnierzy czarodziej kojarzył się z osobą z ich świętego pisma, tak więc ci bardziej religijni, słysząc żart Jerome’a, aż pobledli. W oddziałach zaczęły też rozchodzić się szepty typu „to prawda?!”, „więc naprawdę jest czarodziejem” czy „wiedziałem!”.

 – Chwila! To był tylko tytuł książki!

Regis, chcący wyjaśnić nieporozumienie, siedział na koniu jak jakiś ładunek. Zupełnie jak podczas ucieczki ze stolicy, Altina wciągnęła go za nadgarstek, rzucając go przed siebie, a kiedy już znalazł się na rumaku, mógł co najwyżej chwycić się konia.

 – Nie przywykłeś do tego?! - spytała księżniczka.

 – Po prostu nasze sposoby jazdy są inne.

Altina najwyraźniej nie usłyszała jego cichej odpowiedzi.

 – Wszyscy gotowi?! - krzyknęła w stronę swojej armii.

 – Taaak! - odpowiedzieli żołnierze.

 – Przeciwnik coś knuje, jednak Regis się tym zajmie! Zbierzcie w sobie odwagę i ruszamy! - Po tych słowach skierowała miecz w stronę pola bitwy.

 – Taaak jest!

Altina zacisnęła lekko nogi, dając koniowi rozkaz do ruszenia. Regis jednak nie był w stanie dostrzec szczegółów całego pola bitwy, po części przez głowę konia zasłaniającą mu widok, ale przede wszystkim z powodu pyłu powstałego podczas walki, który pokrywał rozległe równiny leżące obok wzniesień, na których toczyła się walka.

Koń księżniczki przyspieszył.

Jerome jechał z tyłu, ponieważ musiał wcześniej zebrać swoich Czarnych Rycerzy. Za nimi maszerowało trzy tysiące zbrojnych.

Dookoła wznosiły się bojowe okrzyki i stukały końskie kopyta.

Regis jednak słyszał głównie coraz szybsze bicie swojego serca.

<noinclude>
{| border="1" cellpadding="5" cellspacing="0" style="margin: 1em 1em 1em 0; background: #f9f9f9; border: 1px #aaaaaa solid; padding: 0.2em; border-collapse: collapse;"
|-
| Wróć do [[Haken no Kouki Altina PL: Tom 5 Rozdział 2|Rozdział 2]]
| [[Haken no Kouki Altina PL|Strona Główna]]
|-
|}
</noinclude>

Haken no Kouki Altina PL: Tom 5 Rozdział 3

2019-06-26T22:47:02Z

Sacredus:

==Rozdział 3==

Następnego dnia w południe siódma armia dotarła do Rouen. Ich głównymi siłami byli piechurzy, weterani z frontu wschodniego, na którym toczyły się walki równie intensywne jak te na północnym, tak więc ich doświadczenie równoważyło braki w kawalerii. Składała się na nią głównie prywatna armia diuka Barguesonne, z czego połowę stanowili żołnierze zawodowi i najemnicy, resztę lekka piechota, stworzona z poborowych. Wszyscy mieli jednak doświadczenie bojowe, stąd też wzięła się aura pewności siebie, bijąca od ich generała.

Obóz regimentu Beilschmidt leżał na południe od miasta. Siódma armia ustawiła się, tworząc wokół nich półokrąg, jakby próbowali ich otoczyć.

Altina zmarszczyła czoło.

 – Co to ma znaczyć? Wszystkie pozostałe strony miasta są puste, więc czemu ustawili się w taki sposób akurat na południu?

 – Chcą nas zastraszyć?

Regisowi nie przychodziła do głowy żadna inna możliwość.

W takiej sytuacji nie powinno się doprowadzać do głupiej, bratobójczej walki, nawet generał siódmej armii powinien to wiedzieć. Innymi słowy, ta prowokacja była bezcelowa, chyba że mieli własne plany. Z drugiej strony jak by na to nie patrzeć, Altina i jej towarzysze nie mogli dać się zastraszyć.

Księżniczka jednak nie potrafiła się uspokoić.

 – Chcesz przeciwko temu zaprotestować?

 – To jedynie tania prowokacja, nie musimy na nią reagować. Za to jeżeli nie zachowamy ostrożności, będzie można oskarżyć nas o nadużycie autorytetu.

 – Ach, to nie tak źle. Zawsze to jakiś sposób.

 – Nie znam generała Barguesonne, ale mam przeczucie, że to ktoś, kogo nie chcę spotkać.

 – Ojoj, ty kogoś nie znasz, to rzadki widok.

 – Co prawda, szlachta pisze swoje biografie, ale nie da się ich używać jako punktu odniesienia, bo za dużo w nich upiększeń.

 – Pewnie wypełniają je same pochwały i komplementy.

 – No cóż... Gdyby wszystkie opisane w nich wyczyny były prawdziwe, podbilibyśmy wszystkie sąsiednie kraje, i to trzykrotnie. A mimo to wciąż z nimi walczymy.

 – Co za głupie legendy.

Podczas tej rozmowy przyjechał posłaniec siódmej armii. Sądząc po jego wyglądzie, ten ciężki kawalerzysta nie tylko posiadał stopień oficera, ale należał także do szlachty.

Chociaż był sojusznikiem, żołnierze regimentu mieli żądzę krwi w oczach - w końcu otoczono ich, traktując jak wrogów.

Nie dbając o swoje otoczenie, wysłannik zsiadł z konia i uklęknął.

 – Wiadomość od generała Barguesonne!

Generał Barguesonne miał wyższy stopień niż Altina, tak więc to oni powinni dołączyć do siódmej armii.

Altina zrobiła przerażającą minę, dlatego Regis, chociaż nie chciał się wyróżniać, podszedł do posłańca. Wolał uniknąć sytuacji, w której księżniczka sprawiłaby jakieś problemy.

 – Przekaż rozkazy.

 – Niedługo zbierze się narada wojenna. Stawcie się w kwaterze siódmej armii.

 – Przyjęliśmy, wykonamy rozkaz tak szybko, jak to możliwe.

Regis nie przejmował się należną etykietą, jednak nie był zdenerwowany ani arogancki jak ten posłaniec.

Muszą aż tak zaznaczać swoją pozycję?

Strateg wyjął z kieszeni zegarek, żeby sprawdzić godzinę.

 – Proszę przekazać, że stawimy się o czternastej.

 – Przyjąłem!

Posłaniec wstał z kolan i spojrzał na innych żołnierzy.

 – Słyszałem, że regiment Beilschmidt utrzymał północną granicę i zdobył Fort Volks, ale nie wygląda jakoś specjalnie wybitnie.

Rycerze rzucili mu spojrzenia, jakby zaraz mieli się na niego rzucić. Zanim Altina osiągnęła punkt wrzenia i zrobiła to jako pierwsza, Regis odpowiedział:

 – Generał Barguesonne chce nas znieważyć?

 – Nie.

 – Więc proszę przekazać mu wiadomość. Lepiej nie wysyłać pyskatych posłańców.

 – ...?

Wysłannik był równie wściekły, co zawstydzony, a otaczający go żołnierze wybuchnęli śmiechem. Gdyby Regis tego nie powiedział, cała ta sytuacja mogłaby negatywnie wpłynąć na morale regimentu.

Gdyby posłaniec powiedział teraz cokolwiek, wyszedłby na głupca. Wiedząc to, w milczeniu zasalutował, wsiadł na konia i odjechał, otrzymując jeszcze wiwaty rycerzy na pożegnanie.

Altina westchnęła z ulgą.

 – Dziękuję, Regisie.

 – Pomyśleć, że po dwóch tygodniach marszu dojdzie do utarczki słownej między sojusznikami.

 – Gdyby nie ty, wyciągnęłabym miecz.

 – Musimy spotkać się z generałem, więc trzymaj nerwy na wodzy.

 – Widać mamy przed sobą przeciwnika innego niż wroga armia.

Ona nie żartuje... Chyba zaraz rozboli mnie głowa.

 – Dziękuję za przybycie, wejdźcie - powiedział siedzący na najwyższym krześle generał Barguesonne, jednocześnie składając pokłon. Sądząc po wcześniejszym zachowaniu posłańca, ten gest stanowił jedynie grzecznościową formalność.

Był to mężczyzna w podeszłym wieku, z siwą brodą i włosami, co w połączeniu ze zmarszczkami oraz bystrym wzrokiem tworzyło przerażający wizerunek.

Stał przy nim doradca wyposażony we włócznię.

Generał broni miał na swoim koncie wiele starć wojennych, i to zanim jeszcze Regis przyszedł na świat.

Altina zasalutowała, kładąc prawą rękę na piersi.

 – Generale Barguesonne, zanim przejdę pod twoje dowództwo, mam pytanie.

Regis poczuł, jakby uderzyło go coś ciężkiego.

Co ona zamierza mu powiedzieć?

Do obozu siódmej armii wyruszyli we dwójkę, mając ze sobą jedynie kilku strażników czekających na zewnątrz. Jerome ze względu na swoją pozycję też powinien im towarzyszyć, ale powiedział tylko, że zostawia kłopotliwe sprawy w ich rękach.

Namiot-kwatera siódmej armii był większy od tego, jakim dysponował regiment Beilschmidt. Ze względu na siedzącego w centrum generała, a po jego bokach tworzących przejście trzydziestu oficerów, co nawet jak na zebranie strategiczne stanowiło sporą grupę, przypominał bardziej salę audiencyjną.

Altina wpatrywała się bezpośrednio w generała, a zebrani oficerowie uważnie przypatrywali się jej. Regis chciał ją powstrzymać, jednak byłoby to niestosowne.

W końcu księżniczka powiedziała:

 – Generale, rozumiem, że mnie nie akceptujesz, ponieważ wspierasz Latreille. Jednak jeżeli podczas bitwy podejmiesz jakąkolwiek akcję przeciwko regimentowi Beilschmidt, będę mogła uznać to za akt zdrady przeciwko cesarstwu?

Regis nagle stracił całą siłę w nogach. Altina miała oczywiście rację, jednak nie wiedział, jak na te słowa zareaguje generał. Sam przed jakąkolwiek prowokacją przeciwnika dobrze by się najpierw przygotował, dlatego sposób, w jaki zrobiła to księżniczka, nie wpływał za dobrze na jego serce.

Generał odpowiedział jedynie:

 – Jesteś o dziesięć lat za młoda, aby rozmawiać ze mną o cesarstwie. Ustaw się w formacji.

 – ...

Altina zasalutowała i zgodnie z poleceniem ustawiła się w szeregu.

Więc nie jest jedynie żołnierzem - pomyślał Regis.

Nie zareagował na buntownicze słowa księżniczki, prawdopodobnie ze względu na swój podeszły wiek. Właściwie to dobrze, bo w przeciwnym razie nie mieliby jak odpowiedzieć na jego reakcję. Co więcej, Altina nie otrzymała odpowiedzi, co oznaczało „nie mieszaj polityki i prywatnych spraw do armii”. Mimo to użył słowa "cesarstwo". Gdyby mieli równy stopień, księżniczka mogłaby stwierdzić, że generał nie zrozumiał głównego założenia jej pytania, jednak ponieważ przewyższał ją rangą, nie miała możliwości kontynuować rozmowy.

Jest wyjątkowo przebiegły - skomentował w myślach Regis.

Stary strateg wyszedł przed szereg, zdając raport z sytuacji:

 – Armia Wielkiej Brytanni zajęła nabrzeże Chaineboule, należące do rodu Trouin. Na ląd zeszło trzydzieści tysięcy zbrojnych, w starciu z którymi druga armia poniosła porażkę. Na szczęście generał Beaumarchais przetrwał starcie. Wróg podzielił swoje wojska na trzy części. Dwie okupują miasto oraz fortecę, trzecia natomiast wyruszyła w kierunku stolicy. Zgodnie z wolą cesarza to te siły zniszczymy.

Oficerowie zaczęli wznosić okrzyki typu:

 – Właśnie! Tak będzie!

Powinienem zaakceptować różnicę w kulturze regimentów? Chociaż nie przywykłem do tego. - Regis czuł się niepewnie, chciał przynajmniej rozdzielić ważne informacje o obecnej sytuacji od ich poglądów. Jednak stary strateg wrócił do szeregu, zanim tamten zdążył cokolwiek powiedzieć.

 – Teraz główny strateg wyjaśni nasz plan. Drugi oficer administracyjny Vicente.

 – Tak jest!

Najwyraźniej role zostały dobrze rozdzielone.

Przed szereg wyszedł młody oficer, niesprawiający wrażenia żołnierza w pełni sił. Wyglądał raczej na bardzo chorowitą osobę.

 – Wyjaśnię teraz plan na nadchodzącą bitwę.

 – Hmm?

Jego wygląd i imię przypominały kogoś Regisowi. Zauważając jego reakcję, Altina wyszeptała mu do ucha:

 – Czyżbyś znał go z akademii wojskowej?

 – Chyba tak...

Podczas jednej z bitew ćwiczebnych Regis prowadził debatę z Vicente, reprezentującym inną szkołę. Nie udało mu się wygrać, co równało się także z jego pierwszą przegraną. Chociaż wiele plotek mówiło, że walka była nieczysta, porażka pozostawała porażką. Regis nie spodziewał się go jeszcze kiedykolwiek zobaczyć, jednak ucieszył się z tego spotkania - w końcu ktoś, kogo znał ze szkoły wojskowej, żył i miał się dobrze.

Zgodnie z poleceniem Vicente wniesiono mapę pokazującą obecną sytuację w cesarstwie. Siódma Cesarska Armia wraz z Przygranicznym Regimentem Beilschmidt były na niej reprezentowana przez czerwone pionki, wrogie jednostki natomiast przez niebieskie.

 – Według raportów zwiadowców dziesięciotysięczna armia kieruje się w stronę stolicy. Co prawda, pole bitwy różni się od wschodniej linii frontu, ale Siódma Cesarska Armia dysponuje dwudziestoma pięcioma tysiącami zbrojnych. Tak jak zwykle, nic nie zatrzyma nas przed odniesieniem zwycięstwa!

Zebrani oficerowie wznieśli okrzyk.

Nie było zbyt wielkiej różnicy pomiędzy tym, czego Regis dowiedział się wcześniej w regimencie, a tym, co tu usłyszał. Jednak nawet w starciu z dziesięciotysięczną armią należy brać pod uwagę, że wróg podzielił swoje siły na trzy. Podstawy sztuki wojennej zakładają rozdzielenie wrogich sił na mniejsze części, jednak wróg sam dzielący swoją armię? To przypomniało mu jedną z setek książek opisujących bitwy i strategie, które kiedyś przeczytał, przez co naszły go wątpliwości.

 – Wrogie siły naprawdę mają jedynie dziesięć tysięcy?

Po jego pytaniu w namiocie zapanowała cisza i zanim się spostrzegł, wszystkie spojrzenia skupiły się na nim.

O nie...

Nie zdawał sobie sprawy, że powiedział tamte słowa na głos.

Stojący przy generale Vicente wlepiał w niego ostre jak sztylety spojrzenie.

 – Oficerze administracyjny piątego stopnia, Regisie Auricu, co takiego powiedziałeś? Dokończ myśl. Nawet jeżeli to opinia kogoś siedzącego na końcu stołu, chcemy ją usłyszeć.

Nie przedstawił się, mimo to wywołano go po imieniu i stopniu, jednak przywódca powinien znać dowództwo sojuszniczego regimentu, a Vicente był doradcą siódmej armii.

Regis nie przywykł do wyrażania opinii przy tak wielu ludziach, jednak należało to do jego obowiązków, więc nie miał wyboru.

 – Zdobyliśmy informację, że wrogie siły podzieliły się na trzy części. Samo to jest nietypowe i nie wiemy, dlaczego tak zrobili. Czy jednak mamy pewność, że maszerujące na nas siły liczą jedynie dziesięć tysięcy?

 – Ach, czyżbyś wątpił w wiarygodność naszych raportów?

 – Jestem jedynie tchórzem, po prostu nie mogę przestać się martwić...

 – Jeżeli chodzi o pozostałe dwie części, pierwsza armia w liczbie trzydziestu tysięcy zbrojnych ruszyła w stronę jednej z nich. Prowadzi ich sam generał Latreille, tak więc nie ma wątpliwości, że odniosą zwycięstwo. Siły okupujące nabrzeże najprawdopodobniej stanowią rezerwy.

 – Z trzydziestu tysięcy aż jedna trzecia to rezerwy?

 – Nic w tym dziwnego, w końcu zajmują nieznane tereny. Wrogi dowódca wydaje się niebywale ostrożny.

Na bocznej części mapy, na wybrzeżu, stały trzy pionki reprezentujące przeciwnika. W oczach Regisa wróg poruszał się na wschód jak wąż. W odpowiedzi na podział brytańskich wojsk północną linię stanowiła pierwsza armia, natomiast południową - siódma. Jeden pionek odpowiadał dziesięciu tysiącom jednostek, tak więc przeciwnik miał łącznie trzy, podczas gdy cesarstwo trzy w północnej części i dwie w południowej, a także trzy jednostki rezerwy z tyłu, chociaż tak naprawdę były to siły zbyt powolne, aby dołączyć na czas. Albo spędzili zbyt wiele czasu, zbierając siły, albo celowo poruszali się wolno, nie chcąc odnieść strat. Ich powody nie miały jednak teraz znaczenia, odpowiedzą za tę sytuację później. Gdyby regiment Beilschmidt został dłużej przetrzymany przez armię Varden, oni też należeliby do jednostek rezerwy.

Poza tym chociaż cesarstwo miało stutysięczną armię przygotowaną na odpowiedź na ten atak, na schemacie znajdowało się jedynie osiem pionków. Brakujące dwadzieścia tysięcy stanowiła prawdopodobnie wybita druga armia.

Regis skupił się na mapie.

 – Jeżeli wrogie oddziały z północy ruszą na południe, a te z tyłu naprzód, wtedy całym impetem uderzą na siódmą armię, co oznacza, że nasze dwudziestopięciotysięczne siły będą musiały zmierzyć się z trzydziestoma tysiącami żołnierzy.

W tę kalkulację Regis wliczył także jednostki wsparcia, tak więc ich siły aktualnie zdolne do walki nie były aż tak liczne.

Vicente prychnął.

 – Nic się nie zmieniłeś. To może się stać, tamto może się stać. Zawsze byłeś taki strachliwy. To przecież niemożliwe, żeby brytańska armia przyspieszyła marsz.

Najwyraźniej pamiętał Regisa, który przypomniał sobie w tym momencie debatę z Vicente, chociaż nie była to najlepsza chwila na takie wspominki.

 – Doprawdy? Wielka Brytannia używa statków parowych do zaopatrywania armii. Nawet jeżeli ich ładownie są pełne, mogą wrócić tutaj w ciągu dziesięciu dni. Ich siły zeszły na ląd szesnastego kwietnia, mamy już szesnasty maja. Tak więc może lepiej wziąć pod uwagę, że są obecnie lepiej przygotowani, niż zakładaliśmy? Dla przykładu mogą już dysponować kawalerią?

Wybrzeża państw dzieliło jedynie 150 Li (666 km). Nawet najszybszy parowiec wypełniony zaopatrzeniem mógł pokonywać 30 Li (133 km) dziennie, jednak drogę powrotną przebywał już z pustą ładownią, co zwiększało jego szybkość. Dlatego też według Regisa zakładanie, że Wielka Brytannia dysponuje jedynie trzydziestoma tysiącami żołnierzy, było bardzo ryzykowne.

Vicente zachowywał się jak nauczyciel rozmawiający z nieudolnym uczniem.

 – To chyba oczywiste, że wziąłem pod uwagę możliwość wykorzystania parowców. Dlatego właśnie oszacowałem liczebność przeciwnika na trzydzieści tysięcy. Nie musisz nawet pytać o takie rzeczy.

 – Nie mamy szczegółowych informacji o ich statkach. Czyżbyś dał radę jakoś je uzyskać?

 – Parowce są w stanie podróżować z dużą szybkością nawet w bezwietrzną pogodę, jednak środkową część kadłuba zajmują silnik i węgiel, przez co pozostaje niewiele przestrzeni na ładunek. Tyle informacji mi wystarczy.

Belgaria próbowała już wcześniej zbudować parowiec.

Taki statek miał dwa koła napędowe pośrodku obu burt. Co prawda, nie wymagał wiatru, jednak w istocie większość ładowni zajmowały węgiel oraz silnik, dlatego w końcu uznano go za niepraktyczny. Problem rozwiązywała śruba napędowa, jednak Cesarstwo nie eksperymentowało z nią, ponieważ wymagała wywiercenia dziur w spodzie kadłuba, co mogłoby doprowadzić do wielu wypadków.

 – Nie przejmujesz się Cesarstwem? Słyszałem, że niedawno ulepszono koło napędowe i nawet mniejsze jest w stanie osiągnąć dobrą prędkość. Skoro istnieje już taka technologia, czemu nie założyć, że przeciwnik jej używa?

W najnowszej wersji napędu brano pod uwagę różnicę w wytworzonej sile pchającej statek. Okręty z małym kołem napędowym, o niewielkich skrzydłach zanurzonych w wodzie, osiągały większą prędkość od tych posiadających duże koła po bokach statków. Te wyniki osiągnięto kilka lat temu metodą prób i błędów. Regis przeczytał o tym w książce, którą kupił podczas jego ostatniego pobytu w stolicy. Opowiadała o młodym kapitanie piratów, walczącym z najnowszym modelem parowca Wielkiej Brytanni. Strateg

zostałby zrugany za podanie źródła swojej wiedzy, tak więc postanowił przemilczeć ten detal.

 – Hmph! Może więc wyjawisz nam swój najlepszy plan?

Regis po słowach „wyjawić” i „najlepszy” zrozumiał, że zapowiadała się ciężka wymiana zdań, jednak jeżeli by się teraz cofnął, miałoby to negatywny efekt na reputację Altiny. Poza tym obecna strategia stwarzała zagrożenie dla całej armii, tak więc musiał wykorzystać okazję, żeby jakoś wpłynąć na jej zmianę.

 – Sugeruję... Żeby siódma armia ruszyła na północ i połączyła się z pierwszą, co zapewniłoby nam dodatkowe pięćdziesiąt tysięcy sił do walki.

Żołnierze stojący w szeregu zaczęli między sobą szeptać.

Vicente prychnął.

 – Widzę, że chcesz zmieść ich przewagą liczebną. Powiedz jednak - co będzie z obroną stolicy?

 – Trzydzieści tysięcy jednostek rezerwy powinno do tego wystarczyć.

 – Rezerwy? W takim razie ostatnia linia obrony leżałaby przy samej stolicy.

 – Jeżeli zwyciężymy, nie będzie mieć znaczenia, gdzie odbędzie się bitwa.

 – Rozumiem. Niczego innego nie oczekiwałbym po oficerze z pospólstwa. Ważne, by wygrać, nieważne jak. W ogóle nie rozumiesz natury wojny!

 – Doprawdy...

Regis nie zaprzeczył.

Vicente kontynuował wymownie:

 – Belgaria nie potrzebuje dużo większych sił, by zgnieść przeciwnika! Haniebnym czynem byłoby pozwolić wrogowi chociaż zbliżyć się do stolicy! Już nawet nie wspominając, że wszedłby tak daleko w głąb naszego terytorium! Czyżbyś próbował obniżyć reputację i prestiż siódmej armii?!

Zebrani żołnierze się z nim zgodzili.

Widać jestem tu niemile widziany. Skoro używają reputacji i prestiżu jako argumentu, nie mam wyboru - pomyślał Regis.

 – Rozumiem. Jeżeli musimy odnieść zwycięstwo tutaj, na południowej linii, powinniśmy przechwycić armie przeciwnika, mając przewagę wysokości terenu. W pobliżu jest kilka odpowiednich wzniesień.

Vicente zamyślił się na chwilę, po czym pokiwał głową.

 – Też o tym pomyślałem. Wrogie wojska zajmują rozległe tereny Cesarstwa, co rozciąga ich linię zaopatrzenia, dlatego też chcą walczyć najszybciej, jak to możliwe. Zaatakują nas bezpośrednio, nawet jeżeli będziemy mieć nad nimi przewagę.

 – Nie byłoby prościej, gdybyśmy odparli ich natarcie, wykorzystując przewagę wysokości terenu? To chyba dopuszczalne, prawda?

 – Tak, jednak ta armia nadaje się lepiej do ataku. Przeciwnik ma najnowsze modele broni palnej oraz armat, jednak jeżeli użyjemy naszej przewagi liczebnej, nie będą nawet mieli szansy użyć dział! Nie tak walczy Belgaria?!

 – Właściwe działanie...

W jego planie nie było błędów, po prostu podążał za metodami walki opisanymi w podręcznikach. Dlatego właśnie przeciwnik mógł łatwo odgadnąć ich sposób działania. Najprawdopodobniej ruszył naprzód z oddziałem liczącym jedynie dziesięć tysięcy żołnierzy, ponieważ wiedział dokładnie, jaką strategię obierze cesarstwo, i potrafił na nią skutecznie odpowiedzieć.

Tylko dlaczego uważają, że wygrają mniejszymi siłami? Czyżby aż tak wierzyli w swoje nowe uzbrojenie? Czy może mają coś jeszcze, co mogłoby odwrócić losy wojny? Za mało informacji...

Regis co prawda wysłał zwiadowców, jednak nie zauważyli oni żadnych podejrzanych ruchów wojsk przeciwnika. Chcąc ocenić siłę Cesarstwa, kazał im sprawdzić także własnych sojuszników. Posiadanie błędnych informacji było w końcu bardziej niebezpieczne niż brak jakiejkolwiek wiedzy o czekającej ich walce.

Niestety, bardzo trudno było o zwiadowców potrafiących przekazać dokładne raporty. Kryteria dla takiej osoby obejmowały odwagę, zdolności oraz dobre wykształcenie. W dodatku pozycja zwiadowcy nie zapewniała sławy ani dobrej zapłaty, na co mogli liczyć kawalerzyści i rycerze walczący na pierwszej linii.

Widząc, że dyskusja pomiędzy Regisem a Vicente dobiegła końca, generał Barguesonne uniósł rękę. Wtedy wszyscy oficerowie wrócili na swoje pozycje, stając na baczność. Dowódca siódmej armii wstał z krzesła i powiedział:

 – Użyjemy planu doradcy wojennego Vicente.

Następnie kolejno wywoływano jednostki i przydzielano im role.

Mają zamiar umieścić Regiment Beilschmidt na tyłach, prawda?

 – Generał brygady Belgaria, zajmiecie pozycję na tyłach formacji. Siądźcie sobie i obserwujcie, jak wygląda wojna.

 – Przyjęłam. - Altina zasalutowała.

Stojący wokół nich rycerze nie mogli powstrzymać śmiechu.

Dla nich ta bitwa miała być kolejnym zwycięstwem na koncie. Armia Belgarii była nie tylko silna, posiadała także przewagę liczebną. Przegrana nawet z wrogiem dysponującym najnowszym uzbrojeniem nie mieściła się w głowie. Dlatego też z góry założyli wygraną i z tą myślą ustawili pozycje jednostek. Dla oficerów siódmej armii przeciwnicy jawili się jak ryby same wskakujące na łódź rybaka. Wszyscy inni mieli stać z tyłu i patrzeć, jak ci pożerają zdobycz. W taki właśnie sposób zaszydzono z regimentu Beilschmidt.

W oczach Regisa jednak nie tylko przeciwnicy mieli wylądować pod nożem...

Altina spojrzała na żołnierzy stojących w szeregu.

 – Nie mamy zamiaru interweniować. Nie krępujcie się jednak prosić o pomoc, jeżeli zaczniecie przegrywać. Bez wahania przybędziemy wam z odsieczą.

 – Hmph. Nie ma takiej potrzeby. Postrzelona wróblica może wrócić na północ z pustymi rękoma! 

Ta obelga dobiegła od posłańca, który przekazał im wcześniej rozkazy, będącego tak naprawdę dowódcą batalionu.

Od dawna nie słyszałem tego przezwiska Altiny. Właśnie, ciekawe, czy mój szwagier był już w muzeum. W końcu chciał jak najszybciej zobaczyć obraz z oryginalnym mieczem. Jeśli tak zrobił, pewnie opuścił już stolicę.

Pogrążony w myślach Regis podniósł rękę.

 – Moim zdaniem przeciwnik ma jakiś ukryty motyw, dlatego też wnioskuję o zwiększenie liczebności zwiadowców.

 – Ukryty motyw? A niby jaki? - parsknął Vicente.

Regis jednak się nie ugiął.

 – Tego nie wiem, jednak lepiej zachować ostrożność. 

 – Ha. Strateg tak łatwo mówiący, że czegoś nie wie.

Byłoby lepiej, gdybym udawał, że coś wiem? Cóż, lepiej odstawić na bok zachowanie prawdziwego stratega.

 – Więc, doradco wojenny Vicente, możesz przewidzieć zamiary przeciwnika?

Zapytany się uśmiechnął.

 – Wielka Brytannia najechała nas, ponieważ dysponują teraz nowymi modelami dział i broni palnej. Dlatego też ich taktyka będzie przewidywać używanie ich. Tak podpowiada nawet zdrowy rozsądek. Tak więc będą chcieli efektywnie używać nowego uzbrojenia, zwłaszcza dział przeznaczonych do rażenia wielu przeciwników naraz. Nie przywykli jednak do dużych bitew. Widząc naprzeciwko siebie stutysięczną armię Cesarstwa, uciekną w popłochu bez oddania nawet jednego strzału. Dlatego mając na uwadze ten fakt, stan psychiczny żołnierzy oraz ich nową broń, wrodzy dowódcy zdecydowali się podzielić armię na mniejsze części.

Bez wątpienia Vicente potrafił dobrze wyrażać swoje myśli.

Słysząc jego wyjaśnienia, generał i pozostali oficerowie pokiwali głowami, żołnierze natomiast wznosili okrzyki typu „to nasz doradca wojenny”.

Zanim jednak Regis zdążył odpowiedzieć na jego argumenty, Vicente kontynuował:

 – Piąty oficerze administracyjny Regisie Auricu, jeżeli twoje tchórzostwo się rozprzestrzeni, wpłynie negatywnie na morale. Zważaj więc na słowa. 

 – Przyjąłem.

Regis nie miał wyboru, musiał posłuchać rozkazu wyższego stopniem. Zasalutował, mówiąc:

 – Przygraniczny Regiment Beilschmidt pozostanie w stanie gotowości na tyłach formacji i nie będzie przeszkadzać sojusznikom.

Zebrani oficerowie wybuchnęli śmiechem, jakby zobaczyli nowego rekruta. Generał Barguesonne pokiwał jedynie głową.

Na tym zakończyła się narada wojenna Siódmej Armii.

Altina kopnęła leżący na ziemi kamień, który poszybował w niebo jak wystrzelony z katapulty.

Regis wzruszył ramionami.

 – Testują nową broń?

 – Grrrr, to mnie wkurza!

Opuścili już obóz siódmej armii i wracali do swojego regimentu. Towarzyszyli im strażnicy, jednak szli z tyłu i nie mogli niczego usłyszeć, chyba że zostałoby to powiedziane naprawdę głośno. Mimo to wciąż byli otoczeni przez cesarską armię, ustawioną w zasięgu strzału łuczników.

Altina kopnęła kolejny kamień.

 – Czego oni chcą?! Po co było nas wzywać na naradę wojenną, skoro mogli wcześniej rozkazać nam trzymać się z tyłu?! Nie mieli w ogóle zamiaru z nami dyskutować!

 – Cóż, nie mogę temu zaprzeczyć...

Mimo wymiany zdań między strategami żadne wspólne uzgadnianie planu nie miało miejsca. Od samego początku mieli zamiar działać według wcześniej ustalonego planu i odrzucić wszelkie opinie Regisa i Altiny.

 – Robią z nas głupców!

 – Bez wątpienia nas lekceważą. Prawdopodobnie dali nam szansę wyrażenia naszego zdania, jednak nie mieli w planach brać go pod uwagę. A może chcieli po prostu mieć spokój?

 – Co to ma znaczyć?!

Narada wojenna, w której z miejsca odrzuca się opinię drugiej strony, jest jedynie stratą czasu dla wszystkich zebranych.

 – Być może... to równie nieprzyjemne dla nich, jak i dla nas. Sama siódma armia nie była świadoma, że od samego początku mieli zamiar odrzucić nasze zdanie.

 – Co? - Księżniczka zrobiła zdziwioną minę, w końcu było oczywiste, że nie zaakceptowali ani jednego pomysłu Regisa.

 – Człowiek zadręczyłby się, gdyby zmieniał ciągle zdanie pod wpływem opinii innych osób. Dlatego też rozmowy otwierające oczy i zmieniające spojrzenie na świat są jedynie zwykłą iluzją. Gdyby ktoś miał takie same poglądy jak oni, przyjęliby je z otwartymi ramionami. W końcu ludzie cieszą się, kiedy są akceptowani przez innych.

 – To rozumiem, ale...

 – Gdyby przyjęli opinię innych, zaprzeczyliby samym sobie, całkowicie niszcząc część własnego ciągu myślowego. Nie znieśliby tego.

 – Naprawdę? Ja lubię słuchać różnych opinii.

 – Odpowiedziałem jedynie na twoje wątpliwości. Gdyby mogły stopnieć jak lód, byłabyś o wiele szczęśliwsza. Jeśli różnilibyśmy się w zdaniu na jakiś temat i miałabyś silne przekonanie co do swojej racji, nie mogłabyś zaakceptować mojego punktu widzenia. Pamiętasz, jak próbowałem zatrzymać cię, kiedy postanowiłaś zostać cesarzową? Albo powstrzymać twój pojedynek z sir Jeromem czy atak na Fort Volks?

 – Aaach, wystarczy! Rozumiem! To mnie po prostu drażni! - Altina zaczęła machać rękami.

 – Cóż, pomimo to wciąż mógłbym z tobą rozmawiać.

 – Ach, naprawdę? Dlaczego?

 – Mimo bólu powstałego po zaprzeczeniu własnemu ciągowi myśli należy przyjąć punkt widzenia innych i wymienić poglądy. Jednak do tego trzeba założyć, że twój partner jest lepszy od ciebie. Albo przynajmniej zaakceptować jego przewagę w jakimś konkretnym przypadku. Jeżeli wtedy uznasz, że możesz się czegoś nauczyć, wysłuchasz jego opinii. Oczywiście ból samego zaprzeczenia sobie pozostanie, jednak wtedy jest do zaakceptowania.

Altinie aż oczy zabłysły.

To pewnie był ten respekt, o którym sam chwilę wcześniej wspominał, ale czuł się niezręcznie, kiedy patrzyła tak na niego dziewczyna młodsza o cztery lata.

 – Tego mogłam się po tobie spodziewać!

 – Dziękuję?

 – Innymi słowy, odrzucają nasze pomysły, ponieważ nas lekceważą!

 – Można to odnieść do książek. Jeżeli ktoś uważa czytanie za nudne, wszystkie książki takie dla niego będą. Jeżeli jednak sądzi, że zyska coś z lektury... Cóż, prawdopodobnie...

 – Tak?

 – Nie, to nic takiego. W końcu na świecie są miliony książek.

Regis zaczął błądzić w myślach.

Altina westchnęła.

 – To dlatego, że moja matka pochodzi z pospólstwa? Odrzucili mnie, chociaż całkowicie niepotrzebnie...

 – Też... Ale jest pewnie jeszcze jeden powód.

 – Bo jestem dziewczyną? Na dodatek niepełnoletnią?

Niewykluczone, jednak nie to miał na myśli Regis.

 – Patrzyliby z góry na wszystkich.

 – Co? Nawet na Latreille?

 – On by podpadł pod specjalną kategorię. Jeśli miałbym je jakoś nazwać, byłyby to specjalne osoby, nasi ludzie oraz inni. Najprawdopodobniej swoi oraz specjalne osoby podlegałyby dalszej klasyfikacji.

Altina się skrzywiła, wyraźnie nie rozumiejąc.

 – Ten ranking byłby czymś jak rangi w armii albo tytuły szlachty.

 – Moim zdaniem nie są świadomi, że patrzą na innych z góry ani że stawiają samych siebie za wysoko. Jeżeli masz wszystko zorganizowane, a twoi towarzysze się nie zmieniają, podczas oceny i akceptowania nowych osób z miejsca wszystkich odrzucacie.

 – Nie ma nic złego w zaakceptowaniu i sprawdzeniu przyjaciół. Ale dlaczego odrzucają innych?

 – Zobaczmy. Dla przykładu: nie lubisz siódmej armii, prawda? Twoim zdaniem się mylą?

 – Oczywiście!

 – Zmieńmy punkt widzenia na regiment Beilschmidt. Oceniasz go wysoko i uważasz za najlepszych, prawda?

 – No chyba tak.

 – Jak byś się czuła, gdyby pojawił się ktoś zaprzeczający opinii twoich towarzyszy?

 – Uch, ja...?!

Altina była bezpośrednia, jednak nie głupia. Z tej rozmowy zrozumiała, że popełniłaby taki sam błąd jak sojusznicza armia.

Zmarszczyła brwi.

 – Doświadczyliśmy razem wielu rzeczy i zacieśniliśmy łączące nas więzi. Jednak to nie daje nam prawa do zaprzeczania innym.

 – Masz rację. Wierzę w moich towarzyszy i cenię ich wysoko, ale odrzucanie innych z tego powodu... wydaje się nie na miejscu.

 – Nie wolno jednostronnie oceniać. Dziwne, prawda? Powinniśmy być bezstronni w ocenie opinii i osób je wygłaszających.

 – Naprawdę?

 – Cóż... Ludzie często z miejsca zakładają, że inni się mylą. Taki autorytatywny sposób myślenia powinien być z miejsca odrzucony podczas rozmów.

 – Odrzucony? Ale czy to nie oczywiste, że mając do wyboru twoją opinię i opinie innych, postawię na tę pierwszą?

 – Dla ludzi to wydaje się naturalne. Jednak mnie nie obchodzi, kim jest dana osoba. Zawsze traktuję opinie innych na tym samym poziomie. Tak właśnie chcę patrzeć na sprawy. Chociaż można to też nazwać filozofią oświecenia.

 – Nieważne, o kogo chodzi, traktować opinie tak samo... To dotyczy także zwykłych obywateli i cesarza?

 – Tak. Chociaż takie teorie można znaleźć jedynie w książkach. Pośród filozofów oświecenia znalazł się nawet taki, który wszedł w głęboką dyskusję ze swoim szczekającym psem... Chociaż jego asystenci szybko go z niej wyciągnęli.

 – Doprawdy? Więc nawet ty myślisz, że tak nie można, tak?

Altina wpatrywała się w niego jak w chorą osobę.

Jaka szkoda... To była dobra anegdota.

 – Patrząc na mnie, nawet uliczny, szczekający pies ma lepsze spojrzenie na świat niż ja.

 – To nie oświecenie, tylko coś, co ci wmówiła twoja siostra!

Osiemnasty maja, zmierzch, wyjątkowo pochmurny dzień.

Regis otrzymał informacje od swoich zwiadowców. Niestety, jego obawy się potwierdziły i dziesięć tysięcy wrogich żołnierzy z północy, zmierzających na wschód, zmieniło kierunek marszu na południe. W dodatku doradca wojenny siódmej armii odmówił zmiany miejsca planowanej bitwy.

 – O ile wrogie intencje są jasne, nie dadzą rady połączyć sił z południową linią, jeżeli zakłócimy wcześniej ich plan. Bez wątpienia wygramy!

Według niego armia Brytanni potrzebowała dwóch dni, żeby połączyć te dwie jednostki, a oni znajdowali się jedynie pół dnia marszu od przeciwnika. Doszedł do wniosku, że bitwa rozpocznie się już następnego dnia.

 – Siódma Cesarska Armia dziewiętnastego, to znaczy jutro, zaatakuje żołnierzy Brytanni. Następnie dwudziestego przechwycimy kolejną falę przeciwników, która maszeruje obecnie na południe. Przy tym starciu połączymy siły z Pierwszą Armią, dowodzoną przez generała Latreille, i zmieciemy wroga z powierzchni ziemi! - powiedział Vicente.

Regis jednak nie mógł przestać się martwić.

 – Byłoby wspaniale, gdyby wszystko przebiegło według tego planu. Jednak jest w ogóle możliwe, aby przeciwnik zrobił coś tak dziwnego i maszerował na pewną śmierć?

Czekając na kolejne raporty zwiadowców, próbował przewidywać działania wroga. Niestety, jego obecna pozycja i tak nie pozwalałaby mu zmienić działań siódmej armii.

Dziesięć tysięcy wrogich jednostek stacjonujących w Chaineboule nie opuściło swoich pozycji.

W dodatku otrzymał też informację, że wrogie siły dysponowały sześcioma statkami, które nie wyglądały na transportowe. Cesarstwo próbowało je zatopić, co nazwano bitwą morską Trouin. Podczas tego starcia duma belgarskiej floty, Ateluna, posiadająca osiemdziesiąt dział, przy wsparciu dwudziestu czterech okrętów zaatakowała przeciwnika.

Klasa okrętów Aterna miała 40 Co (18 m) i trzy maszty oraz pokłady dział, przez co wyglądała jak pływająca forteca. Same armaty nie strzelały jedynie wielkimi kulami, mogły używać także wybuchowych ładunków oraz kartaczy (pocisków rozpadających się na mniejsze części, powodujących ogromne zniszczenia obszarowe, mających jednak mniejszy zasięg). Niestety, działa wciąż były starego typu, ładowane od przodu, przez co wolniejsze, co dawało przeciwnikowi przewagę pod tym względem.

Flota Wielkiej Brytanni, Queen’s Navy, jako pierwsza zawsze wprowadzała nowe technologie. Statki zaopatrzeniowe eskortowało sześć okrętów klasy Princess, parowców uzbrojonych w siedemdziesiąt cztery armaty, chociaż nie wszystkie stanowiły nowe działa typu 41 Elswick. Przeciwnik posiadał zatem przewagę zarówno w szybkości, jak i sile ognia.

Trzynastego maja Belgaria zastawiła zasadzkę na przewidywanej trasie linii transportowej przeciwnika. Przygotowania były wręcz idealne, jednak w starciu z najpotężniejszym okrętem na świecie siły Belgarii poniosły sromotną porażkę, zostając zmuszone do ucieczki.

Później zdecydowano się użyć opancerzonego okrętu klasy Posejdon, mającego aż sto dwadzieścia dział i uznawanego za pływającą fortecę, jednak niewiarygodnie powolnego. Wprowadzenie go do bitwy miało zająć sporo czasu, a do tego momentu nie przewidywano wysłania żadnego wsparcia drogą morską.

Rok 851, 19 maja.

Dwadzieścia dwa tysiące cesarskich żołnierzy ustawiło się na wzgórzu leżącym w pobliżu Lafressange, całe wsparcie wysyłając na tyły formacji.

Porażka drugiej armii nauczyła ich, że jeżeli użyliby muszkietów na pierwszej linii, daliby jedynie przewagę przeciwnikowi mającemu lepsze wyposażenie, utrudniając własne natarcie. Dlatego tym razem planowali postawić na włócznie, rozstawione na wzgórzu jak dywan.

Popołudnie.

Na terenach pod wzgórzem, 50 Ar (3573 m) od nich, ustawiło się dziesięć tysięcy żołnierzy przeciwnika. Przednią linię stanowiła piechota wyposażona w strzelby Snider, znane z ich ognia powtarzalnego (żołnierze Brytanni mogli wystrzelić trzy pociski w czasie, jaki zajmował Belgarom na oddanie jednego wystrzału) oraz niezawodności przy każdej pogodzie. Za nimi stali żołnierze z dużymi tarczami, co było powszechną strategią w walce z włóczniami na krótkim dystansie. Kolejne w formacji były działa, około dwustu typów 41.

Z porażki drugiej armii wyciągnięto wniosek, że te armaty miały zasięg około 45 Ar (3216 m). Utrzymując obecną pozycję na wzgórzu, belgarscy żołnierze znajdowali się poza ich polem rażenia, tym bardziej że zasięg strzału się skracał, jeżeli cel stał na wzniesieniu. To oczywiście działało też w drugą stronę - armaty ustawione na wyższych pozycjach mogły strzelać dalej, jednak siódma armia posiadała na wyposażeniu jedynie działa o zasięgu 28 Ar (2000 m), tak więc nawet w takiej sytuacji przeciwnik miał przewagę w tej kwestii.

Skupiający trzy tysiące żołnierzy, po odliczeniu jednostek wsparcia, Regiment Beilschmidt stał na tyle formacji siódmej armii, za ich liniami zaopatrzenia. Tym razem namiot dowodzenia ustawiono na przedzie. Altina miała na sobie ciężką zbroję, co było rzadkością, podobnie jak i Jerome, Regis jednak pozostał w swoim zwykłym mundurze.

 – Hmph, te działa nie są w stanie dosięgnąć celu i będą jedynie zawadzać w walce. Po co w ogóle oni je zabrali?

 – Ponieważ strateg siódmej armii lubi postępować zgodnie z podręcznikiem.

Żadne podręczniki nie wspominały jednak, jak postąpić w sytuacji, kiedy wróg posiada armaty o dużo większym zasięgu.

Jerome spytał ironicznie:

 – Podręczniki też lubisz?

 – Tak... Ale ślepo za nimi nie podążam.

 – He?

 – Moim zdaniem zarówno podczas ataku, jak i obrony najważniejsze jest uniemożliwienie przeciwnikowi odczytania twoich zamiarów. Dzięki temu wróg zaczyna panikować, nie mogąc opracować planu pozwalającego przeciwdziałać moim strategiom.

 – Właśnie o to chodzi.

 – O ile podręczniki opisują właściwe działania, na polu walki dochodzi do wielu nieprzewidzianych wydarzeń, a każde, nawet najmniejsze z nich, może mieć wielki wpływ na przebieg walki.

 – Hmph... - Jerome się uśmiechnął, co było rzadkością.

Gdyby się przysłuchać dobrze tej rozmowie, można by wyciągnąć wnioski, że dotyczyła tak naprawdę wielu tematów, nie tylko samych strategii.

Nagle Altina krzyknęła.

 – Ej, ruszyli?!

 – Tak, zaczęło się - odpowiedział Regis, kiwając głową.

Siódma armia, licząca dziewiętnaście tysięcy, maszerowała powoli w stronę przeciwnika.

Altina przekrzywiła głowę.

 – Jeśli będą tak iść, to przeciwnicy ich nie wystrzelają?

 – Nie mogą nic na to poradzić. Na pełnej prędkości, nawet biegnąc w dół wzgórza, mogliby pokonać co najwyżej 5 Ar (357 m). Mają ograniczone ruchy, tak więc zmęczyliby się jeszcze przed właściwą walką. Jeżeli nie będą w stanie biec później, kiedy wejdą w zasięg broni przeciwnika, poniosą większe straty niż z ostrzału armat.

 – Ach, rozumiem!

Regis właśnie zdał sobie sprawę, że po raz pierwszy brali udział w tak dużym starciu na otwartym polu. Nie mieli zbyt wielu piechurów. Ich główne siły stanowiła ciężka kawaleria Czarnych Rycerzy, dowodzona przez bohatera - Jerome’a, tak więc to wokół nich koncentrowałaby się strategia regimentu.

 – Altino, przyglądaj się dokładnie. Siódma armia jest jedną z niewielu formacji wyspecjalizowanych w używaniu piechoty.

 – Cóż, tamten generał kazał mi patrzeć, jak wygląda prawdziwa wojna.

 – Gdyby tylko do tego ograniczyła się nasza rola...

Siódma armia stopniowo zwężała tył swojej formacji, kiedy kolejni żołnierze ruszali w dół wzgórza.

 – Myślisz, że mają szansę wygrać?

 – O ile szybko doszłoby do bezpośredniego starcia... Jeżeli zredukują liczbę strzelb oraz dział przeciwnika o połowę, doświadczona siódma armia powinna wygrać, jednak...

 – Jednak?

 – Dowódca przeciwnika też powinien to wiedzieć i na pewno ma przygotowany jakiś plan.

Jeżeli wszystko dalej by szło jak do tej pory, zgodnie ze słowami Vicente, siódma armia przebiłaby się przez linię przeciwnika, odnosząc szybkie zwycięstwo, a Regis zostałby skrytykowany i uznany za tchórza z powodu swoich uwag podczas narady wojennej. Trzeba jednak pamiętać, że Brytannia zaatakowała wybrzeże Cesarstwa zaraz po koronacji nowej królowej, w dodatku zachęcając jednocześnie inne państwa do szturmu na granice Belgarii. Skoro wrogi dowódca do tej pory był aż tak kompetentny, raczej nie pozwoliłby, aby jego siły zostały rozgromione w starciu mającym zaznaczyć granicę frontu.

Altina ponownie przechyliła głowę.

 – Mają jakąś ukrytą zasadzkę?

 – Wątpię. Dowódca siódmej armii jest inteligentny. Wzięli to pod uwagę i przeprowadzili bardzo dokładny zwiad tych terenów. 

Skoro temat wszedł na inteligencję, Regisowi nasunęła się inna kwestia.

 – Poznałem już imię prowadzącego jednostkę maszerującą na południe. To pułkownik Oswald Coulthard, jego stopień odpowiada pierwszemu oficerowi bojowemu w Cesarstwie. Nie ma zbyt wysokiej pozycji i jest młody, więc dlaczego generałowie słuchają jego rozkazów?

 – Nie jest strategiem?

 – O to chodzi. Ranga sugerowałaby, że jest albo nim, albo doradcą odpowiedzialnym za opracowywanie planów, jednak według raportów Oswald ma autorytet do wydawania rozkazów.

 – W takim razie powinien pełnić rolę dowódcy.

 – Tak. Chociaż oficjalnie jest nim generał w podeszłym wieku.

Oswald w takim razie powinien być doradcą.

 – Tego nie rozumiem. Jak to możliwe? Jest szlachetnego pochodzenia? W armii nie tytuły szlacheckie, ale stopnie wojskowe powinny mieć znaczenie... Chociaż to często się miesza.

Zwłaszcza w Belgarii, gdzie istniały armie szlacheckie, w których tytuły miały większe znaczenie od rangi. W Brytanni jednak nic takiego nie miało miejsca. Nie krążyły także plotki o szlachcicach, którym po prostu przyznano zwierzchnictwo nad wojskiem. Nie było zatem jasne, jakim sposobem Oswald zdobył dowodzenie nad armią.

 – Wciąż próbuję dotrzeć do jego przeszłości... Przy okazji, to wciąż niepotwierdzone, ale wygląda na to, że królowa Margaret Steelart także tu jest.

 – Co?!

 – Cóż, w przeszłości cesarze walczyli na pierwszej linii frontu, jednak Wielka Brytannia od pokoleń jest rządzona przez królową i coś takiego prawie nigdy nie miało miejsca.

 – Jeżeli to prawda, wygląda na aktywną władczynię. Chcę ją spotkać.

 – Ale o ile to możliwe, w bardziej pokojowych okolicznościach.

 – Ciekawe, jak sobie radzi z mieczem!

Altina podekscytowała się myślą, że jej przeciwniczka jest do niej podobna. Na twarz Regisa zawitał jednak gorzki uśmiech.

 – Raczej nie jest taką osobą...

Najwyraźniej jedynie rodzina cesarska Belgarii posiadała tak wyjątkowe cechy. Żadne plotki nie wspominały o nadludzkiej sile kogokolwiek z królewskiego rodu Brytanni.

 – W każdym razie jednostka na południowej linii frontu to zawodowi żołnierze, a maszerujący teraz na południe to głównie najemnicy. Trzon armii powinni stanowić ci pierwsi, a najemnicy być w dużej mniejszości. Czyżby mieli powód, by tak podzielić siły?

 – Masz może jakiś pomysł, czemu tak jest?

 – Hmm. O ile utrzymanie jednostki złożonej jedynie z żołnierzy jest kosztowne, potrafią oni bez problemu współpracować. Najemnicy są silni w pojedynczych starciach... Ale żeby przez nich opóźniać marsz północnej formacji? Jest... Nie, i tak nie mają szansy przegrać...

 – Naprawdę?

 – Co prawda, to cała jednostka najemników, jednak dowodzi nimi Gilbert Schweinzeberg, nazywany królem najemników.

Słysząc to imię, Altina zmarszczyła czoło, przypominając sobie prawdopodobnie, jak Eric został ranny w starciu z jego siłami oraz o uszkodzonym mieczu.

 – Chwila, to nie byli najemnicy Federacji Germanii?

 – Chodzi właśnie o to, że można ich wynająć. Pracują dla tego, kto zaoferuje najwięcej pieniędzy. Według raportów atakiem na regiment dowodził Renard Pendu. To jedni z najlepszych dowódców, tak więc wątpię, aby czas tych ataków był przypadkowy.

 – Ale przecież cała jednostka nie może składać się wyłącznie z sił Renarda Pendu, prawda?

 – Tak. Nie mam pewności, ilu jest ich ogółem, jednak siły Renarda Pendu powinny liczyć niecały tysiąc. Pozostałe dziewięć muszą stanowić inne grupy.

 – Będą mu posłuszne?

Altina miała tu rację. Nawet jeżeli dowodził sam Gilbert, nie wszyscy najemnicy musieli podążać za jego rozkazami.

 – Poradzi sobie, nawet jeżeli jednostka na południu ruszy na północ. Trzymają się szeregu. Łatwo przewidzieć tempo ich marszu, więc powinien nad nimi zapanować.

 – Ich plan naprawdę nie ma żadnych luk?

 – Dowodzi trzydziestoma tysiącami żołnierzy. Wątpię, by popełnił taki błąd.

 – Ale ich siłom nie udało się połączyć na czas.

 – Właśnie...

W tym momencie wystrzały z armat obwieściły początek bitwy.

Siódma armia mogła jedynie przyjąć na siebie ten atak. Byli oddaleni od przeciwnika o 40 Ar (2848 m), tak więc dotarcie do wroga powinno im zająć dwadzieścia minut. Pośród żołnierzy piechoty ta sytuacja była znana jako ‘marché de la mort’ (marsz śmierci).

Pociski dział typu 41 miały wielkość dziecięcej głowy, tak więc trafiony nimi żołnierz był dosłownie rozrywany na kawałki. W dodatku pocisk uderzający za nim w ziemię tworzył falę uderzeniową, raniącą wszystkich dookoła.

Żołnierze maszerowali blisko siebie, nie zostawiając żadnych szpar w linii, przez co wyglądali jak ruchoma ściana. Gdyby pozwolili sobie na przerwy w formacji, mogłoby dojść do sytuacji, w której jeden żołnierz miałby przed sobą trzech przeciwników naraz.

W ich stronę leciały teraz białe pociski, mogące niszczyć ściany.

Nie powodowały jedynie fizycznych obrażeń. Dźwięki wybuchów, płacz towarzyszy, strach przed śmiercią powoli osłabiały wolę walki ostrzeliwanych. Wśród nich znaleźli się zarówno tacy, którzy chcieli jak najszybciej dotrzeć do przeciwnika, jak i osoby zwalniające ze strachu, ale formacja jako całość zachowała tempo marszu. Kluczem do tego okazało się strategiczne umieszczenie dowódców każdej z formacji na tyłach, którzy krzyczeli na podwładnych.

Przeciwnikami siódmej armii zazwyczaj były małe państwa jak Królestwo Estaburg. Chociaż bitwy z nimi także nie należały do prostych, nie posiadały one najnowszego uzbrojenia, natomiast tym razem belgarscy żołnierze maszerowali "w nieznane".

Belgaria także otworzyła ogień ze swoich dział.

Dystans pomiędzy armiami się kurczył.

Przeciwnik nie ruszał się z miejsca. Regiment Beilschmidt stał na tyłach formacji, tak więc nie widzieli wszystkiego dokładnie, ale najwyraźniej nie było żadnych przypadków żołnierzy próbujących uciekać ani ruszyć do przodu.

Najprawdopodobniej chcieli kupić trochę czasu, żeby jednostka z północy mogła do nich dołączyć.

Dzieliło ich już tylko 25 Ar (1878 m).

Starcie wyglądało jak zdobywanie fortu.

Przeciwnicy dysponowali najnowszymi modelami dział, niemogącymi co prawda strzelać dokładnie na dalekie dystanse, jednak powodującymi ogromne zniszczenia. Maszerujący żołnierze, modląc się o przeżycie, w jednej chwili byli rozrywani na krwawe kawałki, w tym oczywiście dowódcy pchający podwładnych naprzód. Ciała ich towarzyszy latały cały czas w powietrzu, a tych, którzy się przewrócili, zadeptywano na śmierć. Mimo to armia posuwała się przed siebie, pośród ognia armatniego, po ciałach swoich niedoszłych kolegów.

Regiment Beilschmidt kontynuował obserwację bitwy z wyżej położonego punktu.

 – Ach...

Altina zakryła usta. Wyglądała, jakby miała zaraz zwymiotować, a w kącikach oczu zbierały jej się łzy. Nie powinna widzieć szczegółów bitwy z tak dużej odległości, jednak posiadała też o wiele lepszy wzrok od normalnych ludzi.

Na samą myśl, co dzieje się na pierwszej linii, Regisowi także żołądek podszedł do gardła, jednak stłumił to w sobie. W końcu oboje nie mogli okazać słabości na oczach żołnierzy.

 – Widzisz coś takiego po raz pierwszy?

 – Nigdy dotąd nie obserwowałam czegoś tak przerażającego...

 – Ach, no racja.

 – Tobie nic nie jest, Regisie?

 – A czy wyglądam, jakby było?

Z dystansu wyglądał na niewzruszonego, jednak odkąd dotarli na wyznaczoną pozycję, nie mógł przestać się trząść. Nawet bez przeciwnika wyposażonego w najnowsze działa pole bitwy zawsze było tragicznym widokiem, przepełnionym śmiercią. Nawet jeżeli byliby świadkami morderstwa kompletnie obcej osoby, zareagowaliby tak samo jak tutaj.. Tam umierali ludzie. Sama świadomość tego faktu sprawiała, że zasychało im w gardle. Nieważne czyja, śmierć zawsze była przerażająca, nagła i ostateczna. Wiatr niósł ze sobą smród krwi, co utrudniało nawet oddychanie.

Jerome szybko rozwiał jednak tę atmosferę.

 – Przestańcie panikować! Ludzie i tak umierają. Nieważne gdzie i kiedy, to tylko kwestia czasu!

 – Nawet jeżeli to prawda...

 – Jeśli będziesz wspominać takie nudne sceny, w końcu do nich dołączysz.

 – Rozumiem...

Regis pokręcił energicznie głową.

Nie mogę dać się pochłonąć atmosferze. Jeżeli popełnię błąd jako strateg, wielu żołnierzy i Altinę czeka pewna śmierć. Muszę zacząć myśleć...

Altina wyciągnęła rękę do trzęsącego się z nerwów Regisa i chwyciła jego dłoń.

 – Regisie...

 – He? O-O co chodzi, Altino?

Chociaż strażnicy stali daleko z tyłu i nie słyszeli ich rozmowy, bez wątpienia mogli zobaczyć, co takiego robią. Co sobie pomyślą, widząc, jak trzymają się za ręce? Wszelkie nieodpowiednie plotki mogły osłabić morale w jednostce.

Altina spojrzała w oczy Regisa.

Naprawdę jest wyjątkowo piękna. Jej dłoń... Taka ciepła...

 – Regisie, nic mi nie jest. Uspokój się.

 – Ach, dobrze.

Był już na granicy wytrzymałości, ale dzięki pomocy Jerome'a i zaufaniu Altiny wziął się w garść. Wziął głęboki oddech, myśląc: Nawet jeżeli powietrze przepełnia śmierć, musimy oddychać, żeby przeżyć i pomóc przetrwać innym.

Odzyskał w końcu trzeźwość myślenia i powiedział:

 – Moim zdaniem przeciwnik ma jakiś plan i przegramy, jeżeli dalej zostaniemy w miejscu, przyglądając się walce.

Jednak nie mogli działać bez rozgryzienia zamiarów wroga. Strateg zaczął przyglądać się polu walki, tym razem ze spokojem, bez zbędnych emocji, jak szachownicy podczas rozgrywki.

Siódma armia, ruszając w dół wzgórza, miała formację jak dywan, teraz jednak była ona pełna dziur, jakby zjadały go szkodniki. Obecnie zostało im około szesnastu tysięcy żołnierzy.

Dziesięć tysięcy zbrojnych Wielkiej Brytanni stało ustawionych w półokrąg. Działa powoli przesuwali w tył, utrzymując je na maksymalnym dystansie rażenia, żeby cały czas mogły siać spustoszenie w siódmej armii. Na pierwszej linii stali muszkieterzy, a za nimi żołnierze z tarczami. Strzelcy po wycofaniu się dział zaczęli maszerować przed siebie.

Za tymi wszystkimi zmianami w formacji coś musiało stać. Kwatera dowodzenia była położona w środku formacji, otoczona przez ciężkich zbrojnych.

Regis przeszukał w pamięci przeczytane książki, jednak żadna z nich nie wspominała o najnowszych modelach broni palnej i dział.

 – Nie... To... Jednak... Gdzie ja widziałem ten kształt? - mówił do siebie, przerywając co kawałek.

Minęła dłuższa chwila, jednak nie dał rady sobie przypomnieć żadnej książki o nowym modelu uzbrojenia.

Czyli nic?

Regis po prostu nie znał żadnych strategii dotyczących takiej broni.

 – Ale gdzie... Ach! Właśnie! Magia!

 – He? Regisie?

Chłopak spojrzał na Altinę, patrzącą na niego zatroskanym wzrokiem, mówiąc głośno:

 – Jestem legendarnym czarodziejem!

 – Co ty mówisz? Wszystko z tobą dobrze?!

 – A, to tylko tytuł książki napisanej przez Olenburke'a. Ten autor słynie z dziwacznych opowieści. W jednej z nich Armia Państwa Magii używała takiej samej formacji jak oni.

 – Hmmm?

Słysząc słowo "magia", Altina niepewnie przechyliła głowę.

Jerome za to spojrzał na niego z pogardą.

 – Regisie, można to wykorzystać w walce? Użyłbym nawet błota, gdyby było użyteczne. Jeżeli nie, rzuciłbym to do ognia!

 – Ach, oczywiście, że można tego użyć. Zapomnijmy o pochodzeniu, samo działanie tej formacji jest prawidłowe. Nie mamy czasu, wyjaśnię w drodze. Powóz zostawimy na tyłach, razem z zaopatrzeniem. 

Luksusowa karoca, w której czekała na nich Clarissa, została powierzona oddziałom wsparcia, a że Regis nie potrafił jeździć konno, maszerował razem z żołnierzami. Jednak teraz to nie wchodziło w grę, ponieważ musiał wszystko wyjaśnić Altinie i Jerome'owi, którzy jechali na koniach.

Nie mam na sobie żadnego wyposażenia, więc dam jakoś radę. Prawdopodobnie.

Altina podjechała do niego.

 – W takim razie możesz jechać na mojej Karakarze!

 – To imię konia?!

 – Tak. Słodkie, nie?

 – Aaaach, tak... Ale to nie będzie kłopot? - Regis ledwie zachował płynność mowy.

Jerome zgodził się jednak z księżniczką, co było wyjątkową rzadkością.

 – Zróbmy tak! Księżniczka nie ma ze sobą miecza, zaś inne ostrze, do którego nie jest przyzwyczajona, tylko by jej zawadzało. Może jedynie jeździć z tobą i uważać na nasze plecy.

 – W-W-Więc... P-Przynajmniej z tyłu...

Jeżeli żołnierze zobaczyliby coś takiego... To mogłoby rozsiać jakieś plotki... - Regis w zamyśleniu pokiwał głową.

 – Dobrze. Powierzam się w twoje ręce, Altino. Wyjaśnię wszystko podczas jazdy.

 – Dobrze!

 – Ej, Regisie, możemy ruszyć armię?

 – Tak. Do połowy wzgórza. Zrobimy objazd dookoła miejsca, gdzie uderzają pociski. Nie wiem jeszcze, z której strony, decyzja zajmie mi jakieś pięć minut. Na razie ruszajmy.

 – Pięć minut? Tch, naprawdę cię nie rozumiem! - Mimo że się skarżył, Jerome od razu wziął swoją Le Cheveu D'une Dame i wsiadł na konia. - Słuchać, ludzie! Koniec drzemki! Ruszamy!

Wielu żołnierzy sądziło, że pozostaną siłą rezerwową, tak więc ich reakcja była powolna.

 – T... Tak jest!

 – Ha! Strateg powiedział coś w stylu "jestem czarodziejem", więc lepiej ruszcie dupy, bo inaczej zamieni was w żaby! Za księżniczką!

Na te słowa generała żołnierze wznieśli okrzyki bojowe.

Plotki o Regisie krążyły już od jakiegoś czasu. Pokonanie armii barbarzyńców, zdobycie Fortu Volks, podpalenie bagna, żeby spalić rycerzy z pierwszej armii. Tego nie mógł dokonać normalny człowiek, tak więc uznano, że jest albo jakimś monstrum, albo czarodziejem. Belgaria od wieków wyznawała monoteistyczną religię, w której potwór był wrogiem Boga, a czarodzieja uznawano za mędrca wspierającego wiernych. Jednak ten ostatni nie dawał jedynie rad, ale także wymierzał kary zdrajcom. Dzieciom mówiło się, że albo będą grzeczne, albo czarodziej zamieni je w w żaby. W wielu książkach fantasy magowie używali zaklęć typu Smoczy Piorun czy Promieni Negatywnej Energii (choć najczęściej była to sprawka władców demonów). Jednak większości żołnierzy czarodziej kojarzył się z osobą z ich świętego pisma, tak więc ci bardziej religijni, słysząc żart Jerome’a, aż pobledli. W oddziałach zaczęły też rozchodzić się szepty typu „to prawda?!”, „więc naprawdę jest czarodziejem” czy „wiedziałem!”.

 – Chwila! To był tylko tytuł książki!

Regis, chcący wyjaśnić nieporozumienie, siedział na koniu jak jakiś ładunek. Zupełnie jak podczas ucieczki ze stolicy, Altina wciągnęła go za nadgarstek, rzucając go przed siebie, a kiedy już znalazł się na rumaku, mógł co najwyżej chwycić się konia.

 – Nie przywykłeś do tego?! - spytała księżniczka.

 – Po prostu nasze sposoby jazdy są inne.

Altina najwyraźniej nie usłyszała jego cichej odpowiedzi.

 – Wszyscy gotowi?! - krzyknęła w stronę swojej armii.

 – Taaak! - odpowiedzieli żołnierze.

 – Przeciwnik coś knuje, jednak Regis się tym zajmie! Zbierzcie w sobie odwagę i ruszamy! - Po tych słowach skierowała miecz w stronę pola bitwy.

 – Taaak jest!

Altina zacisnęła lekko nogi, dając koniowi rozkaz do ruszenia. Regis jednak nie był w stanie dostrzec szczegółów całego pola bitwy, po części przez głowę konia zasłaniającą mu widok, ale przede wszystkim z powodu pyłu powstałego podczas walki, który pokrywał rozległe równiny leżące obok wzniesień, na których toczyła się walka.

Koń księżniczki przyspieszył.

Jerome jechał z tyłu, ponieważ musiał wcześniej zebrać swoich Czarnych Rycerzy. Za nimi maszerowało trzy tysiące zbrojnych.

Dookoła wznosiły się bojowe okrzyki i stukały końskie kopyta.

Regis jednak słyszał głównie coraz szybsze bicie swojego serca.

<noinclude>
{| border="1" cellpadding="5" cellspacing="0" style="margin: 1em 1em 1em 0; background: #f9f9f9; border: 1px #aaaaaa solid; padding: 0.2em; border-collapse: collapse;"
|-
| Wróć do [[Haken no Kouki Altina PL: Tom 5 Rozdział 2|Rozdział 2]]
| [[Haken no Kouki Altina PL|Strona Główna]]
|-
|}
</noinclude>

Rozdział 3

2019-06-26T20:11:45Z

Sacredus: Sacredus moved page Rozdział 3 to Haken no Kouki Altina PL: Tom 5 Rozdział 3

#REDIRECT [[Haken no Kouki Altina PL: Tom 5 Rozdział 3]]

Haken no Kouki Altina PL: Tom 5 Rozdział 3

2019-06-26T20:11:45Z

Sacredus: Sacredus moved page Rozdział 3 to Haken no Kouki Altina PL: Tom 5 Rozdział 3

==Rozdział 3==

Następnego dnia w południe siódma armia dotarła do Rouen. Ich głównymi siłami byli piechurzy, weterani z frontu wschodniego, na którym toczyły się walki równie intensywne jak te na północnym, tak więc ich doświadczenie równoważyło braki w kawalerii. Składała się na nią głównie prywatna armia diuka Barguesonne, z czego połowę stanowili żołnierze zawodowi i najemnicy, resztę lekka piechota, stworzona z poborowych. Wszyscy mieli jednak doświadczenie bojowe, stąd też wzięła się aura pewności siebie, bijąca od ich generała.

Obóz regimentu Beilschmidt leżał na południe od miasta. Siódma armia ustawiła się, tworząc wokół nich półokrąg, jakby próbowali ich otoczyć.

Altina zmarszczyła czoło.

 – Co to ma znaczyć? Wszystkie pozostałe strony miasta są puste, więc czemu ustawili się w taki sposób akurat na południu?

 – Chcą nas zastraszyć?

Regisowi nie przychodziła do głowy żadna inna możliwość.

W takiej sytuacji nie powinno się doprowadzać do głupiej, bratobójczej walki, nawet generał siódmej armii powinien to wiedzieć. Innymi słowy, ta prowokacja była bezcelowa, chyba że mieli własne plany. Z drugiej strony jak by na to nie patrzeć, Altina i jej towarzysze nie mogli dać się zastraszyć.

Księżniczka jednak nie potrafiła się uspokoić.

 – Chcesz przeciwko temu zaprotestować?

 – To jedynie tania prowokacja, nie musimy na nią reagować. Za to jeżeli nie zachowamy ostrożności, będzie można oskarżyć nas o nadużycie autorytetu.

 – Ach, to nie tak źle. Zawsze to jakiś sposób.

 – Nie znam generała Barguesonne, ale mam przeczucie, że to ktoś, kogo nie chcę spotkać.

 – Ojoj, ty kogoś nie znasz, to rzadki widok.

 – Co prawda, szlachta pisze swoje biografie, ale nie da się ich używać jako punktu odniesienia, bo za dużo w nich upiększeń.

 – Pewnie wypełniają je same pochwały i komplementy.

 – No cóż... Gdyby wszystkie opisane w nich wyczyny były prawdziwe, podbilibyśmy wszystkie sąsiednie kraje, i to trzykrotnie. A mimo to wciąż z nimi walczymy.

 – Co za głupie legendy.

Podczas tej rozmowy przyjechał posłaniec siódmej armii. Sądząc po jego wyglądzie, ten ciężki kawalerzysta nie tylko posiadał stopień oficera, ale należał także do szlachty.

Chociaż był sojusznikiem, żołnierze regimentu mieli żądzę krwi w oczach - w końcu otoczono ich, traktując jak wrogów.

Nie dbając o swoje otoczenie, wysłannik zsiadł z konia i uklęknął.

 – Wiadomość od generała Barguesonne!

Generał Barguesonne miał wyższy stopień niż Altina, tak więc to oni powinni dołączyć do siódmej armii.

Altina zrobiła przerażającą minę, dlatego Regis, chociaż nie chciał się wyróżniać, podszedł do posłańca. Wolał uniknąć sytuacji, w której księżniczka sprawiłaby jakieś problemy.

 – Przekaż rozkazy.

 – Niedługo zbierze się narada wojenna. Stawcie się w kwaterze siódmej armii.

 – Przyjęliśmy, wykonamy rozkaz tak szybko, jak to możliwe.

Regis nie przejmował się należną etykietą, jednak nie był zdenerwowany ani arogancki jak ten posłaniec.

Muszą aż tak zaznaczać swoją pozycję?

Strateg wyjął z kieszeni zegarek, żeby sprawdzić godzinę.

 – Proszę przekazać, że stawimy się o czternastej.

 – Przyjąłem!

Posłaniec wstał z kolan i spojrzał na innych żołnierzy.

 – Słyszałem, że regiment Beilschmidt utrzymał północną granicę i zdobył Fort Volks, ale nie wygląda jakoś specjalnie wybitnie.

Rycerze rzucili mu spojrzenia, jakby zaraz mieli się na niego rzucić. Zanim Altina osiągnęła punkt wrzenia i zrobiła to jako pierwsza, Regis odpowiedział:

 – Generał Barguesonne chce nas znieważyć?

 – Nie.

 – Więc proszę przekazać mu wiadomość. Lepiej nie wysyłać pyskatych posłańców.

 – ...?

Wysłannik był równie wściekły, co zawstydzony, a otaczający go żołnierze wybuchnęli śmiechem. Gdyby Regis tego nie powiedział, cała ta sytuacja mogłaby negatywnie wpłynąć na morale regimentu.

Gdyby posłaniec powiedział teraz cokolwiek, wyszedłby na głupca. Wiedząc to, w milczeniu zasalutował, wsiadł na konia i odjechał, otrzymując jeszcze wiwaty rycerzy na pożegnanie.

Altina westchnęła z ulgą.

 – Dziękuję, Regisie.

 – Pomyśleć, że po dwóch tygodniach marszu dojdzie do utarczki słownej między sojusznikami.

 – Gdyby nie ty, wyciągnęłabym miecz.

 – Musimy spotkać się z generałem, więc trzymaj nerwy na wodzy.

 – Widać mamy przed sobą przeciwnika innego niż wroga armia.

Ona nie żartuje... Chyba zaraz rozboli mnie głowa.

 – Dziękuję za przybycie, wejdźcie - powiedział siedzący na najwyższym krześle generał Barguesonne, jednocześnie składając pokłon. Sądząc po wcześniejszym zachowaniu posłańca, ten gest stanowił jedynie grzecznościową formalność.

Był to mężczyzna w podeszłym wieku, z siwą brodą i włosami, co w połączeniu ze zmarszczkami oraz bystrym wzrokiem tworzyło przerażający wizerunek.

Stał przy nim doradca wyposażony we włócznię.

Generał broni miał na swoim koncie wiele starć wojennych, i to zanim jeszcze Regis przyszedł na świat.

Altina zasalutowała, kładąc prawą rękę na piersi.

 – Generale Barguesonne, zanim przejdę pod twoje dowództwo, mam pytanie.

Regis poczuł, jakby uderzyło go coś ciężkiego.

Co ona zamierza mu powiedzieć?

Do obozu siódmej armii wyruszyli we dwójkę, mając ze sobą jedynie kilku strażników czekających na zewnątrz. Jerome ze względu na swoją pozycję też powinien im towarzyszyć, ale powiedział tylko, że zostawia kłopotliwe sprawy w ich rękach.

Namiot-kwatera siódmej armii był większy od tego, jakim dysponował regiment Beilschmidt. Ze względu na siedzącego w centrum generała, a po jego bokach tworzących przejście trzydziestu oficerów, co nawet jak na zebranie strategiczne stanowiło sporą grupę, przypominał bardziej salę audiencyjną.

Altina wpatrywała się bezpośrednio w generała, a zebrani oficerowie uważnie przypatrywali się jej. Regis chciał ją powstrzymać, jednak byłoby to niestosowne.

W końcu księżniczka powiedziała:

 – Generale, rozumiem, że mnie nie akceptujesz, ponieważ wspierasz Latreille. Jednak jeżeli podczas bitwy podejmiesz jakąkolwiek akcję przeciwko regimentowi Beilschmidt, będę mogła uznać to za akt zdrady przeciwko cesarstwu?

Regis nagle stracił całą siłę w nogach. Altina miała oczywiście rację, jednak nie wiedział, jak na te słowa zareaguje generał. Sam przed jakąkolwiek prowokacją przeciwnika dobrze by się najpierw przygotował, dlatego sposób, w jaki zrobiła to księżniczka, nie wpływał za dobrze na jego serce.

Generał odpowiedział jedynie:

 – Jesteś o dziesięć lat za młoda, aby rozmawiać ze mną o cesarstwie. Ustaw się w formacji.

 – ...

Altina zasalutowała i zgodnie z poleceniem ustawiła się w szeregu.

Więc nie jest jedynie żołnierzem - pomyślał Regis.

Nie zareagował na buntownicze słowa księżniczki, prawdopodobnie ze względu na swój podeszły wiek. Właściwie to dobrze, bo w przeciwnym razie nie mieliby jak odpowiedzieć na jego reakcję. Co więcej, Altina nie otrzymała odpowiedzi, co oznaczało „nie mieszaj polityki i prywatnych spraw do armii”. Mimo to użył słowa "cesarstwo". Gdyby mieli równy stopień, księżniczka mogłaby stwierdzić, że generał nie zrozumiał głównego założenia jej pytania, jednak ponieważ przewyższał ją rangą, nie miała możliwości kontynuować rozmowy.

Jest wyjątkowo przebiegły - skomentował w myślach Regis.

Stary strateg wyszedł przed szereg, zdając raport z sytuacji:

 – Armia Wielkiej Brytanni zajęła nabrzeże Chaineboule, należące do rodu Trouin. Na ląd zeszło trzydzieści tysięcy zbrojnych, w starciu z którymi druga armia poniosła porażkę. Na szczęście generał Beaumarchais przetrwał starcie. Wróg podzielił swoje wojska na trzy części. Dwie okupują miasto oraz fortecę, trzecia natomiast wyruszyła w kierunku stolicy. Zgodnie z wolą cesarza to te siły zniszczymy.

Oficerowie zaczęli wznosić okrzyki typu:

 – Właśnie! Tak będzie!

Powinienem zaakceptować różnicę w kulturze regimentów? Chociaż nie przywykłem do tego. - Regis czuł się niepewnie, chciał przynajmniej rozdzielić ważne informacje o obecnej sytuacji od ich poglądów. Jednak stary strateg wrócił do szeregu, zanim tamten zdążył cokolwiek powiedzieć.

 – Teraz główny strateg wyjaśni nasz plan. Drugi oficer administracyjny Vicente.

 – Tak jest!

Najwyraźniej role zostały dobrze rozdzielone.

Przed szereg wyszedł młody oficer, niesprawiający wrażenia żołnierza w pełni sił. Wyglądał raczej na bardzo chorowitą osobę.

 – Wyjaśnię teraz plan na nadchodzącą bitwę.

 – Hmm?

Jego wygląd i imię przypominały kogoś Regisowi. Zauważając jego reakcję, Altina wyszeptała mu do ucha:

 – Czyżbyś znał go z akademii wojskowej?

 – Chyba tak...

Podczas jednej z bitew ćwiczebnych Regis prowadził debatę z Vicente, reprezentującym inną szkołę. Nie udało mu się wygrać, co równało się także z jego pierwszą przegraną. Chociaż wiele plotek mówiło, że walka była nieczysta, porażka pozostawała porażką. Regis nie spodziewał się go jeszcze kiedykolwiek zobaczyć, jednak ucieszył się z tego spotkania - w końcu ktoś, kogo znał ze szkoły wojskowej, żył i miał się dobrze.

Zgodnie z poleceniem Vicente wniesiono mapę pokazującą obecną sytuację w cesarstwie. Siódma Cesarska Armia wraz z Przygranicznym Regimentem Beilschmidt były na niej reprezentowana przez czerwone pionki, wrogie jednostki natomiast przez niebieskie.

 – Według raportów zwiadowców dziesięciotysięczna armia kieruje się w stronę stolicy. Co prawda, pole bitwy różni się od wschodniej linii frontu, ale Siódma Cesarska Armia dysponuje dwudziestoma pięcioma tysiącami zbrojnych. Tak jak zwykle, nic nie zatrzyma nas przed odniesieniem zwycięstwa!

Zebrani oficerowie wznieśli okrzyk.

Nie było zbyt wielkiej różnicy pomiędzy tym, czego Regis dowiedział się wcześniej w regimencie, a tym, co tu usłyszał. Jednak nawet w starciu z dziesięciotysięczną armią należy brać pod uwagę, że wróg podzielił swoje siły na trzy. Podstawy sztuki wojennej zakładają rozdzielenie wrogich sił na mniejsze części, jednak wróg sam dzielący swoją armię? To przypomniało mu jedną z setek książek opisujących bitwy i strategie, które kiedyś przeczytał, przez co naszły go wątpliwości.

 – Wrogie siły naprawdę mają jedynie dziesięć tysięcy?

Po jego pytaniu w namiocie zapanowała cisza i zanim się spostrzegł, wszystkie spojrzenia skupiły się na nim.

O nie...

Nie zdawał sobie sprawy, że powiedział tamte słowa na głos.

Stojący przy generale Vicente wlepiał w niego ostre jak sztylety spojrzenie.

 – Oficerze administracyjny piątego stopnia, Regisie Auricu, co takiego powiedziałeś? Dokończ myśl. Nawet jeżeli to opinia kogoś siedzącego na końcu stołu, chcemy ją usłyszeć.

Nie przedstawił się, mimo to wywołano go po imieniu i stopniu, jednak przywódca powinien znać dowództwo sojuszniczego regimentu, a Vicente był doradcą siódmej armii.

Regis nie przywykł do wyrażania opinii przy tak wielu ludziach, jednak należało to do jego obowiązków, więc nie miał wyboru.

 – Zdobyliśmy informację, że wrogie siły podzieliły się na trzy części. Samo to jest nietypowe i nie wiemy, dlaczego tak zrobili. Czy jednak mamy pewność, że maszerujące na nas siły liczą jedynie dziesięć tysięcy?

 – Ach, czyżbyś wątpił w wiarygodność naszych raportów?

 – Jestem jedynie tchórzem, po prostu nie mogę przestać się martwić...

 – Jeżeli chodzi o pozostałe dwie części, pierwsza armia w liczbie trzydziestu tysięcy zbrojnych ruszyła w stronę jednej z nich. Prowadzi ich sam generał Latreille, tak więc nie ma wątpliwości, że odniosą zwycięstwo. Siły okupujące nabrzeże najprawdopodobniej stanowią rezerwy.

 – Z trzydziestu tysięcy aż jedna trzecia to rezerwy?

 – Nic w tym dziwnego, w końcu zajmują nieznane tereny. Wrogi dowódca wydaje się niebywale ostrożny.

Na bocznej części mapy, na wybrzeżu, stały trzy pionki reprezentujące przeciwnika. W oczach Regisa wróg poruszał się na wschód jak wąż. W odpowiedzi na podział brytańskich wojsk północną linię stanowiła pierwsza armia, natomiast południową - siódma. Jeden pionek odpowiadał dziesięciu tysiącom jednostek, tak więc przeciwnik miał łącznie trzy, podczas gdy cesarstwo trzy w północnej części i dwie w południowej, a także trzy jednostki rezerwy z tyłu, chociaż tak naprawdę były to siły zbyt powolne, aby dołączyć na czas. Albo spędzili zbyt wiele czasu, zbierając siły, albo celowo poruszali się wolno, nie chcąc odnieść strat. Ich powody nie miały jednak teraz znaczenia, odpowiedzą za tę sytuację później. Gdyby regiment Beilschmidt został dłużej przetrzymany przez armię Varden, oni też należeliby do jednostek rezerwy.

Poza tym chociaż cesarstwo miało stutysięczną armię przygotowaną na odpowiedź na ten atak, na schemacie znajdowało się jedynie osiem pionków. Brakujące dwadzieścia tysięcy stanowiła prawdopodobnie wybita druga armia.

Regis skupił się na mapie.

 – Jeżeli wrogie oddziały z północy ruszą na południe, a te z tyłu naprzód, wtedy całym impetem uderzą na siódmą armię, co oznacza, że nasze dwudziestopięciotysięczne siły będą musiały zmierzyć się z trzydziestoma tysiącami żołnierzy.

W tę kalkulację Regis wliczył także jednostki wsparcia, tak więc ich siły aktualnie zdolne do walki nie były aż tak liczne.

Vicente prychnął.

 – Nic się nie zmieniłeś. To może się stać, tamto może się stać. Zawsze byłeś taki strachliwy. To przecież niemożliwe, żeby brytańska armia przyspieszyła marsz.

Najwyraźniej pamiętał Regisa, który przypomniał sobie w tym momencie debatę z Vicente, chociaż nie była to najlepsza chwila na takie wspominki.

 – Doprawdy? Wielka Brytannia używa statków parowych do zaopatrywania armii. Nawet jeżeli ich ładownie są pełne, mogą wrócić tutaj w ciągu dziesięciu dni. Ich siły zeszły na ląd szesnastego kwietnia, mamy już szesnasty maja. Tak więc może lepiej wziąć pod uwagę, że są obecnie lepiej przygotowani, niż zakładaliśmy? Dla przykładu mogą już dysponować kawalerią?

Wybrzeża państw dzieliło jedynie 150 Li (666 km). Nawet najszybszy parowiec wypełniony zaopatrzeniem mógł pokonywać 30 Li (133 km) dziennie, jednak drogę powrotną przebywał już z pustą ładownią, co zwiększało jego szybkość. Dlatego też według Regisa zakładanie, że Wielka Brytannia dysponuje jedynie trzydziestoma tysiącami żołnierzy, było bardzo ryzykowne.

Vicente zachowywał się jak nauczyciel rozmawiający z nieudolnym uczniem.

 – To chyba oczywiste, że wziąłem pod uwagę możliwość wykorzystania parowców. Dlatego właśnie oszacowałem liczebność przeciwnika na trzydzieści tysięcy. Nie musisz nawet pytać o takie rzeczy.

 – Nie mamy szczegółowych informacji o ich statkach. Czyżbyś dał radę jakoś je uzyskać?

 – Parowce są w stanie podróżować z dużą szybkością nawet w bezwietrzną pogodę, jednak środkową część kadłuba zajmują silnik i węgiel, przez co pozostaje niewiele przestrzeni na ładunek. Tyle informacji mi wystarczy.

Belgaria próbowała już wcześniej zbudować parowiec.

Taki statek miał dwa koła napędowe pośrodku obu burt. Co prawda, nie wymagał wiatru, jednak w istocie większość ładowni zajmowały węgiel oraz silnik, dlatego w końcu uznano go za niepraktyczny. Problem rozwiązywała śruba napędowa, jednak Cesarstwo nie eksperymentowało z nią, ponieważ wymagała wywiercenia dziur w spodzie kadłuba, co mogłoby doprowadzić do wielu wypadków.

 – Nie przejmujesz się Cesarstwem? Słyszałem, że niedawno ulepszono koło napędowe i nawet mniejsze jest w stanie osiągnąć dobrą prędkość. Skoro istnieje już taka technologia, czemu nie założyć, że przeciwnik jej używa?

W najnowszej wersji napędu brano pod uwagę różnicę w wytworzonej sile pchającej statek. Okręty z małym kołem napędowym, o niewielkich skrzydłach zanurzonych w wodzie, osiągały większą prędkość od tych posiadających duże koła po bokach statków. Te wyniki osiągnięto kilka lat temu metodą prób i błędów. Regis przeczytał o tym w książce, którą kupił podczas jego ostatniego pobytu w stolicy. Opowiadała o młodym kapitanie piratów, walczącym z najnowszym modelem parowca Wielkiej Brytanni. Strateg

zostałby zrugany za podanie źródła swojej wiedzy, tak więc postanowił przemilczeć ten detal.

 – Hmph! Może więc wyjawisz nam swój najlepszy plan?

Regis po słowach „wyjawić” i „najlepszy” zrozumiał, że zapowiadała się ciężka wymiana zdań, jednak jeżeli by się teraz cofnął, miałoby to negatywny efekt na reputację Altiny. Poza tym obecna strategia stwarzała zagrożenie dla całej armii, tak więc musiał wykorzystać okazję, żeby jakoś wpłynąć na jej zmianę.

 – Sugeruję... Żeby siódma armia ruszyła na północ i połączyła się z pierwszą, co zapewniłoby nam dodatkowe pięćdziesiąt tysięcy sił do walki.

Żołnierze stojący w szeregu zaczęli między sobą szeptać.

Vicente prychnął.

 – Widzę, że chcesz zmieść ich przewagą liczebną. Powiedz jednak - co będzie z obroną stolicy?

 – Trzydzieści tysięcy jednostek rezerwy powinno do tego wystarczyć.

 – Rezerwy? W takim razie ostatnia linia obrony leżałaby przy samej stolicy.

 – Jeżeli zwyciężymy, nie będzie mieć znaczenia, gdzie odbędzie się bitwa.

 – Rozumiem. Niczego innego nie oczekiwałbym po oficerze z pospólstwa. Ważne, by wygrać, nieważne jak. W ogóle nie rozumiesz natury wojny!

 – Doprawdy...

Regis nie zaprzeczył.

Vicente kontynuował wymownie:

 – Belgaria nie potrzebuje dużo większych sił, by zgnieść przeciwnika! Haniebnym czynem byłoby pozwolić wrogowi chociaż zbliżyć się do stolicy! Już nawet nie wspominając, że wszedłby tak daleko w głąb naszego terytorium! Czyżbyś próbował obniżyć reputację i prestiż siódmej armii?!

Zebrani żołnierze się z nim zgodzili.

Widać jestem tu niemile widziany. Skoro używają reputacji i prestiżu jako argumentu, nie mam wyboru - pomyślał Regis.

 – Rozumiem. Jeżeli musimy odnieść zwycięstwo tutaj, na południowej linii, powinniśmy przechwycić armie przeciwnika, mając przewagę wysokości terenu. W pobliżu jest kilka odpowiednich wzniesień.

Vicente zamyślił się na chwilę, po czym pokiwał głową.

 – Też o tym pomyślałem. Wrogie wojska zajmują rozległe tereny Cesarstwa, co rozciąga ich linię zaopatrzenia, dlatego też chcą walczyć najszybciej, jak to możliwe. Zaatakują nas bezpośrednio, nawet jeżeli będziemy mieć nad nimi przewagę.

 – Nie byłoby prościej, gdybyśmy odparli ich natarcie, wykorzystując przewagę wysokości terenu? To chyba dopuszczalne, prawda?

 – Tak, jednak ta armia nadaje się lepiej do ataku. Przeciwnik ma najnowsze modele broni palnej oraz armat, jednak jeżeli użyjemy naszej przewagi liczebnej, nie będą nawet mieli szansy użyć dział! Nie tak walczy Belgaria?!

 – Właściwe działanie...

W jego planie nie było błędów, po prostu podążał za metodami walki opisanymi w podręcznikach. Dlatego właśnie przeciwnik mógł łatwo odgadnąć ich sposób działania. Najprawdopodobniej ruszył naprzód z oddziałem liczącym jedynie dziesięć tysięcy żołnierzy, ponieważ wiedział dokładnie, jaką strategię obierze cesarstwo, i potrafił na nią skutecznie odpowiedzieć.

Tylko dlaczego uważają, że wygrają mniejszymi siłami? Czyżby aż tak wierzyli w swoje nowe uzbrojenie? Czy może mają coś jeszcze, co mogłoby odwrócić losy wojny? Za mało informacji...

Regis co prawda wysłał zwiadowców, jednak nie zauważyli oni żadnych podejrzanych ruchów wojsk przeciwnika. Chcąc ocenić siłę Cesarstwa, kazał im sprawdzić także własnych sojuszników. Posiadanie błędnych informacji było w końcu bardziej niebezpieczne niż brak jakiejkolwiek wiedzy o czekającej ich walce.

Niestety, bardzo trudno było o zwiadowców potrafiących przekazać dokładne raporty. Kryteria dla takiej osoby obejmowały odwagę, zdolności oraz dobre wykształcenie. W dodatku pozycja zwiadowcy nie zapewniała sławy ani dobrej zapłaty, na co mogli liczyć kawalerzyści i rycerze walczący na pierwszej linii.

Widząc, że dyskusja pomiędzy Regisem a Vicente dobiegła końca, generał Barguesonne uniósł rękę. Wtedy wszyscy oficerowie wrócili na swoje pozycje, stając na baczność. Dowódca siódmej armii wstał z krzesła i powiedział:

 – Użyjemy planu doradcy wojennego Vicente.

Następnie kolejno wywoływano jednostki i przydzielano im role.

Mają zamiar umieścić Regiment Beilschmidt na tyłach, prawda?

 – Generał brygady Belgaria, zajmiecie pozycję na tyłach formacji. Siądźcie sobie i obserwujcie, jak wygląda wojna.

 – Przyjęłam. - Altina zasalutowała.

Stojący wokół nich rycerze nie mogli powstrzymać śmiechu.

Dla nich ta bitwa miała być kolejnym zwycięstwem na koncie. Armia Belgarii była nie tylko silna, posiadała także przewagę liczebną. Przegrana nawet z wrogiem dysponującym najnowszym uzbrojeniem nie mieściła się w głowie. Dlatego też z góry założyli wygraną i z tą myślą ustawili pozycje jednostek. Dla oficerów siódmej armii przeciwnicy jawili się jak ryby same wskakujące na łódź rybaka. Wszyscy inni mieli stać z tyłu i patrzeć, jak ci pożerają zdobycz. W taki właśnie sposób zaszydzono z regimentu Beilschmidt.

W oczach Regisa jednak nie tylko przeciwnicy mieli wylądować pod nożem...

Altina spojrzała na żołnierzy stojących w szeregu.

 – Nie mamy zamiaru interweniować. Nie krępujcie się jednak prosić o pomoc, jeżeli zaczniecie przegrywać. Bez wahania przybędziemy wam z odsieczą.

 – Hmph. Nie ma takiej potrzeby. Postrzelona wróblica może wrócić na północ z pustymi rękoma! 

Ta obelga dobiegła od posłańca, który przekazał im wcześniej rozkazy, będącego tak naprawdę dowódcą batalionu.

Od dawna nie słyszałem tego przezwiska Altiny. Właśnie, ciekawe, czy mój szwagier był już w muzeum. W końcu chciał jak najszybciej zobaczyć obraz z oryginalnym mieczem. Jeśli tak zrobił, pewnie opuścił już stolicę.

Pogrążony w myślach Regis podniósł rękę.

 – Moim zdaniem przeciwnik ma jakiś ukryty motyw, dlatego też wnioskuję o zwiększenie liczebności zwiadowców.

 – Ukryty motyw? A niby jaki? - parsknął Vicente.

Regis jednak się nie ugiął.

 – Tego nie wiem, jednak lepiej zachować ostrożność. 

 – Ha. Strateg tak łatwo mówiący, że czegoś nie wie.

Byłoby lepiej, gdybym udawał, że coś wiem? Cóż, lepiej odstawić na bok zachowanie prawdziwego stratega.

 – Więc, doradco wojenny Vicente, możesz przewidzieć zamiary przeciwnika?

Zapytany się uśmiechnął.

 – Wielka Brytannia najechała nas, ponieważ dysponują teraz nowymi modelami dział i broni palnej. Dlatego też ich taktyka będzie przewidywać używanie ich. Tak podpowiada nawet zdrowy rozsądek. Tak więc będą chcieli efektywnie używać nowego uzbrojenia, zwłaszcza dział przeznaczonych do rażenia wielu przeciwników naraz. Nie przywykli jednak do dużych bitew. Widząc naprzeciwko siebie stutysięczną armię Cesarstwa, uciekną w popłochu bez oddania nawet jednego strzału. Dlatego mając na uwadze ten fakt, stan psychiczny żołnierzy oraz ich nową broń, wrodzy dowódcy zdecydowali się podzielić armię na mniejsze części.

Bez wątpienia Vicente potrafił dobrze wyrażać swoje myśli.

Słysząc jego wyjaśnienia, generał i pozostali oficerowie pokiwali głowami, żołnierze natomiast wznosili okrzyki typu „to nasz doradca wojenny”.

Zanim jednak Regis zdążył odpowiedzieć na jego argumenty, Vicente kontynuował:

 – Piąty oficerze administracyjny Regisie Auricu, jeżeli twoje tchórzostwo się rozprzestrzeni, wpłynie negatywnie na morale. Zważaj więc na słowa. 

 – Przyjąłem.

Regis nie miał wyboru, musiał posłuchać rozkazu wyższego stopniem. Zasalutował, mówiąc:

 – Przygraniczny Regiment Beilschmidt pozostanie w stanie gotowości na tyłach formacji i nie będzie przeszkadzać sojusznikom.

Zebrani oficerowie wybuchnęli śmiechem, jakby zobaczyli nowego rekruta. Generał Barguesonne pokiwał jedynie głową.

Na tym zakończyła się narada wojenna Siódmej Armii.

Altina kopnęła leżący na ziemi kamień, który poszybował w niebo jak wystrzelony z katapulty.

Regis wzruszył ramionami.

 – Testują nową broń?

 – Grrrr, to mnie wkurza!

Opuścili już obóz siódmej armii i wracali do swojego regimentu. Towarzyszyli im strażnicy, jednak szli z tyłu i nie mogli niczego usłyszeć, chyba że zostałoby to powiedziane naprawdę głośno. Mimo to wciąż byli otoczeni przez cesarską armię, ustawioną w zasięgu strzału łuczników.

Altina kopnęła kolejny kamień.

 – Czego oni chcą?! Po co było nas wzywać na naradę wojenną, skoro mogli wcześniej rozkazać nam trzymać się z tyłu?! Nie mieli w ogóle zamiaru z nami dyskutować!

 – Cóż, nie mogę temu zaprzeczyć...

Mimo wymiany zdań między strategami żadne wspólne uzgadnianie planu nie miało miejsca. Od samego początku mieli zamiar działać według wcześniej ustalonego planu i odrzucić wszelkie opinie Regisa i Altiny.

 – Robią z nas głupców!

 – Bez wątpienia nas lekceważą. Prawdopodobnie dali nam szansę wyrażenia naszego zdania, jednak nie mieli w planach brać go pod uwagę. A może chcieli po prostu mieć spokój?

 – Co to ma znaczyć?!

Narada wojenna, w której z miejsca odrzuca się opinię drugiej strony, jest jedynie stratą czasu dla wszystkich zebranych.

 – Być może... to równie nieprzyjemne dla nich, jak i dla nas. Sama siódma armia nie była świadoma, że od samego początku mieli zamiar odrzucić nasze zdanie.

 – Co? - Księżniczka zrobiła zdziwioną minę, w końcu było oczywiste, że nie zaakceptowali ani jednego pomysłu Regisa.

 – Człowiek zadręczyłby się, gdyby zmieniał ciągle zdanie pod wpływem opinii innych osób. Dlatego też rozmowy otwierające oczy i zmieniające spojrzenie na świat są jedynie zwykłą iluzją. Gdyby ktoś miał takie same poglądy jak oni, przyjęliby je z otwartymi ramionami. W końcu ludzie cieszą się, kiedy są akceptowani przez innych.

 – To rozumiem, ale...

 – Gdyby przyjęli opinię innych, zaprzeczyliby samym sobie, całkowicie niszcząc część własnego ciągu myślowego. Nie znieśliby tego.

 – Naprawdę? Ja lubię słuchać różnych opinii.

 – Odpowiedziałem jedynie na twoje wątpliwości. Gdyby mogły stopnieć jak lód, byłabyś o wiele szczęśliwsza. Jeśli różnilibyśmy się w zdaniu na jakiś temat i miałabyś silne przekonanie co do swojej racji, nie mogłabyś zaakceptować mojego punktu widzenia. Pamiętasz, jak próbowałem zatrzymać cię, kiedy postanowiłaś zostać cesarzową? Albo powstrzymać twój pojedynek z sir Jeromem czy atak na Fort Volks?

 – Aaach, wystarczy! Rozumiem! To mnie po prostu drażni! - Altina zaczęła machać rękami.

 – Cóż, pomimo to wciąż mógłbym z tobą rozmawiać.

 – Ach, naprawdę? Dlaczego?

 – Mimo bólu powstałego po zaprzeczeniu własnemu ciągowi myśli należy przyjąć punkt widzenia innych i wymienić poglądy. Jednak do tego trzeba założyć, że twój partner jest lepszy od ciebie. Albo przynajmniej zaakceptować jego przewagę w jakimś konkretnym przypadku. Jeżeli wtedy uznasz, że możesz się czegoś nauczyć, wysłuchasz jego opinii. Oczywiście ból samego zaprzeczenia sobie pozostanie, jednak wtedy jest do zaakceptowania.

Altinie aż oczy zabłysły.

To pewnie był ten respekt, o którym sam chwilę wcześniej wspominał, ale czuł się niezręcznie, kiedy patrzyła tak na niego dziewczyna młodsza o cztery lata.

 – Tego mogłam się po tobie spodziewać!

 – Dziękuję?

 – Innymi słowy, odrzucają nasze pomysły, ponieważ nas lekceważą!

 – Można to odnieść do książek. Jeżeli ktoś uważa czytanie za nudne, wszystkie książki takie dla niego będą. Jeżeli jednak sądzi, że zyska coś z lektury... Cóż, prawdopodobnie...

 – Tak?

 – Nie, to nic takiego. W końcu na świecie są miliony książek.

Regis zaczął błądzić w myślach.

Altina westchnęła.

 – To dlatego, że moja matka pochodzi z pospólstwa? Odrzucili mnie, chociaż całkowicie niepotrzebnie...

 – Też... Ale jest pewnie jeszcze jeden powód.

 – Bo jestem dziewczyną? Na dodatek niepełnoletnią?

Niewykluczone, jednak nie to miał na myśli Regis.

 – Patrzyliby z góry na wszystkich.

 – Co? Nawet na Latreille?

 – On by podpadł pod specjalną kategorię. Jeśli miałbym je jakoś nazwać, byłyby to specjalne osoby, nasi ludzie oraz inni. Najprawdopodobniej swoi oraz specjalne osoby podlegałyby dalszej klasyfikacji.

Altina się skrzywiła, wyraźnie nie rozumiejąc.

 – Ten ranking byłby czymś jak rangi w armii albo tytuły szlachty.

 – Moim zdaniem nie są świadomi, że patrzą na innych z góry ani że stawiają samych siebie za wysoko. Jeżeli masz wszystko zorganizowane, a twoi towarzysze się nie zmieniają, podczas oceny i akceptowania nowych osób z miejsca wszystkich odrzucacie.

 – Nie ma nic złego w zaakceptowaniu i sprawdzeniu przyjaciół. Ale dlaczego odrzucają innych?

 – Zobaczmy. Dla przykładu: nie lubisz siódmej armii, prawda? Twoim zdaniem się mylą?

 – Oczywiście!

 – Zmieńmy punkt widzenia na regiment Beilschmidt. Oceniasz go wysoko i uważasz za najlepszych, prawda?

 – No chyba tak.

 – Jak byś się czuła, gdyby pojawił się ktoś zaprzeczający opinii twoich towarzyszy?

 – Uch, ja...?!

Altina była bezpośrednia, jednak nie głupia. Z tej rozmowy zrozumiała, że popełniłaby taki sam błąd jak sojusznicza armia.

Zmarszczyła brwi.

 – Doświadczyliśmy razem wielu rzeczy i zacieśniliśmy łączące nas więzi. Jednak to nie daje nam prawa do zaprzeczania innym.

 – Masz rację. Wierzę w moich towarzyszy i cenię ich wysoko, ale odrzucanie innych z tego powodu... wydaje się nie na miejscu.

 – Nie wolno jednostronnie oceniać. Dziwne, prawda? Powinniśmy być bezstronni w ocenie opinii i osób je wygłaszających.

 – Naprawdę?

 – Cóż... Ludzie często z miejsca zakładają, że inni się mylą. Taki autorytatywny sposób myślenia powinien być z miejsca odrzucony podczas rozmów.

 – Odrzucony? Ale czy to nie oczywiste, że mając do wyboru twoją opinię i opinie innych, postawię na tę pierwszą?

 – Dla ludzi to wydaje się naturalne. Jednak mnie nie obchodzi, kim jest dana osoba. Zawsze traktuję opinie innych na tym samym poziomie. Tak właśnie chcę patrzeć na sprawy. Chociaż można to też nazwać filozofią oświecenia.

 – Nieważne, o kogo chodzi, traktować opinie tak samo... To dotyczy także zwykłych obywateli i cesarza?

 – Tak. Chociaż takie teorie można znaleźć jedynie w książkach. Pośród filozofów oświecenia znalazł się nawet taki, który wszedł w głęboką dyskusję ze swoim szczekającym psem... Chociaż jego asystenci szybko go z niej wyciągnęli.

 – Doprawdy? Więc nawet ty myślisz, że tak nie można, tak?

Altina wpatrywała się w niego jak w chorą osobę.

Jaka szkoda... To była dobra anegdota.

 – Patrząc na mnie, nawet uliczny, szczekający pies ma lepsze spojrzenie na świat niż ja.

 – To nie oświecenie, tylko coś, co ci wmówiła twoja siostra!

Osiemnasty maja, zmierzch, wyjątkowo pochmurny dzień.

Regis otrzymał informacje od swoich zwiadowców. Niestety, jego obawy się potwierdziły i dziesięć tysięcy wrogich żołnierzy z północy, zmierzających na wschód, zmieniło kierunek marszu na południe. W dodatku doradca wojenny siódmej armii odmówił zmiany miejsca planowanej bitwy.

 – O ile wrogie intencje są jasne, nie dadzą rady połączyć sił z południową linią, jeżeli zakłócimy wcześniej ich plan. Bez wątpienia wygramy!

Według niego armia Brytanni potrzebowała dwóch dni, żeby połączyć te dwie jednostki, a oni znajdowali się jedynie pół dnia marszu od przeciwnika. Doszedł do wniosku, że bitwa rozpocznie się już następnego dnia.

 – Siódma Cesarska Armia dziewiętnastego, to znaczy jutro, zaatakuje żołnierzy Brytanni. Następnie dwudziestego przechwycimy kolejną falę przeciwników, która maszeruje obecnie na południe. Przy tym starciu połączymy siły z Pierwszą Armią, dowodzoną przez generała Latreille, i zmieciemy wroga z powierzchni ziemi! - powiedział Vicente.

Regis jednak nie mógł przestać się martwić.

 – Byłoby wspaniale, gdyby wszystko przebiegło według tego planu. Jednak jest w ogóle możliwe, aby przeciwnik zrobił coś tak dziwnego i maszerował na pewną śmierć?

Czekając na kolejne raporty zwiadowców, próbował przewidywać działania wroga. Niestety, jego obecna pozycja i tak nie pozwalałaby mu zmienić działań siódmej armii.

Dziesięć tysięcy wrogich jednostek stacjonujących w Chaineboule nie opuściło swoich pozycji.

W dodatku otrzymał też informację, że wrogie siły dysponowały sześcioma statkami, które nie wyglądały na transportowe. Cesarstwo próbowało je zatopić, co nazwano bitwą morską Trouin. Podczas tego starcia duma belgarskiej floty, Ateluna, posiadająca osiemdziesiąt dział, przy wsparciu dwudziestu czterech okrętów zaatakowała przeciwnika.

Klasa okrętów Aterna miała 40 Co (18 m) i trzy maszty oraz pokłady dział, przez co wyglądała jak pływająca forteca. Same armaty nie strzelały jedynie wielkimi kulami, mogły używać także wybuchowych ładunków oraz kartaczy (pocisków rozpadających się na mniejsze części, powodujących ogromne zniszczenia obszarowe, mających jednak mniejszy zasięg). Niestety, działa wciąż były starego typu, ładowane od przodu, przez co wolniejsze, co dawało przeciwnikowi przewagę pod tym względem.

Flota Wielkiej Brytanni, Queen’s Navy, jako pierwsza zawsze wprowadzała nowe technologie. Statki zaopatrzeniowe eskortowało sześć okrętów klasy Princess, parowców uzbrojonych w siedemdziesiąt cztery armaty, chociaż nie wszystkie stanowiły nowe działa typu 41 Elswick. Przeciwnik posiadał zatem przewagę zarówno w szybkości, jak i sile ognia.

Trzynastego maja Belgaria zastawiła zasadzkę na przewidywanej trasie linii transportowej przeciwnika. Przygotowania były wręcz idealne, jednak w starciu z najpotężniejszym okrętem na świecie siły Belgarii poniosły sromotną porażkę, zostając zmuszone do ucieczki.

Później zdecydowano się użyć opancerzonego okrętu klasy Posejdon, mającego aż sto dwadzieścia dział i uznawanego za pływającą fortecę, jednak niewiarygodnie powolnego. Wprowadzenie go do bitwy miało zająć sporo czasu, a do tego momentu nie przewidywano wysłania żadnego wsparcia drogą morską.

Rok 851, 19 maja.

Dwadzieścia dwa tysiące cesarskich żołnierzy ustawiło się na wzgórzu leżącym w pobliżu Lafressange, całe wsparcie wysyłając na tyły formacji.

Porażka drugiej armii nauczyła ich, że jeżeli użyliby muszkietów na pierwszej linii, daliby jedynie przewagę przeciwnikowi mającemu lepsze wyposażenie, utrudniając własne natarcie. Dlatego tym razem planowali postawić na włócznie, rozstawione na wzgórzu jak dywan.

Popołudnie.

Na terenach pod wzgórzem, 50 Ar (3573 m) od nich, ustawiło się dziesięć tysięcy żołnierzy przeciwnika. Przednią linię stanowiła piechota wyposażona w strzelby Snider, znane z ich ognia powtarzalnego (żołnierze Brytanni mogli wystrzelić trzy pociski w czasie, jaki zajmował Belgarom na oddanie jednego wystrzału) oraz niezawodności przy każdej pogodzie. Za nimi stali żołnierze z dużymi tarczami, co było powszechną strategią w walce z włóczniami na krótkim dystansie. Kolejne w formacji były działa, około dwustu typów 41.

Z porażki drugiej armii wyciągnięto wniosek, że te armaty miały zasięg około 45 Ar (3216 m). Utrzymując obecną pozycję na wzgórzu, belgarscy żołnierze znajdowali się poza ich polem rażenia, tym bardziej że zasięg strzału się skracał, jeżeli cel stał na wzniesieniu. To oczywiście działało też w drugą stronę - armaty ustawione na wyższych pozycjach mogły strzelać dalej, jednak siódma armia posiadała na wyposażeniu jedynie działa o zasięgu 28 Ar (2000 m), tak więc nawet w takiej sytuacji przeciwnik miał przewagę w tej kwestii.

Skupiający trzy tysiące żołnierzy, po odliczeniu jednostek wsparcia, Regiment Beilschmidt stał na tyle formacji siódmej armii, za ich liniami zaopatrzenia. Tym razem namiot dowodzenia ustawiono na przedzie. Altina miała na sobie ciężką zbroję, co było rzadkością, podobnie jak i Jerome, Regis jednak pozostał w swoim zwykłym mundurze.

 – Hmph, te działa nie są w stanie dosięgnąć celu i będą jedynie zawadzać w walce. Po co w ogóle oni je zabrali?

 – Ponieważ strateg siódmej armii lubi postępować zgodnie z podręcznikiem.

Żadne podręczniki nie wspominały jednak, jak postąpić w sytuacji, kiedy wróg posiada armaty o dużo większym zasięgu.

Jerome spytał ironicznie:

 – Podręczniki też lubisz?

 – Tak... Ale ślepo za nimi nie podążam.

 – He?

 – Moim zdaniem zarówno podczas ataku, jak i obrony najważniejsze jest uniemożliwienie przeciwnikowi odczytania twoich zamiarów. Dzięki temu wróg zaczyna panikować, nie mogąc opracować planu pozwalającego przeciwdziałać moim strategiom.

 – Właśnie o to chodzi.

 – O ile podręczniki opisują właściwe działania, na polu walki dochodzi do wielu nieprzewidzianych wydarzeń, a każde, nawet najmniejsze z nich, może mieć wielki wpływ na przebieg walki.

 – Hmph... - Jerome się uśmiechnął, co było rzadkością.

Gdyby się przysłuchać dobrze tej rozmowie, można by wyciągnąć wnioski, że dotyczyła tak naprawdę wielu tematów, nie tylko samych strategii.

Nagle Altina krzyknęła.

 – Ej, ruszyli?!

 – Tak, zaczęło się - odpowiedział Regis, kiwając głową.

Siódma armia, licząca dziewiętnaście tysięcy, maszerowała powoli w stronę przeciwnika.

Altina przekrzywiła głowę.

 – Jeśli będą tak iść, to przeciwnicy ich nie wystrzelają?

 – Nie mogą nic na to poradzić. Na pełnej prędkości, nawet biegnąc w dół wzgórza, mogliby pokonać co najwyżej 50 Ar (357 m). Mają ograniczone ruchy, tak więc zmęczyliby się jeszcze przed właściwą walką. Jeżeli nie będą w stanie biec później, kiedy wejdą w zasięg broni przeciwnika, poniosą większe straty niż z ostrzału armat.

 – Ach, rozumiem!

Regis właśnie zdał sobie sprawę, że po raz pierwszy brali udział w tak dużym starciu na otwartym polu. Nie mieli zbyt wielu piechurów. Ich główne siły stanowiła ciężka kawaleria Czarnych Rycerzy, dowodzona przez bohatera - Jerome’a, tak więc to wokół nich koncentrowałaby się strategia regimentu.

 – Altino, przyglądaj się dokładnie. Siódma armia jest jedną z niewielu formacji wyspecjalizowanych w używaniu piechoty.

 – Cóż, tamten generał kazał mi patrzeć, jak wygląda prawdziwa wojna.

 – Gdyby tylko do tego ograniczyła się nasza rola...

Siódma armia stopniowo zwężała tył swojej formacji, kiedy kolejni żołnierze ruszali w dół wzgórza.

 – Myślisz, że mają szansę wygrać?

 – O ile szybko doszłoby do bezpośredniego starcia... Jeżeli zredukują liczbę strzelb oraz dział przeciwnika o połowę, doświadczona siódma armia powinna wygrać, jednak...

 – Jednak?

 – Dowódca przeciwnika też powinien to wiedzieć i na pewno ma przygotowany jakiś plan.

Jeżeli wszystko dalej by szło jak do tej pory, zgodnie ze słowami Vicente, siódma armia przebiłaby się przez linię przeciwnika, odnosząc szybkie zwycięstwo, a Regis zostałby skrytykowany i uznany za tchórza z powodu swoich uwag podczas narady wojennej. Trzeba jednak pamiętać, że Brytannia zaatakowała wybrzeże Cesarstwa zaraz po koronacji nowej królowej, w dodatku zachęcając jednocześnie inne państwa do szturmu na granice Belgarii. Skoro wrogi dowódca do tej pory był aż tak kompetentny, raczej nie pozwoliłby, aby jego siły zostały rozgromione w starciu mającym zaznaczyć granicę frontu.

Altina ponownie przechyliła głowę.

 – Mają jakąś ukrytą zasadzkę?

 – Wątpię. Dowódca siódmej armii jest inteligentny. Wzięli to pod uwagę i przeprowadzili bardzo dokładny zwiad tych terenów. 

Skoro temat wszedł na inteligencję, Regisowi nasunęła się inna kwestia.

 – Poznałem już imię prowadzącego jednostkę maszerującą na południe. To pułkownik Oswald Coulthard, jego stopień odpowiada pierwszemu oficerowi bojowemu w Cesarstwie. Nie ma zbyt wysokiej pozycji i jest młody, więc dlaczego generałowie słuchają jego rozkazów?

 – Nie jest strategiem?

 – O to chodzi. Ranga sugerowałaby, że jest albo nim, albo doradcą odpowiedzialnym za opracowywanie planów, jednak według raportów Oswald ma autorytet do wydawania rozkazów.

 – W takim razie powinien pełnić rolę dowódcy.

 – Tak. Chociaż oficjalnie jest nim generał w podeszłym wieku.

Oswald w takim razie powinien być doradcą.

 – Tego nie rozumiem. Jak to możliwe? Jest szlachetnego pochodzenia? W armii nie tytuły szlacheckie, ale stopnie wojskowe powinny mieć znaczenie... Chociaż to często się miesza.

Zwłaszcza w Belgarii, gdzie istniały armie szlacheckie, w których tytuły miały większe znaczenie od rangi. W Brytanni jednak nic takiego nie miało miejsca. Nie krążyły także plotki o szlachcicach, którym po prostu przyznano zwierzchnictwo nad wojskiem. Nie było zatem jasne, jakim sposobem Oswald zdobył dowodzenie nad armią.

 – Wciąż próbuję dotrzeć do jego przeszłości... Przy okazji, to wciąż niepotwierdzone, ale wygląda na to, że królowa Margaret Steelart także tu jest.

 – Co?!

 – Cóż, w przeszłości cesarze walczyli na pierwszej linii frontu, jednak Wielka Brytannia od pokoleń jest rządzona przez królową i coś takiego prawie nigdy nie miało miejsca.

 – Jeżeli to prawda, wygląda na aktywną władczynię. Chcę ją spotkać.

 – Ale o ile to możliwe, w bardziej pokojowych okolicznościach.

 – Ciekawe, jak sobie radzi z mieczem!

Altina podekscytowała się myślą, że jej przeciwniczka jest do niej podobna. Na twarz Regisa zawitał jednak gorzki uśmiech.

 – Raczej nie jest taką osobą...

Najwyraźniej jedynie rodzina cesarska Belgarii posiadała tak wyjątkowe cechy. Żadne plotki nie wspominały o nadludzkiej sile kogokolwiek z królewskiego rodu Brytanni.

 – W każdym razie jednostka na południowej linii frontu to zawodowi żołnierze, a maszerujący teraz na południe to głównie najemnicy. Trzon armii powinni stanowić ci pierwsi, a najemnicy być w dużej mniejszości. Czyżby mieli powód, by tak podzielić siły?

 – Masz może jakiś pomysł, czemu tak jest?

 – Hmm. O ile utrzymanie jednostki złożonej jedynie z żołnierzy jest kosztowne, potrafią oni bez problemu współpracować. Najemnicy są silni w pojedynczych starciach... Ale żeby przez nich opóźniać marsz północnej formacji? Jest... Nie, i tak nie mają szansy przegrać...

 – Naprawdę?

 – Co prawda, to cała jednostka najemników, jednak dowodzi nimi Gilbert Schweinzeberg, nazywany królem najemników.

Słysząc to imię, Altina zmarszczyła czoło, przypominając sobie prawdopodobnie, jak Eric został ranny w starciu z jego siłami oraz o uszkodzonym mieczu.

 – Chwila, to nie byli najemnicy Federacji Germanii?

 – Chodzi właśnie o to, że można ich wynająć. Pracują dla tego, kto zaoferuje najwięcej pieniędzy. Według raportów atakiem na regiment dowodził Renard Pendu. To jedni z najlepszych dowódców, tak więc wątpię, aby czas tych ataków był przypadkowy.

 – Ale przecież cała jednostka nie może składać się wyłącznie z sił Renarda Pendu, prawda?

 – Tak. Nie mam pewności, ilu jest ich ogółem, jednak siły Renarda Pendu powinny liczyć niecały tysiąc. Pozostałe dziewięć muszą stanowić inne grupy.

 – Będą mu posłuszne?

Altina miała tu rację. Nawet jeżeli dowodził sam Gilbert, nie wszyscy najemnicy musieli podążać za jego rozkazami.

 – Poradzi sobie, nawet jeżeli jednostka na południu ruszy na północ. Trzymają się szeregu. Łatwo przewidzieć tempo ich marszu, więc powinien nad nimi zapanować.

 – Ich plan naprawdę nie ma żadnych luk?

 – Dowodzi trzydziestoma tysiącami żołnierzy. Wątpię, by popełnił taki błąd.

 – Ale ich siłom nie udało się połączyć na czas.

 – Właśnie...

W tym momencie wystrzały z armat obwieściły początek bitwy.

Siódma armia mogła jedynie przyjąć na siebie ten atak. Byli oddaleni od przeciwnika o 40 Ar (2848 m), tak więc dotarcie do wroga powinno im zająć dwadzieścia minut. Pośród żołnierzy piechoty ta sytuacja była znana jako ‘marché de la mort’ (marsz śmierci).

Pociski dział typu 41 miały wielkość dziecięcej głowy, tak więc trafiony nimi żołnierz był dosłownie rozrywany na kawałki. W dodatku pocisk uderzający za nim w ziemię tworzył falę uderzeniową, raniącą wszystkich dookoła.

Żołnierze maszerowali blisko siebie, nie zostawiając żadnych szpar w linii, przez co wyglądali jak ruchoma ściana. Gdyby pozwolili sobie na przerwy w formacji, mogłoby dojść do sytuacji, w której jeden żołnierz miałby przed sobą trzech przeciwników naraz.

W ich stronę leciały teraz białe pociski, mogące niszczyć ściany.

Nie powodowały jedynie fizycznych obrażeń. Dźwięki wybuchów, płacz towarzyszy, strach przed śmiercią powoli osłabiały wolę walki ostrzeliwanych. Wśród nich znaleźli się zarówno tacy, którzy chcieli jak najszybciej dotrzeć do przeciwnika, jak i osoby zwalniające ze strachu, ale formacja jako całość zachowała tempo marszu. Kluczem do tego okazało się strategiczne umieszczenie dowódców każdej z formacji na tyłach, którzy krzyczeli na podwładnych.

Przeciwnikami siódmej armii zazwyczaj były małe państwa jak Królestwo Estaburg. Chociaż bitwy z nimi także nie należały do prostych, nie posiadały one najnowszego uzbrojenia, natomiast tym razem belgarscy żołnierze maszerowali "w nieznane".

Belgaria także otworzyła ogień ze swoich dział.

Dystans pomiędzy armiami się kurczył.

Przeciwnik nie ruszał się z miejsca. Regiment Beilschmidt stał na tyłach formacji, tak więc nie widzieli wszystkiego dokładnie, ale najwyraźniej nie było żadnych przypadków żołnierzy próbujących uciekać ani ruszyć do przodu.

Najprawdopodobniej chcieli kupić trochę czasu, żeby jednostka z północy mogła do nich dołączyć.

Dzieliło ich już tylko 25 Ar (1878 m).

Starcie wyglądało jak zdobywanie fortu.

Przeciwnicy dysponowali najnowszymi modelami dział, niemogącymi co prawda strzelać dokładnie na dalekie dystanse, jednak powodującymi ogromne zniszczenia. Maszerujący żołnierze, modląc się o przeżycie, w jednej chwili byli rozrywani na krwawe kawałki, w tym oczywiście dowódcy pchający podwładnych naprzód. Ciała ich towarzyszy latały cały czas w powietrzu, a tych, którzy się przewrócili, zadeptywano na śmierć. Mimo to armia posuwała się przed siebie, pośród ognia armatniego, po ciałach swoich niedoszłych kolegów.

Regiment Beilschmidt kontynuował obserwację bitwy z wyżej położonego punktu.

 – Ach...

Altina zakryła usta. Wyglądała, jakby miała zaraz zwymiotować, a w kącikach oczu zbierały jej się łzy. Nie powinna widzieć szczegółów bitwy z tak dużej odległości, jednak posiadała też o wiele lepszy wzrok od normalnych ludzi.

Na samą myśl, co dzieje się na pierwszej linii, Regisowi także żołądek podszedł do gardła, jednak stłumił to w sobie. W końcu oboje nie mogli okazać słabości na oczach żołnierzy.

 – Widzisz coś takiego po raz pierwszy?

 – Nigdy dotąd nie obserwowałam czegoś tak przerażającego...

 – Ach, no racja.

 – Tobie nic nie jest, Regisie?

 – A czy wyglądam, jakby było?

Z dystansu wyglądał na niewzruszonego, jednak odkąd dotarli na wyznaczoną pozycję, nie mógł przestać się trząść. Nawet bez przeciwnika wyposażonego w najnowsze działa pole bitwy zawsze było tragicznym widokiem, przepełnionym śmiercią. Nawet jeżeli byliby świadkami morderstwa kompletnie obcej osoby, zareagowaliby tak samo jak tutaj.. Tam umierali ludzie. Sama świadomość tego faktu sprawiała, że zasychało im w gardle. Nieważne czyja, śmierć zawsze była przerażająca, nagła i ostateczna. Wiatr niósł ze sobą smród krwi, co utrudniało nawet oddychanie.

Jerome szybko rozwiał jednak tę atmosferę.

 – Przestańcie panikować! Ludzie i tak umierają. Nieważne gdzie i kiedy, to tylko kwestia czasu!

 – Nawet jeżeli to prawda...

 – Jeśli będziesz wspominać takie nudne sceny, w końcu do nich dołączysz.

 – Rozumiem...

Regis pokręcił energicznie głową.

Nie mogę dać się pochłonąć atmosferze. Jeżeli popełnię błąd jako strateg, wielu żołnierzy i Altinę czeka pewna śmierć. Muszę zacząć myśleć...

Altina wyciągnęła rękę do trzęsącego się z nerwów Regisa i chwyciła jego dłoń.

 – Regisie...

 – He? O-O co chodzi, Altino?

Chociaż strażnicy stali daleko z tyłu i nie słyszeli ich rozmowy, bez wątpienia mogli zobaczyć, co takiego robią. Co sobie pomyślą, widząc, jak trzymają się za ręce? Wszelkie nieodpowiednie plotki mogły osłabić morale w jednostce.

Altina spojrzała w oczy Regisa.

Naprawdę jest wyjątkowo piękna. Jej dłoń... Taka ciepła...

 – Regisie, nic mi nie jest. Uspokój się.

 – Ach, dobrze.

Był już na granicy wytrzymałości, ale dzięki pomocy Jerome'a i zaufaniu Altiny wziął się w garść. Wziął głęboki oddech, myśląc: Nawet jeżeli powietrze przepełnia śmierć, musimy oddychać, żeby przeżyć i pomóc przetrwać innym.

Odzyskał w końcu trzeźwość myślenia i powiedział:

 – Moim zdaniem przeciwnik ma jakiś plan i przegramy, jeżeli dalej zostaniemy w miejscu, przyglądając się walce.

Jednak nie mogli działać bez rozgryzienia zamiarów wroga. Strateg zaczął przyglądać się polu walki, tym razem ze spokojem, bez zbędnych emocji, jak szachownicy podczas rozgrywki.

Siódma armia, ruszając w dół wzgórza, miała formację jak dywan, teraz jednak była ona pełna dziur, jakby zjadały go szkodniki. Obecnie zostało im około szesnastu tysięcy żołnierzy.

Dziesięć tysięcy zbrojnych Wielkiej Brytanni stało ustawionych w półokrąg. Działa powoli przesuwali w tył, utrzymując je na maksymalnym dystansie rażenia, żeby cały czas mogły siać spustoszenie w siódmej armii. Na pierwszej linii stali muszkieterzy, a za nimi żołnierze z tarczami. Strzelcy po wycofaniu się dział zaczęli maszerować przed siebie.

Za tymi wszystkimi zmianami w formacji coś musiało stać. Kwatera dowodzenia była położona w środku formacji, otoczona przez ciężkich zbrojnych.

Regis przeszukał w pamięci przeczytane książki, jednak żadna z nich nie wspominała o najnowszych modelach broni palnej i dział.

 – Nie... To... Jednak... Gdzie ja widziałem ten kształt? - mówił do siebie, przerywając co kawałek.

Minęła dłuższa chwila, jednak nie dał rady sobie przypomnieć żadnej książki o nowym modelu uzbrojenia.

Czyli nic?

Regis po prostu nie znał żadnych strategii dotyczących takiej broni.

 – Ale gdzie... Ach! Właśnie! Magia!

 – He? Regisie?

Chłopak spojrzał na Altinę, patrzącą na niego zatroskanym wzrokiem, mówiąc głośno:

 – Jestem legendarnym czarodziejem!

 – Co ty mówisz? Wszystko z tobą dobrze?!

 – A, to tylko tytuł książki napisanej przez Olenburke'a. Ten autor słynie z dziwacznych opowieści. W jednej z nich Armia Państwa Magii używała takiej samej formacji jak oni.

 – Hmmm?

Słysząc słowo "magia", Altina niepewnie przechyliła głowę.

Jerome za to spojrzał na niego z pogardą.

 – Regisie, można to wykorzystać w walce? Użyłbym nawet błota, gdyby było użyteczne. Jeżeli nie, rzuciłbym to do ognia!

 – Ach, oczywiście, że można tego użyć. Zapomnijmy o pochodzeniu, samo działanie tej formacji jest prawidłowe. Nie mamy czasu, wyjaśnię w drodze. Powóz zostawimy na tyłach, razem z zaopatrzeniem. 

Luksusowa karoca, w której czekała na nich Clarissa, została powierzona oddziałom wsparcia, a że Regis nie potrafił jeździć konno, maszerował razem z żołnierzami. Jednak teraz to nie wchodziło w grę, ponieważ musiał wszystko wyjaśnić Altinie i Jerome'owi, którzy jechali na koniach.

Nie mam na sobie żadnego wyposażenia, więc dam jakoś radę. Prawdopodobnie.

Altina podjechała do niego.

 – W takim razie możesz jechać na mojej Karakarze!

 – To imię konia?!

 – Tak. Słodkie, nie?

 – Aaaach, tak... Ale to nie będzie kłopot? - Regis ledwie zachował płynność mowy.

Jerome zgodził się jednak z księżniczką, co było wyjątkową rzadkością.

 – Zróbmy tak! Księżniczka nie ma ze sobą miecza, zaś inne ostrze, do którego nie jest przyzwyczajona, tylko by jej zawadzało. Może jedynie jeździć z tobą i uważać na nasze plecy.

 – W-W-Więc... P-Przynajmniej z tyłu...

Jeżeli żołnierze zobaczyliby coś takiego... To mogłoby rozsiać jakieś plotki... - Regis w zamyśleniu pokiwał głową.

 – Dobrze. Powierzam się w twoje ręce, Altino. Wyjaśnię wszystko podczas jazdy.

 – Dobrze!

 – Ej, Regisie, możemy ruszyć armię?

 – Tak. Do połowy wzgórza. Zrobimy objazd dookoła miejsca, gdzie uderzają pociski. Nie wiem jeszcze, z której strony, decyzja zajmie mi jakieś pięć minut. Na razie ruszajmy.

 – Pięć minut? Tch, naprawdę cię nie rozumiem! - Mimo że się skarżył, Jerome od razu wziął swoją Le Cheveu D'une Dame i wsiadł na konia. - Słuchać, ludzie! Koniec drzemki! Ruszamy!

Wielu żołnierzy sądziło, że pozostaną siłą rezerwową, tak więc ich reakcja była powolna.

 – T... Tak jest!

 – Ha! Strateg powiedział coś w stylu "jestem czarodziejem", więc lepiej ruszcie dupy, bo inaczej zamieni was w żaby! Za księżniczką!

Na te słowa generała żołnierze wznieśli okrzyki bojowe.

Plotki o Regisie krążyły już od jakiegoś czasu. Pokonanie armii barbarzyńców, zdobycie Fortu Volks, podpalenie bagna, żeby spalić rycerzy z pierwszej armii. Tego nie mógł dokonać normalny człowiek, tak więc uznano, że jest albo jakimś monstrum, albo czarodziejem. Belgaria od wieków wyznawała monoteistyczną religię, w której potwór był wrogiem Boga, a czarodzieja uznawano za mędrca wspierającego wiernych. Jednak ten ostatni nie dawał jedynie rad, ale także wymierzał kary zdrajcom. Dzieciom mówiło się, że albo będą grzeczne, albo czarodziej zamieni je w w żaby. W wielu książkach fantasy magowie używali zaklęć typu Smoczy Piorun czy Promieni Negatywnej Energii (choć najczęściej była to sprawka władców demonów). Jednak większości żołnierzy czarodziej kojarzył się z osobą z ich świętego pisma, tak więc ci bardziej religijni, słysząc żart Jerome’a, aż pobledli. W oddziałach zaczęły też rozchodzić się szepty typu „to prawda?!”, „więc naprawdę jest czarodziejem” czy „wiedziałem!”.

 – Chwila! To był tylko tytuł książki!

Regis, chcący wyjaśnić nieporozumienie, siedział na koniu jak jakiś ładunek. Zupełnie jak podczas ucieczki ze stolicy, Altina wciągnęła go za nadgarstek, rzucając go przed siebie, a kiedy już znalazł się na rumaku, mógł co najwyżej chwycić się konia.

 – Nie przywykłeś do tego?! - spytała księżniczka.

 – Po prostu nasze sposoby jazdy są inne.

Altina najwyraźniej nie usłyszała jego cichej odpowiedzi.

 – Wszyscy gotowi?! - krzyknęła w stronę swojej armii.

 – Taaak! - odpowiedzieli żołnierze.

 – Przeciwnik coś knuje, jednak Regis się tym zajmie! Zbierzcie w sobie odwagę i ruszamy! - Po tych słowach skierowała miecz w stronę pola bitwy.

 – Taaak jest!

Altina zacisnęła lekko nogi, dając koniowi rozkaz do ruszenia. Regis jednak nie był w stanie dostrzec szczegółów całego pola bitwy, po części przez głowę konia zasłaniającą mu widok, ale przede wszystkim z powodu pyłu powstałego podczas walki, który pokrywał rozległe równiny leżące obok wzniesień, na których toczyła się walka.

Koń księżniczki przyspieszył.

Jerome jechał z tyłu, ponieważ musiał wcześniej zebrać swoich Czarnych Rycerzy. Za nimi maszerowało trzy tysiące zbrojnych.

Dookoła wznosiły się bojowe okrzyki i stukały końskie kopyta.

Regis jednak słyszał głównie coraz szybsze bicie swojego serca.

<noinclude>
{| border="1" cellpadding="5" cellspacing="0" style="margin: 1em 1em 1em 0; background: #f9f9f9; border: 1px #aaaaaa solid; padding: 0.2em; border-collapse: collapse;"
|-
| Wróć do [[Haken no Kouki Altina PL: Tom 5 Rozdział 2|Rozdział 2]]
| [[Haken no Kouki Altina PL|Strona Główna]]
|-
|}
</noinclude>

Rozdział 3: Siódma Cesarska Armia

2019-06-26T20:11:21Z

Sacredus: Sacredus moved page Rozdział 3: Siódma Cesarska Armia to Rozdział 3

#REDIRECT [[Rozdział 3]]

Haken no Kouki Altina PL: Tom 5 Rozdział 3

2019-06-26T20:11:21Z

Sacredus: Sacredus moved page Rozdział 3: Siódma Cesarska Armia to Rozdział 3

==Rozdział 3==

Następnego dnia w południe siódma armia dotarła do Rouen. Ich głównymi siłami byli piechurzy, weterani z frontu wschodniego, na którym toczyły się walki równie intensywne jak te na północnym, tak więc ich doświadczenie równoważyło braki w kawalerii. Składała się na nią głównie prywatna armia diuka Barguesonne, z czego połowę stanowili żołnierze zawodowi i najemnicy, resztę lekka piechota, stworzona z poborowych. Wszyscy mieli jednak doświadczenie bojowe, stąd też wzięła się aura pewności siebie, bijąca od ich generała.

Obóz regimentu Beilschmidt leżał na południe od miasta. Siódma armia ustawiła się, tworząc wokół nich półokrąg, jakby próbowali ich otoczyć.

Altina zmarszczyła czoło.

 – Co to ma znaczyć? Wszystkie pozostałe strony miasta są puste, więc czemu ustawili się w taki sposób akurat na południu?

 – Chcą nas zastraszyć?

Regisowi nie przychodziła do głowy żadna inna możliwość.

W takiej sytuacji nie powinno się doprowadzać do głupiej, bratobójczej walki, nawet generał siódmej armii powinien to wiedzieć. Innymi słowy, ta prowokacja była bezcelowa, chyba że mieli własne plany. Z drugiej strony jak by na to nie patrzeć, Altina i jej towarzysze nie mogli dać się zastraszyć.

Księżniczka jednak nie potrafiła się uspokoić.

 – Chcesz przeciwko temu zaprotestować?

 – To jedynie tania prowokacja, nie musimy na nią reagować. Za to jeżeli nie zachowamy ostrożności, będzie można oskarżyć nas o nadużycie autorytetu.

 – Ach, to nie tak źle. Zawsze to jakiś sposób.

 – Nie znam generała Barguesonne, ale mam przeczucie, że to ktoś, kogo nie chcę spotkać.

 – Ojoj, ty kogoś nie znasz, to rzadki widok.

 – Co prawda, szlachta pisze swoje biografie, ale nie da się ich używać jako punktu odniesienia, bo za dużo w nich upiększeń.

 – Pewnie wypełniają je same pochwały i komplementy.

 – No cóż... Gdyby wszystkie opisane w nich wyczyny były prawdziwe, podbilibyśmy wszystkie sąsiednie kraje, i to trzykrotnie. A mimo to wciąż z nimi walczymy.

 – Co za głupie legendy.

Podczas tej rozmowy przyjechał posłaniec siódmej armii. Sądząc po jego wyglądzie, ten ciężki kawalerzysta nie tylko posiadał stopień oficera, ale należał także do szlachty.

Chociaż był sojusznikiem, żołnierze regimentu mieli żądzę krwi w oczach - w końcu otoczono ich, traktując jak wrogów.

Nie dbając o swoje otoczenie, wysłannik zsiadł z konia i uklęknął.

 – Wiadomość od generała Barguesonne!

Generał Barguesonne miał wyższy stopień niż Altina, tak więc to oni powinni dołączyć do siódmej armii.

Altina zrobiła przerażającą minę, dlatego Regis, chociaż nie chciał się wyróżniać, podszedł do posłańca. Wolał uniknąć sytuacji, w której księżniczka sprawiłaby jakieś problemy.

 – Przekaż rozkazy.

 – Niedługo zbierze się narada wojenna. Stawcie się w kwaterze siódmej armii.

 – Przyjęliśmy, wykonamy rozkaz tak szybko, jak to możliwe.

Regis nie przejmował się należną etykietą, jednak nie był zdenerwowany ani arogancki jak ten posłaniec.

Muszą aż tak zaznaczać swoją pozycję?

Strateg wyjął z kieszeni zegarek, żeby sprawdzić godzinę.

 – Proszę przekazać, że stawimy się o czternastej.

 – Przyjąłem!

Posłaniec wstał z kolan i spojrzał na innych żołnierzy.

 – Słyszałem, że regiment Beilschmidt utrzymał północną granicę i zdobył Fort Volks, ale nie wygląda jakoś specjalnie wybitnie.

Rycerze rzucili mu spojrzenia, jakby zaraz mieli się na niego rzucić. Zanim Altina osiągnęła punkt wrzenia i zrobiła to jako pierwsza, Regis odpowiedział:

 – Generał Barguesonne chce nas znieważyć?

 – Nie.

 – Więc proszę przekazać mu wiadomość. Lepiej nie wysyłać pyskatych posłańców.

 – ...?

Wysłannik był równie wściekły, co zawstydzony, a otaczający go żołnierze wybuchnęli śmiechem. Gdyby Regis tego nie powiedział, cała ta sytuacja mogłaby negatywnie wpłynąć na morale regimentu.

Gdyby posłaniec powiedział teraz cokolwiek, wyszedłby na głupca. Wiedząc to, w milczeniu zasalutował, wsiadł na konia i odjechał, otrzymując jeszcze wiwaty rycerzy na pożegnanie.

Altina westchnęła z ulgą.

 – Dziękuję, Regisie.

 – Pomyśleć, że po dwóch tygodniach marszu dojdzie do utarczki słownej między sojusznikami.

 – Gdyby nie ty, wyciągnęłabym miecz.

 – Musimy spotkać się z generałem, więc trzymaj nerwy na wodzy.

 – Widać mamy przed sobą przeciwnika innego niż wroga armia.

Ona nie żartuje... Chyba zaraz rozboli mnie głowa.

 – Dziękuję za przybycie, wejdźcie - powiedział siedzący na najwyższym krześle generał Barguesonne, jednocześnie składając pokłon. Sądząc po wcześniejszym zachowaniu posłańca, ten gest stanowił jedynie grzecznościową formalność.

Był to mężczyzna w podeszłym wieku, z siwą brodą i włosami, co w połączeniu ze zmarszczkami oraz bystrym wzrokiem tworzyło przerażający wizerunek.

Stał przy nim doradca wyposażony we włócznię.

Generał broni miał na swoim koncie wiele starć wojennych, i to zanim jeszcze Regis przyszedł na świat.

Altina zasalutowała, kładąc prawą rękę na piersi.

 – Generale Barguesonne, zanim przejdę pod twoje dowództwo, mam pytanie.

Regis poczuł, jakby uderzyło go coś ciężkiego.

Co ona zamierza mu powiedzieć?

Do obozu siódmej armii wyruszyli we dwójkę, mając ze sobą jedynie kilku strażników czekających na zewnątrz. Jerome ze względu na swoją pozycję też powinien im towarzyszyć, ale powiedział tylko, że zostawia kłopotliwe sprawy w ich rękach.

Namiot-kwatera siódmej armii był większy od tego, jakim dysponował regiment Beilschmidt. Ze względu na siedzącego w centrum generała, a po jego bokach tworzących przejście trzydziestu oficerów, co nawet jak na zebranie strategiczne stanowiło sporą grupę, przypominał bardziej salę audiencyjną.

Altina wpatrywała się bezpośrednio w generała, a zebrani oficerowie uważnie przypatrywali się jej. Regis chciał ją powstrzymać, jednak byłoby to niestosowne.

W końcu księżniczka powiedziała:

 – Generale, rozumiem, że mnie nie akceptujesz, ponieważ wspierasz Latreille. Jednak jeżeli podczas bitwy podejmiesz jakąkolwiek akcję przeciwko regimentowi Beilschmidt, będę mogła uznać to za akt zdrady przeciwko cesarstwu?

Regis nagle stracił całą siłę w nogach. Altina miała oczywiście rację, jednak nie wiedział, jak na te słowa zareaguje generał. Sam przed jakąkolwiek prowokacją przeciwnika dobrze by się najpierw przygotował, dlatego sposób, w jaki zrobiła to księżniczka, nie wpływał za dobrze na jego serce.

Generał odpowiedział jedynie:

 – Jesteś o dziesięć lat za młoda, aby rozmawiać ze mną o cesarstwie. Ustaw się w formacji.

 – ...

Altina zasalutowała i zgodnie z poleceniem ustawiła się w szeregu.

Więc nie jest jedynie żołnierzem - pomyślał Regis.

Nie zareagował na buntownicze słowa księżniczki, prawdopodobnie ze względu na swój podeszły wiek. Właściwie to dobrze, bo w przeciwnym razie nie mieliby jak odpowiedzieć na jego reakcję. Co więcej, Altina nie otrzymała odpowiedzi, co oznaczało „nie mieszaj polityki i prywatnych spraw do armii”. Mimo to użył słowa "cesarstwo". Gdyby mieli równy stopień, księżniczka mogłaby stwierdzić, że generał nie zrozumiał głównego założenia jej pytania, jednak ponieważ przewyższał ją rangą, nie miała możliwości kontynuować rozmowy.

Jest wyjątkowo przebiegły - skomentował w myślach Regis.

Stary strateg wyszedł przed szereg, zdając raport z sytuacji:

 – Armia Wielkiej Brytanni zajęła nabrzeże Chaineboule, należące do rodu Trouin. Na ląd zeszło trzydzieści tysięcy zbrojnych, w starciu z którymi druga armia poniosła porażkę. Na szczęście generał Beaumarchais przetrwał starcie. Wróg podzielił swoje wojska na trzy części. Dwie okupują miasto oraz fortecę, trzecia natomiast wyruszyła w kierunku stolicy. Zgodnie z wolą cesarza to te siły zniszczymy.

Oficerowie zaczęli wznosić okrzyki typu:

 – Właśnie! Tak będzie!

Powinienem zaakceptować różnicę w kulturze regimentów? Chociaż nie przywykłem do tego. - Regis czuł się niepewnie, chciał przynajmniej rozdzielić ważne informacje o obecnej sytuacji od ich poglądów. Jednak stary strateg wrócił do szeregu, zanim tamten zdążył cokolwiek powiedzieć.

 – Teraz główny strateg wyjaśni nasz plan. Drugi oficer administracyjny Vicente.

 – Tak jest!

Najwyraźniej role zostały dobrze rozdzielone.

Przed szereg wyszedł młody oficer, niesprawiający wrażenia żołnierza w pełni sił. Wyglądał raczej na bardzo chorowitą osobę.

 – Wyjaśnię teraz plan na nadchodzącą bitwę.

 – Hmm?

Jego wygląd i imię przypominały kogoś Regisowi. Zauważając jego reakcję, Altina wyszeptała mu do ucha:

 – Czyżbyś znał go z akademii wojskowej?

 – Chyba tak...

Podczas jednej z bitew ćwiczebnych Regis prowadził debatę z Vicente, reprezentującym inną szkołę. Nie udało mu się wygrać, co równało się także z jego pierwszą przegraną. Chociaż wiele plotek mówiło, że walka była nieczysta, porażka pozostawała porażką. Regis nie spodziewał się go jeszcze kiedykolwiek zobaczyć, jednak ucieszył się z tego spotkania - w końcu ktoś, kogo znał ze szkoły wojskowej, żył i miał się dobrze.

Zgodnie z poleceniem Vicente wniesiono mapę pokazującą obecną sytuację w cesarstwie. Siódma Cesarska Armia wraz z Przygranicznym Regimentem Beilschmidt były na niej reprezentowana przez czerwone pionki, wrogie jednostki natomiast przez niebieskie.

 – Według raportów zwiadowców dziesięciotysięczna armia kieruje się w stronę stolicy. Co prawda, pole bitwy różni się od wschodniej linii frontu, ale Siódma Cesarska Armia dysponuje dwudziestoma pięcioma tysiącami zbrojnych. Tak jak zwykle, nic nie zatrzyma nas przed odniesieniem zwycięstwa!

Zebrani oficerowie wznieśli okrzyk.

Nie było zbyt wielkiej różnicy pomiędzy tym, czego Regis dowiedział się wcześniej w regimencie, a tym, co tu usłyszał. Jednak nawet w starciu z dziesięciotysięczną armią należy brać pod uwagę, że wróg podzielił swoje siły na trzy. Podstawy sztuki wojennej zakładają rozdzielenie wrogich sił na mniejsze części, jednak wróg sam dzielący swoją armię? To przypomniało mu jedną z setek książek opisujących bitwy i strategie, które kiedyś przeczytał, przez co naszły go wątpliwości.

 – Wrogie siły naprawdę mają jedynie dziesięć tysięcy?

Po jego pytaniu w namiocie zapanowała cisza i zanim się spostrzegł, wszystkie spojrzenia skupiły się na nim.

O nie...

Nie zdawał sobie sprawy, że powiedział tamte słowa na głos.

Stojący przy generale Vicente wlepiał w niego ostre jak sztylety spojrzenie.

 – Oficerze administracyjny piątego stopnia, Regisie Auricu, co takiego powiedziałeś? Dokończ myśl. Nawet jeżeli to opinia kogoś siedzącego na końcu stołu, chcemy ją usłyszeć.

Nie przedstawił się, mimo to wywołano go po imieniu i stopniu, jednak przywódca powinien znać dowództwo sojuszniczego regimentu, a Vicente był doradcą siódmej armii.

Regis nie przywykł do wyrażania opinii przy tak wielu ludziach, jednak należało to do jego obowiązków, więc nie miał wyboru.

 – Zdobyliśmy informację, że wrogie siły podzieliły się na trzy części. Samo to jest nietypowe i nie wiemy, dlaczego tak zrobili. Czy jednak mamy pewność, że maszerujące na nas siły liczą jedynie dziesięć tysięcy?

 – Ach, czyżbyś wątpił w wiarygodność naszych raportów?

 – Jestem jedynie tchórzem, po prostu nie mogę przestać się martwić...

 – Jeżeli chodzi o pozostałe dwie części, pierwsza armia w liczbie trzydziestu tysięcy zbrojnych ruszyła w stronę jednej z nich. Prowadzi ich sam generał Latreille, tak więc nie ma wątpliwości, że odniosą zwycięstwo. Siły okupujące nabrzeże najprawdopodobniej stanowią rezerwy.

 – Z trzydziestu tysięcy aż jedna trzecia to rezerwy?

 – Nic w tym dziwnego, w końcu zajmują nieznane tereny. Wrogi dowódca wydaje się niebywale ostrożny.

Na bocznej części mapy, na wybrzeżu, stały trzy pionki reprezentujące przeciwnika. W oczach Regisa wróg poruszał się na wschód jak wąż. W odpowiedzi na podział brytańskich wojsk północną linię stanowiła pierwsza armia, natomiast południową - siódma. Jeden pionek odpowiadał dziesięciu tysiącom jednostek, tak więc przeciwnik miał łącznie trzy, podczas gdy cesarstwo trzy w północnej części i dwie w południowej, a także trzy jednostki rezerwy z tyłu, chociaż tak naprawdę były to siły zbyt powolne, aby dołączyć na czas. Albo spędzili zbyt wiele czasu, zbierając siły, albo celowo poruszali się wolno, nie chcąc odnieść strat. Ich powody nie miały jednak teraz znaczenia, odpowiedzą za tę sytuację później. Gdyby regiment Beilschmidt został dłużej przetrzymany przez armię Varden, oni też należeliby do jednostek rezerwy.

Poza tym chociaż cesarstwo miało stutysięczną armię przygotowaną na odpowiedź na ten atak, na schemacie znajdowało się jedynie osiem pionków. Brakujące dwadzieścia tysięcy stanowiła prawdopodobnie wybita druga armia.

Regis skupił się na mapie.

 – Jeżeli wrogie oddziały z północy ruszą na południe, a te z tyłu naprzód, wtedy całym impetem uderzą na siódmą armię, co oznacza, że nasze dwudziestopięciotysięczne siły będą musiały zmierzyć się z trzydziestoma tysiącami żołnierzy.

W tę kalkulację Regis wliczył także jednostki wsparcia, tak więc ich siły aktualnie zdolne do walki nie były aż tak liczne.

Vicente prychnął.

 – Nic się nie zmieniłeś. To może się stać, tamto może się stać. Zawsze byłeś taki strachliwy. To przecież niemożliwe, żeby brytańska armia przyspieszyła marsz.

Najwyraźniej pamiętał Regisa, który przypomniał sobie w tym momencie debatę z Vicente, chociaż nie była to najlepsza chwila na takie wspominki.

 – Doprawdy? Wielka Brytannia używa statków parowych do zaopatrywania armii. Nawet jeżeli ich ładownie są pełne, mogą wrócić tutaj w ciągu dziesięciu dni. Ich siły zeszły na ląd szesnastego kwietnia, mamy już szesnasty maja. Tak więc może lepiej wziąć pod uwagę, że są obecnie lepiej przygotowani, niż zakładaliśmy? Dla przykładu mogą już dysponować kawalerią?

Wybrzeża państw dzieliło jedynie 150 Li (666 km). Nawet najszybszy parowiec wypełniony zaopatrzeniem mógł pokonywać 30 Li (133 km) dziennie, jednak drogę powrotną przebywał już z pustą ładownią, co zwiększało jego szybkość. Dlatego też według Regisa zakładanie, że Wielka Brytannia dysponuje jedynie trzydziestoma tysiącami żołnierzy, było bardzo ryzykowne.

Vicente zachowywał się jak nauczyciel rozmawiający z nieudolnym uczniem.

 – To chyba oczywiste, że wziąłem pod uwagę możliwość wykorzystania parowców. Dlatego właśnie oszacowałem liczebność przeciwnika na trzydzieści tysięcy. Nie musisz nawet pytać o takie rzeczy.

 – Nie mamy szczegółowych informacji o ich statkach. Czyżbyś dał radę jakoś je uzyskać?

 – Parowce są w stanie podróżować z dużą szybkością nawet w bezwietrzną pogodę, jednak środkową część kadłuba zajmują silnik i węgiel, przez co pozostaje niewiele przestrzeni na ładunek. Tyle informacji mi wystarczy.

Belgaria próbowała już wcześniej zbudować parowiec.

Taki statek miał dwa koła napędowe pośrodku obu burt. Co prawda, nie wymagał wiatru, jednak w istocie większość ładowni zajmowały węgiel oraz silnik, dlatego w końcu uznano go za niepraktyczny. Problem rozwiązywała śruba napędowa, jednak Cesarstwo nie eksperymentowało z nią, ponieważ wymagała wywiercenia dziur w spodzie kadłuba, co mogłoby doprowadzić do wielu wypadków.

 – Nie przejmujesz się Cesarstwem? Słyszałem, że niedawno ulepszono koło napędowe i nawet mniejsze jest w stanie osiągnąć dobrą prędkość. Skoro istnieje już taka technologia, czemu nie założyć, że przeciwnik jej używa?

W najnowszej wersji napędu brano pod uwagę różnicę w wytworzonej sile pchającej statek. Okręty z małym kołem napędowym, o niewielkich skrzydłach zanurzonych w wodzie, osiągały większą prędkość od tych posiadających duże koła po bokach statków. Te wyniki osiągnięto kilka lat temu metodą prób i błędów. Regis przeczytał o tym w książce, którą kupił podczas jego ostatniego pobytu w stolicy. Opowiadała o młodym kapitanie piratów, walczącym z najnowszym modelem parowca Wielkiej Brytanni. Strateg

zostałby zrugany za podanie źródła swojej wiedzy, tak więc postanowił przemilczeć ten detal.

 – Hmph! Może więc wyjawisz nam swój najlepszy plan?

Regis po słowach „wyjawić” i „najlepszy” zrozumiał, że zapowiadała się ciężka wymiana zdań, jednak jeżeli by się teraz cofnął, miałoby to negatywny efekt na reputację Altiny. Poza tym obecna strategia stwarzała zagrożenie dla całej armii, tak więc musiał wykorzystać okazję, żeby jakoś wpłynąć na jej zmianę.

 – Sugeruję... Żeby siódma armia ruszyła na północ i połączyła się z pierwszą, co zapewniłoby nam dodatkowe pięćdziesiąt tysięcy sił do walki.

Żołnierze stojący w szeregu zaczęli między sobą szeptać.

Vicente prychnął.

 – Widzę, że chcesz zmieść ich przewagą liczebną. Powiedz jednak - co będzie z obroną stolicy?

 – Trzydzieści tysięcy jednostek rezerwy powinno do tego wystarczyć.

 – Rezerwy? W takim razie ostatnia linia obrony leżałaby przy samej stolicy.

 – Jeżeli zwyciężymy, nie będzie mieć znaczenia, gdzie odbędzie się bitwa.

 – Rozumiem. Niczego innego nie oczekiwałbym po oficerze z pospólstwa. Ważne, by wygrać, nieważne jak. W ogóle nie rozumiesz natury wojny!

 – Doprawdy...

Regis nie zaprzeczył.

Vicente kontynuował wymownie:

 – Belgaria nie potrzebuje dużo większych sił, by zgnieść przeciwnika! Haniebnym czynem byłoby pozwolić wrogowi chociaż zbliżyć się do stolicy! Już nawet nie wspominając, że wszedłby tak daleko w głąb naszego terytorium! Czyżbyś próbował obniżyć reputację i prestiż siódmej armii?!

Zebrani żołnierze się z nim zgodzili.

Widać jestem tu niemile widziany. Skoro używają reputacji i prestiżu jako argumentu, nie mam wyboru - pomyślał Regis.

 – Rozumiem. Jeżeli musimy odnieść zwycięstwo tutaj, na południowej linii, powinniśmy przechwycić armie przeciwnika, mając przewagę wysokości terenu. W pobliżu jest kilka odpowiednich wzniesień.

Vicente zamyślił się na chwilę, po czym pokiwał głową.

 – Też o tym pomyślałem. Wrogie wojska zajmują rozległe tereny Cesarstwa, co rozciąga ich linię zaopatrzenia, dlatego też chcą walczyć najszybciej, jak to możliwe. Zaatakują nas bezpośrednio, nawet jeżeli będziemy mieć nad nimi przewagę.

 – Nie byłoby prościej, gdybyśmy odparli ich natarcie, wykorzystując przewagę wysokości terenu? To chyba dopuszczalne, prawda?

 – Tak, jednak ta armia nadaje się lepiej do ataku. Przeciwnik ma najnowsze modele broni palnej oraz armat, jednak jeżeli użyjemy naszej przewagi liczebnej, nie będą nawet mieli szansy użyć dział! Nie tak walczy Belgaria?!

 – Właściwe działanie...

W jego planie nie było błędów, po prostu podążał za metodami walki opisanymi w podręcznikach. Dlatego właśnie przeciwnik mógł łatwo odgadnąć ich sposób działania. Najprawdopodobniej ruszył naprzód z oddziałem liczącym jedynie dziesięć tysięcy żołnierzy, ponieważ wiedział dokładnie, jaką strategię obierze cesarstwo, i potrafił na nią skutecznie odpowiedzieć.

Tylko dlaczego uważają, że wygrają mniejszymi siłami? Czyżby aż tak wierzyli w swoje nowe uzbrojenie? Czy może mają coś jeszcze, co mogłoby odwrócić losy wojny? Za mało informacji...

Regis co prawda wysłał zwiadowców, jednak nie zauważyli oni żadnych podejrzanych ruchów wojsk przeciwnika. Chcąc ocenić siłę Cesarstwa, kazał im sprawdzić także własnych sojuszników. Posiadanie błędnych informacji było w końcu bardziej niebezpieczne niż brak jakiejkolwiek wiedzy o czekającej ich walce.

Niestety, bardzo trudno było o zwiadowców potrafiących przekazać dokładne raporty. Kryteria dla takiej osoby obejmowały odwagę, zdolności oraz dobre wykształcenie. W dodatku pozycja zwiadowcy nie zapewniała sławy ani dobrej zapłaty, na co mogli liczyć kawalerzyści i rycerze walczący na pierwszej linii.

Widząc, że dyskusja pomiędzy Regisem a Vicente dobiegła końca, generał Barguesonne uniósł rękę. Wtedy wszyscy oficerowie wrócili na swoje pozycje, stając na baczność. Dowódca siódmej armii wstał z krzesła i powiedział:

 – Użyjemy planu doradcy wojennego Vicente.

Następnie kolejno wywoływano jednostki i przydzielano im role.

Mają zamiar umieścić Regiment Beilschmidt na tyłach, prawda?

 – Generał brygady Belgaria, zajmiecie pozycję na tyłach formacji. Siądźcie sobie i obserwujcie, jak wygląda wojna.

 – Przyjęłam. - Altina zasalutowała.

Stojący wokół nich rycerze nie mogli powstrzymać śmiechu.

Dla nich ta bitwa miała być kolejnym zwycięstwem na koncie. Armia Belgarii była nie tylko silna, posiadała także przewagę liczebną. Przegrana nawet z wrogiem dysponującym najnowszym uzbrojeniem nie mieściła się w głowie. Dlatego też z góry założyli wygraną i z tą myślą ustawili pozycje jednostek. Dla oficerów siódmej armii przeciwnicy jawili się jak ryby same wskakujące na łódź rybaka. Wszyscy inni mieli stać z tyłu i patrzeć, jak ci pożerają zdobycz. W taki właśnie sposób zaszydzono z regimentu Beilschmidt.

W oczach Regisa jednak nie tylko przeciwnicy mieli wylądować pod nożem...

Altina spojrzała na żołnierzy stojących w szeregu.

 – Nie mamy zamiaru interweniować. Nie krępujcie się jednak prosić o pomoc, jeżeli zaczniecie przegrywać. Bez wahania przybędziemy wam z odsieczą.

 – Hmph. Nie ma takiej potrzeby. Postrzelona wróblica może wrócić na północ z pustymi rękoma! 

Ta obelga dobiegła od posłańca, który przekazał im wcześniej rozkazy, będącego tak naprawdę dowódcą batalionu.

Od dawna nie słyszałem tego przezwiska Altiny. Właśnie, ciekawe, czy mój szwagier był już w muzeum. W końcu chciał jak najszybciej zobaczyć obraz z oryginalnym mieczem. Jeśli tak zrobił, pewnie opuścił już stolicę.

Pogrążony w myślach Regis podniósł rękę.

 – Moim zdaniem przeciwnik ma jakiś ukryty motyw, dlatego też wnioskuję o zwiększenie liczebności zwiadowców.

 – Ukryty motyw? A niby jaki? - parsknął Vicente.

Regis jednak się nie ugiął.

 – Tego nie wiem, jednak lepiej zachować ostrożność. 

 – Ha. Strateg tak łatwo mówiący, że czegoś nie wie.

Byłoby lepiej, gdybym udawał, że coś wiem? Cóż, lepiej odstawić na bok zachowanie prawdziwego stratega.

 – Więc, doradco wojenny Vicente, możesz przewidzieć zamiary przeciwnika?

Zapytany się uśmiechnął.

 – Wielka Brytannia najechała nas, ponieważ dysponują teraz nowymi modelami dział i broni palnej. Dlatego też ich taktyka będzie przewidywać używanie ich. Tak podpowiada nawet zdrowy rozsądek. Tak więc będą chcieli efektywnie używać nowego uzbrojenia, zwłaszcza dział przeznaczonych do rażenia wielu przeciwników naraz. Nie przywykli jednak do dużych bitew. Widząc naprzeciwko siebie stutysięczną armię Cesarstwa, uciekną w popłochu bez oddania nawet jednego strzału. Dlatego mając na uwadze ten fakt, stan psychiczny żołnierzy oraz ich nową broń, wrodzy dowódcy zdecydowali się podzielić armię na mniejsze części.

Bez wątpienia Vicente potrafił dobrze wyrażać swoje myśli.

Słysząc jego wyjaśnienia, generał i pozostali oficerowie pokiwali głowami, żołnierze natomiast wznosili okrzyki typu „to nasz doradca wojenny”.

Zanim jednak Regis zdążył odpowiedzieć na jego argumenty, Vicente kontynuował:

 – Piąty oficerze administracyjny Regisie Auricu, jeżeli twoje tchórzostwo się rozprzestrzeni, wpłynie negatywnie na morale. Zważaj więc na słowa. 

 – Przyjąłem.

Regis nie miał wyboru, musiał posłuchać rozkazu wyższego stopniem. Zasalutował, mówiąc:

 – Przygraniczny Regiment Beilschmidt pozostanie w stanie gotowości na tyłach formacji i nie będzie przeszkadzać sojusznikom.

Zebrani oficerowie wybuchnęli śmiechem, jakby zobaczyli nowego rekruta. Generał Barguesonne pokiwał jedynie głową.

Na tym zakończyła się narada wojenna Siódmej Armii.

Altina kopnęła leżący na ziemi kamień, który poszybował w niebo jak wystrzelony z katapulty.

Regis wzruszył ramionami.

 – Testują nową broń?

 – Grrrr, to mnie wkurza!

Opuścili już obóz siódmej armii i wracali do swojego regimentu. Towarzyszyli im strażnicy, jednak szli z tyłu i nie mogli niczego usłyszeć, chyba że zostałoby to powiedziane naprawdę głośno. Mimo to wciąż byli otoczeni przez cesarską armię, ustawioną w zasięgu strzału łuczników.

Altina kopnęła kolejny kamień.

 – Czego oni chcą?! Po co było nas wzywać na naradę wojenną, skoro mogli wcześniej rozkazać nam trzymać się z tyłu?! Nie mieli w ogóle zamiaru z nami dyskutować!

 – Cóż, nie mogę temu zaprzeczyć...

Mimo wymiany zdań między strategami żadne wspólne uzgadnianie planu nie miało miejsca. Od samego początku mieli zamiar działać według wcześniej ustalonego planu i odrzucić wszelkie opinie Regisa i Altiny.

 – Robią z nas głupców!

 – Bez wątpienia nas lekceważą. Prawdopodobnie dali nam szansę wyrażenia naszego zdania, jednak nie mieli w planach brać go pod uwagę. A może chcieli po prostu mieć spokój?

 – Co to ma znaczyć?!

Narada wojenna, w której z miejsca odrzuca się opinię drugiej strony, jest jedynie stratą czasu dla wszystkich zebranych.

 – Być może... to równie nieprzyjemne dla nich, jak i dla nas. Sama siódma armia nie była świadoma, że od samego początku mieli zamiar odrzucić nasze zdanie.

 – Co? - Księżniczka zrobiła zdziwioną minę, w końcu było oczywiste, że nie zaakceptowali ani jednego pomysłu Regisa.

 – Człowiek zadręczyłby się, gdyby zmieniał ciągle zdanie pod wpływem opinii innych osób. Dlatego też rozmowy otwierające oczy i zmieniające spojrzenie na świat są jedynie zwykłą iluzją. Gdyby ktoś miał takie same poglądy jak oni, przyjęliby je z otwartymi ramionami. W końcu ludzie cieszą się, kiedy są akceptowani przez innych.

 – To rozumiem, ale...

 – Gdyby przyjęli opinię innych, zaprzeczyliby samym sobie, całkowicie niszcząc część własnego ciągu myślowego. Nie znieśliby tego.

 – Naprawdę? Ja lubię słuchać różnych opinii.

 – Odpowiedziałem jedynie na twoje wątpliwości. Gdyby mogły stopnieć jak lód, byłabyś o wiele szczęśliwsza. Jeśli różnilibyśmy się w zdaniu na jakiś temat i miałabyś silne przekonanie co do swojej racji, nie mogłabyś zaakceptować mojego punktu widzenia. Pamiętasz, jak próbowałem zatrzymać cię, kiedy postanowiłaś zostać cesarzową? Albo powstrzymać twój pojedynek z sir Jeromem czy atak na Fort Volks?

 – Aaach, wystarczy! Rozumiem! To mnie po prostu drażni! - Altina zaczęła machać rękami.

 – Cóż, pomimo to wciąż mógłbym z tobą rozmawiać.

 – Ach, naprawdę? Dlaczego?

 – Mimo bólu powstałego po zaprzeczeniu własnemu ciągowi myśli należy przyjąć punkt widzenia innych i wymienić poglądy. Jednak do tego trzeba założyć, że twój partner jest lepszy od ciebie. Albo przynajmniej zaakceptować jego przewagę w jakimś konkretnym przypadku. Jeżeli wtedy uznasz, że możesz się czegoś nauczyć, wysłuchasz jego opinii. Oczywiście ból samego zaprzeczenia sobie pozostanie, jednak wtedy jest do zaakceptowania.

Altinie aż oczy zabłysły.

To pewnie był ten respekt, o którym sam chwilę wcześniej wspominał, ale czuł się niezręcznie, kiedy patrzyła tak na niego dziewczyna młodsza o cztery lata.

 – Tego mogłam się po tobie spodziewać!

 – Dziękuję?

 – Innymi słowy, odrzucają nasze pomysły, ponieważ nas lekceważą!

 – Można to odnieść do książek. Jeżeli ktoś uważa czytanie za nudne, wszystkie książki takie dla niego będą. Jeżeli jednak sądzi, że zyska coś z lektury... Cóż, prawdopodobnie...

 – Tak?

 – Nie, to nic takiego. W końcu na świecie są miliony książek.

Regis zaczął błądzić w myślach.

Altina westchnęła.

 – To dlatego, że moja matka pochodzi z pospólstwa? Odrzucili mnie, chociaż całkowicie niepotrzebnie...

 – Też... Ale jest pewnie jeszcze jeden powód.

 – Bo jestem dziewczyną? Na dodatek niepełnoletnią?

Niewykluczone, jednak nie to miał na myśli Regis.

 – Patrzyliby z góry na wszystkich.

 – Co? Nawet na Latreille?

 – On by podpadł pod specjalną kategorię. Jeśli miałbym je jakoś nazwać, byłyby to specjalne osoby, nasi ludzie oraz inni. Najprawdopodobniej swoi oraz specjalne osoby podlegałyby dalszej klasyfikacji.

Altina się skrzywiła, wyraźnie nie rozumiejąc.

 – Ten ranking byłby czymś jak rangi w armii albo tytuły szlachty.

 – Moim zdaniem nie są świadomi, że patrzą na innych z góry ani że stawiają samych siebie za wysoko. Jeżeli masz wszystko zorganizowane, a twoi towarzysze się nie zmieniają, podczas oceny i akceptowania nowych osób z miejsca wszystkich odrzucacie.

 – Nie ma nic złego w zaakceptowaniu i sprawdzeniu przyjaciół. Ale dlaczego odrzucają innych?

 – Zobaczmy. Dla przykładu: nie lubisz siódmej armii, prawda? Twoim zdaniem się mylą?

 – Oczywiście!

 – Zmieńmy punkt widzenia na regiment Beilschmidt. Oceniasz go wysoko i uważasz za najlepszych, prawda?

 – No chyba tak.

 – Jak byś się czuła, gdyby pojawił się ktoś zaprzeczający opinii twoich towarzyszy?

 – Uch, ja...?!

Altina była bezpośrednia, jednak nie głupia. Z tej rozmowy zrozumiała, że popełniłaby taki sam błąd jak sojusznicza armia.

Zmarszczyła brwi.

 – Doświadczyliśmy razem wielu rzeczy i zacieśniliśmy łączące nas więzi. Jednak to nie daje nam prawa do zaprzeczania innym.

 – Masz rację. Wierzę w moich towarzyszy i cenię ich wysoko, ale odrzucanie innych z tego powodu... wydaje się nie na miejscu.

 – Nie wolno jednostronnie oceniać. Dziwne, prawda? Powinniśmy być bezstronni w ocenie opinii i osób je wygłaszających.

 – Naprawdę?

 – Cóż... Ludzie często z miejsca zakładają, że inni się mylą. Taki autorytatywny sposób myślenia powinien być z miejsca odrzucony podczas rozmów.

 – Odrzucony? Ale czy to nie oczywiste, że mając do wyboru twoją opinię i opinie innych, postawię na tę pierwszą?

 – Dla ludzi to wydaje się naturalne. Jednak mnie nie obchodzi, kim jest dana osoba. Zawsze traktuję opinie innych na tym samym poziomie. Tak właśnie chcę patrzeć na sprawy. Chociaż można to też nazwać filozofią oświecenia.

 – Nieważne, o kogo chodzi, traktować opinie tak samo... To dotyczy także zwykłych obywateli i cesarza?

 – Tak. Chociaż takie teorie można znaleźć jedynie w książkach. Pośród filozofów oświecenia znalazł się nawet taki, który wszedł w głęboką dyskusję ze swoim szczekającym psem... Chociaż jego asystenci szybko go z niej wyciągnęli.

 – Doprawdy? Więc nawet ty myślisz, że tak nie można, tak?

Altina wpatrywała się w niego jak w chorą osobę.

Jaka szkoda... To była dobra anegdota.

 – Patrząc na mnie, nawet uliczny, szczekający pies ma lepsze spojrzenie na świat niż ja.

 – To nie oświecenie, tylko coś, co ci wmówiła twoja siostra!

Osiemnasty maja, zmierzch, wyjątkowo pochmurny dzień.

Regis otrzymał informacje od swoich zwiadowców. Niestety, jego obawy się potwierdziły i dziesięć tysięcy wrogich żołnierzy z północy, zmierzających na wschód, zmieniło kierunek marszu na południe. W dodatku doradca wojenny siódmej armii odmówił zmiany miejsca planowanej bitwy.

 – O ile wrogie intencje są jasne, nie dadzą rady połączyć sił z południową linią, jeżeli zakłócimy wcześniej ich plan. Bez wątpienia wygramy!

Według niego armia Brytanni potrzebowała dwóch dni, żeby połączyć te dwie jednostki, a oni znajdowali się jedynie pół dnia marszu od przeciwnika. Doszedł do wniosku, że bitwa rozpocznie się już następnego dnia.

 – Siódma Cesarska Armia dziewiętnastego, to znaczy jutro, zaatakuje żołnierzy Brytanni. Następnie dwudziestego przechwycimy kolejną falę przeciwników, która maszeruje obecnie na południe. Przy tym starciu połączymy siły z Pierwszą Armią, dowodzoną przez generała Latreille, i zmieciemy wroga z powierzchni ziemi! - powiedział Vicente.

Regis jednak nie mógł przestać się martwić.

 – Byłoby wspaniale, gdyby wszystko przebiegło według tego planu. Jednak jest w ogóle możliwe, aby przeciwnik zrobił coś tak dziwnego i maszerował na pewną śmierć?

Czekając na kolejne raporty zwiadowców, próbował przewidywać działania wroga. Niestety, jego obecna pozycja i tak nie pozwalałaby mu zmienić działań siódmej armii.

Dziesięć tysięcy wrogich jednostek stacjonujących w Chaineboule nie opuściło swoich pozycji.

W dodatku otrzymał też informację, że wrogie siły dysponowały sześcioma statkami, które nie wyglądały na transportowe. Cesarstwo próbowało je zatopić, co nazwano bitwą morską Trouin. Podczas tego starcia duma belgarskiej floty, Ateluna, posiadająca osiemdziesiąt dział, przy wsparciu dwudziestu czterech okrętów zaatakowała przeciwnika.

Klasa okrętów Aterna miała 40 Co (18 m) i trzy maszty oraz pokłady dział, przez co wyglądała jak pływająca forteca. Same armaty nie strzelały jedynie wielkimi kulami, mogły używać także wybuchowych ładunków oraz kartaczy (pocisków rozpadających się na mniejsze części, powodujących ogromne zniszczenia obszarowe, mających jednak mniejszy zasięg). Niestety, działa wciąż były starego typu, ładowane od przodu, przez co wolniejsze, co dawało przeciwnikowi przewagę pod tym względem.

Flota Wielkiej Brytanni, Queen’s Navy, jako pierwsza zawsze wprowadzała nowe technologie. Statki zaopatrzeniowe eskortowało sześć okrętów klasy Princess, parowców uzbrojonych w siedemdziesiąt cztery armaty, chociaż nie wszystkie stanowiły nowe działa typu 41 Elswick. Przeciwnik posiadał zatem przewagę zarówno w szybkości, jak i sile ognia.

Trzynastego maja Belgaria zastawiła zasadzkę na przewidywanej trasie linii transportowej przeciwnika. Przygotowania były wręcz idealne, jednak w starciu z najpotężniejszym okrętem na świecie siły Belgarii poniosły sromotną porażkę, zostając zmuszone do ucieczki.

Później zdecydowano się użyć opancerzonego okrętu klasy Posejdon, mającego aż sto dwadzieścia dział i uznawanego za pływającą fortecę, jednak niewiarygodnie powolnego. Wprowadzenie go do bitwy miało zająć sporo czasu, a do tego momentu nie przewidywano wysłania żadnego wsparcia drogą morską.

Rok 851, 19 maja.

Dwadzieścia dwa tysiące cesarskich żołnierzy ustawiło się na wzgórzu leżącym w pobliżu Lafressange, całe wsparcie wysyłając na tyły formacji.

Porażka drugiej armii nauczyła ich, że jeżeli użyliby muszkietów na pierwszej linii, daliby jedynie przewagę przeciwnikowi mającemu lepsze wyposażenie, utrudniając własne natarcie. Dlatego tym razem planowali postawić na włócznie, rozstawione na wzgórzu jak dywan.

Popołudnie.

Na terenach pod wzgórzem, 50 Ar (3573 m) od nich, ustawiło się dziesięć tysięcy żołnierzy przeciwnika. Przednią linię stanowiła piechota wyposażona w strzelby Snider, znane z ich ognia powtarzalnego (żołnierze Brytanni mogli wystrzelić trzy pociski w czasie, jaki zajmował Belgarom na oddanie jednego wystrzału) oraz niezawodności przy każdej pogodzie. Za nimi stali żołnierze z dużymi tarczami, co było powszechną strategią w walce z włóczniami na krótkim dystansie. Kolejne w formacji były działa, około dwustu typów 41.

Z porażki drugiej armii wyciągnięto wniosek, że te armaty miały zasięg około 45 Ar (3216 m). Utrzymując obecną pozycję na wzgórzu, belgarscy żołnierze znajdowali się poza ich polem rażenia, tym bardziej że zasięg strzału się skracał, jeżeli cel stał na wzniesieniu. To oczywiście działało też w drugą stronę - armaty ustawione na wyższych pozycjach mogły strzelać dalej, jednak siódma armia posiadała na wyposażeniu jedynie działa o zasięgu 28 Ar (2000 m), tak więc nawet w takiej sytuacji przeciwnik miał przewagę w tej kwestii.

Skupiający trzy tysiące żołnierzy, po odliczeniu jednostek wsparcia, Regiment Beilschmidt stał na tyle formacji siódmej armii, za ich liniami zaopatrzenia. Tym razem namiot dowodzenia ustawiono na przedzie. Altina miała na sobie ciężką zbroję, co było rzadkością, podobnie jak i Jerome, Regis jednak pozostał w swoim zwykłym mundurze.

 – Hmph, te działa nie są w stanie dosięgnąć celu i będą jedynie zawadzać w walce. Po co w ogóle oni je zabrali?

 – Ponieważ strateg siódmej armii lubi postępować zgodnie z podręcznikiem.

Żadne podręczniki nie wspominały jednak, jak postąpić w sytuacji, kiedy wróg posiada armaty o dużo większym zasięgu.

Jerome spytał ironicznie:

 – Podręczniki też lubisz?

 – Tak... Ale ślepo za nimi nie podążam.

 – He?

 – Moim zdaniem zarówno podczas ataku, jak i obrony najważniejsze jest uniemożliwienie przeciwnikowi odczytania twoich zamiarów. Dzięki temu wróg zaczyna panikować, nie mogąc opracować planu pozwalającego przeciwdziałać moim strategiom.

 – Właśnie o to chodzi.

 – O ile podręczniki opisują właściwe działania, na polu walki dochodzi do wielu nieprzewidzianych wydarzeń, a każde, nawet najmniejsze z nich, może mieć wielki wpływ na przebieg walki.

 – Hmph... - Jerome się uśmiechnął, co było rzadkością.

Gdyby się przysłuchać dobrze tej rozmowie, można by wyciągnąć wnioski, że dotyczyła tak naprawdę wielu tematów, nie tylko samych strategii.

Nagle Altina krzyknęła.

 – Ej, ruszyli?!

 – Tak, zaczęło się - odpowiedział Regis, kiwając głową.

Siódma armia, licząca dziewiętnaście tysięcy, maszerowała powoli w stronę przeciwnika.

Altina przekrzywiła głowę.

 – Jeśli będą tak iść, to przeciwnicy ich nie wystrzelają?

 – Nie mogą nic na to poradzić. Na pełnej prędkości, nawet biegnąc w dół wzgórza, mogliby pokonać co najwyżej 50 Ar (357 m). Mają ograniczone ruchy, tak więc zmęczyliby się jeszcze przed właściwą walką. Jeżeli nie będą w stanie biec później, kiedy wejdą w zasięg broni przeciwnika, poniosą większe straty niż z ostrzału armat.

 – Ach, rozumiem!

Regis właśnie zdał sobie sprawę, że po raz pierwszy brali udział w tak dużym starciu na otwartym polu. Nie mieli zbyt wielu piechurów. Ich główne siły stanowiła ciężka kawaleria Czarnych Rycerzy, dowodzona przez bohatera - Jerome’a, tak więc to wokół nich koncentrowałaby się strategia regimentu.

 – Altino, przyglądaj się dokładnie. Siódma armia jest jedną z niewielu formacji wyspecjalizowanych w używaniu piechoty.

 – Cóż, tamten generał kazał mi patrzeć, jak wygląda prawdziwa wojna.

 – Gdyby tylko do tego ograniczyła się nasza rola...

Siódma armia stopniowo zwężała tył swojej formacji, kiedy kolejni żołnierze ruszali w dół wzgórza.

 – Myślisz, że mają szansę wygrać?

 – O ile szybko doszłoby do bezpośredniego starcia... Jeżeli zredukują liczbę strzelb oraz dział przeciwnika o połowę, doświadczona siódma armia powinna wygrać, jednak...

 – Jednak?

 – Dowódca przeciwnika też powinien to wiedzieć i na pewno ma przygotowany jakiś plan.

Jeżeli wszystko dalej by szło jak do tej pory, zgodnie ze słowami Vicente, siódma armia przebiłaby się przez linię przeciwnika, odnosząc szybkie zwycięstwo, a Regis zostałby skrytykowany i uznany za tchórza z powodu swoich uwag podczas narady wojennej. Trzeba jednak pamiętać, że Brytannia zaatakowała wybrzeże Cesarstwa zaraz po koronacji nowej królowej, w dodatku zachęcając jednocześnie inne państwa do szturmu na granice Belgarii. Skoro wrogi dowódca do tej pory był aż tak kompetentny, raczej nie pozwoliłby, aby jego siły zostały rozgromione w starciu mającym zaznaczyć granicę frontu.

Altina ponownie przechyliła głowę.

 – Mają jakąś ukrytą zasadzkę?

 – Wątpię. Dowódca siódmej armii jest inteligentny. Wzięli to pod uwagę i przeprowadzili bardzo dokładny zwiad tych terenów. 

Skoro temat wszedł na inteligencję, Regisowi nasunęła się inna kwestia.

 – Poznałem już imię prowadzącego jednostkę maszerującą na południe. To pułkownik Oswald Coulthard, jego stopień odpowiada pierwszemu oficerowi bojowemu w Cesarstwie. Nie ma zbyt wysokiej pozycji i jest młody, więc dlaczego generałowie słuchają jego rozkazów?

 – Nie jest strategiem?

 – O to chodzi. Ranga sugerowałaby, że jest albo nim, albo doradcą odpowiedzialnym za opracowywanie planów, jednak według raportów Oswald ma autorytet do wydawania rozkazów.

 – W takim razie powinien pełnić rolę dowódcy.

 – Tak. Chociaż oficjalnie jest nim generał w podeszłym wieku.

Oswald w takim razie powinien być doradcą.

 – Tego nie rozumiem. Jak to możliwe? Jest szlachetnego pochodzenia? W armii nie tytuły szlacheckie, ale stopnie wojskowe powinny mieć znaczenie... Chociaż to często się miesza.

Zwłaszcza w Belgarii, gdzie istniały armie szlacheckie, w których tytuły miały większe znaczenie od rangi. W Brytanni jednak nic takiego nie miało miejsca. Nie krążyły także plotki o szlachcicach, którym po prostu przyznano zwierzchnictwo nad wojskiem. Nie było zatem jasne, jakim sposobem Oswald zdobył dowodzenie nad armią.

 – Wciąż próbuję dotrzeć do jego przeszłości... Przy okazji, to wciąż niepotwierdzone, ale wygląda na to, że królowa Margaret Steelart także tu jest.

 – Co?!

 – Cóż, w przeszłości cesarze walczyli na pierwszej linii frontu, jednak Wielka Brytannia od pokoleń jest rządzona przez królową i coś takiego prawie nigdy nie miało miejsca.

 – Jeżeli to prawda, wygląda na aktywną władczynię. Chcę ją spotkać.

 – Ale o ile to możliwe, w bardziej pokojowych okolicznościach.

 – Ciekawe, jak sobie radzi z mieczem!

Altina podekscytowała się myślą, że jej przeciwniczka jest do niej podobna. Na twarz Regisa zawitał jednak gorzki uśmiech.

 – Raczej nie jest taką osobą...

Najwyraźniej jedynie rodzina cesarska Belgarii posiadała tak wyjątkowe cechy. Żadne plotki nie wspominały o nadludzkiej sile kogokolwiek z królewskiego rodu Brytanni.

 – W każdym razie jednostka na południowej linii frontu to zawodowi żołnierze, a maszerujący teraz na południe to głównie najemnicy. Trzon armii powinni stanowić ci pierwsi, a najemnicy być w dużej mniejszości. Czyżby mieli powód, by tak podzielić siły?

 – Masz może jakiś pomysł, czemu tak jest?

 – Hmm. O ile utrzymanie jednostki złożonej jedynie z żołnierzy jest kosztowne, potrafią oni bez problemu współpracować. Najemnicy są silni w pojedynczych starciach... Ale żeby przez nich opóźniać marsz północnej formacji? Jest... Nie, i tak nie mają szansy przegrać...

 – Naprawdę?

 – Co prawda, to cała jednostka najemników, jednak dowodzi nimi Gilbert Schweinzeberg, nazywany królem najemników.

Słysząc to imię, Altina zmarszczyła czoło, przypominając sobie prawdopodobnie, jak Eric został ranny w starciu z jego siłami oraz o uszkodzonym mieczu.

 – Chwila, to nie byli najemnicy Federacji Germanii?

 – Chodzi właśnie o to, że można ich wynająć. Pracują dla tego, kto zaoferuje najwięcej pieniędzy. Według raportów atakiem na regiment dowodził Renard Pendu. To jedni z najlepszych dowódców, tak więc wątpię, aby czas tych ataków był przypadkowy.

 – Ale przecież cała jednostka nie może składać się wyłącznie z sił Renarda Pendu, prawda?

 – Tak. Nie mam pewności, ilu jest ich ogółem, jednak siły Renarda Pendu powinny liczyć niecały tysiąc. Pozostałe dziewięć muszą stanowić inne grupy.

 – Będą mu posłuszne?

Altina miała tu rację. Nawet jeżeli dowodził sam Gilbert, nie wszyscy najemnicy musieli podążać za jego rozkazami.

 – Poradzi sobie, nawet jeżeli jednostka na południu ruszy na północ. Trzymają się szeregu. Łatwo przewidzieć tempo ich marszu, więc powinien nad nimi zapanować.

 – Ich plan naprawdę nie ma żadnych luk?

 – Dowodzi trzydziestoma tysiącami żołnierzy. Wątpię, by popełnił taki błąd.

 – Ale ich siłom nie udało się połączyć na czas.

 – Właśnie...

W tym momencie wystrzały z armat obwieściły początek bitwy.

Siódma armia mogła jedynie przyjąć na siebie ten atak. Byli oddaleni od przeciwnika o 40 Ar (2848 m), tak więc dotarcie do wroga powinno im zająć dwadzieścia minut. Pośród żołnierzy piechoty ta sytuacja była znana jako ‘marché de la mort’ (marsz śmierci).

Pociski dział typu 41 miały wielkość dziecięcej głowy, tak więc trafiony nimi żołnierz był dosłownie rozrywany na kawałki. W dodatku pocisk uderzający za nim w ziemię tworzył falę uderzeniową, raniącą wszystkich dookoła.

Żołnierze maszerowali blisko siebie, nie zostawiając żadnych szpar w linii, przez co wyglądali jak ruchoma ściana. Gdyby pozwolili sobie na przerwy w formacji, mogłoby dojść do sytuacji, w której jeden żołnierz miałby przed sobą trzech przeciwników naraz.

W ich stronę leciały teraz białe pociski, mogące niszczyć ściany.

Nie powodowały jedynie fizycznych obrażeń. Dźwięki wybuchów, płacz towarzyszy, strach przed śmiercią powoli osłabiały wolę walki ostrzeliwanych. Wśród nich znaleźli się zarówno tacy, którzy chcieli jak najszybciej dotrzeć do przeciwnika, jak i osoby zwalniające ze strachu, ale formacja jako całość zachowała tempo marszu. Kluczem do tego okazało się strategiczne umieszczenie dowódców każdej z formacji na tyłach, którzy krzyczeli na podwładnych.

Przeciwnikami siódmej armii zazwyczaj były małe państwa jak Królestwo Estaburg. Chociaż bitwy z nimi także nie należały do prostych, nie posiadały one najnowszego uzbrojenia, natomiast tym razem belgarscy żołnierze maszerowali "w nieznane".

Belgaria także otworzyła ogień ze swoich dział.

Dystans pomiędzy armiami się kurczył.

Przeciwnik nie ruszał się z miejsca. Regiment Beilschmidt stał na tyłach formacji, tak więc nie widzieli wszystkiego dokładnie, ale najwyraźniej nie było żadnych przypadków żołnierzy próbujących uciekać ani ruszyć do przodu.

Najprawdopodobniej chcieli kupić trochę czasu, żeby jednostka z północy mogła do nich dołączyć.

Dzieliło ich już tylko 25 Ar (1878 m).

Starcie wyglądało jak zdobywanie fortu.

Przeciwnicy dysponowali najnowszymi modelami dział, niemogącymi co prawda strzelać dokładnie na dalekie dystanse, jednak powodującymi ogromne zniszczenia. Maszerujący żołnierze, modląc się o przeżycie, w jednej chwili byli rozrywani na krwawe kawałki, w tym oczywiście dowódcy pchający podwładnych naprzód. Ciała ich towarzyszy latały cały czas w powietrzu, a tych, którzy się przewrócili, zadeptywano na śmierć. Mimo to armia posuwała się przed siebie, pośród ognia armatniego, po ciałach swoich niedoszłych kolegów.

Regiment Beilschmidt kontynuował obserwację bitwy z wyżej położonego punktu.

 – Ach...

Altina zakryła usta. Wyglądała, jakby miała zaraz zwymiotować, a w kącikach oczu zbierały jej się łzy. Nie powinna widzieć szczegółów bitwy z tak dużej odległości, jednak posiadała też o wiele lepszy wzrok od normalnych ludzi.

Na samą myśl, co dzieje się na pierwszej linii, Regisowi także żołądek podszedł do gardła, jednak stłumił to w sobie. W końcu oboje nie mogli okazać słabości na oczach żołnierzy.

 – Widzisz coś takiego po raz pierwszy?

 – Nigdy dotąd nie obserwowałam czegoś tak przerażającego...

 – Ach, no racja.

 – Tobie nic nie jest, Regisie?

 – A czy wyglądam, jakby było?

Z dystansu wyglądał na niewzruszonego, jednak odkąd dotarli na wyznaczoną pozycję, nie mógł przestać się trząść. Nawet bez przeciwnika wyposażonego w najnowsze działa pole bitwy zawsze było tragicznym widokiem, przepełnionym śmiercią. Nawet jeżeli byliby świadkami morderstwa kompletnie obcej osoby, zareagowaliby tak samo jak tutaj.. Tam umierali ludzie. Sama świadomość tego faktu sprawiała, że zasychało im w gardle. Nieważne czyja, śmierć zawsze była przerażająca, nagła i ostateczna. Wiatr niósł ze sobą smród krwi, co utrudniało nawet oddychanie.

Jerome szybko rozwiał jednak tę atmosferę.

 – Przestańcie panikować! Ludzie i tak umierają. Nieważne gdzie i kiedy, to tylko kwestia czasu!

 – Nawet jeżeli to prawda...

 – Jeśli będziesz wspominać takie nudne sceny, w końcu do nich dołączysz.

 – Rozumiem...

Regis pokręcił energicznie głową.

Nie mogę dać się pochłonąć atmosferze. Jeżeli popełnię błąd jako strateg, wielu żołnierzy i Altinę czeka pewna śmierć. Muszę zacząć myśleć...

Altina wyciągnęła rękę do trzęsącego się z nerwów Regisa i chwyciła jego dłoń.

 – Regisie...

 – He? O-O co chodzi, Altino?

Chociaż strażnicy stali daleko z tyłu i nie słyszeli ich rozmowy, bez wątpienia mogli zobaczyć, co takiego robią. Co sobie pomyślą, widząc, jak trzymają się za ręce? Wszelkie nieodpowiednie plotki mogły osłabić morale w jednostce.

Altina spojrzała w oczy Regisa.

Naprawdę jest wyjątkowo piękna. Jej dłoń... Taka ciepła...

 – Regisie, nic mi nie jest. Uspokój się.

 – Ach, dobrze.

Był już na granicy wytrzymałości, ale dzięki pomocy Jerome'a i zaufaniu Altiny wziął się w garść. Wziął głęboki oddech, myśląc: Nawet jeżeli powietrze przepełnia śmierć, musimy oddychać, żeby przeżyć i pomóc przetrwać innym.

Odzyskał w końcu trzeźwość myślenia i powiedział:

 – Moim zdaniem przeciwnik ma jakiś plan i przegramy, jeżeli dalej zostaniemy w miejscu, przyglądając się walce.

Jednak nie mogli działać bez rozgryzienia zamiarów wroga. Strateg zaczął przyglądać się polu walki, tym razem ze spokojem, bez zbędnych emocji, jak szachownicy podczas rozgrywki.

Siódma armia, ruszając w dół wzgórza, miała formację jak dywan, teraz jednak była ona pełna dziur, jakby zjadały go szkodniki. Obecnie zostało im około szesnastu tysięcy żołnierzy.

Dziesięć tysięcy zbrojnych Wielkiej Brytanni stało ustawionych w półokrąg. Działa powoli przesuwali w tył, utrzymując je na maksymalnym dystansie rażenia, żeby cały czas mogły siać spustoszenie w siódmej armii. Na pierwszej linii stali muszkieterzy, a za nimi żołnierze z tarczami. Strzelcy po wycofaniu się dział zaczęli maszerować przed siebie.

Za tymi wszystkimi zmianami w formacji coś musiało stać. Kwatera dowodzenia była położona w środku formacji, otoczona przez ciężkich zbrojnych.

Regis przeszukał w pamięci przeczytane książki, jednak żadna z nich nie wspominała o najnowszych modelach broni palnej i dział.

 – Nie... To... Jednak... Gdzie ja widziałem ten kształt? - mówił do siebie, przerywając co kawałek.

Minęła dłuższa chwila, jednak nie dał rady sobie przypomnieć żadnej książki o nowym modelu uzbrojenia.

Czyli nic?

Regis po prostu nie znał żadnych strategii dotyczących takiej broni.

 – Ale gdzie... Ach! Właśnie! Magia!

 – He? Regisie?

Chłopak spojrzał na Altinę, patrzącą na niego zatroskanym wzrokiem, mówiąc głośno:

 – Jestem legendarnym czarodziejem!

 – Co ty mówisz? Wszystko z tobą dobrze?!

 – A, to tylko tytuł książki napisanej przez Olenburke'a. Ten autor słynie z dziwacznych opowieści. W jednej z nich Armia Państwa Magii używała takiej samej formacji jak oni.

 – Hmmm?

Słysząc słowo "magia", Altina niepewnie przechyliła głowę.

Jerome za to spojrzał na niego z pogardą.

 – Regisie, można to wykorzystać w walce? Użyłbym nawet błota, gdyby było użyteczne. Jeżeli nie, rzuciłbym to do ognia!

 – Ach, oczywiście, że można tego użyć. Zapomnijmy o pochodzeniu, samo działanie tej formacji jest prawidłowe. Nie mamy czasu, wyjaśnię w drodze. Powóz zostawimy na tyłach, razem z zaopatrzeniem. 

Luksusowa karoca, w której czekała na nich Clarissa, została powierzona oddziałom wsparcia, a że Regis nie potrafił jeździć konno, maszerował razem z żołnierzami. Jednak teraz to nie wchodziło w grę, ponieważ musiał wszystko wyjaśnić Altinie i Jerome'owi, którzy jechali na koniach.

Nie mam na sobie żadnego wyposażenia, więc dam jakoś radę. Prawdopodobnie.

Altina podjechała do niego.

 – W takim razie możesz jechać na mojej Karakarze!

 – To imię konia?!

 – Tak. Słodkie, nie?

 – Aaaach, tak... Ale to nie będzie kłopot? - Regis ledwie zachował płynność mowy.

Jerome zgodził się jednak z księżniczką, co było wyjątkową rzadkością.

 – Zróbmy tak! Księżniczka nie ma ze sobą miecza, zaś inne ostrze, do którego nie jest przyzwyczajona, tylko by jej zawadzało. Może jedynie jeździć z tobą i uważać na nasze plecy.

 – W-W-Więc... P-Przynajmniej z tyłu...

Jeżeli żołnierze zobaczyliby coś takiego... To mogłoby rozsiać jakieś plotki... - Regis w zamyśleniu pokiwał głową.

 – Dobrze. Powierzam się w twoje ręce, Altino. Wyjaśnię wszystko podczas jazdy.

 – Dobrze!

 – Ej, Regisie, możemy ruszyć armię?

 – Tak. Do połowy wzgórza. Zrobimy objazd dookoła miejsca, gdzie uderzają pociski. Nie wiem jeszcze, z której strony, decyzja zajmie mi jakieś pięć minut. Na razie ruszajmy.

 – Pięć minut? Tch, naprawdę cię nie rozumiem! - Mimo że się skarżył, Jerome od razu wziął swoją Le Cheveu D'une Dame i wsiadł na konia. - Słuchać, ludzie! Koniec drzemki! Ruszamy!

Wielu żołnierzy sądziło, że pozostaną siłą rezerwową, tak więc ich reakcja była powolna.

 – T... Tak jest!

 – Ha! Strateg powiedział coś w stylu "jestem czarodziejem", więc lepiej ruszcie dupy, bo inaczej zamieni was w żaby! Za księżniczką!

Na te słowa generała żołnierze wznieśli okrzyki bojowe.

Plotki o Regisie krążyły już od jakiegoś czasu. Pokonanie armii barbarzyńców, zdobycie Fortu Volks, podpalenie bagna, żeby spalić rycerzy z pierwszej armii. Tego nie mógł dokonać normalny człowiek, tak więc uznano, że jest albo jakimś monstrum, albo czarodziejem. Belgaria od wieków wyznawała monoteistyczną religię, w której potwór był wrogiem Boga, a czarodzieja uznawano za mędrca wspierającego wiernych. Jednak ten ostatni nie dawał jedynie rad, ale także wymierzał kary zdrajcom. Dzieciom mówiło się, że albo będą grzeczne, albo czarodziej zamieni je w w żaby. W wielu książkach fantasy magowie używali zaklęć typu Smoczy Piorun czy Promieni Negatywnej Energii (choć najczęściej była to sprawka władców demonów). Jednak większości żołnierzy czarodziej kojarzył się z osobą z ich świętego pisma, tak więc ci bardziej religijni, słysząc żart Jerome’a, aż pobledli. W oddziałach zaczęły też rozchodzić się szepty typu „to prawda?!”, „więc naprawdę jest czarodziejem” czy „wiedziałem!”.

 – Chwila! To był tylko tytuł książki!

Regis, chcący wyjaśnić nieporozumienie, siedział na koniu jak jakiś ładunek. Zupełnie jak podczas ucieczki ze stolicy, Altina wciągnęła go za nadgarstek, rzucając go przed siebie, a kiedy już znalazł się na rumaku, mógł co najwyżej chwycić się konia.

 – Nie przywykłeś do tego?! - spytała księżniczka.

 – Po prostu nasze sposoby jazdy są inne.

Altina najwyraźniej nie usłyszała jego cichej odpowiedzi.

 – Wszyscy gotowi?! - krzyknęła w stronę swojej armii.

 – Taaak! - odpowiedzieli żołnierze.

 – Przeciwnik coś knuje, jednak Regis się tym zajmie! Zbierzcie w sobie odwagę i ruszamy! - Po tych słowach skierowała miecz w stronę pola bitwy.

 – Taaak jest!

Altina zacisnęła lekko nogi, dając koniowi rozkaz do ruszenia. Regis jednak nie był w stanie dostrzec szczegółów całego pola bitwy, po części przez głowę konia zasłaniającą mu widok, ale przede wszystkim z powodu pyłu powstałego podczas walki, który pokrywał rozległe równiny leżące obok wzniesień, na których toczyła się walka.

Koń księżniczki przyspieszył.

Jerome jechał z tyłu, ponieważ musiał wcześniej zebrać swoich Czarnych Rycerzy. Za nimi maszerowało trzy tysiące zbrojnych.

Dookoła wznosiły się bojowe okrzyki i stukały końskie kopyta.

Regis jednak słyszał głównie coraz szybsze bicie swojego serca.

<noinclude>
{| border="1" cellpadding="5" cellspacing="0" style="margin: 1em 1em 1em 0; background: #f9f9f9; border: 1px #aaaaaa solid; padding: 0.2em; border-collapse: collapse;"
|-
| Wróć do [[Haken no Kouki Altina PL: Tom 5 Rozdział 2|Rozdział 2]]
| [[Haken no Kouki Altina PL|Strona Główna]]
|-
|}
</noinclude>

Haken no Kouki Altina PL

2019-06-26T20:11:14Z

Sacredus: /* Tom V */

[[File:ALTINA v01 cover.jpg|thumbnail|right|250px]]
'''Haken no Kouki Altina''' (覇剣の皇姫アルティーナ) to powieść młodzieżowa napisana przez ''Yukiyo Murasaki'', do której ilustracje stworzył ''himesuz''.

Haken no Kouki Altina jest również dostępne w następujących językach:
*[[Haken no Kouki Altina|English (angielski)]]
*[http://www.novelasligeras.com/p/haken-no-kouki-altina.html hiszpański]
*[[Haken no Kouki Altina ~Brazilian Portuguese~|Português (portugalski)]]

==Streszczenie fabuły==
Regis jest molem książkowym i świetnym strategiem, jednak zupełnie nie radzi sobie z mieczem, ani tym bardziej z łukiem, więc łagodnie mówiąc słaby z niego żołnierz. Pewnego pochmurnego dnia dostaje przydział do jednostki mającej swoją bazę w twierdzy na samym krańcu imperium. Spotyka tam dziewczynę o czerwonych włosach i ognistych oczach. Szybko okazuje się, że jest to księżniczka Marie Quatre, której powierzono dowodzenie w tym rejonie, w rzeczywistości jednak została tam wygnana. Jednak bez względu na przeciwności dąży do zrealizowania jej marzenia.

== Tłumaczenie ==

'''Nowe rozdziały będą dodawane, gdy tylko przejdą przez korektę.'''

===Rejestracja===
Osoby chcące pomóc przy projekcie, powinny najpierw skontaktować się z którąś z osób odpowiedzialną za projekt poprzez forum toteż inna drogą komunikacji i [[Haken no Kouki Altina PL:_Rejestracja|zarejestrować się]] przy rozdziale, przy którym chcą pomóc.

===Standard Formatu ===
Wszystkie rozdziały (po edycji) muszą być dostosowane do ustalonych reguł: [[Format_guideline|General Format/Style Guideline]]

===Aktualizacje===
* 09.09.2013 - Utworzono stronę główną projektu.
* 12.10.2013 - Dodano tłumaczenie 1 rozdziału.
* 18.06.2015 - Ukończono tłumaczenie 1 tomu.

==Seria ''Haken no Kouki Altina'' stworzona przez Yukiya Murasaki==

===[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 1|Tom I]]===
[[File:ALTINA v01 cover.jpg|right|200px]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 1 Ilustracje|Ilustracje]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 1 Rozdział 1|Rozdział 1: Dziewczyna o czerwonych włosach i ognistych oczach]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 1 Rozdział 2|Rozdział 2: Obietnica o świcie]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 1 Rozdział 3|Rozdział 3: Rozwiązanie Altiny]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 1 Rozdział 4|Rozdział 4: Grzmot miecza]]
 

===[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 2|Tom II]]===
[[File:ALTINA v2 Cover.jpg|right|200px]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 2 Ilustracje|Ilustracje]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 2 Rozdział 1|Rozdział 1: Król barbarzyńców]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 2 Wtrącenie|Wtrącenie]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 2 Rozdział 2|Rozdział 2: Posłuszeństwo czy rebelia]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 2 Rozdział 3|Rozdział 3: Pod moją flagą]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 2 Rozdział 4|Rozdział 4: Piąta kampania przeciwko Fortowi Volks]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 2 Rozdział 5|Rozdział 5: Zaproszenie do jaskini lwa]]
 

===[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 3|Tom III]]===
[[File:ALTINA v3 Cover.jpg|right|200px]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 3 Ilustracje|Ilustracje]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 3 Rozdział 1|Rozdział 1: Miasta i dyliżans]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 3 Rozdział 2|Rozdział 2: Pojedynek w blasku księżyca]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 3 Rozdział 3|Rozdział 3: Rocznica założenia cesarstwa]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 3 Rozdział 4|Rozdział 4: Srebrna księżniczka]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 3 Rozdział 5|Rozdział 5: Szarża Białych Wilków]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 3 Wtrącenie|Wtrącenie]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 3 Rozdział 6|Rozdział 6: Queen's Navy]]

 

===[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 4|Tom IV]]===
[[File:ALTINA v4 Cover.jpg|right|200px]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 4 Ilustracje|Ilustracje]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 4 Prolog 1|Prolog I: Nadchodząca burza]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 4 Prolog 2|Prolog II: Heinrich Trois Bastian de Belgaria]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 4 Prolog 3|Prolog III: Czarna księżniczka i biały rycerz]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 4 Rozdział 1|Rozdział 1: Księżniczka Elizabeth]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 4 Rozdział 2|Rozdział 2: Cichy Tydzień]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 4 Rozdział 3|Rozdział 3: Stone Bridge]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 4 Rozdział 4|Rozdział 4: Płonąca wieża]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 4 Epilog|Epilog: Wojna,wojna, wojna ]]
 

===Tom V===
[[File:ALTINA v5 Cover.jpg|right|200px]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 5 Prolog|Przypomnienie]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 5 Rozdział 1|Rozdział 1: Płomienie wojny pośród nocy]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 5 Rozdział 2|Rozdział 2: Siostra bibliofila]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 5 Rozdział 3|Rozdział 3: Siódma Cesarska Armia]]
 

== Ekipa Projektu ==
*Administrator Projektu:

=== Tłumacze ===
:*[[user:Sacredus|Sacredus]]

=== Korektorzy ===
:*[[user:kartofell|kartofell]]

==Dotychczas wydano==

*Haken no Kouki Altina I 覇剣の皇姫アルティーナ I (29 października, 2012)
*Haken no Kouki Altina II 覇剣の皇姫アルティーナ II (28 lutego, 2013)
*Haken no Kouki Altina III 覇剣の皇姫アルティーナ III (29 czerwca, 2013)
*Haken no Kouki Altina IV 覇剣の皇姫アルティーナ IV (30 października, 2013)
*Haken no Kouki Altina V 覇剣の皇姫アルティーナ V (28 lutego, 2014, ISBN 978-4-04-729458-5)
*Haken no Kouki Altina VI 覇剣の皇姫アルティーナ VI (30 czerwca, 2014, ISBN 978-4-04-729730-2)
*Haken no Kouki Altina VII 覇剣の皇姫アルティーナ VII (30 października, 2014, ISBN 978-4-04-729977-1)
*Haken no Kouki Altina Shokitan 覇剣の皇姫アルティーナ小綺譚 (30 października, 2014, ISBN 978-4-04-729978-8)
*Haken no Kouki Altina VIII 覇剣の皇姫アルティーナ VIII (28 lutego, 2015, ISBN 978-4-04-730230-3)

[[Category:Light novel (Polish)]]

Haken no Kouki Altina PL: Tom 5 Rozdział 3

2019-06-26T20:10:07Z

Sacredus:

==Rozdział 3==

Następnego dnia w południe siódma armia dotarła do Rouen. Ich głównymi siłami byli piechurzy, weterani z frontu wschodniego, na którym toczyły się walki równie intensywne jak te na północnym, tak więc ich doświadczenie równoważyło braki w kawalerii. Składała się na nią głównie prywatna armia diuka Barguesonne, z czego połowę stanowili żołnierze zawodowi i najemnicy, resztę lekka piechota, stworzona z poborowych. Wszyscy mieli jednak doświadczenie bojowe, stąd też wzięła się aura pewności siebie, bijąca od ich generała.

Obóz regimentu Beilschmidt leżał na południe od miasta. Siódma armia ustawiła się, tworząc wokół nich półokrąg, jakby próbowali ich otoczyć.

Altina zmarszczyła czoło.

 – Co to ma znaczyć? Wszystkie pozostałe strony miasta są puste, więc czemu ustawili się w taki sposób akurat na południu?

 – Chcą nas zastraszyć?

Regisowi nie przychodziła do głowy żadna inna możliwość.

W takiej sytuacji nie powinno się doprowadzać do głupiej, bratobójczej walki, nawet generał siódmej armii powinien to wiedzieć. Innymi słowy, ta prowokacja była bezcelowa, chyba że mieli własne plany. Z drugiej strony jak by na to nie patrzeć, Altina i jej towarzysze nie mogli dać się zastraszyć.

Księżniczka jednak nie potrafiła się uspokoić.

 – Chcesz przeciwko temu zaprotestować?

 – To jedynie tania prowokacja, nie musimy na nią reagować. Za to jeżeli nie zachowamy ostrożności, będzie można oskarżyć nas o nadużycie autorytetu.

 – Ach, to nie tak źle. Zawsze to jakiś sposób.

 – Nie znam generała Barguesonne, ale mam przeczucie, że to ktoś, kogo nie chcę spotkać.

 – Ojoj, ty kogoś nie znasz, to rzadki widok.

 – Co prawda, szlachta pisze swoje biografie, ale nie da się ich używać jako punktu odniesienia, bo za dużo w nich upiększeń.

 – Pewnie wypełniają je same pochwały i komplementy.

 – No cóż... Gdyby wszystkie opisane w nich wyczyny były prawdziwe, podbilibyśmy wszystkie sąsiednie kraje, i to trzykrotnie. A mimo to wciąż z nimi walczymy.

 – Co za głupie legendy.

Podczas tej rozmowy przyjechał posłaniec siódmej armii. Sądząc po jego wyglądzie, ten ciężki kawalerzysta nie tylko posiadał stopień oficera, ale należał także do szlachty.

Chociaż był sojusznikiem, żołnierze regimentu mieli żądzę krwi w oczach - w końcu otoczono ich, traktując jak wrogów.

Nie dbając o swoje otoczenie, wysłannik zsiadł z konia i uklęknął.

 – Wiadomość od generała Barguesonne!

Generał Barguesonne miał wyższy stopień niż Altina, tak więc to oni powinni dołączyć do siódmej armii.

Altina zrobiła przerażającą minę, dlatego Regis, chociaż nie chciał się wyróżniać, podszedł do posłańca. Wolał uniknąć sytuacji, w której księżniczka sprawiłaby jakieś problemy.

 – Przekaż rozkazy.

 – Niedługo zbierze się narada wojenna. Stawcie się w kwaterze siódmej armii.

 – Przyjęliśmy, wykonamy rozkaz tak szybko, jak to możliwe.

Regis nie przejmował się należną etykietą, jednak nie był zdenerwowany ani arogancki jak ten posłaniec.

Muszą aż tak zaznaczać swoją pozycję?

Strateg wyjął z kieszeni zegarek, żeby sprawdzić godzinę.

 – Proszę przekazać, że stawimy się o czternastej.

 – Przyjąłem!

Posłaniec wstał z kolan i spojrzał na innych żołnierzy.

 – Słyszałem, że regiment Beilschmidt utrzymał północną granicę i zdobył Fort Volks, ale nie wygląda jakoś specjalnie wybitnie.

Rycerze rzucili mu spojrzenia, jakby zaraz mieli się na niego rzucić. Zanim Altina osiągnęła punkt wrzenia i zrobiła to jako pierwsza, Regis odpowiedział:

 – Generał Barguesonne chce nas znieważyć?

 – Nie.

 – Więc proszę przekazać mu wiadomość. Lepiej nie wysyłać pyskatych posłańców.

 – ...?

Wysłannik był równie wściekły, co zawstydzony, a otaczający go żołnierze wybuchnęli śmiechem. Gdyby Regis tego nie powiedział, cała ta sytuacja mogłaby negatywnie wpłynąć na morale regimentu.

Gdyby posłaniec powiedział teraz cokolwiek, wyszedłby na głupca. Wiedząc to, w milczeniu zasalutował, wsiadł na konia i odjechał, otrzymując jeszcze wiwaty rycerzy na pożegnanie.

Altina westchnęła z ulgą.

 – Dziękuję, Regisie.

 – Pomyśleć, że po dwóch tygodniach marszu dojdzie do utarczki słownej między sojusznikami.

 – Gdyby nie ty, wyciągnęłabym miecz.

 – Musimy spotkać się z generałem, więc trzymaj nerwy na wodzy.

 – Widać mamy przed sobą przeciwnika innego niż wroga armia.

Ona nie żartuje... Chyba zaraz rozboli mnie głowa.

 – Dziękuję za przybycie, wejdźcie - powiedział siedzący na najwyższym krześle generał Barguesonne, jednocześnie składając pokłon. Sądząc po wcześniejszym zachowaniu posłańca, ten gest stanowił jedynie grzecznościową formalność.

Był to mężczyzna w podeszłym wieku, z siwą brodą i włosami, co w połączeniu ze zmarszczkami oraz bystrym wzrokiem tworzyło przerażający wizerunek.

Stał przy nim doradca wyposażony we włócznię.

Generał broni miał na swoim koncie wiele starć wojennych, i to zanim jeszcze Regis przyszedł na świat.

Altina zasalutowała, kładąc prawą rękę na piersi.

 – Generale Barguesonne, zanim przejdę pod twoje dowództwo, mam pytanie.

Regis poczuł, jakby uderzyło go coś ciężkiego.

Co ona zamierza mu powiedzieć?

Do obozu siódmej armii wyruszyli we dwójkę, mając ze sobą jedynie kilku strażników czekających na zewnątrz. Jerome ze względu na swoją pozycję też powinien im towarzyszyć, ale powiedział tylko, że zostawia kłopotliwe sprawy w ich rękach.

Namiot-kwatera siódmej armii był większy od tego, jakim dysponował regiment Beilschmidt. Ze względu na siedzącego w centrum generała, a po jego bokach tworzących przejście trzydziestu oficerów, co nawet jak na zebranie strategiczne stanowiło sporą grupę, przypominał bardziej salę audiencyjną.

Altina wpatrywała się bezpośrednio w generała, a zebrani oficerowie uważnie przypatrywali się jej. Regis chciał ją powstrzymać, jednak byłoby to niestosowne.

W końcu księżniczka powiedziała:

 – Generale, rozumiem, że mnie nie akceptujesz, ponieważ wspierasz Latreille. Jednak jeżeli podczas bitwy podejmiesz jakąkolwiek akcję przeciwko regimentowi Beilschmidt, będę mogła uznać to za akt zdrady przeciwko cesarstwu?

Regis nagle stracił całą siłę w nogach. Altina miała oczywiście rację, jednak nie wiedział, jak na te słowa zareaguje generał. Sam przed jakąkolwiek prowokacją przeciwnika dobrze by się najpierw przygotował, dlatego sposób, w jaki zrobiła to księżniczka, nie wpływał za dobrze na jego serce.

Generał odpowiedział jedynie:

 – Jesteś o dziesięć lat za młoda, aby rozmawiać ze mną o cesarstwie. Ustaw się w formacji.

 – ...

Altina zasalutowała i zgodnie z poleceniem ustawiła się w szeregu.

Więc nie jest jedynie żołnierzem - pomyślał Regis.

Nie zareagował na buntownicze słowa księżniczki, prawdopodobnie ze względu na swój podeszły wiek. Właściwie to dobrze, bo w przeciwnym razie nie mieliby jak odpowiedzieć na jego reakcję. Co więcej, Altina nie otrzymała odpowiedzi, co oznaczało „nie mieszaj polityki i prywatnych spraw do armii”. Mimo to użył słowa "cesarstwo". Gdyby mieli równy stopień, księżniczka mogłaby stwierdzić, że generał nie zrozumiał głównego założenia jej pytania, jednak ponieważ przewyższał ją rangą, nie miała możliwości kontynuować rozmowy.

Jest wyjątkowo przebiegły - skomentował w myślach Regis.

Stary strateg wyszedł przed szereg, zdając raport z sytuacji:

 – Armia Wielkiej Brytanni zajęła nabrzeże Chaineboule, należące do rodu Trouin. Na ląd zeszło trzydzieści tysięcy zbrojnych, w starciu z którymi druga armia poniosła porażkę. Na szczęście generał Beaumarchais przetrwał starcie. Wróg podzielił swoje wojska na trzy części. Dwie okupują miasto oraz fortecę, trzecia natomiast wyruszyła w kierunku stolicy. Zgodnie z wolą cesarza to te siły zniszczymy.

Oficerowie zaczęli wznosić okrzyki typu:

 – Właśnie! Tak będzie!

Powinienem zaakceptować różnicę w kulturze regimentów? Chociaż nie przywykłem do tego. - Regis czuł się niepewnie, chciał przynajmniej rozdzielić ważne informacje o obecnej sytuacji od ich poglądów. Jednak stary strateg wrócił do szeregu, zanim tamten zdążył cokolwiek powiedzieć.

 – Teraz główny strateg wyjaśni nasz plan. Drugi oficer administracyjny Vicente.

 – Tak jest!

Najwyraźniej role zostały dobrze rozdzielone.

Przed szereg wyszedł młody oficer, niesprawiający wrażenia żołnierza w pełni sił. Wyglądał raczej na bardzo chorowitą osobę.

 – Wyjaśnię teraz plan na nadchodzącą bitwę.

 – Hmm?

Jego wygląd i imię przypominały kogoś Regisowi. Zauważając jego reakcję, Altina wyszeptała mu do ucha:

 – Czyżbyś znał go z akademii wojskowej?

 – Chyba tak...

Podczas jednej z bitew ćwiczebnych Regis prowadził debatę z Vicente, reprezentującym inną szkołę. Nie udało mu się wygrać, co równało się także z jego pierwszą przegraną. Chociaż wiele plotek mówiło, że walka była nieczysta, porażka pozostawała porażką. Regis nie spodziewał się go jeszcze kiedykolwiek zobaczyć, jednak ucieszył się z tego spotkania - w końcu ktoś, kogo znał ze szkoły wojskowej, żył i miał się dobrze.

Zgodnie z poleceniem Vicente wniesiono mapę pokazującą obecną sytuację w cesarstwie. Siódma Cesarska Armia wraz z Przygranicznym Regimentem Beilschmidt były na niej reprezentowana przez czerwone pionki, wrogie jednostki natomiast przez niebieskie.

 – Według raportów zwiadowców dziesięciotysięczna armia kieruje się w stronę stolicy. Co prawda, pole bitwy różni się od wschodniej linii frontu, ale Siódma Cesarska Armia dysponuje dwudziestoma pięcioma tysiącami zbrojnych. Tak jak zwykle, nic nie zatrzyma nas przed odniesieniem zwycięstwa!

Zebrani oficerowie wznieśli okrzyk.

Nie było zbyt wielkiej różnicy pomiędzy tym, czego Regis dowiedział się wcześniej w regimencie, a tym, co tu usłyszał. Jednak nawet w starciu z dziesięciotysięczną armią należy brać pod uwagę, że wróg podzielił swoje siły na trzy. Podstawy sztuki wojennej zakładają rozdzielenie wrogich sił na mniejsze części, jednak wróg sam dzielący swoją armię? To przypomniało mu jedną z setek książek opisujących bitwy i strategie, które kiedyś przeczytał, przez co naszły go wątpliwości.

 – Wrogie siły naprawdę mają jedynie dziesięć tysięcy?

Po jego pytaniu w namiocie zapanowała cisza i zanim się spostrzegł, wszystkie spojrzenia skupiły się na nim.

O nie...

Nie zdawał sobie sprawy, że powiedział tamte słowa na głos.

Stojący przy generale Vicente wlepiał w niego ostre jak sztylety spojrzenie.

 – Oficerze administracyjny piątego stopnia, Regisie Auricu, co takiego powiedziałeś? Dokończ myśl. Nawet jeżeli to opinia kogoś siedzącego na końcu stołu, chcemy ją usłyszeć.

Nie przedstawił się, mimo to wywołano go po imieniu i stopniu, jednak przywódca powinien znać dowództwo sojuszniczego regimentu, a Vicente był doradcą siódmej armii.

Regis nie przywykł do wyrażania opinii przy tak wielu ludziach, jednak należało to do jego obowiązków, więc nie miał wyboru.

 – Zdobyliśmy informację, że wrogie siły podzieliły się na trzy części. Samo to jest nietypowe i nie wiemy, dlaczego tak zrobili. Czy jednak mamy pewność, że maszerujące na nas siły liczą jedynie dziesięć tysięcy?

 – Ach, czyżbyś wątpił w wiarygodność naszych raportów?

 – Jestem jedynie tchórzem, po prostu nie mogę przestać się martwić...

 – Jeżeli chodzi o pozostałe dwie części, pierwsza armia w liczbie trzydziestu tysięcy zbrojnych ruszyła w stronę jednej z nich. Prowadzi ich sam generał Latreille, tak więc nie ma wątpliwości, że odniosą zwycięstwo. Siły okupujące nabrzeże najprawdopodobniej stanowią rezerwy.

 – Z trzydziestu tysięcy aż jedna trzecia to rezerwy?

 – Nic w tym dziwnego, w końcu zajmują nieznane tereny. Wrogi dowódca wydaje się niebywale ostrożny.

Na bocznej części mapy, na wybrzeżu, stały trzy pionki reprezentujące przeciwnika. W oczach Regisa wróg poruszał się na wschód jak wąż. W odpowiedzi na podział brytańskich wojsk północną linię stanowiła pierwsza armia, natomiast południową - siódma. Jeden pionek odpowiadał dziesięciu tysiącom jednostek, tak więc przeciwnik miał łącznie trzy, podczas gdy cesarstwo trzy w północnej części i dwie w południowej, a także trzy jednostki rezerwy z tyłu, chociaż tak naprawdę były to siły zbyt powolne, aby dołączyć na czas. Albo spędzili zbyt wiele czasu, zbierając siły, albo celowo poruszali się wolno, nie chcąc odnieść strat. Ich powody nie miały jednak teraz znaczenia, odpowiedzą za tę sytuację później. Gdyby regiment Beilschmidt został dłużej przetrzymany przez armię Varden, oni też należeliby do jednostek rezerwy.

Poza tym chociaż cesarstwo miało stutysięczną armię przygotowaną na odpowiedź na ten atak, na schemacie znajdowało się jedynie osiem pionków. Brakujące dwadzieścia tysięcy stanowiła prawdopodobnie wybita druga armia.

Regis skupił się na mapie.

 – Jeżeli wrogie oddziały z północy ruszą na południe, a te z tyłu naprzód, wtedy całym impetem uderzą na siódmą armię, co oznacza, że nasze dwudziestopięciotysięczne siły będą musiały zmierzyć się z trzydziestoma tysiącami żołnierzy.

W tę kalkulację Regis wliczył także jednostki wsparcia, tak więc ich siły aktualnie zdolne do walki nie były aż tak liczne.

Vicente prychnął.

 – Nic się nie zmieniłeś. To może się stać, tamto może się stać. Zawsze byłeś taki strachliwy. To przecież niemożliwe, żeby brytańska armia przyspieszyła marsz.

Najwyraźniej pamiętał Regisa, który przypomniał sobie w tym momencie debatę z Vicente, chociaż nie była to najlepsza chwila na takie wspominki.

 – Doprawdy? Wielka Brytannia używa statków parowych do zaopatrywania armii. Nawet jeżeli ich ładownie są pełne, mogą wrócić tutaj w ciągu dziesięciu dni. Ich siły zeszły na ląd szesnastego kwietnia, mamy już szesnasty maja. Tak więc może lepiej wziąć pod uwagę, że są obecnie lepiej przygotowani, niż zakładaliśmy? Dla przykładu mogą już dysponować kawalerią?

Wybrzeża państw dzieliło jedynie 150 Li (666 km). Nawet najszybszy parowiec wypełniony zaopatrzeniem mógł pokonywać 30 Li (133 km) dziennie, jednak drogę powrotną przebywał już z pustą ładownią, co zwiększało jego szybkość. Dlatego też według Regisa zakładanie, że Wielka Brytannia dysponuje jedynie trzydziestoma tysiącami żołnierzy, było bardzo ryzykowne.

Vicente zachowywał się jak nauczyciel rozmawiający z nieudolnym uczniem.

 – To chyba oczywiste, że wziąłem pod uwagę możliwość wykorzystania parowców. Dlatego właśnie oszacowałem liczebność przeciwnika na trzydzieści tysięcy. Nie musisz nawet pytać o takie rzeczy.

 – Nie mamy szczegółowych informacji o ich statkach. Czyżbyś dał radę jakoś je uzyskać?

 – Parowce są w stanie podróżować z dużą szybkością nawet w bezwietrzną pogodę, jednak środkową część kadłuba zajmują silnik i węgiel, przez co pozostaje niewiele przestrzeni na ładunek. Tyle informacji mi wystarczy.

Belgaria próbowała już wcześniej zbudować parowiec.

Taki statek miał dwa koła napędowe pośrodku obu burt. Co prawda, nie wymagał wiatru, jednak w istocie większość ładowni zajmowały węgiel oraz silnik, dlatego w końcu uznano go za niepraktyczny. Problem rozwiązywała śruba napędowa, jednak Cesarstwo nie eksperymentowało z nią, ponieważ wymagała wywiercenia dziur w spodzie kadłuba, co mogłoby doprowadzić do wielu wypadków.

 – Nie przejmujesz się Cesarstwem? Słyszałem, że niedawno ulepszono koło napędowe i nawet mniejsze jest w stanie osiągnąć dobrą prędkość. Skoro istnieje już taka technologia, czemu nie założyć, że przeciwnik jej używa?

W najnowszej wersji napędu brano pod uwagę różnicę w wytworzonej sile pchającej statek. Okręty z małym kołem napędowym, o niewielkich skrzydłach zanurzonych w wodzie, osiągały większą prędkość od tych posiadających duże koła po bokach statków. Te wyniki osiągnięto kilka lat temu metodą prób i błędów. Regis przeczytał o tym w książce, którą kupił podczas jego ostatniego pobytu w stolicy. Opowiadała o młodym kapitanie piratów, walczącym z najnowszym modelem parowca Wielkiej Brytanni. Strateg

zostałby zrugany za podanie źródła swojej wiedzy, tak więc postanowił przemilczeć ten detal.

 – Hmph! Może więc wyjawisz nam swój najlepszy plan?

Regis po słowach „wyjawić” i „najlepszy” zrozumiał, że zapowiadała się ciężka wymiana zdań, jednak jeżeli by się teraz cofnął, miałoby to negatywny efekt na reputację Altiny. Poza tym obecna strategia stwarzała zagrożenie dla całej armii, tak więc musiał wykorzystać okazję, żeby jakoś wpłynąć na jej zmianę.

 – Sugeruję... Żeby siódma armia ruszyła na północ i połączyła się z pierwszą, co zapewniłoby nam dodatkowe pięćdziesiąt tysięcy sił do walki.

Żołnierze stojący w szeregu zaczęli między sobą szeptać.

Vicente prychnął.

 – Widzę, że chcesz zmieść ich przewagą liczebną. Powiedz jednak - co będzie z obroną stolicy?

 – Trzydzieści tysięcy jednostek rezerwy powinno do tego wystarczyć.

 – Rezerwy? W takim razie ostatnia linia obrony leżałaby przy samej stolicy.

 – Jeżeli zwyciężymy, nie będzie mieć znaczenia, gdzie odbędzie się bitwa.

 – Rozumiem. Niczego innego nie oczekiwałbym po oficerze z pospólstwa. Ważne, by wygrać, nieważne jak. W ogóle nie rozumiesz natury wojny!

 – Doprawdy...

Regis nie zaprzeczył.

Vicente kontynuował wymownie:

 – Belgaria nie potrzebuje dużo większych sił, by zgnieść przeciwnika! Haniebnym czynem byłoby pozwolić wrogowi chociaż zbliżyć się do stolicy! Już nawet nie wspominając, że wszedłby tak daleko w głąb naszego terytorium! Czyżbyś próbował obniżyć reputację i prestiż siódmej armii?!

Zebrani żołnierze się z nim zgodzili.

Widać jestem tu niemile widziany. Skoro używają reputacji i prestiżu jako argumentu, nie mam wyboru - pomyślał Regis.

 – Rozumiem. Jeżeli musimy odnieść zwycięstwo tutaj, na południowej linii, powinniśmy przechwycić armie przeciwnika, mając przewagę wysokości terenu. W pobliżu jest kilka odpowiednich wzniesień.

Vicente zamyślił się na chwilę, po czym pokiwał głową.

 – Też o tym pomyślałem. Wrogie wojska zajmują rozległe tereny Cesarstwa, co rozciąga ich linię zaopatrzenia, dlatego też chcą walczyć najszybciej, jak to możliwe. Zaatakują nas bezpośrednio, nawet jeżeli będziemy mieć nad nimi przewagę.

 – Nie byłoby prościej, gdybyśmy odparli ich natarcie, wykorzystując przewagę wysokości terenu? To chyba dopuszczalne, prawda?

 – Tak, jednak ta armia nadaje się lepiej do ataku. Przeciwnik ma najnowsze modele broni palnej oraz armat, jednak jeżeli użyjemy naszej przewagi liczebnej, nie będą nawet mieli szansy użyć dział! Nie tak walczy Belgaria?!

 – Właściwe działanie...

W jego planie nie było błędów, po prostu podążał za metodami walki opisanymi w podręcznikach. Dlatego właśnie przeciwnik mógł łatwo odgadnąć ich sposób działania. Najprawdopodobniej ruszył naprzód z oddziałem liczącym jedynie dziesięć tysięcy żołnierzy, ponieważ wiedział dokładnie, jaką strategię obierze cesarstwo, i potrafił na nią skutecznie odpowiedzieć.

Tylko dlaczego uważają, że wygrają mniejszymi siłami? Czyżby aż tak wierzyli w swoje nowe uzbrojenie? Czy może mają coś jeszcze, co mogłoby odwrócić losy wojny? Za mało informacji...

Regis co prawda wysłał zwiadowców, jednak nie zauważyli oni żadnych podejrzanych ruchów wojsk przeciwnika. Chcąc ocenić siłę Cesarstwa, kazał im sprawdzić także własnych sojuszników. Posiadanie błędnych informacji było w końcu bardziej niebezpieczne niż brak jakiejkolwiek wiedzy o czekającej ich walce.

Niestety, bardzo trudno było o zwiadowców potrafiących przekazać dokładne raporty. Kryteria dla takiej osoby obejmowały odwagę, zdolności oraz dobre wykształcenie. W dodatku pozycja zwiadowcy nie zapewniała sławy ani dobrej zapłaty, na co mogli liczyć kawalerzyści i rycerze walczący na pierwszej linii.

Widząc, że dyskusja pomiędzy Regisem a Vicente dobiegła końca, generał Barguesonne uniósł rękę. Wtedy wszyscy oficerowie wrócili na swoje pozycje, stając na baczność. Dowódca siódmej armii wstał z krzesła i powiedział:

 – Użyjemy planu doradcy wojennego Vicente.

Następnie kolejno wywoływano jednostki i przydzielano im role.

Mają zamiar umieścić Regiment Beilschmidt na tyłach, prawda?

 – Generał brygady Belgaria, zajmiecie pozycję na tyłach formacji. Siądźcie sobie i obserwujcie, jak wygląda wojna.

 – Przyjęłam. - Altina zasalutowała.

Stojący wokół nich rycerze nie mogli powstrzymać śmiechu.

Dla nich ta bitwa miała być kolejnym zwycięstwem na koncie. Armia Belgarii była nie tylko silna, posiadała także przewagę liczebną. Przegrana nawet z wrogiem dysponującym najnowszym uzbrojeniem nie mieściła się w głowie. Dlatego też z góry założyli wygraną i z tą myślą ustawili pozycje jednostek. Dla oficerów siódmej armii przeciwnicy jawili się jak ryby same wskakujące na łódź rybaka. Wszyscy inni mieli stać z tyłu i patrzeć, jak ci pożerają zdobycz. W taki właśnie sposób zaszydzono z regimentu Beilschmidt.

W oczach Regisa jednak nie tylko przeciwnicy mieli wylądować pod nożem...

Altina spojrzała na żołnierzy stojących w szeregu.

 – Nie mamy zamiaru interweniować. Nie krępujcie się jednak prosić o pomoc, jeżeli zaczniecie przegrywać. Bez wahania przybędziemy wam z odsieczą.

 – Hmph. Nie ma takiej potrzeby. Postrzelona wróblica może wrócić na północ z pustymi rękoma! 

Ta obelga dobiegła od posłańca, który przekazał im wcześniej rozkazy, będącego tak naprawdę dowódcą batalionu.

Od dawna nie słyszałem tego przezwiska Altiny. Właśnie, ciekawe, czy mój szwagier był już w muzeum. W końcu chciał jak najszybciej zobaczyć obraz z oryginalnym mieczem. Jeśli tak zrobił, pewnie opuścił już stolicę.

Pogrążony w myślach Regis podniósł rękę.

 – Moim zdaniem przeciwnik ma jakiś ukryty motyw, dlatego też wnioskuję o zwiększenie liczebności zwiadowców.

 – Ukryty motyw? A niby jaki? - parsknął Vicente.

Regis jednak się nie ugiął.

 – Tego nie wiem, jednak lepiej zachować ostrożność. 

 – Ha. Strateg tak łatwo mówiący, że czegoś nie wie.

Byłoby lepiej, gdybym udawał, że coś wiem? Cóż, lepiej odstawić na bok zachowanie prawdziwego stratega.

 – Więc, doradco wojenny Vicente, możesz przewidzieć zamiary przeciwnika?

Zapytany się uśmiechnął.

 – Wielka Brytannia najechała nas, ponieważ dysponują teraz nowymi modelami dział i broni palnej. Dlatego też ich taktyka będzie przewidywać używanie ich. Tak podpowiada nawet zdrowy rozsądek. Tak więc będą chcieli efektywnie używać nowego uzbrojenia, zwłaszcza dział przeznaczonych do rażenia wielu przeciwników naraz. Nie przywykli jednak do dużych bitew. Widząc naprzeciwko siebie stutysięczną armię Cesarstwa, uciekną w popłochu bez oddania nawet jednego strzału. Dlatego mając na uwadze ten fakt, stan psychiczny żołnierzy oraz ich nową broń, wrodzy dowódcy zdecydowali się podzielić armię na mniejsze części.

Bez wątpienia Vicente potrafił dobrze wyrażać swoje myśli.

Słysząc jego wyjaśnienia, generał i pozostali oficerowie pokiwali głowami, żołnierze natomiast wznosili okrzyki typu „to nasz doradca wojenny”.

Zanim jednak Regis zdążył odpowiedzieć na jego argumenty, Vicente kontynuował:

 – Piąty oficerze administracyjny Regisie Auricu, jeżeli twoje tchórzostwo się rozprzestrzeni, wpłynie negatywnie na morale. Zważaj więc na słowa. 

 – Przyjąłem.

Regis nie miał wyboru, musiał posłuchać rozkazu wyższego stopniem. Zasalutował, mówiąc:

 – Przygraniczny Regiment Beilschmidt pozostanie w stanie gotowości na tyłach formacji i nie będzie przeszkadzać sojusznikom.

Zebrani oficerowie wybuchnęli śmiechem, jakby zobaczyli nowego rekruta. Generał Barguesonne pokiwał jedynie głową.

Na tym zakończyła się narada wojenna Siódmej Armii.

Altina kopnęła leżący na ziemi kamień, który poszybował w niebo jak wystrzelony z katapulty.

Regis wzruszył ramionami.

 – Testują nową broń?

 – Grrrr, to mnie wkurza!

Opuścili już obóz siódmej armii i wracali do swojego regimentu. Towarzyszyli im strażnicy, jednak szli z tyłu i nie mogli niczego usłyszeć, chyba że zostałoby to powiedziane naprawdę głośno. Mimo to wciąż byli otoczeni przez cesarską armię, ustawioną w zasięgu strzału łuczników.

Altina kopnęła kolejny kamień.

 – Czego oni chcą?! Po co było nas wzywać na naradę wojenną, skoro mogli wcześniej rozkazać nam trzymać się z tyłu?! Nie mieli w ogóle zamiaru z nami dyskutować!

 – Cóż, nie mogę temu zaprzeczyć...

Mimo wymiany zdań między strategami żadne wspólne uzgadnianie planu nie miało miejsca. Od samego początku mieli zamiar działać według wcześniej ustalonego planu i odrzucić wszelkie opinie Regisa i Altiny.

 – Robią z nas głupców!

 – Bez wątpienia nas lekceważą. Prawdopodobnie dali nam szansę wyrażenia naszego zdania, jednak nie mieli w planach brać go pod uwagę. A może chcieli po prostu mieć spokój?

 – Co to ma znaczyć?!

Narada wojenna, w której z miejsca odrzuca się opinię drugiej strony, jest jedynie stratą czasu dla wszystkich zebranych.

 – Być może... to równie nieprzyjemne dla nich, jak i dla nas. Sama siódma armia nie była świadoma, że od samego początku mieli zamiar odrzucić nasze zdanie.

 – Co? - Księżniczka zrobiła zdziwioną minę, w końcu było oczywiste, że nie zaakceptowali ani jednego pomysłu Regisa.

 – Człowiek zadręczyłby się, gdyby zmieniał ciągle zdanie pod wpływem opinii innych osób. Dlatego też rozmowy otwierające oczy i zmieniające spojrzenie na świat są jedynie zwykłą iluzją. Gdyby ktoś miał takie same poglądy jak oni, przyjęliby je z otwartymi ramionami. W końcu ludzie cieszą się, kiedy są akceptowani przez innych.

 – To rozumiem, ale...

 – Gdyby przyjęli opinię innych, zaprzeczyliby samym sobie, całkowicie niszcząc część własnego ciągu myślowego. Nie znieśliby tego.

 – Naprawdę? Ja lubię słuchać różnych opinii.

 – Odpowiedziałem jedynie na twoje wątpliwości. Gdyby mogły stopnieć jak lód, byłabyś o wiele szczęśliwsza. Jeśli różnilibyśmy się w zdaniu na jakiś temat i miałabyś silne przekonanie co do swojej racji, nie mogłabyś zaakceptować mojego punktu widzenia. Pamiętasz, jak próbowałem zatrzymać cię, kiedy postanowiłaś zostać cesarzową? Albo powstrzymać twój pojedynek z sir Jeromem czy atak na Fort Volks?

 – Aaach, wystarczy! Rozumiem! To mnie po prostu drażni! - Altina zaczęła machać rękami.

 – Cóż, pomimo to wciąż mógłbym z tobą rozmawiać.

 – Ach, naprawdę? Dlaczego?

 – Mimo bólu powstałego po zaprzeczeniu własnemu ciągowi myśli należy przyjąć punkt widzenia innych i wymienić poglądy. Jednak do tego trzeba założyć, że twój partner jest lepszy od ciebie. Albo przynajmniej zaakceptować jego przewagę w jakimś konkretnym przypadku. Jeżeli wtedy uznasz, że możesz się czegoś nauczyć, wysłuchasz jego opinii. Oczywiście ból samego zaprzeczenia sobie pozostanie, jednak wtedy jest do zaakceptowania.

Altinie aż oczy zabłysły.

To pewnie był ten respekt, o którym sam chwilę wcześniej wspominał, ale czuł się niezręcznie, kiedy patrzyła tak na niego dziewczyna młodsza o cztery lata.

 – Tego mogłam się po tobie spodziewać!

 – Dziękuję?

 – Innymi słowy, odrzucają nasze pomysły, ponieważ nas lekceważą!

 – Można to odnieść do książek. Jeżeli ktoś uważa czytanie za nudne, wszystkie książki takie dla niego będą. Jeżeli jednak sądzi, że zyska coś z lektury... Cóż, prawdopodobnie...

 – Tak?

 – Nie, to nic takiego. W końcu na świecie są miliony książek.

Regis zaczął błądzić w myślach.

Altina westchnęła.

 – To dlatego, że moja matka pochodzi z pospólstwa? Odrzucili mnie, chociaż całkowicie niepotrzebnie...

 – Też... Ale jest pewnie jeszcze jeden powód.

 – Bo jestem dziewczyną? Na dodatek niepełnoletnią?

Niewykluczone, jednak nie to miał na myśli Regis.

 – Patrzyliby z góry na wszystkich.

 – Co? Nawet na Latreille?

 – On by podpadł pod specjalną kategorię. Jeśli miałbym je jakoś nazwać, byłyby to specjalne osoby, nasi ludzie oraz inni. Najprawdopodobniej swoi oraz specjalne osoby podlegałyby dalszej klasyfikacji.

Altina się skrzywiła, wyraźnie nie rozumiejąc.

 – Ten ranking byłby czymś jak rangi w armii albo tytuły szlachty.

 – Moim zdaniem nie są świadomi, że patrzą na innych z góry ani że stawiają samych siebie za wysoko. Jeżeli masz wszystko zorganizowane, a twoi towarzysze się nie zmieniają, podczas oceny i akceptowania nowych osób z miejsca wszystkich odrzucacie.

 – Nie ma nic złego w zaakceptowaniu i sprawdzeniu przyjaciół. Ale dlaczego odrzucają innych?

 – Zobaczmy. Dla przykładu: nie lubisz siódmej armii, prawda? Twoim zdaniem się mylą?

 – Oczywiście!

 – Zmieńmy punkt widzenia na regiment Beilschmidt. Oceniasz go wysoko i uważasz za najlepszych, prawda?

 – No chyba tak.

 – Jak byś się czuła, gdyby pojawił się ktoś zaprzeczający opinii twoich towarzyszy?

 – Uch, ja...?!

Altina była bezpośrednia, jednak nie głupia. Z tej rozmowy zrozumiała, że popełniłaby taki sam błąd jak sojusznicza armia.

Zmarszczyła brwi.

 – Doświadczyliśmy razem wielu rzeczy i zacieśniliśmy łączące nas więzi. Jednak to nie daje nam prawa do zaprzeczania innym.

 – Masz rację. Wierzę w moich towarzyszy i cenię ich wysoko, ale odrzucanie innych z tego powodu... wydaje się nie na miejscu.

 – Nie wolno jednostronnie oceniać. Dziwne, prawda? Powinniśmy być bezstronni w ocenie opinii i osób je wygłaszających.

 – Naprawdę?

 – Cóż... Ludzie często z miejsca zakładają, że inni się mylą. Taki autorytatywny sposób myślenia powinien być z miejsca odrzucony podczas rozmów.

 – Odrzucony? Ale czy to nie oczywiste, że mając do wyboru twoją opinię i opinie innych, postawię na tę pierwszą?

 – Dla ludzi to wydaje się naturalne. Jednak mnie nie obchodzi, kim jest dana osoba. Zawsze traktuję opinie innych na tym samym poziomie. Tak właśnie chcę patrzeć na sprawy. Chociaż można to też nazwać filozofią oświecenia.

 – Nieważne, o kogo chodzi, traktować opinie tak samo... To dotyczy także zwykłych obywateli i cesarza?

 – Tak. Chociaż takie teorie można znaleźć jedynie w książkach. Pośród filozofów oświecenia znalazł się nawet taki, który wszedł w głęboką dyskusję ze swoim szczekającym psem... Chociaż jego asystenci szybko go z niej wyciągnęli.

 – Doprawdy? Więc nawet ty myślisz, że tak nie można, tak?

Altina wpatrywała się w niego jak w chorą osobę.

Jaka szkoda... To była dobra anegdota.

 – Patrząc na mnie, nawet uliczny, szczekający pies ma lepsze spojrzenie na świat niż ja.

 – To nie oświecenie, tylko coś, co ci wmówiła twoja siostra!

Osiemnasty maja, zmierzch, wyjątkowo pochmurny dzień.

Regis otrzymał informacje od swoich zwiadowców. Niestety, jego obawy się potwierdziły i dziesięć tysięcy wrogich żołnierzy z północy, zmierzających na wschód, zmieniło kierunek marszu na południe. W dodatku doradca wojenny siódmej armii odmówił zmiany miejsca planowanej bitwy.

 – O ile wrogie intencje są jasne, nie dadzą rady połączyć sił z południową linią, jeżeli zakłócimy wcześniej ich plan. Bez wątpienia wygramy!

Według niego armia Brytanni potrzebowała dwóch dni, żeby połączyć te dwie jednostki, a oni znajdowali się jedynie pół dnia marszu od przeciwnika. Doszedł do wniosku, że bitwa rozpocznie się już następnego dnia.

 – Siódma Cesarska Armia dziewiętnastego, to znaczy jutro, zaatakuje żołnierzy Brytanni. Następnie dwudziestego przechwycimy kolejną falę przeciwników, która maszeruje obecnie na południe. Przy tym starciu połączymy siły z Pierwszą Armią, dowodzoną przez generała Latreille, i zmieciemy wroga z powierzchni ziemi! - powiedział Vicente.

Regis jednak nie mógł przestać się martwić.

 – Byłoby wspaniale, gdyby wszystko przebiegło według tego planu. Jednak jest w ogóle możliwe, aby przeciwnik zrobił coś tak dziwnego i maszerował na pewną śmierć?

Czekając na kolejne raporty zwiadowców, próbował przewidywać działania wroga. Niestety, jego obecna pozycja i tak nie pozwalałaby mu zmienić działań siódmej armii.

Dziesięć tysięcy wrogich jednostek stacjonujących w Chaineboule nie opuściło swoich pozycji.

W dodatku otrzymał też informację, że wrogie siły dysponowały sześcioma statkami, które nie wyglądały na transportowe. Cesarstwo próbowało je zatopić, co nazwano bitwą morską Trouin. Podczas tego starcia duma belgarskiej floty, Ateluna, posiadająca osiemdziesiąt dział, przy wsparciu dwudziestu czterech okrętów zaatakowała przeciwnika.

Klasa okrętów Aterna miała 40 Co (18 m) i trzy maszty oraz pokłady dział, przez co wyglądała jak pływająca forteca. Same armaty nie strzelały jedynie wielkimi kulami, mogły używać także wybuchowych ładunków oraz kartaczy (pocisków rozpadających się na mniejsze części, powodujących ogromne zniszczenia obszarowe, mających jednak mniejszy zasięg). Niestety, działa wciąż były starego typu, ładowane od przodu, przez co wolniejsze, co dawało przeciwnikowi przewagę pod tym względem.

Flota Wielkiej Brytanni, Queen’s Navy, jako pierwsza zawsze wprowadzała nowe technologie. Statki zaopatrzeniowe eskortowało sześć okrętów klasy Princess, parowców uzbrojonych w siedemdziesiąt cztery armaty, chociaż nie wszystkie stanowiły nowe działa typu 41 Elswick. Przeciwnik posiadał zatem przewagę zarówno w szybkości, jak i sile ognia.

Trzynastego maja Belgaria zastawiła zasadzkę na przewidywanej trasie linii transportowej przeciwnika. Przygotowania były wręcz idealne, jednak w starciu z najpotężniejszym okrętem na świecie siły Belgarii poniosły sromotną porażkę, zostając zmuszone do ucieczki.

Później zdecydowano się użyć opancerzonego okrętu klasy Posejdon, mającego aż sto dwadzieścia dział i uznawanego za pływającą fortecę, jednak niewiarygodnie powolnego. Wprowadzenie go do bitwy miało zająć sporo czasu, a do tego momentu nie przewidywano wysłania żadnego wsparcia drogą morską.

Rok 851, 19 maja.

Dwadzieścia dwa tysiące cesarskich żołnierzy ustawiło się na wzgórzu leżącym w pobliżu Lafressange, całe wsparcie wysyłając na tyły formacji.

Porażka drugiej armii nauczyła ich, że jeżeli użyliby muszkietów na pierwszej linii, daliby jedynie przewagę przeciwnikowi mającemu lepsze wyposażenie, utrudniając własne natarcie. Dlatego tym razem planowali postawić na włócznie, rozstawione na wzgórzu jak dywan.

Popołudnie.

Na terenach pod wzgórzem, 50 Ar (3573 m) od nich, ustawiło się dziesięć tysięcy żołnierzy przeciwnika. Przednią linię stanowiła piechota wyposażona w strzelby Snider, znane z ich ognia powtarzalnego (żołnierze Brytanni mogli wystrzelić trzy pociski w czasie, jaki zajmował Belgarom na oddanie jednego wystrzału) oraz niezawodności przy każdej pogodzie. Za nimi stali żołnierze z dużymi tarczami, co było powszechną strategią w walce z włóczniami na krótkim dystansie. Kolejne w formacji były działa, około dwustu typów 41.

Z porażki drugiej armii wyciągnięto wniosek, że te armaty miały zasięg około 45 Ar (3216 m). Utrzymując obecną pozycję na wzgórzu, belgarscy żołnierze znajdowali się poza ich polem rażenia, tym bardziej że zasięg strzału się skracał, jeżeli cel stał na wzniesieniu. To oczywiście działało też w drugą stronę - armaty ustawione na wyższych pozycjach mogły strzelać dalej, jednak siódma armia posiadała na wyposażeniu jedynie działa o zasięgu 28 Ar (2000 m), tak więc nawet w takiej sytuacji przeciwnik miał przewagę w tej kwestii.

Skupiający trzy tysiące żołnierzy, po odliczeniu jednostek wsparcia, Regiment Beilschmidt stał na tyle formacji siódmej armii, za ich liniami zaopatrzenia. Tym razem namiot dowodzenia ustawiono na przedzie. Altina miała na sobie ciężką zbroję, co było rzadkością, podobnie jak i Jerome, Regis jednak pozostał w swoim zwykłym mundurze.

 – Hmph, te działa nie są w stanie dosięgnąć celu i będą jedynie zawadzać w walce. Po co w ogóle oni je zabrali?

 – Ponieważ strateg siódmej armii lubi postępować zgodnie z podręcznikiem.

Żadne podręczniki nie wspominały jednak, jak postąpić w sytuacji, kiedy wróg posiada armaty o dużo większym zasięgu.

Jerome spytał ironicznie:

 – Podręczniki też lubisz?

 – Tak... Ale ślepo za nimi nie podążam.

 – He?

 – Moim zdaniem zarówno podczas ataku, jak i obrony najważniejsze jest uniemożliwienie przeciwnikowi odczytania twoich zamiarów. Dzięki temu wróg zaczyna panikować, nie mogąc opracować planu pozwalającego przeciwdziałać moim strategiom.

 – Właśnie o to chodzi.

 – O ile podręczniki opisują właściwe działania, na polu walki dochodzi do wielu nieprzewidzianych wydarzeń, a każde, nawet najmniejsze z nich, może mieć wielki wpływ na przebieg walki.

 – Hmph... - Jerome się uśmiechnął, co było rzadkością.

Gdyby się przysłuchać dobrze tej rozmowie, można by wyciągnąć wnioski, że dotyczyła tak naprawdę wielu tematów, nie tylko samych strategii.

Nagle Altina krzyknęła.

 – Ej, ruszyli?!

 – Tak, zaczęło się - odpowiedział Regis, kiwając głową.

Siódma armia, licząca dziewiętnaście tysięcy, maszerowała powoli w stronę przeciwnika.

Altina przekrzywiła głowę.

 – Jeśli będą tak iść, to przeciwnicy ich nie wystrzelają?

 – Nie mogą nic na to poradzić. Na pełnej prędkości, nawet biegnąc w dół wzgórza, mogliby pokonać co najwyżej 50 Ar (357 m). Mają ograniczone ruchy, tak więc zmęczyliby się jeszcze przed właściwą walką. Jeżeli nie będą w stanie biec później, kiedy wejdą w zasięg broni przeciwnika, poniosą większe straty niż z ostrzału armat.

 – Ach, rozumiem!

Regis właśnie zdał sobie sprawę, że po raz pierwszy brali udział w tak dużym starciu na otwartym polu. Nie mieli zbyt wielu piechurów. Ich główne siły stanowiła ciężka kawaleria Czarnych Rycerzy, dowodzona przez bohatera - Jerome’a, tak więc to wokół nich koncentrowałaby się strategia regimentu.

 – Altino, przyglądaj się dokładnie. Siódma armia jest jedną z niewielu formacji wyspecjalizowanych w używaniu piechoty.

 – Cóż, tamten generał kazał mi patrzeć, jak wygląda prawdziwa wojna.

 – Gdyby tylko do tego ograniczyła się nasza rola...

Siódma armia stopniowo zwężała tył swojej formacji, kiedy kolejni żołnierze ruszali w dół wzgórza.

 – Myślisz, że mają szansę wygrać?

 – O ile szybko doszłoby do bezpośredniego starcia... Jeżeli zredukują liczbę strzelb oraz dział przeciwnika o połowę, doświadczona siódma armia powinna wygrać, jednak...

 – Jednak?

 – Dowódca przeciwnika też powinien to wiedzieć i na pewno ma przygotowany jakiś plan.

Jeżeli wszystko dalej by szło jak do tej pory, zgodnie ze słowami Vicente, siódma armia przebiłaby się przez linię przeciwnika, odnosząc szybkie zwycięstwo, a Regis zostałby skrytykowany i uznany za tchórza z powodu swoich uwag podczas narady wojennej. Trzeba jednak pamiętać, że Brytannia zaatakowała wybrzeże Cesarstwa zaraz po koronacji nowej królowej, w dodatku zachęcając jednocześnie inne państwa do szturmu na granice Belgarii. Skoro wrogi dowódca do tej pory był aż tak kompetentny, raczej nie pozwoliłby, aby jego siły zostały rozgromione w starciu mającym zaznaczyć granicę frontu.

Altina ponownie przechyliła głowę.

 – Mają jakąś ukrytą zasadzkę?

 – Wątpię. Dowódca siódmej armii jest inteligentny. Wzięli to pod uwagę i przeprowadzili bardzo dokładny zwiad tych terenów. 

Skoro temat wszedł na inteligencję, Regisowi nasunęła się inna kwestia.

 – Poznałem już imię prowadzącego jednostkę maszerującą na południe. To pułkownik Oswald Coulthard, jego stopień odpowiada pierwszemu oficerowi bojowemu w Cesarstwie. Nie ma zbyt wysokiej pozycji i jest młody, więc dlaczego generałowie słuchają jego rozkazów?

 – Nie jest strategiem?

 – O to chodzi. Ranga sugerowałaby, że jest albo nim, albo doradcą odpowiedzialnym za opracowywanie planów, jednak według raportów Oswald ma autorytet do wydawania rozkazów.

 – W takim razie powinien pełnić rolę dowódcy.

 – Tak. Chociaż oficjalnie jest nim generał w podeszłym wieku.

Oswald w takim razie powinien być doradcą.

 – Tego nie rozumiem. Jak to możliwe? Jest szlachetnego pochodzenia? W armii nie tytuły szlacheckie, ale stopnie wojskowe powinny mieć znaczenie... Chociaż to często się miesza.

Zwłaszcza w Belgarii, gdzie istniały armie szlacheckie, w których tytuły miały większe znaczenie od rangi. W Brytanni jednak nic takiego nie miało miejsca. Nie krążyły także plotki o szlachcicach, którym po prostu przyznano zwierzchnictwo nad wojskiem. Nie było zatem jasne, jakim sposobem Oswald zdobył dowodzenie nad armią.

 – Wciąż próbuję dotrzeć do jego przeszłości... Przy okazji, to wciąż niepotwierdzone, ale wygląda na to, że królowa Margaret Steelart także tu jest.

 – Co?!

 – Cóż, w przeszłości cesarze walczyli na pierwszej linii frontu, jednak Wielka Brytannia od pokoleń jest rządzona przez królową i coś takiego prawie nigdy nie miało miejsca.

 – Jeżeli to prawda, wygląda na aktywną władczynię. Chcę ją spotkać.

 – Ale o ile to możliwe, w bardziej pokojowych okolicznościach.

 – Ciekawe, jak sobie radzi z mieczem!

Altina podekscytowała się myślą, że jej przeciwniczka jest do niej podobna. Na twarz Regisa zawitał jednak gorzki uśmiech.

 – Raczej nie jest taką osobą...

Najwyraźniej jedynie rodzina cesarska Belgarii posiadała tak wyjątkowe cechy. Żadne plotki nie wspominały o nadludzkiej sile kogokolwiek z królewskiego rodu Brytanni.

 – W każdym razie jednostka na południowej linii frontu to zawodowi żołnierze, a maszerujący teraz na południe to głównie najemnicy. Trzon armii powinni stanowić ci pierwsi, a najemnicy być w dużej mniejszości. Czyżby mieli powód, by tak podzielić siły?

 – Masz może jakiś pomysł, czemu tak jest?

 – Hmm. O ile utrzymanie jednostki złożonej jedynie z żołnierzy jest kosztowne, potrafią oni bez problemu współpracować. Najemnicy są silni w pojedynczych starciach... Ale żeby przez nich opóźniać marsz północnej formacji? Jest... Nie, i tak nie mają szansy przegrać...

 – Naprawdę?

 – Co prawda, to cała jednostka najemników, jednak dowodzi nimi Gilbert Schweinzeberg, nazywany królem najemników.

Słysząc to imię, Altina zmarszczyła czoło, przypominając sobie prawdopodobnie, jak Eric został ranny w starciu z jego siłami oraz o uszkodzonym mieczu.

 – Chwila, to nie byli najemnicy Federacji Germanii?

 – Chodzi właśnie o to, że można ich wynająć. Pracują dla tego, kto zaoferuje najwięcej pieniędzy. Według raportów atakiem na regiment dowodził Renard Pendu. To jedni z najlepszych dowódców, tak więc wątpię, aby czas tych ataków był przypadkowy.

 – Ale przecież cała jednostka nie może składać się wyłącznie z sił Renarda Pendu, prawda?

 – Tak. Nie mam pewności, ilu jest ich ogółem, jednak siły Renarda Pendu powinny liczyć niecały tysiąc. Pozostałe dziewięć muszą stanowić inne grupy.

 – Będą mu posłuszne?

Altina miała tu rację. Nawet jeżeli dowodził sam Gilbert, nie wszyscy najemnicy musieli podążać za jego rozkazami.

 – Poradzi sobie, nawet jeżeli jednostka na południu ruszy na północ. Trzymają się szeregu. Łatwo przewidzieć tempo ich marszu, więc powinien nad nimi zapanować.

 – Ich plan naprawdę nie ma żadnych luk?

 – Dowodzi trzydziestoma tysiącami żołnierzy. Wątpię, by popełnił taki błąd.

 – Ale ich siłom nie udało się połączyć na czas.

 – Właśnie...

W tym momencie wystrzały z armat obwieściły początek bitwy.

Siódma armia mogła jedynie przyjąć na siebie ten atak. Byli oddaleni od przeciwnika o 40 Ar (2848 m), tak więc dotarcie do wroga powinno im zająć dwadzieścia minut. Pośród żołnierzy piechoty ta sytuacja była znana jako ‘marché de la mort’ (marsz śmierci).

Pociski dział typu 41 miały wielkość dziecięcej głowy, tak więc trafiony nimi żołnierz był dosłownie rozrywany na kawałki. W dodatku pocisk uderzający za nim w ziemię tworzył falę uderzeniową, raniącą wszystkich dookoła.

Żołnierze maszerowali blisko siebie, nie zostawiając żadnych szpar w linii, przez co wyglądali jak ruchoma ściana. Gdyby pozwolili sobie na przerwy w formacji, mogłoby dojść do sytuacji, w której jeden żołnierz miałby przed sobą trzech przeciwników naraz.

W ich stronę leciały teraz białe pociski, mogące niszczyć ściany.

Nie powodowały jedynie fizycznych obrażeń. Dźwięki wybuchów, płacz towarzyszy, strach przed śmiercią powoli osłabiały wolę walki ostrzeliwanych. Wśród nich znaleźli się zarówno tacy, którzy chcieli jak najszybciej dotrzeć do przeciwnika, jak i osoby zwalniające ze strachu, ale formacja jako całość zachowała tempo marszu. Kluczem do tego okazało się strategiczne umieszczenie dowódców każdej z formacji na tyłach, którzy krzyczeli na podwładnych.

Przeciwnikami siódmej armii zazwyczaj były małe państwa jak Królestwo Estaburg. Chociaż bitwy z nimi także nie należały do prostych, nie posiadały one najnowszego uzbrojenia, natomiast tym razem belgarscy żołnierze maszerowali "w nieznane".

Belgaria także otworzyła ogień ze swoich dział.

Dystans pomiędzy armiami się kurczył.

Przeciwnik nie ruszał się z miejsca. Regiment Beilschmidt stał na tyłach formacji, tak więc nie widzieli wszystkiego dokładnie, ale najwyraźniej nie było żadnych przypadków żołnierzy próbujących uciekać ani ruszyć do przodu.

Najprawdopodobniej chcieli kupić trochę czasu, żeby jednostka z północy mogła do nich dołączyć.

Dzieliło ich już tylko 25 Ar (1878 m).

Starcie wyglądało jak zdobywanie fortu.

Przeciwnicy dysponowali najnowszymi modelami dział, niemogącymi co prawda strzelać dokładnie na dalekie dystanse, jednak powodującymi ogromne zniszczenia. Maszerujący żołnierze, modląc się o przeżycie, w jednej chwili byli rozrywani na krwawe kawałki, w tym oczywiście dowódcy pchający podwładnych naprzód. Ciała ich towarzyszy latały cały czas w powietrzu, a tych, którzy się przewrócili, zadeptywano na śmierć. Mimo to armia posuwała się przed siebie, pośród ognia armatniego, po ciałach swoich niedoszłych kolegów.

Regiment Beilschmidt kontynuował obserwację bitwy z wyżej położonego punktu.

 – Ach...

Altina zakryła usta. Wyglądała, jakby miała zaraz zwymiotować, a w kącikach oczu zbierały jej się łzy. Nie powinna widzieć szczegółów bitwy z tak dużej odległości, jednak posiadała też o wiele lepszy wzrok od normalnych ludzi.

Na samą myśl, co dzieje się na pierwszej linii, Regisowi także żołądek podszedł do gardła, jednak stłumił to w sobie. W końcu oboje nie mogli okazać słabości na oczach żołnierzy.

 – Widzisz coś takiego po raz pierwszy?

 – Nigdy dotąd nie obserwowałam czegoś tak przerażającego...

 – Ach, no racja.

 – Tobie nic nie jest, Regisie?

 – A czy wyglądam, jakby było?

Z dystansu wyglądał na niewzruszonego, jednak odkąd dotarli na wyznaczoną pozycję, nie mógł przestać się trząść. Nawet bez przeciwnika wyposażonego w najnowsze działa pole bitwy zawsze było tragicznym widokiem, przepełnionym śmiercią. Nawet jeżeli byliby świadkami morderstwa kompletnie obcej osoby, zareagowaliby tak samo jak tutaj.. Tam umierali ludzie. Sama świadomość tego faktu sprawiała, że zasychało im w gardle. Nieważne czyja, śmierć zawsze była przerażająca, nagła i ostateczna. Wiatr niósł ze sobą smród krwi, co utrudniało nawet oddychanie.

Jerome szybko rozwiał jednak tę atmosferę.

 – Przestańcie panikować! Ludzie i tak umierają. Nieważne gdzie i kiedy, to tylko kwestia czasu!

 – Nawet jeżeli to prawda...

 – Jeśli będziesz wspominać takie nudne sceny, w końcu do nich dołączysz.

 – Rozumiem...

Regis pokręcił energicznie głową.

Nie mogę dać się pochłonąć atmosferze. Jeżeli popełnię błąd jako strateg, wielu żołnierzy i Altinę czeka pewna śmierć. Muszę zacząć myśleć...

Altina wyciągnęła rękę do trzęsącego się z nerwów Regisa i chwyciła jego dłoń.

 – Regisie...

 – He? O-O co chodzi, Altino?

Chociaż strażnicy stali daleko z tyłu i nie słyszeli ich rozmowy, bez wątpienia mogli zobaczyć, co takiego robią. Co sobie pomyślą, widząc, jak trzymają się za ręce? Wszelkie nieodpowiednie plotki mogły osłabić morale w jednostce.

Altina spojrzała w oczy Regisa.

Naprawdę jest wyjątkowo piękna. Jej dłoń... Taka ciepła...

 – Regisie, nic mi nie jest. Uspokój się.

 – Ach, dobrze.

Był już na granicy wytrzymałości, ale dzięki pomocy Jerome'a i zaufaniu Altiny wziął się w garść. Wziął głęboki oddech, myśląc: Nawet jeżeli powietrze przepełnia śmierć, musimy oddychać, żeby przeżyć i pomóc przetrwać innym.

Odzyskał w końcu trzeźwość myślenia i powiedział:

 – Moim zdaniem przeciwnik ma jakiś plan i przegramy, jeżeli dalej zostaniemy w miejscu, przyglądając się walce.

Jednak nie mogli działać bez rozgryzienia zamiarów wroga. Strateg zaczął przyglądać się polu walki, tym razem ze spokojem, bez zbędnych emocji, jak szachownicy podczas rozgrywki.

Siódma armia, ruszając w dół wzgórza, miała formację jak dywan, teraz jednak była ona pełna dziur, jakby zjadały go szkodniki. Obecnie zostało im około szesnastu tysięcy żołnierzy.

Dziesięć tysięcy zbrojnych Wielkiej Brytanni stało ustawionych w półokrąg. Działa powoli przesuwali w tył, utrzymując je na maksymalnym dystansie rażenia, żeby cały czas mogły siać spustoszenie w siódmej armii. Na pierwszej linii stali muszkieterzy, a za nimi żołnierze z tarczami. Strzelcy po wycofaniu się dział zaczęli maszerować przed siebie.

Za tymi wszystkimi zmianami w formacji coś musiało stać. Kwatera dowodzenia była położona w środku formacji, otoczona przez ciężkich zbrojnych.

Regis przeszukał w pamięci przeczytane książki, jednak żadna z nich nie wspominała o najnowszych modelach broni palnej i dział.

 – Nie... To... Jednak... Gdzie ja widziałem ten kształt? - mówił do siebie, przerywając co kawałek.

Minęła dłuższa chwila, jednak nie dał rady sobie przypomnieć żadnej książki o nowym modelu uzbrojenia.

Czyli nic?

Regis po prostu nie znał żadnych strategii dotyczących takiej broni.

 – Ale gdzie... Ach! Właśnie! Magia!

 – He? Regisie?

Chłopak spojrzał na Altinę, patrzącą na niego zatroskanym wzrokiem, mówiąc głośno:

 – Jestem legendarnym czarodziejem!

 – Co ty mówisz? Wszystko z tobą dobrze?!

 – A, to tylko tytuł książki napisanej przez Olenburke'a. Ten autor słynie z dziwacznych opowieści. W jednej z nich Armia Państwa Magii używała takiej samej formacji jak oni.

 – Hmmm?

Słysząc słowo "magia", Altina niepewnie przechyliła głowę.

Jerome za to spojrzał na niego z pogardą.

 – Regisie, można to wykorzystać w walce? Użyłbym nawet błota, gdyby było użyteczne. Jeżeli nie, rzuciłbym to do ognia!

 – Ach, oczywiście, że można tego użyć. Zapomnijmy o pochodzeniu, samo działanie tej formacji jest prawidłowe. Nie mamy czasu, wyjaśnię w drodze. Powóz zostawimy na tyłach, razem z zaopatrzeniem. 

Luksusowa karoca, w której czekała na nich Clarissa, została powierzona oddziałom wsparcia, a że Regis nie potrafił jeździć konno, maszerował razem z żołnierzami. Jednak teraz to nie wchodziło w grę, ponieważ musiał wszystko wyjaśnić Altinie i Jerome'owi, którzy jechali na koniach.

Nie mam na sobie żadnego wyposażenia, więc dam jakoś radę. Prawdopodobnie.

Altina podjechała do niego.

 – W takim razie możesz jechać na mojej Karakarze!

 – To imię konia?!

 – Tak. Słodkie, nie?

 – Aaaach, tak... Ale to nie będzie kłopot? - Regis ledwie zachował płynność mowy.

Jerome zgodził się jednak z księżniczką, co było wyjątkową rzadkością.

 – Zróbmy tak! Księżniczka nie ma ze sobą miecza, zaś inne ostrze, do którego nie jest przyzwyczajona, tylko by jej zawadzało. Może jedynie jeździć z tobą i uważać na nasze plecy.

 – W-W-Więc... P-Przynajmniej z tyłu...

Jeżeli żołnierze zobaczyliby coś takiego... To mogłoby rozsiać jakieś plotki... - Regis w zamyśleniu pokiwał głową.

 – Dobrze. Powierzam się w twoje ręce, Altino. Wyjaśnię wszystko podczas jazdy.

 – Dobrze!

 – Ej, Regisie, możemy ruszyć armię?

 – Tak. Do połowy wzgórza. Zrobimy objazd dookoła miejsca, gdzie uderzają pociski. Nie wiem jeszcze, z której strony, decyzja zajmie mi jakieś pięć minut. Na razie ruszajmy.

 – Pięć minut? Tch, naprawdę cię nie rozumiem! - Mimo że się skarżył, Jerome od razu wziął swoją Le Cheveu D'une Dame i wsiadł na konia. - Słuchać, ludzie! Koniec drzemki! Ruszamy!

Wielu żołnierzy sądziło, że pozostaną siłą rezerwową, tak więc ich reakcja była powolna.

 – T... Tak jest!

 – Ha! Strateg powiedział coś w stylu "jestem czarodziejem", więc lepiej ruszcie dupy, bo inaczej zamieni was w żaby! Za księżniczką!

Na te słowa generała żołnierze wznieśli okrzyki bojowe.

Plotki o Regisie krążyły już od jakiegoś czasu. Pokonanie armii barbarzyńców, zdobycie Fortu Volks, podpalenie bagna, żeby spalić rycerzy z pierwszej armii. Tego nie mógł dokonać normalny człowiek, tak więc uznano, że jest albo jakimś monstrum, albo czarodziejem. Belgaria od wieków wyznawała monoteistyczną religię, w której potwór był wrogiem Boga, a czarodzieja uznawano za mędrca wspierającego wiernych. Jednak ten ostatni nie dawał jedynie rad, ale także wymierzał kary zdrajcom. Dzieciom mówiło się, że albo będą grzeczne, albo czarodziej zamieni je w w żaby. W wielu książkach fantasy magowie używali zaklęć typu Smoczy Piorun czy Promieni Negatywnej Energii (choć najczęściej była to sprawka władców demonów). Jednak większości żołnierzy czarodziej kojarzył się z osobą z ich świętego pisma, tak więc ci bardziej religijni, słysząc żart Jerome’a, aż pobledli. W oddziałach zaczęły też rozchodzić się szepty typu „to prawda?!”, „więc naprawdę jest czarodziejem” czy „wiedziałem!”.

 – Chwila! To był tylko tytuł książki!

Regis, chcący wyjaśnić nieporozumienie, siedział na koniu jak jakiś ładunek. Zupełnie jak podczas ucieczki ze stolicy, Altina wciągnęła go za nadgarstek, rzucając go przed siebie, a kiedy już znalazł się na rumaku, mógł co najwyżej chwycić się konia.

 – Nie przywykłeś do tego?! - spytała księżniczka.

 – Po prostu nasze sposoby jazdy są inne.

Altina najwyraźniej nie usłyszała jego cichej odpowiedzi.

 – Wszyscy gotowi?! - krzyknęła w stronę swojej armii.

 – Taaak! - odpowiedzieli żołnierze.

 – Przeciwnik coś knuje, jednak Regis się tym zajmie! Zbierzcie w sobie odwagę i ruszamy! - Po tych słowach skierowała miecz w stronę pola bitwy.

 – Taaak jest!

Altina zacisnęła lekko nogi, dając koniowi rozkaz do ruszenia. Regis jednak nie był w stanie dostrzec szczegółów całego pola bitwy, po części przez głowę konia zasłaniającą mu widok, ale przede wszystkim z powodu pyłu powstałego podczas walki, który pokrywał rozległe równiny leżące obok wzniesień, na których toczyła się walka.

Koń księżniczki przyspieszył.

Jerome jechał z tyłu, ponieważ musiał wcześniej zebrać swoich Czarnych Rycerzy. Za nimi maszerowało trzy tysiące zbrojnych.

Dookoła wznosiły się bojowe okrzyki i stukały końskie kopyta.

Regis jednak słyszał głównie coraz szybsze bicie swojego serca.

<noinclude>
{| border="1" cellpadding="5" cellspacing="0" style="margin: 1em 1em 1em 0; background: #f9f9f9; border: 1px #aaaaaa solid; padding: 0.2em; border-collapse: collapse;"
|-
| Wróć do [[Haken no Kouki Altina PL: Tom 5 Rozdział 2|Rozdział 2]]
| [[Haken no Kouki Altina PL|Strona Główna]]
|-
|}
</noinclude>

Haken no Kouki Altina PL: Tom 5 Rozdział 2

2019-06-26T20:09:46Z

Sacredus:

==Rozdział 2==

Rankiem, zanim jeszcze żar pozostały po nocnych walkach zdążył się rozwiać, Przygraniczny Regiment Beilschmidt opuścił bramy Fortu Volks. Regis jechał powozem wraz z Clarissą, a Altina na swoim orzechowym koniu ze złotymi włosami oraz ogonem i białą tylną nogą, którego dostała podczas rocznicy założenia cesarstwa.

No właśnie, nadała mu już jakieś imię?

Jerome na swoim czarnym koniu zajmował miejsce u boku księżniczki. Kiedyś przewodził regimentowi, teraz był jedynie kapitanem pięciuset czarnych rycerzy.

Kawaleria jechała na przedzie formacji, za nimi maszerowało kolejno tysiąc piechurów, dwa tysiące najemników oraz pięciuset żołnierzy przenoszących zaopatrzenie. Nie mieli ze sobą żadnych dział, ponieważ w takiej wyprawie liczyła się prędkość marszu. W końcu po co zabierać ze sobą armaty, skoro wroga może już dawno nie być, kiedy dotrą na miejsce?

W samym centrum formacji znajdowała się biała karoca ciągnięta przez cztery konie. Mogła pomieścić sześć osób lub służyć jako mobilne centrum dowodzenia, jednak obecnie znajdowali się w niej jedynie Regis i Clarissa.

Co prawda, kierowali się na pole bitwy, jednak nie zdążyli się jeszcze oddalić od własnej fortecy, więc panowała luźna atmosfera. Przez okna było widać fort Volks.

Clarissa dotknęła szyby; po chwili jej palce zostawiły na niej odcisk pary. Samo szkło stanowiło towar luksusowy, tak więc normalne wozy nie miały szyb, jednak ten powóz posiadał ich aż sześć. Oprawiono je w drewniane ramy, dzięki czemu można było je zamknąć podczas bitwy, a w razie potrzeby otworzyć, aby móc bez problemów przekazywać rozkazy. Jedynie woźnica siedział nieosłonięty na zewnątrz.

Budżet regimentu nie pozwalał na najnowszy model powozu, ten jednak został podarowany Regisowi tydzień wcześniej przez Eleanor Ailred Winn de Tiraso Laverde, córkę diuka i przywódczynię Nowej Szlachty. Mimo młodego wieku przewodziła już swojemu rodowi, posiadającemu wspaniałą willę oraz pokaźną część ziem na południu Belgarii. Innymi słowy, była urodzoną biznesmenką. Podarowała Regisowi ten wóz prawdopodobnie po to, by odwdzięczyć się za pomoc, jakiej udzielił jej podczas rocznicy utworzenia cesarstwa. Powóz nie stanowił jedynego prezentu, regiment otrzymał od niej także hojne wsparcie finansowe.

Kiedy Fort Volks zniknął z pola widzenia, Clarissa powiedziała:

 –Po raz pierwszy jadę z tobą sama powozem.

 –Rzeczywiście. Wcześniej byli z nami Altina i Eric.

Clarissa się zarumieniła.

 –Przebywanie tu z tobą sam na sam trochę mnie krępuje.

 –Czemu?

Regis, początkowo podekscytowany słowami pokojówki, uspokoił się i wyjął książkę ze swojej torby, co wyraźnie zaskoczyło Clarissę.

 –Regisie, nawet w takiej sytuacji masz zamiar czytać?

 –Cóż... Jest o zachodzie, więc nie zaszkodzi.

 –No tak. W końcu kiedy tylko tam dotrzemy, od razu dojdzie do bitwy. Dobrze będzie rozumieć panującą tam sytuację.

 –Nie sądzę, żeby akurat ta książka pomogła w bitwie. To powieść fantasy, jedynie osadzona na zachodzie.

 –Naprawdę?

 –To opowieść o chłopcu i dziewczynie, którzy z jakiegoś powodu zamienili się ciałami. Czeka nas długa podróż, więc czemu nie wykorzystać okazji i jej nie przeczytać, póki jeszcze panuje spokój?

 –Regisie, jadłeś już śniadanie?

 –Co? No więc... Nie zmrużyłem nawet oka, co dopiero mówić o śniadaniu.

 –W takim razie zamiast czytać może zdrzemnie się pan na moich kolanach?

 –Nie, w porządku. Jeżeli chce mi się spać, zasnę w każdym miejscu. Kiedyś nawet zdarzyło mi się zapaść w sen, idąc po schodach. To było naprawdę niebezpieczne doświadczenie.

 –Mogłabym to zrozumieć, ale co będzie, jeżeli zachorujesz? Powinieneś chociaż coś zjeść, skoro i tak mam już coś przyszykowanego.

 –Dobrze. Chociaż po jedzeniu zrobię się senny.

 –W takim razie może najpierw krótka drzemka?

 –Skoro znalazłem czas, żeby trochę poczytać, byłaby to strata czasu.

 –... - Clarissa odpowiedziała tylko uśmiechem, na widok którego Regisa przeszły ciarki po plecach. Podniosła leżący na podłodze koszyk, postawiła na kolanach, otworzyła i wyjęła z niego chleb, suszone mięso oraz warzywa, a następnie bez słowa, wciąż jedynie się uśmiechając, podała je Regisowi. Nawet on nie zignorowałby jej, żeby móc dalej czytać książkę.

 –Ch-Chyba wezmę gryza.

 –Nie musisz się zmuszać, jeżeli nie masz ochoty jeść.

 –Ale chcę.

 –Fufu. Naprawdę?

Regis wyjął z koszyka kromkę chleba. W innych krajach zewnętrzna skórka pieczywa była miękka, w Belgarii natomiast pieczono chleb w taki sposób, żeby była twardsza i wyjątkowo chrupiąca. Różnica leżała w gatunku użytej w nim pszenicy.

 –To mi przypomniało, że na zachodzie uprawia się zboże służące do pieczenia miękkiego chleba.

 –Mieszkańcy pałacu też go kochają.

 –To dlatego, że na zachodzie jest sporo starej szlachty. Nawet zwykli obywatele, mając wybór, wolą miękki chleb.

 –Interesujące.

 –Cóż, powinniśmy być wdzięczni, że wciąż mamy jakiekolwiek pieczywo.

 –W zeszłym roku dzięki dobrym zbiorom udało mi się kupić sporo taniej pszenicy. Oby tylko w tym roku były równie obfite.

 –Profesor Boutter napisał kiedyś książkę „Południowa reforma”. Według niego redukcja upraw rolnych o trzydzieści procent oznaczałaby śmierć z głodu ponad stu tysięcy obywateli. Liczby wydają się lekko przesadzone, jednak wiedząc, jak bardzo pogorszyło się egzekwowanie prawa, można było dojść do wniosku, że wcale tak bardzo go nie poniosło.

 –Nie jestem zbyt obeznana w polityce.

 –Mam wrażenie, że to zrozumiesz.

W końcu aby w mgnieniu oka dojść do wniosku, że mówił o polityce, trzeba było mieć w niej obeznanie.

Po zjedzeniu chleba Regis sięgnął po mięso - słone, jednak wciąż dobre.

 –Skoro o tym mowa, Clarisso, od dawna pracujesz w pałacu, prawda?

 –Tak. Zarówno moja matka, jak i babka były pałacowymi pokojówkami.

 –A ojciec?

Nagle Clarissa zamilkła. Po chwili się zarumieniła. - Ojej, chcesz poznać mojego ojca? Będziemy mijali stolicę, więc może damy radę znaleźć trochę czasu. Ale, Regisie, to takie nagłe, nie wzięłam ze sobą żadnych ładnych ubrań...

 –Przykro mi... Ale nie zatrzymamy się w stolicy.

 –Fufu, jaka szkoda. Mój ojciec jest mieszczaninem. Prostym żołnierzem. Poznał moją matkę, kiedy pełnił rolę strażnika w pałacu.

 –Pałacowy romans...

 –Moja matka przyłapała go na podkradaniu jedzenia podczas przyjęcia i zagroziła, że jeśli jej nie poślubi, to wezwie straże.

 –Przepraszam, ale jeszcze nie czytałem takiej opowieści.

 –Fufu. To tylko żart.

 –Od którego momentu?

 –Odkąd powiedziałam, że krępuję się, będąc z tobą sam na sam.

 –Czyli od samego początku!

Clarissa uśmiechnęła się radośnie.

 –Słuchanie twoich odpowiedzi sprawia mi wyjątkową radość.

 –Z innymi jest inaczej?

 –Tak. Niektórzy się denerwują, innych moje opowieści szokują.

 –No tak. Niewiele osób mogłoby poznać, że to jedynie żarty. Cóż, to po części wina tego, jak często sobie żartujesz.

 –To prawda, jednak mogę to robić jedynie przy tobie.

 –Haha, a co z Altiną?

 –Żarty przy jej wysokości? Nigdy bym tego nie zrobiła.

 –He?

Niby tak się jej obawiasz, a jednak obejmujesz i głaskasz ją jak małego kotka. Cóż, niech będzie.

Regis po jedzeniu i tak przyjemnej rozmowie zrobił się wyjątkowo senny.

Clarissa zaczęła śpiewać:

 –Aaa, kotki dwa...

Śpiewała mu kołysankę, jak starsza siostra usypiająca rodzeństwo po kolacji.

Dopiero w tym momencie zdał sobie sprawę, że wszystko potoczyło się tak, jak wcześniej przewidział, i najwyraźniej zgodnie z planem Clarissy.

Cóż, niech będzie.

Oparł głowę o ścianę i usnął, budząc się dopiero na trzeciej przerwie w marszu.

<center>================================================</center>

Piętnasty maja, zaczęło mżyć.

Regiment Altiny minął stolicę. Nie zatrzymali się tam, ponieważ drugi książę, Latreille, zgodnie z rozkazem ojca już dawno wyruszył na zachód, tak więc pierwsza armia przebywała poza murami miasta. Cesarz wydający osobiście rozkazy stanowił rzadki widok, co tylko podkreślało wagę sytuacji. Nawet prości obywatele rozumieli, że starcie z Wielką Brytannią nie jest tylko jakąś małą potyczką.

Poza tym księżniczka nie chciała wprowadzić swojego regimentu do stolicy pod nieobecność pierwszej armii, ponieważ mogłoby to wywołać złe wrażenie, że chce zająć miasto, a w takich czasach podobne gesty były ważniejsze od faktów.

Musieli się jednak w końcu zatrzymać, żeby uzupełnić zapasy, dlatego też kierowali swoje kroki do Rouen, leżącego w pobliżu stolicy, gdzie ustawili obóz na południe od miasta.

Piąta wieczorem.

W obozie trwały przygotowania do kolacji.

Wejście do namiotu pełniącego rolę centrum dowodzenia, ulokowanego w samym centrum obozowiska, było strzeżone przez ciężko uzbrojonych żołnierzy. Regis nie przywykł do ich obecności. Przechodząc obok nich, zasalutował z szacunkiem. Wewnątrz było o wiele cieplej niż na zewnątrz, nawet kiedy nie padało, jak tego dnia.

Altina zdjęła z siebie przemoknięty płaszcz i przeciągnęła się jak kot.

 –To taaaaak baaardzo męęęczące.

 –Podróż musiała być dla ciebie ciężka, wasza wysokość.

Clarissa podała ciasteczka oraz herbatę.

 –Dziękuję! Regisie, może spróbujesz?

 –Wyglądają pysznie. Poczęstuję się.

 –Tak, jak myślałam, dwutygodniowy marsz jest wyjątkowo męczący. A ja jadę konno... Co muszą czuć zwykli piechurzy?

 –Tak. Żołnierze zużywają większość sił na marsz, dlatego bardzo ważne jest, aby znaleźć odpowiedni moment na dołączenie do walki. 
Regis usiadł na krześle, rozkładając mapę na stole stojącym w centrum namiotu (meble transportowano jednym z wozów).

Altina zdjęła naramienniki i napierśnik, Clarissa w tym czasie odpinała jej pas.

 –Właśnie, gdzie jest sir Jerome?

 –Powiedział, że zdrętwiał podczas marszu, więc będzie ćwiczyć aż do kolacji.

 –Nie masz nic przeciwko?

 –Mój miecz się złamał...

Regis, spoglądając na podłużne, drewniane pudło, pokręcił jedynie głową.

Grand Tonnerre Quatre został złamany podczas starcia z Franziską, jednak zabrali go ze sobą, ponieważ stanowił symbol regimentu. Altina używała zastępczego, zwykłego długiego miecza, jednak nie była w stanie wykorzystać z nim swojego pełnego potencjału, co ją z lekka podłamało.

Regis spojrzał ponownie na mapę, a następnie otworzył trzymany w ręce list.

 –Co to jest? - spytała księżniczka.

 –Rozkaz od Latreille. Mamy zatrzymać się w Rouen i połączyć z siódmą armią szesnastego maja.

 –Siódma armia do nas dołączy?

 –Najwyraźniej.

Siódma armia była zaangażowana w walki na froncie wschodnim, gdzie większość terenu stanowiły lasy, dlatego jednostka posiadała niewielkie oddziały kawalerii, za to liczyła sporo piechurów. Jednak ich siły nie przekraczały dwudziestu tysięcy zbrojnych.

 –Połączymy z nimi siły?

 –Tak... Mówię to jako strateg. Siódma armia nie przywykła do starć na równinach, a ich dowódca, generał Barguesonne, jest bardzo stary.

 –Barguesonne... Jakoś nie mogę go sobie przypomnieć.

 –Naprawdę?

 –Spotkałam go jedynie raz podczas bankietu w pałacu. - Altina westchnęła.

Widać był do niej uprzedzony, najprawdopodobniej ze względu na płeć albo pochodzenie. Takie osoby często trafiały się pośród szlachty.

 –Przed nami jeszcze kilka dni marszu. Mamy wspólnego wroga, więc myślę, że współpraca jest możliwa.

 –Tak byłoby najlepiej.

Zarówno historia, jak i literatura pokazują, że bitwy często kończyły się porażką przez konflikt wewnętrzny jednej ze stron. Regis chciał tego uniknąć, stawiając na komunikację oraz mediacje pomiędzy sojuszniczymi armiami.

W tym momencie przed namiotem zrobiło się głośno.

Do środka wszedł strażnik, mówiąc:

 –Przepraszam za najście. Jakiś cywil prosi o audiencję.

 –Hmm? Kto? Już przecież spotkałam się z burmistrzem...

Odwiedzili go jeszcze przed rozstawieniem obozu. Na spotkaniu pojawili się także członkowie Gildii Kupieckiej oraz Gildii Najemników, a jako że miasto było pod bezpośrednią jurysdykcją cesarza, burmistrzowi towarzyszył lokalny lord.

Kiedy Regis się nad tym zastanawiał, strażnik dodał niepewnym głosem:

 –To.. do pana, sir Regisie.

 –Do mnie? Jakiś kupiec chce sprzedać nam swoje towary? Przecież uzupełniliśmy już zapasy. Cóż, jest już późno, więc poproś go, aby zostawił swoje imię i wrócił jutro.

Kiedy wydawał rozkaz, zza wejścia do namiotu dobiegł kobiecy głos:

 –Regiś tam jest?

 –Co?!

 –Regiś, wyjdź do mnie! Jak możesz mnie nie poznawać? Jeśli śmiesz tak powiedzieć, gorzko tego po-ża-łu-jesz!

Głos był znajomy, a groźba wydawała się realna.

 –Ni-Niemożliwe...

 –Jeśli zaraz nie wyjdziesz, zacznę rozpowiadać twoje wstydliwe sekrety! Jak wtedy, kiedy skończyłeś dwanaście lat, tuż przed tym, jak zapisałeś się do akademii wojskowej!

 –Co?! Siostra?!

Regis wybiegł z namiotu, a Altina i Clarissa spojrzały na siebie, zdziwione jego zachowaniem.

 –Regiś?

 –Siostra?

 –Kiedyś wspominał, że jego siostra poślubiła kowala w Rouen...

Na zewnątrz namiotu stała kobieta otoczona przez ciężkozbrojnych rycerzy, jednak najwyraźniej nic sobie z tego nie robiła. Miała czarne włosy, na których nosiła przepaskę, oraz piękne, ręcznie wyszywane ubranie. Jedynie kolor jej włosów i uszy były takie same jak u Regisa. Ich sąsiedzi zawsze mówili, że są podobni jak gęś i kaczka.

Żona kowala z szerokim uśmiechem na twarzy machała obiema rękami.

 –Czyż to nie Regiś?! Naprawdę tu jesteś, cóż za niespodzianka!

Widząc uśmiech na jej twarzy, Regis poczuł, jakby całe zmęczenie z tych piętnastu dni marszu nagle się skumulowało i spadło na jego ramiona.

 –Haha... Gdyby mnie tu nie było, mogłoby się zrobić nieciekawie, prawda, siostrzyczko?

 –Haha. Nigdy nie pomyliłabym twojego głosu. To twoja wina, że tak wolno zareagowałeś!

 –To przecież kwatera armii, której strzeże cztery tysiące żołnierzy. Nie pomyślałbym, że ktoś może tu tak po prostu sobie wejść.

 –W takim razie sam powinieneś przyjść mnie odwiedzić! Kiedy usłyszałam, że armia Marie Quatre będzie tędy maszerować, domyśliłam się, że cię z nimi znajdę. Tyle czekałam, aż przyjdziesz mnie odwiedzić, i nic. W końcu postanowiłam sama cię poszukać. Jak masz zamiar mi to wynagrodzić?!

 –To moja wina?!

 –To chyba oczywiste.

 –Ha... Chyba tak... Ach, wasza wysokość?!

Altina wyszła zobaczyć, co się dzieje.

 –Coś nie tak, Regisie?

 –Najmocniej przepraszam! Zaraz wrócę do namiotu!

 –Głupi! Skoro to członek rodziny stratega, jest naszym gościem.

 –Nawet jeżeli ujmujesz to w ten spo... Hmm?!

Siostra Regisa zatkała mu usta dłonią, a potem pochyliła się w stronę Altiny.

 –To jest jej wysokość Marie Quatre? To naprawdę jej wysokość Marie Quatre?! Dziękuję, że tak dobrze opiekujesz się Regisiem!

Czemu strażnicy nic nie robią?! - krzyczał w myślach Regis. Straże jednak dały się ponieść atmosferze „odwiedza go mieszkająca daleko bliska rodzina”. Widząc, jak księżniczka powitała siostrę stratega, nie śmiały nawet spróbować jej zatrzymać.

Altina, której humor nagle się poprawił, zaprosiła ją do namiotu.

 –Proszę, siostro, wejść. Porozmawiajmy chwilę.

 –Ojej, w takim razie się rozgoszczę.

 –Opowiedz mi coś więcej o przeszłości Regisa.

 –Nieeeeeeeeee!

Protesty chłopaka zostały jednak z miejsca odrzucone. Miał jak najgorsze przeczucia i chciał stamtąd uciec, jednak musiał dołączyć do ich rozmowy.

<center>================================================</center>

Clarissa bezszelestnie rozstawiła kubki z herbatą przed zebranymi przy stole. Zwykle przy nieznanych osobach była milcząca, jak robot bezgłośnie wykonywała swoje zadanie, a następnie zajmowała miejsce z boku, czekając na kolejne polecenie.

Siostra Regisa się ukłoniła.

 –Miło mi, wasza wysokość Marie Quatre! Nazywam się Vanessa Smith, jestem siostrą Regisa Aurica. Dziękuję, że zajmowałaś się moim bratem.

 –Mnie również miło, ale to on się mną zajmuje. Już wielokrotnie mi pomógł.

Vanessa pomachała ręką.

 –On pomógł? Nie może być!

 –Ale to prawda…

 –Jestem wystarczająco wdzięczna, że moje modły zostały wysłuchane i Regiś nie został stracony przez wojskowy pluton egzekucyjny.

 –Też nie mogę w to uwierzyć. W akademii wojskowej nigdy bym nie pomyślał, że nadejdzie dzień, w którym otrzymam jakikolwiek żołd.

Rodzeństwo zaczęło wspominać dawne czasy.

Altina wzruszyła ramionami.

 –Fakt. W końcu nie potrafi walczyć mieczem, ani nawet jeździć konno. Ale to nie wszystko, co musi umieć żołnierz. Powinnaś bardziej wierzyć w brata, tak jak ja w niego uwierzyłam.

 –Rozumiem, w końcu ci obiecałem.

Vanessę wyraźnie zszokował widok Altiny i Regisa uśmiechających się do siebie.

 –Ktoś… wierzy w Regisia…

 –Siostro, nawet ja nie będę wiecznie dzieckiem.

 –Niemożliwe! To jedynie dzieciak, który prawie zagłodził się na śmierć, czytając książki trzy dni bez przerwy!

 –Haha… Tu akurat niewiele się zmieniło.

 –Nawet zakrywał dłonią strony zawierające pikantniejsze sceny, czytając je z przymkniętym okiem, cały czerwony jak burak!

 –Nie robiłem nic takiego!

 –A potem mówił, że jego…

 –Aaaaach, właśnie, siostro. Czemu chciałaś mnie zobaczyć?! Sprawdzić jedynie, czy jestem zdrowy?! W takim razie aż tryskam energią!

Mimo energicznego głosu wyraźnie było słychać, że chłopak jest już psychicznie u kresu sił.

 –Hmm? – Vanessa w zamyśleniu przechyliła głowę na bok. Po chwili klasnęła w dłonie. – Racja, odwiedzenie Regisia było tylko jednym z powodów.

 –Masz inny?

Kobieta rozejrzała się po namiocie.

 –Chodzi o to?

 –O co?

Vanessa zarysowała szpiczasty kształt w powietrzu.

 –Miecz! Miecz jej wysokości Marie Quatre! Podobno się złamał.

 –Uch – jęknęła Altina, kładąc dłoń na piersi i zwieszając głowę.

Vanessa, widząc jej reakcję, spytała:

 –Ojej, czyli to prawda?

 –Cóż… Tak.

 –Jest w bardzo złym stanie?

 –Ni-Nie aż tak! Rękojeść… tylko trochę…

Odpowiadając, Altina próbowała zarysować kształt w powietrzu, jednak nie była w tym najlepsza. Mimo to Vanessa ze zrozumieniem odparła łagodnym głosem:

 –Czyli rękojeść się wygięła? W takim razie…

Zapadła w zadumę, sprawiając wrażenie już nie siostry droczącej się z młodszym bratem, a doświadczonego kupca. W Belgarii panował patriarchat. Żony zwykle nie wtrącały się w pracę mężów, tym bardziej jeżeli chodziło o zawody takie jak kowalstwo. Oczywiście mowa tu o większości, a ten konkretny przypadek był tak bezpośredni i tryskający energią, że wykraczał poza wszelkie normy zdrowego rozsądku.

Regis spytał:

 –Skąd masz informację o mieczu jej wysokości?

 –Tajemnica.

 –Naprawdę? No tak. Może trochę zboczę z tematu, ale to ja zajmuję się finansami regimentu, więc wszelkie umowy handlowe przechodzą przez moje ręce.

Oczy Vanessy o mało nie wyszły z orbit.

 –Wychowała kogoś do zastraszania własnej siostry?!

 –Sama stworzyłaś taką atmosferę, więc nie przestawiaj się teraz w tryb siostry. Jeżeli chodzi o Grand Tonnerre Quatre, obiecuję powierzyć go w twoje ręce, ale musisz mi zdradzić, skąd masz o nim informacje.

 –Cóż, tobie mogę powiedzieć, ale to chyba nic niezwykłego. Wieści o mieczu krążą wśród najemników. Dotarły nawet do zwykłych obywateli.

 –Więc to Renard Pendu rozsiewa te plotki?

 –Tak myślę.

Altina zmarszczyła się.

 –A-Ale... Nic nikomu nie powiedziałam!

 –Trudno, nic na to nie poradzimy. Najemnicy, żeby zyskać lepsze kontrakty, muszą jakoś zwiększyć swój prestiż.

 –To czemu sami ich nie zatrudnimy?

 –Nie ma szans. Już pomijając twój zatarg z Franziską i fakt, że Renard Pendu wspiera Federację Germanii, naszego budżetu nie stać na wynajęcie całej jego grupy. W dodatku król najemników, Gilbert, liczy sobie najwięcej na całym kontynencie.

 –Eeeech...

Vanessa wstała od stołu i podeszła do pudła, w którym znajdował się miecz. Intuicja jej nie myliła.

 –Regiś, leży tutaj? Wasza wysokość, mogę rzucić na niego okiem?

 –Oczywiście, nic przecież na tym nie stracę, chociaż nie wiem, jak mogłoby to pomóc.

 –Bardzo dziękuję, wasza wysokość Marie Quatre!

Vanessa najpierw złączyła dłonie w geście podziękowania, a następnie, nie tracąc czasu, uniosła ciężkie wieko pudła. Pozostali początkowo chcieli jej pomóc, ale poradziła sobie z nim bez najmniejszego problemu.

 –Ojej, rękojeść naprawdę się wygięła.

 –Ech. Tak, plotki były prawdziwe. Jesteś już zadowolona?

Vanessa pokręciła głową.

 –Dopiero zaczęłam, wasza wysokość. W tym mieście żyje najlepszy kowal w całej Belga... Na całym kontynencie! Powierzyć mu ten miecz?

 –Co? Kowal?

 –Tak, mój mąż Enzo Bardot Smith ma kuźnię w tym mieście!

 –No tak, wspominałaś o tym.

Altina spojrzała na miecz zmieszanym wzrokiem.

Słowa siostry nie zdziwiły za to Regisa, który sam o tym pomyślał chwilę wcześniej, jednak miecz należał do księżniczki i to ona musiała podjąć decyzję.

Altina spytała z pełną powagą w głosie:

 –Możesz... go naprawić?

 –Oczywiście! - Vanessa pokiwała głową.

Altina nie mogła się jednak zdecydować.

 –Regisie, co myślisz?

 –Chyba powinniśmy spróbować. Miecz należał do pierwszego cesarza i jest skarbem narodowym, dlatego należałoby go oddać komuś o wyrobionej opinii, jednak tacy ludzie zwykle są najmowani przez szlachciców.

Altina zyskała poparcie szlachty i mogłaby uzyskać pomoc od sojuszników, jednak żaden z nich nie mieszkał w pobliżu granicy. Tak więc najpierw musieliby rozesłać listy, a następnie wysłać miecz do naprawy, co mogłoby zająć kilka miesięcy. Ostrze miało jednak wartość historyczną, a ponadto od niego zależało życie Altiny. Regis wiedział, że nie ma prawa jej niczego sugerować, jednak księżniczka po raz pierwszy spytała go o prywatną opinię, więc po prostu powiedział jej, co myśli o tej sprawie.

 –Im szybciej miecz będzie sprawny, tym lepiej. Jednak to ty musisz wybrać, kto to zrobi. Jeżeli nie zostanie odpowiednio naprawiony, zostaniesz poddana nie tylko publicznej krytyce, ale możesz nawet stracić życie.

 –Innymi słowy, problem leży w tym, czy zaufam kowalowi, bo od niego będzie zależeć mój żywot.

 –Tak. Proszę jednak nie brać pod uwagę, że ten kowal jest moim szwagrem.

 –Nawet mimo to nie mogłabym podjąć decyzji przed poznaniem go. Zostaniemy tu do jutra?

 –Tak zakłada plan.

Regis wydawał się mieć pewność, że następnego dnia połączą siły z siódmą armią. Problem leżał jedynie w ruchach wrogich wojsk, ponieważ ich dalsze działania zależały od tempa ich marszu, dlatego strateg zawczasu rozesłał zwiadów. Mimo to sądził, że armia Wielkiej Brytanni nie mogła maszerować szybciej, niż początkowo zakładał, ponieważ zabrała ze sobą działa.

 –Więc to dobry moment. Idziemy!

 –Co?! - krzyknęła zdziwiona Vanessa.

Regis, znając ją i przypuszczając, co zrobi, jedynie westchnął.

 –Wasza wysokość... Zwykle sprowadza się kowala na miejsce.

 –Ale to strata czasu. Jeżeli bym mu zaufała, musiałby zabrać ze sobą miecz.

 –Przynajmniej pozwól żołnierzom go zabrać.

 –To mój miecz, więc sama to zrobię. Spaliłabym się ze wstydu, gdyby ktoś niósł za mnie moje własne ostrze.

 –Ech...

Rycerze niosący miecz wymagaliby dodatkowej obstawy, co w końcu utworzyłoby sporą grupę z łatwością przyciągającą uwagę. Już wcześniej, jadąc powozem do stolicy na obchody dnia założenia cesarstwa, Altina wyrobiła sobie opinię oszczędnej, dlatego woleli teraz unikać tworzenia takich dużych oddziałów eskorty.

 –No dobrze, ale zabierz ze sobą jakichś strażników.

 –Wiem!

 –Chciałbym, żeby Eric był teraz z nami. Jest idealnym ochroniarzem, bo nie wygląda groźnie jak inni żołnierze.

 –Racja.

 –Trudno. To może być niemiłe, ale będziemy musieli zostawić to Abidalowi Evrze.

 –Zajmij się przygotowaniami. To pudło będzie nieporęczne, więc znajdę jakąś szmatę, żeby zakryć miecz.

Stojąca w pobliżu Clarissa spytała łagodnym głosem:

 –Przygotować ubrania waszej wysokości?

 –He? A, tak, racja. Nie mogę tak wyjść. Dopiero co zdjęłam zbroję, pomóż mi, proszę, ją założyć.

 –Dobrze.

Vanessę aż wmurowało.

 –...?!

 –O co chodzi, siostro? To taki rzadki widok?

 –Jej wysokość Marie Quatre przyjdzie do naszego domu?

 –Nie po to tu jesteś?

 –Ale przecież zwykle wzywa się kowala! Nawet prości szlachcice, chcący naprawić zwykłe nożyczki, posyłają po nas!

 –Cóż... No tak. Jej wysokość jest dziwną osobą.

 –I właśnie dlatego mówię, że możesz stracić głowę!

 –Cóż, istnieje taka możliwość.

Mógł użyć argumentu, że jest jedynym oficerem administracyjnym w regimencie, a w dodatku został mianowany strategiem. Nazwanie księżniczki dziwną było jednak najszybszą opcją, a poza tym brakowało mu pewności siebie, żeby zdradzić siostrze swoją pozycję.

Po jakimś czasie Regis opuścił namiot w towarzystwie czterech rycerzy. Wtedy też rozpadało się na dobre.

Rouen leżało na zachód od Wersalu, pół dnia podróży wozem, a przez to przypominało trochę dzielnicę handlową. W stolicy ulice były pełne willi oraz drogich sklepów reprezentujących cesarstwo. Tutaj mieszkali głównie zwykli obywatele, więc trafiały się przede wszystkim domy oraz stragany, obecnie w większości zamknięte z powodu ulewy.

Altina miała na sobie jedynie niezbędne opancerzenie. Miecz niosła na ramieniu, co uniemożliwiało założenie płaszcza, chociaż prawdę mówiąc, deszcz w ogóle jej nie przeszkadzał.

 –Skoro księżniczka przemokła, my także nie możemy unikać deszczu. - Abidal Evra i jego trzech podwładnych mieli na sobie jedynie lekkie zbroje, więc nic nie chroniło ich przed ulewą.

Regis i jego siostra mieli na sobie płaszcze, a Clarissa została w obozie.

 –Niektóre sklepy są wciąż otwarte, chociaż nie mają za wielu klientów.

 –Tak. Miasto zwykle o tej porze było pełne życia, ale ludzie się po prostu boją. W końcu po raz pierwszy od dziesięciu lat wrogie armie weszły na nasze terytorium - odpowiedziała Vanessa, prowadząc ich do swojej kuźni.

Chociaż Belgaria posiadała silną armię, skupiała się także na negocjacjach, dzięki czemu mogła zajmować inne terytoria bez oddania chociaż jednego wystrzału z armat. Czasem oczywiście ich przeciwnicy przejmowali je z powrotem, ale prawie nigdy nie wchodzili na ich terytorium. Minęło naprawdę sporo czasu, odkąd miasto leżące w pobliżu stolicy w ogóle przejmowało się innymi armiami.

Regis wzruszył ramionami.

 –Cóż, najechali nas, a poza tym to miejsce od pola bitwy dzięki jedynie 50 Li (222 km). Wozem zajęłoby to zaledwie trzy dni podróży. Do kontrofensywy zmobilizowaliśmy stutysięczną armię, więc wątpię, żeby wrogie wojska dotarły aż tutaj.

 –Mielibyśmy wtedy spory problem. - Vanessa także wzruszyła ramionami.

Altina zachichotała, widząc identyczną reakcję u rodzeństwa, co uznała za interesujące.

Po krótkim marszu dotarli do celu swojej podróży.

 –Robi wrażenie!

Księżniczce wyraźnie spodobał się wygląd tego miejsca.

Po pierwsze, kuźnie rzadko kiedy używały żelaznych drzwi, poza tym zwykle posiadały małe kominy, wykorzystywane jedynie do ocieplania budynku, ta jednak wyróżniała się jednym wielkim kominem z tyłu ceglanej budowli, który służył także do odprowadzania czarnego dymu.

Przy drzwiach wisiał metalowy znak: Le forgeron D'Enzo Bardot Smith (Kuźnia Enzo Bardota).

Vanessa otworzyła i poprowadziła ich bocznym wejściem.

 –To dla nas zaszczyt gościć waszą wysokość w naszych progach. Mamy tu ciasno, ale proszę czuć się jak u siebie.

 –Tu przyjmujecie gości? 

 –Nie. Tu mieszkamy. Kuźnia nie jest odpowiednim miejscem do goszczenia rodziny cesarskiej.

 –Nie proszę przecież, by witano mnie przy skórzanej kanapie i szklanym stole. Czyżby sama kuźnia była w takim kiepskim stanie, że nie chcesz mi jej pokazać?

 –Nic z tych rzeczy! Ale... Trzeba tam trochę posprzątać, zanim będziecie mogli wejść. 

 –Jeżeli nie wszyscy się zmieszczą, możemy poczekać na zewnątrz. Rycerze zmokną trochę, ale moi ludzie nie są tak słabi, żeby byle deszcz ich pokonał.

Słysząc słowa księżniczki, Abidal Evra i jego ludzie zasalutowali.

W tym momencie przez okna zaczęły wyglądać ciekawskie dzieci, szybko odciągane przez ich matki.

Lepiej nie przyciągać uwagi pomyślał Regis.

Altina spojrzała na kuźnię.

 –Chcę naprawić mój miecz. W kuźni jest ktoś, kto może to zrobić, tak więc poczekam na niego. W końcu jeżeli sama go nie poznam, nie będę mogła go ocenić.

 –C-Co?! Mam pozwolić waszej wysokości czekać na deszczu?!

 –Jestem klientką kowala, więc to chyba logiczne, że muszę poczekać, aż znajdzie dla mnie czas.

Ponieważ kowalstwo wymagało pracy fizycznej, zajmowali się tym głównie mieszczanie, jednak posiadali wysoki status społeczny i otrzymywali godne zapłaty za swoją pracę. Dodatkowo jeżeli wyrobili sobie renomę, szlachta zapraszała ich na swoje terytoria, dając im dodatkowe korzyści jak wyłączenie z opodatkowania czy zapewnienie nowej kuźni. Jeśli kowal stworzył produkt wyjątkowej jakości, uznawano go za dzieło sztuki i sprzedawano po niewiarygodnie wysokich cenach.

Enzo jednak nie miał wyrobionego nazwiska, tak więc zachowanie księżniczki czekającej na niego na deszczu całkowicie zdezorientowało Vanessę.

 –Sama nie jestem w stanie nic zrobić. Jeżeli uznaję go za niezbędnego, zrobię wszystko, by uzyskać pomoc. Po prostu nie mogę siedzieć z założonymi rękoma, bojąc się porażki. To niczym nie różni się od zamknięcia w celi.

Regis zdjął swój płaszcz przeciwdeszczowy.

 –Siostro, możesz przekazać wiadomość swojemu mężowi? Skoro już się uparła, nawet koń nie będzie jej w stanie stąd odciągnąć.

 –Regisie, chwila. Nie porównuj księżniczki do zwierząt pociągowych!

 –Gdyby była koniem, moglibyśmy przynajmniej użyć jakiejś przynęty, żeby się ruszyła.

Vanessa powiedziała pod nosem:

 –Natychmiast...

Po czym wbiegła do budynku.

Jej plan zakładał wykorzystanie brata, stratega księżniczki, do ubicia z nią interesu. Nawet nie przyszło jej do głowy, że będzie rozmawiać z nią bezpośrednio, o wizycie w ich kuźni mimo deszczu nawet nie wspominając.

Mnie cały czas zaskakuje - pomyślał Regis.

Dźwięki kucia metalu nagle ustały, zastąpione przez małe zamieszanie. Po krótkiej chwili otworzyły się drzwi, a z budynku wyszedł mężczyzna bez koszuli (mający jedynie kawałek płótna zakrywający dolną część ciała), który ukląkł na jedno kolano i pochylił głowę w ukłonie. Był wyjątkowo dobrze umięśniony, budową przypominał niedźwiedzia. Miał krótkie włosy, ale nie nosił brody.

Vanessa czekała za nim.

 –Wi... Witamy! Proszę wejść!

 –Przepraszam za najście.

Altina weszła do środka, jakby była u siebie, chociaż pierwszy raz widziała to miejsce na oczy. Jako szlachcianka potrafiła zachować spokój nawet w takich sytuacjach.

Kuźnia była naprawdę spora. Miała wielkość kantyny oficerskiej Fortu Volks, przygotowanej dla czterdziestu osób, jednak przez jej wyposażenie jak narzędzia i piec wydawała się sporo mniejsza.

Co prawda, był maj, ale w kuźni panowała tak wysoka temperatura, że od razu zaczynało się pocić. Wewnątrz znajdowało się sześciu młodych mężczyzn z ręcznikami narzuconymi na koszule. Wszyscy, wciąż trzymając swoje młoty, nerwowo spoglądali na Altinę.

Regis, stojący obok niej, powiedział z łagodnym uśmiechem:

 –Dawno się nie widzieliśmy, szwagrze. Wasza wysokość, to Enzo Bardot Smith.

Enzo zrobił głęboki ukłon, prawdopodobnie próbując wymusić uśmiech. Regis przedstawiał go w przyjacielski sposób, chcąc złagodzić atmosferę, ale poważna mina Altiny sprawiła, że zaczął obawiać się, czy jej tym nie rozgniewał. Z drugiej strony Enzo stał prosto z wyraźnie nerwowym wyrazem twarzy.

 –T-To zaszczyt cię tu gościć!

 –Podobno potrafisz naprawić mój miecz.

 –Mogę go najpierw zobaczyć?

 –Oczywiście.

Jeden stół nie wystarczył, żeby umieścić na nim miecz, dlatego Enzo rozkazał swoim pracownikom przynieść drugi i je połączyć. Kowal i jego uczniowie głośno przełknęli ślinę, a kiedy Altina usunęła z ostrza płótno, ich oczy aż zabłysły.

 –I jak?

 –Mogę dotknąć?

Enzo jeszcze chwilę wcześniej był chory z nerwów, teraz jednak przeistoczył się w prawdziwego profesjonalistę.

Altina pokiwała głową. Po chwili tym razem to ona wybałuszyła oczy.

Kowal z łatwością uniósł miecz jedną ręką. W regimencie nie było nikogo na tyle silnego, żeby móc to zrobić. Bez wysiłku wyciągnął ostrze z pochwy i położył je na stole.

 –Trochę ciężki...

 –Racja.

 –Poza tym jest kiepsko zbalansowany.

Czeladnicy kowala momentalnie zbledli, zupełnie jakby zobaczyli śmierć.

Krytyka jednego z ostrzy cesarza w obecności członka cesarskiej rodziny była równoważna z krytykowaniem samego cesarstwa. W zależności od tego, jak potoczyłaby się rozmowa, można by go oskarżyć o Lese Majeste. Nawet stojący na zewnątrz Abidal Evra usłyszał jego słowa, ponieważ spojrzał w stronę, z której dochodziły.

Vanessa w panice wtrąciła się do rozmowy.

 –N-Najmocniej przepraszam! Mój mąż nie potrafi się wysłowić!

Altina uniosła dłoń, przerywając jej.

 –Rozmawiam teraz z kowalem.

 –Dobrze...

Zebrani wokoło pomyśleli, że księżniczka jest rozgniewana.

Altina pochyliła się w stronę Enza.

 –Co masz na myśli? Ze szczegółami.

 –Rękojeść za krótka jak na tak długi miecz. Poza tym użyli w niej zbyt mało miękkiego stopu, by wystarczająco obniżyć ogólną wagę. Żeby takie ostrze było narodowym skarbem, to po prostu żart.

Czeladnicy załkali, a Abidal Evra aż poczerwieniał ze złości, będąc już na granicy wyciągnięcia swojego miecza. Vanessa zbladła, jakby zobaczyła ducha, a kiedy straciła siłę w nogach, Regis podparł ją ramieniem i wyszeptał:

 –W porządku, siostro.

 –He? Co?

Altina uderzyła dłonią w stół, co rozniosło się echem po kuźni, a chwilę później zapanowała grobowa cisza. Wszyscy skupili spojrzenia na księżniczce. Czeladnicy byli przygotowani, że ich nauczyciel zaraz zostanie skazany na śmierć, rycerze czekali już tylko na rozkaz stracenia go, a Vanessa zaczęła się modlić.

Jedynie Regis zachował spokój.

Altina wykrzyczała:

 –Czyli miałam rację?! Ten miecz jest naprawdę dziwny?!

Jedynie Regis mógł zrozumieć, o co jej chodziło.

Enzo popadł w zadumę, kiwając głową przez chwilę, po czym powiedział:

 –Chociaż widzę ten konkretny miecz po raz pierwszy, miałem przyjemność oglądać wiele ostrzy z epoki pierwszego cesarza. Wszystkie były praktycznymi broniami. Mogę zrozumieć zdobienia, bo przecież dzierżył ją sam cesarz, ale to i tak pozostaje dziwne. Czy l’Empereur Flamme nie przewodził osobiście bitwom? Nawet taki bohater nie byłby w stanie używać tego miecza w walce!

 –Powiedziałeś to! Trudno nim władać, prawda?

 –Nie mogę uwierzyć, że w ogóle go używasz!

 –Nic na to nie poradzę, otrzymałam go od cesarza. Gdybym powiedziała coś takiego, ludzie uznaliby, że jestem po prostu za słaba, żeby nim walczyć, i żałowaliby powierzenia mi go. Sama myśl o tym działa mi na nerwy!

 –Haha! Racja!

 –Więc da się go naprawić?

 –Jako dekorację czy broń?

 –Broń oczywiście!

Chociaż Altina była generałem brygady oraz księżniczką, mieszczanin nie tylko nie używał wobec niej formalnego tonu, ale także odpowiedział jej ze śmiechem:

 –Och ty.

Jego czeladnicy zrobili się biali jak nowe koszule, a Vanessa porzuciła już wszelką nadzieję. Miała spokojną minę, w myślach patrząc już na grób swojego męża.

Abidal Evra i jego podwładni trzymali się za głowy. Podróżowali wcześniej z księżniczką do stolicy, tak więc wiedzieli, że nie zważa na różnice klasowe.

Regis westchnął.

Rozmowa jeszcze nie dobiegła końca, jednak nie mógł pozwolić, aby jego siostra i uczniowie jej męża dłużej się martwili. Poza tym nie chciał, aby rycerze stojący na zewnątrz dalej mokli.

Dlatego wtrącił się księżniczce, wyraźnie podekscytowanej rozmową o mieczu, w zdanie:

 –Wasza wysokość, wszyscy są w szoku. Poza tym mam informację o tym mieczu, która może okazać się użyteczna. Możemy przejść w jakieś cichsze miejsce?

 –Regisie, co wiesz?

 –Zostawmy to na później.

 –No dobrze. Nie możemy pozwolić, aby nasi ludzie czekali na zewnątrz w deszczu, a poza tym zakłóciliśmy pracę kuźni. Siostro Regisa, pokażesz nam jakieś miejsce, gdzie wrócimy do rozmowy?

 –Co?! A, tak, oczywiście!

W tym momencie do Enza dotarło, co takiego zrobił. Mając przerażoną minę, rzucił szybko:

 –Ach... Przepraszam za nieuprzejmość! Ja... Kiedy zaczynam mówić o broni, całkowicie mnie to pochłania. Tak bezczelnie zwracać się do kogoś z rodziny cesarskiej...

Zdał sobie z tego sprawę o wiele za późno, jednak Altina odpowiedziała radośnie:

 –Ahaha, nie przejmuj się tym. Etykieta jest po prostu nieznośna. Wystarczy, że w departamencie ceremonii jej nadużywają, a ja przyszłam tu szukać zdolnego kowala!

Mimo tych słów Enzo aż skulił się ze strachu.

<center>================================================</center>

Dom przy kuźni dał radę zmieścić całą grupę, chociaż jedynie trzech strażników weszło do środka. Godnym podziwu było, że sam Abidal Evra zdecydował się podjąć straży przed budynkiem. Zmęczenie po kilkudniowym marszu skumulowało się z deszczową pogodą, przez co wszyscy padali z nóg, dlatego postanowił pozwolić swoim ludziom odpocząć. Innym powodem mogłyby być słowa księżniczki "Nikt nie będzie chciał za tobą pójść, jeżeli sam nie podejmiesz się kłopotliwych zadań". Regis pomyślał, że byłoby wspaniale, gdyby armia miała więcej oficerów takich jak on.

Wewnątrz stał stół dla dziesięciu osób (najprawdopodobniej jadali tu także czeladnicy kowala), a na półkach leżały metalowe zabawki dla dzieci.

To mi przypomniało, że jeszcze nie widziałem moich siostrzeńców - pomyślał Regis. Vanessa miała dwójkę dzieci. - Oby zdrowie im dopisywało.

Ponieważ kuźni dobrze się powodziło, mogli sobie pozwolić na zatrudnienie trzech pokojówek i przygotowanie luksusowego posiłku, na który składały się gotowane ziemniaki, grillowane kiełbasy i słona zupa z warzywami.

Vanessa powiedziała z zakłopotaniem:

 –Nie przygotowaliśmy nic specjalnego.

Jednak Altinę cieszył sam fakt, że może zjeść przy jednym stole ze zwykłymi obywatelami.

 –Jestem wdzięczna, że znalazła się dla mnie porcja, chociaż przyszłam nieproszona.

 –To nic takiego! Wspólny posiłek z jej wysokością to najwspanialsza chwila w moim życiu!

 –Przesadzasz.

Ten uśmiech bez wątpienia oddaje osobowość Altiny. Ciekawe, jak opisano by go w jej biografii. Uznano by to za obniżenie statusu rodziny cesarskiej czy może raczej obcowanie ze zwykłymi mieszczanami bez żadnych barier klasowych? To bez wątpienia zależałoby od autora - pomyślał Regis.

Vanessa wróciła do kuchni, by przygotować więcej porcji, najprawdopodobniej dla czeladników. W pokoju zostali więc tylko Altina, Regis oraz Enzo. Strażnicy czekali w innym pomieszczeniu.

Po odmówieniu modlitwy przystąpili do posiłku.

Księżniczka wypiła trochę zupy, po czym powiedziała:

 –Mam nadzieję, że pan Smith może mówić bardziej bezpośrednio, nie ma potrzeby używania jakichkolwiek formalności. Dlatego kazałam czekać straży w innym pokoju.

Enzo wciąż miał zakłopotaną minę. Być może był zbyt pochłonięty ostrzem, kiedy tak bezpośrednio zwracał się do księżniczki. Może byłoby lepiej, gdyby mu powiedziała, że mu to wybaczyła.

Regis spróbował mówić swobodniej, żeby rozwiać ciężką atmosferę.

 –Wracając do wcześniejszego tematu...

Altina, słysząc to, połknęła błyskawicznie ziemniak i spytała szybko:

 –Co wiesz o mieczu?

 –To nic wielkiego. Mniej więcej trzysta lat temu mieliśmy okres, w którym kraj utrzymywał dobre relacje z sąsiadami. No, może poza konfliktem w północnej części z państwem, które później przerodziło się w Federację Germanii. Prawdopodobnie pokojowy czas wynikał z faktu, że prowadzenie negocjacji lub wojny przez wschodnie i południowe góry było nierealistyczne.

 –Nierealistyczne?

 –Dysponowaliśmy wtedy słabej jakości wozami. Nawet konie były mniejsze i słabsze. Prawdę mówiąc, ludzie rzadko kiedy w ogóle używali dużych ras tych zwierząt.

 –Aha. I co w związku z tym?

 –Ponieważ były to czasy pokoju, Belgaria skupiała się na kulturze i etykiecie. Malarstwo, rzeźbiarstwo, sztuki, tańce... To w tamtym okresie powstało większość z nich. Nawet sami rycerze interesowali się bardziej sztuką niż szlifowaniem swoich umiejętności. Broń także się zmieniła, liczył się wtedy jej wygląd, nie funkcjonalność.

 –Ale broń to broń, prawda?

Enzo przytaknął, zgadzając się ze stwierdzeniem księżniczki.

Regis jednak pokręcił głową.

 –Broń jest narzędziem służącym do odniesienia zwycięstwa w wojnie, a do niej dochodzi, ponieważ chcemy bronić naszego domu. Jeżeli żyłabyś w erze, w której docenia się sztukę, a ta może zwiększyć twój status społeczny, uznałabyś, że im piękniejsza broń, tym lepsza.

 –Hmm... Chyba rozumiem, o co ci chodzi. Szlachta często używa błyszczących, złotych mieczy, kompletnie nienadających się do walki.

 –My nie przepadamy za taką bronią, ponieważ nie jest praktyczna w czasie wojny. Jednak trzysta lat temu, kiedy to przekuto Grand Tonnerre Quatre, było inaczej.

 –Co masz przez to na myśli?

 –Ostrze wykute z tristei nie stanowiło problemu, jednak rękojeść była wykonana z drewna i skóry. Nie dało się jej już naprawić, więc ją zmieniono, oczywiście według gustów panujących w tej erze. Poza tym podobno panujący wtedy cesarz nie mógł go unieść, więc chciał zrobić miecz lżejszym.

Altina zrobiła niezadowoloną minę.

 –Idź trochę potrenować!

 –Powiedz to cesarzowi żyjącemu przed trzystu laty.

 –Kiedy pójdę do nieba, na pewno to zrobię.

Kiedy Regis wyobraził sobie Altinę z okresu burzliwych wojen, pouczającą cesarza z pokojowej ery, zrobiło mu się szkoda dawnego władcy.

 –Ponieważ książki w tamtej erze nie były tak rozpowszechnione jak teraz, nie ma dokładnych opisów sytuacji. Na szczęście malarstwo było powszechne, tak więc powinno przetrwać przynajmniej kilka dzieł przedstawiających Grand Tonnerre Quatre sprzed modyfikacji.

Chociaż ich autorzy na pewno je jakoś upiększyli - dodał w myślach Regis.

Sztuka z tamtej ery miała tendencję do przesadzania, nawet ten tak zwany "pokój" był jedynie stagnacją i nieinteresującym okresem. W erze wojny praktyczne myśli były o wiele ważniejsze. Mimo to Regis wolał rzeczy z dawnej, spokojnej epoki, podążającej za marzeniami, niepochłoniętej całkowicie użytecznością.

 –Osobiście go nie widziałem, jednak obraz powinien być w muzeum narodowym. Możesz użyć go jako odniesienia.

 –W takim razie natychmiast tam jedziemy!

Regis powstrzymał Altinę, która od razu wstała z miejsca.

 –Uspokój się. Musisz przecież dowodzić regimentem, pamiętasz?

 –Ach, no tak. Co więc począć?

 –Zwykli obywatele nie mają wstępu do muzeum narodowego, ale możesz użyć swojego imienia, żeby zezwolić komuś tam wejść. Tak więc mój szwagier będzie mógł tam sam pojechać, o ile przyjmie tę ofertę pracy.

Regis spojrzał na Enzo, przysłuchującego się wszystkiemu z zainteresowaniem.

 –Wskrzesić miecz uśmiercony przez cesarza przed trzystu laty?! Oczywiście, że jestem zainteresowany!

 –Więc przyjmujesz ofertę?

 –Oczywiście!

 –Masz moją dozgonną wdzięczność! Liczę na ciebie!

Regis pomyślał, że ta dwójka wyjątkowo dobrze się dogaduje. Był to dobry znak, jednak nadal nie wszystkie problemy zostały rozwiązane.

Po posiłku strateg wstał od stołu.

 –Szwagrze, masz wolną chwilę? Chciałbym coś przedyskutować.

 –He?

 –Tędy.

Regis poprowadził go do innego pokoju.

Enzo zrobił podejrzliwą minę.

 –Ej, Regisie. Do tej pory cały czas rozmawiałeś przyjacielsko z księżniczką, możesz więc nie używać formalnego tonu w stosunku do mnie? To naprawdę krępujące.

 –No cóż...

 –Zaskoczyły mnie nowiny, że zostałeś strategiem jej wysokości. Na początku myślałem, że miałeś po prostu szczęście albo że cię wykorzystuje. Ale ty się najwyraźniej z nią zaprzyjaźniłeś, prawda?

 –Tak. Chociaż w armii i tak należy zważać na hierarchię.

Nikt by nie mógł sobie wyobrazić wojska pozbawionego stopni, w którym wszyscy są po prostu przyjaciółmi.

 –Ona najwyraźniej cię lubi.

 –Jak by to ująć... Raczej nie jestem przez nią nielubiany. Po prostu wiele się wydarzyło od naszego pierwszego spotkania.

Regis opowiedział mu, jak przebrała się za woźnicę, a on zaczął z nią swobodnie rozmawiać i jak to po prostu stało się dla nich naturalne. Uważał, że Altinie wszelkie formalności utrudniały podjęcie prawdziwej rozmowy. Dla osoby urodzonej w pałacu pełnym wrogów było to naprawdę okropne.

Że też prosty mieszczanin współczuje członkowi rodziny królewskiej... - Strateg aż się uśmiechnął na tę myśl.

Kiedy byli już w innym pokoju, Regis rozpoczął wyjaśnienia.

 –Chciałem przedyskutować kwestię twojej zapłaty.

 –Wiesz, za naprawę takiego miecza nie policzę sobie tanio.

 –Szwagrze, chociaż twoja kuźnia jest jedną z najlepszych, nie czas już zyskać sławę? Naprawa skarbu narodowego to w końcu trudna sprawa.

 –Nawet ja to wiem.

 –Pomyśl o przyszłości. Nie uważasz, że byłoby dobrze dać nam jakąś zniżkę? To podniosłoby twoją wartość.

 –Ach, hmm... Moją wartość, mówisz? Jednak do dekoracji miecza są niezbędne drogie metale.

 –Jeżeli to niezbędne, przygotujemy ich depozyt.

 –Depozyt? Ach, więc...

 –A zapłatę proponuję w gotówce.

 –Bardzo by mi pomogło, gdyby praca nie była na kredyt!

Dla takiego zawodowca opóźnienia w otrzymaniu wypłaty stanowiły chleb powszedni. Nie płacono mu od razu po przyjęciu zlecenia, zapłatę otrzymywał pod koniec miesiąca albo nawet roku. Szlachta żyła z podatków. Jeżeli te nie zostały jeszcze spłacone, nie miała po prostu pieniędzy. To samo tyczyło się pracujących dla nich robotników oraz służby. Oczywiście dalej kupowali towary na bieżąco, jednak płacili za wszystko później. Ta praktyka pozostawała niezmienna od wieków.

Mimo to rzemieślnicy widzieli to jako dług bez pokrycia. Ponieważ mieszczanie byli mniej zamożni niż szlachta, wielu z nich miało kłopot z taką formą płatności, a już zwłaszcza Enzo, który nie należał do wybitnych mówców.

 –Szwagrze, jeżeli nie otrzymałeś jakichś większych płatności, my je pokryjemy.

Wyraz twarzy Enza od razu się zmienił, najwyraźniej uzbierało się już sporo niezapłaconych należności. Zresztą można było to łatwo odgadnąć - miał zbyt przyjacielską osobowość, nie nadawał się do prowadzenia interesów.

Zakłopotany kowal pochylił głowę.

 –Właściwie nie mogę odzyskać nawet połowy długów od szlachty...

 –To naprawdę spory problem. Jeżeli nie masz nic przeciwko, my się tym zajmiemy. Jeżeli chodzi o miecz...

 –Rozumiem. Muszę to przemyśleć. Proszę, daj mi chwilę na odpowiedź. O ile to możliwe, dam ci niższą cenę.

 –Tylko pohamuj się trochę przy wycenie.

Szlachcice, którzy nie spłacili swoich długów, będą wyjątkowo zaskoczeni, kiedy sama rodzina cesarska wyda im rozkaz natychmiastowej spłaty zadłużenia u zwykłego miejskiego kowala.

<center>================================================</center>

Altina samotnie jadła ziemniaki. Zwykle miała przy sobie Clarissę, więc taka sytuacja nie wydarzyła się od bardzo dawna. Przypomniały jej się czasy, kiedy mieszkała w pałacu.

Vanessa przyniosła szklanki i butelkę wina.

 –Hmm?

 –Regis i pan Smith rozmawiają w innym pokoju.

 –Ojej, jak oni mogli zostawić jej wysokość samą?!

 –Nie przeszkadza mi to, o ile negocjacje przebiegną pomyślnie. No ale skoro mam taką rzadką okazję, chciałabym cię o coś spytać.

 –To dla mnie zaszczyt.

Co prawda, Vanessa była mieszczanką, ale kuźni dobrze się powodziło, tak więc mogli sobie pozwolić na wino. Wlała alkohol do szklanek.

 –To tylko tani trunek...

 –Cena nie gwarantuje dobrego smaku.

Pałac był dla niej wrogi i przepełniony plotkami, tak więc nawet najlepsze wino smakowało tam dla niej jak błoto. Taka rozmowa z osobą pozbawioną złych intencji wobec niej stanowiła odświeżające doświadczenie dla księżniczki.

 –Chcesz posłuchać o życiu Regisia?

 –Tak. Nigdy nic nie mówi o swojej przeszłości ani chociażby o rodzicach.

 –Ach... Umarli podczas epidemii, kiedy Regis miał osiem lat.

 –Rozumiem.

 –Od dziecka kochał książki, zawsze zaczytywał się w nich w bibliotece ojca. Dlatego nie wychodził za często z domu i nie miał za wielu przyjaciół. To było naprawdę kłopotliwe.

 –Fufu. Czyli nic się nie zmienił.

 –Byłam od niego starsza, ale nie rozumiałam książek, które czytał.

 –Zaciągnął się do wojska, żeby móc się utrzymać?

 –W takim przypadku mógł zostać służącym jak ja. Tylko że byłby zajęty pracą od rana do nocy.

 –To naprawdę trudne zajęcie. 

 –Tak. Już pomijając czas na czytanie, nie byłoby go stać na książki.

 –Właśnie. Wspominał kiedyś, że chciał pracować w wojskowej bibliotece.

 –Co za bibliofil - westchnęła Vanessa.

Jednak właśnie dzięki temu Altina mogła zatrudnić go jako swojego stratega, więc koniec końców nie wyszło mu to na złe.

 –Musiałaś się o niego strasznie martwić.

 –Fufu... Tak. Regiś nawet po zapisaniu się do akademii ciągle powtarzał, że nie da rady się tam utrzymać i go wyrzucą.

Altina pokiwała głową.

Nawet dziecko walczyło mieczem lepiej od niego, a o jego jeździe konnej lepiej nie wspominać. Prawdziwym zaskoczeniem musiał być fakt, że dał radę ukończyć renomowaną i wymagającą Belgarską Akademię Wojskową. Innymi słowy, miał coś, w czym zdecydowanie przewyższał innych.

 –To dlatego, że był najlepszym strategiem?

 –Hehe, tak, ale tylko w samej akademii.

 –Tylko w akademii?

 –Prowadzili ćwiczebne starcia z innymi szkołami. Każda mogła wybrać jednego reprezentanta. Podczas takich ćwiczeń przegrał z synem hrabiego Vicente.

 –Och, musi być naprawdę inteligentny.

 –Nie o to chodziło. Jego też, co prawda, nazywano geniuszem, ale wynik starcia... Ach, wasza wysokość wie, czym są ćwiczebne bitwy?

 –Nie do końca, bo nie mogłam zapisać się do szkoły wojskowej. Gdybym była chłopcem, na pewno bym to zrobiła. 

 –Ja też!

Obie dziewczyny pokiwały zgodnie głowami, po czym Vanessa wróciła do wyjaśnień.

 –Ćwiczebna bitwa przypomina poruszanie pionów na szachownicy połączone z dyskusją o wykonanych ruchach. Całość oceniał sędzia, który decydował, kto spisał się lepiej.

 –Ach, więc to bardziej debaty?

 –Tak. Sędziego tamtego pojedynku sprowadzono ze wschodniego frontu... O ile dobrze pamiętam, głowa rodu Vicente była w jego jednostce.

Altina zmarszczyła czoło.

 –Innymi słowy, był przyjacielem ojca jednego z uczestników.

 –Jego podwładnym.

 –W takim przypadku osąd starcia jest dyskusyjny. Nie da się stwierdzić, czy nie wywierano na nim jakiejś presji.

 –Właśnie! Chciałam poprosić o rewanż! Chociaż ja byłam tym tak bardzo zawiedziona, Regis powiedział po prostu, że to tylko gra i nie ma potrzeby tego rozdmuchiwać.

 –Haha, to naprawdę brzmi jak typowy Regis.

 –Dokładnie!

 –Przynajmniej w samej akademii nikt go nie pokonał. Niesamowite. Powinien być z tego dumny. Miałby trochę więcej pewności siebie.

 –Regisiowi naprawdę aż tak jej brak?

 –Tak. Jest też strasznym kretynem.

 –Co?

 –Ach... Więc... Ja... Powierzam mu ważne role, prawda? Dlatego muszę też mieć na uwadze jego stan psychiczny.

 –Wasza wysokość tak o niego dba. Regis naprawdę ma dużo szczęścia.

 –Ahaha... - Na twarz księżniczki zawitał gorzki uśmiech. Pomyślała przy tym, że jego siostra sporo wyolbrzymia.

Vanessa spojrzała w górę, jakby coś sobie nagle przypomniała.

 –Ach, tak... Brak pewności siebie Regisia może mieć związek ze mną.

 –Coś się stało?

 –Nasi rodzice umarli, kiedy miałam dwanaście lat. Nasza sytuacja była tak zła, że musieliśmy sprzedawać rzeczy z domu, żeby móc przeżyć.

 –Poważna sprawa.

 –Tak. Na szczęście w tym wieku mogłam już zacząć pracować jako pokojówka. Znajoma rodziców, szlachcianka, była tak dobra, że wzięła mnie pod swoje skrzydła, dzięki czemu daliśmy radę przetrwać. Wiele rzeczy robiłam po raz pierwszy, przez co często popełniałam błędy i wracałam do domu załamana. Nawet wtedy Regiś zawsze był w bibliotece.

 –Rozumiem, a później?

 –Już wtedy wiedział więcej ode mnie. Prawdopodobnie przewyższał wiedzą wielu nauczycieli.

 –Więc był taki od dziecka...

 –Dla przykładu, jednego dnia dorosły przyszedł do naszego domu, mówiąc, że dach jest dziurawy i musi go naprawić, żeby do środka nie wpadała woda. Chwilę później uznał główną belkę za zgniłą, przeznaczając cały dom do odbudowy.

 –Było aż tak źle?

 –Regiś powiedział: „Naprawdę, wujku? W zeszłym roku przeprowadziliśmy gruntowny remont. Byłoby naprawdę okropnie, gdyby budowlańcy zrobili taką fuszerkę. Możesz pójść ze mną na posterunek straży i im to dokładnie wyjaśnić?”.

 –Mały Regis tak powiedział?

 –Tak, a ja wtedy strasznie panikowałam. Mężczyzna z niezręczną miną odpowiedział: „Ach, jest świeżo po remoncie? Czyżbym się pomylił? Haha, przepraszam za najście”. Po czym szybko uciekł.

 –He? O co chodziło?

 –Chwilę później Regiś powiedział, że ten mężczyzna próbował nas oszukać.

 –Oszukać?! Nie zgłosiliście tego straży?

 –Nie było sensu. Mieliśmy dach starszego typu niż te w nowych domach. Gdybyśmy go nie naprawili, zacząłby przeciekać i główna belka naprawdę by zgniła. Oszuści, wiedząc o tym, próbowali wmawiać, że doszło do tego o wiele za wcześnie.

 –Więc po prostu go zostawiliście?

 –Od tamtej pory weszło mi w nawyk naprawianie go, jak tylko zaczynał przeciekać. Nauczyłam się tego z książek. 

Altina zrobiła zszokowaną minę, a Vanessa po raz kolejny westchnęła.

 –Oczywiście wtedy nasz dach nie był po remoncie. Skłamał, żeby odpędzić oszusta.

 –Wykiwał naciągacza?

 –Tak.

 –Do tego potrzeba pewności siebie! Czemu teraz jej nie ma?

 –Musiałam ciężko pracować, żeby móc go wychować. Co prawda, jest bogaty w doświadczenia i ma wiedzę mogącą zawstydzić dużo starszych od niego, ale nigdy się nie wywyższał ani nie chełpił. Dlatego to powiedziałam...

 –Co takiego?

 –Coś w stylu "bezużyteczny Regis, który bez siostry nie jest w stanie nic zrobić"...

 –He...? - Altina wybałuszyła oczy.

Vanessa zwiesiła głowę.

 –Gdybym tego nie powiedziała... nie mogłabym pracować. Miałam dwanaście lat. Gdyby Regis był mądrym dzieckiem, straciłabym całą motywację do pracy. Bałam się, że mnie przewyższy.

 –Aha...

 –Nie chciałam, żeby zmienił się w fałszywego dorosłego.

O ile można kwestionować jej rozumowanie, pochodziło od dwunastoletniego dziecka w ciężkiej sytuacji, więc trudno doszukać się tu jej winy. Jednak stało się to cierniem w sercu Regisa, który dorastając, stracił całą pewność siebie. Nikt nie ponosił za to winy.

 –Hmm? Ale czy on sam nie jest źródłem problemu swojej kiepskiej kondycji?

 –Ach, to tak. Kiedyś podałam mu pszenicę kupioną na targu, prawie załamał się pod jej ciężarem.

 –Ale słaby...

 –No bo ciągle jedynie czytał książki.

 –Poćwiczyłby chociaż raz na jakiś czas!

 –Właśnie! Dlatego wolę silnych, ale niekoniecznie aż tak inteligentnych mężczyzn, na przykład mojego męża! Och, co za wstyd, nie powinnam mówić o takich rzeczach przy jej wysokości!

 –Ach, hmm...

W tym momencie do pokoju wszedł Regis.

 –Rozmowa skończona. Szwagier poszedł rzucić okiem na miecz przed wyceną naprawy. Najprawdopodobniej zmieści się ona w naszym budżecie.

Altina zamyśliła się na chwilę.

Co by było, gdyby nie miała przy sobie Regisa? Nie dałaby rady tak szybko naprawić miecza. Być może nawet odeprzeć ataku armii Varden na Fort Volks. Ba, w ogóle nie zdobyłaby tej twierdzy. Im dalej zagłębiała się w te myśli, tym bardziej dochodziła do wniosku, że bez jego pomocy nie byłaby w stanie kompletnie nic zrobić.

Vanessa pewnie pomyślała o tym samym, ponieważ ona też wlepiła spojrzenie w chłopaka.

 –...

 –...

 –Co? - spanikował Regis.

Altina powiedziała pod nosem:

 –Hehe, cóż, typowy Regis.

 –He?

Obie dziewczyny zaśmiały się jednocześnie.

Vanessa szybko wstała od stołu.

 –Regiś, chodź zobaczyć swoich siostrzeńców. Jeszcze ich nigdy nie widziałeś, prawda?

 –Ach, tak, racja.

 –Fufu. Chociaż najmłodszy to wciąż bobas.

 –Ja... Ja też chcę ich zobaczyć! - Altina praktycznie podskoczyła na krześle.

To na początku zaskoczyło Vanessę, ale po chwili uśmiechnęła się, tym razem już nie jak nadopiekuńcza siostra czy handlarka; to był delikatny uśmiech matki.

 –Hehe, proszę, to będzie dla mnie zaszczyt.

<noinclude>
{| border="1" cellpadding="5" cellspacing="0" style="margin: 1em 1em 1em 0; background: #f9f9f9; border: 1px #aaaaaa solid; padding: 0.2em; border-collapse: collapse;"
|-
| Wróć do [[Haken no Kouki Altina PL: Tom 5 Rozdział 1|Rozdział 1]]
| [[Haken no Kouki Altina PL|Strona Główna]]
| Idź do [[Haken no Kouki Altina PL: Tom 5 Rozdział 3|Rozdział 3]]
|-
|}
</noinclude>

Haken no Kouki Altina PL: Tom 5 Rozdział 3

2019-06-26T20:08:51Z

Sacredus:

==Rozdział 3==

Następnego dnia w południe siódma armia dotarła do Rouen. Ich głównymi siłami byli piechurzy, weterani z frontu wschodniego, na którym toczyły się walki równie intensywne jak te na północnym, tak więc ich doświadczenie równoważyło braki w kawalerii. Składała się na nią głównie prywatna armia diuka Barguesonne, z czego połowę stanowili żołnierze zawodowi i najemnicy, resztę lekka piechota, stworzona z poborowych. Wszyscy mieli jednak doświadczenie bojowe, stąd też wzięła się aura pewności siebie, bijąca od ich generała.

Obóz regimentu Beilschmidt leżał na południe od miasta. Siódma armia ustawiła się, tworząc wokół nich półokrąg, jakby próbowali ich otoczyć.

Altina zmarszczyła czoło.

 – Co to ma znaczyć? Wszystkie pozostałe strony miasta są puste, więc czemu ustawili się w taki sposób akurat na południu?

 – Chcą nas zastraszyć?

Regisowi nie przychodziła do głowy żadna inna możliwość.

W takiej sytuacji nie powinno się doprowadzać do głupiej, bratobójczej walki, nawet generał siódmej armii powinien to wiedzieć. Innymi słowy, ta prowokacja była bezcelowa, chyba że mieli własne plany. Z drugiej strony jak by na to nie patrzeć, Altina i jej towarzysze nie mogli dać się zastraszyć.

Księżniczka jednak nie potrafiła się uspokoić.

 – Chcesz przeciwko temu zaprotestować?

 – To jedynie tania prowokacja, nie musimy na nią reagować. Za to jeżeli nie zachowamy ostrożności, będzie można oskarżyć nas o nadużycie autorytetu.

 – Ach, to nie tak źle. Zawsze to jakiś sposób.

 – Nie znam generała Barguesonne, ale mam przeczucie, że to ktoś, kogo nie chcę spotkać.

 – Ojoj, ty kogoś nie znasz, to rzadki widok.

 – Co prawda, szlachta pisze swoje biografie, ale nie da się ich używać jako punktu odniesienia, bo za dużo w nich upiększeń.

 – Pewnie wypełniają je same pochwały i komplementy.

 – No cóż... Gdyby wszystkie opisane w nich wyczyny były prawdziwe, podbilibyśmy wszystkie sąsiednie kraje, i to trzykrotnie. A mimo to wciąż z nimi walczymy.

 – Co za głupie legendy.

Podczas tej rozmowy przyjechał posłaniec siódmej armii. Sądząc po jego wyglądzie, ten ciężki kawalerzysta nie tylko posiadał stopień oficera, ale należał także do szlachty.

Chociaż był sojusznikiem, żołnierze regimentu mieli żądzę krwi w oczach - w końcu otoczono ich, traktując jak wrogów.

Nie dbając o swoje otoczenie, wysłannik zsiadł z konia i uklęknął.

 – Wiadomość od generała Barguesonne!

Generał Barguesonne miał wyższy stopień niż Altina, tak więc to oni powinni dołączyć do siódmej armii.

Altina zrobiła przerażającą minę, dlatego Regis, chociaż nie chciał się wyróżniać, podszedł do posłańca. Wolał uniknąć sytuacji, w której księżniczka sprawiłaby jakieś problemy.

 – Przekaż rozkazy.

 – Niedługo zbierze się narada wojenna. Stawcie się w kwaterze siódmej armii.

 – Przyjęliśmy, wykonamy rozkaz tak szybko, jak to możliwe.

Regis nie przejmował się należną etykietą, jednak nie był zdenerwowany ani arogancki jak ten posłaniec.

Muszą aż tak zaznaczać swoją pozycję?

Strateg wyjął z kieszeni zegarek, żeby sprawdzić godzinę.

 – Proszę przekazać, że stawimy się o czternastej.

 – Przyjąłem!

Posłaniec wstał z kolan i spojrzał na innych żołnierzy.

 – Słyszałem, że regiment Beilschmidt utrzymał północną granicę i zdobył Fort Volks, ale nie wygląda jakoś specjalnie wybitnie.

Rycerze rzucili mu spojrzenia, jakby zaraz mieli się na niego rzucić. Zanim Altina osiągnęła punkt wrzenia i zrobiła to jako pierwsza, Regis odpowiedział:

 – Generał Barguesonne chce nas znieważyć?

 – Nie.

 – Więc proszę przekazać mu wiadomość. Lepiej nie wysyłać pyskatych posłańców.

 – ...?

Wysłannik był równie wściekły, co zawstydzony, a otaczający go żołnierze wybuchnęli śmiechem. Gdyby Regis tego nie powiedział, cała ta sytuacja mogłaby negatywnie wpłynąć na morale regimentu.

Gdyby posłaniec powiedział teraz cokolwiek, wyszedłby na głupca. Wiedząc to, w milczeniu zasalutował, wsiadł na konia i odjechał, otrzymując jeszcze wiwaty rycerzy na pożegnanie.

Altina westchnęła z ulgą.

 – Dziękuję, Regisie.

 – Pomyśleć, że po dwóch tygodniach marszu dojdzie do utarczki słownej między sojusznikami.

 – Gdyby nie ty, wyciągnęłabym miecz.

 – Musimy spotkać się z generałem, więc trzymaj nerwy na wodzy.

 – Widać mamy przed sobą przeciwnika innego niż wroga armia.

Ona nie żartuje... Chyba zaraz rozboli mnie głowa.

 – Dziękuję za przybycie, wejdźcie - powiedział siedzący na najwyższym krześle generał Barguesonne, jednocześnie składając pokłon. Sądząc po wcześniejszym zachowaniu posłańca, ten gest stanowił jedynie grzecznościową formalność.

Był to mężczyzna w podeszłym wieku, z siwą brodą i włosami, co w połączeniu ze zmarszczkami oraz bystrym wzrokiem tworzyło przerażający wizerunek.

Stał przy nim doradca wyposażony we włócznię.

Generał broni miał na swoim koncie wiele starć wojennych, i to zanim jeszcze Regis przyszedł na świat.

Altina zasalutowała, kładąc prawą rękę na piersi.

 – Generale Barguesonne, zanim przejdę pod twoje dowództwo, mam pytanie.

Regis poczuł, jakby uderzyło go coś ciężkiego.

Co ona zamierza mu powiedzieć?

Do obozu siódmej armii wyruszyli we dwójkę, mając ze sobą jedynie kilku strażników czekających na zewnątrz. Jerome ze względu na swoją pozycję też powinien im towarzyszyć, ale powiedział tylko, że zostawia kłopotliwe sprawy w ich rękach.

Namiot-kwatera siódmej armii był większy od tego, jakim dysponował regiment Beilschmidt. Ze względu na siedzącego w centrum generała, a po jego bokach tworzących przejście trzydziestu oficerów, co nawet jak na zebranie strategiczne stanowiło sporą grupę, przypominał bardziej salę audiencyjną.

Altina wpatrywała się bezpośrednio w generała, a zebrani oficerowie uważnie przypatrywali się jej. Regis chciał ją powstrzymać, jednak byłoby to niestosowne.

W końcu księżniczka powiedziała:

 – Generale, rozumiem, że mnie nie akceptujesz, ponieważ wspierasz Latreille. Jednak jeżeli podczas bitwy podejmiesz jakąkolwiek akcję przeciwko regimentowi Beilschmidt, będę mogła uznać to za akt zdrady przeciwko cesarstwu?

Regis nagle stracił całą siłę w nogach. Altina miała oczywiście rację, jednak nie wiedział, jak na te słowa zareaguje generał. Sam przed jakąkolwiek prowokacją przeciwnika dobrze by się najpierw przygotował, dlatego sposób, w jaki zrobiła to księżniczka, nie wpływał za dobrze na jego serce.

Generał odpowiedział jedynie:

 – Jesteś o dziesięć lat za młoda, aby rozmawiać ze mną o cesarstwie. Ustaw się w formacji.

 – ...

Altina zasalutowała i zgodnie z poleceniem ustawiła się w szeregu.

Więc nie jest jedynie żołnierzem - pomyślał Regis.

Nie zareagował na buntownicze słowa księżniczki, prawdopodobnie ze względu na swój podeszły wiek. Właściwie to dobrze, bo w przeciwnym razie nie mieliby jak odpowiedzieć na jego reakcję. Co więcej, Altina nie otrzymała odpowiedzi, co oznaczało „nie mieszaj polityki i prywatnych spraw do armii”. Mimo to użył słowa "cesarstwo". Gdyby mieli równy stopień, księżniczka mogłaby stwierdzić, że generał nie zrozumiał głównego założenia jej pytania, jednak ponieważ przewyższał ją rangą, nie miała możliwości kontynuować rozmowy.

Jest wyjątkowo przebiegły - skomentował w myślach Regis.

Stary strateg wyszedł przed szereg, zdając raport z sytuacji:

 – Armia Wielkiej Brytanni zajęła nabrzeże Chaineboule, należące do rodu Trouin. Na ląd zeszło trzydzieści tysięcy zbrojnych, w starciu z którymi druga armia poniosła porażkę. Na szczęście generał Beaumarchais przetrwał starcie. Wróg podzielił swoje wojska na trzy części. Dwie okupują miasto oraz fortecę, trzecia natomiast wyruszyła w kierunku stolicy. Zgodnie z wolą cesarza to te siły zniszczymy.

Oficerowie zaczęli wznosić okrzyki typu:

 – Właśnie! Tak będzie!

Powinienem zaakceptować różnicę w kulturze regimentów? Chociaż nie przywykłem do tego. - Regis czuł się niepewnie, chciał przynajmniej rozdzielić ważne informacje o obecnej sytuacji od ich poglądów. Jednak stary strateg wrócił do szeregu, zanim tamten zdążył cokolwiek powiedzieć.

 – Teraz główny strateg wyjaśni nasz plan. Drugi oficer administracyjny Vicente.

 – Tak jest!

Najwyraźniej role zostały dobrze rozdzielone.

Przed szereg wyszedł młody oficer, niesprawiający wrażenia żołnierza w pełni sił. Wyglądał raczej na bardzo chorowitą osobę.

 – Wyjaśnię teraz plan na nadchodzącą bitwę.

 – Hmm?

Jego wygląd i imię przypominały kogoś Regisowi. Zauważając jego reakcję, Altina wyszeptała mu do ucha:

 – Czyżbyś znał go z akademii wojskowej?

 – Chyba tak...

Podczas jednej z bitew ćwiczebnych Regis prowadził debatę z Vicente, reprezentującym inną szkołę. Nie udało mu się wygrać, co równało się także z jego pierwszą przegraną. Chociaż wiele plotek mówiło, że walka była nieczysta, porażka pozostawała porażką. Regis nie spodziewał się go jeszcze kiedykolwiek zobaczyć, jednak ucieszył się z tego spotkania - w końcu ktoś, kogo znał ze szkoły wojskowej, żył i miał się dobrze.

Zgodnie z poleceniem Vicente wniesiono mapę pokazującą obecną sytuację w cesarstwie. Siódma Cesarska Armia wraz z Przygranicznym Regimentem Beilschmidt były na niej reprezentowana przez czerwone pionki, wrogie jednostki natomiast przez niebieskie.

 – Według raportów zwiadowców dziesięciotysięczna armia kieruje się w stronę stolicy. Co prawda, pole bitwy różni się od wschodniej linii frontu, ale Siódma Cesarska Armia dysponuje dwudziestoma pięcioma tysiącami zbrojnych. Tak jak zwykle, nic nie zatrzyma nas przed odniesieniem zwycięstwa!

Zebrani oficerowie wznieśli okrzyk.

Nie było zbyt wielkiej różnicy pomiędzy tym, czego Regis dowiedział się wcześniej w regimencie, a tym, co tu usłyszał. Jednak nawet w starciu z dziesięciotysięczną armią należy brać pod uwagę, że wróg podzielił swoje siły na trzy. Podstawy sztuki wojennej zakładają rozdzielenie wrogich sił na mniejsze części, jednak wróg sam dzielący swoją armię? To przypomniało mu jedną z setek książek opisujących bitwy i strategie, które kiedyś przeczytał, przez co naszły go wątpliwości.

 – Wrogie siły naprawdę mają jedynie dziesięć tysięcy?

Po jego pytaniu w namiocie zapanowała cisza i zanim się spostrzegł, wszystkie spojrzenia skupiły się na nim.

O nie...

Nie zdawał sobie sprawy, że powiedział tamte słowa na głos.

Stojący przy generale Vicente wlepiał w niego ostre jak sztylety spojrzenie.

 – Oficerze administracyjny piątego stopnia, Regisie Auricu, co takiego powiedziałeś? Dokończ myśl. Nawet jeżeli to opinia kogoś siedzącego na końcu stołu, chcemy ją usłyszeć.

Nie przedstawił się, mimo to wywołano go po imieniu i stopniu, jednak przywódca powinien znać dowództwo sojuszniczego regimentu, a Vicente był doradcą siódmej armii.

Regis nie przywykł do wyrażania opinii przy tak wielu ludziach, jednak należało to do jego obowiązków, więc nie miał wyboru.

 – Zdobyliśmy informację, że wrogie siły podzieliły się na trzy części. Samo to jest nietypowe i nie wiemy, dlaczego tak zrobili. Czy jednak mamy pewność, że maszerujące na nas siły liczą jedynie dziesięć tysięcy?

 – Ach, czyżbyś wątpił w wiarygodność naszych raportów?

 – Jestem jedynie tchórzem, po prostu nie mogę przestać się martwić...

 – Jeżeli chodzi o pozostałe dwie części, pierwsza armia w liczbie trzydziestu tysięcy zbrojnych ruszyła w stronę jednej z nich. Prowadzi ich sam generał Latreille, tak więc nie ma wątpliwości, że odniosą zwycięstwo. Siły okupujące nabrzeże najprawdopodobniej stanowią rezerwy.

 – Z trzydziestu tysięcy aż jedna trzecia to rezerwy?

 – Nic w tym dziwnego, w końcu zajmują nieznane tereny. Wrogi dowódca wydaje się niebywale ostrożny.

Na bocznej części mapy, na wybrzeżu, stały trzy pionki reprezentujące przeciwnika. W oczach Regisa wróg poruszał się na wschód jak wąż. W odpowiedzi na podział brytańskich wojsk północną linię stanowiła pierwsza armia, natomiast południową - siódma. Jeden pionek odpowiadał dziesięciu tysiącom jednostek, tak więc przeciwnik miał łącznie trzy, podczas gdy cesarstwo trzy w północnej części i dwie w południowej, a także trzy jednostki rezerwy z tyłu, chociaż tak naprawdę były to siły zbyt powolne, aby dołączyć na czas. Albo spędzili zbyt wiele czasu, zbierając siły, albo celowo poruszali się wolno, nie chcąc odnieść strat. Ich powody nie miały jednak teraz znaczenia, odpowiedzą za tę sytuację później. Gdyby regiment Beilschmidt został dłużej przetrzymany przez armię Varden, oni też należeliby do jednostek rezerwy.

Poza tym chociaż cesarstwo miało stutysięczną armię przygotowaną na odpowiedź na ten atak, na schemacie znajdowało się jedynie osiem pionków. Brakujące dwadzieścia tysięcy stanowiła prawdopodobnie wybita druga armia.

Regis skupił się na mapie.

 – Jeżeli wrogie oddziały z północy ruszą na południe, a te z tyłu naprzód, wtedy całym impetem uderzą na siódmą armię, co oznacza, że nasze dwudziestopięciotysięczne siły będą musiały zmierzyć się z trzydziestoma tysiącami żołnierzy.

W tę kalkulację Regis wliczył także jednostki wsparcia, tak więc ich siły aktualnie zdolne do walki nie były aż tak liczne.

Vicente prychnął.

 – Nic się nie zmieniłeś. To może się stać, tamto może się stać. Zawsze byłeś taki strachliwy. To przecież niemożliwe, żeby brytańska armia przyspieszyła marsz.

Najwyraźniej pamiętał Regisa, który przypomniał sobie w tym momencie debatę z Vicente, chociaż nie była to najlepsza chwila na takie wspominki.

 – Doprawdy? Wielka Brytannia używa statków parowych do zaopatrywania armii. Nawet jeżeli ich ładownie są pełne, mogą wrócić tutaj w ciągu dziesięciu dni. Ich siły zeszły na ląd szesnastego kwietnia, mamy już szesnasty maja. Tak więc może lepiej wziąć pod uwagę, że są obecnie lepiej przygotowani, niż zakładaliśmy? Dla przykładu mogą już dysponować kawalerią?

Wybrzeża państw dzieliło jedynie 150 Li (666 km). Nawet najszybszy parowiec wypełniony zaopatrzeniem mógł pokonywać 30 Li (133 km) dziennie, jednak drogę powrotną przebywał już z pustą ładownią, co zwiększało jego szybkość. Dlatego też według Regisa zakładanie, że Wielka Brytannia dysponuje jedynie trzydziestoma tysiącami żołnierzy, było bardzo ryzykowne.

Vicente zachowywał się jak nauczyciel rozmawiający z nieudolnym uczniem.

 – To chyba oczywiste, że wziąłem pod uwagę możliwość wykorzystania parowców. Dlatego właśnie oszacowałem liczebność przeciwnika na trzydzieści tysięcy. Nie musisz nawet pytać o takie rzeczy.

 – Nie mamy szczegółowych informacji o ich statkach. Czyżbyś dał radę jakoś je uzyskać?

 – Parowce są w stanie podróżować z dużą szybkością nawet w bezwietrzną pogodę, jednak środkową część kadłuba zajmują silnik i węgiel, przez co pozostaje niewiele przestrzeni na ładunek. Tyle informacji mi wystarczy.

Belgaria próbowała już wcześniej zbudować parowiec.

Taki statek miał dwa koła napędowe pośrodku obu burt. Co prawda, nie wymagał wiatru, jednak w istocie większość ładowni zajmowały węgiel oraz silnik, dlatego w końcu uznano go za niepraktyczny. Problem rozwiązywała śruba napędowa, jednak Cesarstwo nie eksperymentowało z nią, ponieważ wymagała wywiercenia dziur w spodzie kadłuba, co mogłoby doprowadzić do wielu wypadków.

 – Nie przejmujesz się Cesarstwem? Słyszałem, że niedawno ulepszono koło napędowe i nawet mniejsze jest w stanie osiągnąć dobrą prędkość. Skoro istnieje już taka technologia, czemu nie założyć, że przeciwnik jej używa?

W najnowszej wersji napędu brano pod uwagę różnicę w wytworzonej sile pchającej statek. Okręty z małym kołem napędowym, o niewielkich skrzydłach zanurzonych w wodzie, osiągały większą prędkość od tych posiadających duże koła po bokach statków. Te wyniki osiągnięto kilka lat temu metodą prób i błędów. Regis przeczytał o tym w książce, którą kupił podczas jego ostatniego pobytu w stolicy. Opowiadała o młodym kapitanie piratów, walczącym z najnowszym modelem parowca Wielkiej Brytanni. Strateg

zostałby zrugany za podanie źródła swojej wiedzy, tak więc postanowił przemilczeć ten detal.

 – Hmph! Może więc wyjawisz nam swój najlepszy plan?

Regis po słowach „wyjawić” i „najlepszy” zrozumiał, że zapowiadała się ciężka wymiana zdań, jednak jeżeli by się teraz cofnął, miałoby to negatywny efekt na reputację Altiny. Poza tym obecna strategia stwarzała zagrożenie dla całej armii, tak więc musiał wykorzystać okazję, żeby jakoś wpłynąć na jej zmianę.

 – Sugeruję... Żeby siódma armia ruszyła na północ i połączyła się z pierwszą, co zapewniłoby nam dodatkowe pięćdziesiąt tysięcy sił do walki.

Żołnierze stojący w szeregu zaczęli między sobą szeptać.

Vicente prychnął.

 – Widzę, że chcesz zmieść ich przewagą liczebną. Powiedz jednak - co będzie z obroną stolicy?

 – Trzydzieści tysięcy jednostek rezerwy powinno do tego wystarczyć.

 – Rezerwy? W takim razie ostatnia linia obrony leżałaby przy samej stolicy.

 – Jeżeli zwyciężymy, nie będzie mieć znaczenia, gdzie odbędzie się bitwa.

 – Rozumiem. Niczego innego nie oczekiwałbym po oficerze z pospólstwa. Ważne, by wygrać, nieważne jak. W ogóle nie rozumiesz natury wojny!

 – Doprawdy...

Regis nie zaprzeczył.

Vicente kontynuował wymownie:

 – Belgaria nie potrzebuje dużo większych sił, by zgnieść przeciwnika! Haniebnym czynem byłoby pozwolić wrogowi chociaż zbliżyć się do stolicy! Już nawet nie wspominając, że wszedłby tak daleko w głąb naszego terytorium! Czyżbyś próbował obniżyć reputację i prestiż siódmej armii?!

Zebrani żołnierze się z nim zgodzili.

Widać jestem tu niemile widziany. Skoro używają reputacji i prestiżu jako argumentu, nie mam wyboru - pomyślał Regis.

 – Rozumiem. Jeżeli musimy odnieść zwycięstwo tutaj, na południowej linii, powinniśmy przechwycić armie przeciwnika, mając przewagę wysokości terenu. W pobliżu jest kilka odpowiednich wzniesień.

Vicente zamyślił się na chwilę, po czym pokiwał głową.

 – Też o tym pomyślałem. Wrogie wojska zajmują rozległe tereny Cesarstwa, co rozciąga ich linię zaopatrzenia, dlatego też chcą walczyć najszybciej, jak to możliwe. Zaatakują nas bezpośrednio, nawet jeżeli będziemy mieć nad nimi przewagę.

 – Nie byłoby prościej, gdybyśmy odparli ich natarcie, wykorzystując przewagę wysokości terenu? To chyba dopuszczalne, prawda?

 – Tak, jednak ta armia nadaje się lepiej do ataku. Przeciwnik ma najnowsze modele broni palnej oraz armat, jednak jeżeli użyjemy naszej przewagi liczebnej, nie będą nawet mieli szansy użyć dział! Nie tak walczy Belgaria?!

 – Właściwe działanie...

W jego planie nie było błędów, po prostu podążał za metodami walki opisanymi w podręcznikach. Dlatego właśnie przeciwnik mógł łatwo odgadnąć ich sposób działania. Najprawdopodobniej ruszył naprzód z oddziałem liczącym jedynie dziesięć tysięcy żołnierzy, ponieważ wiedział dokładnie, jaką strategię obierze cesarstwo, i potrafił na nią skutecznie odpowiedzieć.

Tylko dlaczego uważają, że wygrają mniejszymi siłami? Czyżby aż tak wierzyli w swoje nowe uzbrojenie? Czy może mają coś jeszcze, co mogłoby odwrócić losy wojny? Za mało informacji...

Regis co prawda wysłał zwiadowców, jednak nie zauważyli oni żadnych podejrzanych ruchów wojsk przeciwnika. Chcąc ocenić siłę Cesarstwa, kazał im sprawdzić także własnych sojuszników. Posiadanie błędnych informacji było w końcu bardziej niebezpieczne niż brak jakiejkolwiek wiedzy o czekającej ich walce.

Niestety, bardzo trudno było o zwiadowców potrafiących przekazać dokładne raporty. Kryteria dla takiej osoby obejmowały odwagę, zdolności oraz dobre wykształcenie. W dodatku pozycja zwiadowcy nie zapewniała sławy ani dobrej zapłaty, na co mogli liczyć kawalerzyści i rycerze walczący na pierwszej linii.

Widząc, że dyskusja pomiędzy Regisem a Vicente dobiegła końca, generał Barguesonne uniósł rękę. Wtedy wszyscy oficerowie wrócili na swoje pozycje, stając na baczność. Dowódca siódmej armii wstał z krzesła i powiedział:

 – Użyjemy planu doradcy wojennego Vicente.

Następnie kolejno wywoływano jednostki i przydzielano im role.

Mają zamiar umieścić Regiment Beilschmidt na tyłach, prawda?

 – Generał brygady Belgaria, zajmiecie pozycję na tyłach formacji. Siądźcie sobie i obserwujcie, jak wygląda wojna.

 – Przyjęłam. - Altina zasalutowała.

Stojący wokół nich rycerze nie mogli powstrzymać śmiechu.

Dla nich ta bitwa miała być kolejnym zwycięstwem na koncie. Armia Belgarii była nie tylko silna, posiadała także przewagę liczebną. Przegrana nawet z wrogiem dysponującym najnowszym uzbrojeniem nie mieściła się w głowie. Dlatego też z góry założyli wygraną i z tą myślą ustawili pozycje jednostek. Dla oficerów siódmej armii przeciwnicy jawili się jak ryby same wskakujące na łódź rybaka. Wszyscy inni mieli stać z tyłu i patrzeć, jak ci pożerają zdobycz. W taki właśnie sposób zaszydzono z regimentu Beilschmidt.

W oczach Regisa jednak nie tylko przeciwnicy mieli wylądować pod nożem...

Altina spojrzała na żołnierzy stojących w szeregu.

 – Nie mamy zamiaru interweniować. Nie krępujcie się jednak prosić o pomoc, jeżeli zaczniecie przegrywać. Bez wahania przybędziemy wam z odsieczą.

 – Hmph. Nie ma takiej potrzeby. Postrzelona wróblica może wrócić na północ z pustymi rękoma! 

Ta obelga dobiegła od posłańca, który przekazał im wcześniej rozkazy, będącego tak naprawdę dowódcą batalionu.

Od dawna nie słyszałem tego przezwiska Altiny. Właśnie, ciekawe, czy mój szwagier był już w muzeum. W końcu chciał jak najszybciej zobaczyć obraz z oryginalnym mieczem. Jeśli tak zrobił, pewnie opuścił już stolicę.

Pogrążony w myślach Regis podniósł rękę.

 – Moim zdaniem przeciwnik ma jakiś ukryty motyw, dlatego też wnioskuję o zwiększenie liczebności zwiadowców.

 – Ukryty motyw? A niby jaki? - parsknął Vicente.

Regis jednak się nie ugiął.

 – Tego nie wiem, jednak lepiej zachować ostrożność. 

 – Ha. Strateg tak łatwo mówiący, że czegoś nie wie.

Byłoby lepiej, gdybym udawał, że coś wiem? Cóż, lepiej odstawić na bok zachowanie prawdziwego stratega.

 – Więc, doradco wojenny Vicente, możesz przewidzieć zamiary przeciwnika?

Zapytany się uśmiechnął.

 – Wielka Brytannia najechała nas, ponieważ dysponują teraz nowymi modelami dział i broni palnej. Dlatego też ich taktyka będzie przewidywać używanie ich. Tak podpowiada nawet zdrowy rozsądek. Tak więc będą chcieli efektywnie używać nowego uzbrojenia, zwłaszcza dział przeznaczonych do rażenia wielu przeciwników naraz. Nie przywykli jednak do dużych bitew. Widząc naprzeciwko siebie stutysięczną armię Cesarstwa, uciekną w popłochu bez oddania nawet jednego strzału. Dlatego mając na uwadze ten fakt, stan psychiczny żołnierzy oraz ich nową broń, wrodzy dowódcy zdecydowali się podzielić armię na mniejsze części.

Bez wątpienia Vicente potrafił dobrze wyrażać swoje myśli.

Słysząc jego wyjaśnienia, generał i pozostali oficerowie pokiwali głowami, żołnierze natomiast wznosili okrzyki typu „to nasz doradca wojenny”.

Zanim jednak Regis zdążył odpowiedzieć na jego argumenty, Vicente kontynuował:

 – Piąty oficerze administracyjny Regisie Auricu, jeżeli twoje tchórzostwo się rozprzestrzeni, wpłynie negatywnie na morale. Zważaj więc na słowa. 

 – Przyjąłem.

Regis nie miał wyboru, musiał posłuchać rozkazu wyższego stopniem. Zasalutował, mówiąc:

 – Przygraniczny Regiment Beilschmidt pozostanie w stanie gotowości na tyłach formacji i nie będzie przeszkadzać sojusznikom.

Zebrani oficerowie wybuchnęli śmiechem, jakby zobaczyli nowego rekruta. Generał Barguesonne pokiwał jedynie głową.

Na tym zakończyła się narada wojenna Siódmej Armii.

Altina kopnęła leżący na ziemi kamień, który poszybował w niebo jak wystrzelony z katapulty.

Regis wzruszył ramionami.

 – Testują nową broń?

 – Grrrr, to mnie wkurza!

Opuścili już obóz siódmej armii i wracali do swojego regimentu. Towarzyszyli im strażnicy, jednak szli z tyłu i nie mogli niczego usłyszeć, chyba że zostałoby to powiedziane naprawdę głośno. Mimo to wciąż byli otoczeni przez cesarską armię, ustawioną w zasięgu strzału łuczników.

Altina kopnęła kolejny kamień.

 – Czego oni chcą?! Po co było nas wzywać na naradę wojenną, skoro mogli wcześniej rozkazać nam trzymać się z tyłu?! Nie mieli w ogóle zamiaru z nami dyskutować!

 – Cóż, nie mogę temu zaprzeczyć...

Mimo wymiany zdań między strategami żadne wspólne uzgadnianie planu nie miało miejsca. Od samego początku mieli zamiar działać według wcześniej ustalonego planu i odrzucić wszelkie opinie Regisa i Altiny.

 – Robią z nas głupców!

 – Bez wątpienia nas lekceważą. Prawdopodobnie dali nam szansę wyrażenia naszego zdania, jednak nie mieli w planach brać go pod uwagę. A może chcieli po prostu mieć spokój?

 – Co to ma znaczyć?!

Narada wojenna, w której z miejsca odrzuca się opinię drugiej strony, jest jedynie stratą czasu dla wszystkich zebranych.

 – Być może... to równie nieprzyjemne dla nich, jak i dla nas. Sama siódma armia nie była świadoma, że od samego początku mieli zamiar odrzucić nasze zdanie.

 – Co? - Księżniczka zrobiła zdziwioną minę, w końcu było oczywiste, że nie zaakceptowali ani jednego pomysłu Regisa.

 – Człowiek zadręczyłby się, gdyby zmieniał ciągle zdanie pod wpływem opinii innych osób. Dlatego też rozmowy otwierające oczy i zmieniające spojrzenie na świat są jedynie zwykłą iluzją. Gdyby ktoś miał takie same poglądy jak oni, przyjęliby je z otwartymi ramionami. W końcu ludzie cieszą się, kiedy są akceptowani przez innych.

 – To rozumiem, ale...

 – Gdyby przyjęli opinię innych, zaprzeczyliby samym sobie, całkowicie niszcząc część własnego ciągu myślowego. Nie znieśliby tego.

 – Naprawdę? Ja lubię słuchać różnych opinii.

 – Odpowiedziałem jedynie na twoje wątpliwości. Gdyby mogły stopnieć jak lód, byłabyś o wiele szczęśliwsza. Jeśli różnilibyśmy się w zdaniu na jakiś temat i miałabyś silne przekonanie co do swojej racji, nie mogłabyś zaakceptować mojego punktu widzenia. Pamiętasz, jak próbowałem zatrzymać cię, kiedy postanowiłaś zostać cesarzową? Albo powstrzymać twój pojedynek z sir Jeromem czy atak na Fort Volks?

 – Aaach, wystarczy! Rozumiem! To mnie po prostu drażni! - Altina zaczęła machać rękami.

 – Cóż, pomimo to wciąż mógłbym z tobą rozmawiać.

 – Ach, naprawdę? Dlaczego?

 – Mimo bólu powstałego po zaprzeczeniu własnemu ciągowi myśli należy przyjąć punkt widzenia innych i wymienić poglądy. Jednak do tego trzeba założyć, że twój partner jest lepszy od ciebie. Albo przynajmniej zaakceptować jego przewagę w jakimś konkretnym przypadku. Jeżeli wtedy uznasz, że możesz się czegoś nauczyć, wysłuchasz jego opinii. Oczywiście ból samego zaprzeczenia sobie pozostanie, jednak wtedy jest do zaakceptowania.

Altinie aż oczy zabłysły.

To pewnie był ten respekt, o którym sam chwilę wcześniej wspominał, ale czuł się niezręcznie, kiedy patrzyła tak na niego dziewczyna młodsza o cztery lata.

 – Tego mogłam się po tobie spodziewać!

 – Dziękuję?

 – Innymi słowy, odrzucają nasze pomysły, ponieważ nas lekceważą!

 – Można to odnieść do książek. Jeżeli ktoś uważa czytanie za nudne, wszystkie książki takie dla niego będą. Jeżeli jednak sądzi, że zyska coś z lektury... Cóż, prawdopodobnie...

 – Tak?

 – Nie, to nic takiego. W końcu na świecie są miliony książek.

Regis zaczął błądzić w myślach.

Altina westchnęła.

 – To dlatego, że moja matka pochodzi z pospólstwa? Odrzucili mnie, chociaż całkowicie niepotrzebnie...

 – Też... Ale jest pewnie jeszcze jeden powód.

 – Bo jestem dziewczyną? Na dodatek niepełnoletnią?

Niewykluczone, jednak nie to miał na myśli Regis.

 – Patrzyliby z góry na wszystkich.

 – Co? Nawet na Latreille?

 – On by podpadł pod specjalną kategorię. Jeśli miałbym je jakoś nazwać, byłyby to specjalne osoby, nasi ludzie oraz inni. Najprawdopodobniej swoi oraz specjalne osoby podlegałyby dalszej klasyfikacji.

Altina się skrzywiła, wyraźnie nie rozumiejąc.

 – Ten ranking byłby czymś jak rangi w armii albo tytuły szlachty.

 – Moim zdaniem nie są świadomi, że patrzą na innych z góry ani że stawiają samych siebie za wysoko. Jeżeli masz wszystko zorganizowane, a twoi towarzysze się nie zmieniają, podczas oceny i akceptowania nowych osób z miejsca wszystkich odrzucacie.

 – Nie ma nic złego w zaakceptowaniu i sprawdzeniu przyjaciół. Ale dlaczego odrzucają innych?

 – Zobaczmy. Dla przykładu: nie lubisz siódmej armii, prawda? Twoim zdaniem się mylą?

 – Oczywiście!

 – Zmieńmy punkt widzenia na regiment Beilschmidt. Oceniasz go wysoko i uważasz za najlepszych, prawda?

 – No chyba tak.

 – Jak byś się czuła, gdyby pojawił się ktoś zaprzeczający opinii twoich towarzyszy?

 – Uch, ja...?!

Altina była bezpośrednia, jednak nie głupia. Z tej rozmowy zrozumiała, że popełniłaby taki sam błąd jak sojusznicza armia.

Zmarszczyła brwi.

 – Doświadczyliśmy razem wielu rzeczy i zacieśniliśmy łączące nas więzi. Jednak to nie daje nam prawa do zaprzeczania innym.

 – Masz rację. Wierzę w moich towarzyszy i cenię ich wysoko, ale odrzucanie innych z tego powodu... wydaje się nie na miejscu.

 – Nie wolno jednostronnie oceniać. Dziwne, prawda? Powinniśmy być bezstronni w ocenie opinii i osób je wygłaszających.

 – Naprawdę?

 – Cóż... Ludzie często z miejsca zakładają, że inni się mylą. Taki autorytatywny sposób myślenia powinien być z miejsca odrzucony podczas rozmów.

 – Odrzucony? Ale czy to nie oczywiste, że mając do wyboru twoją opinię i opinie innych, postawię na tę pierwszą?

 – Dla ludzi to wydaje się naturalne. Jednak mnie nie obchodzi, kim jest dana osoba. Zawsze traktuję opinie innych na tym samym poziomie. Tak właśnie chcę patrzeć na sprawy. Chociaż można to też nazwać filozofią oświecenia.

 – Nieważne, o kogo chodzi, traktować opinie tak samo... To dotyczy także zwykłych obywateli i cesarza?

 – Tak. Chociaż takie teorie można znaleźć jedynie w książkach. Pośród filozofów oświecenia znalazł się nawet taki, który wszedł w głęboką dyskusję ze swoim szczekającym psem... Chociaż jego asystenci szybko go z niej wyciągnęli.

 – Doprawdy? Więc nawet ty myślisz, że tak nie można, tak?

Altina wpatrywała się w niego jak w chorą osobę.

Jaka szkoda... To była dobra anegdota.

 – Patrząc na mnie, nawet uliczny, szczekający pies ma lepsze spojrzenie na świat niż ja.

 – To nie oświecenie, tylko coś, co ci wmówiła twoja siostra!

Osiemnasty maja, zmierzch, wyjątkowo pochmurny dzień.

Regis otrzymał informacje od swoich zwiadowców. Niestety, jego obawy się potwierdziły i dziesięć tysięcy wrogich żołnierzy z północy, zmierzających na wschód, zmieniło kierunek marszu na południe. W dodatku doradca wojenny siódmej armii odmówił zmiany miejsca planowanej bitwy.

 – O ile wrogie intencje są jasne, nie dadzą rady połączyć sił z południową linią, jeżeli zakłócimy wcześniej ich plan. Bez wątpienia wygramy!

Według niego armia Brytanni potrzebowała dwóch dni, żeby połączyć te dwie jednostki, a oni znajdowali się jedynie pół dnia marszu od przeciwnika. Doszedł do wniosku, że bitwa rozpocznie się już następnego dnia.

 – Siódma Cesarska Armia dziewiętnastego, to znaczy jutro, zaatakuje żołnierzy Brytanni. Następnie dwudziestego przechwycimy kolejną falę przeciwników, która maszeruje obecnie na południe. Przy tym starciu połączymy siły z Pierwszą Armią, dowodzoną przez generała Latreille, i zmieciemy wroga z powierzchni ziemi! - powiedział Vicente.

Regis jednak nie mógł przestać się martwić.

 – Byłoby wspaniale, gdyby wszystko przebiegło według tego planu. Jednak jest w ogóle możliwe, aby przeciwnik zrobił coś tak dziwnego i maszerował na pewną śmierć?

Czekając na kolejne raporty zwiadowców, próbował przewidywać działania wroga. Niestety, jego obecna pozycja i tak nie pozwalałaby mu zmienić działań siódmej armii.

Dziesięć tysięcy wrogich jednostek stacjonujących w Chaineboule nie opuściło swoich pozycji.

W dodatku otrzymał też informację, że wrogie siły dysponowały sześcioma statkami, które nie wyglądały na transportowe. Cesarstwo próbowało je zatopić, co nazwano bitwą morską Trouin. Podczas tego starcia duma belgarskiej floty, Ateluna, posiadająca osiemdziesiąt dział, przy wsparciu dwudziestu czterech okrętów zaatakowała przeciwnika.

Klasa okrętów Aterna miała 40 Co (18 m) i trzy maszty oraz pokłady dział, przez co wyglądała jak pływająca forteca. Same armaty nie strzelały jedynie wielkimi kulami, mogły używać także wybuchowych ładunków oraz kartaczy (pocisków rozpadających się na mniejsze części, powodujących ogromne zniszczenia obszarowe, mających jednak mniejszy zasięg). Niestety, działa wciąż były starego typu, ładowane od przodu, przez co wolniejsze, co dawało przeciwnikowi przewagę pod tym względem.

Flota Wielkiej Brytanni, Queen’s Navy, jako pierwsza zawsze wprowadzała nowe technologie. Statki zaopatrzeniowe eskortowało sześć okrętów klasy Princess, parowców uzbrojonych w siedemdziesiąt cztery armaty, chociaż nie wszystkie stanowiły nowe działa typu 41 Elswick. Przeciwnik posiadał zatem przewagę zarówno w szybkości, jak i sile ognia.

Trzynastego maja Belgaria zastawiła zasadzkę na przewidywanej trasie linii transportowej przeciwnika. Przygotowania były wręcz idealne, jednak w starciu z najpotężniejszym okrętem na świecie siły Belgarii poniosły sromotną porażkę, zostając zmuszone do ucieczki.

Później zdecydowano się użyć opancerzonego okrętu klasy Posejdon, mającego aż sto dwadzieścia dział i uznawanego za pływającą fortecę, jednak niewiarygodnie powolnego. Wprowadzenie go do bitwy miało zająć sporo czasu, a do tego momentu nie przewidywano wysłania żadnego wsparcia drogą morską.

Rok 851, 19 maja.

Dwadzieścia dwa tysiące cesarskich żołnierzy ustawiło się na wzgórzu leżącym w pobliżu Lafressange, całe wsparcie wysyłając na tyły formacji.

Porażka drugiej armii nauczyła ich, że jeżeli użyliby muszkietów na pierwszej linii, daliby jedynie przewagę przeciwnikowi mającemu lepsze wyposażenie, utrudniając własne natarcie. Dlatego tym razem planowali postawić na włócznie, rozstawione na wzgórzu jak dywan.

Popołudnie.

Na terenach pod wzgórzem, 50 Ar (3573 m) od nich, ustawiło się dziesięć tysięcy żołnierzy przeciwnika. Przednią linię stanowiła piechota wyposażona w strzelby Snider, znane z ich ognia powtarzalnego (żołnierze Brytanni mogli wystrzelić trzy pociski w czasie, jaki zajmował Belgarom na oddanie jednego wystrzału) oraz niezawodności przy każdej pogodzie. Za nimi stali żołnierze z dużymi tarczami, co było powszechną strategią w walce z włóczniami na krótkim dystansie. Kolejne w formacji były działa, około dwustu typów 41.

Z porażki drugiej armii wyciągnięto wniosek, że te armaty miały zasięg około 45 Ar (3216 m). Utrzymując obecną pozycję na wzgórzu, belgarscy żołnierze znajdowali się poza ich polem rażenia, tym bardziej że zasięg strzału się skracał, jeżeli cel stał na wzniesieniu. To oczywiście działało też w drugą stronę - armaty ustawione na wyższych pozycjach mogły strzelać dalej, jednak siódma armia posiadała na wyposażeniu jedynie działa o zasięgu 28 Ar (2000 m), tak więc nawet w takiej sytuacji przeciwnik miał przewagę w tej kwestii.

Skupiający trzy tysiące żołnierzy, po odliczeniu jednostek wsparcia, Regiment Beilschmidt stał na tyle formacji siódmej armii, za ich liniami zaopatrzenia. Tym razem namiot dowodzenia ustawiono na przedzie. Altina miała na sobie ciężką zbroję, co było rzadkością, podobnie jak i Jerome, Regis jednak pozostał w swoim zwykłym mundurze.

 – Hmph, te działa nie są w stanie dosięgnąć celu i będą jedynie zawadzać w walce. Po co w ogóle oni je zabrali?

 – Ponieważ strateg siódmej armii lubi postępować zgodnie z podręcznikiem.

Żadne podręczniki nie wspominały jednak, jak postąpić w sytuacji, kiedy wróg posiada armaty o dużo większym zasięgu.

Jerome spytał ironicznie:

 – Podręczniki też lubisz?

 – Tak... Ale ślepo za nimi nie podążam.

 – He?

 – Moim zdaniem zarówno podczas ataku, jak i obrony najważniejsze jest uniemożliwienie przeciwnikowi odczytania twoich zamiarów. Dzięki temu wróg zaczyna panikować, nie mogąc opracować planu pozwalającego przeciwdziałać moim strategiom.

 – Właśnie o to chodzi.

 – O ile podręczniki opisują właściwe działania, na polu walki dochodzi do wielu nieprzewidzianych wydarzeń, a każde, nawet najmniejsze z nich, może mieć wielki wpływ na przebieg walki.

 – Hmph... - Jerome się uśmiechnął, co było rzadkością.

Gdyby się przysłuchać dobrze tej rozmowie, można by wyciągnąć wnioski, że dotyczyła tak naprawdę wielu tematów, nie tylko samych strategii.

Nagle Altina krzyknęła.

 – Ej, ruszyli?!

 – Tak, zaczęło się - odpowiedział Regis, kiwając głową.

Siódma armia, licząca dziewiętnaście tysięcy, maszerowała powoli w stronę przeciwnika.

Altina przekrzywiła głowę.

 – Jeśli będą tak iść, to przeciwnicy ich nie wystrzelają?

 – Nie mogą nic na to poradzić. Na pełnej prędkości, nawet biegnąc w dół wzgórza, mogliby pokonać co najwyżej 50 Ar (357 m). Mają ograniczone ruchy, tak więc zmęczyliby się jeszcze przed właściwą walką. Jeżeli nie będą w stanie biec później, kiedy wejdą w zasięg broni przeciwnika, poniosą większe straty niż z ostrzału armat.

 – Ach, rozumiem!

Regis właśnie zdał sobie sprawę, że po raz pierwszy brali udział w tak dużym starciu na otwartym polu. Nie mieli zbyt wielu piechurów. Ich główne siły stanowiła ciężka kawaleria Czarnych Rycerzy, dowodzona przez bohatera - Jerome’a, tak więc to wokół nich koncentrowałaby się strategia regimentu.

 – Altino, przyglądaj się dokładnie. Siódma armia jest jedną z niewielu formacji wyspecjalizowanych w używaniu piechoty.

 – Cóż, tamten generał kazał mi patrzeć, jak wygląda prawdziwa wojna.

 – Gdyby tylko do tego ograniczyła się nasza rola...

Siódma armia stopniowo zwężała tył swojej formacji, kiedy kolejni żołnierze ruszali w dół wzgórza.

 – Myślisz, że mają szansę wygrać?

 – O ile szybko doszłoby do bezpośredniego starcia... Jeżeli zredukują liczbę strzelb oraz dział przeciwnika o połowę, doświadczona siódma armia powinna wygrać, jednak...

 – Jednak?

 – Dowódca przeciwnika też powinien to wiedzieć i na pewno ma przygotowany jakiś plan.

Jeżeli wszystko dalej by szło jak do tej pory, zgodnie ze słowami Vicente, siódma armia przebiłaby się przez linię przeciwnika, odnosząc szybkie zwycięstwo, a Regis zostałby skrytykowany i uznany za tchórza z powodu swoich uwag podczas narady wojennej. Trzeba jednak pamiętać, że Brytannia zaatakowała wybrzeże Cesarstwa zaraz po koronacji nowej królowej, w dodatku zachęcając jednocześnie inne państwa do szturmu na granice Belgarii. Skoro wrogi dowódca do tej pory był aż tak kompetentny, raczej nie pozwoliłby, aby jego siły zostały rozgromione w starciu mającym zaznaczyć granicę frontu.

Altina ponownie przechyliła głowę.

 – Mają jakąś ukrytą zasadzkę?

 – Wątpię. Dowódca siódmej armii jest inteligentny. Wzięli to pod uwagę i przeprowadzili bardzo dokładny zwiad tych terenów. 

Skoro temat wszedł na inteligencję, Regisowi nasunęła się inna kwestia.

 – Poznałem już imię prowadzącego jednostkę maszerującą na południe. To pułkownik Oswald Coulthard, jego stopień odpowiada pierwszemu oficerowi bojowemu w Cesarstwie. Nie ma zbyt wysokiej pozycji i jest młody, więc dlaczego generałowie słuchają jego rozkazów?

 – Nie jest strategiem?

 – O to chodzi. Ranga sugerowałaby, że jest albo nim, albo doradcą odpowiedzialnym za opracowywanie planów, jednak według raportów Oswald ma autorytet do wydawania rozkazów.

 – W takim razie powinien pełnić rolę dowódcy.

 – Tak. Chociaż oficjalnie jest nim generał w podeszłym wieku.

Oswald w takim razie powinien być doradcą.

 – Tego nie rozumiem. Jak to możliwe? Jest szlachetnego pochodzenia? W armii nie tytuły szlacheckie, ale stopnie wojskowe powinny mieć znaczenie... Chociaż to często się miesza.

Zwłaszcza w Belgarii, gdzie istniały armie szlacheckie, w których tytuły miały większe znaczenie od rangi. W Brytanni jednak nic takiego nie miało miejsca. Nie krążyły także plotki o szlachcicach, którym po prostu przyznano zwierzchnictwo nad wojskiem. Nie było zatem jasne, jakim sposobem Oswald zdobył dowodzenie nad armią.

 – Wciąż próbuję dotrzeć do jego przeszłości... Przy okazji, to wciąż niepotwierdzone, ale wygląda na to, że królowa Margaret Steelart także tu jest.

 – Co?!

 – Cóż, w przeszłości cesarze walczyli na pierwszej linii frontu, jednak Wielka Brytannia od pokoleń jest rządzona przez królową i coś takiego prawie nigdy nie miało miejsca.

 – Jeżeli to prawda, wygląda na aktywną władczynię. Chcę ją spotkać.

 – Ale o ile to możliwe, w bardziej pokojowych okolicznościach.

 – Ciekawe, jak sobie radzi z mieczem!

Altina podekscytowała się myślą, że jej przeciwniczka jest do niej podobna. Na twarz Regisa zawitał jednak gorzki uśmiech.

 – Raczej nie jest taką osobą...

Najwyraźniej jedynie rodzina cesarska Belgarii posiadała tak wyjątkowe cechy. Żadne plotki nie wspominały o nadludzkiej sile kogokolwiek z królewskiego rodu Brytanni.

 – W każdym razie jednostka na południowej linii frontu to zawodowi żołnierze, a maszerujący teraz na południe to głównie najemnicy. Trzon armii powinni stanowić ci pierwsi, a najemnicy być w dużej mniejszości. Czyżby mieli powód, by tak podzielić siły?

 – Masz może jakiś pomysł, czemu tak jest?

 – Hmm. O ile utrzymanie jednostki złożonej jedynie z żołnierzy jest kosztowne, potrafią oni bez problemu współpracować. Najemnicy są silni w pojedynczych starciach... Ale żeby przez nich opóźniać marsz północnej formacji? Jest... Nie, i tak nie mają szansy przegrać...

 – Naprawdę?

 – Co prawda, to cała jednostka najemników, jednak dowodzi nimi Gilbert Schweinzeberg, nazywany królem najemników.

Słysząc to imię, Altina zmarszczyła czoło, przypominając sobie prawdopodobnie, jak Eric został ranny w starciu z jego siłami oraz o uszkodzonym mieczu.

 – Chwila, to nie byli najemnicy Federacji Germanii?

 – Chodzi właśnie o to, że można ich wynająć. Pracują dla tego, kto zaoferuje najwięcej pieniędzy. Według raportów atakiem na regiment dowodził Renard Pendu. To jedni z najlepszych dowódców, tak więc wątpię, aby czas tych ataków był przypadkowy.

 – Ale przecież cała jednostka nie może składać się wyłącznie z sił Renarda Pendu, prawda?

 – Tak. Nie mam pewności, ilu jest ich ogółem, jednak siły Renarda Pendu powinny liczyć niecały tysiąc. Pozostałe dziewięć muszą stanowić inne grupy.

 – Będą mu posłuszne?

Altina miała tu rację. Nawet jeżeli dowodził sam Gilbert, nie wszyscy najemnicy musieli podążać za jego rozkazami.

 – Poradzi sobie, nawet jeżeli jednostka na południu ruszy na północ. Trzymają się szeregu. Łatwo przewidzieć tempo ich marszu, więc powinien nad nimi zapanować.

 – Ich plan naprawdę nie ma żadnych luk?

 – Dowodzi trzydziestoma tysiącami żołnierzy. Wątpię, by popełnił taki błąd.

 – Ale ich siłom nie udało się połączyć na czas.

 – Właśnie...

W tym momencie wystrzały z armat obwieściły początek bitwy.

Siódma armia mogła jedynie przyjąć na siebie ten atak. Byli oddaleni od przeciwnika o 40 Ar (2848 m), tak więc dotarcie do wroga powinno im zająć dwadzieścia minut. Pośród żołnierzy piechoty ta sytuacja była znana jako ‘marché de la mort’ (marsz śmierci).

Pociski dział typu 41 miały wielkość dziecięcej głowy, tak więc trafiony nimi żołnierz był dosłownie rozrywany na kawałki. W dodatku pocisk uderzający za nim w ziemię tworzył falę uderzeniową, raniącą wszystkich dookoła.

Żołnierze maszerowali blisko siebie, nie zostawiając żadnych szpar w linii, przez co wyglądali jak ruchoma ściana. Gdyby pozwolili sobie na przerwy w formacji, mogłoby dojść do sytuacji, w której jeden żołnierz miałby przed sobą trzech przeciwników naraz.

W ich stronę leciały teraz białe pociski, mogące niszczyć ściany.

Nie powodowały jedynie fizycznych obrażeń. Dźwięki wybuchów, płacz towarzyszy, strach przed śmiercią powoli osłabiały wolę walki ostrzeliwanych. Wśród nich znaleźli się zarówno tacy, którzy chcieli jak najszybciej dotrzeć do przeciwnika, jak i osoby zwalniające ze strachu, ale formacja jako całość zachowała tempo marszu. Kluczem do tego okazało się strategiczne umieszczenie dowódców każdej z formacji na tyłach, którzy krzyczeli na podwładnych.

Przeciwnikami siódmej armii zazwyczaj były małe państwa jak Królestwo Estaburg. Chociaż bitwy z nimi także nie należały do prostych, nie posiadały one najnowszego uzbrojenia, natomiast tym razem belgarscy żołnierze maszerowali "w nieznane".

Belgaria także otworzyła ogień ze swoich dział.

Dystans pomiędzy armiami się kurczył.

Przeciwnik nie ruszał się z miejsca. Regiment Beilschmidt stał na tyłach formacji, tak więc nie widzieli wszystkiego dokładnie, ale najwyraźniej nie było żadnych przypadków żołnierzy próbujących uciekać ani ruszyć do przodu.

Najprawdopodobniej chcieli kupić trochę czasu, żeby jednostka z północy mogła do nich dołączyć.

Dzieliło ich już tylko 25 Ar (1878 m).

Starcie wyglądało jak zdobywanie fortu.

Przeciwnicy dysponowali najnowszymi modelami dział, niemogącymi co prawda strzelać dokładnie na dalekie dystanse, jednak powodującymi ogromne zniszczenia. Maszerujący żołnierze, modląc się o przeżycie, w jednej chwili byli rozrywani na krwawe kawałki, w tym oczywiście dowódcy pchający podwładnych naprzód. Ciała ich towarzyszy latały cały czas w powietrzu, a tych, którzy się przewrócili, zadeptywano na śmierć. Mimo to armia posuwała się przed siebie, pośród ognia armatniego, po ciałach swoich niedoszłych kolegów.

Regiment Beilschmidt kontynuował obserwację bitwy z wyżej położonego punktu.

 – Ach...

Altina zakryła usta. Wyglądała, jakby miała zaraz zwymiotować, a w kącikach oczu zbierały jej się łzy. Nie powinna widzieć szczegółów bitwy z tak dużej odległości, jednak posiadała też o wiele lepszy wzrok od normalnych ludzi.

Na samą myśl, co dzieje się na pierwszej linii, Regisowi także żołądek podszedł do gardła, jednak stłumił to w sobie. W końcu oboje nie mogli okazać słabości na oczach żołnierzy.

 – Widzisz coś takiego po raz pierwszy?

 – Nigdy dotąd nie obserwowałam czegoś tak przerażającego...

 – Ach, no racja.

 – Tobie nic nie jest, Regisie?

 – A czy wyglądam, jakby było?

Z dystansu wyglądał na niewzruszonego, jednak odkąd dotarli na wyznaczoną pozycję, nie mógł przestać się trząść. Nawet bez przeciwnika wyposażonego w najnowsze działa pole bitwy zawsze było tragicznym widokiem, przepełnionym śmiercią. Nawet jeżeli byliby świadkami morderstwa kompletnie obcej osoby, zareagowaliby tak samo jak tutaj.. Tam umierali ludzie. Sama świadomość tego faktu sprawiała, że zasychało im w gardle. Nieważne czyja, śmierć zawsze była przerażająca, nagła i ostateczna. Wiatr niósł ze sobą smród krwi, co utrudniało nawet oddychanie.

Jerome szybko rozwiał jednak tę atmosferę.

 – Przestańcie panikować! Ludzie i tak umierają. Nieważne gdzie i kiedy, to tylko kwestia czasu!

 – Nawet jeżeli to prawda...

 – Jeśli będziesz wspominać takie nudne sceny, w końcu do nich dołączysz.

 – Rozumiem...

Regis pokręcił energicznie głową.

Nie mogę dać się pochłonąć atmosferze. Jeżeli popełnię błąd jako strateg, wielu żołnierzy i Altinę czeka pewna śmierć. Muszę zacząć myśleć...

Altina wyciągnęła rękę do trzęsącego się z nerwów Regisa i chwyciła jego dłoń.

 – Regisie...

 – He? O-O co chodzi, Altino?

Chociaż strażnicy stali daleko z tyłu i nie słyszeli ich rozmowy, bez wątpienia mogli zobaczyć, co takiego robią. Co sobie pomyślą, widząc, jak trzymają się za ręce? Wszelkie nieodpowiednie plotki mogły osłabić morale w jednostce.

Altina spojrzała w oczy Regisa.

Naprawdę jest wyjątkowo piękna. Jej dłoń... Taka ciepła...

 – Regisie, nic mi nie jest. Uspokój się.

 – Ach, dobrze.

Był już na granicy wytrzymałości, ale dzięki pomocy Jerome'a i zaufaniu Altiny wziął się w garść. Wziął głęboki oddech, myśląc: Nawet jeżeli powietrze przepełnia śmierć, musimy oddychać, żeby przeżyć i pomóc przetrwać innym.

Odzyskał w końcu trzeźwość myślenia i powiedział:

 – Moim zdaniem przeciwnik ma jakiś plan i przegramy, jeżeli dalej zostaniemy w miejscu, przyglądając się walce.

Jednak nie mogli działać bez rozgryzienia zamiarów wroga. Strateg zaczął przyglądać się polu walki, tym razem ze spokojem, bez zbędnych emocji, jak szachownicy podczas rozgrywki.

Siódma armia, ruszając w dół wzgórza, miała formację jak dywan, teraz jednak była ona pełna dziur, jakby zjadały go szkodniki. Obecnie zostało im około szesnastu tysięcy żołnierzy.

Dziesięć tysięcy zbrojnych Wielkiej Brytanni stało ustawionych w półokrąg. Działa powoli przesuwali w tył, utrzymując je na maksymalnym dystansie rażenia, żeby cały czas mogły siać spustoszenie w siódmej armii. Na pierwszej linii stali muszkieterzy, a za nimi żołnierze z tarczami. Strzelcy po wycofaniu się dział zaczęli maszerować przed siebie.

Za tymi wszystkimi zmianami w formacji coś musiało stać. Kwatera dowodzenia była położona w środku formacji, otoczona przez ciężkich zbrojnych.

Regis przeszukał w pamięci przeczytane książki, jednak żadna z nich nie wspominała o najnowszych modelach broni palnej i dział.

 – Nie... To... Jednak... Gdzie ja widziałem ten kształt? - mówił do siebie, przerywając co kawałek.

Minęła dłuższa chwila, jednak nie dał rady sobie przypomnieć żadnej książki o nowym modelu uzbrojenia.

Czyli nic?

Regis po prostu nie znał żadnych strategii dotyczących takiej broni.

 – Ale gdzie... Ach! Właśnie! Magia!

 – He? Regisie?

Chłopak spojrzał na Altinę, patrzącą na niego zatroskanym wzrokiem, mówiąc głośno:

 – Jestem legendarnym czarodziejem!

 – Co ty mówisz? Wszystko z tobą dobrze?!

 – A, to tylko tytuł książki napisanej przez Olenburke'a. Ten autor słynie z dziwacznych opowieści. W jednej z nich Armia Państwa Magii używała takiej samej formacji jak oni.

 – Hmmm?

Słysząc słowo "magia", Altina niepewnie przechyliła głowę.

Jerome za to spojrzał na niego z pogardą.

 – Regisie, można to wykorzystać w walce? Użyłbym nawet błota, gdyby było użyteczne. Jeżeli nie, rzuciłbym to do ognia!

 – Ach, oczywiście, że można tego użyć. Zapomnijmy o pochodzeniu, samo działanie tej formacji jest prawidłowe. Nie mamy czasu, wyjaśnię w drodze. Powóz zostawimy na tyłach, razem z zaopatrzeniem. 

Luksusowa karoca, w której czekała na nich Clarissa, została powierzona oddziałom wsparcia, a że Regis nie potrafił jeździć konno, maszerował razem z żołnierzami. Jednak teraz to nie wchodziło w grę, ponieważ musiał wszystko wyjaśnić Altinie i Jerome'owi, którzy jechali na koniach.

Nie mam na sobie żadnego wyposażenia, więc dam jakoś radę. Prawdopodobnie.

Altina podjechała do niego.

 – W takim razie możesz jechać na mojej Karakarze!

 – To imię konia?!

 – Tak. Słodkie, nie?

 – Aaaach, tak... Ale to nie będzie kłopot? - Regis ledwie zachował płynność mowy.

Jerome zgodził się jednak z księżniczką, co było wyjątkową rzadkością.

 – Zróbmy tak! Księżniczka nie ma ze sobą miecza, zaś inne ostrze, do którego nie jest przyzwyczajona, tylko by jej zawadzało. Może jedynie jeździć z tobą i uważać na nasze plecy.

 – W-W-Więc... P-Przynajmniej z tyłu...

Jeżeli żołnierze zobaczyliby coś takiego... To mogłoby rozsiać jakieś plotki... - Regis w zamyśleniu pokiwał głową.

 – Dobrze. Powierzam się w twoje ręce, Altino. Wyjaśnię wszystko podczas jazdy.

 – Dobrze!

 – Ej, Regisie, możemy ruszyć armię?

 – Tak. Do połowy wzgórza. Zrobimy objazd dookoła miejsca, gdzie uderzają pociski. Nie wiem jeszcze, z której strony, decyzja zajmie mi jakieś pięć minut. Na razie ruszajmy.

 – Pięć minut? Tch, naprawdę cię nie rozumiem! - Mimo że się skarżył, Jerome od razu wziął swoją Le Cheveu D'une Dame i wsiadł na konia. - Słuchać, ludzie! Koniec drzemki! Ruszamy!

Wielu żołnierzy sądziło, że pozostaną siłą rezerwową, tak więc ich reakcja była powolna.

 – T... Tak jest!

 – Ha! Strateg powiedział coś w stylu "jestem czarodziejem", więc lepiej ruszcie dupy, bo inaczej zamieni was w żaby! Za księżniczką!

Na te słowa generała żołnierze wznieśli okrzyki bojowe.

Plotki o Regisie krążyły już od jakiegoś czasu. Pokonanie armii barbarzyńców, zdobycie Fortu Volks, podpalenie bagna, żeby spalić rycerzy z pierwszej armii. Tego nie mógł dokonać normalny człowiek, tak więc uznano, że jest albo jakimś monstrum, albo czarodziejem. Belgaria od wieków wyznawała monoteistyczną religię, w której potwór był wrogiem Boga, a czarodzieja uznawano za mędrca wspierającego wiernych. Jednak ten ostatni nie dawał jedynie rad, ale także wymierzał kary zdrajcom. Dzieciom mówiło się, że albo będą grzeczne, albo czarodziej zamieni je w w żaby. W wielu książkach fantasy magowie używali zaklęć typu Smoczy Piorun czy Promieni Negatywnej Energii (choć najczęściej była to sprawka władców demonów). Jednak większości żołnierzy czarodziej kojarzył się z osobą z ich świętego pisma, tak więc ci bardziej religijni, słysząc żart Jerome’a, aż pobledli. W oddziałach zaczęły też rozchodzić się szepty typu „to prawda?!”, „więc naprawdę jest czarodziejem” czy „wiedziałem!”.

 – Chwila! To był tylko tytuł książki!

Regis, chcący wyjaśnić nieporozumienie, siedział na koniu jak jakiś ładunek. Zupełnie jak podczas ucieczki ze stolicy, Altina wciągnęła go za nadgarstek, rzucając go przed siebie, a kiedy już znalazł się na rumaku, mógł co najwyżej chwycić się konia.

 – Nie przywykłeś do tego?! - spytała księżniczka.

 – Po prostu nasze sposoby jazdy są inne.

Altina najwyraźniej nie usłyszała jego cichej odpowiedzi.

 – Wszyscy gotowi?! - krzyknęła w stronę swojej armii.

 – Taaak! - odpowiedzieli żołnierze.

 – Przeciwnik coś knuje, jednak Regis się tym zajmie! Zbierzcie w sobie odwagę i ruszamy! - Po tych słowach skierowała miecz w stronę pola bitwy.

 – Taaak jest!

Altina zacisnęła lekko nogi, dając koniowi rozkaz do ruszenia. Regis jednak nie był w stanie dostrzec szczegółów całego pola bitwy, po części przez głowę konia zasłaniającą mu widok, ale przede wszystkim z powodu pyłu powstałego podczas walki, który pokrywał rozległe równiny leżące obok wzniesień, na których toczyła się walka.

Koń księżniczki przyspieszył.

Jerome jechał z tyłu, ponieważ musiał wcześniej zebrać swoich Czarnych Rycerzy. Za nimi maszerowało trzy tysiące zbrojnych.

Dookoła wznosiły się bojowe okrzyki i stukały końskie kopyta.

Regis jednak słyszał głównie coraz szybsze bicie swojego serca.

Haken no Kouki Altina PL: Tom 5 Rozdział 3

2019-06-26T20:06:01Z

Sacredus: Created page with "==Rozdział 3== Następnego dnia w południe siódma armia dotarła do Rouen. Ich głównymi siłami byli piechurzy, weterani z frontu wschodniego, na którym toczyły się w..."

==Rozdział 3==

Następnego dnia w południe siódma armia dotarła do Rouen. Ich głównymi siłami byli piechurzy, weterani z frontu wschodniego, na którym toczyły się walki równie intensywne jak te na północnym, tak więc ich doświadczenie równoważyło braki w kawalerii. Składała się na nią głównie prywatna armia diuka Barguesonne, z czego połowę stanowili żołnierze zawodowi i najemnicy, resztę lekka piechota, stworzona z poborowych. Wszyscy mieli jednak doświadczenie bojowe, stąd też wzięła się aura pewności siebie, bijąca od ich generała.

Obóz regimentu Beilschmidt leżał na południe od miasta. Siódma armia ustawiła się, tworząc wokół nich półokrąg, jakby próbowali ich otoczyć.

Altina zmarszczyła czoło.

 –Co to ma znaczyć? Wszystkie pozostałe strony miasta są puste, więc czemu ustawili się w taki sposób akurat na południu?

 –Chcą nas zastraszyć?

Regisowi nie przychodziła do głowy żadna inna możliwość.

W takiej sytuacji nie powinno się doprowadzać do głupiej, bratobójczej walki, nawet generał siódmej armii powinien to wiedzieć. Innymi słowy, ta prowokacja była bezcelowa, chyba że mieli własne plany. Z drugiej strony jak by na to nie patrzeć, Altina i jej towarzysze nie mogli dać się zastraszyć.

Księżniczka jednak nie potrafiła się uspokoić.

 –Chcesz przeciwko temu zaprotestować?

 –To jedynie tania prowokacja, nie musimy na nią reagować. Za to jeżeli nie zachowamy ostrożności, będzie można oskarżyć nas o nadużycie autorytetu.

 –Ach, to nie tak źle. Zawsze to jakiś sposób.

 –Nie znam generała Barguesonne, ale mam przeczucie, że to ktoś, kogo nie chcę spotkać.

 –Ojoj, ty kogoś nie znasz, to rzadki widok.

 –Co prawda, szlachta pisze swoje biografie, ale nie da się ich używać jako punktu odniesienia, bo za dużo w nich upiększeń.

 –Pewnie wypełniają je same pochwały i komplementy.

 –No cóż... Gdyby wszystkie opisane w nich wyczyny były prawdziwe, podbilibyśmy wszystkie sąsiednie kraje, i to trzykrotnie. A mimo to wciąż z nimi walczymy.

 –Co za głupie legendy.

Podczas tej rozmowy przyjechał posłaniec siódmej armii. Sądząc po jego wyglądzie, ten ciężki kawalerzysta nie tylko posiadał stopień oficera, ale należał także do szlachty.

Chociaż był sojusznikiem, żołnierze regimentu mieli żądzę krwi w oczach - w końcu otoczono ich, traktując jak wrogów.

Nie dbając o swoje otoczenie, wysłannik zsiadł z konia i uklęknął.

 –Wiadomość od generała Barguesonne!

Generał Barguesonne miał wyższy stopień niż Altina, tak więc to oni powinni dołączyć do siódmej armii.

Altina zrobiła przerażającą minę, dlatego Regis, chociaż nie chciał się wyróżniać, podszedł do posłańca. Wolał uniknąć sytuacji, w której księżniczka sprawiłaby jakieś problemy.

 –Przekaż rozkazy.

 –Niedługo zbierze się narada wojenna. Stawcie się w kwaterze siódmej armii.

 –Przyjęliśmy, wykonamy rozkaz tak szybko, jak to możliwe.

Regis nie przejmował się należną etykietą, jednak nie był zdenerwowany ani arogancki jak ten posłaniec.

Muszą aż tak zaznaczać swoją pozycję?

Strateg wyjął z kieszeni zegarek, żeby sprawdzić godzinę.

 –Proszę przekazać, że stawimy się o czternastej.

 –Przyjąłem!

Posłaniec wstał z kolan i spojrzał na innych żołnierzy.

 –Słyszałem, że regiment Beilschmidt utrzymał północną granicę i zdobył Fort Volks, ale nie wygląda jakoś specjalnie wybitnie.

Rycerze rzucili mu spojrzenia, jakby zaraz mieli się na niego rzucić. Zanim Altina osiągnęła punkt wrzenia i zrobiła to jako pierwsza, Regis odpowiedział:

 –Generał Barguesonne chce nas znieważyć?

 –Nie.

 –Więc proszę przekazać mu wiadomość. Lepiej nie wysyłać pyskatych posłańców.

 –...?

Wysłannik był równie wściekły, co zawstydzony, a otaczający go żołnierze wybuchnęli śmiechem. Gdyby Regis tego nie powiedział, cała ta sytuacja mogłaby negatywnie wpłynąć na morale regimentu.

Gdyby posłaniec powiedział teraz cokolwiek, wyszedłby na głupca. Wiedząc to, w milczeniu zasalutował, wsiadł na konia i odjechał, otrzymując jeszcze wiwaty rycerzy na pożegnanie.

Altina westchnęła z ulgą.

 –Dziękuję, Regisie.

 –Pomyśleć, że po dwóch tygodniach marszu dojdzie do utarczki słownej między sojusznikami.

 –Gdyby nie ty, wyciągnęłabym miecz.

 –Musimy spotkać się z generałem, więc trzymaj nerwy na wodzy.

 –Widać mamy przed sobą przeciwnika innego niż wroga armia.

Ona nie żartuje... Chyba zaraz rozboli mnie głowa.

 –Dziękuję za przybycie, wejdźcie - powiedział siedzący na najwyższym krześle generał Barguesonne, jednocześnie składając pokłon. Sądząc po wcześniejszym zachowaniu posłańca, ten gest stanowił jedynie grzecznościową formalność.

Był to mężczyzna w podeszłym wieku, z siwą brodą i włosami, co w połączeniu ze zmarszczkami oraz bystrym wzrokiem tworzyło przerażający wizerunek.

Stał przy nim doradca wyposażony we włócznię.

Generał broni miał na swoim koncie wiele starć wojennych, i to zanim jeszcze Regis przyszedł na świat.

Altina zasalutowała, kładąc prawą rękę na piersi.

 –Generale Barguesonne, zanim przejdę pod twoje dowództwo, mam pytanie.

Regis poczuł, jakby uderzyło go coś ciężkiego.

Co ona zamierza mu powiedzieć?

Do obozu siódmej armii wyruszyli we dwójkę, mając ze sobą jedynie kilku strażników czekających na zewnątrz. Jerome ze względu na swoją pozycję też powinien im towarzyszyć, ale powiedział tylko, że zostawia kłopotliwe sprawy w ich rękach.

Namiot-kwatera siódmej armii był większy od tego, jakim dysponował regiment Beilschmidt. Ze względu na siedzącego w centrum generała, a po jego bokach tworzących przejście trzydziestu oficerów, co nawet jak na zebranie strategiczne stanowiło sporą grupę, przypominał bardziej salę audiencyjną.

Altina wpatrywała się bezpośrednio w generała, a zebrani oficerowie uważnie przypatrywali się jej. Regis chciał ją powstrzymać, jednak byłoby to niestosowne.

W końcu księżniczka powiedziała:

 –Generale, rozumiem, że mnie nie akceptujesz, ponieważ wspierasz Latreille. Jednak jeżeli podczas bitwy podejmiesz jakąkolwiek akcję przeciwko regimentowi Beilschmidt, będę mogła uznać to za akt zdrady przeciwko cesarstwu?

Regis nagle stracił całą siłę w nogach. Altina miała oczywiście rację, jednak nie wiedział, jak na te słowa zareaguje generał. Sam przed jakąkolwiek prowokacją przeciwnika dobrze by się najpierw przygotował, dlatego sposób, w jaki zrobiła to księżniczka, nie wpływał za dobrze na jego serce.

Generał odpowiedział jedynie:

 –Jesteś o dziesięć lat za młoda, aby rozmawiać ze mną o cesarstwie. Ustaw się w formacji.

 –...

Altina zasalutowała i zgodnie z poleceniem ustawiła się w szeregu.

Więc nie jest jedynie żołnierzem - pomyślał Regis.

Nie zareagował na buntownicze słowa księżniczki, prawdopodobnie ze względu na swój podeszły wiek. Właściwie to dobrze, bo w przeciwnym razie nie mieliby jak odpowiedzieć na jego reakcję. Co więcej, Altina nie otrzymała odpowiedzi, co oznaczało „nie mieszaj polityki i prywatnych spraw do armii”. Mimo to użył słowa "cesarstwo". Gdyby mieli równy stopień, księżniczka mogłaby stwierdzić, że generał nie zrozumiał głównego założenia jej pytania, jednak ponieważ przewyższał ją rangą, nie miała możliwości kontynuować rozmowy.

Jest wyjątkowo przebiegły - skomentował w myślach Regis.

Stary strateg wyszedł przed szereg, zdając raport z sytuacji:

 –Armia Wielkiej Brytanni zajęła nabrzeże Chaineboule, należące do rodu Trouin. Na ląd zeszło trzydzieści tysięcy zbrojnych, w starciu z którymi druga armia poniosła porażkę. Na szczęście generał Beaumarchais przetrwał starcie. Wróg podzielił swoje wojska na trzy części. Dwie okupują miasto oraz fortecę, trzecia natomiast wyruszyła w kierunku stolicy. Zgodnie z wolą cesarza to te siły zniszczymy.

Oficerowie zaczęli wznosić okrzyki typu:

 –Właśnie! Tak będzie!

Powinienem zaakceptować różnicę w kulturze regimentów? Chociaż nie przywykłem do tego. - Regis czuł się niepewnie, chciał przynajmniej rozdzielić ważne informacje o obecnej sytuacji od ich poglądów. Jednak stary strateg wrócił do szeregu, zanim tamten zdążył cokolwiek powiedzieć.

 –Teraz główny strateg wyjaśni nasz plan. Drugi oficer administracyjny Vicente.

 –Tak jest!

Najwyraźniej role zostały dobrze rozdzielone.

Przed szereg wyszedł młody oficer, niesprawiający wrażenia żołnierza w pełni sił. Wyglądał raczej na bardzo chorowitą osobę.

 –Wyjaśnię teraz plan na nadchodzącą bitwę.

 –Hmm?

Jego wygląd i imię przypominały kogoś Regisowi. Zauważając jego reakcję, Altina wyszeptała mu do ucha:

 –Czyżbyś znał go z akademii wojskowej?

 –Chyba tak...

Podczas jednej z bitew ćwiczebnych Regis prowadził debatę z Vicente, reprezentującym inną szkołę. Nie udało mu się wygrać, co równało się także z jego pierwszą przegraną. Chociaż wiele plotek mówiło, że walka była nieczysta, porażka pozostawała porażką. Regis nie spodziewał się go jeszcze kiedykolwiek zobaczyć, jednak ucieszył się z tego spotkania - w końcu ktoś, kogo znał ze szkoły wojskowej, żył i miał się dobrze.

Zgodnie z poleceniem Vicente wniesiono mapę pokazującą obecną sytuację w cesarstwie. Siódma Cesarska Armia wraz z Przygranicznym Regimentem Beilschmidt były na niej reprezentowana przez czerwone pionki, wrogie jednostki natomiast przez niebieskie.

 –Według raportów zwiadowców dziesięciotysięczna armia kieruje się w stronę stolicy. Co prawda, pole bitwy różni się od wschodniej linii frontu, ale Siódma Cesarska Armia dysponuje dwudziestoma pięcioma tysiącami zbrojnych. Tak jak zwykle, nic nie zatrzyma nas przed odniesieniem zwycięstwa!

Zebrani oficerowie wznieśli okrzyk.

Nie było zbyt wielkiej różnicy pomiędzy tym, czego Regis dowiedział się wcześniej w regimencie, a tym, co tu usłyszał. Jednak nawet w starciu z dziesięciotysięczną armią należy brać pod uwagę, że wróg podzielił swoje siły na trzy. Podstawy sztuki wojennej zakładają rozdzielenie wrogich sił na mniejsze części, jednak wróg sam dzielący swoją armię? To przypomniało mu jedną z setek książek opisujących bitwy i strategie, które kiedyś przeczytał, przez co naszły go wątpliwości.

 –Wrogie siły naprawdę mają jedynie dziesięć tysięcy?

Po jego pytaniu w namiocie zapanowała cisza i zanim się spostrzegł, wszystkie spojrzenia skupiły się na nim.

O nie...

Nie zdawał sobie sprawy, że powiedział tamte słowa na głos.

Stojący przy generale Vicente wlepiał w niego ostre jak sztylety spojrzenie.

 –Oficerze administracyjny piątego stopnia, Regisie Auricu, co takiego powiedziałeś? Dokończ myśl. Nawet jeżeli to opinia kogoś siedzącego na końcu stołu, chcemy ją usłyszeć.

Nie przedstawił się, mimo to wywołano go po imieniu i stopniu, jednak przywódca powinien znać dowództwo sojuszniczego regimentu, a Vicente był doradcą siódmej armii.

Regis nie przywykł do wyrażania opinii przy tak wielu ludziach, jednak należało to do jego obowiązków, więc nie miał wyboru.

 –Zdobyliśmy informację, że wrogie siły podzieliły się na trzy części. Samo to jest nietypowe i nie wiemy, dlaczego tak zrobili. Czy jednak mamy pewność, że maszerujące na nas siły liczą jedynie dziesięć tysięcy?

 –Ach, czyżbyś wątpił w wiarygodność naszych raportów?

 –Jestem jedynie tchórzem, po prostu nie mogę przestać się martwić...

 –Jeżeli chodzi o pozostałe dwie części, pierwsza armia w liczbie trzydziestu tysięcy zbrojnych ruszyła w stronę jednej z nich. Prowadzi ich sam generał Latreille, tak więc nie ma wątpliwości, że odniosą zwycięstwo. Siły okupujące nabrzeże najprawdopodobniej stanowią rezerwy.

 –Z trzydziestu tysięcy aż jedna trzecia to rezerwy?

 –Nic w tym dziwnego, w końcu zajmują nieznane tereny. Wrogi dowódca wydaje się niebywale ostrożny.

Na bocznej części mapy, na wybrzeżu, stały trzy pionki reprezentujące przeciwnika. W oczach Regisa wróg poruszał się na wschód jak wąż. W odpowiedzi na podział brytańskich wojsk północną linię stanowiła pierwsza armia, natomiast południową - siódma. Jeden pionek odpowiadał dziesięciu tysiącom jednostek, tak więc przeciwnik miał łącznie trzy, podczas gdy cesarstwo trzy w północnej części i dwie w południowej, a także trzy jednostki rezerwy z tyłu, chociaż tak naprawdę były to siły zbyt powolne, aby dołączyć na czas. Albo spędzili zbyt wiele czasu, zbierając siły, albo celowo poruszali się wolno, nie chcąc odnieść strat. Ich powody nie miały jednak teraz znaczenia, odpowiedzą za tę sytuację później. Gdyby regiment Beilschmidt został dłużej przetrzymany przez armię Varden, oni też należeliby do jednostek rezerwy.

Poza tym chociaż cesarstwo miało stutysięczną armię przygotowaną na odpowiedź na ten atak, na schemacie znajdowało się jedynie osiem pionków. Brakujące dwadzieścia tysięcy stanowiła prawdopodobnie wybita druga armia.

Regis skupił się na mapie.

 –Jeżeli wrogie oddziały z północy ruszą na południe, a te z tyłu naprzód, wtedy całym impetem uderzą na siódmą armię, co oznacza, że nasze dwudziestopięciotysięczne siły będą musiały zmierzyć się z trzydziestoma tysiącami żołnierzy.

W tę kalkulację Regis wliczył także jednostki wsparcia, tak więc ich siły aktualnie zdolne do walki nie były aż tak liczne.

Vicente prychnął.

 –Nic się nie zmieniłeś. To może się stać, tamto może się stać. Zawsze byłeś taki strachliwy. To przecież niemożliwe, żeby brytańska armia przyspieszyła marsz.

Najwyraźniej pamiętał Regisa, który przypomniał sobie w tym momencie debatę z Vicente, chociaż nie była to najlepsza chwila na takie wspominki.

 –Doprawdy? Wielka Brytannia używa statków parowych do zaopatrywania armii. Nawet jeżeli ich ładownie są pełne, mogą wrócić tutaj w ciągu dziesięciu dni. Ich siły zeszły na ląd szesnastego kwietnia, mamy już szesnasty maja. Tak więc może lepiej wziąć pod uwagę, że są obecnie lepiej przygotowani, niż zakładaliśmy? Dla przykładu mogą już dysponować kawalerią?

Wybrzeża państw dzieliło jedynie 150 Li (666 km). Nawet najszybszy parowiec wypełniony zaopatrzeniem mógł pokonywać 30 Li (133 km) dziennie, jednak drogę powrotną przebywał już z pustą ładownią, co zwiększało jego szybkość. Dlatego też według Regisa zakładanie, że Wielka Brytannia dysponuje jedynie trzydziestoma tysiącami żołnierzy, było bardzo ryzykowne.

Vicente zachowywał się jak nauczyciel rozmawiający z nieudolnym uczniem.

 –To chyba oczywiste, że wziąłem pod uwagę możliwość wykorzystania parowców. Dlatego właśnie oszacowałem liczebność przeciwnika na trzydzieści tysięcy. Nie musisz nawet pytać o takie rzeczy.

 –Nie mamy szczegółowych informacji o ich statkach. Czyżbyś dał radę jakoś je uzyskać?

 –Parowce są w stanie podróżować z dużą szybkością nawet w bezwietrzną pogodę, jednak środkową część kadłuba zajmują silnik i węgiel, przez co pozostaje niewiele przestrzeni na ładunek. Tyle informacji mi wystarczy.

Belgaria próbowała już wcześniej zbudować parowiec.

Taki statek miał dwa koła napędowe pośrodku obu burt. Co prawda, nie wymagał wiatru, jednak w istocie większość ładowni zajmowały węgiel oraz silnik, dlatego w końcu uznano go za niepraktyczny. Problem rozwiązywała śruba napędowa, jednak Cesarstwo nie eksperymentowało z nią, ponieważ wymagała wywiercenia dziur w spodzie kadłuba, co mogłoby doprowadzić do wielu wypadków.

 –Nie przejmujesz się Cesarstwem? Słyszałem, że niedawno ulepszono koło napędowe i nawet mniejsze jest w stanie osiągnąć dobrą prędkość. Skoro istnieje już taka technologia, czemu nie założyć, że przeciwnik jej używa?

W najnowszej wersji napędu brano pod uwagę różnicę w wytworzonej sile pchającej statek. Okręty z małym kołem napędowym, o niewielkich skrzydłach zanurzonych w wodzie, osiągały większą prędkość od tych posiadających duże koła po bokach statków. Te wyniki osiągnięto kilka lat temu metodą prób i błędów. Regis przeczytał o tym w książce, którą kupił podczas jego ostatniego pobytu w stolicy. Opowiadała o młodym kapitanie piratów, walczącym z najnowszym modelem parowca Wielkiej Brytanni. Strateg

zostałby zrugany za podanie źródła swojej wiedzy, tak więc postanowił przemilczeć ten detal.

 –Hmph! Może więc wyjawisz nam swój najlepszy plan?

Regis po słowach „wyjawić” i „najlepszy” zrozumiał, że zapowiadała się ciężka wymiana zdań, jednak jeżeli by się teraz cofnął, miałoby to negatywny efekt na reputację Altiny. Poza tym obecna strategia stwarzała zagrożenie dla całej armii, tak więc musiał wykorzystać okazję, żeby jakoś wpłynąć na jej zmianę.

 –Sugeruję... Żeby siódma armia ruszyła na północ i połączyła się z pierwszą, co zapewniłoby nam dodatkowe pięćdziesiąt tysięcy sił do walki.

Żołnierze stojący w szeregu zaczęli między sobą szeptać.

Vicente prychnął.

 –Widzę, że chcesz zmieść ich przewagą liczebną. Powiedz jednak - co będzie z obroną stolicy?

 –Trzydzieści tysięcy jednostek rezerwy powinno do tego wystarczyć.

 –Rezerwy? W takim razie ostatnia linia obrony leżałaby przy samej stolicy.

 –Jeżeli zwyciężymy, nie będzie mieć znaczenia, gdzie odbędzie się bitwa.

 –Rozumiem. Niczego innego nie oczekiwałbym po oficerze z pospólstwa. Ważne, by wygrać, nieważne jak. W ogóle nie rozumiesz natury wojny!

 –Doprawdy...

Regis nie zaprzeczył.

Vicente kontynuował wymownie:

 –Belgaria nie potrzebuje dużo większych sił, by zgnieść przeciwnika! Haniebnym czynem byłoby pozwolić wrogowi chociaż zbliżyć się do stolicy! Już nawet nie wspominając, że wszedłby tak daleko w głąb naszego terytorium! Czyżbyś próbował obniżyć reputację i prestiż siódmej armii?!

Zebrani żołnierze się z nim zgodzili.

Widać jestem tu niemile widziany. Skoro używają reputacji i prestiżu jako argumentu, nie mam wyboru - pomyślał Regis.

 –Rozumiem. Jeżeli musimy odnieść zwycięstwo tutaj, na południowej linii, powinniśmy przechwycić armie przeciwnika, mając przewagę wysokości terenu. W pobliżu jest kilka odpowiednich wzniesień.

Vicente zamyślił się na chwilę, po czym pokiwał głową.

 –Też o tym pomyślałem. Wrogie wojska zajmują rozległe tereny Cesarstwa, co rozciąga ich linię zaopatrzenia, dlatego też chcą walczyć najszybciej, jak to możliwe. Zaatakują nas bezpośrednio, nawet jeżeli będziemy mieć nad nimi przewagę.

 –Nie byłoby prościej, gdybyśmy odparli ich natarcie, wykorzystując przewagę wysokości terenu? To chyba dopuszczalne, prawda?

 –Tak, jednak ta armia nadaje się lepiej do ataku. Przeciwnik ma najnowsze modele broni palnej oraz armat, jednak jeżeli użyjemy naszej przewagi liczebnej, nie będą nawet mieli szansy użyć dział! Nie tak walczy Belgaria?!

 –Właściwe działanie...

W jego planie nie było błędów, po prostu podążał za metodami walki opisanymi w podręcznikach. Dlatego właśnie przeciwnik mógł łatwo odgadnąć ich sposób działania. Najprawdopodobniej ruszył naprzód z oddziałem liczącym jedynie dziesięć tysięcy żołnierzy, ponieważ wiedział dokładnie, jaką strategię obierze cesarstwo, i potrafił na nią skutecznie odpowiedzieć.

Tylko dlaczego uważają, że wygrają mniejszymi siłami? Czyżby aż tak wierzyli w swoje nowe uzbrojenie? Czy może mają coś jeszcze, co mogłoby odwrócić losy wojny? Za mało informacji...

Regis co prawda wysłał zwiadowców, jednak nie zauważyli oni żadnych podejrzanych ruchów wojsk przeciwnika. Chcąc ocenić siłę Cesarstwa, kazał im sprawdzić także własnych sojuszników. Posiadanie błędnych informacji było w końcu bardziej niebezpieczne niż brak jakiejkolwiek wiedzy o czekającej ich walce.

Niestety, bardzo trudno było o zwiadowców potrafiących przekazać dokładne raporty. Kryteria dla takiej osoby obejmowały odwagę, zdolności oraz dobre wykształcenie. W dodatku pozycja zwiadowcy nie zapewniała sławy ani dobrej zapłaty, na co mogli liczyć kawalerzyści i rycerze walczący na pierwszej linii.

Widząc, że dyskusja pomiędzy Regisem a Vicente dobiegła końca, generał Barguesonne uniósł rękę. Wtedy wszyscy oficerowie wrócili na swoje pozycje, stając na baczność. Dowódca siódmej armii wstał z krzesła i powiedział:

 –Użyjemy planu doradcy wojennego Vicente.

Następnie kolejno wywoływano jednostki i przydzielano im role.

Mają zamiar umieścić Regiment Beilschmidt na tyłach, prawda?

 –Generał brygady Belgaria, zajmiecie pozycję na tyłach formacji. Siądźcie sobie i obserwujcie, jak wygląda wojna.

 –Przyjęłam. - Altina zasalutowała.

Stojący wokół nich rycerze nie mogli powstrzymać śmiechu.

Dla nich ta bitwa miała być kolejnym zwycięstwem na koncie. Armia Belgarii była nie tylko silna, posiadała także przewagę liczebną. Przegrana nawet z wrogiem dysponującym najnowszym uzbrojeniem nie mieściła się w głowie. Dlatego też z góry założyli wygraną i z tą myślą ustawili pozycje jednostek. Dla oficerów siódmej armii przeciwnicy jawili się jak ryby same wskakujące na łódź rybaka. Wszyscy inni mieli stać z tyłu i patrzeć, jak ci pożerają zdobycz. W taki właśnie sposób zaszydzono z regimentu Beilschmidt.

W oczach Regisa jednak nie tylko przeciwnicy mieli wylądować pod nożem...

Altina spojrzała na żołnierzy stojących w szeregu.

 –Nie mamy zamiaru interweniować. Nie krępujcie się jednak prosić o pomoc, jeżeli zaczniecie przegrywać. Bez wahania przybędziemy wam z odsieczą.

 –Hmph. Nie ma takiej potrzeby. Postrzelona wróblica może wrócić na północ z pustymi rękoma! 

Ta obelga dobiegła od posłańca, który przekazał im wcześniej rozkazy, będącego tak naprawdę dowódcą batalionu.

Od dawna nie słyszałem tego przezwiska Altiny. Właśnie, ciekawe, czy mój szwagier był już w muzeum. W końcu chciał jak najszybciej zobaczyć obraz z oryginalnym mieczem. Jeśli tak zrobił, pewnie opuścił już stolicę.

Pogrążony w myślach Regis podniósł rękę.

 –Moim zdaniem przeciwnik ma jakiś ukryty motyw, dlatego też wnioskuję o zwiększenie liczebności zwiadowców.

 –Ukryty motyw? A niby jaki? - parsknął Vicente.

Regis jednak się nie ugiął.

 –Tego nie wiem, jednak lepiej zachować ostrożność. 

 –Ha. Strateg tak łatwo mówiący, że czegoś nie wie.

Byłoby lepiej, gdybym udawał, że coś wiem? Cóż, lepiej odstawić na bok zachowanie prawdziwego stratega.

 –Więc, doradco wojenny Vicente, możesz przewidzieć zamiary przeciwnika?

Zapytany się uśmiechnął.

 –Wielka Brytannia najechała nas, ponieważ dysponują teraz nowymi modelami dział i broni palnej. Dlatego też ich taktyka będzie przewidywać używanie ich. Tak podpowiada nawet zdrowy rozsądek. Tak więc będą chcieli efektywnie używać nowego uzbrojenia, zwłaszcza dział przeznaczonych do rażenia wielu przeciwników naraz. Nie przywykli jednak do dużych bitew. Widząc naprzeciwko siebie stutysięczną armię Cesarstwa, uciekną w popłochu bez oddania nawet jednego strzału. Dlatego mając na uwadze ten fakt, stan psychiczny żołnierzy oraz ich nową broń, wrodzy dowódcy zdecydowali się podzielić armię na mniejsze części.

Bez wątpienia Vicente potrafił dobrze wyrażać swoje myśli.

Słysząc jego wyjaśnienia, generał i pozostali oficerowie pokiwali głowami, żołnierze natomiast wznosili okrzyki typu „to nasz doradca wojenny”.

Zanim jednak Regis zdążył odpowiedzieć na jego argumenty, Vicente kontynuował:

 –Piąty oficerze administracyjny Regisie Auricu, jeżeli twoje tchórzostwo się rozprzestrzeni, wpłynie negatywnie na morale. Zważaj więc na słowa. 

 –Przyjąłem.

Regis nie miał wyboru, musiał posłuchać rozkazu wyższego stopniem. Zasalutował, mówiąc:

 –Przygraniczny Regiment Beilschmidt pozostanie w stanie gotowości na tyłach formacji i nie będzie przeszkadzać sojusznikom.

Zebrani oficerowie wybuchnęli śmiechem, jakby zobaczyli nowego rekruta. Generał Barguesonne pokiwał jedynie głową.

Na tym zakończyła się narada wojenna Siódmej Armii.

Altina kopnęła leżący na ziemi kamień, który poszybował w niebo jak wystrzelony z katapulty.

Regis wzruszył ramionami.

 –Testują nową broń?

 –Grrrr, to mnie wkurza!

Opuścili już obóz siódmej armii i wracali do swojego regimentu. Towarzyszyli im strażnicy, jednak szli z tyłu i nie mogli niczego usłyszeć, chyba że zostałoby to powiedziane naprawdę głośno. Mimo to wciąż byli otoczeni przez cesarską armię, ustawioną w zasięgu strzału łuczników.

Altina kopnęła kolejny kamień.

 –Czego oni chcą?! Po co było nas wzywać na naradę wojenną, skoro mogli wcześniej rozkazać nam trzymać się z tyłu?! Nie mieli w ogóle zamiaru z nami dyskutować!

 –Cóż, nie mogę temu zaprzeczyć...

Mimo wymiany zdań między strategami żadne wspólne uzgadnianie planu nie miało miejsca. Od samego początku mieli zamiar działać według wcześniej ustalonego planu i odrzucić wszelkie opinie Regisa i Altiny.

 –Robią z nas głupców!

 –Bez wątpienia nas lekceważą. Prawdopodobnie dali nam szansę wyrażenia naszego zdania, jednak nie mieli w planach brać go pod uwagę. A może chcieli po prostu mieć spokój?

 –Co to ma znaczyć?!

Narada wojenna, w której z miejsca odrzuca się opinię drugiej strony, jest jedynie stratą czasu dla wszystkich zebranych.

 –Być może... to równie nieprzyjemne dla nich, jak i dla nas. Sama siódma armia nie była świadoma, że od samego początku mieli zamiar odrzucić nasze zdanie.

 –Co? - Księżniczka zrobiła zdziwioną minę, w końcu było oczywiste, że nie zaakceptowali ani jednego pomysłu Regisa.

 –Człowiek zadręczyłby się, gdyby zmieniał ciągle zdanie pod wpływem opinii innych osób. Dlatego też rozmowy otwierające oczy i zmieniające spojrzenie na świat są jedynie zwykłą iluzją. Gdyby ktoś miał takie same poglądy jak oni, przyjęliby je z otwartymi ramionami. W końcu ludzie cieszą się, kiedy są akceptowani przez innych.

 –To rozumiem, ale...

 –Gdyby przyjęli opinię innych, zaprzeczyliby samym sobie, całkowicie niszcząc część własnego ciągu myślowego. Nie znieśliby tego.

 –Naprawdę? Ja lubię słuchać różnych opinii.

 –Odpowiedziałem jedynie na twoje wątpliwości. Gdyby mogły stopnieć jak lód, byłabyś o wiele szczęśliwsza. Jeśli różnilibyśmy się w zdaniu na jakiś temat i miałabyś silne przekonanie co do swojej racji, nie mogłabyś zaakceptować mojego punktu widzenia. Pamiętasz, jak próbowałem zatrzymać cię, kiedy postanowiłaś zostać cesarzową? Albo powstrzymać twój pojedynek z sir Jeromem czy atak na Fort Volks?

 –Aaach, wystarczy! Rozumiem! To mnie po prostu drażni! - Altina zaczęła machać rękami.

 –Cóż, pomimo to wciąż mógłbym z tobą rozmawiać.

 –Ach, naprawdę? Dlaczego?

 –Mimo bólu powstałego po zaprzeczeniu własnemu ciągowi myśli należy przyjąć punkt widzenia innych i wymienić poglądy. Jednak do tego trzeba założyć, że twój partner jest lepszy od ciebie. Albo przynajmniej zaakceptować jego przewagę w jakimś konkretnym przypadku. Jeżeli wtedy uznasz, że możesz się czegoś nauczyć, wysłuchasz jego opinii. Oczywiście ból samego zaprzeczenia sobie pozostanie, jednak wtedy jest do zaakceptowania.

Altinie aż oczy zabłysły.

To pewnie był ten respekt, o którym sam chwilę wcześniej wspominał, ale czuł się niezręcznie, kiedy patrzyła tak na niego dziewczyna młodsza o cztery lata.

 –Tego mogłam się po tobie spodziewać!

 –Dziękuję?

 –Innymi słowy, odrzucają nasze pomysły, ponieważ nas lekceważą!

 –Można to odnieść do książek. Jeżeli ktoś uważa czytanie za nudne, wszystkie książki takie dla niego będą. Jeżeli jednak sądzi, że zyska coś z lektury... Cóż, prawdopodobnie...

 –Tak?

 –Nie, to nic takiego. W końcu na świecie są miliony książek.

Regis zaczął błądzić w myślach.

Altina westchnęła.

 –To dlatego, że moja matka pochodzi z pospólstwa? Odrzucili mnie, chociaż całkowicie niepotrzebnie...

 –Też... Ale jest pewnie jeszcze jeden powód.

 –Bo jestem dziewczyną? Na dodatek niepełnoletnią?

Niewykluczone, jednak nie to miał na myśli Regis.

 –Patrzyliby z góry na wszystkich.

 –Co? Nawet na Latreille?

 –On by podpadł pod specjalną kategorię. Jeśli miałbym je jakoś nazwać, byłyby to specjalne osoby, nasi ludzie oraz inni. Najprawdopodobniej swoi oraz specjalne osoby podlegałyby dalszej klasyfikacji.

Altina się skrzywiła, wyraźnie nie rozumiejąc.

 –Ten ranking byłby czymś jak rangi w armii albo tytuły szlachty.

 –Moim zdaniem nie są świadomi, że patrzą na innych z góry ani że stawiają samych siebie za wysoko. Jeżeli masz wszystko zorganizowane, a twoi towarzysze się nie zmieniają, podczas oceny i akceptowania nowych osób z miejsca wszystkich odrzucacie.

 –Nie ma nic złego w zaakceptowaniu i sprawdzeniu przyjaciół. Ale dlaczego odrzucają innych?

 –Zobaczmy. Dla przykładu: nie lubisz siódmej armii, prawda? Twoim zdaniem się mylą?

 –Oczywiście!

 –Zmieńmy punkt widzenia na regiment Beilschmidt. Oceniasz go wysoko i uważasz za najlepszych, prawda?

 –No chyba tak.

 –Jak byś się czuła, gdyby pojawił się ktoś zaprzeczający opinii twoich towarzyszy?

 –Uch, ja...?!

Altina była bezpośrednia, jednak nie głupia. Z tej rozmowy zrozumiała, że popełniłaby taki sam błąd jak sojusznicza armia.

Zmarszczyła brwi.

 –Doświadczyliśmy razem wielu rzeczy i zacieśniliśmy łączące nas więzi. Jednak to nie daje nam prawa do zaprzeczania innym.

 –Masz rację. Wierzę w moich towarzyszy i cenię ich wysoko, ale odrzucanie innych z tego powodu... wydaje się nie na miejscu.

 –Nie wolno jednostronnie oceniać. Dziwne, prawda? Powinniśmy być bezstronni w ocenie opinii i osób je wygłaszających.

 –Naprawdę?

 –Cóż... Ludzie często z miejsca zakładają, że inni się mylą. Taki autorytatywny sposób myślenia powinien być z miejsca odrzucony podczas rozmów.

 –Odrzucony? Ale czy to nie oczywiste, że mając do wyboru twoją opinię i opinie innych, postawię na tę pierwszą?

 –Dla ludzi to wydaje się naturalne. Jednak mnie nie obchodzi, kim jest dana osoba. Zawsze traktuję opinie innych na tym samym poziomie. Tak właśnie chcę patrzeć na sprawy. Chociaż można to też nazwać filozofią oświecenia.

 –Nieważne, o kogo chodzi, traktować opinie tak samo... To dotyczy także zwykłych obywateli i cesarza?

 –Tak. Chociaż takie teorie można znaleźć jedynie w książkach. Pośród filozofów oświecenia znalazł się nawet taki, który wszedł w głęboką dyskusję ze swoim szczekającym psem... Chociaż jego asystenci szybko go z niej wyciągnęli.

 –Doprawdy? Więc nawet ty myślisz, że tak nie można, tak?

Altina wpatrywała się w niego jak w chorą osobę.

Jaka szkoda... To była dobra anegdota.

 –Patrząc na mnie, nawet uliczny, szczekający pies ma lepsze spojrzenie na świat niż ja.

 –To nie oświecenie, tylko coś, co ci wmówiła twoja siostra!

Osiemnasty maja, zmierzch, wyjątkowo pochmurny dzień.

Regis otrzymał informacje od swoich zwiadowców. Niestety, jego obawy się potwierdziły i dziesięć tysięcy wrogich żołnierzy z północy, zmierzających na wschód, zmieniło kierunek marszu na południe. W dodatku doradca wojenny siódmej armii odmówił zmiany miejsca planowanej bitwy.

 –O ile wrogie intencje są jasne, nie dadzą rady połączyć sił z południową linią, jeżeli zakłócimy wcześniej ich plan. Bez wątpienia wygramy!

Według niego armia Brytanni potrzebowała dwóch dni, żeby połączyć te dwie jednostki, a oni znajdowali się jedynie pół dnia marszu od przeciwnika. Doszedł do wniosku, że bitwa rozpocznie się już następnego dnia.

 –Siódma Cesarska Armia dziewiętnastego, to znaczy jutro, zaatakuje żołnierzy Brytanni. Następnie dwudziestego przechwycimy kolejną falę przeciwników, która maszeruje obecnie na południe. Przy tym starciu połączymy siły z Pierwszą Armią, dowodzoną przez generała Latreille, i zmieciemy wroga z powierzchni ziemi! - powiedział Vicente.

Regis jednak nie mógł przestać się martwić.

 –Byłoby wspaniale, gdyby wszystko przebiegło według tego planu. Jednak jest w ogóle możliwe, aby przeciwnik zrobił coś tak dziwnego i maszerował na pewną śmierć?

Czekając na kolejne raporty zwiadowców, próbował przewidywać działania wroga. Niestety, jego obecna pozycja i tak nie pozwalałaby mu zmienić działań siódmej armii.

Dziesięć tysięcy wrogich jednostek stacjonujących w Chaineboule nie opuściło swoich pozycji.

W dodatku otrzymał też informację, że wrogie siły dysponowały sześcioma statkami, które nie wyglądały na transportowe. Cesarstwo próbowało je zatopić, co nazwano bitwą morską Trouin. Podczas tego starcia duma belgarskiej floty, Ateluna, posiadająca osiemdziesiąt dział, przy wsparciu dwudziestu czterech okrętów zaatakowała przeciwnika.

Klasa okrętów Aterna miała 40 Co (18 m) i trzy maszty oraz pokłady dział, przez co wyglądała jak pływająca forteca. Same armaty nie strzelały jedynie wielkimi kulami, mogły używać także wybuchowych ładunków oraz kartaczy (pocisków rozpadających się na mniejsze części, powodujących ogromne zniszczenia obszarowe, mających jednak mniejszy zasięg). Niestety, działa wciąż były starego typu, ładowane od przodu, przez co wolniejsze, co dawało przeciwnikowi przewagę pod tym względem.

Flota Wielkiej Brytanni, Queen’s Navy, jako pierwsza zawsze wprowadzała nowe technologie. Statki zaopatrzeniowe eskortowało sześć okrętów klasy Princess, parowców uzbrojonych w siedemdziesiąt cztery armaty, chociaż nie wszystkie stanowiły nowe działa typu 41 Elswick. Przeciwnik posiadał zatem przewagę zarówno w szybkości, jak i sile ognia.

Trzynastego maja Belgaria zastawiła zasadzkę na przewidywanej trasie linii transportowej przeciwnika. Przygotowania były wręcz idealne, jednak w starciu z najpotężniejszym okrętem na świecie siły Belgarii poniosły sromotną porażkę, zostając zmuszone do ucieczki.

Później zdecydowano się użyć opancerzonego okrętu klasy Posejdon, mającego aż sto dwadzieścia dział i uznawanego za pływającą fortecę, jednak niewiarygodnie powolnego. Wprowadzenie go do bitwy miało zająć sporo czasu, a do tego momentu nie przewidywano wysłania żadnego wsparcia drogą morską.

Rok 851, 19 maja.

Dwadzieścia dwa tysiące cesarskich żołnierzy ustawiło się na wzgórzu leżącym w pobliżu Lafressange, całe wsparcie wysyłając na tyły formacji.

Porażka drugiej armii nauczyła ich, że jeżeli użyliby muszkietów na pierwszej linii, daliby jedynie przewagę przeciwnikowi mającemu lepsze wyposażenie, utrudniając własne natarcie. Dlatego tym razem planowali postawić na włócznie, rozstawione na wzgórzu jak dywan.

Popołudnie.

Na terenach pod wzgórzem, 50 Ar (3573 m) od nich, ustawiło się dziesięć tysięcy żołnierzy przeciwnika. Przednią linię stanowiła piechota wyposażona w strzelby Snider, znane z ich ognia powtarzalnego (żołnierze Brytanni mogli wystrzelić trzy pociski w czasie, jaki zajmował Belgarom na oddanie jednego wystrzału) oraz niezawodności przy każdej pogodzie. Za nimi stali żołnierze z dużymi tarczami, co było powszechną strategią w walce z włóczniami na krótkim dystansie. Kolejne w formacji były działa, około dwustu typów 41.

Z porażki drugiej armii wyciągnięto wniosek, że te armaty miały zasięg około 45 Ar (3216 m). Utrzymując obecną pozycję na wzgórzu, belgarscy żołnierze znajdowali się poza ich polem rażenia, tym bardziej że zasięg strzału się skracał, jeżeli cel stał na wzniesieniu. To oczywiście działało też w drugą stronę - armaty ustawione na wyższych pozycjach mogły strzelać dalej, jednak siódma armia posiadała na wyposażeniu jedynie działa o zasięgu 28 Ar (2000 m), tak więc nawet w takiej sytuacji przeciwnik miał przewagę w tej kwestii.

Skupiający trzy tysiące żołnierzy, po odliczeniu jednostek wsparcia, Regiment Beilschmidt stał na tyle formacji siódmej armii, za ich liniami zaopatrzenia. Tym razem namiot dowodzenia ustawiono na przedzie. Altina miała na sobie ciężką zbroję, co było rzadkością, podobnie jak i Jerome, Regis jednak pozostał w swoim zwykłym mundurze.

 –Hmph, te działa nie są w stanie dosięgnąć celu i będą jedynie zawadzać w walce. Po co w ogóle oni je zabrali?

 –Ponieważ strateg siódmej armii lubi postępować zgodnie z podręcznikiem.

Żadne podręczniki nie wspominały jednak, jak postąpić w sytuacji, kiedy wróg posiada armaty o dużo większym zasięgu.

Jerome spytał ironicznie:

 –Podręczniki też lubisz?

 –Tak... Ale ślepo za nimi nie podążam.

 –He?

 –Moim zdaniem zarówno podczas ataku, jak i obrony najważniejsze jest uniemożliwienie przeciwnikowi odczytania twoich zamiarów. Dzięki temu wróg zaczyna panikować, nie mogąc opracować planu pozwalającego przeciwdziałać moim strategiom.

 –Właśnie o to chodzi.

 –O ile podręczniki opisują właściwe działania, na polu walki dochodzi do wielu nieprzewidzianych wydarzeń, a każde, nawet najmniejsze z nich, może mieć wielki wpływ na przebieg walki.

 –Hmph... - Jerome się uśmiechnął, co było rzadkością.

Gdyby się przysłuchać dobrze tej rozmowie, można by wyciągnąć wnioski, że dotyczyła tak naprawdę wielu tematów, nie tylko samych strategii.

Nagle Altina krzyknęła.

 –Ej, ruszyli?!

 –Tak, zaczęło się - odpowiedział Regis, kiwając głową.

Siódma armia, licząca dziewiętnaście tysięcy, maszerowała powoli w stronę przeciwnika.

Altina przekrzywiła głowę.

 –Jeśli będą tak iść, to przeciwnicy ich nie wystrzelają?

 –Nie mogą nic na to poradzić. Na pełnej prędkości, nawet biegnąc w dół wzgórza, mogliby pokonać co najwyżej 50 Ar (357 m). Mają ograniczone ruchy, tak więc zmęczyliby się jeszcze przed właściwą walką. Jeżeli nie będą w stanie biec później, kiedy wejdą w zasięg broni przeciwnika, poniosą większe straty niż z ostrzału armat.

 –Ach, rozumiem!

Regis właśnie zdał sobie sprawę, że po raz pierwszy brali udział w tak dużym starciu na otwartym polu. Nie mieli zbyt wielu piechurów. Ich główne siły stanowiła ciężka kawaleria Czarnych Rycerzy, dowodzona przez bohatera - Jerome’a, tak więc to wokół nich koncentrowałaby się strategia regimentu.

 –Altino, przyglądaj się dokładnie. Siódma armia jest jedną z niewielu formacji wyspecjalizowanych w używaniu piechoty.

 –Cóż, tamten generał kazał mi patrzeć, jak wygląda prawdziwa wojna.

 –Gdyby tylko do tego ograniczyła się nasza rola...

Siódma armia stopniowo zwężała tył swojej formacji, kiedy kolejni żołnierze ruszali w dół wzgórza.

 –Myślisz, że mają szansę wygrać?

 –O ile szybko doszłoby do bezpośredniego starcia... Jeżeli zredukują liczbę strzelb oraz dział przeciwnika o połowę, doświadczona siódma armia powinna wygrać, jednak...

 –Jednak?

 –Dowódca przeciwnika też powinien to wiedzieć i na pewno ma przygotowany jakiś plan.

Jeżeli wszystko dalej by szło jak do tej pory, zgodnie ze słowami Vicente, siódma armia przebiłaby się przez linię przeciwnika, odnosząc szybkie zwycięstwo, a Regis zostałby skrytykowany i uznany za tchórza z powodu swoich uwag podczas narady wojennej. Trzeba jednak pamiętać, że Brytannia zaatakowała wybrzeże Cesarstwa zaraz po koronacji nowej królowej, w dodatku zachęcając jednocześnie inne państwa do szturmu na granice Belgarii. Skoro wrogi dowódca do tej pory był aż tak kompetentny, raczej nie pozwoliłby, aby jego siły zostały rozgromione w starciu mającym zaznaczyć granicę frontu.

Altina ponownie przechyliła głowę.

 –Mają jakąś ukrytą zasadzkę?

 –Wątpię. Dowódca siódmej armii jest inteligentny. Wzięli to pod uwagę i przeprowadzili bardzo dokładny zwiad tych terenów. 

Skoro temat wszedł na inteligencję, Regisowi nasunęła się inna kwestia.

 –Poznałem już imię prowadzącego jednostkę maszerującą na południe. To pułkownik Oswald Coulthard, jego stopień odpowiada pierwszemu oficerowi bojowemu w Cesarstwie. Nie ma zbyt wysokiej pozycji i jest młody, więc dlaczego generałowie słuchają jego rozkazów?

 –Nie jest strategiem?

 –O to chodzi. Ranga sugerowałaby, że jest albo nim, albo doradcą odpowiedzialnym za opracowywanie planów, jednak według raportów Oswald ma autorytet do wydawania rozkazów.

 –W takim razie powinien pełnić rolę dowódcy.

 –Tak. Chociaż oficjalnie jest nim generał w podeszłym wieku.

Oswald w takim razie powinien być doradcą.

 –Tego nie rozumiem. Jak to możliwe? Jest szlachetnego pochodzenia? W armii nie tytuły szlacheckie, ale stopnie wojskowe powinny mieć znaczenie... Chociaż to często się miesza.

Zwłaszcza w Belgarii, gdzie istniały armie szlacheckie, w których tytuły miały większe znaczenie od rangi. W Brytanni jednak nic takiego nie miało miejsca. Nie krążyły także plotki o szlachcicach, którym po prostu przyznano zwierzchnictwo nad wojskiem. Nie było zatem jasne, jakim sposobem Oswald zdobył dowodzenie nad armią.

 –Wciąż próbuję dotrzeć do jego przeszłości... Przy okazji, to wciąż niepotwierdzone, ale wygląda na to, że królowa Margaret Steelart także tu jest.

 –Co?!

 –Cóż, w przeszłości cesarze walczyli na pierwszej linii frontu, jednak Wielka Brytannia od pokoleń jest rządzona przez królową i coś takiego prawie nigdy nie miało miejsca.

 –Jeżeli to prawda, wygląda na aktywną władczynię. Chcę ją spotkać.

 –Ale o ile to możliwe, w bardziej pokojowych okolicznościach.

 –Ciekawe, jak sobie radzi z mieczem!

Altina podekscytowała się myślą, że jej przeciwniczka jest do niej podobna. Na twarz Regisa zawitał jednak gorzki uśmiech.

 –Raczej nie jest taką osobą...

Najwyraźniej jedynie rodzina cesarska Belgarii posiadała tak wyjątkowe cechy. Żadne plotki nie wspominały o nadludzkiej sile kogokolwiek z królewskiego rodu Brytanni.

 –W każdym razie jednostka na południowej linii frontu to zawodowi żołnierze, a maszerujący teraz na południe to głównie najemnicy. Trzon armii powinni stanowić ci pierwsi, a najemnicy być w dużej mniejszości. Czyżby mieli powód, by tak podzielić siły?

 –Masz może jakiś pomysł, czemu tak jest?

 –Hmm. O ile utrzymanie jednostki złożonej jedynie z żołnierzy jest kosztowne, potrafią oni bez problemu współpracować. Najemnicy są silni w pojedynczych starciach... Ale żeby przez nich opóźniać marsz północnej formacji? Jest... Nie, i tak nie mają szansy przegrać...

 –Naprawdę?

 –Co prawda, to cała jednostka najemników, jednak dowodzi nimi Gilbert Schweinzeberg, nazywany królem najemników.

Słysząc to imię, Altina zmarszczyła czoło, przypominając sobie prawdopodobnie, jak Eric został ranny w starciu z jego siłami oraz o uszkodzonym mieczu.

 –Chwila, to nie byli najemnicy Federacji Germanii?

 –Chodzi właśnie o to, że można ich wynająć. Pracują dla tego, kto zaoferuje najwięcej pieniędzy. Według raportów atakiem na regiment dowodził Renard Pendu. To jedni z najlepszych dowódców, tak więc wątpię, aby czas tych ataków był przypadkowy.

 –Ale przecież cała jednostka nie może składać się wyłącznie z sił Renarda Pendu, prawda?

 –Tak. Nie mam pewności, ilu jest ich ogółem, jednak siły Renarda Pendu powinny liczyć niecały tysiąc. Pozostałe dziewięć muszą stanowić inne grupy.

 –Będą mu posłuszne?

Altina miała tu rację. Nawet jeżeli dowodził sam Gilbert, nie wszyscy najemnicy musieli podążać za jego rozkazami.

 –Poradzi sobie, nawet jeżeli jednostka na południu ruszy na północ. Trzymają się szeregu. Łatwo przewidzieć tempo ich marszu, więc powinien nad nimi zapanować.

 –Ich plan naprawdę nie ma żadnych luk?

 –Dowodzi trzydziestoma tysiącami żołnierzy. Wątpię, by popełnił taki błąd.

 –Ale ich siłom nie udało się połączyć na czas.

 –Właśnie...

W tym momencie wystrzały z armat obwieściły początek bitwy.

Siódma armia mogła jedynie przyjąć na siebie ten atak. Byli oddaleni od przeciwnika o 40 Ar (2848 m), tak więc dotarcie do wroga powinno im zająć dwadzieścia minut. Pośród żołnierzy piechoty ta sytuacja była znana jako ‘marché de la mort’ (marsz śmierci).

Pociski dział typu 41 miały wielkość dziecięcej głowy, tak więc trafiony nimi żołnierz był dosłownie rozrywany na kawałki. W dodatku pocisk uderzający za nim w ziemię tworzył falę uderzeniową, raniącą wszystkich dookoła.

Żołnierze maszerowali blisko siebie, nie zostawiając żadnych szpar w linii, przez co wyglądali jak ruchoma ściana. Gdyby pozwolili sobie na przerwy w formacji, mogłoby dojść do sytuacji, w której jeden żołnierz miałby przed sobą trzech przeciwników naraz.

W ich stronę leciały teraz białe pociski, mogące niszczyć ściany.

Nie powodowały jedynie fizycznych obrażeń. Dźwięki wybuchów, płacz towarzyszy, strach przed śmiercią powoli osłabiały wolę walki ostrzeliwanych. Wśród nich znaleźli się zarówno tacy, którzy chcieli jak najszybciej dotrzeć do przeciwnika, jak i osoby zwalniające ze strachu, ale formacja jako całość zachowała tempo marszu. Kluczem do tego okazało się strategiczne umieszczenie dowódców każdej z formacji na tyłach, którzy krzyczeli na podwładnych.

Przeciwnikami siódmej armii zazwyczaj były małe państwa jak Królestwo Estaburg. Chociaż bitwy z nimi także nie należały do prostych, nie posiadały one najnowszego uzbrojenia, natomiast tym razem belgarscy żołnierze maszerowali "w nieznane".

Belgaria także otworzyła ogień ze swoich dział.

Dystans pomiędzy armiami się kurczył.

Przeciwnik nie ruszał się z miejsca. Regiment Beilschmidt stał na tyłach formacji, tak więc nie widzieli wszystkiego dokładnie, ale najwyraźniej nie było żadnych przypadków żołnierzy próbujących uciekać ani ruszyć do przodu.

Najprawdopodobniej chcieli kupić trochę czasu, żeby jednostka z północy mogła do nich dołączyć.

Dzieliło ich już tylko 25 Ar (1878 m).

Starcie wyglądało jak zdobywanie fortu.

Przeciwnicy dysponowali najnowszymi modelami dział, niemogącymi co prawda strzelać dokładnie na dalekie dystanse, jednak powodującymi ogromne zniszczenia. Maszerujący żołnierze, modląc się o przeżycie, w jednej chwili byli rozrywani na krwawe kawałki, w tym oczywiście dowódcy pchający podwładnych naprzód. Ciała ich towarzyszy latały cały czas w powietrzu, a tych, którzy się przewrócili, zadeptywano na śmierć. Mimo to armia posuwała się przed siebie, pośród ognia armatniego, po ciałach swoich niedoszłych kolegów.

Regiment Beilschmidt kontynuował obserwację bitwy z wyżej położonego punktu.

 – Ach...

Altina zakryła usta. Wyglądała, jakby miała zaraz zwymiotować, a w kącikach oczu zbierały jej się łzy. Nie powinna widzieć szczegółów bitwy z tak dużej odległości, jednak posiadała też o wiele lepszy wzrok od normalnych ludzi.

Na samą myśl, co dzieje się na pierwszej linii, Regisowi także żołądek podszedł do gardła, jednak stłumił to w sobie. W końcu oboje nie mogli okazać słabości na oczach żołnierzy.

 –Widzisz coś takiego po raz pierwszy?

 –Nigdy dotąd nie obserwowałam czegoś tak przerażającego...

 –Ach, no racja.

 –Tobie nic nie jest, Regisie?

 –A czy wyglądam, jakby było?

Z dystansu wyglądał na niewzruszonego, jednak odkąd dotarli na wyznaczoną pozycję, nie mógł przestać się trząść. Nawet bez przeciwnika wyposażonego w najnowsze działa pole bitwy zawsze było tragicznym widokiem, przepełnionym śmiercią. Nawet jeżeli byliby świadkami morderstwa kompletnie obcej osoby, zareagowaliby tak samo jak tutaj.. Tam umierali ludzie. Sama świadomość tego faktu sprawiała, że zasychało im w gardle. Nieważne czyja, śmierć zawsze była przerażająca, nagła i ostateczna. Wiatr niósł ze sobą smród krwi, co utrudniało nawet oddychanie.

Jerome szybko rozwiał jednak tę atmosferę.

 –Przestańcie panikować! Ludzie i tak umierają. Nieważne gdzie i kiedy, to tylko kwestia czasu!

 –Nawet jeżeli to prawda...

 –Jeśli będziesz wspominać takie nudne sceny, w końcu do nich dołączysz.

 –Rozumiem...

Regis pokręcił energicznie głową.

Nie mogę dać się pochłonąć atmosferze. Jeżeli popełnię błąd jako strateg, wielu żołnierzy i Altinę czeka pewna śmierć. Muszę zacząć myśleć...

Altina wyciągnęła rękę do trzęsącego się z nerwów Regisa i chwyciła jego dłoń.

 –Regisie...

 –He? O-O co chodzi, Altino?

Chociaż strażnicy stali daleko z tyłu i nie słyszeli ich rozmowy, bez wątpienia mogli zobaczyć, co takiego robią. Co sobie pomyślą, widząc, jak trzymają się za ręce? Wszelkie nieodpowiednie plotki mogły osłabić morale w jednostce.

Altina spojrzała w oczy Regisa.

Naprawdę jest wyjątkowo piękna. Jej dłoń... Taka ciepła...

 –Regisie, nic mi nie jest. Uspokój się.

 –Ach, dobrze.

Był już na granicy wytrzymałości, ale dzięki pomocy Jerome'a i zaufaniu Altiny wziął się w garść. Wziął głęboki oddech, myśląc: Nawet jeżeli powietrze przepełnia śmierć, musimy oddychać, żeby przeżyć i pomóc przetrwać innym.

Odzyskał w końcu trzeźwość myślenia i powiedział:

 –Moim zdaniem przeciwnik ma jakiś plan i przegramy, jeżeli dalej zostaniemy w miejscu, przyglądając się walce.

Jednak nie mogli działać bez rozgryzienia zamiarów wroga. Strateg zaczął przyglądać się polu walki, tym razem ze spokojem, bez zbędnych emocji, jak szachownicy podczas rozgrywki.

Siódma armia, ruszając w dół wzgórza, miała formację jak dywan, teraz jednak była ona pełna dziur, jakby zjadały go szkodniki. Obecnie zostało im około szesnastu tysięcy żołnierzy.

Dziesięć tysięcy zbrojnych Wielkiej Brytanni stało ustawionych w półokrąg. Działa powoli przesuwali w tył, utrzymując je na maksymalnym dystansie rażenia, żeby cały czas mogły siać spustoszenie w siódmej armii. Na pierwszej linii stali muszkieterzy, a za nimi żołnierze z tarczami. Strzelcy po wycofaniu się dział zaczęli maszerować przed siebie.

Za tymi wszystkimi zmianami w formacji coś musiało stać. Kwatera dowodzenia była położona w środku formacji, otoczona przez ciężkich zbrojnych.

Regis przeszukał w pamięci przeczytane książki, jednak żadna z nich nie wspominała o najnowszych modelach broni palnej i dział.

 –Nie... To... Jednak... Gdzie ja widziałem ten kształt? - mówił do siebie, przerywając co kawałek.

Minęła dłuższa chwila, jednak nie dał rady sobie przypomnieć żadnej książki o nowym modelu uzbrojenia.

Czyli nic?

Regis po prostu nie znał żadnych strategii dotyczących takiej broni.

 –Ale gdzie... Ach! Właśnie! Magia!

 –He? Regisie?

Chłopak spojrzał na Altinę, patrzącą na niego zatroskanym wzrokiem, mówiąc głośno:

 –Jestem legendarnym czarodziejem!

 –Co ty mówisz? Wszystko z tobą dobrze?!

 –A, to tylko tytuł książki napisanej przez Olenburke'a. Ten autor słynie z dziwacznych opowieści. W jednej z nich Armia Państwa Magii używała takiej samej formacji jak oni.

 –Hmmm?

Słysząc słowo "magia", Altina niepewnie przechyliła głowę.

Jerome za to spojrzał na niego z pogardą.

 –Regisie, można to wykorzystać w walce? Użyłbym nawet błota, gdyby było użyteczne. Jeżeli nie, rzuciłbym to do ognia!

 –Ach, oczywiście, że można tego użyć. Zapomnijmy o pochodzeniu, samo działanie tej formacji jest prawidłowe. Nie mamy czasu, wyjaśnię w drodze. Powóz zostawimy na tyłach, razem z zaopatrzeniem. 

Luksusowa karoca, w której czekała na nich Clarissa, została powierzona oddziałom wsparcia, a że Regis nie potrafił jeździć konno, maszerował razem z żołnierzami. Jednak teraz to nie wchodziło w grę, ponieważ musiał wszystko wyjaśnić Altinie i Jerome'owi, którzy jechali na koniach.

Nie mam na sobie żadnego wyposażenia, więc dam jakoś radę. Prawdopodobnie.

Altina podjechała do niego.

 –W takim razie możesz jechać na mojej Karakarze!

 –To imię konia?!

 –Tak. Słodkie, nie?

 –Aaaach, tak... Ale to nie będzie kłopot? - Regis ledwie zachował płynność mowy.

Jerome zgodził się jednak z księżniczką, co było wyjątkową rzadkością.

 –Zróbmy tak! Księżniczka nie ma ze sobą miecza, zaś inne ostrze, do którego nie jest przyzwyczajona, tylko by jej zawadzało. Może jedynie jeździć z tobą i uważać na nasze plecy.

 –W-W-Więc... P-Przynajmniej z tyłu...

Jeżeli żołnierze zobaczyliby coś takiego... To mogłoby rozsiać jakieś plotki... - Regis w zamyśleniu pokiwał głową.

 –Dobrze. Powierzam się w twoje ręce, Altino. Wyjaśnię wszystko podczas jazdy.

 –Dobrze!

 –Ej, Regisie, możemy ruszyć armię?

 –Tak. Do połowy wzgórza. Zrobimy objazd dookoła miejsca, gdzie uderzają pociski. Nie wiem jeszcze, z której strony, decyzja zajmie mi jakieś pięć minut. Na razie ruszajmy.

 –Pięć minut? Tch, naprawdę cię nie rozumiem! - Mimo że się skarżył, Jerome od razu wziął swoją Le Cheveu D'une Dame i wsiadł na konia. - Słuchać, ludzie! Koniec drzemki! Ruszamy!

Wielu żołnierzy sądziło, że pozostaną siłą rezerwową, tak więc ich reakcja była powolna.

 –T... Tak jest!

 –Ha! Strateg powiedział coś w stylu "jestem czarodziejem", więc lepiej ruszcie dupy, bo inaczej zamieni was w żaby! Za księżniczką!

Na te słowa generała żołnierze wznieśli okrzyki bojowe.

Plotki o Regisie krążyły już od jakiegoś czasu. Pokonanie armii barbarzyńców, zdobycie Fortu Volks, podpalenie bagna, żeby spalić rycerzy z pierwszej armii. Tego nie mógł dokonać normalny człowiek, tak więc uznano, że jest albo jakimś monstrum, albo czarodziejem. Belgaria od wieków wyznawała monoteistyczną religię, w której potwór był wrogiem Boga, a czarodzieja uznawano za mędrca wspierającego wiernych. Jednak ten ostatni nie dawał jedynie rad, ale także wymierzał kary zdrajcom. Dzieciom mówiło się, że albo będą grzeczne, albo czarodziej zamieni je w w żaby. W wielu książkach fantasy magowie używali zaklęć typu Smoczy Piorun czy Promieni Negatywnej Energii (choć najczęściej była to sprawka władców demonów). Jednak większości żołnierzy czarodziej kojarzył się z osobą z ich świętego pisma, tak więc ci bardziej religijni, słysząc żart Jerome’a, aż pobledli. W oddziałach zaczęły też rozchodzić się szepty typu „to prawda?!”, „więc naprawdę jest czarodziejem” czy „wiedziałem!”.

 –Chwila! To był tylko tytuł książki!

Regis, chcący wyjaśnić nieporozumienie, siedział na koniu jak jakiś ładunek. Zupełnie jak podczas ucieczki ze stolicy, Altina wciągnęła go za nadgarstek, rzucając go przed siebie, a kiedy już znalazł się na rumaku, mógł co najwyżej chwycić się konia.

 –Nie przywykłeś do tego?! - spytała księżniczka.

 –Po prostu nasze sposoby jazdy są inne.

Altina najwyraźniej nie usłyszała jego cichej odpowiedzi.

 –Wszyscy gotowi?! - krzyknęła w stronę swojej armii.

 –Taaak! - odpowiedzieli żołnierze.

 –Przeciwnik coś knuje, jednak Regis się tym zajmie! Zbierzcie w sobie odwagę i ruszamy! - Po tych słowach skierowała miecz w stronę pola bitwy.

 –Taaak jest!

Altina zacisnęła lekko nogi, dając koniowi rozkaz do ruszenia. Regis jednak nie był w stanie dostrzec szczegółów całego pola bitwy, po części przez głowę konia zasłaniającą mu widok, ale przede wszystkim z powodu pyłu powstałego podczas walki, który pokrywał rozległe równiny leżące obok wzniesień, na których toczyła się walka.

Koń księżniczki przyspieszył.

Jerome jechał z tyłu, ponieważ musiał wcześniej zebrać swoich Czarnych Rycerzy. Za nimi maszerowało trzy tysiące zbrojnych.

Dookoła wznosiły się bojowe okrzyki i stukały końskie kopyta.

Regis jednak słyszał głównie coraz szybsze bicie swojego serca.

<noinclude>
{| border="1" cellpadding="5" cellspacing="0" style="margin: 1em 1em 1em 0; background: #f9f9f9; border: 1px #aaaaaa solid; padding: 0.2em; border-collapse: collapse;"
|-
| Wróć do [[Haken no Kouki Altina PL: Tom 5 Rozdział 2|Rozdział 2]]
| [[Haken no Kouki Altina PL|Strona Główna]]
|-
|}
</noinclude>

Haken no Kouki Altina PL

2019-06-26T20:04:35Z

Sacredus: /* Tom V */

[[File:ALTINA v01 cover.jpg|thumbnail|right|250px]]
'''Haken no Kouki Altina''' (覇剣の皇姫アルティーナ) to powieść młodzieżowa napisana przez ''Yukiyo Murasaki'', do której ilustracje stworzył ''himesuz''.

Haken no Kouki Altina jest również dostępne w następujących językach:
*[[Haken no Kouki Altina|English (angielski)]]
*[http://www.novelasligeras.com/p/haken-no-kouki-altina.html hiszpański]
*[[Haken no Kouki Altina ~Brazilian Portuguese~|Português (portugalski)]]

==Streszczenie fabuły==
Regis jest molem książkowym i świetnym strategiem, jednak zupełnie nie radzi sobie z mieczem, ani tym bardziej z łukiem, więc łagodnie mówiąc słaby z niego żołnierz. Pewnego pochmurnego dnia dostaje przydział do jednostki mającej swoją bazę w twierdzy na samym krańcu imperium. Spotyka tam dziewczynę o czerwonych włosach i ognistych oczach. Szybko okazuje się, że jest to księżniczka Marie Quatre, której powierzono dowodzenie w tym rejonie, w rzeczywistości jednak została tam wygnana. Jednak bez względu na przeciwności dąży do zrealizowania jej marzenia.

== Tłumaczenie ==

'''Nowe rozdziały będą dodawane, gdy tylko przejdą przez korektę.'''

===Rejestracja===
Osoby chcące pomóc przy projekcie, powinny najpierw skontaktować się z którąś z osób odpowiedzialną za projekt poprzez forum toteż inna drogą komunikacji i [[Haken no Kouki Altina PL:_Rejestracja|zarejestrować się]] przy rozdziale, przy którym chcą pomóc.

===Standard Formatu ===
Wszystkie rozdziały (po edycji) muszą być dostosowane do ustalonych reguł: [[Format_guideline|General Format/Style Guideline]]

===Aktualizacje===
* 09.09.2013 - Utworzono stronę główną projektu.
* 12.10.2013 - Dodano tłumaczenie 1 rozdziału.
* 18.06.2015 - Ukończono tłumaczenie 1 tomu.

==Seria ''Haken no Kouki Altina'' stworzona przez Yukiya Murasaki==

===[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 1|Tom I]]===
[[File:ALTINA v01 cover.jpg|right|200px]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 1 Ilustracje|Ilustracje]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 1 Rozdział 1|Rozdział 1: Dziewczyna o czerwonych włosach i ognistych oczach]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 1 Rozdział 2|Rozdział 2: Obietnica o świcie]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 1 Rozdział 3|Rozdział 3: Rozwiązanie Altiny]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 1 Rozdział 4|Rozdział 4: Grzmot miecza]]
 

===[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 2|Tom II]]===
[[File:ALTINA v2 Cover.jpg|right|200px]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 2 Ilustracje|Ilustracje]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 2 Rozdział 1|Rozdział 1: Król barbarzyńców]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 2 Wtrącenie|Wtrącenie]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 2 Rozdział 2|Rozdział 2: Posłuszeństwo czy rebelia]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 2 Rozdział 3|Rozdział 3: Pod moją flagą]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 2 Rozdział 4|Rozdział 4: Piąta kampania przeciwko Fortowi Volks]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 2 Rozdział 5|Rozdział 5: Zaproszenie do jaskini lwa]]
 

===[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 3|Tom III]]===
[[File:ALTINA v3 Cover.jpg|right|200px]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 3 Ilustracje|Ilustracje]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 3 Rozdział 1|Rozdział 1: Miasta i dyliżans]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 3 Rozdział 2|Rozdział 2: Pojedynek w blasku księżyca]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 3 Rozdział 3|Rozdział 3: Rocznica założenia cesarstwa]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 3 Rozdział 4|Rozdział 4: Srebrna księżniczka]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 3 Rozdział 5|Rozdział 5: Szarża Białych Wilków]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 3 Wtrącenie|Wtrącenie]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 3 Rozdział 6|Rozdział 6: Queen's Navy]]

 

===[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 4|Tom IV]]===
[[File:ALTINA v4 Cover.jpg|right|200px]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 4 Ilustracje|Ilustracje]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 4 Prolog 1|Prolog I: Nadchodząca burza]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 4 Prolog 2|Prolog II: Heinrich Trois Bastian de Belgaria]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 4 Prolog 3|Prolog III: Czarna księżniczka i biały rycerz]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 4 Rozdział 1|Rozdział 1: Księżniczka Elizabeth]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 4 Rozdział 2|Rozdział 2: Cichy Tydzień]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 4 Rozdział 3|Rozdział 3: Stone Bridge]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 4 Rozdział 4|Rozdział 4: Płonąca wieża]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 4 Epilog|Epilog: Wojna,wojna, wojna ]]
 

===Tom V===
[[File:ALTINA v5 Cover.jpg|right|200px]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 5 Prolog|Przypomnienie]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 5 Rozdział 1|Rozdział 1: Płomienie wojny pośród nocy]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 5 Rozdział 2|Rozdział 2: Siostra bibliofila]]
:*[[Rozdział 3: Siódma Cesarska Armia]]
 

== Ekipa Projektu ==
*Administrator Projektu:

=== Tłumacze ===
:*[[user:Sacredus|Sacredus]]

=== Korektorzy ===
:*[[user:kartofell|kartofell]]

==Dotychczas wydano==

*Haken no Kouki Altina I 覇剣の皇姫アルティーナ I (29 października, 2012)
*Haken no Kouki Altina II 覇剣の皇姫アルティーナ II (28 lutego, 2013)
*Haken no Kouki Altina III 覇剣の皇姫アルティーナ III (29 czerwca, 2013)
*Haken no Kouki Altina IV 覇剣の皇姫アルティーナ IV (30 października, 2013)
*Haken no Kouki Altina V 覇剣の皇姫アルティーナ V (28 lutego, 2014, ISBN 978-4-04-729458-5)
*Haken no Kouki Altina VI 覇剣の皇姫アルティーナ VI (30 czerwca, 2014, ISBN 978-4-04-729730-2)
*Haken no Kouki Altina VII 覇剣の皇姫アルティーナ VII (30 października, 2014, ISBN 978-4-04-729977-1)
*Haken no Kouki Altina Shokitan 覇剣の皇姫アルティーナ小綺譚 (30 października, 2014, ISBN 978-4-04-729978-8)
*Haken no Kouki Altina VIII 覇剣の皇姫アルティーナ VIII (28 lutego, 2015, ISBN 978-4-04-730230-3)

[[Category:Light novel (Polish)]]

Haken no Kouki Altina PL: Tom 5 Rozdział 1

2019-05-22T22:41:51Z

Sacredus:

==Rozdział 1==

Rok 851, 30 kwietnia. Tuż przed południem.

Na placu przed bramą Fortu Volks, fortecy stworzonej w opuszczonej kopalni, leżeli zebrani ranni żołnierze, nowi rekruci napadnięci przez jednostki sąsiedniego państwa podczas ćwiczeń. Było ich jednak tak wielu, że ich jęki rozchodziły się po całej fortecy, a opatrywanie ran miało się ciągnąć aż do późnej nocy, więc każdy mogący przy tym pomóc był na wagę złota.

Jednak Regis i pozostali dowódcy mieli inną rolę do wypełnienia. Zebrali się w biurze dowódcy, które stanowiło prosty pokój z białymi ścianami i czarnymi kolumnami. Pomieszczenie to nie zmieniło się praktycznie od czasu przejęcia fortu z rąk Księstwa Varden, dodano jedynie wazy ze świeżymi kwiatami w rogach pomieszczenia. Woń róż przegrała jednak z silnym smrodem krwi z zakrwawionych ubrań zebranych, którzy do tej pory zajmowali się opatrywaniem rannych.

Na środku pokoju stał długi stół. Siedząca w jego środku głównodowodząca, Altina, westchnęła.

 – Że też doszło do czegoś takiego...

Miejsce po przeciwnej stronie zajmował Jerome, wychylający się do tyłu na krześle. Jako jedyny miał doświadczenie w takich przypadkach, dlatego też był w stanie zachować spokój. Ba, nawet nie próbował zetrzeć śladów krwi ze swojego munduru.

 – Hmph... Musicie tak się wypłakiwać z powodu śmierci jakichś rekrutów?

 – Nie chodzi o liczby, rekrutów czy weteranów. Straciliśmy naszych towarzyszy, rozumiesz?

 – A wzdychanie księżniczki przywróci ich do życia? Opłakiwanie zostaw ich rodzinom. Jeśli chcesz zapobiec kolejnym stratom, weź się w garść i skup na swojej roli.

 – Rozumiem to, ale...

Altina miała jedynie czternaście lat. Doświadczywszy takiej tragedii po raz pierwszy w życiu, potrzebowała czasu, żeby zebrać myśli.

Jerome spojrzał w bok.

 – Regis, to tyczy się też ciebie! Jak długo zamierzasz siedzieć z taką przerażoną miną?

 – Aaach, przepraszam...

Regis brał wcześniej udział w wojnie i widział wielu rannych, jednak teraz pierwszy raz doświadczył nieoczekiwanych strat jako strateg. Zamartwiał się, czy wszystkie podjęte przez niego decyzje były trafne, i czuł na sobie oceniające spojrzenia zmarłych pod jego dowództwem żołnierzy, przez co ledwie mógł złapać oddech.

Siedzący obok niego Evrard położył dłoń na jego ramieniu. Był to łysy, posiadający bujną brodę, doświadczony żołnierz o budowie ciała jak u niedźwiedzia. Wcześniej pełnił rolę dowódcy rycerzy, teraz jednak odpowiadał za obronę fortu.

 – Sir Regisie, jesteśmy żołnierzami, a to pole bitwy. Przygotowaliśmy się na śmierć, nie musi pan nieść tego ciężaru sam.

 – Dziękuję. Już się uspokoiłem.

Muszę wziąć się w garść, inaczej jeszcze więcej osób może stracić życie. Nie mogę sobie pozwolić na takie bezsilne gapienie się w stół.

Regis uspokoił oddech i rozejrzał się po pokoju.

Po jego prawej siedziała Altina, energiczna dziewczyna o urodzie mogącej przyćmić największe piękności z pałacu, choć miała teraz bardzo bolesną minę.

Obok niej miejsce zajmował jej ochroniarz Eric, szesnastoletni rycerz, całkowicie pozbawiony doświadczenia bojowego, przez co był tak samo blady jak Regis.

Po ich lewej siedzieli Eddie oraz książę Auguste.

Eddie był nie tylko szanowanym szermierzem, lecz także obecną głową rodu Balzac.

 – Nienawidzę zabijać, jednak jestem biegły w walce. Wyślijcie mnie na pole bitwy, kiedy tylko będzie to konieczne. 

Belgaria mogła poszczycić się wieloma bardzo doświadczonymi weteranami, jednak mało który dorównywał Eddiemu w szermierce.

Jego słowa uspokoiły trochę Regisa.

Pierwszy książę Auguste publicznie, przed obliczem cesarza, zrzekł się praw do tronu. Przynajmniej taka była oficjalna wersja. Tak naprawdę w jego imieniu zrobiła to młodsza siostra, Felicia. W forcie jedynie siedem osób znało jej prawdziwą tożsamość. Gdyby wyszła w jakiś sposób na jaw, konsekwencje poniosłaby także Altina. Po pierwsze, za okłamywanie władcy, gdyż wiedziała, kto podaje się za Auguste'a. Po drugie, za to, że sporo zyskała na tej sytuacji, gdyż Felicia oficjalnie oddała jej pierwsze miejsce w kolejce do tronu, należące do brata. Dalej musiała go udawać, pozostając w twierdzy jako gość, aby móc utrzymać swoją tożsamość w ukryciu.

Zwykle była radosna i pełna energii, teraz jednak miała wyjątkowo ponurą minę.

 – Mamie... nic nie jest?

 – Nic jej nie będzie. Rodzina Trouin ma swoich własnych żołnierzy, a w dodatku stacjonuje tam druga armia – pocieszył ją Eddie.

Felicia była córką królowej Catherine, głowy rodu Trouin, który posiadał ziemię w zachodniej części cesarstwa, gdzie uderzyły wrogie siły.

Według informacji, jakie zebrał Regis, tydzień wcześniej, 23 kwietnia o poranku portowe miasto Chaineboule zostało ostrzelane i zdobyte przez statek parowy należący do Wielkiej Brytanni. Był wyposażony w najnowsze działa typu 41 Elswick o zwiększonej sile ognia i zasięgu, podczas gdy Belgaria dysponowała jedynie żaglowcami, tak więc nie miała najmniejszych szans w tym starciu.

Na ląd zeszło wtedy dziesięć tysięcy żołnierzy, do tej pory powinno ich być już znacznie więcej.

Tego samego dnia druga armia wyruszyła, by przechwycić najeźdźców.

Minął już tydzień od pierwszej bitwy. Byłoby miło, gdyby jakoś udało im się odeprzeć atak.

Regis jednak nie miał złudzeń. Druga armia nie była przygotowana do walki z innym państwem, w dodatku nie liczyła nawet dziesięciu tysięcy zbrojnych, więc najprawdopodobniej poniosła sromotną klęskę. Ich marsz na zachód miał być tylko posunięciem pod publikę. Dodatkowo armia Wielkiej Brytanni dysponowała najnowszym uzbrojeniem – zarówno strzelbami, jak i działami, a także pancerzami wykonanymi z nowego stopu metali. Całość dawała im ogromną przewagę nad doświadczonymi w boju, jednak wyposażonymi tylko w łuki i włócznie żołnierzami Belgarii.

Regis przerwał tę myśl.

 – Pomijając drugą armię na zachodzie, cesarstwo na pewno natychmiast wysłało tam posiłki. Skoro i do nas, przebywających przy północnej granicy, dotarło wezwanie do broni, inne oddziały będące znacznie bliżej także otrzymały podobny rozkaz. – Regis spróbował pocieszyć księżniczkę.

 – Aha... – Felicia pokiwała głową.

W Belgarii armii przewodził sam cesarz, jednak obecny władca, Liam, był już w podeszłym wieku i nie mógł brać udziału w walkach na froncie, tak więc przekazał dowodzenie armią swojemu drugiemu synowi, Latreille. To od niego właśnie otrzymali rozkaz wysłania połowy swoich sił na zachód, utrzymując resztę w stanie gotowości.

Regis przeanalizował sytuację.

 – Belgaria prowadziła wiele wojen, jednak większość z nich była małymi potyczkami, skupionymi wokół kluczowych pozycji. Natomiast Wielka Brytannia wysłała spore siły, przeprowadzając inwazję na dużą skalę, dlatego Latreille doszedł do wniosku, że ich celem jest podbicie naszych ziem. W pełni się z nim przy tym zgadzam.

Altina pokiwała głową, a reszta zgromadzonych w ciszy słuchała Regisa.

 – Zachodni region i Fort Volks dzieli spory dystans, dlatego nawet jeżeli wyruszymy natychmiast, nie ma pewności, czy zdążymy na czas. Dlatego też Latreille rozkazał nam działać jako rezerwa. Z wojskowego punktu widzenia nie ma z tym najmniejszego problemu...

 – Z wojskowego? – spytała księżniczka.

 – Z politycznego jednak, ponieważ wasza wysokość i Latreille walczą o tron, to kwestia niecierpiąca zwłoki i musimy działać natychmiast.

 – Więc o to chodzi. Kto lepiej popisze się w tym starciu, zyska większe poparcie?

 – Najprościej ujmując, tak. Chociaż nie wiem, jak przygraniczny regiment może odmienić losy wojny, musimy uniknąć sytuacji, w której w ogóle do niej nie dołączymy.

Altina zrobiła niezadowoloną minę.

 – Ja też myślę, że musimy działać, ale nie chodzi o politykę! Chcę pomóc moim towarzyszom w potrzebie.

 – Racja...

Altina, choć czasem wyjątkowo uparta, jak małe dziecko, była wyjątkowo dobrą osobą. Właśnie dlatego Regis chciał posadzić ją na tronie.

 – W każdym razie to tyle, jeżeli chodzi o sytuację na zachodzie. Teraz skupmy się na Księstwu Varden nacierającym na fort. Nie możemy wysłać żadnych sił na front, póki nie rozwiążemy tego problemu.

 – Żołnierze nie skupią się na walce, jeżeli będą musieli ciągle oglądać się za plecy podczas marszu – skomentowała Altina.

 – Jak mamy im odpuścić po tym, jak nas zaatakowali?! Poślę te śmieci prosto do diabła! – dodał Jerome. Zwykle nie przejmował się doborem słów, jednak aż takie wybuchy złości stanowiły rzadki widok. Nie dawał tego po sobie poznać, jednak cały czas myślał o swoich podwładnych, przez co nie mógł zapanować nad gniewem.

Regis przejrzał w myślach kilka książek w poszukiwaniu jakiegoś planu, jednak do jego opracowania potrzebował zebrać więcej informacji.

W tym momencie do pokoju wszedł żołnierz i salutując, zameldował:

 – Raport! Wróg nadchodzi z sektora B4! Trzy tysiące piechoty!

 – Ta trasa... Są uzbrojeni w nową broń i działa?

 – Nie wszyscy. Jedynie część z nich ma nowe wyposażenie.

 – Wróg dostrzeżony w sektorze B3! Dwa tysiące piechoty!

 – Raport! Dwa tysiące piechoty w G5! Mają ze sobą działa!

Jeden po drugim wracali zwiadowcy, składając natychmiast raporty, po wysłuchaniu których Regis rozstawiał na mapie żółte flagi.

Altina spochmurniała.

 – Sporo ich. Próbują nas otoczyć?

 – To oddziały najemników, dlatego nie mają nowej broni. W końcu nie będą używać sprzętu, z którym nie są dobrze zaznajomieni.

 – Ale doświadczeni najemnicy są silni.

 – Mimo to szybko się wycofają, jeśli stracą przewagę. W porządku, bitwa skończy się jeszcze tej nocy.

 – Lepiej załatwić to szybko, ale naprawdę...? – Altina na początku zrobiła zdziwioną minę, po chwili jednak dodała z pewnością w głosie: – Wierzę w ciebie! Powiedz, co mamy robić.

Jerome wstał z krzesła.

 – Przedstaw swój plan, Regisie. I od razu uprzedzam, ma nie mieć słabych punktów. Chcę ich rozgromić tak, że już nigdy nawet nie pomyślą o zaatakowaniu nas!

Evrard wypiął pierś.

 – To dla takich dni trenowaliśmy! Pokieruj nami!

 – Obronię jej wysokość! – Także i Eric wstał z krzesła.

Eddie i Felicia przypatrywali się Regisowi.

Ich spojrzenia sprawiają, że chcę stąd uciec... No ale na brak pewności siebie nic nie poradzę. W każdym razie mam już potrzebne informacje.

Regis wskazał mapę.

 – Chcą zaatakować nas nowymi działami, dlatego je ze sobą zabrali.

Altina uniosła rękę.

 – Ale my też mamy nowe działa.

 – Czas na trochę techniki. Fort Volks ma działa typu 38, podczas gdy nasz przeciwnik dysponuje typem 41. Posiadają zarówno większą siłę, jak i zasięg.

 – W takim razie mają przewagę?

 – W kwestii siły i zasięgu tak. Jednak te działa nie są pozbawione wad.

Wszyscy zrobili zdziwione miny, w końcu przed chwilą strateg powiedział, że ich uzbrojenie ma gorsze parametry.

 – Typ 41 jest silniejszy, ale mniej mobilny, dlatego spotyka się go głównie na statkach. Według naszych informacji księstwo planuje ustawiać formacje przed fortem jeszcze tej nocy. Będziemy mieli trochę czasu, żeby się przygotować, a to daje nam przewagę. Co więcej, podczas ataku zamierzają polegać na działach, więc jeżeli je stracą, powinni się wycofać.

 – Ich powolne przemieszczanie dział daje nam przewagę, to rozumiem, ale one nie są po prostu lepsze od naszych? – Jakby dopowiadając do tych słów, Altina zrobiła minę pod tytułem "nic z tego nie rozumiem". Dzięki jej wrodzonej urodzie wyglądała przy tym wyjątkowo słodko.

Jerome uderzył w stół.

 – Znowu jakieś sztuczki! Dysponują lepszymi działami, ale ty chcesz wykorzystać ich domniemane słabości... Co ty knujesz?!

 – Nocną bitwę. Już poinformowałem żołnierzy, że mają się przygotować. Sir Jerome poprowadzi natarcie.

Altina nagle przybliżyła swoją twarz do Regisa.

 – Ja też jadę!

 – Odrzucone. Będzie lepiej, jeśli wasza wysokość zostanie w forcie.

 – Ludzie stracą do mnie zaufanie, jeżeli okażę tchórzostwo. Co to za dowódca, ukrywający się w bezpiecznej bazie?!

 – Ach...

Miała rację. Dla większości żołnierzy to było pierwsze wojenne doświadczenie, nie mieli także okazji zobaczyć pojedynku Altiny i Jerome'a. Nawet jeżeli weterani im o tym opowiadali, po ujrzeniu Jerome'a w walce z pewnością zaczną stawać po jego stronie, co doprowadzi do utraty autorytetu przez Altinę i ostatecznie do reorganizacji całego regimentu.

 – Ale to nocna bitwa...

 – Po co miałabym brać w tym udział, gdyby nie było żadnego ryzyka, Regisie?

 – Cóż, trudno. Uszanuję twoją decyzję, wasza wysokość.

Regis często nazywał ją Altiną i większość zebranych o tym wiedziała. Jednak weterani, jak Evrard, wyjątkowo szanowali księżniczkę, zwracając się do niej nawet per "bogini". Bez wątpienia była piękna, a w dodatku wyjątkowo silna. Nietrudno było sobie wyobrazić, że doświadczony żołnierz na widok tak młodej, urodziwej księżniczki walczącej jak normalny wojak, w dodatku przy użyciu ogromnego miecza, byłby w szoku, nie mogąc uznać tego za realne. Dlatego używanie jej przezwiska w obecności takich osób nie wchodziło w grę. Co więcej, Regis nie miał pojęcia, kiedy wrócą zwiadowcy z raportami. Jeżeli źle zrozumieją łączące ich relacje, bez wątpienia odbije się to negatywnie na ich morale. W końcu strateg był zwykłym mieszczaninem, a ona pierwszą w kolejce do tronu księżniczką.

 – No dobrze, tak będzie wyglądać formacja. – Plan zakładał opuszczenie fortu, by przeprowadzić szybki, ryzykowny atak. – Wasza wysokość jest tego pewna? 

Altina zacisnęła pięść.

 – Ruszamy! Zgnieciemy ich armię tej nocy, a potem ruszamy na zachód!

To była bezksiężycowa noc. Z oddali dochodził brzęk zbroi żołnierzy armii księstwa Varden, ustawionych na skraju lasu, poza zasięgiem dział fortu Volks. Dokładnie w tym samym miejscu, w którym armaty ustawił Regis, kiedy atakowali tę fortecę, z tym że dysponowali wtedy mniejszymi i starszymi działami, a zbrojnych mieli jedynie dwa tysiące.

Według raportów Księstwo Varden posiadało dwadzieścia tysięcy zbrojnych i dwadzieścia dział typu 41 Elswick, a same główne siły pod fortem liczyły cztery tysiące. Niecałe 10 Ar (715 m) od tej wielkiej armii stały ukryte w lesie jednostki Regisa w liczbie dwustu żołnierzy.

Gdyby ich dostrzeżono, w mgnieniu oka zostaliby otoczeni i wybici, stąd tak małe siły po ich stronie. Chociaż Regis przeczytał o tym w książce, ze strachu czuł się wyjątkowo niepewnie, zupełnie jakby ktoś przycisnął mu od tyłu nóż do gardła. Znajdowali się na północy, więc mimo wczesnej wiosny temperatura spadła wyjątkowo nisko. Na szczęście noc była bezwietrzna.

Altina zamknęła oczy, czekając na sygnał.

 – ...

Miała ze sobą Grand Tonnerre Quarte, jedno z ostrzy ognistego cesarza, srebrny miecz o długości 26 Pa (192 cm).

Niedługo miała zacząć się bitwa.

Przy księżniczce stał Eric, kryjąc się w cieniu, przez co ledwie było go widać.

Eddie także dołączył do bitwy jako ochroniarz. Gdyby starcie nie przebiegło po ich myśli, miałby okazję zabłysnąć. Felicia oczywiście została w fortecy, w końcu nie mogła walczyć. W przeciwieństwie do jej rodzeństwa – Altiny, Bastiana czy Latreille, nie została obdarzona nadnaturalną siłą i nie różniła się niczym od innych dziewczyn w jej wieku.

Evrard dowodził siłami obrony fortecy i chociaż zajmował teraz bezpieczniejszą pozycję, wciąż odgrywał ważną rolę w tym starciu.

Jerome przewodził pięciuset żołnierzom, ukrytym najbliżej sił wroga. Mimo niewielkiego rozmiaru tego oddziału składał się on z samych elitarnych rycerzy. Odgrywali najważniejszą rolę, więc zostali ustawieni tak blisko przeciwnika, że słyszeli chrapanie wrogich jednostek. Jeżeli by ich dostrzeżono, cały plan spaliłby na panewce, więc ponosili największe ryzyko.

Pora już zaczynać? – Regis spojrzał na zegarek.

Chociaż była bezksiężycowa noc, dzięki częściowo zasłoniętemu przez liście światłu gwiazd dał radę zobaczyć swoje ręce.

 – Już czas...

W tym momencie rozległ się huk wystrzału dział z fortu Volks. Zaalarmowało to wrogów, ustawiających się w formacji. Część z nich to zaskoczyło, inni, wiedząc, że to były armaty starego typu i nie miały szans ich dosięgnąć, zaczęli kpić. Nagle od strony lasu dobiegł dźwięk wybuchu, a Regis uśmiechnął się, bo poczuł, że wygrał to starcie.

Pośród wrogich żołnierzy pewnie jedynie garstka od razu zrozumiała, co się dzieje. W końcu nie ma szans, aby działa z fortu dały radę ich dosięgnąć, a jednak do wybuchów doszło za ich pozycją.

Z twierdzy wystrzelono kolejną salwę pocisków. Tym razem do eksplozji doszło blisko centrum formacji przeciwnika.

Regis usłyszał krzyki po germańsku.

 – Dowódco, działa! Dosięgły nas działa z fortu!

 – Niemożliwe! Powinniśmy być poza zasięgiem typu 38!

 – A-Ale...!

Kolejna eksplozja, jeszcze bliżej ich pozycji.

W tej sytuacji doświadczeni najemnicy nie czekaliby nawet na rozkazy. Skoro byli w zasięgu dział, mogli jedynie wycofać się albo zaatakować, a ponieważ nie padł rozkaz natarcia, rozpoczęli odwrót.

Dowódca sił Varden myślał pewnie, że atak z takiej odległości jest niemożliwy. Oczywiście Regis nie mógł tego wszystkiego wiedzieć, jednak nie miało to znaczenia, bo dla przerażonych żołnierzy inteligencja dowódcy nic nie znaczy. Bez względu na jego uzdolnienia nie mógł uniknąć problemów z kontrolowaniem swoich sił w takiej sytuacji. Dosięgnął ich ostrzał dział, które nie powinny im zagrażać, tak więc pozostało wycofać się poza ich zasięg. Takie były procedury, więc wrogi dowódca nie miał wyboru.

 – Odwrót! Wycofać się do lasu!

 – Tak jest! Wszystkie jednostki do lasu!

Zwykli żołnierze, czekający dotąd na rozkazy, rzucili się do biegu.

Wystrzały z fortu Volks przybrały na sile.

Wrogie oddziały nie miały wyboru, musiały uciekać poza ich zasięg, prosto w paszczę czekających na nich czarnych bestii.

Jerome, dowodzący pięciuset rycerzami, krzyknął, wyciągając miecz.

Mimo że wróg miał do dyspozycji cztery tysiące zbrojnych, uciekali teraz w popłochu, bez żadnego składu. W ogóle nie spodziewali się zasadzki, tak więc to było wyjątkowo jednostronne starcie.

Zbrojni Jerome'a, a także on sam, mieli białe chusty przywiązane do prawej ręki, żeby rozpoznawać swoich podczas starcia. Zostali także wyposażeni w gwizdki do komunikowania swojej pozycji. Nawet walcząc w takich ciemnościach, mogli nie tylko rozpoznać swoich, ale także wiedzieć, gdzie są. W przeciwieństwie do nich armia Księstwa była całkowicie nieprzygotowana do takiego starcia, ponieważ planowała długotrwałe oblężenie.

Nie można było oczywiście nazwać ich dowódcy niekompetentnym. W końcu wynajął najemników, co nie było tanie, a wcześniejsze przygotowanie do takiego nocnego starcia, które miało wyjątkowo niskie szanse, by się wydarzyć, można uznać po prostu za nierealistyczne.

Kolumna ognia rozświetliła las. Wróg wykorzystał okazję, że mógł coś przez chwilę zobaczyć, i spróbował zaatakować, jednak połowa jego żołnierzy uciekła już we wszystkich możliwych kierunkach. Nic w tym dziwnego, przecież wpadli w pułapkę w miejscu, gdzie nie docierały do nich rozkazy. Gdyby zostali w miejscu, straciliby szybko możliwość ucieczki.

Poddenerwowana Altina powiedziała:

 – Jak do tej pory wszystko idzie zgodnie z planem, Regisie.

 – Tak. Dźwięk i rozbłyski dział strzelających ślepakami doskonale zgrały się z wybuchami ładunków podłożonych przez naszych inżynierów w pobliżu pozycji wroga.

 – Dlatego uznali, że są pod ostrzałem. Nie dziwię im się.

 – Gdyby nie zasłona nocy, szybko odnaleźliby skrzynie z prochem użytym do tej sztuczki.

W tym momencie do kwatery przyszedł zwiadowca.

 – Główne siły Varden kierują się na północny zachód!

 – Hmm, tak jak w książce. Gdyby dowodził nimi dowódca, byłoby trudno przewidzieć ich ruchy, ale panuje tam teraz chaos, więc poruszają się bez żadnego namysłu.

Bazując jedynie na własnym osądzie, uciekający żołnierze powinni kierować się w stronę Księstwa Varden. To podstawa psychologii. W przypadku zagrożenia większość osób ucieka do domu albo w tę samą stronę, co inni. Wiedząc to, Regis rozstawił żołnierzy na trasie ich ewentualnej ucieczki, co miało dać im możliwość wybicia albo schwytania znacznej części wrogich jednostek. Dla żołnierzy Varden to musiało wyglądać, jakby zostali zalani przez armię Belgarii.

Wynik starcia był już przesądzony.

Dla Regisa nie miało znaczenia, że najniżsi rangą żołnierze uciekną, jednak Przygraniczny Regiment Beilschmidt dostał rozkaz wysłania połowy swoich sił na zachód. Z zarówno Altiną, jak i Jeromem poza fortem obrona będzie osłabiona, tak więc aby zapobiec kolejnym atakom Księstwa Varden w najbliższej przyszłości, musieli odnieść tu spektakularne zwycięstwo, jak najbardziej osłabiając siły wroga.
Mimo to Regis westchnął.

 – Heh, nie nadaję się do ścigania wroga.

 – Ja też za tym nie przepadam. Skoro o tym mowa, sytuacja nie wygląda nawet aż za dobrze?

Niektórzy z przeciwników uciekali w stronę fortu, dlatego też główne siły także zaangażowały się w walkę, jednak jeszcze nie doszło do sytuacji, w której sama Altina musiałaby walczyć. Grupa dowodzona przez Eddiego wystarczyła, aby się nimi zająć.

 – Cóż, czy to źle? Gdybyśmy tak jak oni toczyli nocną bitwę w środku lasu, też nie bylibyśmy w stanie dostrzec pozycji wroga.

 – Regisie, czyżby... Wybrałeś takie ustawienie formacji, bo wiedziałeś, że tak będzie?

 – W końcu król nigdy nie powinien walczyć na pierwszej linii. – odpowiedział mężczyzna szeptem, żeby strażnicy nie usłyszeli.

Altina zrobiła zniesmaczoną minę.

 – Regis znowu mnie oszukał!

 – Nieprawda.

 – Kłamca!

 – Jesteśmy poza fortecą, prawda? Poza tym nie opuszczaj gardy, tu wcale nie jest tak bezpiecznie.

 – ...!

Altina otworzyła szeroko oczy, wyciągnęła wielki miecz z pochwy jednym palcem, a następnie wyprowadziła pchnięcie przed siebie.

Regis... nie umarł na miejscu.

Ostrze minęło jego twarz o włos, trafiając coś w ciemności. Rozległ się brzdęk uderzającego o coś metalu, a chwilę później u stóp Regisa upadł bełt.

 – Fiuuu! – zagwizdał ktoś na czubku drzewa położonego od strony pola bitwy, a następnie zwinnie jak małpa zszedł na dół, skacząc po gałęziach.

Dziecko? – pomyślał Regis, dostrzegając drobną figurę.

Po chwili dobiegł ich żeński głos:

 – Nieźle! Zablokowałaś bełt wystrzelony nagle w takiej ciemności – rzuciła dziewczyna po germańsku.

Altina przyjęła pozycję do walki, odpowiadając po belgarsku:

 – To żaden niespodziewany atak, skoro dobiegł od frontu! Poza tym po tak długim czasie oczy przyzwyczaiły się do ciemności.

Regis mimo tak długiego czasu spędzonego z księżniczką wciąż nie przywykł do ciemności, a tym bardziej nie zauważył lecącego w jego stronę bełtu. Albo Altina była taka wspaniała, albo po prostu Regis taki bezużyteczny.

Ich przeciwniczka wyszła z cienia drzewa, wchodząc w miejsce oświetlone przez światło księżyca. Była to młoda dziewczyna z kuszą i kołczanem na plecach. Mimo młodego wieku biła od niej pewność siebie. Nawet nie mrugnęła, kiedy ciężko opancerzona straż księżniczki wyciągnęła miecze.

 – Hahaha! Belgarska księżniczka jest naprawdę interesująca.

 – Zachowujesz spokój w samym środku formacji wroga?

 – Oczywiście! W końcu nie macie szans. – Dziewczyna z uśmiechem odgarnęła swoje kręcone włosy. Bez wątpienia nie zrobiła tego na pokaz, ona naprawdę była aż tak pewna siebie. W tym momencie Regis dostrzegł w jej włosach srebrną spinkę w kształcie odwróconego lisa. Ten widok coś mu przypomniał.

 – Czyżbyś należała do grupy Renarda Pendu?

 – Och? – Dziewczyna spojrzała na Regisa. – Jest tak obeznany czy nasza sława aż tak się rozeszła?

 – Kim oni są? – spytała Altina ze zdziwioną miną.

 – To grupa najemników, mająca na koncie wielkie osiągnięcia wojenne w Germanii. Tylko że powinni teraz brać udział w północnej wojnie domowej...

 – To nie tak, że się z niej wycofaliśmy, po prostu nagrody tutaj są o wiele wyższe. Dzięki temu, że przejęliście fort, dostaliśmy więcej pracy. Za zabicie cię zainkasujemy naprawdę sporą sumę, księżniczko.

 – Głuuupia! Nie dzieli się skóry na żywym niedźwiedziu!

 – Hahaha! Mój brat mówi, żeby nie chwalić dnia przed zachodem słońca. Jesteś nim czy jak?

 – Nawet go nie znam!

 – Gilbert jest bardzo przystojny!

Według książki, którą przeczytał Regis, Gilbert Schweinzeberg był przywódcą grupy Renarda Pendu, często nazywanym też królem najemników. Podobno nigdy nie przegrał walki, nawet w starciu z wieloma przeciwnikami, oraz nieobca mu była sztuka negocjacji. Miał jedno oko, a w walce używał trójzębu.

 – To twój brat? W takim razie ty jesteś Jessica? 

 – Nie, to moja starsza siostra. Ja nazywam się Franziska. Skoro o tym mowa, wydajesz się mnie znać. Czyżby mój fan? Chcesz uścisnąć mi rękę? Hahaha! – śmiejąc się, dziewczyna przeładowała kuszę.

Jej broń używała dźwigni do naciągania cięciwy, tak więc w przeciwieństwie do typowych kusz, nastawionych na siłę wystrzału, jej celem było prowadzenie jak najszybszego ostrzału. Wykorzystywała też bełty krótsze niż normalne.

Zanim jednak zdążyła wystrzelić, Altina ruszyła biegiem w jej stronę.

 – Na tym dystansie kusza jest bezużyteczna!

Mimo że strażnicy byli uzbrojeni i gotowi do walki, Altina całkowicie ich zignorowała.

Chyba trzeba będzie przemyśleć sens trzymania przy niej straży.

Kiedy księżniczka uniosła miecz, Regis krzyknął:

 – Przeciwnicy na drzewie!

Należało zakładać, że skoro Franziska z niego zeszła, to skrywało się tam jeszcze kilku wrogów.

Zgodnie z przewidywaniami z czubka drzewa wystrzelił kolejny bełt, który Altina zablokowała bokiem swojego miecza. Następny jednak poszybował w stronę Regisa, na szczęście Eric w ostatniej chwili zasłonił go tarczą.

 – Nic panu nie jest?

 – W porządku. Powierzam księżniczkę w twoje ręce.

 – Tak jest!

Kilku strażników zostało rannych w tym ataku. W końcu w takiej ciemności trudno dostrzec atak z dystansu, a w dodatku żaden z nich nie zostawił boku księżniczki, żeby samemu ochronić się przed ostrzałem.

 – Do walki! Chronić księżniczkę! Pokażmy im siłę cesarskich żołnierzy!

 – Taaa!

Altina, całkowicie ignorująca otoczenie, wyprowadziła cięcie wymierzone we Franziskę.

 – Iaaa!

 – Uuups.

Zaatakowana z łatwością uchyliła się przed ciosem.

Chociaż miecz Altiny wydawał się powolny, uniknięcie jego cięcia wymagało niebywałej zwinności. Co więcej, dziewczyny walczyły w całkowitej ciemności.

 – Przyjście tu było dobrą decyzją. Nie tylko spotkałam ciekawego przeciwnika, ale zarobię też nagrodę za zabicie belgarskiej księżniczki!

 – To nie będzie proste!

Eric wyprowadził pchnięcie w miejsce, w które odskoczyła Franziska.

 – Ha!

 – Nie przeszkadzaj!

Dziewczyna uniknęła ciosu, kucając i jednocześnie strzelając z kuszy.

 – Ghhh!

Eric zamarł.

O nie!

Regisa przeszły ciarki. Altina wykrzyczała imię rycerza, jednak nie otrzymała odpowiedzi, a młody wojak upadł na ziemię.

 – Natychmiast mu pomóżcie! – krzyknął Regis.

Jednak strażnicy, którzy chcieli ruszyć chłopakowi na pomoc, zostali zatrzymani przez grad bełtów; nawet obszar tuż przed strategiem został ostrzelany.

Regis zdał sobie sprawę, że stojąc na widoku, stwarza walczącym tylko więcej kłopotów, więc skrył się za drzewem.

Z pewnością zasługują na swoją sławę. Otoczyli i ostrzelali przeciwników, mając do dyspozycji jedynie światło gwiazd. Muszą rekrutować tylko naprawdę najlepszych żołnierzy.

Rycerze Belgarii nie byli aż tak słabi, by na długo zostać przygwożdżonymi atakiem dystansowym. Już po chwili wystrzelili swoje strzały w stronę drzewa, z którego dobiegał ostrzał, zabijając tym samym trzech przeciwników. Nie mogli potwierdzić, czy pokonali wszystkich, ponieważ w ciemności prawie nic nie widzieli. Nie czekając ani chwili, podjęli kolejną próbę dotarcia do Erica.

Oby przeżył – pomyślał Regis.

Altina wciąż walczyła z Franziską.

Ponieważ znajdowały się blisko siebie, żaden z rycerzy nie ważył się wystrzelić w ich stronę, bo mógłby trafić księżniczkę. W dodatku istniało ryzyko, że sami zostaną zranieni przez wielkie ostrze księżniczki.

 – Jak śmiesz!

 – Za wolno!

Franziska pochyliła się, żeby uniknąć ciosu. Normalnie w tej pozycji nie było jak wyprowadzić kontrataku, jednak dziewczyna walczyła kuszą, wystarczyło więc jedynie naciśnięcie spustu.

 – To ja wezmę tę skórę niedźwiedzia!

Pocisk wystrzelił w stronę oka Altiny. Jej piękne, czerwone włosy rozwiały się na wietrze.

 – Co?!

Księżniczka uniknęła ataku, jedynie przechylając szyję na bok, a bełt minął jej policzek ledwie o kilka centymetrów.

 – Niemożliwe!

 – Tym razem na pewno!

Jednak nieważne, do jak szybkiego ostrzału stworzono kuszę, wymagała przeładowania.

 – Khhh...

Franziska się wycofała.

Widząc, że jej przeciwniczka nie kontratakuje, Altina wyprowadziła cięcie wymierzone w jej brzuch.

 – Hahaha!

 – He?!

Franziska, wciąż trzymając kuszę w lewej ręce, prawą chwyciła się gałęzi, w ostatniej chwili uciekając w górę, a cięcie księżniczki trafiło w pień drzewa.

 – Ghhh!

Siła ataku była tak duża, że Altinę na chwilę ogłuszyło i poczuła ból w rękach.

Franziska zrobiła obrót na gałęzi, jednocześnie pociągając dźwignię kuszy, a podczas lądowania załadowała do niej nowe bełty.

 – Hahaha! Dzisiejszej nocy zostanę sławna! 

Altina, wyciągając miecz z drzewa (co pozostawiło głęboki otwór w pniu), usłyszała dziwny trzask. Najpierw pomyślała, że wydało go drzewo, jednak to Grand Tonnerre Quatre wygiął się w dziwny sposób, więc księżniczka szybko wbiła go w ziemię.

Złamał się?!

 – Ni-Niemożliwe... – powiedziała do siebie Altina, mrużąc oczy.

Franziska wykorzystała tę okazję do wystrzelenia pocisku.

Serce Regisa o mało nie stanęło z przerażenia, jednak na szczęście mężczyzna w czarnym ubraniu, Eddie Fabio de Balzac, zablokował bełt swoim Defendre Sept.

 – Ej, Altina, żarty sobie stroisz?

 – Ni-Nic z tych rzeczy!

 – Więc chodzi o twój brak żądzy krwi?

 – Ach...

Znali się od dzieciństwa, więc nie używali wobec siebie formalności.

Eddie stanął w pozycji bojowej przed Altiną.

Franziska zawczasu przeładowała broń, jednak czując, że ma przed sobą trudnego przeciwnika, zachowała ostrożność.

 – Kim jesteś?!

 – Pochodzę z rodu Balzac. Jako najemnik pewnie o mnie słyszałaś.

 – Leniwy Diuk?

 – Widać krążą o mnie jakieś złe plotki.

To przezwisko wzięło się z tego, że mimo doskonałych umiejętności władania mieczem nigdy nikogo nie zranił w walce.

 – Co? Prowokujesz innych do śmiechu tylko dlatego, że nienawidzisz walczyć?

 – Cóż, masz rację, choć nie całkiem.

 – Mam zamiar zabić tamtą księżniczkę, więc oszczędź mi czasu i zejdź z drogi! – krzyknęła Franziska, ruszając do ataku. Biorąc pod uwagę jej dystansową broń, było to nieoczekiwane posunięcie.

Eddie wyprowadził poziome cięcie.

Dziewczyna uchyliła się, celując jednocześnie w Altinę, wciąż trzymającą złamany miecz, bez którego była łatwym celem.

 – Już pora, moja niedźwiedzia skórko!

 – Khh...

Franziska pociągnęła za spust. Rozległ się metaliczny dźwięk, jednak kusza nie wystrzeliła.

 – Co jest?!

Dziewczyna popatrzyła na swoją broń. Cięciwa została przecięta, do czego mogło dojść jedynie podczas ataku, którego uniknęła przed chwilą.

 – T-Ty...?!

Spojrzała na Eddiego, jednocześnie zwiększając dzielący ich dystans.

 – Wybacz, proszę, ale ta kusza była niebezpieczna, więc pozwoliłem sobie ją zniszczyć.

 – Jak to możliwe... Przecież jesteś leniwym diukiem! Co się dzieje?!

 – Chyba zaszło pewne nieporozumienie. Powodem, dla którego nikogo nie zraniłem, nie była moja niechęć do walki, tylko ogólna niechęć do zabijania.

 – Co to ma w ogóle znaczyć? Nie żartuj sobie ze mnie! – Franziska zrobiła się czerwona ze złości.

Widząc, że ich przeciwnik stracił broń, rycerze ruszyli do walki.

 – Schwytać ją!

 – Otoczyć ją! Nie pozwolić jej uciec!

 – Schisse! Cholerne płotki!

Rycerze atakowali ją kolejno, jednak Franziska unikała wszystkich ciosów, chociaż całość wyglądała, jakby współpracowali z nią w jakimś tanecznym układzie. Nie mając ze sobą ani miecza, ani tarczy, mogła robić jedynie uniki, co zresztą i tak przekraczało możliwości normalnej osoby. Gdyby walczyli podczas dnia, mogliby użyć łuków, by strzelić jej w plecy, chociaż.... noc również tego nie wykluczała.

Franziska jednak uciekła z kręgu rycerzy, znikając w ciemności. Dopiero wtedy żołnierze wystrzelili swoje strzały, strzelając w ciemno, głównie z frustracji.

Od strony lasu dobiegł gniewny krzyk:

 – Następnym razem cię zabiję, księżniczko! Ciebie też, diuku Balzac!

Eddie schował miecz do pochwy.

 – Wolałbym cię więcej nie spotkać, o ile to możliwe.

Regis rozkazał żołnierzom przenieść obóz, ponieważ odkryto ich pozycję, a później poszedł sprawdzić stan Erica.

<center>================================================</center>

Szpital Fortu Volks.

 – To zostawi bliznę – powiedziała lekarka, jedna z niewielu kobiet w tym zawodzie. Miała na sobie biały fartuch oraz okulary, które świetnie pasowały do jej krótkich włosów.

 – Wciąż... żyję – wydukał Eric, wpatrzony w sufit.

Otaczały go białe kurtyny.

Zawdzięczał to pani doktor. Normalnie jako podoficer opatrywano by jego rany w szpitalu polowym, na zwykłym prześcieradle leżącym na ziemi.

Jego lewe ramię zostało mocno owinięte bandażem, przez co nie mógł w ogóle ruszyć łokciem, w dodatku drętwiały mu palce.

Podczas walki uniósł tarczę zbyt późno, przez co bełt trafił go w lewe ramię, zaledwie parę centymetrów od serca.

Lekarka poszła opatrzyć innych pacjentów.

 – Bo wygraliśmy. Miałeś wyjątkowe szczęście. Przegrana opóźniłaby opatrzenie twoich ran i mógłbyś zginąć.

 – Więc wygraliśmy... Co z jej wysokością?

 – Jest strasznie przygnębiona, ale wyszła z tego ledwie z kilkoma siniakami.

 – To... naprawdę... wspaniale...

Eric westchnął z ulgą, w końcu dla strażnika ochrona swojego dowódcy była bardzo ważna.

 – Martwili się o ciebie. Sir Evrard, jej wysokość, a także monsieur Regis przyszli cię odwiedzić. Jednak mogliby dostrzec pewne szczegóły dotyczące twojego ciała, więc przegoniłam ich przed opatrzeniem twojej piersi. Skoro już nie śpisz, chcesz im coś przekazać?

 – Nie ma takiej potrzeby. Rano wyruszają na zachód, a ja nie będę w stanie udać się z nimi... Dlatego nie chcę, żeby tracili czas na kogoś tak bezużytecznego jak ja...

 – Ej! Bezużytecznego... Cóż, niech ci będzie.

Lekarka odłożyła ponownie rozmowę na chwilę, żeby zajrzeć do innych pacjentów.

Eric zakrył oczy prawą ręką, jednocześnie zagryzając zęby, a z jego oczu zaczęły płynąć łzy.

 – Uuuuu...

Lekarka udała, że nie słyszy płaczu, kontynuując opatrywanie innych rannych.

Po jakimś czasie...

 – Czyż to nie monsieur Regis? – dobiegło zza kurtyn.

 – Musi być ci teraz strasznie ciężko, dobra robota – odpowiedział chłopak.

 – ...

Słysząc głos stratega, Eric zesztywniał.

Jestem ochroniarzem, więc pewnie rozczarował się, że nie udało mi się zasłonić jej wysokości tarczą – pomyślał Eric, bojąc się pokazać swojej twarzy Regisowi.

Lekarka zadała kolejne pytanie.

 – Stało się coś, monsieur Regisie?

 – Niedługo będzie świtać, więc wkrótce wyruszamy.

 – Ach, już pora? Najmocniej przepraszam, że musiał pan stracić czas, żeby po mnie przyjść. Nie powinien pan przypadkiem teraz spać?

 – Poza jej wysokością i sir Jeromem żaden z rycerzy biorących udział w nocnych walkach nie wyrusza na wyprawę. To ja najmocniej przepraszam, że przeze mnie nie mogłaś zmrużyć oka.

 – Monsieur powinien martwić się o siebie. W końcu mogę zdrzemnąć się w wozie. 

 – Haha, ja też będę nim jechać.

 – No tak, racja.

 – Co z Erikiem?

Eric przełknął głośno ślinę.

Po chwili ciszy lekarka odpowiedziała, że wciąż śpi.

 – Rozumiem.

 – Nie może pan go zabrać. Wyleczenie tej rany zajmie miesiąc, a dojście do pełni sił dwa.

 – Ach, rozumiem. Chciałem jedynie wyrazić mu swoją wdzięczność.

 – Wdzięczność? Chyba nie za szarżę na wroga i danie się postrzelić, prawda?

 – Zanim został ranny, ocalił mi życie. Gdyby nie on, to ja leżałbym teraz na tamtym łóżku.

 – Rozumiem. Monsieur nie nosi zbroi, więc leżałby raczej w trumnie, a nie na łóżku.

 – Cóż, to też byłoby możliwe.

 – Chociaż miałabym wtedy mniej pracy.

 – Haha, może nie powinienem tego mówić, ale chyba lepsze to niż zwiększanie nakładu pracy dla kapłanów.

 – Może chociaż lekka zbroja?

 – To nie wchodzi w grę. Gdyby strateg nosił zbroję, oznaczałoby to, że obawia się ataku nieprzyjaciela na kwaterę, czyż nie? Przyznawałby się do braku pewności w powodzenie własnych planów.

 – Czyżby?

 – Tak naprawdę... nie mogę wstać, nosząc zbroję.

 – Jaki słaby!

 – Haha... W każdym razie chciałem podziękować Ericowi, ale nie chcę go budzić. Mogę zostawić mu list?

 – Może pan to przecież zrobić po powrocie. Takie rzeczy najlepiej mówić prosto w twarz.

 – Cóż, tak będzie najlepiej. W takim razie proszę się przygotować i zejść na pierwsze piętro, kiedy będzie pani gotowa.

 – Dobrze.

Po pożegnaniu Regis wyszedł ze szpitala, a lekarka odsłoniła kurtynę Erica.

 – Uuuch...

 – Spotkałeś osobę, którą tak bardzo chciałeś zobaczyć, więc nie masz powodu do płaczu.

 – Wiem. Nie będę.

 – Muszę jechać z jej wysokością. Resztę zostawię w rękach mojego asystenta. Masz go słuchać i wydobrzeć przed powrotem monsieur Regisa – zakończyła kobieta nietypowym dla niej, wyjątkowo delikatnym tonem.

Eric, wycierając łzy, dodał:

 – Chcę... stać... się silniejszy... i wypełnić mój obowiązek.

Lekarka nie odpowiedziała, bawiła się jedynie włosami Erica.

<noinclude>
{| border="1" cellpadding="5" cellspacing="0" style="margin: 1em 1em 1em 0; background: #f9f9f9; border: 1px #aaaaaa solid; padding: 0.2em; border-collapse: collapse;"
|-
| Wróć do [[Haken no Kouki Altina PL: Tom 5 Prolog|Przypomnienie]]
| [[Haken no Kouki Altina PL|Strona Główna]]
| Idź do [[Haken no Kouki Altina PL: Tom 5 Rozdział 2|Rozdział 2]]
|-
|}
</noinclude>

Haken no Kouki Altina PL: Tom 5 Rozdział 2

2019-05-22T22:41:26Z

Sacredus: Created page with "==Rozdział 2== Rankiem, zanim jeszcze żar pozostały po nocnych walkach zdążył się rozwiać, Przygraniczny Regiment Beilschmidt opuścił bramy Fortu Volks. Regis jecha..."

Haken no Kouki Altina PL

2019-05-22T22:38:44Z

Sacredus: /* Tom V */

[[File:ALTINA v01 cover.jpg|thumbnail|right|250px]]
'''Haken no Kouki Altina''' (覇剣の皇姫アルティーナ) to powieść młodzieżowa napisana przez ''Yukiyo Murasaki'', do której ilustracje stworzył ''himesuz''.

Haken no Kouki Altina jest również dostępne w następujących językach:
*[[Haken no Kouki Altina|English (angielski)]]
*[http://www.novelasligeras.com/p/haken-no-kouki-altina.html hiszpański]
*[[Haken no Kouki Altina ~Brazilian Portuguese~|Português (portugalski)]]

==Streszczenie fabuły==
Regis jest molem książkowym i świetnym strategiem, jednak zupełnie nie radzi sobie z mieczem, ani tym bardziej z łukiem, więc łagodnie mówiąc słaby z niego żołnierz. Pewnego pochmurnego dnia dostaje przydział do jednostki mającej swoją bazę w twierdzy na samym krańcu imperium. Spotyka tam dziewczynę o czerwonych włosach i ognistych oczach. Szybko okazuje się, że jest to księżniczka Marie Quatre, której powierzono dowodzenie w tym rejonie, w rzeczywistości jednak została tam wygnana. Jednak bez względu na przeciwności dąży do zrealizowania jej marzenia.

== Tłumaczenie ==

'''Nowe rozdziały będą dodawane, gdy tylko przejdą przez korektę.'''

===Rejestracja===
Osoby chcące pomóc przy projekcie, powinny najpierw skontaktować się z którąś z osób odpowiedzialną za projekt poprzez forum toteż inna drogą komunikacji i [[Haken no Kouki Altina PL:_Rejestracja|zarejestrować się]] przy rozdziale, przy którym chcą pomóc.

===Standard Formatu ===
Wszystkie rozdziały (po edycji) muszą być dostosowane do ustalonych reguł: [[Format_guideline|General Format/Style Guideline]]

===Aktualizacje===
* 09.09.2013 - Utworzono stronę główną projektu.
* 12.10.2013 - Dodano tłumaczenie 1 rozdziału.
* 18.06.2015 - Ukończono tłumaczenie 1 tomu.

==Seria ''Haken no Kouki Altina'' stworzona przez Yukiya Murasaki==

===[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 1|Tom I]]===
[[File:ALTINA v01 cover.jpg|right|200px]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 1 Ilustracje|Ilustracje]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 1 Rozdział 1|Rozdział 1: Dziewczyna o czerwonych włosach i ognistych oczach]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 1 Rozdział 2|Rozdział 2: Obietnica o świcie]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 1 Rozdział 3|Rozdział 3: Rozwiązanie Altiny]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 1 Rozdział 4|Rozdział 4: Grzmot miecza]]
 

===[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 2|Tom II]]===
[[File:ALTINA v2 Cover.jpg|right|200px]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 2 Ilustracje|Ilustracje]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 2 Rozdział 1|Rozdział 1: Król barbarzyńców]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 2 Wtrącenie|Wtrącenie]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 2 Rozdział 2|Rozdział 2: Posłuszeństwo czy rebelia]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 2 Rozdział 3|Rozdział 3: Pod moją flagą]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 2 Rozdział 4|Rozdział 4: Piąta kampania przeciwko Fortowi Volks]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 2 Rozdział 5|Rozdział 5: Zaproszenie do jaskini lwa]]
 

===[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 3|Tom III]]===
[[File:ALTINA v3 Cover.jpg|right|200px]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 3 Ilustracje|Ilustracje]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 3 Rozdział 1|Rozdział 1: Miasta i dyliżans]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 3 Rozdział 2|Rozdział 2: Pojedynek w blasku księżyca]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 3 Rozdział 3|Rozdział 3: Rocznica założenia cesarstwa]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 3 Rozdział 4|Rozdział 4: Srebrna księżniczka]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 3 Rozdział 5|Rozdział 5: Szarża Białych Wilków]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 3 Wtrącenie|Wtrącenie]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 3 Rozdział 6|Rozdział 6: Queen's Navy]]

 

===[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 4|Tom IV]]===
[[File:ALTINA v4 Cover.jpg|right|200px]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 4 Ilustracje|Ilustracje]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 4 Prolog 1|Prolog I: Nadchodząca burza]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 4 Prolog 2|Prolog II: Heinrich Trois Bastian de Belgaria]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 4 Prolog 3|Prolog III: Czarna księżniczka i biały rycerz]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 4 Rozdział 1|Rozdział 1: Księżniczka Elizabeth]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 4 Rozdział 2|Rozdział 2: Cichy Tydzień]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 4 Rozdział 3|Rozdział 3: Stone Bridge]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 4 Rozdział 4|Rozdział 4: Płonąca wieża]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 4 Epilog|Epilog: Wojna,wojna, wojna ]]
 

===Tom V===
[[File:ALTINA v5 Cover.jpg|right|200px]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 5 Prolog|Przypomnienie]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 5 Rozdział 1|Rozdział 1: Płomienie wojny pośród nocy]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 5 Rozdział 2|Rozdział 2: Siostra bibliofila]]
 

== Ekipa Projektu ==
*Administrator Projektu:

=== Tłumacze ===
:*[[user:Sacredus|Sacredus]]

=== Korektorzy ===
:*[[user:kartofell|kartofell]]

==Dotychczas wydano==

*Haken no Kouki Altina I 覇剣の皇姫アルティーナ I (29 października, 2012)
*Haken no Kouki Altina II 覇剣の皇姫アルティーナ II (28 lutego, 2013)
*Haken no Kouki Altina III 覇剣の皇姫アルティーナ III (29 czerwca, 2013)
*Haken no Kouki Altina IV 覇剣の皇姫アルティーナ IV (30 października, 2013)
*Haken no Kouki Altina V 覇剣の皇姫アルティーナ V (28 lutego, 2014, ISBN 978-4-04-729458-5)
*Haken no Kouki Altina VI 覇剣の皇姫アルティーナ VI (30 czerwca, 2014, ISBN 978-4-04-729730-2)
*Haken no Kouki Altina VII 覇剣の皇姫アルティーナ VII (30 października, 2014, ISBN 978-4-04-729977-1)
*Haken no Kouki Altina Shokitan 覇剣の皇姫アルティーナ小綺譚 (30 października, 2014, ISBN 978-4-04-729978-8)
*Haken no Kouki Altina VIII 覇剣の皇姫アルティーナ VIII (28 lutego, 2015, ISBN 978-4-04-730230-3)

[[Category:Light novel (Polish)]]

Haken no Kouki Altina PL: Tom 4 Rozdział 3

2019-04-01T15:03:38Z

Sacredus:

==Rozdział 3: Stone Bridge==

16 kwietnia, wieczór, w jednym z trzynastu pokojów należących do Margaret.

Przed wielkim oknem skierowanym na zachód stał stolik, a na nim ciasto oraz czarna herbata. Przy ścianie ustawiły się pokojówki, gotowe na każde skinienie ich pani. Sama księżniczka siedziała z futrem zarzuconym na ramiona, większym niż jej łóżko, mając poza nim jedynie skąpą jedwabną sukienkę, ledwie zasłaniającą piersi i biodra. W świetle zachodzącego słońca wyglądała, jakby była skąpana we krwi.

 – Jest tam napisane coś ciekawego?

 – Najmocniej przepraszam, ale nic, co by zainteresowało waszą elegancką wysokość – odpowiedział Oswald, kłaniając się.

Margaret wskazała palcem jedną z pokojówek, która natychmiast podeszła do niej z koszykiem róż.

 – Ciekawe, czy znaleźli Liz.

 – Najmocniej przepraszam. Pojawiła się w Applewood, jednak zbiegła.

 – Ojej, jaka ona szybka. Czy może po prostu nie masz zamiaru jej schwytać?

 – Jak mógłbym...

 – Lubię delikatnych mężczyzn.

 – Eliminacja każdego, kto stanowi dla ciebie zagrożenie, moja pani, jest mym raison d'etre. Nawet by mi przez myśl nie przeszło, żeby chociaż pożałować losu księżniczki Elizabeth.

 – Oj, jaka szkoda. Ja naprawdę jej współczuję, dlatego wybrałam róże.

Padające na kwiaty w koszyku wieczorne światło zabarwiło je na czerwono, przez co nie dało się określić ich rzeczywistej barwy. Najwidoczniej jedynie sama Margaret wiedziała, czemu wybrała właśnie ten gatunek. Oswald nawet nie próbował jej o to pytać; odpowiedź bez wątpienia zbiłaby go jeszcze bardziej z tropu.

 – Tego ranka jeden z żołnierzy zobaczył dziewczynę wyglądającą jak Elizabeth, jednak chłopak, z którym podróżowała, pomógł jej uciec.

 – Wyobrażałam to sobie inaczej. Gdyby to była sztuka, powinna zostać złapana od razu, po czym nastąpiłoby nasze spotkanie. Bliskie sobie siostry stały się wrogami. Pewnie wystąpiłaby nawet scena, w której się rozchodzimy. Bez wątpienia główna postać żeńska zdobyłaby serca całej widowni.

 – Jest tak, jak mówisz.

 – Ale... Jaka szkoda, że to nie sztuka. To mi przypomniało, że Glenda także udała się do Applewood.

 – Tak, porucznik dołączyła do walki, jednak przegrała z chłopakiem, o którym wcześniej wspominałem.

 – Ojej, cóż za zawód.

Ten chłopak wydaje się uzdolniony... Ciekawe, kto to – pomyślał Oswald.

Glenda nie miała sobie równych w armii. Nie do pomyślenia było, żeby ktoś pokonał ją w walce jeden na jednego, i to używając sztyletu. Oswald po prostu nie mógł uwierzyć w to, że ktoś przewyższał siłą Glendę, nawet jeżeli ten chłopak zaliczał się do elity cesarskiej armii. Według raportów był to młody Belgarianin, jednak wcześniej dobrze przygotował się do wojny. Oni zaś dysponowali nową bronią, działami, sprzętem, a wszystko to z najnowszego stopu metalu, więc sama różnica w wyposażeniu powinna gwarantować jej zwycięstwo. Żeby to potwierdzić, sprzeda nowe uzbrojenie Księstwu Varden i innym sąsiednim krajom. Dlatego też tak bardzo chciał poznać tożsamość tamtego chłopaka.

Kto chroni Elizabeth?

Margaret zmrużyła oczy, patrząc na róże.

 – To nieznośne... Porażka za porażką. Porażka za porażką, wspaniale, naprawdę wpadłam w nastrój.

 – Dzięki łaskawości waszej wysokości ten wierny sługa nie będzie musiał znosić związanego z tym wstydu, proszę jednak o więcej czasu.

 – Ciekawe, kiedy Liz tu dotrze.

 – Śmiem wątpić. Obserwujemy wszystkie stacje, nie tylko Applewood.

Oficjalnie po to, aby trzymać w szachu rebeliantów, którzy dowiedzieli się o śmierci królowej.

Co prawda, stolicę od Applewood dzieliło jedynie 100 ml (160 km), ale między nimi leżały góry oraz lasy, przez co pokonanie tego dystansu wozem zajmowało pięć dni. Sprawy nie ułatwiały ustawione po drodze posterunki, tak więc księżniczka nie miała szans, by pokonać tę trasę.

 – Tak długi spacer będzie bardzo męczący.

 – Tak, pani.

Oswald obliczył szybko w myślach.

Jeżeli podróżowali przez las, nie mieli szans dotrzeć do stolicy w ciągu siedmiu dni. Mimo że Elizabeth im się wymykała, plan wciąż przebiegał po ich myśli, ponieważ królowa odeszła szybciej, niż zakładał.

Co więcej, Glenda odniosła jedynie niewielkie rany. Choć będzie musiała wrócić, jej ludzie pozostaną na posterunku, dalej polując na Elizabeth. Gdyby nie interwencja tamtego chłopaka, rozwiązanie problemu Liz byłoby o wiele prostsze.

Margaret przyłożyła różę do ust, a następnie ją polizała.

 – Liz nie przyjedzie? A ja tak oczekiwałam naszego ponownego spotkania.

 – Może ono nastąpić w momencie Świtu Deklaracji, kiedy zostaniesz, pani, królową... zaraz po uroczystości pogrzebowej.

Pogrzeb królowej Charlotte miał nastąpić w ostatni dzień Cichego Tygodnia, a koronacja jej następczyni następnego dnia.

Oswald ukłonił się głęboko, a w tym samym czasie Margaret wzięła różę w zęby.

 – Weź ją.

 – Cóż... za honor.

Przyjęcie prezentu od kogoś z rodziny królewskiej w jedną rękę było nie do zaakceptowania, dlatego chłopak uklęknął, położył raport na podłodze, a następnie przyjął kwiat w obie dłonie.

Spojrzenie księżniczki padło na raport.

 – Fufu. Więc pojmanie Liz zakończyło się porażką.

 – Tak mówi raport.

 – Chyba powinnam ukarać odpowiedzialnego za tę porażkę. Co powinnam zrobić?

 – To już decyzja waszej wysokości.

 – A więc kara śmierci.

 – Śmierci?

 – Fufu. Tak, kara śmierci będzie odpowiednia.

 – Czuję jedynie podziw do decyzji tak mądrej księżniczki. Za parę dni armia Wielkiej Brytanni rozpocznie działania wojenne. Jeżeli nie potrafią schwytać prostej dziewczyny, nie będą także w stanie wygrać wojny. Tak więc egzekucja osoby odpowiedzialnej za tę porażkę posłuży za ostrzeżenie dla całego wojska.

 – Tak. Wspaniały pomysł, prawda?

Margaret wzięła kolejną różę, a następnie oberwała wszystkie płatki z kwiatu, wrzucając je do herbaty (która także w blasku zachodzącego słońca przybrała czerwoną barwę), a następnie ją wypiła.

<center>================================================</center>

16 kwietnia, ranek.

Bastian i Elise po ucieczce z Applewood szli w stronę lasu. Nie udało im się znaleźć żadnego powozu. Bez niego dotarcie do stolicy przed rankiem 23 kwietnia graniczyło z cudem, a inne opcje podróży nie wchodziły w grę.

Przed wejściem do lasu usiedli pod drzewem, żeby trochę odpocząć. Pozwalało im to obserwować drogę, dzięki czemu, gdyby przejeżdżał jakiś wóz, mogliby poprosić o podwiezienie lub schronić się na nim, jeśli w pobliżu znaleźliby się ich wrogowie. W samym lesie Bastian miał możliwość wykorzystania swojego wyostrzonego słuchu, co dawało im większe bezpieczeństwo niż w mieście.

Elizabeth położyła na ziemi mapę, zaś Bastian westchnął.

 – To daleko. Nawet jeśli zdobędziemy wóz, będziemy musieli minąć posterunki z wojskowymi.

 – W dużych miastach też jest niebezpiecznie.

Elise pokiwała głową.

 – Skoro tak, możemy wyskoczyć w tych punktach, ale im bliżej stolicy, tym trudniej będzie minąć posterunki.

 – Racja.

Elise zrobiła zmartwioną minę, jednak jej wola, żeby obronić kraj, pozostała niewzruszona.

Istniał jeszcze jeden problem. Gdyby przeciwnicy otoczyli ich w otwartym terenie, nie mieliby żadnej możliwości ucieczki.

Naprawdę musimy podróżować do stolicy pieszo?

Elise wskazała punkt na mapie leżący na południowy wschód od stolicy.

 – Chciałabym dotrzeć w to miejsce.

 – Co tam jest?

 – Fort Gray Bridge. Dowodzi nim Bruno Carlo, młodszy brat mojego ojca.

 – Rozumiem... Ale czy można mu zaufać tylko dlatego, że jest twoim krewnym? W mojej rodzinie drugi brat otruł starszego i wysłał młodszą siostrę prosto na linię frontu.

 – Więc trzeci syn uciekł z kraju?

 – Dokładnie. Ach... – Bastian szybko zakrył usta.

Nieważne.... To pół na pół, prawda zmieszana z kłamstwami. Biorąc pod uwagę jej wiedzę, Elise na pewno jest zaznajomiona z politycznymi gierkami w Belgarii. Innymi słowy, i tak już wie. Co ważniejsze...

 – Naprawdę możemy ufać temu dowódcy?

 – Pochodzimy z wojskowej rodziny, więc po tym, jak mój ojciec, dyplomata, poślubił członka rodziny królewskiej, brat musiał go zastąpić i wstąpić do armii.

 – Rozumiem.

Im ktoś był lepszym dyplomatą, tym większe korzyści potrafił uzyskać podczas negocjacji, dlatego też rodzina królewska była bardziej otwarta na przyjęcie w swoje szeregi dyplomaty niż wojskowego.

Bastian zaczął się zastanawiać, czy po powrocie do kraju nie zostać dyplomatą.

 – Nie za bardzo lubię misje dyplomatyczne.

 – Ale twój brytański nie jest zły.

 – W końcu pewnego dnia stworzę literackie arcydzieło!

 – Rozumiem, czyli przed tobą wciąż daleka droga do opanowania języka twojej matki.

 – To nie to. Po prostu jestem w nim słaby, chyba.

 – Mam ograniczone możliwości, ale pomogę ci, jak tylko będę mogła – powiedziała z uśmiechem Elise.

Zawstydzony Bastian zwiesił głowę.

 – Babcia chwaliła sobie patriotyzm wujka Carlo i stwierdziła, że gdyby był dziesięć lat młodszy, zarekomendowałaby go do straży królewskiej. Poza tym mimo wysokiej pozycji w armii jest pacyfistą. Stolicę i fort dzieli tylko jeden dzień podróży, więc jeśli przydzieli nam eskortę, uda nam się dotrzeć na czas.

Bastian zastanowił się chwilę nad słowami Elise.

Racja. Samemu będzie mi trudno ją obronić. Jeżeli w pobliżu stolicy znajduje się ktoś, komu można zaufać, zwiększą się nasze szanse na dotarcie tam bezpiecznie.

 – Nie mamy innego wyjścia. Oby naprawdę był godny zaufania.

 – Co prawda, jest już po pięćdziesiątce, ale tryska energią. Na pewno zgodzi się nam pomóc.

 – Dobra, skoro tak stawiasz sprawę. Ruszajmy.

Pamiętając nauki dziadka z czasów, kiedy ten zabrał Bastiana na wycieczkę w góry, zebrali trochę aralii, czekając na jakiś przejeżdżający tamtędy wóz. Do ugotowania jej potrzebna była sól, ale nadawała się także do bezpośredniego spożycia, tylko że smakowałaby po prostu okropnie. W normalnych okolicznościach chłopak nie pozwoliłby Elise tego zjeść, ale nie mieli innego wyjścia.

Jeżeli zostało nam tylko kilka dni, naprawdę będziemy musieli iść przez las.

Od rana nic nie przejeżdżało drogą. Kiedy już tracili nadzieję...

Na trakcie pojawił się wóz ciągnięty przez dwa konie. Brodaty woźnica był sam, bez obstawy, więc albo towary, które przewoził, nie miały dużej wartości, albo nie wątpił w swoją siłę.

Niech będzie – pomyślał Bastian, wychodząc z ukrycia.

 – Przepraszam!

 – Ach? Prrrr!

Widząc osobę w szkolnym mundurku, wychodzącą z cienia, woźnica się zatrzymał, jednak zachował czujność.

Bastian podbiegł do niego, a następnie, pochylając głowę, powiedział:

 – Wyświadczyłby nam pan przysługę? Chcemy dotrzeć do fortu Gray Bridge. Moglibyśmy kawałek z panem podjechać?

 – Gray Bridge? Po drodze zahaczę o kilka miast... – odpowiedział mężczyzna z ciężkim akcentem.

 – Och!

Jego wiedza o geografii terenu opierała się jedynie na mapie, którą Elise narysowała na ziemi, jednak o ile wóz zmierzał w tę samą stronę, mogli spróbować swojego szczęścia.

 – Proszę... – Elise złożyła dłonie.

Woźnica podrapał się po brodzie i marszcząc brwi, odpowiedział:

 – Odsuńcie się. Skoro tak bardzo potrzebujecie wozu, znajdziecie jakiś w Applewood.

 – T-To...

Bastian cofnął się trochę i wyszeptał do ucha Elise:

 – Zostaw to mnie, mam pomysł.

 – Oby.

Bastian się wyprostował i z pewną siebie miną ogłosił:

 – Jesteśmy świętymi rycerzami walczącymi z armią ciemności. Jednak zostaliśmy wyrzuceni w to miejsce przez złego czarnoksiężnika. Pragniemy bez zwłoki powrócić do fortu, inaczej kraj ten czeka rychła zguba. Prosimy, wspomóż nas.

Elise kopnęła Bastiana z całej siły.

 – Ha!

 – Eeee?

Niespodziewający się tego ciosu chłopak padł jak długi na ziemię.

Woźnica spojrzał na nich podejrzliwie.

 – Święci... co?

 – Proszę mu wybaczyć, ma nawyk tworzenia niesłychanych historii... Ale... jest dla mnie kimś ważnym. – Elise się zarumieniła. – Prawdę mówiąc, uciekliśmy razem!

 – C...?!

Elise posłała Bastianowi kolejnego kopniaka, tym razem w szczękę, zanim ten zdążył wstać.

 – Ten głupiec nie jest zbyt obiecujący, nawet ja zdaję sobie z tego sprawę. Oboje pochodzimy ze szlachetnych rodzin i uczyliśmy się razem, jednak kiedy się w sobie za... zako...

 – Zakochaliście?

Elise w odpowiedzi jedynie pokiwała głową.

 – Ale mój ojciec nie pozwala mi być z synem hrabiego o tak paskudnym charakterze...

 – Hmm... Ach, ostatnio dzieje się wiele podejrzanych rzeczy, szlachcice sprawiają naprawdę sporo problemów.

 – W Gray Bridge przebywa mój wujek, tylko na nim mogę polegać. Błagam, proszę nas tam zabrać!

Woźnica zapadł w zadumę, drapiąc się w brodę, a Elise patrzyła się na niego błagalnym wzrokiem. Uciekła się nawet do użycia kłamstwa o ucieczce kochanków, co pokazywało, jak była zdesperowana i szczera w swoich zamiarach. Nie robiła tego tylko dlatego, żeby ocalić swoje życie, ale cały czas myślała o przyszłości kraju. Bastian zresztą podzielał jej poglądy.

W końcu woźnica spojrzał na klęczącą przed nim parę i wskazał za siebie, w stronę Applewood.

 – Szy...

 – Czyli odmawia pan?

 – Szybko, wskakujcie na tył wozu. Szlachcice na przedzie będą przyciągać uwagę.

 – Bardzo dziękujemy!

Elise ukłoniła się głęboko, a Bastian zaczął się zastanawiać, czy kiedykolwiek wcześniej doświadczył podobnej wdzięczności.

Tego dnia spali pod gołym niebem.

Z powodu brody woźnicy Bastian i Elise nie byli w stanie zgadnąć jego wieku, jednak bez wątpienia zajmował się handlem od bardzo dawna i przywykł już do podróżowania.

 – Zajazd? W ten sposób mówisz "do widzenia" swojemu zyskowi. Jeżeli chodzi o ognisko, zajmowanie się nim może być uciążliwe, ale przez większość nocy i tak śpisz.

Zjedli swoje jedzenie przygotowane na podróż. Woźnica pił alkohol, jednak pozostałym dał wodę, tę samą, którą poił swoje konie. Pochodziła z pobliskiego strumyka, jednak w obecnej sytuacji nie mogli prosić o jakiekolwiek luksusy.

Mężczyzna użyczył im także koców, żeby uchronić ich przed chłodną nocą. Otulili się nimi dokładnie pod drzewem, podczas gdy woźnica spał w tylnej części swojego wozu.

 – Gwiazdy...

Coś nie tak?

 – Kiedyś zezłościłam się na szambelana i uciekłam w góry. Zostałam tam na noc. Niebo wyglądało wtedy tak samo.

Przez gałęzie drzew widzieli nocne niebo. Wyglądało, jakby można było wyciągnąć rękę i dotknąć migoczących na nim gwiazd.

Elise poruszyła się pod kocem. Jej towarzysz słyszał szelest ocierających się o siebie materiałów.

 – Ja... Nigdy nie patrzyłem tak na niebo.

 – Rozumiem...

Bastian spojrzał na bok; twarz dziewczyny była skąpana w blasku gwiazd. Mimowolnie wyszeptał:

 – Piękna...

 – Tak, gwiazdy są naprawdę piękne.

 – Ach! Tak!

 – Hmm?

Elise spojrzała na niego. Ten zawstydził się swoimi słowami, więc odwrócił głowę, mówiąc:

 – M... Mówiłem, że gwiazdy są piękne... Ś-Śpijmy już. Może i znaleźliśmy transport, ale musimy jeszcze dotrzeć na miejsce.

 – Dobrze.

Chwilę później rozbrzmiewały już tylko ciche pomruki śpiących. Był to jedyny moment, w którym zwlekali z pójściem do łóżka.

Siedemnastego padało od wieczora.

Woźnica przygotował dla nich miejsce wewnątrz wozu, mówiąc, że chociaż zamoknięte towary stanowiłyby dla niego kłopot, woli to niż pozwolić, aby pasażerowie się przeziębili.

Osiemnastego dalej padało.

Podczas podróży urwało się koło, na szczęście Bastian dał radę je dogonić.

Dziewiętnastego natrafili na żołnierzy patrolujących drogę.

Bastian złapał Elise i wyskoczył z wozu niezauważony, ukrywając się na czas kontroli w lesie. Obydwoje sądzili, że już nie zobaczą swego dotychczasowego woźnicy, ale ten poczekał na nich kawałek dalej.

Dwudziestego kwietnia chmury w końcu się rozeszły.

Była, co prawda, wczesna wiosna, jednak pogoda przypominała środek lata.

Fort Gray Bridge leżał po drugiej stronie góry. Jej ściana, wyjątkowo stroma, wykluczała wspinaczkę, a użycie maszyn oblężniczych oraz kawalerii stawało się możliwe dopiero na niewielkim odcinku drogi w połowie wzgórza.

U podnóża góry leżało miasto.

Płynęły tamtędy dwie rzeki, których szum niósł się daleko, ponieważ zasilające je strumienie zostały wzmocnione przez kilkudniowe deszcze.

W świetle zachodzącego słońca cienie wydawały się wskazywać drogę ze wschodu na zachód.

Po opuszczeniu lasu podróżnicy przestali słyszeć szum wody, a ich oczom ukazała się droga prowadząca przez wielki, kamienny most. Był, co prawda, bardzo stary, ale wyglądał także na wyjątkowo bezpieczny do przeprawy.

Woźnica wskazał go ręką.

 – Miasto zawdzięcza swoją nazwę temu mostowi.

 – Rozumiem. Więc to jest Gray Bridge... Da się go użyć.

Widząc, że Bastian się zamyślił, Elise zrobiła bezradną minę.

 – Znowu bujasz w obłokach?

 – W stworzeniu arcydzieła racjonalne myślenie jedynie przeszkadza.

 – Od Applewood nic się nie wydarzyło, jednak wciąż musimy zachować ostrożność.

 – Bez obaw, obronię cię.

 – Eeee.. Nie o to mi chodzi. Bastianie. Proszę, uważaj na siebie.

 – Hmm? Dobrze.

Chłopak nie zwrócił większej uwagi na prośbę Elise. Co prawda, do tej pory nie mieli problemów, zawsze jednak istniała szansa, że coś mu się stanie w przyszłości.

Kiedy wóz przejeżdżał przez most, para obserwowała okolicę.

Przechodzili przez niego ludzie w zbrojach, wyglądali jednak na najemników. Nigdzie w zasięgu wzroku nie dało się dostrzec żołnierza w brytańskim mundurze, więc prawdopodobnie pościg został w tyle.

Miastu Gray Bridge brakowało organizacji. Znajdował się tam, co prawda, rynek i wychodzące od niego alejki, jednak żadnej z nich nie dało się nazwać główną drogą. Na maszcie na środku placu wisiała czarna flaga, znak trwania Czarnego Tygodnia. W stolicy większość sklepów była pewnie zamknięta, ale to miejsce leżało w sporej odległości od niej, więc dało się dostrzec małe stragany i unikających się nawzajem wędrujących między nimi mieszkańców.

 – Straszny tu bałagan.

 – To nieuprzejme, Bastianie.

 – Co tu się dzieje? Miasto wygląda jak w stanie wojny, a handlarze zachowują się niczym w dniu handlowym. Niby tu żywo, ale panuje okropny chaos.

 – Heeeh – westchnęła Elise.

 - To dlatego, że ta miejscowość leży pomiędzy dwiema rzekami, a w pobliżu są kopalnie, gdzie wydobywa się cenne kruszce, przekuwane na ozdoby.

 – Więc to ta biżuteria jest tak popularna?

 – Tak.

Podczas przyjęć w pałacu szlachcianki często rozmawiały o biżuterii. Być może nawet padała wtedy nazwa tego miasta. Wiedząc już, czemu jest takie znane, świeżo przybyła para zaczęła spoglądać na ulice z podziwem.

Woźnica zatrzymał się na rogu rynku. – I dotarliście w jednym kawałku. – Po raz pierwszy od rozpoczęcia podróży się uśmiechnął.

Bastian i Elise zeszli z wozu i ukłonili się głęboko.

 – Dziękuję także w imieniu mojego wujka.

 – Nie musicie. Ważne, żeby kochający się ludzie byli razem. Dbajcie o siebie.

 – Ach... – Elise zrobiła smutną minę. Kiedy już miała coś powiedzieć, Bastian wyciągnął rękę i ją zatrzymał.

Woźnica towarzyszący im od pięciu dni machnął lejcami i po prostu odjechał, szybko znikając w jednej z uliczek.

 – Nie musisz się tym przejmować.

 – Tak, rozumiem.

Unieśli głowy, spoglądając na fort leżący na szczycie góry. Jeśli chodzi o wiek, nie ustępował wiele staremu mostowi, przez który przejeżdżali wcześniej. Nieświadomie Bastian zaczął się zastanawiać nad sposobem, aby zdobyć tę fortecę, jednak szybko pokręcił głową, aby odrzucić te myśli.

Od fortu dzieliła ich spora odległość.

 – Ciekawe, czy dotrzemy tam przed kolacją – rzucił Bastian, spoglądając na zegar.

 – Skoro jesteś głodny, możemy się tutaj za czymś rozejrzeć.

 – Nie mamy pieniędzy. Chyba że sprzedasz swoją sukienkę, jak to wcześniej zrobiłaś z chusteczką.

Elise się zarumieniła.

 – Jesteś bezwstydny, Bastianie!

 – Tylko żartuję. Hmm?

 – Coś się stało?

 – Cóż... nie mogę znaleźć mojego zegarka...

 – Co?

Bastian przeszukał ubranie, ale nie mógł nigdzie zlokalizować przedmiotu, który przywiózł z Belgarii.

Westchnął głęboko.

Był pewien, że miał go ze sobą, gdy uciekali z Applewood. Przez te kilka dni nigdzie nie biegał ani nie zatrzymywał się w innych miastach, a ludzie, których spotykał przez ten czas, wyglądali na uczciwych.

Elise spochmurniała, a Bastian odchylił głowę, założył swoje okulary przeciwsłoneczne i się zaśmiał.

 – Cóż, pewnie upuściłem go gdzieś po drodze tutaj.

 – He?

 – Co?

Na smutnej twarzy Elise pojawił się uśmiech.

 – Nic. Więc naprawdę potrafisz pokazać się z innej strony...

 – Cóż, pospieszmy się. Chciałbym jeszcze dzisiaj zjeść coś ciepłego!

 – Fufu. Racja.

Bastian wyciągnął dłoń ku Elise i ruszyli w stronę fortu Gray Bridge, trzymając się za ręce.

<center>================================================</center>

Biuro Oswalda, noc 19 kwietnia, kilka dni przed tym, jak Bastian i Elise dotarli do fortu.

 – Proszę o wybaczenie – powiedziała mająca obandażowaną głowę Glenda, kłaniając się.

Przy ścianie stał spory regał z książkami, a na środku pomieszczenia wielki stół konferencyjny, używany do omawiania strategii. Leżały na nim dwie mapy. Jedna przedstawiała samą Wielką Brytannię, druga natomiast sąsiadujące z nią kraje.

Oswald zajął miejsce na krześle. Chociaż w pokoju była sofa i inne podobne meble jak skórzany fotel, księżniczka Margaret usiadła na samym stole, w dodatku na jednej z map. Oboje mieli na sobie swoje codzienne ubrania.

Pokojówki spojrzały na osobę, która właśnie weszła. Co prawda, wszystkie były kobietami, jednak niepokoiła je zbroja, którą miała na sobie świeżo przybyła.

 – Porucznik Glenda Graham składa raport – powiedziała, składając ukłon.

 – Dobrze się spisałaś.

Podwładni Oswalda jak zawsze wykazywali się uprzejmością, jeszcze nigdy nie zachowali się niestosownie.

Margaret wyglądała na szczęśliwą.

Nie była za wysoka, jednak dzięki temu, że usiadła na stole, miała oczy na tym samym poziomie co Oswald.

 – Oj, oj, co się dzieje, Oswaldzie?

 – W czym rzecz, moja kochana księżniczko?

 – Glenda już tu jest.

 – Wyznaczyłem jej nowe zadanie, dlatego przywołałem ją z Applewood.

 – Fufuf... Pamiętam coś o karze śmierci dla osoby, która zawiodła. Wyjaśnij, co się tu w takim razie dzieejeeee.

Księżniczka zawsze dostawała to, czego tylko zapragnęła, a codzienna rutyna ją nudziła, tak więc ta nieoczekiwana sytuacja wprawiła ją w dobry humor.

Spojrzała na Glendę – jej oczy wyglądały, jakby biło od nich światło. Były piękne, jednak jednocześnie samo spojrzenie sprawiało wrażenie przerażającego.

Glenda stanowiła elitę wśród brytańskiej armii, jej odwaga także nie miała sobie równych, w tym momencie jednak nie potrafiła skryć niepokoju.

Margaret nie była zwykłą księżniczką. Nawet królowa nie mogła ot tak po prostu skazać kogoś na śmierć, taka decyzja musiałaby zostać zatwierdzona przez senat. Jeżeli dwudziestu z trzydziestu parlamentarzystów zgłosiłoby sprzeciw, rozkazu by nie wykonano. To jednak nie dotyczyło Margaret. Wszelkie jej zachcianki natychmiast spełniano. Oswald był jedynie pułkownikiem, więc miał nad sobą trzy stopnie generalskie, jednak nikt wyższy rangą nie przebywał w stolicy. W dodatku rycerz ten posiadał na tyle silny autorytet, że jego decyzje miały wpływ na całą brytańską armię.

Margaret się zamyśliła, czekając na to, co powie Oswald, który milczał już przez jakiś czas.

Glenda przełknęła głośno ślinę, a następnie, kłaniając się ponownie, wykrzyczała:

 – N-Najmocniej przepraszam!

 – Za co? Za pozwolenie Liz na ucieczkę z Applewood, zgubienie tropu czy może za fakt, że się urodziłaś?

 – Uch...

 – Glendo, to nie wypada. Masz piękną twarz, nie powinnaś robić tak strasznej miny.

 – Ugh... By odpokutować, złapię chłopaka, który towarzyszył księżniczce Elizabeth.

 – Tym nie musisz się tak przejmować. Prawdę mówiąc, cieszę się, że spotkam Liz wcześniej.

 – Rozumiem... – Oswald w końcu dołączył do dyskusji.

 – Moja księżniczko, pozwól temu oficerowi złożyć raport o wykonanej karze śmierci.

 – Fufu, niech więc mówi. Nawet jeżeli cenisz sobie podwładnych bardziej ode mnie.

 – Jakbym śmiał. Zgodnie z rozkazem jako przykład dla całej armii przeprowadzono egzekucję osoby, która nie wykonała twego rozkazu.

 – Ojej, cóż więc właściwie się stało?

 – Co prawda, ma mądra księżniczka bez wątpienia o tym wie, ale Glenda nie dowodziła w Applewood. Jest jedynie porucznikiem. Dowodził tam tego dnia podpułkownik.

 – Aaach. – Margaret pokiwała głową, nie skrywając przy tym radości. – Jaka szkoda, że tego uniknąłeś. Chciałam zobaczyć, jak robisz zakłopotaną minę. Cały mój wysiłek poszedł na marne.

 – Niżsi rangą oficerowie jak ona są jedynie kamieniami pod twymi nogami, nie musisz zwracać na nich uwagi, wasza wysokość.

Margaret wzruszyła ramionami, a potem przywołała jedną z pokojówek, która przyniosła jej kubek.

Oswald wrócił do tematu.

 – Poruczniku, według twoich raportów księżniczka Elizabeth nie przybędzie bezpośrednio do stolicy.

 – Tak! – Glenda stanęła na baczność. – Księżniczka Elizabeth musi tutaj wrócić przed rankiem dwudziestego trzeciego. Nie może użyć pociągu, tak więc jej jedynym wyjściem jest powóz, a to ma swoje ograniczenia. – Kobieta wskazała palcem mapę.

Oswald podążył za jej wzrokiem. Co prawda, na części tej mapy siedziała, pijąca herbatę, księżniczka Margaret, jednak całkowicie zignorował ten fakt.

 – Chodzi o pokonanie zewnętrznych murów stolicy, czyli coś, czego samotny chłopak nie jest w stanie zrobić – podsumował.

Glenda wysłuchała tego wniosku, nie ruszając nawet palcem, a Margaret... skarżyła się, że herbata jest chłodna, przez co pokojówka, którą ją podała, zaczęła panicznie przepraszać.

Nagle księżniczka spytała:

 – Ej, Oswaldzie? Liz naprawdę tam pojedzie?

Mimo tak nagłego pytania mężczyzna odpowiedział:

 – Przypuszczam... Że kierują się do fortu Gray Bridge.

Według raportów, znajomości krewnych Elizabeth oraz jej wiedzy geograficznej nie miała po prostu innego wyboru. Oczywiście istniała szansa, że się podda i polegając na swoim towarzyszu, ucieknie do Belgarii... Jednak nie była osobą, która zrobiłaby coś takiego. Zresztą w takim przypadku nie ryzykowałaby pojawienia się w Applewood.

 – Fort Gray Bridge?

 – Tak.

 – Fufu... Innymi słowy, całkiem niedaleko.

Margaret w uwodzicielski sposób poprawiła nogi; prawie można było dostrzec, co ma pod spódnicą. Oswald pozostał niewzruszony, Glendę natomiast aż wmurowało. Na odsłoniętym teraz fragmencie mapy, na obszarze pomiędzy fragmentem wysokiej jakości sukni i śnieżnobiałymi nogami księżniczki leżał obszar w pobliżu Queen’s Tower.

Margaret spojrzała uwodzicielsko na Oswalda.

 – Fufu... Gray Bridge. Ciekawe, gdzie on leży na mapieee.

 – Tutaj, wasza wysokość.

Oswald bez zawahania wskazał palcem miejsce na mapie, wsadzając rękę pod spódnicę księżniczki. Czuł przy tym ciepło bijące od jej ciała.

Margaret uniosła głos.

 – Aaaaaach, bliżej, niż sądziłam.

 – Co prawda, nie ma tam linii kolejowej, jednak powozem można tu dotrzeć w przeciągu dnia. Pieszo zajęłoby im to pięć.

 – Więc... wyślesz tam Glendę?

 – Tak, a wraz z nią oddział muszkieterów. Jeżeli zajdzie taka potrzeba, pomogą jej schwytać księżniczkę Elizabeth żywcem.

 – Oczyyywiiiścieee.

 – Nigdy więcej nie zawiodę twej wspaniałej osoby. Proszę czekać na dobre nowiny.

 – Fufu.. Mam nadzieję, że dotrzymasz obietnicy.

 – Tak. – Oswald przez chwilę nie wiedział, jak ma odpowiedzieć.

Margaret wyciągnęła ręce, dotykając z uśmiechem jego policzków.

 – Też chcę tam pojechać. Mam dość tego nudnego miejsca.

 – Rozumiem... Wedle twej woli – odrzekł. Tylko tyle był w stanie zrobić, ponieważ nie mógł poruszyć nawet palcem.

Księżniczka nagle zabrała ręce i elegancko zeszła ze stołu. Pokojówki stojące do tej pory bez ruchu dopiero teraz zareagowały. Była jak dziki kot, pełna życia i niebywale zwinna.

 – Wspaniale, Liz, po prostu wspaniale. Tak się cieszę. Co powinnam włożyć na nasze spotkanie? Którą suknię? Muszę dobrze wyglądać.

Pokojówki podążyły za Margaret, która skierowała się do drzwi. Po jej wyjściu w pokoju ponownie zapanowała cisza i spokojna atmosfera.

Oswald położył dłoń na czole i westchnął, a potem spojrzał na Glendę, rumieniącą się aż po uszy.

Co prawda, była od niego starsza... Nie, porównywanie ich w ten sposób... Zbyt okrutne.

 – Po prostu zostaw wszystko muszkieterom i straży Margaret.

Oswald podał Glendzie dokumenty. Kobietę to wyraźnie zdziwiło.

 – Hmm? Wasza ekscelencja to przewidział? – Jej słowa mogły wydawać się aroganckie, jednak miała rację.

Oswald wzruszył ramionami.

 – Tylko głupcy nie biorą parasola tylko dlatego, że akurat w tym momencie nie pada.

<noinclude>
{| border="1" cellpadding="5" cellspacing="0" style="margin: 1em 1em 1em 0; background: #f9f9f9; border: 1px #aaaaaa solid; padding: 0.2em; border-collapse: collapse;"
|-
| Wróć do [[Haken no Kouki Altina PL: Tom 4 Rozdział 1|Rozdział 2]]
| [[Haken no Kouki Altina PL|Strona Główna]]
| Idź do [[Haken no Kouki Altina PL: Tom 4 Rozdział 4|Rozdział 4]]
|-
|}
</noinclude>

Haken no Kouki Altina PL: Tom 5 Prolog

2019-04-01T15:02:41Z

Sacredus:

Regis Auric to żołnierz, który nie potrafił jeździć konno ani walczyć mieczem, był zaś wielkim bibliofilem. Został przeniesiony na północną granicę, gdzie spotkał dziewczynę o ognistoczerwonych oczach i włosach, która okazała się być czwartą księżniczką cesarstwa Belgarii, Marie Quatre Aljeantina de Belgaria, nazywana przez przyjaciół Altiną. Ponieważ jej matka pochodziła z pospólstwa, dziewczyna została odrzucona przez mieszkańców pałacu, a w wieku czternastu lat mianowano ją dowódcą regimentu na dalekiej północy. Jednak jej to nie rozwścieczyło. Chciała wykorzystać ten fakt do spełnienia swojego marzenia - zmiany cesarstwa, w którym prości ludzie cierpieli.

 – Jeśli mam zasiąść na tronie, potrzebuję wiedzy.

Altina udowodniła swoją siłę jako dowódca, a Regis obiecał księżniczce zostać jej strategiem, chociaż nie miał za grosz pewności siebie.

W lutym drugi książę, Latreille, głównodowodzący armii, wydał im niemożliwy do wykonania rozkaz zdobycia Fortu Volks, należącego do Federacji Germanii. Z siłami, jakimi dysponowali, ten atak był czystym samobójstwem, jednak Regis użył strategii, o której przeczytał kiedyś w książce, dzięki czemu odnieśli spektakularne zwycięstwo.

W kwietniu Altina została wezwana do stolicy, Pałacu Wersalskiego. Chociaż Regis jej towarzyszył, podekscytowany możliwością zobaczenia miejsca, o którym tyle czytał, nie jechali tam na wycieczkę.

Drugi książę, Latreille, i pierwszy książę, Auguste, realizowali swoje plany przejęcia tronu, co oznaczało, że Altina, jako czwarta w kolejce do przejęcia władzy, musiała ich pokonać w politycznej grze. Co prawda, Regis początkowo dał się zwieść, ostatecznie jednak obrócił sytuację na ich korzyść. Przy pomocy poznanej w stolicy szlachcianki Eleanor oraz księcia Auguste'a, który zrzekł się tytułu i wyraził swoje poparcie dla Marie Quatre, ta zajęła pierwsze miejsce w kolejce do zdobycia korony.

23 kwietnia roku cesarskiego 851.

Wielka Brytannia wypowiedziała Belgarii wojnę, a księstwo Verden wykorzystało tę okazję, żeby także uderzyć na północną granicę państwa.

 – Sugeruję zakończyć to tej nocy - powiedział Regis, przedstawiając obrońcom fortu ich plan.

<noinclude>
{| border="1" cellpadding="5" cellspacing="0" style="margin: 1em 1em 1em 0; background: #f9f9f9; border: 1px #aaaaaa solid; padding: 0.2em; border-collapse: collapse;"
|-
| [[Haken no Kouki Altina PL|Strona Główna]]
| Idź do [[Haken no Kouki Altina PL: Tom 5 Rozdział 1|Rozdział 1]]
|-
|}
</noinclude>

Haken no Kouki Altina PL: Tom 5 Prolog

2019-04-01T15:02:28Z

Sacredus:

Regis Auric to żołnierz, który nie potrafił jeździć konno ani walczyć mieczem, był zaś wielkim bibliofilem. Został przeniesiony na północną granicę, gdzie spotkał dziewczynę o ognistoczerwonych oczach i włosach, która okazała się być czwartą księżniczką cesarstwa Belgarii, Marie Quatre Aljeantina de Belgaria, nazywana przez przyjaciół Altiną. Ponieważ jej matka pochodziła z pospólstwa, dziewczyna została odrzucona przez mieszkańców pałacu, a w wieku czternastu lat mianowano ją dowódcą regimentu na dalekiej północy. Jednak jej to nie rozwścieczyło. Chciała wykorzystać ten fakt do spełnienia swojego marzenia - zmiany cesarstwa, w którym prości ludzie cierpieli.

 – Jeśli mam zasiąść na tronie, potrzebuję wiedzy.

Altina udowodniła swoją siłę jako dowódca, a Regis obiecał księżniczce zostać jej strategiem, chociaż nie miał za grosz pewności siebie.

W lutym drugi książę, Latreille, głównodowodzący armii, wydał im niemożliwy do wykonania rozkaz zdobycia Fortu Volks, należącego do Federacji Germanii. Z siłami, jakimi dysponowali, ten atak był czystym samobójstwem, jednak Regis użył strategii, o której przeczytał kiedyś w książce, dzięki czemu odnieśli spektakularne zwycięstwo.

W kwietniu Altina została wezwana do stolicy, Pałacu Wersalskiego. Chociaż Regis jej towarzyszył, podekscytowany możliwością zobaczenia miejsca, o którym tyle czytał, nie jechali tam na wycieczkę.

Drugi książę, Latreille, i pierwszy książę, Auguste, realizowali swoje plany przejęcia tronu, co oznaczało, że Altina, jako czwarta w kolejce do przejęcia władzy, musiała ich pokonać w politycznej grze. Co prawda, Regis początkowo dał się zwieść, ostatecznie jednak obrócił sytuację na ich korzyść. Przy pomocy poznanej w stolicy szlachcianki Eleanor oraz księcia Auguste'a, który zrzekł się tytułu i wyraził swoje poparcie dla Marie Quatre, ta zajęła pierwsze miejsce w kolejce do zdobycia korony.

23 kwietnia roku cesarskiego 851.

Wielka Brytannia wypowiedziała Belgarii wojnę, a księstwo Verden wykorzystało tę okazję, żeby także uderzyć na północną granicę państwa.

 – Sugeruję zakończyć to tej nocy - powiedział Regis, przedstawiając obrońcom fortu ich plan.

<noinclude>
{| border="1" cellpadding="5" cellspacing="0" style="margin: 1em 1em 1em 0; background: #f9f9f9; border: 1px #aaaaaa solid; padding: 0.2em; border-collapse: collapse;"
|-
| Wróć do [[Haken no Kouki Altina PL: Tom 5 Prolog|Przypomnienie]]
| [[Haken no Kouki Altina PL|Strona Główna]]
| Idź do [[Haken no Kouki Altina PL: Tom 5 Rozdział 1|Rozdział 1]]
|-
|}
</noinclude>

Haken no Kouki Altina PL: Tom 5 Rozdział 1

2019-04-01T15:01:17Z

Sacredus: /* = */

Haken no Kouki Altina PL: Tom 5 Rozdział 1

2019-04-01T14:59:32Z

Sacredus: Created page with "==Rozdział 1== Rok 851, 30 kwietnia. Tuż przed południem. Na placu przed bramą Fortu Volks, fortecy stworzonej w opuszczonej kopalni, leżeli zebrani ranni żołnierze,..."

==Rozdział 1==

Rok 851, 30 kwietnia. Tuż przed południem.

Na placu przed bramą Fortu Volks, fortecy stworzonej w opuszczonej kopalni, leżeli zebrani ranni żołnierze, nowi rekruci napadnięci przez jednostki sąsiedniego państwa podczas ćwiczeń. Było ich jednak tak wielu, że ich jęki rozchodziły się po całej fortecy, a opatrywanie ran miało się ciągnąć aż do późnej nocy, więc każdy mogący przy tym pomóc był na wagę złota.

Jednak Regis i pozostali dowódcy mieli inną rolę do wypełnienia. Zebrali się w biurze dowódcy, które stanowiło prosty pokój z białymi ścianami i czarnymi kolumnami. Pomieszczenie to nie zmieniło się praktycznie od czasu przejęcia fortu z rąk Księstwa Varden, dodano jedynie wazy ze świeżymi kwiatami w rogach pomieszczenia. Woń róż przegrała jednak z silnym smrodem krwi z zakrwawionych ubrań zebranych, którzy do tej pory zajmowali się opatrywaniem rannych.

Na środku pokoju stał długi stół. Siedząca w jego środku głównodowodząca, Altina, westchnęła.

 – Że też doszło do czegoś takiego...

Miejsce po przeciwnej stronie zajmował Jerome, wychylający się do tyłu na krześle. Jako jedyny miał doświadczenie w takich przypadkach, dlatego też był w stanie zachować spokój. Ba, nawet nie próbował zetrzeć śladów krwi ze swojego munduru.

 – Hmph... Musicie tak się wypłakiwać z powodu śmierci jakichś rekrutów?

 – Nie chodzi o liczby, rekrutów czy weteranów. Straciliśmy naszych towarzyszy, rozumiesz?

 – A wzdychanie księżniczki przywróci ich do życia? Opłakiwanie zostaw ich rodzinom. Jeśli chcesz zapobiec kolejnym stratom, weź się w garść i skup na swojej roli.

 – Rozumiem to, ale...

Altina miała jedynie czternaście lat. Doświadczywszy takiej tragedii po raz pierwszy w życiu, potrzebowała czasu, żeby zebrać myśli.

Jerome spojrzał w bok.

 – Regis, to tyczy się też ciebie! Jak długo zamierzasz siedzieć z taką przerażoną miną?

 – Aaach, przepraszam...

Regis brał wcześniej udział w wojnie i widział wielu rannych, jednak teraz pierwszy raz doświadczył nieoczekiwanych strat jako strateg. Zamartwiał się, czy wszystkie podjęte przez niego decyzje były trafne, i czuł na sobie oceniające spojrzenia zmarłych pod jego dowództwem żołnierzy, przez co ledwie mógł złapać oddech.

Siedzący obok niego Evrard położył dłoń na jego ramieniu. Był to łysy, posiadający bujną brodę, doświadczony żołnierz o budowie ciała jak u niedźwiedzia. Wcześniej pełnił rolę dowódcy rycerzy, teraz jednak odpowiadał za obronę fortu.

 – Sir Regisie, jesteśmy żołnierzami, a to pole bitwy. Przygotowaliśmy się na śmierć, nie musi pan nieść tego ciężaru sam.

 – Dziękuję. Już się uspokoiłem.

Muszę wziąć się w garść, inaczej jeszcze więcej osób może stracić życie. Nie mogę sobie pozwolić na takie bezsilne gapienie się w stół.

Regis uspokoił oddech i rozejrzał się po pokoju.

Po jego prawej siedziała Altina, energiczna dziewczyna o urodzie mogącej przyćmić największe piękności z pałacu, choć miała teraz bardzo bolesną minę.

Obok niej miejsce zajmował jej ochroniarz Eric, szesnastoletni rycerz, całkowicie pozbawiony doświadczenia bojowego, przez co był tak samo blady jak Regis.

Po ich lewej siedzieli Eddie oraz książę Auguste.

Eddie był nie tylko szanowanym szermierzem, lecz także obecną głową rodu Balzac.

 – Nienawidzę zabijać, jednak jestem biegły w walce. Wyślijcie mnie na pole bitwy, kiedy tylko będzie to konieczne. 

Belgaria mogła poszczycić się wieloma bardzo doświadczonymi weteranami, jednak mało który dorównywał Eddiemu w szermierce.

Jego słowa uspokoiły trochę Regisa.

Pierwszy książę Auguste publicznie, przed obliczem cesarza, zrzekł się praw do tronu. Przynajmniej taka była oficjalna wersja. Tak naprawdę w jego imieniu zrobiła to młodsza siostra, Felicia. W forcie jedynie siedem osób znało jej prawdziwą tożsamość. Gdyby wyszła w jakiś sposób na jaw, konsekwencje poniosłaby także Altina. Po pierwsze, za okłamywanie władcy, gdyż wiedziała, kto podaje się za Auguste'a. Po drugie, za to, że sporo zyskała na tej sytuacji, gdyż Felicia oficjalnie oddała jej pierwsze miejsce w kolejce do tronu, należące do brata. Dalej musiała go udawać, pozostając w twierdzy jako gość, aby móc utrzymać swoją tożsamość w ukryciu.

Zwykle była radosna i pełna energii, teraz jednak miała wyjątkowo ponurą minę.

 – Mamie... nic nie jest?

 – Nic jej nie będzie. Rodzina Trouin ma swoich własnych żołnierzy, a w dodatku stacjonuje tam druga armia – pocieszył ją Eddie.

Felicia była córką królowej Catherine, głowy rodu Trouin, który posiadał ziemię w zachodniej części cesarstwa, gdzie uderzyły wrogie siły.

Według informacji, jakie zebrał Regis, tydzień wcześniej, 23 kwietnia o poranku portowe miasto Chaineboule zostało ostrzelane i zdobyte przez statek parowy należący do Wielkiej Brytanni. Był wyposażony w najnowsze działa typu 41 Elswick o zwiększonej sile ognia i zasięgu, podczas gdy Belgaria dysponowała jedynie żaglowcami, tak więc nie miała najmniejszych szans w tym starciu.

Na ląd zeszło wtedy dziesięć tysięcy żołnierzy, do tej pory powinno ich być już znacznie więcej.

Tego samego dnia druga armia wyruszyła, by przechwycić najeźdźców.

Minął już tydzień od pierwszej bitwy. Byłoby miło, gdyby jakoś udało im się odeprzeć atak.

Regis jednak nie miał złudzeń. Druga armia nie była przygotowana do walki z innym państwem, w dodatku nie liczyła nawet dziesięciu tysięcy zbrojnych, więc najprawdopodobniej poniosła sromotną klęskę. Ich marsz na zachód miał być tylko posunięciem pod publikę. Dodatkowo armia Wielkiej Brytanni dysponowała najnowszym uzbrojeniem – zarówno strzelbami, jak i działami, a także pancerzami wykonanymi z nowego stopu metali. Całość dawała im ogromną przewagę nad doświadczonymi w boju, jednak wyposażonymi tylko w łuki i włócznie żołnierzami Belgarii.

Regis przerwał tę myśl.

 – Pomijając drugą armię na zachodzie, cesarstwo na pewno natychmiast wysłało tam posiłki. Skoro i do nas, przebywających przy północnej granicy, dotarło wezwanie do broni, inne oddziały będące znacznie bliżej także otrzymały podobny rozkaz. – Regis spróbował pocieszyć księżniczkę.

 – Aha... – Felicia pokiwała głową.

W Belgarii armii przewodził sam cesarz, jednak obecny władca, Liam, był już w podeszłym wieku i nie mógł brać udziału w walkach na froncie, tak więc przekazał dowodzenie armią swojemu drugiemu synowi, Latreille. To od niego właśnie otrzymali rozkaz wysłania połowy swoich sił na zachód, utrzymując resztę w stanie gotowości.

Regis przeanalizował sytuację.

 – Belgaria prowadziła wiele wojen, jednak większość z nich była małymi potyczkami, skupionymi wokół kluczowych pozycji. Natomiast Wielka Brytannia wysłała spore siły, przeprowadzając inwazję na dużą skalę, dlatego Latreille doszedł do wniosku, że ich celem jest podbicie naszych ziem. W pełni się z nim przy tym zgadzam.

Altina pokiwała głową, a reszta zgromadzonych w ciszy słuchała Regisa.

 – Zachodni region i Fort Volks dzieli spory dystans, dlatego nawet jeżeli wyruszymy natychmiast, nie ma pewności, czy zdążymy na czas. Dlatego też Latreille rozkazał nam działać jako rezerwa. Z wojskowego punktu widzenia nie ma z tym najmniejszego problemu...

 – Z wojskowego? – spytała księżniczka.

 – Z politycznego jednak, ponieważ wasza wysokość i Latreille walczą o tron, to kwestia niecierpiąca zwłoki i musimy działać natychmiast.

 – Więc o to chodzi. Kto lepiej popisze się w tym starciu, zyska większe poparcie?

 – Najprościej ujmując, tak. Chociaż nie wiem, jak przygraniczny regiment może odmienić losy wojny, musimy uniknąć sytuacji, w której w ogóle do niej nie dołączymy.

Altina zrobiła niezadowoloną minę.

 – Ja też myślę, że musimy działać, ale nie chodzi o politykę! Chcę pomóc moim towarzyszom w potrzebie.

 – Racja...

Altina, choć czasem wyjątkowo uparta, jak małe dziecko, była wyjątkowo dobrą osobą. Właśnie dlatego Regis chciał posadzić ją na tronie.

 – W każdym razie to tyle, jeżeli chodzi o sytuację na zachodzie. Teraz skupmy się na Księstwu Varden nacierającym na fort. Nie możemy wysłać żadnych sił na front, póki nie rozwiążemy tego problemu.

 – Żołnierze nie skupią się na walce, jeżeli będą musieli ciągle oglądać się za plecy podczas marszu – skomentowała Altina.

 – Jak mamy im odpuścić po tym, jak nas zaatakowali?! Poślę te śmieci prosto do diabła! – dodał Jerome. Zwykle nie przejmował się doborem słów, jednak aż takie wybuchy złości stanowiły rzadki widok. Nie dawał tego po sobie poznać, jednak cały czas myślał o swoich podwładnych, przez co nie mógł zapanować nad gniewem.

Regis przejrzał w myślach kilka książek w poszukiwaniu jakiegoś planu, jednak do jego opracowania potrzebował zebrać więcej informacji.

W tym momencie do pokoju wszedł żołnierz i salutując, zameldował:

 – Raport! Wróg nadchodzi z sektora B4! Trzy tysiące piechoty!

 – Ta trasa... Są uzbrojeni w nową broń i działa?

 – Nie wszyscy. Jedynie część z nich ma nowe wyposażenie.

 – Wróg dostrzeżony w sektorze B3! Dwa tysiące piechoty!

 – Raport! Dwa tysiące piechoty w G5! Mają ze sobą działa!

Jeden po drugim wracali zwiadowcy, składając natychmiast raporty, po wysłuchaniu których Regis rozstawiał na mapie żółte flagi.

Altina spochmurniała.

 – Sporo ich. Próbują nas otoczyć?

 – To oddziały najemników, dlatego nie mają nowej broni. W końcu nie będą używać sprzętu, z którym nie są dobrze zaznajomieni.

 – Ale doświadczeni najemnicy są silni.

 – Mimo to szybko się wycofają, jeśli stracą przewagę. W porządku, bitwa skończy się jeszcze tej nocy.

 – Lepiej załatwić to szybko, ale naprawdę...? – Altina na początku zrobiła zdziwioną minę, po chwili jednak dodała z pewnością w głosie: – Wierzę w ciebie! Powiedz, co mamy robić.

Jerome wstał z krzesła.

 – Przedstaw swój plan, Regisie. I od razu uprzedzam, ma nie mieć słabych punktów. Chcę ich rozgromić tak, że już nigdy nawet nie pomyślą o zaatakowaniu nas!

Evrard wypiął pierś.

 – To dla takich dni trenowaliśmy! Pokieruj nami!

 – Obronię jej wysokość! – Także i Eric wstał z krzesła.

Eddie i Felicia przypatrywali się Regisowi.

Ich spojrzenia sprawiają, że chcę stąd uciec... No ale na brak pewności siebie nic nie poradzę. W każdym razie mam już potrzebne informacje.

Regis wskazał mapę.

 – Chcą zaatakować nas nowymi działami, dlatego je ze sobą zabrali.

Altina uniosła rękę.

 – Ale my też mamy nowe działa.

 – Czas na trochę techniki. Fort Volks ma działa typu 38, podczas gdy nasz przeciwnik dysponuje typem 41. Posiadają zarówno większą siłę, jak i zasięg.

 – W takim razie mają przewagę?

 – W kwestii siły i zasięgu tak. Jednak te działa nie są pozbawione wad.

Wszyscy zrobili zdziwione miny, w końcu przed chwilą strateg powiedział, że ich uzbrojenie ma gorsze parametry.

 – Typ 41 jest silniejszy, ale mniej mobilny, dlatego spotyka się go głównie na statkach. Według naszych informacji księstwo planuje ustawiać formacje przed fortem jeszcze tej nocy. Będziemy mieli trochę czasu, żeby się przygotować, a to daje nam przewagę. Co więcej, podczas ataku zamierzają polegać na działach, więc jeżeli je stracą, powinni się wycofać.

 – Ich powolne przemieszczanie dział daje nam przewagę, to rozumiem, ale one nie są po prostu lepsze od naszych? – Jakby dopowiadając do tych słów, Altina zrobiła minę pod tytułem "nic z tego nie rozumiem". Dzięki jej wrodzonej urodzie wyglądała przy tym wyjątkowo słodko.

Jerome uderzył w stół.

 – Znowu jakieś sztuczki! Dysponują lepszymi działami, ale ty chcesz wykorzystać ich domniemane słabości... Co ty knujesz?!

 – Nocną bitwę. Już poinformowałem żołnierzy, że mają się przygotować. Sir Jerome poprowadzi natarcie.

Altina nagle przybliżyła swoją twarz do Regisa.

 – Ja też jadę!

 – Odrzucone. Będzie lepiej, jeśli wasza wysokość zostanie w forcie.

 – Ludzie stracą do mnie zaufanie, jeżeli okażę tchórzostwo. Co to za dowódca, ukrywający się w bezpiecznej bazie?!

 – Ach...

Miała rację. Dla większości żołnierzy to było pierwsze wojenne doświadczenie, nie mieli także okazji zobaczyć pojedynku Altiny i Jerome'a. Nawet jeżeli weterani im o tym opowiadali, po ujrzeniu Jerome'a w walce z pewnością zaczną stawać po jego stronie, co doprowadzi do utraty autorytetu przez Altinę i ostatecznie do reorganizacji całego regimentu.

 – Ale to nocna bitwa...

 – Po co miałabym brać w tym udział, gdyby nie było żadnego ryzyka, Regisie?

 – Cóż, trudno. Uszanuję twoją decyzję, wasza wysokość.

Regis często nazywał ją Altiną i większość zebranych o tym wiedziała. Jednak weterani, jak Evrard, wyjątkowo szanowali księżniczkę, zwracając się do niej nawet per "bogini". Bez wątpienia była piękna, a w dodatku wyjątkowo silna. Nietrudno było sobie wyobrazić, że doświadczony żołnierz na widok tak młodej, urodziwej księżniczki walczącej jak normalny wojak, w dodatku przy użyciu ogromnego miecza, byłby w szoku, nie mogąc uznać tego za realne. Dlatego używanie jej przezwiska w obecności takich osób nie wchodziło w grę. Co więcej, Regis nie miał pojęcia, kiedy wrócą zwiadowcy z raportami. Jeżeli źle zrozumieją łączące ich relacje, bez wątpienia odbije się to negatywnie na ich morale. W końcu strateg był zwykłym mieszczaninem, a ona pierwszą w kolejce do tronu księżniczką.

 – No dobrze, tak będzie wyglądać formacja. – Plan zakładał opuszczenie fortu, by przeprowadzić szybki, ryzykowny atak. – Wasza wysokość jest tego pewna? 

Altina zacisnęła pięść.

 – Ruszamy! Zgnieciemy ich armię tej nocy, a potem ruszamy na zachód!

To była bezksiężycowa noc. Z oddali dochodził brzęk zbroi żołnierzy armii księstwa Varden, ustawionych na skraju lasu, poza zasięgiem dział fortu Volks. Dokładnie w tym samym miejscu, w którym armaty ustawił Regis, kiedy atakowali tę fortecę, z tym że dysponowali wtedy mniejszymi i starszymi działami, a zbrojnych mieli jedynie dwa tysiące.

Według raportów Księstwo Varden posiadało dwadzieścia tysięcy zbrojnych i dwadzieścia dział typu 41 Elswick, a same główne siły pod fortem liczyły cztery tysiące. Niecałe 10 Ar (715 m) od tej wielkiej armii stały ukryte w lesie jednostki Regisa w liczbie dwustu żołnierzy.

Gdyby ich dostrzeżono, w mgnieniu oka zostaliby otoczeni i wybici, stąd tak małe siły po ich stronie. Chociaż Regis przeczytał o tym w książce, ze strachu czuł się wyjątkowo niepewnie, zupełnie jakby ktoś przycisnął mu od tyłu nóż do gardła. Znajdowali się na północy, więc mimo wczesnej wiosny temperatura spadła wyjątkowo nisko. Na szczęście noc była bezwietrzna.

Altina zamknęła oczy, czekając na sygnał.

 – ...

Miała ze sobą Grand Tonnerre Quarte, jedno z ostrzy ognistego cesarza, srebrny miecz o długości 26 Pa (192 cm).

Niedługo miała zacząć się bitwa.

Przy księżniczce stał Eric, kryjąc się w cieniu, przez co ledwie było go widać.

Eddie także dołączył do bitwy jako ochroniarz. Gdyby starcie nie przebiegło po ich myśli, miałby okazję zabłysnąć. Felicia oczywiście została w fortecy, w końcu nie mogła walczyć. W przeciwieństwie do jej rodzeństwa – Altiny, Bastiana czy Latreille, nie została obdarzona nadnaturalną siłą i nie różniła się niczym od innych dziewczyn w jej wieku.

Evrard dowodził siłami obrony fortecy i chociaż zajmował teraz bezpieczniejszą pozycję, wciąż odgrywał ważną rolę w tym starciu.

Jerome przewodził pięciuset żołnierzom, ukrytym najbliżej sił wroga. Mimo niewielkiego rozmiaru tego oddziału składał się on z samych elitarnych rycerzy. Odgrywali najważniejszą rolę, więc zostali ustawieni tak blisko przeciwnika, że słyszeli chrapanie wrogich jednostek. Jeżeli by ich dostrzeżono, cały plan spaliłby na panewce, więc ponosili największe ryzyko.

Pora już zaczynać? – Regis spojrzał na zegarek.

Chociaż była bezksiężycowa noc, dzięki częściowo zasłoniętemu przez liście światłu gwiazd dał radę zobaczyć swoje ręce.

 – Już czas...

W tym momencie rozległ się huk wystrzału dział z fortu Volks. Zaalarmowało to wrogów, ustawiających się w formacji. Część z nich to zaskoczyło, inni, wiedząc, że to były armaty starego typu i nie miały szans ich dosięgnąć, zaczęli kpić. Nagle od strony lasu dobiegł dźwięk wybuchu, a Regis uśmiechnął się, bo poczuł, że wygrał to starcie.

Pośród wrogich żołnierzy pewnie jedynie garstka od razu zrozumiała, co się dzieje. W końcu nie ma szans, aby działa z fortu dały radę ich dosięgnąć, a jednak do wybuchów doszło za ich pozycją.

Z twierdzy wystrzelono kolejną salwę pocisków. Tym razem do eksplozji doszło blisko centrum formacji przeciwnika.

Regis usłyszał krzyki po germańsku.

 – Dowódco, działa! Dosięgły nas działa z fortu!

 – Niemożliwe! Powinniśmy być poza zasięgiem typu 38!

 – A-Ale...!

Kolejna eksplozja, jeszcze bliżej ich pozycji.

W tej sytuacji doświadczeni najemnicy nie czekaliby nawet na rozkazy. Skoro byli w zasięgu dział, mogli jedynie wycofać się albo zaatakować, a ponieważ nie padł rozkaz natarcia, rozpoczęli odwrót.

Dowódca sił Varden myślał pewnie, że atak z takiej odległości jest niemożliwy. Oczywiście Regis nie mógł tego wszystkiego wiedzieć, jednak nie miało to znaczenia, bo dla przerażonych żołnierzy inteligencja dowódcy nic nie znaczy. Bez względu na jego uzdolnienia nie mógł uniknąć problemów z kontrolowaniem swoich sił w takiej sytuacji. Dosięgnął ich ostrzał dział, które nie powinny im zagrażać, tak więc pozostało wycofać się poza ich zasięg. Takie były procedury, więc wrogi dowódca nie miał wyboru.

 – Odwrót! Wycofać się do lasu!

 – Tak jest! Wszystkie jednostki do lasu!

Zwykli żołnierze, czekający dotąd na rozkazy, rzucili się do biegu.

Wystrzały z fortu Volks przybrały na sile.

Wrogie oddziały nie miały wyboru, musiały uciekać poza ich zasięg, prosto w paszczę czekających na nich czarnych bestii.

Jerome, dowodzący pięciuset rycerzami, krzyknął, wyciągając miecz.

Mimo że wróg miał do dyspozycji cztery tysiące zbrojnych, uciekali teraz w popłochu, bez żadnego składu. W ogóle nie spodziewali się zasadzki, tak więc to było wyjątkowo jednostronne starcie.

Zbrojni Jerome'a, a także on sam, mieli białe chusty przywiązane do prawej ręki, żeby rozpoznawać swoich podczas starcia. Zostali także wyposażeni w gwizdki do komunikowania swojej pozycji. Nawet walcząc w takich ciemnościach, mogli nie tylko rozpoznać swoich, ale także wiedzieć, gdzie są. W przeciwieństwie do nich armia Księstwa była całkowicie nieprzygotowana do takiego starcia, ponieważ planowała długotrwałe oblężenie.

Nie można było oczywiście nazwać ich dowódcy niekompetentnym. W końcu wynajął najemników, co nie było tanie, a wcześniejsze przygotowanie do takiego nocnego starcia, które miało wyjątkowo niskie szanse, by się wydarzyć, można uznać po prostu za nierealistyczne.

Kolumna ognia rozświetliła las. Wróg wykorzystał okazję, że mógł coś przez chwilę zobaczyć, i spróbował zaatakować, jednak połowa jego żołnierzy uciekła już we wszystkich możliwych kierunkach. Nic w tym dziwnego, przecież wpadli w pułapkę w miejscu, gdzie nie docierały do nich rozkazy. Gdyby zostali w miejscu, straciliby szybko możliwość ucieczki.

Poddenerwowana Altina powiedziała:

 – Jak do tej pory wszystko idzie zgodnie z planem, Regisie.

 – Tak. Dźwięk i rozbłyski dział strzelających ślepakami doskonale zgrały się z wybuchami ładunków podłożonych przez naszych inżynierów w pobliżu pozycji wroga.

 – Dlatego uznali, że są pod ostrzałem. Nie dziwię im się.

 – Gdyby nie zasłona nocy, szybko odnaleźliby skrzynie z prochem użytym do tej sztuczki.

W tym momencie do kwatery przyszedł zwiadowca.

 – Główne siły Varden kierują się na północny zachód!

 – Hmm, tak jak w książce. Gdyby dowodził nimi dowódca, byłoby trudno przewidzieć ich ruchy, ale panuje tam teraz chaos, więc poruszają się bez żadnego namysłu.

Bazując jedynie na własnym osądzie, uciekający żołnierze powinni kierować się w stronę Księstwa Varden. To podstawa psychologii. W przypadku zagrożenia większość osób ucieka do domu albo w tę samą stronę, co inni. Wiedząc to, Regis rozstawił żołnierzy na trasie ich ewentualnej ucieczki, co miało dać im możliwość wybicia albo schwytania znacznej części wrogich jednostek. Dla żołnierzy Varden to musiało wyglądać, jakby zostali zalani przez armię Belgarii.

Wynik starcia był już przesądzony.

Dla Regisa nie miało znaczenia, że najniżsi rangą żołnierze uciekną, jednak Przygraniczny Regiment Beilschmidt dostał rozkaz wysłania połowy swoich sił na zachód. Z zarówno Altiną, jak i Jeromem poza fortem obrona będzie osłabiona, tak więc aby zapobiec kolejnym atakom Księstwa Varden w najbliższej przyszłości, musieli odnieść tu spektakularne zwycięstwo, jak najbardziej osłabiając siły wroga.
Mimo to Regis westchnął.

 – Heh, nie nadaję się do ścigania wroga.

 – Ja też za tym nie przepadam. Skoro o tym mowa, sytuacja nie wygląda nawet aż za dobrze?

Niektórzy z przeciwników uciekali w stronę fortu, dlatego też główne siły także zaangażowały się w walkę, jednak jeszcze nie doszło do sytuacji, w której sama Altina musiałaby walczyć. Grupa dowodzona przez Eddiego wystarczyła, aby się nimi zająć.

 – Cóż, czy to źle? Gdybyśmy tak jak oni toczyli nocną bitwę w środku lasu, też nie bylibyśmy w stanie dostrzec pozycji wroga.

 – Regisie, czyżby... Wybrałeś takie ustawienie formacji, bo wiedziałeś, że tak będzie?

 – W końcu król nigdy nie powinien walczyć na pierwszej linii. – odpowiedział mężczyzna szeptem, żeby strażnicy nie usłyszeli.

Altina zrobiła zniesmaczoną minę.

 – Regis znowu mnie oszukał!

 – Nieprawda.

 – Kłamca!

 – Jesteśmy poza fortecą, prawda? Poza tym nie opuszczaj gardy, tu wcale nie jest tak bezpiecznie.

 – ...!

Altina otworzyła szeroko oczy, wyciągnęła wielki miecz z pochwy jednym palcem, a następnie wyprowadziła pchnięcie przed siebie.

Regis... nie umarł na miejscu.

Ostrze minęło jego twarz o włos, trafiając coś w ciemności. Rozległ się brzdęk uderzającego o coś metalu, a chwilę później u stóp Regisa upadł bełt.

 – Fiuuu! – zagwizdał ktoś na czubku drzewa położonego od strony pola bitwy, a następnie zwinnie jak małpa zszedł na dół, skacząc po gałęziach.

Dziecko? – pomyślał Regis, dostrzegając drobną figurę.

Po chwili dobiegł ich żeński głos:

 – Nieźle! Zablokowałaś bełt wystrzelony nagle w takiej ciemności – rzuciła dziewczyna po germańsku.

Altina przyjęła pozycję do walki, odpowiadając po belgarsku:

 – To żaden niespodziewany atak, skoro dobiegł od frontu! Poza tym po tak długim czasie oczy przyzwyczaiły się do ciemności.

Regis mimo tak długiego czasu spędzonego z księżniczką wciąż nie przywykł do ciemności, a tym bardziej nie zauważył lecącego w jego stronę bełtu. Albo Altina była taka wspaniała, albo po prostu Regis taki bezużyteczny.

Ich przeciwniczka wyszła z cienia drzewa, wchodząc w miejsce oświetlone przez światło księżyca. Była to młoda dziewczyna z kuszą i kołczanem na plecach. Mimo młodego wieku biła od niej pewność siebie. Nawet nie mrugnęła, kiedy ciężko opancerzona straż księżniczki wyciągnęła miecze.

 – Hahaha! Belgarska księżniczka jest naprawdę interesująca.

 – Zachowujesz spokój w samym środku formacji wroga?

 – Oczywiście! W końcu nie macie szans. – Dziewczyna z uśmiechem odgarnęła swoje kręcone włosy. Bez wątpienia nie zrobiła tego na pokaz, ona naprawdę była aż tak pewna siebie. W tym momencie Regis dostrzegł w jej włosach srebrną spinkę w kształcie odwróconego lisa. Ten widok coś mu przypomniał.

 – Czyżbyś należała do grupy Renarda Pendu?

 – Och? – Dziewczyna spojrzała na Regisa. – Jest tak obeznany czy nasza sława aż tak się rozeszła?

 – Kim oni są? – spytała Altina ze zdziwioną miną.

 – To grupa najemników, mająca na koncie wielkie osiągnięcia wojenne w Germanii. Tylko że powinni teraz brać udział w północnej wojnie domowej...

 – To nie tak, że się z niej wycofaliśmy, po prostu nagrody tutaj są o wiele wyższe. Dzięki temu, że przejęliście fort, dostaliśmy więcej pracy. Za zabicie cię zainkasujemy naprawdę sporą sumę, księżniczko.

 – Głuuupia! Nie dzieli się skóry na żywym niedźwiedziu!

 – Hahaha! Mój brat mówi, żeby nie chwalić dnia przed zachodem słońca. Jesteś nim czy jak?

 – Nawet go nie znam!

 – Gilbert jest bardzo przystojny!

Według książki, którą przeczytał Regis, Gilbert Schweinzeberg był przywódcą grupy Renarda Pendu, często nazywanym też królem najemników. Podobno nigdy nie przegrał walki, nawet w starciu z wieloma przeciwnikami, oraz nieobca mu była sztuka negocjacji. Miał jedno oko, a w walce używał trójzębu.

 – To twój brat? W takim razie ty jesteś Jessica? 

 – Nie, to moja starsza siostra. Ja nazywam się Franziska. Skoro o tym mowa, wydajesz się mnie znać. Czyżby mój fan? Chcesz uścisnąć mi rękę? Hahaha! – śmiejąc się, dziewczyna przeładowała kuszę.

Jej broń używała dźwigni do naciągania cięciwy, tak więc w przeciwieństwie do typowych kusz, nastawionych na siłę wystrzału, jej celem było prowadzenie jak najszybszego ostrzału. Wykorzystywała też bełty krótsze niż normalne.

Zanim jednak zdążyła wystrzelić, Altina ruszyła biegiem w jej stronę.

 – Na tym dystansie kusza jest bezużyteczna!

Mimo że strażnicy byli uzbrojeni i gotowi do walki, Altina całkowicie ich zignorowała.

Chyba trzeba będzie przemyśleć sens trzymania przy niej straży.

Kiedy księżniczka uniosła miecz, Regis krzyknął:

 – Przeciwnicy na drzewie!

Należało zakładać, że skoro Franziska z niego zeszła, to skrywało się tam jeszcze kilku wrogów.

Zgodnie z przewidywaniami z czubka drzewa wystrzelił kolejny bełt, który Altina zablokowała bokiem swojego miecza. Następny jednak poszybował w stronę Regisa, na szczęście Eric w ostatniej chwili zasłonił go tarczą.

 – Nic panu nie jest?

 – W porządku. Powierzam księżniczkę w twoje ręce.

 – Tak jest!

Kilku strażników zostało rannych w tym ataku. W końcu w takiej ciemności trudno dostrzec atak z dystansu, a w dodatku żaden z nich nie zostawił boku księżniczki, żeby samemu ochronić się przed ostrzałem.

 – Do walki! Chronić księżniczkę! Pokażmy im siłę cesarskich żołnierzy!

 – Taaa!

Altina, całkowicie ignorująca otoczenie, wyprowadziła cięcie wymierzone we Franziskę.

 – Iaaa!

 – Uuups.

Zaatakowana z łatwością uchyliła się przed ciosem.

Chociaż miecz Altiny wydawał się powolny, uniknięcie jego cięcia wymagało niebywałej zwinności. Co więcej, dziewczyny walczyły w całkowitej ciemności.

 – Przyjście tu było dobrą decyzją. Nie tylko spotkałam ciekawego przeciwnika, ale zarobię też nagrodę za zabicie belgarskiej księżniczki!

 – To nie będzie proste!

Eric wyprowadził pchnięcie w miejsce, w które odskoczyła Franziska.

 – Ha!

 – Nie przeszkadzaj!

Dziewczyna uniknęła ciosu, kucając i jednocześnie strzelając z kuszy.

 – Ghhh!

Eric zamarł.

O nie!

Regisa przeszły ciarki. Altina wykrzyczała imię rycerza, jednak nie otrzymała odpowiedzi, a młody wojak upadł na ziemię.

 – Natychmiast mu pomóżcie! – krzyknął Regis.

Jednak strażnicy, którzy chcieli ruszyć chłopakowi na pomoc, zostali zatrzymani przez grad bełtów; nawet obszar tuż przed strategiem został ostrzelany.

Regis zdał sobie sprawę, że stojąc na widoku, stwarza walczącym tylko więcej kłopotów, więc skrył się za drzewem.

Z pewnością zasługują na swoją sławę. Otoczyli i ostrzelali przeciwników, mając do dyspozycji jedynie światło gwiazd. Muszą rekrutować tylko naprawdę najlepszych żołnierzy.

Rycerze Belgarii nie byli aż tak słabi, by na długo zostać przygwożdżonymi atakiem dystansowym. Już po chwili wystrzelili swoje strzały w stronę drzewa, z którego dobiegał ostrzał, zabijając tym samym trzech przeciwników. Nie mogli potwierdzić, czy pokonali wszystkich, ponieważ w ciemności prawie nic nie widzieli. Nie czekając ani chwili, podjęli kolejną próbę dotarcia do Erica.

Oby przeżył – pomyślał Regis.

Altina wciąż walczyła z Franziską.

Ponieważ znajdowały się blisko siebie, żaden z rycerzy nie ważył się wystrzelić w ich stronę, bo mógłby trafić księżniczkę. W dodatku istniało ryzyko, że sami zostaną zranieni przez wielkie ostrze księżniczki.

 – Jak śmiesz!

 – Za wolno!

Franziska pochyliła się, żeby uniknąć ciosu. Normalnie w tej pozycji nie było jak wyprowadzić kontrataku, jednak dziewczyna walczyła kuszą, wystarczyło więc jedynie naciśnięcie spustu.

 – To ja wezmę tę skórę niedźwiedzia!

Pocisk wystrzelił w stronę oka Altiny. Jej piękne, czerwone włosy rozwiały się na wietrze.

 – Co?!

Księżniczka uniknęła ataku, jedynie przechylając szyję na bok, a bełt minął jej policzek ledwie o kilka centymetrów.

 – Niemożliwe!

 – Tym razem na pewno!

Jednak nieważne, do jak szybkiego ostrzału stworzono kuszę, wymagała przeładowania.

 – Khhh...

Franziska się wycofała.

Widząc, że jej przeciwniczka nie kontratakuje, Altina wyprowadziła cięcie wymierzone w jej brzuch.

 – Hahaha!

 – He?!

Franziska, wciąż trzymając kuszę w lewej ręce, prawą chwyciła się gałęzi, w ostatniej chwili uciekając w górę, a cięcie księżniczki trafiło w pień drzewa.

 – Ghhh!

Siła ataku była tak duża, że Altinę na chwilę ogłuszyło i poczuła ból w rękach.

Franziska zrobiła obrót na gałęzi, jednocześnie pociągając dźwignię kuszy, a podczas lądowania załadowała do niej nowe bełty.

 – Hahaha! Dzisiejszej nocy zostanę sławna! 

Altina, wyciągając miecz z drzewa (co pozostawiło głęboki otwór w pniu), usłyszała dziwny trzask. Najpierw pomyślała, że wydało go drzewo, jednak to Grand Tonnerre Quatre wygiął się w dziwny sposób, więc księżniczka szybko wbiła go w ziemię.

Złamał się?!

 – Ni-Niemożliwe... – powiedziała do siebie Altina, mrużąc oczy.

Franziska wykorzystała tę okazję do wystrzelenia pocisku.

Serce Regisa o mało nie stanęło z przerażenia, jednak na szczęście mężczyzna w czarnym ubraniu, Eddie Fabio de Balzac, zablokował bełt swoim Defendre Sept.

 – Ej, Altina, żarty sobie stroisz?

 – Ni-Nic z tych rzeczy!

 – Więc chodzi o twój brak żądzy krwi?

 – Ach...

Znali się od dzieciństwa, więc nie używali wobec siebie formalności.

Eddie stanął w pozycji bojowej przed Altiną.

Franziska zawczasu przeładowała broń, jednak czując, że ma przed sobą trudnego przeciwnika, zachowała ostrożność.

 – Kim jesteś?!

 – Pochodzę z rodu Balzac. Jako najemnik pewnie o mnie słyszałaś.

 – Leniwy Diuk?

 – Widać krążą o mnie jakieś złe plotki.

To przezwisko wzięło się z tego, że mimo doskonałych umiejętności władania mieczem nigdy nikogo nie zranił w walce.

 – Co? Prowokujesz innych do śmiechu tylko dlatego, że nienawidzisz walczyć?

 – Cóż, masz rację, choć nie całkiem.

 – Mam zamiar zabić tamtą księżniczkę, więc oszczędź mi czasu i zejdź z drogi! – krzyknęła Franziska, ruszając do ataku. Biorąc pod uwagę jej dystansową broń, było to nieoczekiwane posunięcie.

Eddie wyprowadził poziome cięcie.

Dziewczyna uchyliła się, celując jednocześnie w Altinę, wciąż trzymającą złamany miecz, bez którego była łatwym celem.

 – Już pora, moja niedźwiedzia skórko!

 – Khh...

Franziska pociągnęła za spust. Rozległ się metaliczny dźwięk, jednak kusza nie wystrzeliła.

 – Co jest?!

Dziewczyna popatrzyła na swoją broń. Cięciwa została przecięta, do czego mogło dojść jedynie podczas ataku, którego uniknęła przed chwilą.

 – T-Ty...?!

Spojrzała na Eddiego, jednocześnie zwiększając dzielący ich dystans.

 – Wybacz, proszę, ale ta kusza była niebezpieczna, więc pozwoliłem sobie ją zniszczyć.

 – Jak to możliwe... Przecież jesteś leniwym diukiem! Co się dzieje?!

 – Chyba zaszło pewne nieporozumienie. Powodem, dla którego nikogo nie zraniłem, nie była moja niechęć do walki, tylko ogólna niechęć do zabijania.

 – Co to ma w ogóle znaczyć? Nie żartuj sobie ze mnie! – Franziska zrobiła się czerwona ze złości.

Widząc, że ich przeciwnik stracił broń, rycerze ruszyli do walki.

 – Schwytać ją!

 – Otoczyć ją! Nie pozwolić jej uciec!

 – Schisse! Cholerne płotki!

Rycerze atakowali ją kolejno, jednak Franziska unikała wszystkich ciosów, chociaż całość wyglądała, jakby współpracowali z nią w jakimś tanecznym układzie. Nie mając ze sobą ani miecza, ani tarczy, mogła robić jedynie uniki, co zresztą i tak przekraczało możliwości normalnej osoby. Gdyby walczyli podczas dnia, mogliby użyć łuków, by strzelić jej w plecy, chociaż.... noc również tego nie wykluczała.

Franziska jednak uciekła z kręgu rycerzy, znikając w ciemności. Dopiero wtedy żołnierze wystrzelili swoje strzały, strzelając w ciemno, głównie z frustracji.

Od strony lasu dobiegł gniewny krzyk:

 – Następnym razem cię zabiję, księżniczko! Ciebie też, diuku Balzac!

Eddie schował miecz do pochwy.

 – Wolałbym cię więcej nie spotkać, o ile to możliwe.

Regis rozkazał żołnierzom przenieść obóz, ponieważ odkryto ich pozycję, a później poszedł sprawdzić stan Erica.

===========================================================================================================

Szpital Fortu Volks.

 – To zostawi bliznę – powiedziała lekarka, jedna z niewielu kobiet w tym zawodzie. Miała na sobie biały fartuch oraz okulary, które świetnie pasowały do jej krótkich włosów.

 – Wciąż... żyję – wydukał Eric, wpatrzony w sufit.

Otaczały go białe kurtyny.

Zawdzięczał to pani doktor. Normalnie jako podoficer opatrywano by jego rany w szpitalu polowym, na zwykłym prześcieradle leżącym na ziemi.

Jego lewe ramię zostało mocno owinięte bandażem, przez co nie mógł w ogóle ruszyć łokciem, w dodatku drętwiały mu palce.

Podczas walki uniósł tarczę zbyt późno, przez co bełt trafił go w lewe ramię, zaledwie parę centymetrów od serca.

Lekarka poszła opatrzyć innych pacjentów.

 – Bo wygraliśmy. Miałeś wyjątkowe szczęście. Przegrana opóźniłaby opatrzenie twoich ran i mógłbyś zginąć.

 – Więc wygraliśmy... Co z jej wysokością?

 – Jest strasznie przygnębiona, ale wyszła z tego ledwie z kilkoma siniakami.

 – To... naprawdę... wspaniale...

Eric westchnął z ulgą, w końcu dla strażnika ochrona swojego dowódcy była bardzo ważna.

 – Martwili się o ciebie. Sir Evrard, jej wysokość, a także monsieur Regis przyszli cię odwiedzić. Jednak mogliby dostrzec pewne szczegóły dotyczące twojego ciała, więc przegoniłam ich przed opatrzeniem twojej piersi. Skoro już nie śpisz, chcesz im coś przekazać?

 – Nie ma takiej potrzeby. Rano wyruszają na zachód, a ja nie będę w stanie udać się z nimi... Dlatego nie chcę, żeby tracili czas na kogoś tak bezużytecznego jak ja...

 – Ej! Bezużytecznego... Cóż, niech ci będzie.

Lekarka odłożyła ponownie rozmowę na chwilę, żeby zajrzeć do innych pacjentów.

Eric zakrył oczy prawą ręką, jednocześnie zagryzając zęby, a z jego oczu zaczęły płynąć łzy.

 – Uuuuu...

Lekarka udała, że nie słyszy płaczu, kontynuując opatrywanie innych rannych.

Po jakimś czasie...

 – Czyż to nie monsieur Regis? – dobiegło zza kurtyn.

 – Musi być ci teraz strasznie ciężko, dobra robota – odpowiedział chłopak.

 – ...

Słysząc głos stratega, Eric zesztywniał.

Jestem ochroniarzem, więc pewnie rozczarował się, że nie udało mi się zasłonić jej wysokości tarczą – pomyślał Eric, bojąc się pokazać swojej twarzy Regisowi.

Lekarka zadała kolejne pytanie.

 – Stało się coś, monsieur Regisie?

 – Niedługo będzie świtać, więc wkrótce wyruszamy.

 – Ach, już pora? Najmocniej przepraszam, że musiał pan stracić czas, żeby po mnie przyjść. Nie powinien pan przypadkiem teraz spać?

 – Poza jej wysokością i sir Jeromem żaden z rycerzy biorących udział w nocnych walkach nie wyrusza na wyprawę. To ja najmocniej przepraszam, że przeze mnie nie mogłaś zmrużyć oka.

 – Monsieur powinien martwić się o siebie. W końcu mogę zdrzemnąć się w wozie. 

 – Haha, ja też będę nim jechać.

 – No tak, racja.

 – Co z Erikiem?

Eric przełknął głośno ślinę.

Po chwili ciszy lekarka odpowiedziała, że wciąż śpi.

 – Rozumiem.

 – Nie może pan go zabrać. Wyleczenie tej rany zajmie miesiąc, a dojście do pełni sił dwa.

 – Ach, rozumiem. Chciałem jedynie wyrazić mu swoją wdzięczność.

 – Wdzięczność? Chyba nie za szarżę na wroga i danie się postrzelić, prawda?

 – Zanim został ranny, ocalił mi życie. Gdyby nie on, to ja leżałbym teraz na tamtym łóżku.

 – Rozumiem. Monsieur nie nosi zbroi, więc leżałby raczej w trumnie, a nie na łóżku.

 – Cóż, to też byłoby możliwe.

 – Chociaż miałabym wtedy mniej pracy.

 – Haha, może nie powinienem tego mówić, ale chyba lepsze to niż zwiększanie nakładu pracy dla kapłanów.

 – Może chociaż lekka zbroja?

 – To nie wchodzi w grę. Gdyby strateg nosił zbroję, oznaczałoby to, że obawia się ataku nieprzyjaciela na kwaterę, czyż nie? Przyznawałby się do braku pewności w powodzenie własnych planów.

 – Czyżby?

 – Tak naprawdę... nie mogę wstać, nosząc zbroję.

 – Jaki słaby!

 – Haha... W każdym razie chciałem podziękować Ericowi, ale nie chcę go budzić. Mogę zostawić mu list?

 – Może pan to przecież zrobić po powrocie. Takie rzeczy najlepiej mówić prosto w twarz.

 – Cóż, tak będzie najlepiej. W takim razie proszę się przygotować i zejść na pierwsze piętro, kiedy będzie pani gotowa.

 – Dobrze.

Po pożegnaniu Regis wyszedł ze szpitala, a lekarka odsłoniła kurtynę Erica.

 – Uuuch...

 – Spotkałeś osobę, którą tak bardzo chciałeś zobaczyć, więc nie masz powodu do płaczu.

 – Wiem. Nie będę.

 – Muszę jechać z jej wysokością. Resztę zostawię w rękach mojego asystenta. Masz go słuchać i wydobrzeć przed powrotem monsieur Regisa – zakończyła kobieta nietypowym dla niej, wyjątkowo delikatnym tonem.

Eric, wycierając łzy, dodał:

 – Chcę... stać... się silniejszy... i wypełnić mój obowiązek.

Lekarka nie odpowiedziała, bawiła się jedynie włosami Erica.

<noinclude>
{| border="1" cellpadding="5" cellspacing="0" style="margin: 1em 1em 1em 0; background: #f9f9f9; border: 1px #aaaaaa solid; padding: 0.2em; border-collapse: collapse;"
|-
| Wróć do [[Haken no Kouki Altina PL: Tom 5 Prolog|Przypomnienie]]
| [[Haken no Kouki Altina PL|Strona Główna]]
|-
|}
</noinclude>

Haken no Kouki Altina PL

2019-04-01T14:54:23Z

Sacredus: /* Tom V */

[[File:ALTINA v01 cover.jpg|thumbnail|right|250px]]
'''Haken no Kouki Altina''' (覇剣の皇姫アルティーナ) to powieść młodzieżowa napisana przez ''Yukiyo Murasaki'', do której ilustracje stworzył ''himesuz''.

Haken no Kouki Altina jest również dostępne w następujących językach:
*[[Haken no Kouki Altina|English (angielski)]]
*[http://www.novelasligeras.com/p/haken-no-kouki-altina.html hiszpański]
*[[Haken no Kouki Altina ~Brazilian Portuguese~|Português (portugalski)]]

==Streszczenie fabuły==
Regis jest molem książkowym i świetnym strategiem, jednak zupełnie nie radzi sobie z mieczem, ani tym bardziej z łukiem, więc łagodnie mówiąc słaby z niego żołnierz. Pewnego pochmurnego dnia dostaje przydział do jednostki mającej swoją bazę w twierdzy na samym krańcu imperium. Spotyka tam dziewczynę o czerwonych włosach i ognistych oczach. Szybko okazuje się, że jest to księżniczka Marie Quatre, której powierzono dowodzenie w tym rejonie, w rzeczywistości jednak została tam wygnana. Jednak bez względu na przeciwności dąży do zrealizowania jej marzenia.

== Tłumaczenie ==

'''Nowe rozdziały będą dodawane, gdy tylko przejdą przez korektę.'''

===Rejestracja===
Osoby chcące pomóc przy projekcie, powinny najpierw skontaktować się z którąś z osób odpowiedzialną za projekt poprzez forum toteż inna drogą komunikacji i [[Haken no Kouki Altina PL:_Rejestracja|zarejestrować się]] przy rozdziale, przy którym chcą pomóc.

===Standard Formatu ===
Wszystkie rozdziały (po edycji) muszą być dostosowane do ustalonych reguł: [[Format_guideline|General Format/Style Guideline]]

===Aktualizacje===
* 09.09.2013 - Utworzono stronę główną projektu.
* 12.10.2013 - Dodano tłumaczenie 1 rozdziału.
* 18.06.2015 - Ukończono tłumaczenie 1 tomu.

==Seria ''Haken no Kouki Altina'' stworzona przez Yukiya Murasaki==

===[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 1|Tom I]]===
[[File:ALTINA v01 cover.jpg|right|200px]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 1 Ilustracje|Ilustracje]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 1 Rozdział 1|Rozdział 1: Dziewczyna o czerwonych włosach i ognistych oczach]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 1 Rozdział 2|Rozdział 2: Obietnica o świcie]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 1 Rozdział 3|Rozdział 3: Rozwiązanie Altiny]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 1 Rozdział 4|Rozdział 4: Grzmot miecza]]
 

===[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 2|Tom II]]===
[[File:ALTINA v2 Cover.jpg|right|200px]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 2 Ilustracje|Ilustracje]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 2 Rozdział 1|Rozdział 1: Król barbarzyńców]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 2 Wtrącenie|Wtrącenie]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 2 Rozdział 2|Rozdział 2: Posłuszeństwo czy rebelia]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 2 Rozdział 3|Rozdział 3: Pod moją flagą]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 2 Rozdział 4|Rozdział 4: Piąta kampania przeciwko Fortowi Volks]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 2 Rozdział 5|Rozdział 5: Zaproszenie do jaskini lwa]]
 

===[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 3|Tom III]]===
[[File:ALTINA v3 Cover.jpg|right|200px]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 3 Ilustracje|Ilustracje]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 3 Rozdział 1|Rozdział 1: Miasta i dyliżans]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 3 Rozdział 2|Rozdział 2: Pojedynek w blasku księżyca]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 3 Rozdział 3|Rozdział 3: Rocznica założenia cesarstwa]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 3 Rozdział 4|Rozdział 4: Srebrna księżniczka]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 3 Rozdział 5|Rozdział 5: Szarża Białych Wilków]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 3 Wtrącenie|Wtrącenie]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 3 Rozdział 6|Rozdział 6: Queen's Navy]]

 

===[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 4|Tom IV]]===
[[File:ALTINA v4 Cover.jpg|right|200px]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 4 Ilustracje|Ilustracje]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 4 Prolog 1|Prolog I: Nadchodząca burza]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 4 Prolog 2|Prolog II: Heinrich Trois Bastian de Belgaria]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 4 Prolog 3|Prolog III: Czarna księżniczka i biały rycerz]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 4 Rozdział 1|Rozdział 1: Księżniczka Elizabeth]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 4 Rozdział 2|Rozdział 2: Cichy Tydzień]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 4 Rozdział 3|Rozdział 3: Stone Bridge]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 4 Rozdział 4|Rozdział 4: Płonąca wieża]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 4 Epilog|Epilog: Wojna,wojna, wojna ]]
 

===Tom V===
[[File:ALTINA v5 Cover.jpg|right|200px]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 5 Prolog|Przypomnienie]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 5 Rozdział 1|Rozdział 1: Płomienie wojny pośród nocy]]
 

== Ekipa Projektu ==
*Administrator Projektu:

=== Tłumacze ===
:*[[user:Sacredus|Sacredus]]

=== Korektorzy ===
:*[[user:kartofell|kartofell]]

==Dotychczas wydano==

*Haken no Kouki Altina I 覇剣の皇姫アルティーナ I (29 października, 2012)
*Haken no Kouki Altina II 覇剣の皇姫アルティーナ II (28 lutego, 2013)
*Haken no Kouki Altina III 覇剣の皇姫アルティーナ III (29 czerwca, 2013)
*Haken no Kouki Altina IV 覇剣の皇姫アルティーナ IV (30 października, 2013)
*Haken no Kouki Altina V 覇剣の皇姫アルティーナ V (28 lutego, 2014, ISBN 978-4-04-729458-5)
*Haken no Kouki Altina VI 覇剣の皇姫アルティーナ VI (30 czerwca, 2014, ISBN 978-4-04-729730-2)
*Haken no Kouki Altina VII 覇剣の皇姫アルティーナ VII (30 października, 2014, ISBN 978-4-04-729977-1)
*Haken no Kouki Altina Shokitan 覇剣の皇姫アルティーナ小綺譚 (30 października, 2014, ISBN 978-4-04-729978-8)
*Haken no Kouki Altina VIII 覇剣の皇姫アルティーナ VIII (28 lutego, 2015, ISBN 978-4-04-730230-3)

[[Category:Light novel (Polish)]]

Haken no Kouki Altina PL

2019-04-01T14:53:13Z

Sacredus: /* Tom V */

[[File:ALTINA v01 cover.jpg|thumbnail|right|250px]]
'''Haken no Kouki Altina''' (覇剣の皇姫アルティーナ) to powieść młodzieżowa napisana przez ''Yukiyo Murasaki'', do której ilustracje stworzył ''himesuz''.

Haken no Kouki Altina jest również dostępne w następujących językach:
*[[Haken no Kouki Altina|English (angielski)]]
*[http://www.novelasligeras.com/p/haken-no-kouki-altina.html hiszpański]
*[[Haken no Kouki Altina ~Brazilian Portuguese~|Português (portugalski)]]

==Streszczenie fabuły==
Regis jest molem książkowym i świetnym strategiem, jednak zupełnie nie radzi sobie z mieczem, ani tym bardziej z łukiem, więc łagodnie mówiąc słaby z niego żołnierz. Pewnego pochmurnego dnia dostaje przydział do jednostki mającej swoją bazę w twierdzy na samym krańcu imperium. Spotyka tam dziewczynę o czerwonych włosach i ognistych oczach. Szybko okazuje się, że jest to księżniczka Marie Quatre, której powierzono dowodzenie w tym rejonie, w rzeczywistości jednak została tam wygnana. Jednak bez względu na przeciwności dąży do zrealizowania jej marzenia.

== Tłumaczenie ==

'''Nowe rozdziały będą dodawane, gdy tylko przejdą przez korektę.'''

===Rejestracja===
Osoby chcące pomóc przy projekcie, powinny najpierw skontaktować się z którąś z osób odpowiedzialną za projekt poprzez forum toteż inna drogą komunikacji i [[Haken no Kouki Altina PL:_Rejestracja|zarejestrować się]] przy rozdziale, przy którym chcą pomóc.

===Standard Formatu ===
Wszystkie rozdziały (po edycji) muszą być dostosowane do ustalonych reguł: [[Format_guideline|General Format/Style Guideline]]

===Aktualizacje===
* 09.09.2013 - Utworzono stronę główną projektu.
* 12.10.2013 - Dodano tłumaczenie 1 rozdziału.
* 18.06.2015 - Ukończono tłumaczenie 1 tomu.

==Seria ''Haken no Kouki Altina'' stworzona przez Yukiya Murasaki==

===[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 1|Tom I]]===
[[File:ALTINA v01 cover.jpg|right|200px]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 1 Ilustracje|Ilustracje]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 1 Rozdział 1|Rozdział 1: Dziewczyna o czerwonych włosach i ognistych oczach]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 1 Rozdział 2|Rozdział 2: Obietnica o świcie]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 1 Rozdział 3|Rozdział 3: Rozwiązanie Altiny]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 1 Rozdział 4|Rozdział 4: Grzmot miecza]]
 

===[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 2|Tom II]]===
[[File:ALTINA v2 Cover.jpg|right|200px]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 2 Ilustracje|Ilustracje]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 2 Rozdział 1|Rozdział 1: Król barbarzyńców]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 2 Wtrącenie|Wtrącenie]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 2 Rozdział 2|Rozdział 2: Posłuszeństwo czy rebelia]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 2 Rozdział 3|Rozdział 3: Pod moją flagą]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 2 Rozdział 4|Rozdział 4: Piąta kampania przeciwko Fortowi Volks]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 2 Rozdział 5|Rozdział 5: Zaproszenie do jaskini lwa]]
 

===[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 3|Tom III]]===
[[File:ALTINA v3 Cover.jpg|right|200px]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 3 Ilustracje|Ilustracje]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 3 Rozdział 1|Rozdział 1: Miasta i dyliżans]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 3 Rozdział 2|Rozdział 2: Pojedynek w blasku księżyca]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 3 Rozdział 3|Rozdział 3: Rocznica założenia cesarstwa]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 3 Rozdział 4|Rozdział 4: Srebrna księżniczka]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 3 Rozdział 5|Rozdział 5: Szarża Białych Wilków]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 3 Wtrącenie|Wtrącenie]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 3 Rozdział 6|Rozdział 6: Queen's Navy]]

 

===[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 4|Tom IV]]===
[[File:ALTINA v4 Cover.jpg|right|200px]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 4 Ilustracje|Ilustracje]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 4 Prolog 1|Prolog I: Nadchodząca burza]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 4 Prolog 2|Prolog II: Heinrich Trois Bastian de Belgaria]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 4 Prolog 3|Prolog III: Czarna księżniczka i biały rycerz]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 4 Rozdział 1|Rozdział 1: Księżniczka Elizabeth]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 4 Rozdział 2|Rozdział 2: Cichy Tydzień]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 4 Rozdział 3|Rozdział 3: Stone Bridge]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 4 Rozdział 4|Rozdział 4: Płonąca wieża]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 4 Epilog|Epilog: Wojna,wojna, wojna ]]
 

===Tom V===
[[File:ALTINA v5 Cover.jpg|right|200px]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 4 Prolog|Przypomnienie]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 5 Rozdział 1|Rozdział 1: Płomienie wojny pośród nocy]]
 

== Ekipa Projektu ==
*Administrator Projektu:

=== Tłumacze ===
:*[[user:Sacredus|Sacredus]]

=== Korektorzy ===
:*[[user:kartofell|kartofell]]

==Dotychczas wydano==

*Haken no Kouki Altina I 覇剣の皇姫アルティーナ I (29 października, 2012)
*Haken no Kouki Altina II 覇剣の皇姫アルティーナ II (28 lutego, 2013)
*Haken no Kouki Altina III 覇剣の皇姫アルティーナ III (29 czerwca, 2013)
*Haken no Kouki Altina IV 覇剣の皇姫アルティーナ IV (30 października, 2013)
*Haken no Kouki Altina V 覇剣の皇姫アルティーナ V (28 lutego, 2014, ISBN 978-4-04-729458-5)
*Haken no Kouki Altina VI 覇剣の皇姫アルティーナ VI (30 czerwca, 2014, ISBN 978-4-04-729730-2)
*Haken no Kouki Altina VII 覇剣の皇姫アルティーナ VII (30 października, 2014, ISBN 978-4-04-729977-1)
*Haken no Kouki Altina Shokitan 覇剣の皇姫アルティーナ小綺譚 (30 października, 2014, ISBN 978-4-04-729978-8)
*Haken no Kouki Altina VIII 覇剣の皇姫アルティーナ VIII (28 lutego, 2015, ISBN 978-4-04-730230-3)

[[Category:Light novel (Polish)]]

Haken no Kouki Altina PL: Tom 4 Rozdział 4

2018-12-23T22:42:37Z

Sacredus:

==Rozdział 4: Płonąca wieża==

Dojście z miasta leżącego u stóp góry do fortu Gray Bridge zajęło im niecałe dwie godziny. Zdążyli tuż przed zmierzchem.

Co będzie, jeśli zatrzymają nas przy wejściu? - zamartwiał się Bastian. Jednak fortem dowodził wujek Elise, która dotychczas wiele razy go odwiedzała, dlatego też strażnik przy bramie od razu ich rozpoznał. Złożył dziewczynie jednocześnie kondolencje po śmierci królowej i poprowadził przez kamienny korytarz.

Forteca Bridge została zbudowana na południowej części góry, pomiędzy dwiema rzekami. Za twierdzą znajdowało się zbocze, a przed nią głęboki wąwóz, ponad którym prowadził kamienny most. Góry za fortem były pokryte grubą warstwą śniegu, więc jedyną prowadzącą do niego drogę stanowił właśnie ten most.

Powinny istnieć jeszcze jakieś inne sposoby, żeby się tu dostać - pomyślał Bastian. Wnioskując po rozmiarze zamku, zapewne znajduje się w nim tysiąc do tysiąca pięciuset osób. Zdobycie go byłoby wyjątkowo trudne.

Elise spytała wciąż obserwującego teren chłopaka:

 - Taki zamek to rzadki widok, Bastianie?

 - Nie.

 - A jest w nim coś wyjątkowego?

 - Nie. Po prostu gdy widzę jakąś fortecę, zawsze zaczynam myśleć nad sposobami, jak ją zdobyć.

 - Nikt nie pomyślałby o czymś takim...

 - Naprawdę?

Budynki wewnątrz miasta dzieliły się na dwa typy. Pierwszym były budowle wydrążone wewnątrz skały, używane przez żołnierzy, resztę stanowiły ceglane budynki, jak dla przykładu wieże. W Belgarii forty miały zwykle jedną, obserwacyjną, w Wielkiej Brytanni natomiast posiadały ich zawsze cztery.

Nie tylko forty, ale i miasta mają tyle wież. Po co im tak dużo?

Strażnik poprowadził ich do najwyższej z nich, a konkretnie do prostego pokoju, w którym znajdował się tylko stół i krzesła. Siedzący tam mężczyzna wstał, mówiąc z uśmiechem:

 - To wspaniale, że nic ci nie jest... Elizabeth.

 - Wujku!

Elise, przepełniona emocjami, pobiegła w jego kierunku. Mężczyzna także ruszył w jej stronę.

 - To wspaniale, że udało ci się tu dotrzeć w jednym kawałku.

Pięćdziesięcioletni Bruno Carlos Victoria z powodu trwającego okresu żałoby był ubrany na czarno, co sprawiało, że wyglądał jak członek jakiejś sekty. Poza tym jego prosty strój pasowałby raczej do markiza albo pułkownika.

Elise zaczęła płakać ze szczęścia, martwiący się o jej życie wujek także prawie się rozpłakał.

 - Cóż... W końcu możemy odpocząć - stwierdził z ulgą Bastian.

 - Wszystko dzięki tobie - dodała Elise.

 - Nie. To przez wysiłek, jaki włożyłaś w podróż. Ja tylko podałem ci pomocną dłoń.

 - Nawet jeśli, gdyby nie ty, ja...

 - Rozumiem. W zamian po dotarciu do Queen’s Tower przeczytaj moje arcydzieło i wyślij mi swoją opinię!

 - Ach, oczywiście.

Elise się uśmiechnęła, wycierając jednocześnie łzy.

Bruno Carlos i Bastian podali sobie ręce. Uścisk mężczyzny po pięćdziesiątce był bardzo silny, jak przystało na kogoś, kto codziennie ciężko trenuje.

 - Nie wiem, jak mam ci dziękować. Jestem ci dozgonnie wdzięczny za pomoc, jakiej udzieliłeś Elise.

 - Nie przywykłem do podziękowań. Musimy jeszcze dotrzeć do stolicy. Przed nami wciąż daleka droga.

 - Tak... Właśnie... Jeżeli chodzi o to... Muszę ci coś powiedzieć.

 - Tak?

 - To bardzo ważne.

 - Rozumiem. - Bastian pokiwał głową, puszczając dłoń mężczyzny.

Bruno Carlos spojrzał na Elise.

 - Elizabeth, możesz pójść do jadalni? Żołnierz cię tam zaprowadzi. Ja muszę omówić coś z Bastianem.

Liz zrobiła niepewną minę, więc Bastian powiedział:

 - W porządku, idź.

Co takiego chcesz mi powiedzieć? Szybciej, mów. Chcę zjeść z Elise - pomyślał chłopak.

Elizabeth na odchodne rzuciła jeszcze:

 - Do zobaczenia, Bastianie.

Po tym, jak wyszła, ten spytał:

 - O czym chcesz rozmawiać?

 - Jesteś Belgarianinem, tak? - Bruno Carlos przeszedł od razu do sedna.

Bastian pokręcił głową.

 - Heeeeh, wydało się.

Nawet jeżeli nosił okulary przeciwsłoneczne, jego pochodzenie zdradzało już samo imię. Co więcej, mówił z wyraźnym belgarskim akcentem.

Widać przede mną długa droga do opanowania brytańskiego języka - pomyślał.

 - Jesteś na ustach całej armii. Nawet jeżeli cywile o tobie nie słyszeli, plotki na twój temat rozchodzą się pomiędzy żołnierzami.

 - Ach, rozumiem.

W końcu z wielką łatwością pokonał doskonale wyszkoloną Glendę.

Bruno Carlos pokręcił głową, robiąc zakłopotaną minę.

 - Ja... chciałbym szanować przyjaciela Elizabeth, ale co sobie żołnierze pomyślą?

 - Co...

 - Coraz więcej osób pragnie wojny, bo myślą, że to poprawi naszą sytuację ekonomiczną.

 - Naprawdę? Nikt się temu nie sprzeciwia? O tym, co tak naprawdę zyskali, przekonają się dopiero po rozpoczęciu wojny.

 - Ja się jej sprzeciwiam.

 - W przeciwnym razie miałbym spory problem!

Gdyby Bruno Carlos zmienił teraz zdanie, Bastian i Elise znaleźliby się w bardzo trudnej sytuacji.

 - Królowa Charlotte często przytaczała jako przykład sytuację dwóch wiosek.

 - Ach, Elise też to opowiadała! Więc to królowa ją tego nauczyła.

 - Wszyscy pacyfiści znają tę historię i zgadzają się z nią.

 - Ja też ją rozumiem. Co prawda, Belgaria bez przerwy prowadzi wojnę, jednak wierzę, że sytuacja byłaby lepsza w czasach pokoju.

Jednocześnie Bastian pamiętał o Latreille, który uważał, że prowadzenie wojen jest niezbędne do przetrwania Belgarii.

Bruno Carlos westchnął.

 - W każdym razie obywatele nawołują do wojny. O ile się nie mylę, Elizabeth także jest pacyfistką i się jej sprzeciwia.

 - Oczywiście.

Dlatego właśnie opuściła szkołę wraz z rycerzami, po czym o włos nie straciła życia z rąk żołnierzy popierających wypowiedzenie wojny. W zamian za ocalenie obiecała przeczytać książkę Bastiana. Noc spędzili w zajeździe w Applewood, gdzie następnego poranka dowiedzieli się o śmierci królowej. Dodatkowo armia cały czas ścigała Elizabeth, co doprowadziło do starcia z rycerzem o imieniu Glenda, ucieczki z miasta i spotkania przyjaznego handlarza, który zawiózł ich w miejsce, gdzie obecnie się znajdowali.

 - Elise na pewno sprzeciwia się wojnie.

 - Jednak poddani nie pójdą za królową, która ma belgariańskiego przyjaciela, który w dodatku nosi to samo imię co książę tamtego państwa.

 - Co?!

Bastian nigdy wcześniej o tym nie pomyślał.

Bruno Carlos kontynuował:

 - Uznaliby, że królowa nie jest pacyfistką, tylko marionetką w rękach Belgarii.

 - O co tu niby chodzi... Jestem...

Nie... to nie pomoże, on i tak to powie.

 - Gdybyś był najemnikiem albo po prostu kimś, kogo wykorzystywała, aby tu dotrzeć, problem by nie istniał. Jesteś jednak jej przyjacielem, w końcu pochodzisz z Belgarii!

 - Ach...

Pod Bastianem załamały się nogi. Sądził, że wszystko się skończy, kiedy dotrą do stolicy, jednak dla Elise sama jego obecność stanowiła problem.

 - W cieniu królowej nie może być żadnego belgarianina. Inaczej parlament, mimo że Elizabeth została wybrana przez jej wysokość Charlotte na swoje miejsce, może ją po prostu odrzucić.

 - ...

Bastianowi odebrało mowę. Nigdy taka możliwość nawet nie przyszła mu do głowy.

 - Elizabeth jest dla ciebie ważna, prawda? W takim razie na pewno się ze mną zgadzasz - kontynuował mężczyzna pewnym siebie tonem. To nie był rozkaz ani obarczenie winą. Bastianowi przypomniał się jego dziadek.

 - W końcu tylko jej pomagałem. Jeżeli moja obecność stanowi dla niej problem, rozwiązanie jest proste.

Bruno Carlos z niecierpliwością czekał na dalsze słowa Bastiana.

 - Moje zniknięcie wszystko rozwiąże.

Zapadła cisza.

Nie chciał tego, jednak takie było najlepsze rozwiązanie tej sytuacji.

Bastian położył dłoń na okularach i odwracając się, rzucił:

 - Resztę zostawiam w pańskich rękach.

 - Nie chcesz się z nią pożegnać?

 - Żołnierze pragnęliby ujrzeć nową królową płaczącą nad rozstaniem z jakimś Belgarianinem? Nie.

 - Masz rację.

Wizja tak niespodziewanego i ponurego pożegnania sprawiła, że Bastian strasznie spochmurniał. Zdawał sobie sprawę, że wcześniej czy później będą musieli się rozstać, jednak sądził, że dotrą razem przynajmniej do stolicy.

 - Mam jej coś przekazać?

 - Hmm? Ach, proszę...

Bastian sięgnął po swoją książkę, którą miał u pasa, jednak jego dłoń zatrzymała się w powietrzu.

Gdyby wręczył jej książkę napisaną w belgarskim... Na pewno by ją przeczytała, jednak to wywołałoby jednocześnie zamieszanie podczas okresu, w którym miała przejąć tron. Oczywiście powodem tego byłaby wspaniałość jego dzieła. Ciągłe myślenie o tej książce mogłoby przysporzyć Elise sporo problemów, a nawet doprowadzić do odrzucenia przez parlament. Poza tym, gdyby dostała ją od kogoś tak upartego jak Bruno Carlos, pewnie nawet by jej nie przyjęła.

Nie... Skoro to prezent dla członka rodziny królewskiej, pewnie najpierw by ją przejrzeli.

Książka reprezentowała uczucia autora. Chciał, by przeczytała ją konkretna osoba, nie jakiś obcy.

To byłby dopiero wstyd!

Bastian skrzywił się, kładąc w końcu rękę na piersi.

 - Nic... Nie chcę jej nic przekazać.

 - Doprawdy? To może przynajmniej jakąś wiadomość?

 - Huu... Święty rycerz rozpoczął nową podróż, gdyż wzywała go ciemność gromadząca się gdzieś w oddali.

Bruno Carlos pokiwał głową, pytając:

 - To jakiś kod?

 - Nie, przepraszam. Proszę zapomnieć o tym, co powiedziałem.

Nie powinienem używać tak poważnego tonu. Ta kwestia lepiej pasowałaby do ucieczki z ojczyzny - pomyślał Bastian.

Bruno Carlos chciał dać mu trochę złota, jednak chłopak odrzucił tę propozycję i po prostu wyszedł z pokoju.

 - Cóż, ta podróż była naprawdę zabawna.

 - Przekażę jej - odparł Bruno Carlos z bólem. Kiedy drzwi zamknęły się za Bastianem, dodał: - Przepraszam.

Elise dotarła do okrągłej jadalni z okrągłymi stołami; nawet krzesła miały tam taki kształt.

Bastian musi być głodny, więc pewnie przybiegnie tu, jak tylko skończą - pomyślała.

Jednak długo się nie pokazywał, przez co zaczęła mieć złe przeczucia i spróbowała wrócić do pokoju wujka, jednak tam została zatrzymana przez strażnika.

 - To rozkaz dowódcy. - Po usłyszeniu tego po raz trzeci zaprzestała prób wejścia do środka.

Była kłębkiem nerwów, ale w końcu uznała, że skoro chodzi o Bastiana, na pewno wszystko skończy się dobrze i że to on pewnie zamartwia się o nią.

Jakiś czas później jej wujek wyszedł z pokoju, odwołując natychmiast żołnierzy.

Elise spytała niepewnie:

 - On...

 - Przepraszam, że czekałaś, Elizabeth.

 - Wujku, on...?

 - Jeżeli chodzi ci o Bastiana, dla twojego dobra odszedł. Powiedział, że ta podróż była naprawdę zabawna.

Po usłyszeniu tych słów Elise chciała wybiec przez drzwi.

 - Niemożliwe!

 - Nie możesz! - Zatrzymał ją gniewny krzyk. - Zrobił to dla ciebie! Rozumiesz, Elizabeth?!

 - A-Ale...

Elise to pojmowała. Gdyby była blisko z Belgarianinem, mogłoby to przysporzyć jej wiele problemów. Mimo to łzy zaczęły spływać po jej policzkach.

 - A-Ale nawet się nie pożegnał. Jest taki samolubny...

 - Chcesz pozwolić, aby żołnierze zobaczyli, jak płaczesz? Jego poświęcenie ma iść na marne? Jeżeli nie wypełnisz woli królowej Charlotte, ja... - Bruno Carlos nagle urwał.

 - He? - Elizabeth dostrzegła łzy w oczach wuja.

 - Przepraszam.

 - Wujku?

 - Idź coś zjeść. Podróż musiała być ciężka. Powinnaś też się wykąpać.

Elise zrozumiała, że może jedynie posłuchać polecenia, jednak jej serce się sprzeciwiało i nie potrafiło zaakceptować takiego pożegnania.

 - Siadaj.

Bruno Carlos podniósł przewrócone krzesło. Siadając, podparł się ramieniem, wyglądając przy tym jak pochmurne dziecko, a następnie podał Elise łyżkę.

 - Taki posiłek ci odpowiada? Nas, żołnierzy, uczy się, że jedzenie i odpoczynek należą do naszych obowiązków. Tobie chyba też to wpojono.

 - Tak.

Jednak łyżka wydawała się Liz wyjątkowo ciężka, a zupa przed nią, mimo że z pewnością była pyszna, wyglądała jak talerz pełen błota.

Dziewczyna poruszała ustami, nic ponad to.

 - Bastian naprawdę odszedł?

W tym momencie rozległo się pukanie do drzwi.

Bastian?! - W sercu Elise zrodziła się nadzieja, jednak głos dochodzący zza drzwi należał do obcej osoby.

 - Raport!

 - Poczekaj chwilę.

Bruno Carlos wstał z krzesła i otworzył drzwi. Stojący za nimi żołnierz natychmiast się ukłonił.

 - Przepraszam, że przeszkadzam w posiłku.

 - Księżniczka Elizabeth jest zmęczona, przejdźmy do innego pokoju.

 - Tak jest!

 - Niedługo wrócę - powiedział Bruno Carlos i wyszedł, zostawiając Elise samą.

Bastian biegł przed siebie. Na początku był załamany, jednak później wezbrała w nim złość.

 - Aaaaa!

Krzyczał, próbując rozładować nagromadzone emocje i zanim się zorientował, znalazł się w pobliżu miasta. Drogę, która wcześniej zajęła im dwie godziny, pokonał w zaledwie dziesięć minut.

Kiedy słońce schowało się za horyzontem, Bastian był już na jednej z ulic miasta, gdzie jedne sklepy zamykały działalność, a inne dopiero ją otwierały.

 - Witam! Proszę spróbować!

Jeden z handlarzy starał się przyciągnąć jego uwagę.

 - Ja?

Przy drodze stał kamienny piec z pieczonymi ziemniakami, w tym także słodkimi.

 - Jesteś uczniem, prawda? To rzadki widok w tych stronach! Może świeżego, pieczonego słodkiego ziemniaka?

 - Ziemniaka? Nie mam przy sobie pieniędzy... Ach, może to się nada. - Bastian zdjął swoje okulary przeciwsłoneczne. - Mogę dać je w zamian?

 - Aaaach?! Nawet wszystkie moje ziemniaki nie są tyle warte!

 - Nie, w porządku.

 - Nie mogę! Handlarz musi być szczery. Wolę nie brać większej zapłaty, niż powinienem.

 - Doprawdy?

 - Tak! Właśnie! Weź jeden za darmo, bo zaraz padniesz mi tu z wycieńczenia.

 - Przepraszam...

 - Jeżeli chcesz zapłacić, wystarczy symboliczny grosz. Co powiesz na jednego funta?

 - Tak drogo?! Gdzie się podział uczciwy handlarz?

Kupiec się zaśmiał.

Minęło jednak wiele czasu od ostatniego posiłku Bastiana. Chłopak usiadł na krześle stojącym przy odwróconym koszu, który pełnił rolę stolika, a handlarz podał mu pieczonego ziemniaka na patyku - wciąż gorącego, jednak zdecydowanie niedosolonego.

Pyszny!

Po tym, jak skończył, handlarz powiedział:

 - To się nazywa apetyt. Masz kolejnego!

Drugiego ziemniaka Bastian także pochłonął w mgnieniu oka. Jadł je tak szybko, że do stoiska zaczęli schodzić się ludzie, myśląc, że tutejsze przysmaki są aż tak smaczne. Mimo tak późnej pory biznes kwitł i już po chwili wszystkie miejsca przy stoisku były zajęte. Jeżeli sprzedawca dawał chłopakowi jedzenie, licząc na taki właśnie efekt, musiał być naprawdę zdolnym kupcem.

Bastian czuł się pełen. Rozładował się wcześniej, biegnąc z krzykiem, a teraz zjadł i jego przygnębienie powoli znikało.

Westchnął głęboko.

 - Heh. Cóż, może tak będzie lepiej. W końcu przyjechałem tu się uczyć i uciec od intryg w mojej ojczyźnie. Nie mogę angażować się w politykę tego kraju.

Wierzę, że wujek Elise bezpiecznie dostarczy ją do stolicy.

Ciągle miał ją przed oczami.

Zszokowane miny po jego słowach, pełną determinacji twarz, kiedy odrzucała jego pomysły, oraz opanowanie, kiedy mu docinała.

He? Czemu myślę o takich rzeczach? Czyżbym oszalał? Nie mam lepszych wspomnień? - Rozmyślając, spojrzał w bok, gdzie najwyraźniej coś się działo.

 - Hej! Dwadzieścia porcji!

 - Już! Proszę chwilę poczekać!

Stała tam grupa najemników.

Ponad dziesięciu. Miasto jest ich pełne...

Bastian uniósł brwi i spytał handlarza:

 - Czemu w tym mieście przebywa aż tylu najemników? Zawsze tak było?

Sprzedawca stojący do niego plecami, zajęty pieczeniem kolejnych porcji jedzenia, odpowiedział:

 - Nie, zwykle nie. Dla mnie to pierwszy raz, ale dzięki dowódcy jednostki gromadzącemu najemników interesy w mieście kwitną.

 - Gromadzi ich? Szykuje się do wojny?

 - Niby skąd mam to wiedzieć?

 - No tak...

Od strony najemników dobiegł śmiech.

 - Jestem naprawdę wdzięczny, że najęli nas tuż przed wojną.

 - Dobry interes!

 - Racja! Hahaha!

 - Ej, robi się ciemno, uczniowie powinni chyba iść do domu.

Sądząc po akcencie, nie są stąd. Pewnie ściągnięto ich z daleka, co znaczy, że Bruno Carlos przygotowuje się do wojny.

Serce Bastiana prawie stanęło.

 - Czemu pacyfista... sposobi się do wojny?

Słysząc to, najemnicy wybuchnęli śmiechem.

 - Pacyfista?! Hmph, te śmieci już dawno temu zostały wyrzucone z armii!

 - Co?

 - Spójrz! To nowy miecz, a to nowa strzelba. Można je dostać w całym kraju. Nie przegramy z nikim, ani z Belgarią, ani z Hispanią!

 - Racja!

Bastian wstał.

 - To jakieś żarty?! On... Co on zamierza zrobić z Elise?!

Spojrzał w stronę góry, gdzie dostrzegł rząd pochodni przesuwających się w kierunku fortecy.

 - Hę? Co jest?

Sprzedawca spojrzał w tę samą stronę.

 - Nie sądzę, żeby o tej porze szli tam jacykolwiek najemnicy. To pewnie jacyś wojskowi.

Bastian wiedział, że nie ma czasu dłużej tam zostać, i po prostu ruszył przed siebie.

Ale byłem lekkomyślny!

<center>================================================</center>

Elise zaskoczyła informacja, że czeka na nią jakiś gość - w końcu jedynie Bastian wiedział o jej obecności w forcie.

Może to burmistrz tego miasta? Czyżby ktoś już się o mnie dowiedział?

Elise spytała o to Bruno Carlosa, jednak nie otrzymała odpowiedzi.

 - Lepiej nie kazać im czekać zbyt długo.

 - Rozumiem.

Elise wzięła kąpiel, a następnie przebrała się w wieczorową suknię. Ta nie była jednak koloru niebieskiego (taką jej matka przygotowała na wypadek objęcia tronu), lecz czerwona, zupełnie jakby zabarwiona winem. Dodatkowo nie brakowało jej falbanek, a bok znaczyło cięcie odsłaniające nogi, przez co Liz czuła się strasznie niezręcznie.

Czyżby wujo gustował w takich strojach? - Nie mogła zrozumieć, dlaczego podarował jej taką suknię.

Bruno Carlos w milczeniu poprowadził ją krętymi schodami na najwyższe piętro wieży, a następnie zapukał do drzwi. Otwierając je, powiedział:

 - Naprawdę przepraszam.

Elise, rozumiejąc nagle, jak wielki błąd popełniła, znieruchomiała, nie mogąc wydusić z siebie ani słowa.

Na sofie, stojącej na środku pokoju, siedziała księżniczka Margaret.

 - Dobry wieczór, Liz. Jak zdrowie?

 - Księżniczka Margaret...

 - Ufufu. Pomiń tytuł. Może i nie jesteśmy ze sobą blisko, ale rodzina to rodzina.

 - Ach, ta sukienka...

Margaret miała na sobie taką samą sukienkę. Jej czarne włosy wyglądały na niej, jakby ktoś wlał kilka kropel atramentu do wykwintnego wina.

 - Wspaniale, doskonale w niej wyglądasz. Bałam się, co zrobić, gdyby nie przypadła ci do gustu - powiedziała z delikatnym uśmiechem.

 - Ach, dziękuję.

 - Coś nie tak? Nie chcesz usiąść?

 - Dobrze.

Elise zebrała w sobie odwagę i weszła do środka.

Margaret poklepała miejsce obok siebie, jednak Elizabeth wahała się przed zajęciem wskazanej jej miejscówki.

 - Wolę postać.

Margaret nie dotknął fakt, że Elise stanęła w pewnej odległości od niej; cały czas uśmiechała się serdecznie.

W okrągłym pokoju były trzy okna oraz drzwi, strzeżone teraz przez Bruno Carlosa. W środku przebywał także rycerz ubrany na biało, stojący nieruchomo jak jakiś posąg. Miał niebieskawe włosy i jasnoniebieskie oczy, a u pasa przypięty dobry miecz.

Kiedy Margaret zauważyła, że Elise na niego spogląda, powiedziała:

 - Masz wyjątkową okazję, przedstaw się.

Rycerz, składając ukłon, rzekł:

 - To zaszczyt cię poznać, księżniczko Elizabeth. Jestem Oswald Coulthard, porucznik i oficer operacyjny w sztabie armii Wielkiej Brytanni.

Mężczyzna roztaczał wokół siebie przerażającą atmosferę.

 - Elizabeth Victoria, miło mi.

Margaret wyciągnęła rękę, dotykając palcem brzucha rycerza.

 - Ufufu, to Oswald powiedział mi, że tu będziesz. Naprawdę jest wszechwiedzący.

 - Och, moja szlachetna księżniczko, twój pokorny sługa nie zasługuje na takie pochwały. Jestem tylko nędzną żabą w studni. Księżniczka Elizabeth dotarła tutaj pół dnia wcześniej, niż sądziłem.

 - Doprawdy? Więc będę cię teraz nazywać żabcią.

Elise straciła siłę w nogach.

 - Czyli... Wszystko... Przewidział wszystko? Jak?

 - Bez obaw, nie dałaś nam żadnych wskazówek. Po prostu nie miałaś innej opcji.

 - Ale... To przecież...

To była naprawdę ciężka podróż. Graham i sześciu rycerzy oddało życie, aby ją bronić, Bastian także ryzykował wiele, byle jej pomóc. Elise zrobiła wszystko, co w jej mocy, żeby tam dotrzeć, tylko po to, by dowiedzieć się, że tańczyła jak marionetka w takt muzyki granej przez Oswalda. W dodatku jego spojrzenie było całkowicie wyprane z emocji, a w oczach nie dało się dostrzec ani dumy, ani współczucia, po prostu patrzył się na Elizabeth.

 - Królowa Charlotte często o tobie wspominała. Mówiła, że jesteś inteligentny, łagodny, bez osobistych aspiracji, stawiający pracę ponad własne problemy.

 - Doprawdy? Wasza wysokość mi schlebia. - Te słowa jednak postawiły Elise na baczność. - Jesteś taka sama jak królowa Charlotte, nie potrafisz patrzeć na rzeczy pełnowymiarowo. Ten kraj przekroczył już punkt bez powrotu, po tym spotkaniu zrobił nawet parę kroków dalej. Frakcja pacyfistów to dla nas jedynie przeszkoda.

Elise zacisnęła zęby.

 - Więc według ciebie ten kraj jest obecnie pełen orędowników wojny? To trochę dziwne, że tak wielu ludzi w zaledwie kilka lat radykalnie zmieniło poglądy.

 - W rzeczy samej, nie mogę temu zaprzeczyć.

 - Czego chcesz w zamian za poświęcenie tych wszystkich istnień podczas wojny?

Oswald położył dłoń na brodzie, jednocześnie się uśmiechając.

 - Królowa Charlotte spytała mnie o to samo. Moją odpowiedzią było bogactwo.

 - To...

Margaret wzruszyła ramionami.

 - Cóż za nieszczęście. Myślenie o pieniądzach nie ma sensu. To byłoby naprawdę przykre, gdyby Oswald nie rozumiał, że nie pragnę rzeczy, które posiadam.

 - Ależ rozumiem. Jednak twój wierny sługa jest osobą przyziemną i ma proste pragnienia.

 - Cóż za zawód.

Margaret lekko stuknęła Oswalda.

Elise wróciła do próby wybadania ich intencji.

 - Naprawdę chodzi o bogactwo? To miałoby sens, jednak nie sprawiasz wrażenia osoby kierowanej pragnieniem zdobycia fortuny.

 - Hoo. Rozgryzłaś mnie już przy pierwszym spotkaniu.

 - Gdybyś był chciwy, Margaret nigdy nie chciałaby z tobą pracować.

 - Och?

 - Właśnie! Nie wiedziałam, że Liz tak dobrze mnie zna. Czuję, jakbyś była w stanie przejrzeć mnie na wylot. Aż moje serce zaczyna szaleć.

Oswald pokiwał głową z podziwem.

 - Cóż za spostrzegawczość. Chociaż czego innego by oczekiwać od osoby wybranej przez królową Charlotte? Muszę przyznać, iż jestem ignorantem. Księżniczko Elizabeth, nie brak ci inteligencji. Dokładnie tak, jak mówisz, nie chodzi mi jedynie o bogactwo.

 - Czyli?

 - To kwestia samej wojny. Pieniądze są niezbędne do jej prowadzenia. Konflikt z Belgarią ma posłużyć do zdobycia funduszy na dalsze kampanie. Wojna bez końca, aż moje ciało się rozłoży, wszyscy żołnierze i szlachta padną trupem, aż ten kraj stanie na krawędzi upadku. Do tego właśnie jest mi potrzebna wojna, a by ją prowadzić, trzeba mieć fundusze.

 - Och, jakże ciekawe, dzięki temu nie będę się w ogóle nudzić.

Elise otworzyła szeroko oczy i wykrzyczała w stronę Oswalda:

 - C-Co?! Ty nie żartujesz?!

 - Jestem jak najbardziej poważny.

 - Dlaczego?!

 - Ponieważ wypełniał rozkaz władczyni tego kraju, księżniczki Margaret.

 - Co?!

Margaret śmiała się, trzymając się za brzuch, co brzmiało wyjątkowo złowrogo.

Elise kipiała gniewem do tego stopnia, że z oczu zaczęły wypływać jej łzy.

Oni... Oni bawią się krajem! Robią to wszystko tylko po to, żeby zabić nudę!

Dziewczyna spojrzała w stronę drzwi.

 - Bruno Carlos! Porzuciłeś swoje pacyfistyczne poglądy, żeby służyć takim ludziom?! Gdzie się podział dumny żołnierz, broniący Wielkiej Brytanni?!

 - Najmocniej przepraszam. Nawet gdybym się im sprzeciwił, skończyłoby się po prostu na zmianie dowódcy tego fortu.

 - Arrrr...

Margaret patrzyła, jak Oswald podchodzi do stolika i nalewa herbaty do filiżanki, jednocześnie mówiąc:

 - Ten prosty oficer już dawno temu zrozumiał, że tworzenie organizacji przypomina grę w szachy, nie chaos wojny. Na polu walki nie ma królowych mogących skakać przez całą planszę. Z drugiej strony możemy przejmować pionki po stronie wrogiej królowej, wywierając presję na jej armię od wewnątrz, dzięki czemu zyskujemy jeszcze więcej jednostek. Przeciwnik ma ograniczone możliwości, by na to odpowiedzieć, zatem powtarzając ten proces kilka razy, w końcu przejmiemy koronę bez walki.

Margaret wzięła kubek i upiła trochę herbaty.

 - Cóż za rzadkość, Oswaldzie. Zwykle nie wdajesz się w takie dyskusje. Musisz mieć dziś wyjątkowo dobry humor.

 - Proszę o wybaczenie.

 - Nie szkodzi. Teraz moja kolej na rozmowę. Ej, Liz, jaką osobą jest ten Bastian, z którym podróżowałaś?

 - He? Skąd...?

 - Sprawdziliśmy szkołę. To belgarski szlachcic, jednak samo jego imię przykuwa uwagę, gdyż jest takie samo jak trzeciego księcia tego kraju. Co więcej, podobnie jak on posiada czerwone oczy i nadludzką siłę.

 - T-To tylko... przypadek.

 - Cóż za pech, że nie mogliśmy go poznać, gdyż Bruno Carlos go odprawił. Jaka szkoda, ciekawe czeeemu?

 - N-Najmocniej przepraszam. Raporty mówiły, iż jest wyjątkowo spostrzegawczy. Dla dobra waszej wysokości nie mogłem pozwolić, żeby się do was zbliżył - odpowiedział Bruno Carlos, składając pokłon.

Margaret klasnęła w dłonie.

 - Liz, zjedz z nami! Przygotowałam coś specjalnie dla ciebie! - Księżniczka zmieniła nagle temat. Miała w zwyczaju tak robić, kiedy rozmowa zaczynała ją nudzić.

Elise cofnęła się o parę kroków.

 - Nie... Nie jestem głodna, dopiero jadłam.

 - Naprawdę? Ale i tak chciałabym, żebyś ze mną zjadła. W końcu to twój ostatni posiłek, Liz. - Margaret ogłosiła wyrok śmierci tonem, jakby zapraszała kuzynkę na herbatę.

Elise cofnęła się jeszcze bardziej, aż w końcu dotknęła plecami okna.

 - Och...

Wieża zwężała się ku górze, a że byli na jej najwyższym piętrze, dziewczyna nie miała dokąd uciec.

Oswald postawił kubek na stoliku.

 - Dziś jest dwudziesty, za dwa dni kończy się Cichy Tydzień i odbędzie się pogrzeb królowej Charlotte.

 - D-Doprawdy? Chciałabym tam być. Prawdę mówiąc, muszę za wszelką cenę tam się zjawić.

 - Dla waszej wysokości wystarczy, byś dotrzymała towarzystwa królowej - powiedział Oswald, sięgając do miecza.

Margaret otworzyła pudełko, pokazując truskawkową tartę. Elise miała nadzieję, że jest chociaż słodka, ponieważ nie przepadała za gorzkim jedzeniem. Nie wiedziała jednak, że kuzynka celowo wybrała smak, którego ona nie lubiła.

Nie miała drogi ucieczki.

 - C...Co... Co wy planujecie?

Margaret się uśmiechnęła.

 - Nie wiem, jak Oswald, ale ja jedynie chcę zabić nudę. Ciekawe jednak, jak to jest być szczęśliwym.

 - Mój raison d’etre to twoje szczęście.

W tym momencie przez okno wpadło światło, zupełnie jak błysk pioruna, a chwilę później dobiegł brzęk tłuczonego szkła.

Oswald wyjrzał przez okno.

 - Więc wrócił. Widać Glenda zawiodła.

 - Oj, widać ten wyrok śmierci powinien być jednak wykonany.

 - Zrozumiałem.

Nad płonącym zamkiem unosił się ciemny dym.

Chwilę później zza drzwi dobiegło pukanie.

 - Raport! Pilny raport!

 - Mówże w końcu!

Słysząc wybuch złości Bruno Carlosa, żołnierz powiedział:

 - Tamten chłopak wrócił do zamku! Pokonał porucznik Glendę, a następnie sforsował bramę!

 - Co?!

Ta wiadomość zszokowała jedynie Bruno Carlosa. Reszta osób w pokoju znała możliwości bojowe Bastiana.

Chwilę później nadszedł kolejny raport.

 - Podczas walki z intruzem wybuchł magazyn amunicji! Mimo zmobilizowania całej jednostki nie jesteśmy w stanie ugasić pożaru.

 - Głupcy! Przecież tam jest też ropa!

 - Wybuchła, kiedy pożar się rozprzestrzenił!

 - Ch...

To nie był jednak koniec raportu.

 - Oddziały od pierwszego do trzynastego zostały wybite, intruz zbliża się do głównej wieży!

 - Dowódco, proszę się wycofać. Obecnie trzydziestu żołnierzy przygwoździło go, ostrzeliwując kolejno rzędami, jednak już teraz mamy doniesienia o poległych w ich szeregach...

Bruno Carlos wykrzyczał:

 - Przecież to tylko nastolatek! Jakim cudem tracimy ludzi?!

 - To... Po tym, jak ukrył się za ścianą, spadły na nich części budynku! Widziałem go osobiście. Wcześniej nie miał nic w rękach. Nie wiem, skąd on mógł wziąć katapultę, by ostrzelać nas gruzem.

 - Co to za brednie?! Jeśli nie przestaniecie zmyślać, osobiście wystrzelę was z katapulty prosto do rzeki!

Dla normalnego człowieka ta sytuacja była po prostu nie do uwierzenia. Intruz nie miał przy sobie żadnej broni, dysponował po prostu nadludzką siłą i szybkością, a to sprawiło, że żołnierze zaczęli panikować.

Oswald wzruszył ramionami.

 - Widać to tylko kwestia czasu.

 - Ojej, chyba mamy kłopot. Czyżby w tym kryzysie moje życie było zagrożone?

 - Tym nie musisz się martwić, ma pani.

Elise po wysłuchaniu raportu nabrała nadziei, a kiedy odgłosy wystrzałów ucichły, jej serce zaczęło szybciej bić i zrobiło jej się gorąco.

On... tu jest?

Dziewczyna sięgnęła do rączki okna, a następnie otworzyła je uderzeniem łokcia. Znajdowali się w wieży stojącej na wysokiej górze, tak więc wiał tam silny wiatr. Chwilę po otworzeniu okna do środka wdarł się ciemny dym i wstrętny smród, co utrudniało oddychanie.

Margaret krzyknęła:

 - Nie! Moje włosy!

 - Hmm...

Oswald wyciągnął miecz i stanął przed Elizabeth w pozycji do walki, albo raczej zasłonił Margaret.

 - Wasza wysokość, proszę się nie ruszać.

 - Czemu?

 - On już tu jest - odparł, patrząc na wieżę stojącą naprzeciwko.

Elise wychyliła się przez okno, spoglądając na odległą ziemię i strzelających żołnierzy, i krzyknęła:

 - Bastianie!

Prawie natychmiast otrzymała odpowiedź.

 - A więc to jednak tu.

Dziewczyna spojrzała w górę.

Na wyciągnięcie ręki, nie, raczej tuż przed nią pojawiła się twarz chłopaka.

 - Wciąż żyjesz? Nic ci nie jest? Zrobili ci coś?

 - Ach...

Elise zalała się łzami.

 - Bastianie...

Miał brudną twarz oraz poszarpane, zakrwawione ubrania. Trzymał kilka strzelb, część pod pachą lewej ręki i jedną w prawej dłoni.

 - Cz-Czemu płaczesz?! Boli cię coś?!

 - Ni-Nie płaczę... T-To od dymu.

 - Ach. Wspaniale, że zdążyłem na czas.

<center>================================================</center>

Bastian był już u kresu sił.

Poruszał się szybciej od elitarnych rycerzy, jednak nie od pocisków, choć potrafił przewidzieć tor ich lotu i zrobić unik, zanim jeszcze zostały wystrzelone. Kiedy walczył z wieloma przeciwnikami naraz, musiał przewidywać trajektorię kilku kul w tym samym momencie, jednocześnie biorąc poprawkę na ograniczoną przestrzeń do uników i możliwość, że kolejny pocisk może być wymierzony w miejsce, w które się uchylił. Dzięki swojej nadludzkiej szybkości udawało mu się omijać grad kul, jednak długotrwały wysiłek w końcu go spowolnił i został dwukrotnie trafiony w plecy. Z przodu wyglądał dobrze, ale gdyby go dotknąć, ręka stałaby się cała czerwona od krwi. Nie miał szans wytrzymać dłuższej walki, zwłaszcza że żołnierze broniący fortu otrząsnęli się z szoku. Gdyby teraz ze spokojem go otoczyli, to byłby jego koniec.

Wziął kilka głębokich oddechów.

 - Czyżby to... księżniczka Margaret?!

Dziewczyna wychyliła się zza broniącego jej rycerza.

 - Jahoo! W końcu się spotykamy!

 - Wasza wysokość, to niebezpieczne!

Rycerz zasłonił jej głowę.

 - Oswaldzie, co ty wyprawiasz?

 - To nie czas na powitania. Ten chłopak samodzielnie sforsował obronę fortu... znacznie przewyższając przewidywania twego skromnego sługi.

Margaret odparła z uśmiechem:

 - Jesteś bezużyteczny, panie rybo.

Bastian wymierzył broń w rycerza, wiedząc, że ten się nie ruszy, bo wtedy pocisk mógłby trafić w księżniczkę.

 - Żołnierze nie stawiali zbyt wielkiego oporu. Może nie chcieli bronić złej księżniczki, ale wiedzieli, że jeśli się sprzeciwią, ucierpią także ich rodziny?

Oswald pokręcił głową.

 - Morale jest tu wysokie, po prostu brak im wyszkolenia do walki z kimś tak szybkim i silnym, jak wasza wysokość Bastian.

 - Silny? Chyba zaraz się zarumienię... A, i nie jestem księciem! - Bastian poprawił okulary przeciwsłoneczne. Oczywiście przeciwnik znał jego prawdziwą tożsamość, jednak ten wciąż grał swoją rolę.

Oswald miał bardzo poważną minę, jednak róg jego ust skrzywił się lekko.

 - Twoje możliwości można wręcz uznać za oszukiwanie, jednak nawet ty samotnie niewiele wskórasz.

Elise krzyknęła, wychylając się daleko za okno:

 - Bastianie, za tobą!

 - Uuuuch.

Chłopak szybko kucnął, czując tuż nad swoją głową cięcie, które skróciło przy okazji zasłony w oknach.

Bastian wypuścił broń trzymaną pod lewą ręką, jednocześnie obracając się i strzelając ze strzelby w prawej dłoni. Kula sięgnęła celu, trafiając stojącą za nim Glendę w ramię.

 - Ughhh... W... Wciąż mogę walczyć - wydukała, zasłaniając ranę.

 - To naprawdę ty?

Walczył z nią wcześniej przy bramie. Nie chciał jej zabić, tylko wyłączyć z dalszej potyczki. Jej obecność tutaj sprawiła, że zaczął się zastanawiać, czy Wielka Brytannia ma kogoś o nadludzkich możliwościach jak on. Z zadumy wyrwał go krzyk. Spojrzał w stronę okna, z którego wypadała Elise, trzymając się jedynie jego krawędzi.

Oswald podszedł do niej z mieczem w dłoni.

- To nieelegancki sposób, ale pora w końcu zakończyć to przedstawienie.

- Nie, stój!

Bastian w mgnieniu oka przeanalizował wszystkie możliwości.

Podnieść broń i strzelić? Nie, Elise zginie, zanim dosięgnę strzelby. Rzucić sztyletem? Podziałałoby, gdyby Oswald był niewyszkolony, ale to świetny żołnierz i uniknie ostrza albo je zablokuje, a to nie pozwoli mi jej ocalić.

 - Księciu Bastianie, twój powód do walki zaraz zniknie!

 - Nie... Nie jestem cholernym księciem!

Bastian rzucił się w stronę okna, wyciągając rękę przed siebie.

 - Elise, skacz!

 - Bastianie!

Rozkaz chłopaka ją zaskoczył, ale posłuchała go bez cienia zawahania i zanim ostrze Oswalda dosięgło celu, leciała już w dół.

 - Skoczyła...

Bastian podbiegł do okna, wyciągając rękę w stronę znikającej w dole dziewczyny w czerwonej sukni.

 - Elise!

 - Bastianie!

[[File:Haken no Kouki Altina - Volume 04 - 233.jpg|thumb]]

Ona także wyciągnęła rękę, aż w końcu ich palce się zetknęły. Bastian, sięgając jeszcze dalej, chwycił ją, a następnie objął prawą ręką. Drugą dłoń i nogi skierował w stronę ściany wieży, żeby wyhamować upadek, co było możliwe dzięki konstrukcji budowli zwężającej się górze, a następnie chwycił krawędź okna na jednym ze środkowych pięter.

W normalnych okolicznościach taki wyczyn byłby dla niego drobnostką, jednak ciężar dwóch osób i siła upadku odbiły na nim swoje piętno; z pleców chłopaka dobiegł głośny trzask.

 - Ghhh!

 - Bastianie, nic ci nie jest?!

 - Nic... Szybko, zaraz zaczną strzelać.

 - Dobrze!

Elise nie brakowało krzepy, była wręcz jedną z najlepszych pod tym względem osób w szkole, więc bez problemu chwyciła okno i podciągnęła się do środka. Chwilę później dołączył do niej Bastian. Przez chwilę leżeli na podłodze, łapiąc oddech.

 - Heeeh, heeeh, hee....

Ból pleców Bastiana był tak silny, że chłopak nie mógł poruszyć nawet mięśniem.

Leżąca obok niego Elise zalała się łzami.

 - Znowu mnie ocaliłeś.

 - Heeh, heeeh, heee... Czyżbyś... się poddała?

 - He?

 - Dziś jest dwudziesty.

 - Tak.

 - Teraz... Nie damy rady dotrzeć do stolicy na piechotę, ale wozem moglibyśmy zdążyć.

 - Racja. Nie poddam się. Dla dobra wszystkich osób, które mi pomagały.

 - Tak trzymaj!

Bastian w końcu zebrał siły, podnosząc się z ziemi. Jednak ten widok zszokował Elise.

 - Bastianie... Te rany...?!

 - Nie przejmuj się nimi. To tylko rezultat moich błędów. Skoro o tym, powinniśmy ruszać, bo nas otoczą.

 - Racja. - Głos dziewczyny drżał, jednak nie było w tym nic dziwnego. Sam Bastian doskonale zdawał sobie sprawę ze swojego stanu, a ilość krwi, jaka została w miejscu, w którym leżał, wystarczyłaby do przekonania każdego, że kogoś tam zabito.

 - Cóż, prawi są pod protekcją wróżek, więc nic mi nie będzie.

 - Skoro masz siłę żartować, z pewnością wszystko z tobą dobrze.

Wyszli z pokoju, kierując się w dół po spiralnych schodach.

Na parterze wieży czekali na nich żołnierze, więc Bastian wziął Elise na ręce. Dziewczyna wstydziła się, ale zdusiła to w sobie. Następnie wyskoczyli przez okno tamtego pokoju. Sytuacja była jednak o wiele poważniejsza, niż myśleli. Elizabeth nie ważyła wiele, jednak Bastian ledwie łapał oddech, nie wspominając już o obfitym krwawieniu. Jednocześnie nie mógł używać rąk, ponieważ niósł swoją partnerkę, co wykluczało także stoczenie się po wieży oraz jakąkolwiek obronę w wypadku ataku.

Chłopak zagryzł zęby.

 - Niedobrze...

 - Nie za bardzo się przemęczasz?! Nawet ty...

 - He? O czym ty mówisz? Dostaniesz klapsa, jeśli to powtórzysz.

 - Ale...

 - To było w moim dziele! Jeżeli bohater niesie swoją partnerkę, to jakim sposobem może walczyć mieczem?! Ma cztery ręce?!

Podobną scenę napisał w swojej powieści, jednak teraz, kiedy sam znalazł się w podobnej sytuacji, zrozumiał, że nie do końca ją przemyślał. Ze wstydu chciał zapaść się pod ziemię.

 - To przecież niewykonalne! Jeżeli tego nie zmienię, rozgniewam tylko czytelników!

 - Dlatego właśnie ciągle nazywam cię idiotą. Czemu wyskakujesz z tym w takiej chwili?!

 - Hahaha, jakiej? To brzmiało, jakbym miał jakiś problem.

 - He?

 - Jestem we wrogim zamku, otoczony przez żołnierzy wyposażonych w nową broń. Mimo kilku ran postrzałowych niosę księżniczkę na rękach. Ledwie drobnostka, nic więcej.

 - Ty...

 - Kłopoty nadejdą, jeżeli przyjdzie nam się zmierzyć z nieomylnym przeciwnikiem albo kiedy zostaniemy zmuszeni do pokonania dłuższego dystansu bez osłony.

 - Przechwałki w takiej chwili... Naprawdę jesteś wyjątkowy.

 - To żadne przechwałki, mówię poważnie!

Trzymał na rękach Elise i to wystarczyło, żeby czuł się niewiarygodnie lekki. W tej chwili zmęczenie, rany postrzałowe i otaczający zewsząd przeciwnicy - wszystko to nie miało najmniejszego znaczenia.

W końcu dotarli do zewnętrznej ściany zamku. Bastian przerzucił Elizabeth na plecy i wdrapał się po kamieniach. Ściany miały powstrzymać wrogów przed wspinaczką, jednak nikt nie mógł przewidzieć, że będzie je forsować ktoś na tyle silny, że dałby radę podciągnąć się na tak małej powierzchni, jaką stanowiły cegły na prawie gładkiej ścianie. Zresztą dla Bastiana taka wspinaczka była łatwiejsza od pokonywania kruchych klifów w górach, a poza tym uznał to za dobry materiał do książki.

Jeżeli jednak pominąć pobudzenie spowodowane bliskością Elise, sytuacja wyglądała następująco.

Ściany fortu Gray Bridge były dobrze zaprojektowane do obrony przed przeciwnikami, dzięki czemu równie skutecznie broniły przed dostaniem się do środka, jak i wydostaniem się z twierdzy. Z drugiej strony dowództwo także pogrążyło się w chaosie - większość żołnierzy otrzymała jedynie rozkaz, by bronić twierdzy. Ledwie mała grupka wiedziała, że ma zatrzymać uciekinierów. Tak więc sieć bezpieczeństwa twierdzy była cała w lukach i nie miała szans w starciu z tak silnym przeciwnikiem. Straż przyboczna Margaret skupiła się na gaszeniu płonącej karocy; nawet nie zauważyli, że księżniczka znalazła się w niebezpieczeństwie. Zresztą właśnie dlatego Oswald nawet nie brał ich pod uwagę przy tworzeniu swoich sił zbrojnych.

Bastian pokonał strażników na szczycie muru, właściwie to ich z niego zepchnął (jeżeli mieli szczęście, przeżyli upadek). Chłopak jednak nie mógł się tym przejmować, skoro jego życie wisiało na włosku. Oni też byli żołnierzami, wyszkolonymi, żeby zabijać, tak więc powinni być przygotowani na śmierć.

W normalnych okolicznościach w świetle księżyca majaczyłyby co najwyżej sylwetki postaci, jednak płonąca wieża działała jak wielka pochodnia i nawet miasto u stóp góry rysowało się wyraźnie.

 - Wiedziałem, jednak musimy pokonać ten most.

 - Jak to zrobiłeś, kiedy przebijałeś się do środka?

 - Walczyłem jeden na jednego z tym rycerzem, Glendą. Doszliśmy tak do samej bramy, po czym zepchnąłem ją do rzeki i wdrapałem się po ścianie. Nie sądziłem tylko, że nas dogoni. Nie była mokra, więc pewnie nie spadła na samo dno wąwozu.

 - Rzeka...

 - Sądzisz, że wskoczenie do niej będzie lepszym wyjściem niż przekroczenie mostu?

 - Przecież to by nas zabiło!

 - Racja. Skok by podziałał, ale teraz...

Z powodu obfitych deszczy w ostatnich dniach rzeka przybrała na sile, dodatkowo znajdowała się daleko w dole i trudno było dostrzec jej szczegóły w ciemnościach, tak więc istniała duża szansa, że trafią na kamienie.

 - Ale... przerażające.

Bastian się obejrzał. Żołnierze byli zajęci gaszeniem pożaru fortu, tak więc pościg mieli na razie z głowy. Chłopak wyczuwał jednak obecność wojskowych dookoła, którzy z jakiegoś powodu nie atakowali, a jedynie stali, wstrzymując oddech.

 - Czekają, aż wejdziemy na most?

 - Możliwe.

W tym momencie ziemia się zatrzęsła, a brama fortecy otworzyła. Bastian już pokonał ścianę, więc nie miało to dla niego znaczenia poza zatrzymaniem pościgu, jednak pojawił się w niej rycerz w białej zbroi.

Oswald krzyknął:

 - W końcu dotarłeś do murów! Musisz teraz jedynie pokonać most. Tylko że to niewykonalne, bo padniesz pod gradem kul! - Bastian oczywiście wiedział, o czym mówi. - Jednak strzelanie do uciekającego jest wbrew honorowi! Co ważniejsze, nie mogę pozwolić, byś nadal po nim deptał, niszcząc mój wizerunek w oczach pięknej księżniczki Margaret.

Bastian objął mocno Elise. Taktyka przyciągnięcia uwagi przeciwnika z jednej strony, po czym zaatakowania go od tyłu była w końcu powszechnie znana. Dlatego zaczął rozglądać się za wrogimi siłami.

 - Nic... Nie planują nas zaatakować?

 - B-Bastianie?!

Elise nie miała nic przeciwko temu, że cały czas ją niósł, jednak to nagłe, mocne objęcie przez Bastiana strasznie ją zażenowało, a widok zarumienionej Elizabeth zawstydził i jego, przez co odsunęli się od siebie.

 - Ech, zostań blisko. Jest wystarczająco jasno, żeby mogli nas zauważyć.

 - D-Dobrze.

Poprawiła sukienkę. To nie był dobry czas, żeby zachowywać się jak para gołąbków.

Bastian krzyknął do Oswalda:

 - Jestem! Czego chcesz?!

W ten sposób ujawnił swoją pozycję, ale chwilę wcześniej pokonał kilku żołnierzy, więc i tak wiedzieli, gdzie się znajduje. Dlatego właśnie pokazał się wrogi dowódca.

- Skoro na szali leży moja reputacja, wyzywam cię na pojedynek! Po wielkim ciosie, który nam zadałeś, stałbym się pośmiewiskiem, gdybym polegał na naszej przewadze liczebnej oraz terenie!

 - Zgłupiałeś?! Co my możemy z tego mieć?

 - Jeżeli wygrasz, puszczę cię wolno, a nawet odeskortuję do stolicy.

 - Co takiego?!

 - Czy takie warunki ci odpowiadają? Nawet jeżeli nam umkniesz, nie dasz rady dotrzeć do stolicy na czas. Doskonała propozycja, nieprawdaż?!

 - I mam ci uwierzyć?!

 - Me słowo w rzeczy samej jest niewiele warte. Jednak to obietnica złożona przez świętą księżniczkę Margaret!

Bastian nie słyszał słów żołnierzy, ale wyczuł, że w twierdzy nagle zawrzało.

Księżniczka prawdopodobnie obserwowała całe zajście.

 - Pozwól mi to przemyśleć! - Po tych słowach spojrzał na dziewczynę u swego boku. - Elise, jaką osobowość ma Margaret? Odniosłem wcześniej wrażenie, że nie traktuje tego wszystkiego poważnie.

Członkowie rodzin królewskich często ukrywali swoją tożsamość, chcąc wyjść anonimowo na miasto, jednak po raz pierwszy ktoś powitał go „jahooo”.

Elise odpowiedziała niepewnie:

 - Prawdę mówiąc, to dziwniejsza osoba, niż sądziłam. Nie mam pojęcia, co chodzi jej po głowie. Nawet pozycja królowej niewiele dla niej znaczy, póki jest szczęśliwa. O tym całym Oswaldzie nie mogę nic powiedzieć.

 - Czyli ta propozycja może być prawdziwa?

 - To może być pułapka.

 - Nie sądzę. Naszą jedyną drogą jest most, który musielibyśmy pokonać pod ostrzałem żołnierzy. Jakiej innej pułapki by potrzebowali?

 - Zgodzisz się?

 - Tak.

Elise nagle się na niego rzuciła.

 - Nie idź!

 - Heee? Czemu?!

 - Zabierz mnie ze sobą. Proszę. Ni-Nie chcę więcej patrzeć, jak staje ci się krzywda.

 - Na to nic nie poradzę. Nie ma tu żadnego bezpiecznego miejsca w zasięgu wzroku.

Po krótkim przemyśleniu sprawy doszedł do wniosku, że gdyby zostawił tu Elise, nie miałaby szans, jeśli znienacka zaatakowaliby ją żołnierze. Być może taki właśnie cel przyświecał całej tej sytuacji.

 - Elise, idziemy! Dokopię temu białemu rycerzykowi i jutro udamy się do stolicy!

 - Dobrze!

<center>================================================</center>

Zeszli z murów, stając przed Oswaldem. Za nimi płonęła forteca, a za jej otwartą bramą czekali żołnierze wyposażeni w nową broń. Księżniczka Margaret też prawdopodobnie obserwowała całe zajście z ukrycia. Nie mieli szans uniknąć pocisków, gdyby spróbowali przebiec ten dystans. Gdyby Bastian dysponował koniem, mógłby spróbować sforsować drogę z Elise na rękach, jednak...

 - Naszą jedyną opcją jest pokonanie cię i zmuszenie Margaret do dotrzymania słowa.

 - Przez cały ten czas broniłeś Elizabeth. Muszę ci pogratulować dotarcia aż tak daleko.

Oswald był spokojny. Bastian wyczuł, że pewność siebie jego przeciwnika nie wzięła się znikąd, i sięgnął po swój sztylet.

 - Naprawdę nie chcę tego używać...

 - Czy to Vite Espace Trois? A więc naprawdę jesteś księciem Bastianem.

 - Przestań w końcu. Nie wiem, co to takiego.

Bastian poprawił okulary, po czym kazał Elise się cofnąć.

Jeżeli ich przeciwnicy odwołają swoje słowa... Jeśli otworzą ogień, Oswald także zginie pod gradem pocisków, tak więc mógł jedynie liczyć na dobrą wolę Margaret.

 - Nadchodzę.

Bastian zaszarżował.

Oswald w tym samym czasie wyciągnął miecz, nadający się bardziej do pchnięć niż standardowo do cięć, po czym stanął w pozycji do walki. Jego ostrze wyglądało, jakby mogło się złamać od pojedynczego uderzenia o pancerz, jednak Bastian miał na sobie jedynie szkolny mundurek.

Kiedy chłopak dobiegł do przeciwnika, wyprowadził kopnięcie. Takie rozpoczęcie walki gwarantowało zaskoczenie rywala i mogło zapewnić zwycięstwo w pierwszym ciosie, jeśli udałoby mu się złamać nogę w kolanie swojego oponenta. Nawet gdyby nie doszło do takiego urazu, na moment ograniczyłoby to ruchy wroga. Nie wspominając już o tym, że atak z zaskoczenia był kluczowy w tej walce, gdyż mieczem można o wiele łatwiej przejąć inicjatywę.

Jednak Oswald zachował spokój.

 - Tutaj?

Po czym wyprowadził szybki cios. Bastian się uchylił, ale i tak oberwał w bok.

 - Ghhh!

 - Och, zrobiłeś unik. Co powiesz na to?

Zanim Bastian odzyskał równowagę, w jego stronę został wyprowadzony kolejny atak, który na szczęście dał radę zablokować sztyletem. Nie poczuł przy tym, że w cokolwiek uderzył.

Oswald, wycofując swoje ostrze, powiedział:

 - Chociaż to nowoczesny stop, ostrze jest cienkie i wolałbym uniknąć bezpośredniego starcia z elfim srebrem.

 - Serio? Cholera... Jesteś szybszy ode mnie?

Najpierw Oswald uniknął kopnięcia, a następnie wyprowadził cios, przed którym Bastian nie dał rady się uchylić. Oczywiście na Belgarianina zapewne miały wpływ zmęczenie i odniesione rany, jednak bez cienia wątpliwości można było stwierdzić, że rycerz Margaret posiada doskonałe wyszkolenie.

 - Muszę odnieść zwycięstwo dla dobrego imienia mej pani, nie mogę się hamować.

 - Interesujące!

Bastian, nie chcąc przegrać w walce na szybkość, zrobił krok do przodu i wyprowadził zamach, jednak w tym samym momencie ostrze Oswalda znalazło się tuż przed jego twarzą, o włos mijając nos. Celem chłopaka była ręka jego oponenta, jednak ponieważ ten wycofał ją po wyprowadzonym ciosie, atak jedynie drasnął ramię wroga. Nie tracąc impetu, Bastian wyprowadził uderzenie lewą ręką, jednak i ono zostało zablokowane, tym razem przez lewą rękę przeciwnika.

W przeciwieństwie do prostych pchnięć Bastiana ruchy Oswalda wyglądały, jak gdyby zataczał koło, zupełnie jakby...

 - Przewidujesz moje ruchy?!

 - Chociaż wasza wysokość ma nadludzką szybkość i siłę pozwalającą kruszyć skały, porusza się jak całkowity amator.

 - Co? Amator?!

Bastian wyprowadził kolejne cięcie i ponownie kopnął, jednak raz jeszcze jego ataki zostały sparowane.

 - Ku...

Podobne uczucie miał jedynie podczas starć z dziadkiem Eddiego. Z jego punktu widzenia inni przeciwnicy poruszali się jak muchy w smole, więc nie musiał odczytywać ich posunięć. Dostosowywał swoje działania do ruchów ich mięśni oraz oczu, w ten sam sposób unikał wystrzelonych kul. Jednak aktualny przeciwnik Bastiana był wyjątkowo silny, nie robił zbędnych ruchów, przewyższał go szybkością, a w dodatku przewidywał każdy jego cios, czyniąc jego ataki kompletnie nieskutecznymi.

O nie, on jest naprawdę silny!

Wszystkie wcześniejsze walki były dla Bastiana dziecinną zabawą, teraz jednak Oswald prawie pokonał go ledwie kilkoma ciosami. Rany chłopaka otwierały się coraz bardziej, a ciało stawało się cięższe. Całe to starcie można porównać do wykorzystania najkrótszej drogi na swojej ulicy i obrania okrężnej trasy w nieznanym mieście. Biegł z pełną szybkością, jednak trafił na zbyt wiele ślepych zaułków i ostatecznie dotarł do celu o sekundę za późno.

Musiał jakoś odzyskać inicjatywę, jednak wszystkie jego ruchy były blokowane, a ciosy parowane, przez co z czasem jego sytuacja jedynie się pogarszała. Oswald potrafił odczytać każdy jego ruch, ale jak on to robił? To dlatego, że Bastian używał sztyletu o ograniczonych możliwościach ataku? Ale czemu były ograniczone? Oczywiście dlatego, że przeciwnik uderzy pierwszy dzięki większemu zasięgowi. Tylko co się stanie, jeśli trafi?

 - Nie boję się ciebie!

 - Cóż, pora to kończyć.

 - Kukuku, pozwól, że pokażę ci moją prawdziwą siłę! Moc ciemności, drzemiącą w mym ostrzu!

 - Więc zmierzę się z prawdziwą siłą księcia Bastiana czy mocą ciemności?

 - Jednym i drugim!

Bastian przyjął pozycję do walki, wstrzymał oddech, a następnie ruszył z pełną szybkością.

 - Hiaaaa!

 - Głupota.

Zgodnie z oczekiwaniami Bastiana jego przeciwnik postanowił przyjąć natarcie i gdyby Belgarianin kontynuował atak, zostałby posiekany na drobne plasterki.

 - I co z tego?!

Chłopak nie przerwał szarży.

Oswald wykorzystał okazję, żeby uniknąć natarcia, i sztylet minął go na bezpiecznej odległości, ale nie to było celem Bastiana. Dopiero po chwili do rycerza dotarło, co się dzieje.

 - Co?

 - Odetnę ci rękę!

Oswald zrobił krok w przód, zatapiając ostrze w ciele Bastiana, ten jednak w tym momencie wyprowadził cios Vite Espace Trois.

Most zalała fontanna krwi.

 - Co powiesz na to?!

 - Khhh, głupota...

Cięcie było zbyt płytkie, żeby odciąć Oswaldowi rękę, jednak wystarczyło, by wypuścił z niej miecz.

Bastian z kolei zyskał kolejną obficie krwawiącą ranę.

Teraz!

Z mieczem wciąż wbitym w brzuch wycofał się i chwycił Elise w pasie.

 - Hiaa?! Bastianie?

 - Uciekamy - wyszeptał jej do ucha.

Ruszył biegiem, a następnie zeskoczył z mostu.

 - Hiaaaaaaa!

 - Aaaaaaaa!

Ich krzyki rozniosły się echem w dolinie.

Zeskoczyli ze środka mostu, z dala od ścian twierdzy. Chwilę później rozległ się plusk, więc udało im się trafić do rzeki.

Oswald uśmiechnął się, dociskając ranę na ramieniu.

 - Brawo, księciu Bastianie.

Podbiegli do niego żołnierze.

 - Nic panu nie jest?

 - Pułkowniku, jak rana?

 - Jest pan cały?!

Chwilę później dołączył do nich medyk oraz księżniczka Margaret, która szła powolnym krokiem, więc dotarcie do Oswalda zajęło jej sporo czasu. Wyglądała na szczęśliwą.

 - Nie wygrałeś, panie rybko.

 - Jest mi niezmiernie żal, iż zawiodłem moją panią.

 - To było niesamowite. Pozwolił ugodzić się w brzuch, żeby móc skoczyć do rzeki?

 - W rzeczy samej. Zmieszały mnie jego słowa i dałem mu szansę.

 - Oj, nie zamierzasz się tłumaczyć? Wiedziałeś już, co zamierza, ale i tak pozwoliłeś zranić się w rękę.

 - Pozwól, iż wyjaśnię. Gdybym odsunął rękę, szybciej upuściłbym miecz na ziemię, co oznaczałoby moją porażkę.

W tym czasie medyk rozciął rękaw Oswalda i obmył wodą jego krwawiącą rękę.

 - Pułkowniku, czy palce panu zdrętwiały?

 - Cięcie nie było aż tak głębokie.

 - Racja. Powinien pan dojść do siebie w kilka dni.

Margaret przyłożyła palec do rany rycerza.

 - He?!

Nawet Oswald nie mógł zdusić takiego bodźca. Nagle zdrętwiał i musiał zagryźć zęby, żeby jakoś znieść ból.

Margaret radośnie obserwowała jego reakcję.

 - Boli cię.

 - Tak. Jednak szczęście spowodowane dotykiem pięknej księżniczki jest silniejsze niż ten ból.

 - Jesteś naprawdę beznadziejny, panie rybo. Wszędzie dym i pył. Chcę wziąć kąpiel.

 - W takim razie wracamy do stolicy?

Księżniczka obejrzała się w stronę płonącej fortecy i zaśmiała.

 - Tak. To już mnie znudziło.

Po czym polizała zakrwawiony palec.

<noinclude>
{| border="1" cellpadding="5" cellspacing="0" style="margin: 1em 1em 1em 0; background: #f9f9f9; border: 1px #aaaaaa solid; padding: 0.2em; border-collapse: collapse;"
|-
| Wróć do [[Haken no Kouki Altina PL: Tom 4 Rozdział 1|Rozdział 3]]
| [[Haken no Kouki Altina PL|Strona Główna]]
| Idź do [[Haken no Kouki Altina PL: Tom 4 Epilog|Epilog]]
|-
|}
</noinclude>

Haken no Kouki Altina PL

2018-12-23T19:28:13Z

Sacredus: /* Tom IV */

[[File:ALTINA v01 cover.jpg|thumbnail|right|250px]]
'''Haken no Kouki Altina''' (覇剣の皇姫アルティーナ) to powieść młodzieżowa napisana przez ''Yukiyo Murasaki'', do której ilustracje stworzył ''himesuz''.

Haken no Kouki Altina jest również dostępne w następujących językach:
*[[Haken no Kouki Altina|English (angielski)]]
*[http://www.novelasligeras.com/p/haken-no-kouki-altina.html hiszpański]
*[[Haken no Kouki Altina ~Brazilian Portuguese~|Português (portugalski)]]

==Streszczenie fabuły==
Regis jest molem książkowym i świetnym strategiem, jednak zupełnie nie radzi sobie z mieczem, ani tym bardziej z łukiem, więc łagodnie mówiąc słaby z niego żołnierz. Pewnego pochmurnego dnia dostaje przydział do jednostki mającej swoją bazę w twierdzy na samym krańcu imperium. Spotyka tam dziewczynę o czerwonych włosach i ognistych oczach. Szybko okazuje się, że jest to księżniczka Marie Quatre, której powierzono dowodzenie w tym rejonie, w rzeczywistości jednak została tam wygnana. Jednak bez względu na przeciwności dąży do zrealizowania jej marzenia.

== Tłumaczenie ==

'''Nowe rozdziały będą dodawane, gdy tylko przejdą przez korektę.'''

===Rejestracja===
Osoby chcące pomóc przy projekcie, powinny najpierw skontaktować się z którąś z osób odpowiedzialną za projekt poprzez forum toteż inna drogą komunikacji i [[Haken no Kouki Altina PL:_Rejestracja|zarejestrować się]] przy rozdziale, przy którym chcą pomóc.

===Standard Formatu ===
Wszystkie rozdziały (po edycji) muszą być dostosowane do ustalonych reguł: [[Format_guideline|General Format/Style Guideline]]

===Aktualizacje===
* 09.09.2013 - Utworzono stronę główną projektu.
* 12.10.2013 - Dodano tłumaczenie 1 rozdziału.
* 18.06.2015 - Ukończono tłumaczenie 1 tomu.

==Seria ''Haken no Kouki Altina'' stworzona przez Yukiya Murasaki==

===[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 1|Tom I]]===
[[File:ALTINA v01 cover.jpg|right|200px]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 1 Ilustracje|Ilustracje]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 1 Rozdział 1|Rozdział 1: Dziewczyna o czerwonych włosach i ognistych oczach]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 1 Rozdział 2|Rozdział 2: Obietnica o świcie]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 1 Rozdział 3|Rozdział 3: Rozwiązanie Altiny]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 1 Rozdział 4|Rozdział 4: Grzmot miecza]]
 

===[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 2|Tom II]]===
[[File:ALTINA v2 Cover.jpg|right|200px]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 2 Ilustracje|Ilustracje]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 2 Rozdział 1|Rozdział 1: Król barbarzyńców]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 2 Wtrącenie|Wtrącenie]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 2 Rozdział 2|Rozdział 2: Posłuszeństwo czy rebelia]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 2 Rozdział 3|Rozdział 3: Pod moją flagą]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 2 Rozdział 4|Rozdział 4: Piąta kampania przeciwko Fortowi Volks]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 2 Rozdział 5|Rozdział 5: Zaproszenie do jaskini lwa]]
 

===[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 3|Tom III]]===
[[File:ALTINA v3 Cover.jpg|right|200px]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 3 Ilustracje|Ilustracje]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 3 Rozdział 1|Rozdział 1: Miasta i dyliżans]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 3 Rozdział 2|Rozdział 2: Pojedynek w blasku księżyca]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 3 Rozdział 3|Rozdział 3: Rocznica założenia cesarstwa]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 3 Rozdział 4|Rozdział 4: Srebrna księżniczka]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 3 Rozdział 5|Rozdział 5: Szarża Białych Wilków]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 3 Wtrącenie|Wtrącenie]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 3 Rozdział 6|Rozdział 6: Queen's Navy]]

 

===[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 4|Tom IV]]===
[[File:ALTINA v4 Cover.jpg|right|200px]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 4 Ilustracje|Ilustracje]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 4 Prolog 1|Prolog I: Nadchodząca burza]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 4 Prolog 2|Prolog II: Heinrich Trois Bastian de Belgaria]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 4 Prolog 3|Prolog III: Czarna księżniczka i biały rycerz]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 4 Rozdział 1|Rozdział 1: Księżniczka Elizabeth]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 4 Rozdział 2|Rozdział 2: Cichy Tydzień]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 4 Rozdział 3|Rozdział 3: Stone Bridge]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 4 Rozdział 4|Rozdział 4: Płonąca wieża]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 4 Epilog|Epilog: Wojna,wojna, wojna ]]
 

===Tom V===
[[File:ALTINA v5 Cover.jpg|right|200px]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 4 Prolog|Przypomnienie]]
 

== Ekipa Projektu ==
*Administrator Projektu:

=== Tłumacze ===
:*[[user:Sacredus|Sacredus]]

=== Korektorzy ===
:*[[user:kartofell|kartofell]]

==Dotychczas wydano==

*Haken no Kouki Altina I 覇剣の皇姫アルティーナ I (29 października, 2012)
*Haken no Kouki Altina II 覇剣の皇姫アルティーナ II (28 lutego, 2013)
*Haken no Kouki Altina III 覇剣の皇姫アルティーナ III (29 czerwca, 2013)
*Haken no Kouki Altina IV 覇剣の皇姫アルティーナ IV (30 października, 2013)
*Haken no Kouki Altina V 覇剣の皇姫アルティーナ V (28 lutego, 2014, ISBN 978-4-04-729458-5)
*Haken no Kouki Altina VI 覇剣の皇姫アルティーナ VI (30 czerwca, 2014, ISBN 978-4-04-729730-2)
*Haken no Kouki Altina VII 覇剣の皇姫アルティーナ VII (30 października, 2014, ISBN 978-4-04-729977-1)
*Haken no Kouki Altina Shokitan 覇剣の皇姫アルティーナ小綺譚 (30 października, 2014, ISBN 978-4-04-729978-8)
*Haken no Kouki Altina VIII 覇剣の皇姫アルティーナ VIII (28 lutego, 2015, ISBN 978-4-04-730230-3)

[[Category:Light novel (Polish)]]

Haken no Kouki Altina PL: Tom 4 epilog

2018-12-23T19:27:49Z

Sacredus: Sacredus moved page Haken no Kouki Altina PL: Tom 4 epilog to Haken no Kouki Altina PL: Tom 4 Epilog over redirect

#REDIRECT [[Haken no Kouki Altina PL: Tom 4 Epilog]]

Haken no Kouki Altina PL: Tom 4 Epilog

2018-12-23T19:27:49Z

Sacredus: Sacredus moved page Haken no Kouki Altina PL: Tom 4 epilog to Haken no Kouki Altina PL: Tom 4 Epilog over redirect

==Epilog: Wojna, wojna, wojna==

We śnie widział morze krwi. Czuł, że pod żadnym pozorem nie może puścić tych rąk. Ale do kogo należały? Cienie, kobiece palce, białe jak śnieg. Musiał ją bronić za wszelką cenę. Nie miał jednak już siły, by utrzymać uścisk. Przypomniał sobie jej imię... Jednak w tym momencie zniknęła w głębi morza krwi i usłyszał szept: Czemu mnie puściłeś?

 – Elise!

 – Hiaaa?

Siedząca przy Bastianie, zapłakana dziewczyna podskoczyła w miejscu z zaskoczenia.

Znajdowali się w jakimś pokoju. Sądząc po barwie światła wpadającego przez okno, był ranek. Bastian leżał na łóżku, cały w bandażach i opatrunkach, które zabarwiły się już na czarno od zatrzymanej krwi.

 – To...

 – Ba... Ty... Ty żyjesz?

 – Elise... też tu jesteś? To niebo?

 – Wspaniale, to naprawdę ty!

 – Elise!

Para się objęła.

[[File:Haken no Kouki Altina - Volume 04 - 267.jpg|thumb]]

 – Hmm?!

Chłopak poczuł przy sobie gładkie, delikatne ciało oraz bicie serca dziewczyny, która wiła się w jego ramionach.

 – Żyjesz! Żyjesz, prawda?! Nie utonęłaś?! Nie... Nie puściłem cię?

 – Bastianie... Nie... Puść, głuptasie, nie jesteśmy sami!

 – He?

Ranny uniósł głowę i spojrzał w bok, gdzie stała rumieniąca się dziewczyna w okularach.

 – Łaa...

Miała na sobie strój pokojówki. Posiadała czerwone włosy, które w Belgarii uznano by za oznakę pochodzenia z rodziny cesarskiej, i była mniej więcej w wieku Bastiana. Widząc spojrzenie chłopaka, zarumieniła się jeszcze bardziej, poprawiła okulary i odwróciła wzrok.

 – Ni-Nic nie widziałam, możecie kontynuować!

 – He... Kontynuować?

 – Głupistian! Jakie bezwstydne rzeczy chciałeś mi zrobić?! – Elise z krzykiem energicznie wymachiwała rękoma.

No tak, obejmuję ją.

Niechętnie wypuścił dziewczynę z objęć.

 – Chyba przed chwilą nazwałaś mnie jakoś inaczej...

 – To imię idealnie do ciebie pasuje! Robić coś tak bezwstydnego chwilę po przebudzeniu się! Serce mi mało nie stanęło z zakłopotania! Myślałam, że... że w końcu mam szansę ci pomóc. – Elise nagle się zarumieniła, pokojówka zareagowała w ten sam sposób.

 – Co się dzieje?

Zagubiony Bastian podrapał się w głowę, a w tym czasie pokojówka podała mu wodę.

 – Proszę wypić.

 – Dziękuję!

 – Nazywam się Shia. Pracuję jako służąca w domu Tiraso Laverde, odkąd skończyłam dziesięć lat. Obecnie mam siedemnaście.

 – Czyli więcej od nas. Ja jestem Bastian, uczeń z Belga...

Elise nagle mu przerwała.

 – Pozwól, że ja cię przedstawię. Bastian jest trzecim synem rodu markiza z Belgarii. Przyjechał tu się uczyć. W Gray Bridge niestety zaatakowali nas bandyci.

 – Ach, rozumiem.

 – Co prawda, trochę za późno, ale sama też się przedstawię. Jestem Elise Archibald. Opuściliśmy szkołę w Applewood, żeby dotrzeć na pogrzeb mojej matki, a podczas naszego powrotu... Dzieci w rzeczy samej nie powinny podróżować same.

Łże jak z nut – pomyślał Bastian.

Shia, wydająca się szczerą dziewczyną, niczego nie podejrzewała i słuchała wszystkiego z zainteresowaniem.

Bastian powiedział:

 – Ach, pamiętam, że wpadliśmy do rzeki. Dziękuję za ratunek.

Elise nagle się zezłościła.

 – Chyba nie skoczyłeś do niej z myślą, że nie przeżyjesz?!

 – Eee, nie...

Prawdę mówiąc, dla niego nie miało to znaczenia, póki Elise była bezpieczna. Gdyby jednak powiedział to na głos, rozgniewałby ją jeszcze bardziej.

 – Dryfowaliśmy w dół rzeki. Na szczęście nic nam się nie stało, chociaż Bastian stracił przytomność i wypił sporo wody. To było bardzo niebezpieczne, mieliśmy wiele szczęścia.

 – Czemu?

 – Powóz rodziny Tiraso Laverde przejeżdżał przy rzece i był w nim lekarz. To dzięki niemu wciąż żyjemy.

 – Haaaah...

Mało tu szlachciców, a jeszcze mniej dobrych medyków. Naprawdę miałem szczęście.

 – Gdyby rana brzucha była chociaż trochę głębsza, mógłbyś z tego nie wyjść.

 – Ach... Zawdzięczam to mojej książce. Właśnie! – Bastian sprawdził swoje ciało, poza bandażami nic tam nie było. – He? Gdzie ona jest? Gdzie mój przyszły bestseller?!

 – Jeśli o to chodzi...

Elise spojrzała w jej stronę. Leżała na łóżku, przy krześle, a raczej to, co z niej zostało. Większość stron książki się rozpadała, inne były podarte, w dodatku została przebita przez ostrze oraz nasiąknęła wodą i krwią.

Bastian na ten widok zaczął się trząść.

 – Super! Nie wygląda na przeklętą?! Niesamowite, nie?!

 – Twoja osobowość naprawdę mnie poraża.

 – Ale to naprawdę fajne! No powiedz, co myślisz?

 – Tak... Jest przemoknięta do cna, kilka stron całkowicie się rozmazało. Trudno nazwać ją książką.

 – Prawda.

Wskoczył do rzeki, więc nic nie mógł poradzić na taki stan swojego dzieła.

Elise zwiesiła głowę.

 – Przepraszam, wszystko przeze mnie.

 – W porządku, to tylko trochę wody.

 – Ale...

 – Wciąż żyję, a to znaczy, że mogę napisać moje dzieło od nowa. Prawdę mówiąc, mam teraz kilka nowych pomysłów, więc napiszę jeszcze lepszą książkę! – krzyknął energicznie.

Elise miała świece w oczach.

 – Kiedy skończysz... Proszę... daj mi ją przeczytać.

 – Oczywiście!

 – Nieważne, jak nudna będzie.

 – Nie mów takich rzeczy z płaczem! Nie chcę przecież, żeby była słaba i nudna! Musiałaś to powiedzieć w taki sposób?!

 – Łączy was bardzo silna więź. O ile dobrze pamiętam, jesteście narzeczonymi, tak?

 – ...?!

Bastian bez namysłu spojrzał na Elise, a ona odwróciła głowę, ale zdążył zauważyć, że czerwieni się aż po uszy.

Nie mów takich rzeczy, jeśli masz się tak wstydzić!

Jednak w taki sposób łatwiej jej było wyjaśnić, dlaczego podróżuje z belgarskim szlachcicem. Podobnie postąpiła wcześniej, przy brodatym woźnicy.

Shia wyjaśniła, że rodzina, której służy, ma powiązania z oboma krajami.

 – Laverde to belgarski ród, jednak pierwotnie pochodził z małego kraju na południu. W razie wybuchu wojny ich majątek mógłby zostać zajęty, jednak mimo to postanowili założyć oddział rodzinnego biznesu w Wielkiej Brytanni.

 – Hmmm. To znaczy, że jeden z głównych rodów szlacheckich Belgarii ma swoją gałąź rodzinną w Brytanni?

 – Dokładnie tak. Handlują z oboma krajami, a teraz nadarza się ku temu idealna okazja. Tak powiedział mój pan.

 – Właśnie, muszę się z nim przywitać.

 – Nie możesz jeszcze wstawać. Ja to zrobię, ty leż i odpoczywaj.

 – Niech będzie.

Witanie się z kimś, będąc całym we krwi, bez wątpienia nie sprawiłoby dobrego wrażenia.

Shia wstała.

 – Skoro tak rozpiera cię energia, pewnie zgłodniałeś. Lekarz powiedział, że powinieneś teraz dużo jeść. Przynieść ci coś?

 – Dziękuję, byłbym wdzięczny.

 – Przyjemność po mojej stronie.

Shia wyszła z pokoju. Kiedy tupot jej kroków w korytarzu się oddalił, Bastian zacisnął pięści.

 – Elise, przepraszam.

 – Nie masz za co.

 – Ale który dziś jest?! Gdzie jesteśmy?!

 – Dwudziesty czwarty. To posiadłość rodu Tiraso Laverde na wzgórzach Smiles, leżących na południe od Gray Bridge.

 – Spałem zbyt długo...

 – Cudem w ogóle przeżyłeś. Przy tak ciężkich ranach powinieneś zwijać się teraz z bólu.

 – To nic takiego.

 – Najważniejsze, że z tego wyjdziesz.

Elise miała bardzo łagodny głos. Czemu nie mógł spełnić jej marzenia? Bastian przeżył pierwszą porażkę w swoim życiu. Zawiódł, czuł się bezużyteczny.

 – Powinienem... odeskortować cię... do stolicy.

 – Trudno.

 – Ale tak ciężko pracowałaś!

 – Ja powinnam powiedzieć to o tobie, Bastianie. Zawiedliśmy, ponieważ zasugerowałam, żeby udać się do Gray Bridge. Tak się starałeś, żeby mi pomóc... i tamci rycerze... – Głos Elise się łamał, a po policzkach spłynęły jej łzy. – Ja... Ja... Królowa mnie prosiła... A ja nawet straciłam pierścień...

 – Ja...!

 – Ta... Tak bardzo... Dałam z siebie wszystko... Ach.... A nic... Nic nie osiągnęłam!

Para objęła się mocno, po czym oboje zaczęli płakać.

 – Elise, przepraszam...

. – Ni-Nie... To ja...

 – To dlatego... że przegrałem...

Co by się stało, gdyby wygrał pojedynek z Oswaldem? Gdyby lepiej rozumiał sytuację w Wielkiej Brytanni? Gdyby dokładniej powęszył przed udaniem się do Gray Bridge? Zbierały się w nim wyrzuty sumienia. Elise także się obwiniała. Miała tylko jedno życzenie, jednak zawiodła wielu ludzi i straciła tak wiele.

Oboje zawiedli.

Kiedy w końcu się uspokoili, usłyszeli pukanie do drzwi.

 – Tu Shia.

Cały ten czas czekała na korytarzu?

Bastian wytarł łzy i spróbował powiedzieć spokojnym głosem:

 – Proszę wejść.

Pokojówka niosła ze sobą tackę, a zapach jedzenia wypełnił pokój.

 – Panie Bastianie, oto gotowany kurczak oraz ziemniaki. Mam nadzieję, że będą panu smakować. Przyniosłam także porcję dla panienki Elise.

 – Dziękuję.

 – Proszę się rozweselić.

Na tacy była także gazeta.

 – To...

 – Ach, pan powiedział, że skoro spałeś przez cztery dni, pewnie chcesz przeczytać.

 – Dziękuję.

Wiedział, że nie zobaczy tam szczęśliwych informacji, jednak musiał sprawdzić. Elise oparła się o jego ramię, żeby też móc przeczytać.

„Rok 42, 23 kwietnia. Koronacja nowej królowej, Margaret Steelart.

Jej wysokość powiedziała:

 – Dla utrzymania stabilności oraz rozwoju naszego narodu obiecuję skupić się na polityce zagranicznej”.

Bastian po przeczytaniu tych słów po prostu trzymał gazetę w rękach, nie mogąc zaakceptować faktów.

W tym momencie ktoś otworzył drzwi bez pukania.

 – Shia, złe wieści!

 – Co się stało?!

 – Wojna! Armia wymaszerowała!

Shia otworzyła szybko okno. Na zewnątrz znajdował się wielki plac. Wszyscy zebrani tam ludzie, od lokai, ogrodników po innych pracowników czytali te same wiadomości.

 – Wojna! Nachodzi wojna!

 – Ach, w końcu! Wypowiedzieliśmy wojnę Belgarii!

 – Nadchodzi wojna!

<center>================================================</center>

Rok 42, dwudziesty trzeci kwietnia.

Wielka Brytannia wypowiada wojnę Cesarstwu Belgarii. Tego samego ranka otworzono ogień w stronę wybrzeża Chaineboule, leżącego w regionie Trouin.

W odpowiedzi Cesarstwo Belgarii wysłało drugą armię, rozpoczynając pierwszą bitwę pomiędzy tymi krajami. Starcie pod Chaineboule pokazało światu siłę nowej broni oraz armat Wielkiej Brytanni.

'''Koniec tomu czwartego.'''

<noinclude>
{| border="1" cellpadding="5" cellspacing="0" style="margin: 1em 1em 1em 0; background: #f9f9f9; border: 1px #aaaaaa solid; padding: 0.2em; border-collapse: collapse;"
|-
| Wróć do [[Haken no Kouki Altina PL: Tom 4 Rozdział 3|Rozdział 4]]
| [[Haken no Kouki Altina PL|Strona Główna]]
|-
|}
</noinclude>

Haken no Kouki Altina PL

2018-12-23T19:11:47Z

Sacredus: /* Tom IV */

[[File:ALTINA v01 cover.jpg|thumbnail|right|250px]]
'''Haken no Kouki Altina''' (覇剣の皇姫アルティーナ) to powieść młodzieżowa napisana przez ''Yukiyo Murasaki'', do której ilustracje stworzył ''himesuz''.

Haken no Kouki Altina jest również dostępne w następujących językach:
*[[Haken no Kouki Altina|English (angielski)]]
*[http://www.novelasligeras.com/p/haken-no-kouki-altina.html hiszpański]
*[[Haken no Kouki Altina ~Brazilian Portuguese~|Português (portugalski)]]

==Streszczenie fabuły==
Regis jest molem książkowym i świetnym strategiem, jednak zupełnie nie radzi sobie z mieczem, ani tym bardziej z łukiem, więc łagodnie mówiąc słaby z niego żołnierz. Pewnego pochmurnego dnia dostaje przydział do jednostki mającej swoją bazę w twierdzy na samym krańcu imperium. Spotyka tam dziewczynę o czerwonych włosach i ognistych oczach. Szybko okazuje się, że jest to księżniczka Marie Quatre, której powierzono dowodzenie w tym rejonie, w rzeczywistości jednak została tam wygnana. Jednak bez względu na przeciwności dąży do zrealizowania jej marzenia.

== Tłumaczenie ==

'''Nowe rozdziały będą dodawane, gdy tylko przejdą przez korektę.'''

===Rejestracja===
Osoby chcące pomóc przy projekcie, powinny najpierw skontaktować się z którąś z osób odpowiedzialną za projekt poprzez forum toteż inna drogą komunikacji i [[Haken no Kouki Altina PL:_Rejestracja|zarejestrować się]] przy rozdziale, przy którym chcą pomóc.

===Standard Formatu ===
Wszystkie rozdziały (po edycji) muszą być dostosowane do ustalonych reguł: [[Format_guideline|General Format/Style Guideline]]

===Aktualizacje===
* 09.09.2013 - Utworzono stronę główną projektu.
* 12.10.2013 - Dodano tłumaczenie 1 rozdziału.
* 18.06.2015 - Ukończono tłumaczenie 1 tomu.

==Seria ''Haken no Kouki Altina'' stworzona przez Yukiya Murasaki==

===[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 1|Tom I]]===
[[File:ALTINA v01 cover.jpg|right|200px]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 1 Ilustracje|Ilustracje]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 1 Rozdział 1|Rozdział 1: Dziewczyna o czerwonych włosach i ognistych oczach]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 1 Rozdział 2|Rozdział 2: Obietnica o świcie]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 1 Rozdział 3|Rozdział 3: Rozwiązanie Altiny]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 1 Rozdział 4|Rozdział 4: Grzmot miecza]]
 

===[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 2|Tom II]]===
[[File:ALTINA v2 Cover.jpg|right|200px]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 2 Ilustracje|Ilustracje]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 2 Rozdział 1|Rozdział 1: Król barbarzyńców]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 2 Wtrącenie|Wtrącenie]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 2 Rozdział 2|Rozdział 2: Posłuszeństwo czy rebelia]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 2 Rozdział 3|Rozdział 3: Pod moją flagą]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 2 Rozdział 4|Rozdział 4: Piąta kampania przeciwko Fortowi Volks]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 2 Rozdział 5|Rozdział 5: Zaproszenie do jaskini lwa]]
 

===[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 3|Tom III]]===
[[File:ALTINA v3 Cover.jpg|right|200px]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 3 Ilustracje|Ilustracje]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 3 Rozdział 1|Rozdział 1: Miasta i dyliżans]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 3 Rozdział 2|Rozdział 2: Pojedynek w blasku księżyca]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 3 Rozdział 3|Rozdział 3: Rocznica założenia cesarstwa]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 3 Rozdział 4|Rozdział 4: Srebrna księżniczka]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 3 Rozdział 5|Rozdział 5: Szarża Białych Wilków]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 3 Wtrącenie|Wtrącenie]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 3 Rozdział 6|Rozdział 6: Queen's Navy]]

 

===[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 4|Tom IV]]===
[[File:ALTINA v4 Cover.jpg|right|200px]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 4 Ilustracje|Ilustracje]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 4 Prolog 1|Prolog I: Nadchodząca burza]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 4 Prolog 2|Prolog II: Heinrich Trois Bastian de Belgaria]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 4 Prolog 3|Prolog III: Czarna księżniczka i biały rycerz]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 4 Rozdział 1|Rozdział 1: Księżniczka Elizabeth]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 4 Rozdział 2|Rozdział 2: Cichy Tydzień]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 4 Rozdział 3|Rozdział 3: Stone Bridge]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 4 Rozdział 4|Rozdział 4: Płonąca wieża]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 4 epilog|Epilog: Wojna,wojna, wojna ]]
 

===Tom V===
[[File:ALTINA v5 Cover.jpg|right|200px]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 4 Prolog|Przypomnienie]]
 

== Ekipa Projektu ==
*Administrator Projektu:

=== Tłumacze ===
:*[[user:Sacredus|Sacredus]]

=== Korektorzy ===
:*[[user:kartofell|kartofell]]

==Dotychczas wydano==

*Haken no Kouki Altina I 覇剣の皇姫アルティーナ I (29 października, 2012)
*Haken no Kouki Altina II 覇剣の皇姫アルティーナ II (28 lutego, 2013)
*Haken no Kouki Altina III 覇剣の皇姫アルティーナ III (29 czerwca, 2013)
*Haken no Kouki Altina IV 覇剣の皇姫アルティーナ IV (30 października, 2013)
*Haken no Kouki Altina V 覇剣の皇姫アルティーナ V (28 lutego, 2014, ISBN 978-4-04-729458-5)
*Haken no Kouki Altina VI 覇剣の皇姫アルティーナ VI (30 czerwca, 2014, ISBN 978-4-04-729730-2)
*Haken no Kouki Altina VII 覇剣の皇姫アルティーナ VII (30 października, 2014, ISBN 978-4-04-729977-1)
*Haken no Kouki Altina Shokitan 覇剣の皇姫アルティーナ小綺譚 (30 października, 2014, ISBN 978-4-04-729978-8)
*Haken no Kouki Altina VIII 覇剣の皇姫アルティーナ VIII (28 lutego, 2015, ISBN 978-4-04-730230-3)

[[Category:Light novel (Polish)]]

Haken no Kouki Altina PL: Tom 4 Epilog

2018-12-23T19:10:55Z

Sacredus: Sacredus moved page Haken no Kouki Altina PL: Tom 4 Epilog to Haken no Kouki Altina PL: Tom 4 epilog

Haken no Kouki Altina PL: Tom 4 Prolog

2018-12-23T19:03:43Z

Sacredus: Sacredus moved page Haken no Kouki Altina PL: Tom 4 Prolog to Haken no Kouki Altina PL: Tom 5 Prolog

#REDIRECT [[Haken no Kouki Altina PL: Tom 5 Prolog]]

Haken no Kouki Altina PL: Tom 5 Prolog

2018-12-23T19:03:43Z

Sacredus: Sacredus moved page Haken no Kouki Altina PL: Tom 4 Prolog to Haken no Kouki Altina PL: Tom 5 Prolog

Haken no Kouki Altina PL: Tom 5 Prolog

2018-12-23T18:59:10Z

Sacredus: Created page with "Regis Auric to żołnierz, który nie potrafił jeździć konno ani walczyć mieczem, był zaś wielkim bibliofilem. Został przeniesiony na północną granicę, gdzie spotka..."

Haken no Kouki Altina PL

2018-12-23T18:57:12Z

Sacredus: /* Seria Haken no Kouki Altina stworzona przez Yukiya Murasaki */

[[File:ALTINA v01 cover.jpg|thumbnail|right|250px]]
'''Haken no Kouki Altina''' (覇剣の皇姫アルティーナ) to powieść młodzieżowa napisana przez ''Yukiyo Murasaki'', do której ilustracje stworzył ''himesuz''.

Haken no Kouki Altina jest również dostępne w następujących językach:
*[[Haken no Kouki Altina|English (angielski)]]
*[http://www.novelasligeras.com/p/haken-no-kouki-altina.html hiszpański]
*[[Haken no Kouki Altina ~Brazilian Portuguese~|Português (portugalski)]]

==Streszczenie fabuły==
Regis jest molem książkowym i świetnym strategiem, jednak zupełnie nie radzi sobie z mieczem, ani tym bardziej z łukiem, więc łagodnie mówiąc słaby z niego żołnierz. Pewnego pochmurnego dnia dostaje przydział do jednostki mającej swoją bazę w twierdzy na samym krańcu imperium. Spotyka tam dziewczynę o czerwonych włosach i ognistych oczach. Szybko okazuje się, że jest to księżniczka Marie Quatre, której powierzono dowodzenie w tym rejonie, w rzeczywistości jednak została tam wygnana. Jednak bez względu na przeciwności dąży do zrealizowania jej marzenia.

== Tłumaczenie ==

'''Nowe rozdziały będą dodawane, gdy tylko przejdą przez korektę.'''

===Rejestracja===
Osoby chcące pomóc przy projekcie, powinny najpierw skontaktować się z którąś z osób odpowiedzialną za projekt poprzez forum toteż inna drogą komunikacji i [[Haken no Kouki Altina PL:_Rejestracja|zarejestrować się]] przy rozdziale, przy którym chcą pomóc.

===Standard Formatu ===
Wszystkie rozdziały (po edycji) muszą być dostosowane do ustalonych reguł: [[Format_guideline|General Format/Style Guideline]]

===Aktualizacje===
* 09.09.2013 - Utworzono stronę główną projektu.
* 12.10.2013 - Dodano tłumaczenie 1 rozdziału.
* 18.06.2015 - Ukończono tłumaczenie 1 tomu.

==Seria ''Haken no Kouki Altina'' stworzona przez Yukiya Murasaki==

===[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 1|Tom I]]===
[[File:ALTINA v01 cover.jpg|right|200px]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 1 Ilustracje|Ilustracje]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 1 Rozdział 1|Rozdział 1: Dziewczyna o czerwonych włosach i ognistych oczach]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 1 Rozdział 2|Rozdział 2: Obietnica o świcie]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 1 Rozdział 3|Rozdział 3: Rozwiązanie Altiny]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 1 Rozdział 4|Rozdział 4: Grzmot miecza]]
 

===[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 2|Tom II]]===
[[File:ALTINA v2 Cover.jpg|right|200px]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 2 Ilustracje|Ilustracje]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 2 Rozdział 1|Rozdział 1: Król barbarzyńców]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 2 Wtrącenie|Wtrącenie]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 2 Rozdział 2|Rozdział 2: Posłuszeństwo czy rebelia]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 2 Rozdział 3|Rozdział 3: Pod moją flagą]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 2 Rozdział 4|Rozdział 4: Piąta kampania przeciwko Fortowi Volks]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 2 Rozdział 5|Rozdział 5: Zaproszenie do jaskini lwa]]
 

===[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 3|Tom III]]===
[[File:ALTINA v3 Cover.jpg|right|200px]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 3 Ilustracje|Ilustracje]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 3 Rozdział 1|Rozdział 1: Miasta i dyliżans]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 3 Rozdział 2|Rozdział 2: Pojedynek w blasku księżyca]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 3 Rozdział 3|Rozdział 3: Rocznica założenia cesarstwa]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 3 Rozdział 4|Rozdział 4: Srebrna księżniczka]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 3 Rozdział 5|Rozdział 5: Szarża Białych Wilków]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 3 Wtrącenie|Wtrącenie]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 3 Rozdział 6|Rozdział 6: Queen's Navy]]

 

===[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 4|Tom IV]]===
[[File:ALTINA v4 Cover.jpg|right|200px]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 4 Ilustracje|Ilustracje]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 4 Prolog 1|Prolog I: Nadchodząca burza]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 4 Prolog 2|Prolog II: Heinrich Trois Bastian de Belgaria]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 4 Prolog 3|Prolog III: Czarna księżniczka i biały rycerz]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 4 Rozdział 1|Rozdział 1: Księżniczka Elizabeth]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 4 Rozdział 2|Rozdział 2: Cichy Tydzień]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 4 Rozdział 3|Rozdział 3: Stone Bridge]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 4 Rozdział 4|Rozdział 4: Płonąca wieża]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 4 Epilog|Epilog: Wojna,wojna, wojna ]]
 

===Tom V===
[[File:ALTINA v5 Cover.jpg|right|200px]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 4 Prolog|Przypomnienie]]
 

== Ekipa Projektu ==
*Administrator Projektu:

=== Tłumacze ===
:*[[user:Sacredus|Sacredus]]

=== Korektorzy ===
:*[[user:kartofell|kartofell]]

==Dotychczas wydano==

*Haken no Kouki Altina I 覇剣の皇姫アルティーナ I (29 października, 2012)
*Haken no Kouki Altina II 覇剣の皇姫アルティーナ II (28 lutego, 2013)
*Haken no Kouki Altina III 覇剣の皇姫アルティーナ III (29 czerwca, 2013)
*Haken no Kouki Altina IV 覇剣の皇姫アルティーナ IV (30 października, 2013)
*Haken no Kouki Altina V 覇剣の皇姫アルティーナ V (28 lutego, 2014, ISBN 978-4-04-729458-5)
*Haken no Kouki Altina VI 覇剣の皇姫アルティーナ VI (30 czerwca, 2014, ISBN 978-4-04-729730-2)
*Haken no Kouki Altina VII 覇剣の皇姫アルティーナ VII (30 października, 2014, ISBN 978-4-04-729977-1)
*Haken no Kouki Altina Shokitan 覇剣の皇姫アルティーナ小綺譚 (30 października, 2014, ISBN 978-4-04-729978-8)
*Haken no Kouki Altina VIII 覇剣の皇姫アルティーナ VIII (28 lutego, 2015, ISBN 978-4-04-730230-3)

[[Category:Light novel (Polish)]]

Haken no Kouki Altina PL: Tom 4

2018-12-23T11:56:25Z

Sacredus: Created page with "==Ilustracje== {{:Haken no Kouki Altina PL: Tom 4 Ilustracje|Ilustracje}} {{:Haken no Kouki Altina PL: Tom 4 Prolog 1|Prolog I: Nadchodząca burza}} {{:Haken no Kouki Altina P..."

==Ilustracje==
{{:Haken no Kouki Altina PL: Tom 4 Ilustracje|Ilustracje}}
{{:Haken no Kouki Altina PL: Tom 4 Prolog 1|Prolog I: Nadchodząca burza}}
{{:Haken no Kouki Altina PL: Tom 4 Prolog 2|Prolog II: Heinrich Trois Bastian de Belgaria}}
{{:Haken no Kouki Altina PL: Tom 4 Prolog 3|Prolog III: Czarna księżniczka i biały rycerz}}
{{:Haken no Kouki Altina PL: Tom 4 Rozdział 1|Rozdział 1: Księżniczka Elizabeth}}
{{:Haken no Kouki Altina PL: Tom 4 Rozdział 2|Rozdział 2: Cichy Tydzień}}
{{:Haken no Kouki Altina PL: Tom 4 Rozdział 3|Rozdział 3: Stone Bridge}}
{{:Haken no Kouki Altina PL: Tom 4 Rozdział 4|Rozdział 4: Płonąca wieża}}
{{:Haken no Kouki Altina PL: Tom 4 Epilog|Epilog: Wojna,wojna, wojna}}

{| border="1" cellpadding="5" cellspacing="0" style="margin: 1em 1em 1em 0; background: #f9f9f9; border: 1px #aaaaaa solid; padding: 0.2em; border-collapse: collapse;"
|-
| Wróć do [[Haken no Kouki Altina PL|strony głównej]]
|-
|}
</noinclude>

Haken no Kouki Altina PL

2018-12-23T11:53:22Z

Sacredus: /* Tom IV */

[[File:ALTINA v01 cover.jpg|thumbnail|right|250px]]
'''Haken no Kouki Altina''' (覇剣の皇姫アルティーナ) to powieść młodzieżowa napisana przez ''Yukiyo Murasaki'', do której ilustracje stworzył ''himesuz''.

Haken no Kouki Altina jest również dostępne w następujących językach:
*[[Haken no Kouki Altina|English (angielski)]]
*[http://www.novelasligeras.com/p/haken-no-kouki-altina.html hiszpański]
*[[Haken no Kouki Altina ~Brazilian Portuguese~|Português (portugalski)]]

==Streszczenie fabuły==
Regis jest molem książkowym i świetnym strategiem, jednak zupełnie nie radzi sobie z mieczem, ani tym bardziej z łukiem, więc łagodnie mówiąc słaby z niego żołnierz. Pewnego pochmurnego dnia dostaje przydział do jednostki mającej swoją bazę w twierdzy na samym krańcu imperium. Spotyka tam dziewczynę o czerwonych włosach i ognistych oczach. Szybko okazuje się, że jest to księżniczka Marie Quatre, której powierzono dowodzenie w tym rejonie, w rzeczywistości jednak została tam wygnana. Jednak bez względu na przeciwności dąży do zrealizowania jej marzenia.

== Tłumaczenie ==

'''Nowe rozdziały będą dodawane, gdy tylko przejdą przez korektę.'''

===Rejestracja===
Osoby chcące pomóc przy projekcie, powinny najpierw skontaktować się z którąś z osób odpowiedzialną za projekt poprzez forum toteż inna drogą komunikacji i [[Haken no Kouki Altina PL:_Rejestracja|zarejestrować się]] przy rozdziale, przy którym chcą pomóc.

===Standard Formatu ===
Wszystkie rozdziały (po edycji) muszą być dostosowane do ustalonych reguł: [[Format_guideline|General Format/Style Guideline]]

===Aktualizacje===
* 09.09.2013 - Utworzono stronę główną projektu.
* 12.10.2013 - Dodano tłumaczenie 1 rozdziału.
* 18.06.2015 - Ukończono tłumaczenie 1 tomu.

==Seria ''Haken no Kouki Altina'' stworzona przez Yukiya Murasaki==

===[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 1|Tom I]]===
[[File:ALTINA v01 cover.jpg|right|200px]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 1 Ilustracje|Ilustracje]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 1 Rozdział 1|Rozdział 1: Dziewczyna o czerwonych włosach i ognistych oczach]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 1 Rozdział 2|Rozdział 2: Obietnica o świcie]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 1 Rozdział 3|Rozdział 3: Rozwiązanie Altiny]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 1 Rozdział 4|Rozdział 4: Grzmot miecza]]
 

===[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 2|Tom II]]===
[[File:ALTINA v2 Cover.jpg|right|200px]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 2 Ilustracje|Ilustracje]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 2 Rozdział 1|Rozdział 1: Król barbarzyńców]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 2 Wtrącenie|Wtrącenie]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 2 Rozdział 2|Rozdział 2: Posłuszeństwo czy rebelia]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 2 Rozdział 3|Rozdział 3: Pod moją flagą]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 2 Rozdział 4|Rozdział 4: Piąta kampania przeciwko Fortowi Volks]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 2 Rozdział 5|Rozdział 5: Zaproszenie do jaskini lwa]]
 

===[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 3|Tom III]]===
[[File:ALTINA v3 Cover.jpg|right|200px]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 3 Ilustracje|Ilustracje]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 3 Rozdział 1|Rozdział 1: Miasta i dyliżans]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 3 Rozdział 2|Rozdział 2: Pojedynek w blasku księżyca]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 3 Rozdział 3|Rozdział 3: Rocznica założenia cesarstwa]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 3 Rozdział 4|Rozdział 4: Srebrna księżniczka]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 3 Rozdział 5|Rozdział 5: Szarża Białych Wilków]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 3 Wtrącenie|Wtrącenie]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 3 Rozdział 6|Rozdział 6: Queen's Navy]]

 

===[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 4|Tom IV]]===
[[File:ALTINA v4 Cover.jpg|right|200px]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 4 Ilustracje|Ilustracje]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 4 Prolog 1|Prolog I: Nadchodząca burza]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 4 Prolog 2|Prolog II: Heinrich Trois Bastian de Belgaria]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 4 Prolog 3|Prolog III: Czarna księżniczka i biały rycerz]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 4 Rozdział 1|Rozdział 1: Księżniczka Elizabeth]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 4 Rozdział 2|Rozdział 2: Cichy Tydzień]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 4 Rozdział 3|Rozdział 3: Stone Bridge]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 4 Rozdział 4|Rozdział 4: Płonąca wieża]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 4 Epilog|Epilog: Wojna,wojna, wojna ]]
 

== Ekipa Projektu ==
*Administrator Projektu:

=== Tłumacze ===
:*[[user:Sacredus|Sacredus]]

=== Korektorzy ===
:*[[user:kartofell|kartofell]]

==Dotychczas wydano==

*Haken no Kouki Altina I 覇剣の皇姫アルティーナ I (29 października, 2012)
*Haken no Kouki Altina II 覇剣の皇姫アルティーナ II (28 lutego, 2013)
*Haken no Kouki Altina III 覇剣の皇姫アルティーナ III (29 czerwca, 2013)
*Haken no Kouki Altina IV 覇剣の皇姫アルティーナ IV (30 października, 2013)
*Haken no Kouki Altina V 覇剣の皇姫アルティーナ V (28 lutego, 2014, ISBN 978-4-04-729458-5)
*Haken no Kouki Altina VI 覇剣の皇姫アルティーナ VI (30 czerwca, 2014, ISBN 978-4-04-729730-2)
*Haken no Kouki Altina VII 覇剣の皇姫アルティーナ VII (30 października, 2014, ISBN 978-4-04-729977-1)
*Haken no Kouki Altina Shokitan 覇剣の皇姫アルティーナ小綺譚 (30 października, 2014, ISBN 978-4-04-729978-8)
*Haken no Kouki Altina VIII 覇剣の皇姫アルティーナ VIII (28 lutego, 2015, ISBN 978-4-04-730230-3)

[[Category:Light novel (Polish)]]

Haken no Kouki Altina PL: Tom 4 Epilog

2018-12-23T11:52:53Z

Sacredus: Created page with "==Epilog: Wojna, wojna, wojna== We śnie widział morze krwi. Czuł, że pod żadnym pozorem nie może puścić tych rąk. Ale do kogo należały? Cienie, kobiece palce, bi..."

Haken no Kouki Altina PL

2018-12-23T11:47:23Z

Sacredus: /* Tom IV */

[[File:ALTINA v01 cover.jpg|thumbnail|right|250px]]
'''Haken no Kouki Altina''' (覇剣の皇姫アルティーナ) to powieść młodzieżowa napisana przez ''Yukiyo Murasaki'', do której ilustracje stworzył ''himesuz''.

Haken no Kouki Altina jest również dostępne w następujących językach:
*[[Haken no Kouki Altina|English (angielski)]]
*[http://www.novelasligeras.com/p/haken-no-kouki-altina.html hiszpański]
*[[Haken no Kouki Altina ~Brazilian Portuguese~|Português (portugalski)]]

==Streszczenie fabuły==
Regis jest molem książkowym i świetnym strategiem, jednak zupełnie nie radzi sobie z mieczem, ani tym bardziej z łukiem, więc łagodnie mówiąc słaby z niego żołnierz. Pewnego pochmurnego dnia dostaje przydział do jednostki mającej swoją bazę w twierdzy na samym krańcu imperium. Spotyka tam dziewczynę o czerwonych włosach i ognistych oczach. Szybko okazuje się, że jest to księżniczka Marie Quatre, której powierzono dowodzenie w tym rejonie, w rzeczywistości jednak została tam wygnana. Jednak bez względu na przeciwności dąży do zrealizowania jej marzenia.

== Tłumaczenie ==

'''Nowe rozdziały będą dodawane, gdy tylko przejdą przez korektę.'''

===Rejestracja===
Osoby chcące pomóc przy projekcie, powinny najpierw skontaktować się z którąś z osób odpowiedzialną za projekt poprzez forum toteż inna drogą komunikacji i [[Haken no Kouki Altina PL:_Rejestracja|zarejestrować się]] przy rozdziale, przy którym chcą pomóc.

===Standard Formatu ===
Wszystkie rozdziały (po edycji) muszą być dostosowane do ustalonych reguł: [[Format_guideline|General Format/Style Guideline]]

===Aktualizacje===
* 09.09.2013 - Utworzono stronę główną projektu.
* 12.10.2013 - Dodano tłumaczenie 1 rozdziału.
* 18.06.2015 - Ukończono tłumaczenie 1 tomu.

==Seria ''Haken no Kouki Altina'' stworzona przez Yukiya Murasaki==

===[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 1|Tom I]]===
[[File:ALTINA v01 cover.jpg|right|200px]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 1 Ilustracje|Ilustracje]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 1 Rozdział 1|Rozdział 1: Dziewczyna o czerwonych włosach i ognistych oczach]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 1 Rozdział 2|Rozdział 2: Obietnica o świcie]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 1 Rozdział 3|Rozdział 3: Rozwiązanie Altiny]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 1 Rozdział 4|Rozdział 4: Grzmot miecza]]
 

===[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 2|Tom II]]===
[[File:ALTINA v2 Cover.jpg|right|200px]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 2 Ilustracje|Ilustracje]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 2 Rozdział 1|Rozdział 1: Król barbarzyńców]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 2 Wtrącenie|Wtrącenie]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 2 Rozdział 2|Rozdział 2: Posłuszeństwo czy rebelia]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 2 Rozdział 3|Rozdział 3: Pod moją flagą]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 2 Rozdział 4|Rozdział 4: Piąta kampania przeciwko Fortowi Volks]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 2 Rozdział 5|Rozdział 5: Zaproszenie do jaskini lwa]]
 

===[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 3|Tom III]]===
[[File:ALTINA v3 Cover.jpg|right|200px]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 3 Ilustracje|Ilustracje]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 3 Rozdział 1|Rozdział 1: Miasta i dyliżans]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 3 Rozdział 2|Rozdział 2: Pojedynek w blasku księżyca]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 3 Rozdział 3|Rozdział 3: Rocznica założenia cesarstwa]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 3 Rozdział 4|Rozdział 4: Srebrna księżniczka]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 3 Rozdział 5|Rozdział 5: Szarża Białych Wilków]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 3 Wtrącenie|Wtrącenie]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 3 Rozdział 6|Rozdział 6: Queen's Navy]]

 

===[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 3|Tom IV]]===
[[File:ALTINA v4 Cover.jpg|right|200px]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 4 Ilustracje|Ilustracje]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 4 Prolog 1|Prolog I: Nadchodząca burza]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 4 Prolog 2|Prolog II: Heinrich Trois Bastian de Belgaria]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 4 Prolog 3|Prolog III: Czarna księżniczka i biały rycerz]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 4 Rozdział 1|Rozdział 1: Księżniczka Elizabeth]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 4 Rozdział 2|Rozdział 2: Cichy Tydzień]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 4 Rozdział 3|Rozdział 3: Stone Bridge]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 4 Rozdział 4|Rozdział 4: Płonąca wieża]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 4 Epilog|Epilog: Wojna,wojna, wojna ]]
 

== Ekipa Projektu ==
*Administrator Projektu:

=== Tłumacze ===
:*[[user:Sacredus|Sacredus]]

=== Korektorzy ===
:*[[user:kartofell|kartofell]]

==Dotychczas wydano==

*Haken no Kouki Altina I 覇剣の皇姫アルティーナ I (29 października, 2012)
*Haken no Kouki Altina II 覇剣の皇姫アルティーナ II (28 lutego, 2013)
*Haken no Kouki Altina III 覇剣の皇姫アルティーナ III (29 czerwca, 2013)
*Haken no Kouki Altina IV 覇剣の皇姫アルティーナ IV (30 października, 2013)
*Haken no Kouki Altina V 覇剣の皇姫アルティーナ V (28 lutego, 2014, ISBN 978-4-04-729458-5)
*Haken no Kouki Altina VI 覇剣の皇姫アルティーナ VI (30 czerwca, 2014, ISBN 978-4-04-729730-2)
*Haken no Kouki Altina VII 覇剣の皇姫アルティーナ VII (30 października, 2014, ISBN 978-4-04-729977-1)
*Haken no Kouki Altina Shokitan 覇剣の皇姫アルティーナ小綺譚 (30 października, 2014, ISBN 978-4-04-729978-8)
*Haken no Kouki Altina VIII 覇剣の皇姫アルティーナ VIII (28 lutego, 2015, ISBN 978-4-04-730230-3)

[[Category:Light novel (Polish)]]

Haken no Kouki Altina PL: Tom 4 Rozdział 4

2018-11-16T22:03:28Z

Sacredus: Created page with "==Rozdział 4: Płonąca wieża== Dojście z miasta leżącego u stóp góry do fortu Gray Bridge zajęło im niecałe dwie godziny. Zdążyli tuż przed zmierzchem. Co..."

==Rozdział 4: Płonąca wieża==

Dojście z miasta leżącego u stóp góry do fortu Gray Bridge zajęło im niecałe dwie godziny. Zdążyli tuż przed zmierzchem.

Co będzie, jeśli zatrzymają nas przy wejściu? - zamartwiał się Bastian. Jednak fortem dowodził wujek Elise, która dotychczas wiele razy go odwiedzała, dlatego też strażnik przy bramie od razu ich rozpoznał. Złożył dziewczynie jednocześnie kondolencje po śmierci królowej i poprowadził przez kamienny korytarz.

Forteca Bridge została zbudowana na południowej części góry, pomiędzy dwiema rzekami. Za twierdzą znajdowało się zbocze, a przed nią głęboki wąwóz, ponad którym prowadził kamienny most. Góry za fortem były pokryte grubą warstwą śniegu, więc jedyną prowadzącą do niego drogę stanowił właśnie ten most.

Powinny istnieć jeszcze jakieś inne sposoby, żeby się tu dostać - pomyślał Bastian. Wnioskując po rozmiarze zamku, zapewne znajduje się w nim tysiąc do tysiąca pięciuset osób. Zdobycie go byłoby wyjątkowo trudne.

Elise spytała wciąż obserwującego teren chłopaka:

 - Taki zamek to rzadki widok, Bastianie?

 - Nie.

 - A jest w nim coś wyjątkowego?

 - Nie. Po prostu gdy widzę jakąś fortecę, zawsze zaczynam myśleć nad sposobami, jak ją zdobyć.

 - Nikt nie pomyślałby o czymś takim...

 - Naprawdę?

Budynki wewnątrz miasta dzieliły się na dwa typy. Pierwszym były budowle wydrążone wewnątrz skały, używane przez żołnierzy, resztę stanowiły ceglane budynki, jak dla przykładu wieże. W Belgarii forty miały zwykle jedną, obserwacyjną, w Wielkiej Brytanni natomiast posiadały ich zawsze cztery.

Nie tylko forty, ale i miasta mają tyle wież. Po co im tak dużo?

Strażnik poprowadził ich do najwyższej z nich, a konkretnie do prostego pokoju, w którym znajdował się tylko stół i krzesła. Siedzący tam mężczyzna wstał, mówiąc z uśmiechem:

 - To wspaniale, że nic ci nie jest... Elizabeth.

 - Wujku!

Elise, przepełniona emocjami, pobiegła w jego kierunku. Mężczyzna także ruszył w jej stronę.

 - To wspaniale, że udało ci się tu dotrzeć w jednym kawałku.

Pięćdziesięcioletni Bruno Carlos Victoria z powodu trwającego okresu żałoby był ubrany na czarno, co sprawiało, że wyglądał jak członek jakiejś sekty. Poza tym jego prosty strój pasowałby raczej do markiza albo pułkownika.

Elise zaczęła płakać ze szczęścia, martwiący się o jej życie wujek także prawie się rozpłakał.

 - Cóż... W końcu możemy odpocząć - stwierdził z ulgą Bastian.

 - Wszystko dzięki tobie - dodała Elise.

 - Nie. To przez wysiłek, jaki włożyłaś w podróż. Ja tylko podałem ci pomocną dłoń.

 - Nawet jeśli, gdyby nie ty, ja...

 - Rozumiem. W zamian po dotarciu do Queen’s Tower przeczytaj moje arcydzieło i wyślij mi swoją opinię!

 - Ach, oczywiście.

Elise się uśmiechnęła, wycierając jednocześnie łzy.

Bruno Carlos i Bastian podali sobie ręce. Uścisk mężczyzny po pięćdziesiątce był bardzo silny, jak przystało na kogoś, kto codziennie ciężko trenuje.

 - Nie wiem, jak mam ci dziękować. Jestem ci dozgonnie wdzięczny za pomoc, jakiej udzieliłeś Elise.

 - Nie przywykłem do podziękowań. Musimy jeszcze dotrzeć do stolicy. Przed nami wciąż daleka droga.

 - Tak... Właśnie... Jeżeli chodzi o to... Muszę ci coś powiedzieć.

 - Tak?

 - To bardzo ważne.

 - Rozumiem. - Bastian pokiwał głową, puszczając dłoń mężczyzny.

Bruno Carlos spojrzał na Elise.

 - Elizabeth, możesz pójść do jadalni? Żołnierz cię tam zaprowadzi. Ja muszę omówić coś z Bastianem.

Liz zrobiła niepewną minę, więc Bastian powiedział:

 - W porządku, idź.

Co takiego chcesz mi powiedzieć? Szybciej, mów. Chcę zjeść z Elise - pomyślał chłopak.

Elizabeth na odchodne rzuciła jeszcze:

 - Do zobaczenia, Bastianie.

Po tym, jak wyszła, ten spytał:

 - O czym chcesz rozmawiać?

 - Jesteś Belgarianinem, tak? - Bruno Carlos przeszedł od razu do sedna.

Bastian pokręcił głową.

 - Heeeeh, wydało się.

Nawet jeżeli nosił okulary przeciwsłoneczne, jego pochodzenie zdradzało już samo imię. Co więcej, mówił z wyraźnym belgarskim akcentem.

Widać przede mną długa droga do opanowania brytańskiego języka - pomyślał.

 - Jesteś na ustach całej armii. Nawet jeżeli cywile o tobie nie słyszeli, plotki na twój temat rozchodzą się pomiędzy żołnierzami.

 - Ach, rozumiem.

W końcu z wielką łatwością pokonał doskonale wyszkoloną Glendę.

Bruno Carlos pokręcił głową, robiąc zakłopotaną minę.

 - Ja... chciałbym szanować przyjaciela Elizabeth, ale co sobie żołnierze pomyślą?

 - Co...

 - Coraz więcej osób pragnie wojny, bo myślą, że to poprawi naszą sytuację ekonomiczną.

 - Naprawdę? Nikt się temu nie sprzeciwia? O tym, co tak naprawdę zyskali, przekonają się dopiero po rozpoczęciu wojny.

 - Ja się jej sprzeciwiam.

 - W przeciwnym razie miałbym spory problem!

Gdyby Bruno Carlos zmienił teraz zdanie, Bastian i Elise znaleźliby się w bardzo trudnej sytuacji.

 - Królowa Charlotte często przytaczała jako przykład sytuację dwóch wiosek.

 - Ach, Elise też to opowiadała! Więc to królowa ją tego nauczyła.

 - Wszyscy pacyfiści znają tę historię i zgadzają się z nią.

 - Ja też ją rozumiem. Co prawda, Belgaria bez przerwy prowadzi wojnę, jednak wierzę, że sytuacja byłaby lepsza w czasach pokoju.

Jednocześnie Bastian pamiętał o Latreille, który uważał, że prowadzenie wojen jest niezbędne do przetrwania Belgarii.

Bruno Carlos westchnął.

 - W każdym razie obywatele nawołują do wojny. O ile się nie mylę, Elizabeth także jest pacyfistką i się jej sprzeciwia.

 - Oczywiście.

Dlatego właśnie opuściła szkołę wraz z rycerzami, po czym o włos nie straciła życia z rąk żołnierzy popierających wypowiedzenie wojny. W zamian za ocalenie obiecała przeczytać książkę Bastiana. Noc spędzili w zajeździe w Applewood, gdzie następnego poranka dowiedzieli się o śmierci królowej. Dodatkowo armia cały czas ścigała Elizabeth, co doprowadziło do starcia z rycerzem o imieniu Glenda, ucieczki z miasta i spotkania przyjaznego handlarza, który zawiózł ich w miejsce, gdzie obecnie się znajdowali.

 - Elise na pewno sprzeciwia się wojnie.

 - Jednak poddani nie pójdą za królową, która ma belgariańskiego przyjaciela, który w dodatku nosi to samo imię co książę tamtego państwa.

 - Co?!

Bastian nigdy wcześniej o tym nie pomyślał.

Bruno Carlos kontynuował:

 - Uznaliby, że królowa nie jest pacyfistką, tylko marionetką w rękach Belgarii.

 - O co tu niby chodzi... Jestem...

Nie... to nie pomoże, on i tak to powie.

 - Gdybyś był najemnikiem albo po prostu kimś, kogo wykorzystywała, aby tu dotrzeć, problem by nie istniał. Jesteś jednak jej przyjacielem, w końcu pochodzisz z Belgarii!

 - Ach...

Pod Bastianem załamały się nogi. Sądził, że wszystko się skończy, kiedy dotrą do stolicy, jednak dla Elise sama jego obecność stanowiła problem.

 - W cieniu królowej nie może być żadnego belgarianina. Inaczej parlament, mimo że Elizabeth została wybrana przez jej wysokość Charlotte na swoje miejsce, może ją po prostu odrzucić.

 - ...

Bastianowi odebrało mowę. Nigdy taka możliwość nawet nie przyszła mu do głowy.

 - Elizabeth jest dla ciebie ważna, prawda? W takim razie na pewno się ze mną zgadzasz - kontynuował mężczyzna pewnym siebie tonem. To nie był rozkaz ani obarczenie winą. Bastianowi przypomniał się jego dziadek.

 - W końcu tylko jej pomagałem. Jeżeli moja obecność stanowi dla niej problem, rozwiązanie jest proste.

Bruno Carlos z niecierpliwością czekał na dalsze słowa Bastiana.

 - Moje zniknięcie wszystko rozwiąże.

Zapadła cisza.

Nie chciał tego, jednak takie było najlepsze rozwiązanie tej sytuacji.

Bastian położył dłoń na okularach i odwracając się, rzucił:

 - Resztę zostawiam w pańskich rękach.

 - Nie chcesz się z nią pożegnać?

 - Żołnierze pragnęliby ujrzeć nową królową płaczącą nad rozstaniem z jakimś Belgarianinem? Nie.

 - Masz rację.

Wizja tak niespodziewanego i ponurego pożegnania sprawiła, że Bastian strasznie spochmurniał. Zdawał sobie sprawę, że wcześniej czy później będą musieli się rozstać, jednak sądził, że dotrą razem przynajmniej do stolicy.

 - Mam jej coś przekazać?

 - Hmm? Ach, proszę...

Bastian sięgnął po swoją książkę, którą miał u pasa, jednak jego dłoń zatrzymała się w powietrzu.

Gdyby wręczył jej książkę napisaną w belgarskim... Na pewno by ją przeczytała, jednak to wywołałoby jednocześnie zamieszanie podczas okresu, w którym miała przejąć tron. Oczywiście powodem tego byłaby wspaniałość jego dzieła. Ciągłe myślenie o tej książce mogłoby przysporzyć Elise sporo problemów, a nawet doprowadzić do odrzucenia przez parlament. Poza tym, gdyby dostała ją od kogoś tak upartego jak Bruno Carlos, pewnie nawet by jej nie przyjęła.

Nie... Skoro to prezent dla członka rodziny królewskiej, pewnie najpierw by ją przejrzeli.

Książka reprezentowała uczucia autora. Chciał, by przeczytała ją konkretna osoba, nie jakiś obcy.

To byłby dopiero wstyd!

Bastian skrzywił się, kładąc w końcu rękę na piersi.

 - Nic... Nie chcę jej nic przekazać.

 - Doprawdy? To może przynajmniej jakąś wiadomość?

 - Huu... Święty rycerz rozpoczął nową podróż, gdyż wzywała go ciemność gromadząca się gdzieś w oddali.

Bruno Carlos pokiwał głową, pytając:

 - To jakiś kod?

 - Nie, przepraszam. Proszę zapomnieć o tym, co powiedziałem.

Nie powinienem używać tak poważnego tonu. Ta kwestia lepiej pasowałaby do ucieczki z ojczyzny - pomyślał Bastian.

Bruno Carlos chciał dać mu trochę złota, jednak chłopak odrzucił tę propozycję i po prostu wyszedł z pokoju.

 - Cóż, ta podróż była naprawdę zabawna.

 - Przekażę jej - odparł Bruno Carlos z bólem. Kiedy drzwi zamknęły się za Bastianem, dodał: - Przepraszam.

Elise dotarła do okrągłej jadalni z okrągłymi stołami; nawet krzesła miały tam taki kształt.

Bastian musi być głodny, więc pewnie przybiegnie tu, jak tylko skończą - pomyślała.

Jednak długo się nie pokazywał, przez co zaczęła mieć złe przeczucia i spróbowała wrócić do pokoju wujka, jednak tam została zatrzymana przez strażnika.

 - To rozkaz dowódcy. - Po usłyszeniu tego po raz trzeci zaprzestała prób wejścia do środka.

Była kłębkiem nerwów, ale w końcu uznała, że skoro chodzi o Bastiana, na pewno wszystko skończy się dobrze i że to on pewnie zamartwia się o nią.

Jakiś czas później jej wujek wyszedł z pokoju, odwołując natychmiast żołnierzy.

Elise spytała niepewnie:

 - On...

 - Przepraszam, że czekałaś, Elizabeth.

 - Wujku, on...?

 - Jeżeli chodzi ci o Bastiana, dla twojego dobra odszedł. Powiedział, że ta podróż była naprawdę zabawna.

Po usłyszeniu tych słów Elise chciała wybiec przez drzwi.

 - Niemożliwe!

 - Nie możesz! - Zatrzymał ją gniewny krzyk. - Zrobił to dla ciebie! Rozumiesz, Elizabeth?!

 - A-Ale...

Elise to pojmowała. Gdyby była blisko z Belgarianinem, mogłoby to przysporzyć jej wiele problemów. Mimo to łzy zaczęły spływać po jej policzkach.

 - A-Ale nawet się nie pożegnał. Jest taki samolubny...

 - Chcesz pozwolić, aby żołnierze zobaczyli, jak płaczesz? Jego poświęcenie ma iść na marne? Jeżeli nie wypełnisz woli królowej Charlotte, ja... - Bruno Carlos nagle urwał.

 - He? - Elizabeth dostrzegła łzy w oczach wuja.

 - Przepraszam.

 - Wujku?

 - Idź coś zjeść. Podróż musiała być ciężka. Powinnaś też się wykąpać.

Elise zrozumiała, że może jedynie posłuchać polecenia, jednak jej serce się sprzeciwiało i nie potrafiło zaakceptować takiego pożegnania.

 - Siadaj.

Bruno Carlos podniósł przewrócone krzesło. Siadając, podparł się ramieniem, wyglądając przy tym jak pochmurne dziecko, a następnie podał Elise łyżkę.

 - Taki posiłek ci odpowiada? Nas, żołnierzy, uczy się, że jedzenie i odpoczynek należą do naszych obowiązków. Tobie chyba też to wpojono.

 - Tak.

Jednak łyżka wydawała się Liz wyjątkowo ciężka, a zupa przed nią, mimo że z pewnością była pyszna, wyglądała jak talerz pełen błota.

Dziewczyna poruszała ustami, nic ponad to.

 - Bastian naprawdę odszedł?

W tym momencie rozległo się pukanie do drzwi.

Bastian?! - W sercu Elise zrodziła się nadzieja, jednak głos dochodzący zza drzwi należał do obcej osoby.

 - Raport!

 - Poczekaj chwilę.

Bruno Carlos wstał z krzesła i otworzył drzwi. Stojący za nimi żołnierz natychmiast się ukłonił.

 - Przepraszam, że przeszkadzam w posiłku.

 - Księżniczka Elizabeth jest zmęczona, przejdźmy do innego pokoju.

 - Tak jest!

 - Niedługo wrócę - powiedział Bruno Carlos i wyszedł, zostawiając Elise samą.

Bastian biegł przed siebie. Na początku był załamany, jednak później wezbrała w nim złość.

 - Aaaaa!

Krzyczał, próbując rozładować nagromadzone emocje i zanim się zorientował, znalazł się w pobliżu miasta. Drogę, która wcześniej zajęła im dwie godziny, pokonał w zaledwie dziesięć minut.

Kiedy słońce schowało się za horyzontem, Bastian był już na jednej z ulic miasta, gdzie jedne sklepy zamykały działalność, a inne dopiero ją otwierały.

 - Witam! Proszę spróbować!

Jeden z handlarzy starał się przyciągnąć jego uwagę.

 - Ja?

Przy drodze stał kamienny piec z pieczonymi ziemniakami, w tym także słodkimi.

 - Jesteś uczniem, prawda? To rzadki widok w tych stronach! Może świeżego, pieczonego słodkiego ziemniaka?

 - Ziemniaka? Nie mam przy sobie pieniędzy... Ach, może to się nada. - Bastian zdjął swoje okulary przeciwsłoneczne. - Mogę dać je w zamian?

 - Aaaach?! Nawet wszystkie moje ziemniaki nie są tyle warte!

 - Nie, w porządku.

 - Nie mogę! Handlarz musi być szczery. Wolę nie brać większej zapłaty, niż powinienem.

 - Doprawdy?

 - Tak! Właśnie! Weź jeden za darmo, bo zaraz padniesz mi tu z wycieńczenia.

 - Przepraszam...

 - Jeżeli chcesz zapłacić, wystarczy symboliczny grosz. Co powiesz na jednego funta?

 - Tak drogo?! Gdzie się podział uczciwy handlarz?

Kupiec się zaśmiał.

Minęło jednak wiele czasu od ostatniego posiłku Bastiana. Chłopak usiadł na krześle stojącym przy odwróconym koszu, który pełnił rolę stolika, a handlarz podał mu pieczonego ziemniaka na patyku - wciąż gorącego, jednak zdecydowanie niedosolonego.

Pyszny!

Po tym, jak skończył, handlarz powiedział:

 - To się nazywa apetyt. Masz kolejnego!

Drugiego ziemniaka Bastian także pochłonął w mgnieniu oka. Jadł je tak szybko, że do stoiska zaczęli schodzić się ludzie, myśląc, że tutejsze przysmaki są aż tak smaczne. Mimo tak późnej pory biznes kwitł i już po chwili wszystkie miejsca przy stoisku były zajęte. Jeżeli sprzedawca dawał chłopakowi jedzenie, licząc na taki właśnie efekt, musiał być naprawdę zdolnym kupcem.

Bastian czuł się pełen. Rozładował się wcześniej, biegnąc z krzykiem, a teraz zjadł i jego przygnębienie powoli znikało.

Westchnął głęboko.

 - Heh. Cóż, może tak będzie lepiej. W końcu przyjechałem tu się uczyć i uciec od intryg w mojej ojczyźnie. Nie mogę angażować się w politykę tego kraju.

Wierzę, że wujek Elise bezpiecznie dostarczy ją do stolicy.

Ciągle miał ją przed oczami.

Zszokowane miny po jego słowach, pełną determinacji twarz, kiedy odrzucała jego pomysły, oraz opanowanie, kiedy mu docinała.

He? Czemu myślę o takich rzeczach? Czyżbym oszalał? Nie mam lepszych wspomnień? - Rozmyślając, spojrzał w bok, gdzie najwyraźniej coś się działo.

 - Hej! Dwadzieścia porcji!

 - Już! Proszę chwilę poczekać!

Stała tam grupa najemników.

Ponad dziesięciu. Miasto jest ich pełne...

Bastian uniósł brwi i spytał handlarza:

 - Czemu w tym mieście przebywa aż tylu najemników? Zawsze tak było?

Sprzedawca stojący do niego plecami, zajęty pieczeniem kolejnych porcji jedzenia, odpowiedział:

 - Nie, zwykle nie. Dla mnie to pierwszy raz, ale dzięki dowódcy jednostki gromadzącemu najemników interesy w mieście kwitną.

 - Gromadzi ich? Szykuje się do wojny?

 - Niby skąd mam to wiedzieć?

 - No tak...

Od strony najemników dobiegł śmiech.

 - Jestem naprawdę wdzięczny, że najęli nas tuż przed wojną.

 - Dobry interes!

 - Racja! Hahaha!

 - Ej, robi się ciemno, uczniowie powinni chyba iść do domu.

Sądząc po akcencie, nie są stąd. Pewnie ściągnięto ich z daleka, co znaczy, że Bruno Carlos przygotowuje się do wojny.

Serce Bastiana prawie stanęło.

 - Czemu pacyfista... sposobi się do wojny?

Słysząc to, najemnicy wybuchnęli śmiechem.

 - Pacyfista?! Hmph, te śmieci już dawno temu zostały wyrzucone z armii!

 - Co?

 - Spójrz! To nowy miecz, a to nowa strzelba. Można je dostać w całym kraju. Nie przegramy z nikim, ani z Belgarią, ani z Hispanią!

 - Racja!

Bastian wstał.

 - To jakieś żarty?! On... Co on zamierza zrobić z Elise?!

Spojrzał w stronę góry, gdzie dostrzegł rząd pochodni przesuwających się w kierunku fortecy.

 - Hę? Co jest?

Sprzedawca spojrzał w tę samą stronę.

 - Nie sądzę, żeby o tej porze szli tam jacykolwiek najemnicy. To pewnie jacyś wojskowi.

Bastian wiedział, że nie ma czasu dłużej tam zostać, i po prostu ruszył przed siebie.

Ale byłem lekkomyślny!

<center>================================================</center>

Elise zaskoczyła informacja, że czeka na nią jakiś gość - w końcu jedynie Bastian wiedział o jej obecności w forcie.

Może to burmistrz tego miasta? Czyżby ktoś już się o mnie dowiedział?

Elise spytała o to Bruno Carlosa, jednak nie otrzymała odpowiedzi.

 - Lepiej nie kazać im czekać zbyt długo.

 - Rozumiem.

Elise wzięła kąpiel, a następnie przebrała się w wieczorową suknię. Ta nie była jednak koloru niebieskiego (taką jej matka przygotowała na wypadek objęcia tronu), lecz czerwona, zupełnie jakby zabarwiona winem. Dodatkowo nie brakowało jej falbanek, a bok znaczyło cięcie odsłaniające nogi, przez co Liz czuła się strasznie niezręcznie.

Czyżby wujo gustował w takich strojach? - Nie mogła zrozumieć, dlaczego podarował jej taką suknię.

Bruno Carlos w milczeniu poprowadził ją krętymi schodami na najwyższe piętro wieży, a następnie zapukał do drzwi. Otwierając je, powiedział:

 - Naprawdę przepraszam.

Elise, rozumiejąc nagle, jak wielki błąd popełniła, znieruchomiała, nie mogąc wydusić z siebie ani słowa.

Na sofie, stojącej na środku pokoju, siedziała księżniczka Margaret.

 - Dobry wieczór, Liz. Jak zdrowie?

 - Księżniczka Margaret...

 - Ufufu. Pomiń tytuł. Może i nie jesteśmy ze sobą blisko, ale rodzina to rodzina.

 - Ach, ta sukienka...

Margaret miała na sobie taką samą sukienkę. Jej czarne włosy wyglądały na niej, jakby ktoś wlał kilka kropel atramentu do wykwintnego wina.

 - Wspaniale, doskonale w niej wyglądasz. Bałam się, co zrobić, gdyby nie przypadła ci do gustu - powiedziała z delikatnym uśmiechem.

 - Ach, dziękuję.

 - Coś nie tak? Nie chcesz usiąść?

 - Dobrze.

Elise zebrała w sobie odwagę i weszła do środka.

Margaret poklepała miejsce obok siebie, jednak Elizabeth wahała się przed zajęciem wskazanej jej miejscówki.

 - Wolę postać.

Margaret nie dotknął fakt, że Elise stanęła w pewnej odległości od niej; cały czas uśmiechała się serdecznie.

W okrągłym pokoju były trzy okna oraz drzwi, strzeżone teraz przez Bruno Carlosa. W środku przebywał także rycerz ubrany na biało, stojący nieruchomo jak jakiś posąg. Miał niebieskawe włosy i jasnoniebieskie oczy, a u pasa przypięty dobry miecz.

Kiedy Margaret zauważyła, że Elise na niego spogląda, powiedziała:

 - Masz wyjątkową okazję, przedstaw się.

Rycerz, składając ukłon, rzekł:

 - To zaszczyt cię poznać, księżniczko Elizabeth. Jestem Oswald Coulthard, porucznik i oficer operacyjny w sztabie armii Wielkiej Brytanni.

Mężczyzna roztaczał wokół siebie przerażającą atmosferę.

 - Elizabeth Victoria, miło mi.

Margaret wyciągnęła rękę, dotykając palcem brzucha rycerza.

 - Ufufu, to Oswald powiedział mi, że tu będziesz. Naprawdę jest wszechwiedzący.

 - Och, moja szlachetna księżniczko, twój pokorny sługa nie zasługuje na takie pochwały. Jestem tylko nędzną żabą w studni. Księżniczka Elizabeth dotarła tutaj pół dnia wcześniej, niż sądziłem.

 - Doprawdy? Więc będę cię teraz nazywać żabcią.

Elise straciła siłę w nogach.

 - Czyli... Wszystko... Przewidział wszystko? Jak?

 - Bez obaw, nie dałaś nam żadnych wskazówek. Po prostu nie miałaś innej opcji.

 - Ale... To przecież...

To była naprawdę ciężka podróż. Graham i sześciu rycerzy oddało życie, aby ją bronić, Bastian także ryzykował wiele, byle jej pomóc. Elise zrobiła wszystko, co w jej mocy, żeby tam dotrzeć, tylko po to, by dowiedzieć się, że tańczyła jak marionetka w takt muzyki granej przez Oswalda. W dodatku jego spojrzenie było całkowicie wyprane z emocji, a w oczach nie dało się dostrzec ani dumy, ani współczucia, po prostu patrzył się na Elizabeth.

 - Królowa Charlotte często o tobie wspominała. Mówiła, że jesteś inteligentny, łagodny, bez osobistych aspiracji, stawiający pracę ponad własne problemy.

 - Doprawdy? Wasza wysokość mi schlebia. - Te słowa jednak postawiły Elise na baczność. - Jesteś taka sama jak królowa Charlotte, nie potrafisz patrzeć na rzeczy pełnowymiarowo. Ten kraj przekroczył już punkt bez powrotu, po tym spotkaniu zrobił nawet parę kroków dalej. Frakcja pacyfistów to dla nas jedynie przeszkoda.

Elise zacisnęła zęby.

 - Więc według ciebie ten kraj jest obecnie pełen orędowników wojny? To trochę dziwne, że tak wielu ludzi w zaledwie kilka lat radykalnie zmieniło poglądy.

 - W rzeczy samej, nie mogę temu zaprzeczyć.

 - Czego chcesz w zamian za poświęcenie tych wszystkich istnień podczas wojny?

Oswald położył dłoń na brodzie, jednocześnie się uśmiechając.

 - Królowa Charlotte spytała mnie o to samo. Moją odpowiedzią było bogactwo.

 - To...

Margaret wzruszyła ramionami.

 - Cóż za nieszczęście. Myślenie o pieniądzach nie ma sensu. To byłoby naprawdę przykre, gdyby Oswald nie rozumiał, że nie pragnę rzeczy, które posiadam.

 - Ależ rozumiem. Jednak twój wierny sługa jest osobą przyziemną i ma proste pragnienia.

 - Cóż za zawód.

Margaret lekko stuknęła Oswalda.

Elise wróciła do próby wybadania ich intencji.

 - Naprawdę chodzi o bogactwo? To miałoby sens, jednak nie sprawiasz wrażenia osoby kierowanej pragnieniem zdobycia fortuny.

 - Hoo. Rozgryzłaś mnie już przy pierwszym spotkaniu.

 - Gdybyś był chciwy, Margaret nigdy nie chciałaby z tobą pracować.

 - Och?

 - Właśnie! Nie wiedziałam, że Liz tak dobrze mnie zna. Czuję, jakbyś była w stanie przejrzeć mnie na wylot. Aż moje serce zaczyna szaleć.

Oswald pokiwał głową z podziwem.

 - Cóż za spostrzegawczość. Chociaż czego innego by oczekiwać od osoby wybranej przez królową Charlotte? Muszę przyznać, iż jestem ignorantem. Księżniczko Elizabeth, nie brak ci inteligencji. Dokładnie tak, jak mówisz, nie chodzi mi jedynie o bogactwo.

 - Czyli?

 - To kwestia samej wojny. Pieniądze są niezbędne do jej prowadzenia. Konflikt z Belgarią ma posłużyć do zdobycia funduszy na dalsze kampanie. Wojna bez końca, aż moje ciało się rozłoży, wszyscy żołnierze i szlachta padną trupem, aż ten kraj stanie na krawędzi upadku. Do tego właśnie jest mi potrzebna wojna, a by ją prowadzić, trzeba mieć fundusze.

 - Och, jakże ciekawe, dzięki temu nie będę się w ogóle nudzić.

Elise otworzyła szeroko oczy i wykrzyczała w stronę Oswalda:

 - C-Co?! Ty nie żartujesz?!

 - Jestem jak najbardziej poważny.

 - Dlaczego?!

 - Ponieważ wypełniał rozkaz władczyni tego kraju, księżniczki Margaret.

 - Co?!

Margaret śmiała się, trzymając się za brzuch, co brzmiało wyjątkowo złowrogo.

Elise kipiała gniewem do tego stopnia, że z oczu zaczęły wypływać jej łzy.

Oni... Oni bawią się krajem! Robią to wszystko tylko po to, żeby zabić nudę!

Dziewczyna spojrzała w stronę drzwi.

 - Bruno Carlos! Porzuciłeś swoje pacyfistyczne poglądy, żeby służyć takim ludziom?! Gdzie się podział dumny żołnierz, broniący Wielkiej Brytanni?!

 - Najmocniej przepraszam. Nawet gdybym się im sprzeciwił, skończyłoby się po prostu na zmianie dowódcy tego fortu.

 - Arrrr...

Margaret patrzyła, jak Oswald podchodzi do stolika i nalewa herbaty do filiżanki, jednocześnie mówiąc:

 - Ten prosty oficer już dawno temu zrozumiał, że tworzenie organizacji przypomina grę w szachy, nie chaos wojny. Na polu walki nie ma królowych mogących skakać przez całą planszę. Z drugiej strony możemy przejmować pionki po stronie wrogiej królowej, wywierając presję na jej armię od wewnątrz, dzięki czemu zyskujemy jeszcze więcej jednostek. Przeciwnik ma ograniczone możliwości, by na to odpowiedzieć, zatem powtarzając ten proces kilka razy, w końcu przejmiemy koronę bez walki.

Margaret wzięła kubek i upiła trochę herbaty.

 - Cóż za rzadkość, Oswaldzie. Zwykle nie wdajesz się w takie dyskusje. Musisz mieć dziś wyjątkowo dobry humor.

 - Proszę o wybaczenie.

 - Nie szkodzi. Teraz moja kolej na rozmowę. Ej, Liz, jaką osobą jest ten Bastian, z którym podróżowałaś?

 - He? Skąd...?

 - Sprawdziliśmy szkołę. To belgarski szlachcic, jednak samo jego imię przykuwa uwagę, gdyż jest takie samo jak trzeciego księcia tego kraju. Co więcej, podobnie jak on posiada czerwone oczy i nadludzką siłę.

 - T-To tylko... przypadek.

 - Cóż za pech, że nie mogliśmy go poznać, gdyż Bruno Carlos go odprawił. Jaka szkoda, ciekawe czeeemu?

 - N-Najmocniej przepraszam. Raporty mówiły, iż jest wyjątkowo spostrzegawczy. Dla dobra waszej wysokości nie mogłem pozwolić, żeby się do was zbliżył - odpowiedział Bruno Carlos, składając pokłon.

Margaret klasnęła w dłonie.

 - Liz, zjedz z nami! Przygotowałam coś specjalnie dla ciebie! - Księżniczka zmieniła nagle temat. Miała w zwyczaju tak robić, kiedy rozmowa zaczynała ją nudzić.

Elise cofnęła się o parę kroków.

 - Nie... Nie jestem głodna, dopiero jadłam.

 - Naprawdę? Ale i tak chciałabym, żebyś ze mną zjadła. W końcu to twój ostatni posiłek, Liz. - Margaret ogłosiła wyrok śmierci tonem, jakby zapraszała kuzynkę na herbatę.

Elise cofnęła się jeszcze bardziej, aż w końcu dotknęła plecami okna.

 - Och...

Wieża zwężała się ku górze, a że byli na jej najwyższym piętrze, dziewczyna nie miała dokąd uciec.

Oswald postawił kubek na stoliku.

 - Dziś jest dwudziesty, za dwa dni kończy się Cichy Tydzień i odbędzie się pogrzeb królowej Charlotte.

 - D-Doprawdy? Chciałabym tam być. Prawdę mówiąc, muszę za wszelką cenę tam się zjawić.

 - Dla waszej wysokości wystarczy, byś dotrzymała towarzystwa królowej - powiedział Oswald, sięgając do miecza.

Margaret otworzyła pudełko, pokazując truskawkową tartę. Elise miała nadzieję, że jest chociaż słodka, ponieważ nie przepadała za gorzkim jedzeniem. Nie wiedziała jednak, że kuzynka celowo wybrała smak, którego ona nie lubiła.

Nie miała drogi ucieczki.

 - C...Co... Co wy planujecie?

Margaret się uśmiechnęła.

 - Nie wiem, jak Oswald, ale ja jedynie chcę zabić nudę. Ciekawe jednak, jak to jest być szczęśliwym.

 - Mój raison d’etre to twoje szczęście.

W tym momencie przez okno wpadło światło, zupełnie jak błysk pioruna, a chwilę później dobiegł brzęk tłuczonego szkła.

Oswald wyjrzał przez okno.

 - Więc wrócił. Widać Glenda zawiodła.

 - Oj, widać ten wyrok śmierci powinien być jednak wykonany.

 - Zrozumiałem.

Nad płonącym zamkiem unosił się ciemny dym.

Chwilę później zza drzwi dobiegło pukanie.

 - Raport! Pilny raport!

 - Mówże w końcu!

Słysząc wybuch złości Bruno Carlosa, żołnierz powiedział:

 - Tamten chłopak wrócił do zamku! Pokonał porucznik Glendę, a następnie sforsował bramę!

 - Co?!

Ta wiadomość zszokowała jedynie Bruno Carlosa. Reszta osób w pokoju znała możliwości bojowe Bastiana.

Chwilę później nadszedł kolejny raport.

 - Podczas walki z intruzem wybuchł magazyn amunicji! Mimo zmobilizowania całej jednostki nie jesteśmy w stanie ugasić pożaru.

 - Głupcy! Przecież tam jest też ropa!

 - Wybuchła, kiedy pożar się rozprzestrzenił!

 - Ch...

To nie był jednak koniec raportu.

 - Oddziały od pierwszego do trzynastego zostały wybite, intruz zbliża się do głównej wieży!

 - Dowódco, proszę się wycofać. Obecnie trzydziestu żołnierzy przygwoździło go, ostrzeliwując kolejno rzędami, jednak już teraz mamy doniesienia o poległych w ich szeregach...

Bruno Carlos wykrzyczał:

 - Przecież to tylko nastolatek! Jakim cudem tracimy ludzi?!

 - To... Po tym, jak ukrył się za ścianą, spadły na nich części budynku! Widziałem go osobiście. Wcześniej nie miał nic w rękach. Nie wiem, skąd on mógł wziąć katapultę, by ostrzelać nas gruzem.

 - Co to za brednie?! Jeśli nie przestaniecie zmyślać, osobiście wystrzelę was z katapulty prosto do rzeki!

Dla normalnego człowieka ta sytuacja była po prostu nie do uwierzenia. Intruz nie miał przy sobie żadnej broni, dysponował po prostu nadludzką siłą i szybkością, a to sprawiło, że żołnierze zaczęli panikować.

Oswald wzruszył ramionami.

 - Widać to tylko kwestia czasu.

 - Ojej, chyba mamy kłopot. Czyżby w tym kryzysie moje życie było zagrożone?

 - Tym nie musisz się martwić, ma pani.

Elise po wysłuchaniu raportu nabrała nadziei, a kiedy odgłosy wystrzałów ucichły, jej serce zaczęło szybciej bić i zrobiło jej się gorąco.

On... tu jest?

Dziewczyna sięgnęła do rączki okna, a następnie otworzyła je uderzeniem łokcia. Znajdowali się w wieży stojącej na wysokiej górze, tak więc wiał tam silny wiatr. Chwilę po otworzeniu okna do środka wdarł się ciemny dym i wstrętny smród, co utrudniało oddychanie.

Margaret krzyknęła:

 - Nie! Moje włosy!

 - Hmm...

Oswald wyciągnął miecz i stanął przed Elizabeth w pozycji do walki, albo raczej zasłonił Margaret.

 - Wasza wysokość, proszę się nie ruszać.

 - Czemu?

 - On już tu jest - odparł, patrząc na wieżę stojącą naprzeciwko.

Elise wychyliła się przez okno, spoglądając na odległą ziemię i strzelających żołnierzy, i krzyknęła:

 - Bastianie!

Prawie natychmiast otrzymała odpowiedź.

 - A więc to jednak tu.

Dziewczyna spojrzała w górę.

Na wyciągnięcie ręki, nie, raczej tuż przed nią pojawiła się twarz chłopaka.

 - Wciąż żyjesz? Nic ci nie jest? Zrobili ci coś?

 - Ach...

Elise zalała się łzami.

 - Bastianie...

Miał brudną twarz oraz poszarpane, zakrwawione ubrania. Trzymał kilka strzelb, część pod pachą lewej ręki i jedną w prawej dłoni.

 - Cz-Czemu płaczesz?! Boli cię coś?!

 - Ni-Nie płaczę... T-To od dymu.

 - Ach. Wspaniale, że zdążyłem na czas.

<center>================================================</center>

Bastian był już u kresu sił.

Poruszał się szybciej od elitarnych rycerzy, jednak nie od pocisków, choć potrafił przewidzieć tor ich lotu i zrobić unik, zanim jeszcze zostały wystrzelone. Kiedy walczył z wieloma przeciwnikami naraz, musiał przewidywać trajektorię kilku kul w tym samym momencie, jednocześnie biorąc poprawkę na ograniczoną przestrzeń do uników i możliwość, że kolejny pocisk może być wymierzony w miejsce, w które się uchylił. Dzięki swojej nadludzkiej szybkości udawało mu się omijać grad kul, jednak długotrwały wysiłek w końcu go spowolnił i został dwukrotnie trafiony w plecy. Z przodu wyglądał dobrze, ale gdyby go dotknąć, ręka stałaby się cała czerwona od krwi. Nie miał szans wytrzymać dłuższej walki, zwłaszcza że żołnierze broniący fortu otrząsnęli się z szoku. Gdyby teraz ze spokojem go otoczyli, to byłby jego koniec.

Wziął kilka głębokich oddechów.

 - Czyżby to... księżniczka Margaret?!

Dziewczyna wychyliła się zza broniącego jej rycerza.

 - Jahoo! W końcu się spotykamy!

 - Wasza wysokość, to niebezpieczne!

Rycerz zasłonił jej głowę.

 - Oswaldzie, co ty wyprawiasz?

 - To nie czas na powitania. Ten chłopak samodzielnie sforsował obronę fortu... znacznie przewyższając przewidywania twego skromnego sługi.

Margaret odparła z uśmiechem:

 - Jesteś bezużyteczny, panie rybo.

Bastian wymierzył broń w rycerza, wiedząc, że ten się nie ruszy, bo wtedy pocisk mógłby trafić w księżniczkę.

 - Żołnierze nie stawiali zbyt wielkiego oporu. Może nie chcieli bronić złej księżniczki, ale wiedzieli, że jeśli się sprzeciwią, ucierpią także ich rodziny?

Oswald pokręcił głową.

 - Morale jest tu wysokie, po prostu brak im wyszkolenia do walki z kimś tak szybkim i silnym, jak wasza wysokość Bastian.

 - Silny? Chyba zaraz się zarumienię... A, i nie jestem księciem! - Bastian poprawił okulary przeciwsłoneczne. Oczywiście przeciwnik znał jego prawdziwą tożsamość, jednak ten wciąż grał swoją rolę.

Oswald miał bardzo poważną minę, jednak róg jego ust skrzywił się lekko.

 - Twoje możliwości można wręcz uznać za oszukiwanie, jednak nawet ty samotnie niewiele wskórasz.

Elise krzyknęła, wychylając się daleko za okno:

 - Bastianie, za tobą!

 - Uuuuch.

Chłopak szybko kucnął, czując tuż nad swoją głową cięcie, które skróciło przy okazji zasłony w oknach.

Bastian wypuścił broń trzymaną pod lewą ręką, jednocześnie obracając się i strzelając ze strzelby w prawej dłoni. Kula sięgnęła celu, trafiając stojącą za nim Glendę w ramię.

 - Ughhh... W... Wciąż mogę walczyć - wydukała, zasłaniając ranę.

 - To naprawdę ty?

Walczył z nią wcześniej przy bramie. Nie chciał jej zabić, tylko wyłączyć z dalszej potyczki. Jej obecność tutaj sprawiła, że zaczął się zastanawiać, czy Wielka Brytannia ma kogoś o nadludzkich możliwościach jak on. Z zadumy wyrwał go krzyk. Spojrzał w stronę okna, z którego wypadała Elise, trzymając się jedynie jego krawędzi.

Oswald podszedł do niej z mieczem w dłoni.

- To nieelegancki sposób, ale pora w końcu zakończyć to przedstawienie.

- Nie, stój!

Bastian w mgnieniu oka przeanalizował wszystkie możliwości.

Podnieść broń i strzelić? Nie, Elise zginie, zanim dosięgnę strzelby. Rzucić sztyletem? Podziałałoby, gdyby Oswald był niewyszkolony, ale to świetny żołnierz i uniknie ostrza albo je zablokuje, a to nie pozwoli mi jej ocalić.

 - Księciu Bastianie, twój powód do walki zaraz zniknie!

 - Nie... Nie jestem cholernym księciem!

Bastian rzucił się w stronę okna, wyciągając rękę przed siebie.

 - Elise, skacz!

 - Bastianie!

Rozkaz chłopaka ją zaskoczył, ale posłuchała go bez cienia zawahania i zanim ostrze Oswalda dosięgło celu, leciała już w dół.

 - Skoczyła...

Bastian podbiegł do okna, wyciągając rękę w stronę znikającej w dole dziewczyny w czerwonej sukni.

 - Elise!

 - Bastianie!

[[File:Haken no Kouki Altina - Volume 04 - 233.jpg|thumb]]

Ona także wyciągnęła rękę, aż w końcu ich palce się zetknęły. Bastian, sięgając jeszcze dalej, chwycił ją, a następnie objął prawą ręką. Drugą dłoń i nogi skierował w stronę ściany wieży, żeby wyhamować upadek, co było możliwe dzięki konstrukcji budowli zwężającej się górze, a następnie chwycił krawędź okna na jednym ze środkowych pięter.

W normalnych okolicznościach taki wyczyn byłby dla niego drobnostką, jednak ciężar dwóch osób i siła upadku odbiły na nim swoje piętno; z pleców chłopaka dobiegł głośny trzask.

 - Ghhh!

 - Bastianie, nic ci nie jest?!

 - Nic... Szybko, zaraz zaczną strzelać.

 - Dobrze!

Elise nie brakowało krzepy, była wręcz jedną z najlepszych pod tym względem osób w szkole, więc bez problemu chwyciła okno i podciągnęła się do środka. Chwilę później dołączył do niej Bastian. Przez chwilę leżeli na podłodze, łapiąc oddech.

 - Heeeh, heeeh, hee....

Ból pleców Bastiana był tak silny, że chłopak nie mógł poruszyć nawet mięśniem.

Leżąca obok niego Elise zalała się łzami.

 - Znowu mnie ocaliłeś.

 - Heeh, heeeh, heee... Czyżbyś... się poddała?

 - He?

 - Dziś jest dwudziesty.

 - Tak.

 - Teraz... Nie damy rady dotrzeć do stolicy na piechotę, ale wozem moglibyśmy zdążyć.

 - Racja. Nie poddam się. Dla dobra wszystkich osób, które mi pomagały.

 - Tak trzymaj!

Bastian w końcu zebrał siły, podnosząc się z ziemi. Jednak ten widok zszokował Elise.

 - Bastianie... Te rany...?!

 - Nie przejmuj się nimi. To tylko rezultat moich błędów. Skoro o tym, powinniśmy ruszać, bo nas otoczą.

 - Racja. - Głos dziewczyny drżał, jednak nie było w tym nic dziwnego. Sam Bastian doskonale zdawał sobie sprawę ze swojego stanu, a ilość krwi, jaka została w miejscu, w którym leżał, wystarczyłaby do przekonania każdego, że kogoś tam zabito.

 - Cóż, prawi są pod protekcją wróżek, więc nic mi nie będzie.

 - Skoro masz siłę żartować, z pewnością wszystko z tobą dobrze.

Wyszli z pokoju, kierując się w dół po spiralnych schodach.

Na parterze wieży czekali na nich żołnierze, więc Bastian wziął Elise na ręce. Dziewczyna wstydziła się, ale zdusiła to w sobie. Następnie wyskoczyli przez okno tamtego pokoju. Sytuacja była jednak o wiele poważniejsza, niż myśleli. Elizabeth nie ważyła wiele, jednak Bastian ledwie łapał oddech, nie wspominając już o obfitym krwawieniu. Jednocześnie nie mógł używać rąk, ponieważ niósł swoją partnerkę, co wykluczało także stoczenie się po wieży oraz jakąkolwiek obronę w wypadku ataku.

Chłopak zagryzł zęby.

 - Niedobrze...

 - Nie za bardzo się przemęczasz?! Nawet ty...

 - He? O czym ty mówisz? Dostaniesz klapsa, jeśli to powtórzysz.

 - Ale...

 - To było w moim dziele! Jeżeli bohater niesie swoją partnerkę, to jakim sposobem może walczyć mieczem?! Ma cztery ręce?!

Podobną scenę napisał w swojej powieści, jednak teraz, kiedy sam znalazł się w podobnej sytuacji, zrozumiał, że nie do końca ją przemyślał. Ze wstydu chciał zapaść się pod ziemię.

 - To przecież niewykonalne! Jeżeli tego nie zmienię, rozgniewam tylko czytelników!

 - Dlatego właśnie ciągle nazywam cię idiotą. Czemu wyskakujesz z tym w takiej chwili?!

 - Hahaha, jakiej? To brzmiało, jakbym miał jakiś problem.

 - He?

 - Jestem we wrogim zamku, otoczony przez żołnierzy wyposażonych w nową broń. Mimo kilku ran postrzałowych niosę księżniczkę na rękach. Ledwie drobnostka, nic więcej.

 - Ty...

 - Kłopoty nadejdą, jeżeli przyjdzie nam się zmierzyć z nieomylnym przeciwnikiem albo kiedy zostaniemy zmuszeni do pokonania dłuższego dystansu bez osłony.

 - Przechwałki w takiej chwili... Naprawdę jesteś wyjątkowy.

 - To żadne przechwałki, mówię poważnie!

Trzymał na rękach Elise i to wystarczyło, żeby czuł się niewiarygodnie lekki. W tej chwili zmęczenie, rany postrzałowe i otaczający zewsząd przeciwnicy - wszystko to nie miało najmniejszego znaczenia.

W końcu dotarli do zewnętrznej ściany zamku. Bastian przerzucił Elizabeth na plecy i wdrapał się po kamieniach. Ściany miały powstrzymać wrogów przed wspinaczką, jednak nikt nie mógł przewidzieć, że będzie je forsować ktoś na tyle silny, że dałby radę podciągnąć się na tak małej powierzchni, jaką stanowiły cegły na prawie gładkiej ścianie. Zresztą dla Bastiana taka wspinaczka była łatwiejsza od pokonywania kruchych klifów w górach, a poza tym uznał to za dobry materiał do książki.

Jeżeli jednak pominąć pobudzenie spowodowane bliskością Elise, sytuacja wyglądała następująco.

Ściany fortu Gray Bridge były dobrze zaprojektowane do obrony przed przeciwnikami, dzięki czemu równie skutecznie broniły przed dostaniem się do środka, jak i wydostaniem się z twierdzy. Z drugiej strony dowództwo także pogrążyło się w chaosie - większość żołnierzy otrzymała jedynie rozkaz, by bronić twierdzy. Ledwie mała grupka wiedziała, że ma zatrzymać uciekinierów. Tak więc sieć bezpieczeństwa twierdzy była cała w lukach i nie miała szans w starciu z tak silnym przeciwnikiem. Straż przyboczna Margaret skupiła się na gaszeniu płonącej karocy; nawet nie zauważyli, że księżniczka znalazła się w niebezpieczeństwie. Zresztą właśnie dlatego Oswald nawet nie brał ich pod uwagę przy tworzeniu swoich sił zbrojnych.

Bastian pokonał strażników na szczycie muru, właściwie to ich z niego zepchnął (jeżeli mieli szczęście, przeżyli upadek). Chłopak jednak nie mógł się tym przejmować, skoro jego życie wisiało na włosku. Oni też byli żołnierzami, wyszkolonymi, żeby zabijać, tak więc powinni być przygotowani na śmierć.

W normalnych okolicznościach w świetle księżyca majaczyłyby co najwyżej sylwetki postaci, jednak płonąca wieża działała jak wielka pochodnia i nawet miasto u stóp góry rysowało się wyraźnie.

 - Wiedziałem, jednak musimy pokonać ten most.

 - Jak to zrobiłeś, kiedy przebijałeś się do środka?

 - Walczyłem jeden na jednego z tym rycerzem, Glendą. Doszliśmy tak do samej bramy, po czym zepchnąłem ją do rzeki i wdrapałem się po ścianie. Nie sądziłem tylko, że nas dogoni. Nie była mokra, więc pewnie nie spadła na samo dno wąwozu.

 - Rzeka...

 - Sądzisz, że wskoczenie do niej będzie lepszym wyjściem niż przekroczenie mostu?

 - Przecież to by nas zabiło!

 - Racja. Skok by podziałał, ale teraz...

Z powodu obfitych deszczy w ostatnich dniach rzeka przybrała na sile, dodatkowo znajdowała się daleko w dole i trudno było dostrzec jej szczegóły w ciemnościach, tak więc istniała duża szansa, że trafią na kamienie.

 - Ale... przerażające.

Bastian się obejrzał. Żołnierze byli zajęci gaszeniem pożaru fortu, tak więc pościg mieli na razie z głowy. Chłopak wyczuwał jednak obecność wojskowych dookoła, którzy z jakiegoś powodu nie atakowali, a jedynie stali, wstrzymując oddech.

 - Czekają, aż wejdziemy na most?

 - Możliwe.

W tym momencie ziemia się zatrzęsła, a brama fortecy otworzyła. Bastian już pokonał ścianę, więc nie miało to dla niego znaczenia poza zatrzymaniem pościgu, jednak pojawił się w niej rycerz w białej zbroi.

Oswald krzyknął:

 - W końcu dotarłeś do murów! Musisz teraz jedynie pokonać most. Tylko że to niewykonalne, bo padniesz pod gradem kul! - Bastian oczywiście wiedział, o czym mówi. - Jednak strzelanie do uciekającego jest wbrew honorowi! Co ważniejsze, nie mogę pozwolić, byś nadal po nim deptał, niszcząc mój wizerunek w oczach pięknej księżniczki Margaret.

Bastian objął mocno Elise. Taktyka przyciągnięcia uwagi przeciwnika z jednej strony, po czym zaatakowania go od tyłu była w końcu powszechnie znana. Dlatego zaczął rozglądać się za wrogimi siłami.

 - Nic... Nie planują nas zaatakować?

 - B-Bastianie?!

Elise nie miała nic przeciwko temu, że cały czas ją niósł, jednak to nagłe, mocne objęcie przez Bastiana strasznie ją zażenowało, a widok zarumienionej Elizabeth zawstydził i jego, przez co odsunęli się od siebie.

 - Ech, zostań blisko. Jest wystarczająco jasno, żeby mogli nas zauważyć.

 - D-Dobrze.

Poprawiła sukienkę. To nie był dobry czas, żeby zachowywać się jak para gołąbków.

Bastian krzyknął do Oswalda:

 - Jestem! Czego chcesz?!

W ten sposób ujawnił swoją pozycję, ale chwilę wcześniej pokonał kilku żołnierzy, więc i tak wiedzieli, gdzie się znajduje. Dlatego właśnie pokazał się wrogi dowódca.

- Skoro na szali leży moja reputacja, wyzywam cię na pojedynek! Po wielkim ciosie, który nam zadałeś, stałbym się pośmiewiskiem, gdybym polegał na naszej przewadze liczebnej oraz terenie!

 - Zgłupiałeś?! Co my możemy z tego mieć?

 - Jeżeli wygrasz, puszczę cię wolno, a nawet odeskortuję do stolicy.

 - Co takiego?!

 - Czy takie warunki ci odpowiadają? Nawet jeżeli nam umkniesz, nie dasz rady dotrzeć do stolicy na czas. Doskonała propozycja, nieprawdaż?!

 - I mam ci uwierzyć?!

 - Me słowo w rzeczy samej jest niewiele warte. Jednak to obietnica złożona przez świętą księżniczkę Margaret!

Bastian nie słyszał słów żołnierzy, ale wyczuł, że w twierdzy nagle zawrzało.

Księżniczka prawdopodobnie obserwowała całe zajście.

 - Pozwól mi to przemyśleć! - Po tych słowach spojrzał na dziewczynę u swego boku. - Elise, jaką osobowość ma Margaret? Odniosłem wcześniej wrażenie, że nie traktuje tego wszystkiego poważnie.

Członkowie rodzin królewskich często ukrywali swoją tożsamość, chcąc wyjść anonimowo na miasto, jednak po raz pierwszy ktoś powitał go „jahooo”.

Elise odpowiedziała niepewnie:

 - Prawdę mówiąc, to dziwniejsza osoba, niż sądziłam. Nie mam pojęcia, co chodzi jej po głowie. Nawet pozycja królowej niewiele dla niej znaczy, póki jest szczęśliwa. O tym całym Oswaldzie nie mogę nic powiedzieć.

 - Czyli ta propozycja może być prawdziwa?

 - To może być pułapka.

 - Nie sądzę. Naszą jedyną drogą jest most, który musielibyśmy pokonać pod ostrzałem żołnierzy. Jakiej innej pułapki by potrzebowali?

 - Zgodzisz się?

 - Tak.

Elise nagle się na niego rzuciła.

 - Nie idź!

 - Heee? Czemu?!

 - Zabierz mnie ze sobą. Proszę. Ni-Nie chcę więcej patrzeć, jak staje ci się krzywda.

 - Na to nic nie poradzę. Nie ma tu żadnego bezpiecznego miejsca w zasięgu wzroku.

Po krótkim przemyśleniu sprawy doszedł do wniosku, że gdyby zostawił tu Elise, nie miałaby szans, jeśli znienacka zaatakowaliby ją żołnierze. Być może taki właśnie cel przyświecał całej tej sytuacji.

 - Elise, idziemy! Dokopię temu białemu rycerzykowi i jutro udamy się do stolicy!

 - Dobrze!

<center>================================================</center>

Zeszli z murów, stając przed Oswaldem. Za nimi płonęła forteca, a za jej otwartą bramą czekali żołnierze wyposażeni w nową broń. Księżniczka Margaret też prawdopodobnie obserwowała całe zajście z ukrycia. Nie mieli szans uniknąć pocisków, gdyby spróbowali przebiec ten dystans. Gdyby Bastian dysponował koniem, mógłby spróbować sforsować drogę z Elise na rękach, jednak...

 - Naszą jedyną opcją jest pokonanie cię i zmuszenie Margaret do dotrzymania słowa.

 - Przez cały ten czas broniłeś Elizabeth. Muszę ci pogratulować dotarcia aż tak daleko.

Oswald był spokojny. Bastian wyczuł, że pewność siebie jego przeciwnika nie wzięła się znikąd, i sięgnął po swój sztylet.

 - Naprawdę nie chcę tego używać...

 - Czy to Vite Espace Trois? A więc naprawdę jesteś księciem Bastianem.

 - Przestań w końcu. Nie wiem, co to takiego.

Bastian poprawił okulary, po czym kazał Elise się cofnąć.

Jeżeli ich przeciwnicy odwołają swoje słowa... Jeśli otworzą ogień, Oswald także zginie pod gradem pocisków, tak więc mógł jedynie liczyć na dobrą wolę Margaret.

 - Nadchodzę.

Bastian zaszarżował.

Oswald w tym samym czasie wyciągnął miecz, nadający się bardziej do pchnięć niż standardowo do cięć, po czym stanął w pozycji do walki. Jego ostrze wyglądało, jakby mogło się złamać od pojedynczego uderzenia o pancerz, jednak Bastian miał na sobie jedynie szkolny mundurek.

Kiedy chłopak dobiegł do przeciwnika, wyprowadził kopnięcie. Takie rozpoczęcie walki gwarantowało zaskoczenie rywala i mogło zapewnić zwycięstwo w pierwszym ciosie, jeśli udałoby mu się złamać nogę w kolanie swojego oponenta. Nawet gdyby nie doszło do takiego urazu, na moment ograniczyłoby to ruchy wroga. Nie wspominając już o tym, że atak z zaskoczenia był kluczowy w tej walce, gdyż mieczem można o wiele łatwiej przejąć inicjatywę.

Jednak Oswald zachował spokój.

 - Tutaj?

Po czym wyprowadził szybki cios. Bastian się uchylił, ale i tak oberwał w bok.

 - Ghhh!

 - Och, zrobiłeś unik. Co powiesz na to?

Zanim Bastian odzyskał równowagę, w jego stronę został wyprowadzony kolejny atak, który na szczęście dał radę zablokować sztyletem. Nie poczuł przy tym, że w cokolwiek uderzył.

Oswald, wycofując swoje ostrze, powiedział:

 - Chociaż to nowoczesny stop, ostrze jest cienkie i wolałbym uniknąć bezpośredniego starcia z elfim srebrem.

 - Serio? Cholera... Jesteś szybszy ode mnie?

Najpierw Oswald uniknął kopnięcia, a następnie wyprowadził cios, przed którym Bastian nie dał rady się uchylić. Oczywiście na Belgarianina zapewne miały wpływ zmęczenie i odniesione rany, jednak bez cienia wątpliwości można było stwierdzić, że rycerz Margaret posiada doskonałe wyszkolenie.

 - Muszę odnieść zwycięstwo dla dobrego imienia mej pani, nie mogę się hamować.

 - Interesujące!

Bastian, nie chcąc przegrać w walce na szybkość, zrobił krok do przodu i wyprowadził zamach, jednak w tym samym momencie ostrze Oswalda znalazło się tuż przed jego twarzą, o włos mijając nos. Celem chłopaka była ręka jego oponenta, jednak ponieważ ten wycofał ją po wyprowadzonym ciosie, atak jedynie drasnął ramię wroga. Nie tracąc impetu, Bastian wyprowadził uderzenie lewą ręką, jednak i ono zostało zablokowane, tym razem przez lewą rękę przeciwnika.

W przeciwieństwie do prostych pchnięć Bastiana ruchy Oswalda wyglądały, jak gdyby zataczał koło, zupełnie jakby...

 - Przewidujesz moje ruchy?!

 - Chociaż wasza wysokość ma nadludzką szybkość i siłę pozwalającą kruszyć skały, porusza się jak całkowity amator.

 - Co? Amator?!

Bastian wyprowadził kolejne cięcie i ponownie kopnął, jednak raz jeszcze jego ataki zostały sparowane.

 - Ku...

Podobne uczucie miał jedynie podczas starć z dziadkiem Eddiego. Z jego punktu widzenia inni przeciwnicy poruszali się jak muchy w smole, więc nie musiał odczytywać ich posunięć. Dostosowywał swoje działania do ruchów ich mięśni oraz oczu, w ten sam sposób unikał wystrzelonych kul. Jednak aktualny przeciwnik Bastiana był wyjątkowo silny, nie robił zbędnych ruchów, przewyższał go szybkością, a w dodatku przewidywał każdy jego cios, czyniąc jego ataki kompletnie nieskutecznymi.

O nie, on jest naprawdę silny!

Wszystkie wcześniejsze walki były dla Bastiana dziecinną zabawą, teraz jednak Oswald prawie pokonał go ledwie kilkoma ciosami. Rany chłopaka otwierały się coraz bardziej, a ciało stawało się cięższe. Całe to starcie można porównać do wykorzystania najkrótszej drogi na swojej ulicy i obrania okrężnej trasy w nieznanym mieście. Biegł z pełną szybkością, jednak trafił na zbyt wiele ślepych zaułków i ostatecznie dotarł do celu o sekundę za późno.

Musiał jakoś odzyskać inicjatywę, jednak wszystkie jego ruchy były blokowane, a ciosy parowane, przez co z czasem jego sytuacja jedynie się pogarszała. Oswald potrafił odczytać każdy jego ruch, ale jak on to robił? To dlatego, że Bastian używał sztyletu o ograniczonych możliwościach ataku? Ale czemu były ograniczone? Oczywiście dlatego, że przeciwnik uderzy pierwszy dzięki większemu zasięgowi. Tylko co się stanie, jeśli trafi?

 - Nie boję się ciebie!

 - Cóż, pora to kończyć.

 - Kukuku, pozwól, że pokażę ci moją prawdziwą siłę! Moc ciemności, drzemiącą w mym ostrzu!

 - Więc zmierzę się z prawdziwą siłą księcia Bastiana czy mocą ciemności?

 - Jednym i drugim!

Bastian przyjął pozycję do walki, wstrzymał oddech, a następnie ruszył z pełną szybkością.

 - Hiaaaa!

 - Głupota.

Zgodnie z oczekiwaniami Bastiana jego przeciwnik postanowił przyjąć natarcie i gdyby Belgarianin kontynuował atak, zostałby posiekany na drobne plasterki.

 - I co z tego?!

Chłopak nie przerwał szarży.

Oswald wykorzystał okazję, żeby uniknąć natarcia, i sztylet minął go na bezpiecznej odległości, ale nie to było celem Bastiana. Dopiero po chwili do rycerza dotarło, co się dzieje.

 - Co?

 - Odetnę ci rękę!

Oswald zrobił krok w przód, zatapiając ostrze w ciele Bastiana, ten jednak w tym momencie wyprowadził cios Vite Espace Trois.

Most zalała fontanna krwi.

 - Co powiesz na to?!

 - Khhh, głupota...

Cięcie było zbyt płytkie, żeby odciąć Oswaldowi rękę, jednak wystarczyło, by wypuścił z niej miecz.

Bastian z kolei zyskał kolejną obficie krwawiącą ranę.

Teraz!

Z mieczem wciąż wbitym w brzuch wycofał się i chwycił Elise w pasie.

 - Hiaa?! Bastianie?

 - Uciekamy - wyszeptał jej do ucha.

Ruszył biegiem, a następnie zeskoczył z mostu.

 - Hiaaaaaaa!

 - Aaaaaaaa!

Ich krzyki rozniosły się echem w dolinie.

Zeskoczyli ze środka mostu, z dala od ścian twierdzy. Chwilę później rozległ się plusk, więc udało im się trafić do rzeki.

Oswald uśmiechnął się, dociskając ranę na ramieniu.

 - Brawo, księciu Bastianie.

Podbiegli do niego żołnierze.

 - Nic panu nie jest?

 - Pułkowniku, jak rana?

 - Jest pan cały?!

Chwilę później dołączył do nich medyk oraz księżniczka Margaret, która szła powolnym krokiem, więc dotarcie do Oswalda zajęło jej sporo czasu. Wyglądała na szczęśliwą.

 - Nie wygrałeś, panie rybko.

 - Jest mi niezmiernie żal, iż zawiodłem moją panią.

 - To było niesamowite. Pozwolił ugodzić się w brzuch, żeby móc skoczyć do rzeki?

 - W rzeczy samej. Zmieszały mnie jego słowa i dałem mu szansę.

 - Oj, nie zamierzasz się tłumaczyć? Wiedziałeś już, co zamierza, ale i tak pozwoliłeś zranić się w rękę.

 - Pozwól, iż wyjaśnię. Gdybym odsunął rękę, szybciej upuściłbym miecz na ziemię, co oznaczałoby moją porażkę.

W tym czasie medyk rozciął rękaw Oswalda i obmył wodą jego krwawiącą rękę.

 - Pułkowniku, czy palce panu zdrętwiały?

 - Cięcie nie było aż tak głębokie.

 - Racja. Powinien pan dojść do siebie w kilka dni.

Margaret przyłożyła palec do rany rycerza.

 - He?!

Nawet Oswald nie mógł zdusić takiego bodźca. Nagle zdrętwiał i musiał zagryźć zęby, żeby jakoś znieść ból.

Margaret radośnie obserwowała jego reakcję.

 - Boli cię.

 - Tak. Jednak szczęście spowodowane dotykiem pięknej księżniczki jest silniejsze niż ten ból.

 - Jesteś naprawdę beznadziejny, panie rybo. Wszędzie dym i pył. Chcę wziąć kąpiel.

 - W takim razie wracamy do stolicy?

Księżniczka obejrzała się w stronę płonącej fortecy i zaśmiała.

 - Tak. To już mnie znudziło.

Po czym polizała zakrwawiony palec.

<noinclude>
{| border="1" cellpadding="5" cellspacing="0" style="margin: 1em 1em 1em 0; background: #f9f9f9; border: 1px #aaaaaa solid; padding: 0.2em; border-collapse: collapse;"
|-
| Wróć do [[Haken no Kouki Altina PL: Tom 4 Rozdział 1|Rozdział 3]]
| [[Haken no Kouki Altina PL|Strona Główna]]
| Idź do [[Haken no Kouki Altina PL: Tom 4 Epilog|Epilog]]
|-
|}
</noinclude>

Haken no Kouki Altina PL: Tom 4 Rozdział 3

2018-11-16T21:59:41Z

Sacredus: Created page with "==Rozdział 3: Stone Bridge== 16 kwietnia, wieczór, w jednym z trzynastu pokojów należących do Margaret. Przed wielkim oknem skierowanym na zachód stał stolik, a na ni..."

Haken no Kouki Altina PL: Tom 4 Rozdział 2

2018-11-16T21:57:39Z

Sacredus:

==Rozdział 2: Cichy Tydzień==

 – Co takiego? – spytał słaby, kobiecy głos.

Oswald Coulthard, pochylając głowę, powtórzył takim samym tonem głosu jak za pierwszym razem:

 – Wasza wysokość, księżniczka Elizabeth Victoria podczas swojej podróży z Saint Edward Independent Academy miała wypadek i zaginęła.

Królowa zbladła jeszcze bardziej, co podkreślał dodatkowo jej czerwony strój oraz złota korona. Jej twarz była pomarszczona, jednak przez chorobę wyglądała na o wiele starszą niż te pięćdziesiąt lat, które miała na karku, przez co także berło w jej dłoni przypominało bardziej zwykłą, ozdobną laskę niż symbol władzy.

 – Nie może być. Co ze strażą królewską? – spytała drżącym głosem.

 – Przykro mi poinformować, ale polegli podczas służby.

 – Zostali zaatakowani w tym samym czasie, w którym zaginęła księżniczka. To na pewno był zwykły wypadek? – drążyła podejrzliwym głosem królowa.

Wyraz twarzy Oswalda jednak się nie zmienił, wciąż miał przyklejony uśmiech, zupełnie jakby nosił maskę.

- Tak. Bardzo niefortunny wypadek. W ramach treningu wysłałem zwykłych strażników, by odzyskali ich ciała. Wielka szkoda, ale to zapewne kwestia czasu, nim znajdziemy ciało jej wysokości Elizabeth.

Służący stojący przy królowej krzyknął:

 – Bezczelność!

Zamilkł jednak równie szybko, jak podniósł głos, ponieważ dwaj w pełni uzbrojeni rycerze stojący przy Oswaldzie sięgnęli ku broni.

 – Proszę wybaczyć, jeśli me słowa zabrzmiały nieuprzejmie, taka jednak jest prawda – powiedział chłodno Oswald.

Królowa zaczęła drżeć.

 – Uuuuch, czemu do tego doszło?

Miała słaby, nieregularny oddech, niczym lekki podmuch powietrza wpadający przez drzwi.

 – Niedobrze! Doktor! Wezwać doktora!

Lekarze stali w pogotowiu tuż za drzwiami sali audiencyjnej, tak więc siedmiu medyków pojawiło się natychmiast po podniesieniu krzyku.

Królowa, której udzielano pomocy, z oczami wyglądającymi jak zza mgły, powiedziała cicho:

 – Margaret... ty szalona idiotko... Chcesz doprowadzić ten kraj do wojny?

Oswald odpowiedział po chwili milczenia.

 – Ach, jeśli chodzi o cel wojny, jest tylko jeden. Kraj ją rozpoczyna, by coś osiągnąć. Naród to zbiór powiązanych ze sobą ludzi. Aby przetrwać, potrzebuje rozwoju ekonomicznego. Innymi słowy, celem wojny jest zysk, wasza wysokość.

 – Łajdak... Diabeł! Moi poddani mają ginąć, bo chcecie więcej pieniędzy?!

 – Ludzie żyją mniej więcej sto lat. Tak więc to żadna strata, jeśli zginą wcześniej. Uczynienie kraju bogatym nie jest honorem dla jego patriotów?

 – Sofistyka! Tak bardzo chcesz pieniędzy? Zdobyłeś tytuł szlachecki i pozycję w armii w tak młodym wieku. Powinno ci to wystarczyć... ale... czemu wciąż chcesz pieniędzy?

 – Twe słowa mi schlebiają. Służba tak hojnemu władcy to dla mnie zaszczyt.

 – Więc... czemu?

 – Osoba szlachetnie urodzona tego nie pojmie. W rzeczy samej, zyskałem status i bogactwo, a mimo to pragnę więcej. Tacy po prostu są ludzie.

Królowa złapała się za pierś.

 – Niech cię! Ugggg...

 – Wasza wysokość! Proszę już nic nie mówić!

Władczyni jednak odtrąciła medyka na bok, zbierając resztę sił do krzyku:

 – Takiego chciwca czeka boska kara! Żebyś sczezł w piekle!

 – Doprawdy? Moje pragnienia są pospolite w narodzie jak kamienie na bruku... To byłby wielki honor, gdyby Bóg je dostrzegł – odpowiedział Oswald tonem, jakby się modlił.

Królowa chwyciła się za serce, gubiąc spojrzenie.

Oswald, nie zważając na desperackie krzyki medyków, ukłonił się i opuścił salę audiencyjną.

W korytarzu, na czerwonym dywanie pomiędzy kolumnami, czekała na niego ciemnowłosa dziewczyna w jedwabnej sukni.

 – Szybko się uwinąłeś. Skończyłeś już rozmowę z ciotką? – spytała Margaret.

 – Cóż za zaszczyt, że zostałem powitany przez samą księżniczkę Margaret. Twój wierny sługa zaraz straci przytomność z tego wielkiego honoru, jakiego dostąpił.

 – To byłoby kłopotliwe. Zanim zemdlejesz, zdaj raport, Oswaldzie.

 – Ma pani, to miejsce nie jest odpowiednie na taką rozmowę. Może przejdziemy na pobliski balkon?

 – To dopiero kłopotliwe.

Zapadł już wieczór, tak więc balkon wychodzący ku podwórzu, na którym stał stół oraz dwa krzesła, był skąpany w ciepłym świetle.

Księżniczka usiadła, krzyżując nogi, przez co odsłoniła piękne uda. Oswald zajął miejsce za nią, trzymając ręce za plecami, towarzyszący mu rycerze stanęli za drzwiami, pilnując wejścia, a pokojówka Margaret zaczęła przygotowywać herbatę.

Oswald ukłonił się, mówiąc:

 – Audiencja u jej wysokości... Jako jej lojalny sługa splamiłem swe imię.

 – Ojej, coś poszło nie tak?

 – Musiałem ją sprowokować. Nie przewidziałem, że księżniczka Elizabeth ucieknie dowódcy garnizonu Applewood. Planowałem sprezentować jej ciało królowej i już to zakończyć.

 – Racja. Znając ją, pewnie cię wypytywała.

 – Najmocniej przepraszam.

 – Liz jest bezpieczna?

 – Ocalił ją jakiś chłopak i razem uciekli w stronę gór.

 – Ach, czyli wróci do stolicy. Nie mogę się już doczekać. Prezentem będzie więc ciasto z Applewood. O tej porze roku nie powinno się zepsuć tak szybko.

 – Tutaj? Ale wielu żołnierzy podziela moje ideały, a pośród nich znajdą się nawet tacy, którzy wiedzieli o próbie zamachu na księżniczkę Elizabeth.

 – Nie szkodzi. Jeżeli się nie pojawi, zostanę królową i zacznę wojnę, czyż nie?

 – Będzie próbowała tu dotrzeć tylko po to, by zatrzymać rozlew krwi?

 – Tak. Liz jest do bólu dobrą osobą. Przygotuję dla niej tartę. Nie lubi truskawkowej, bo jest zarazem słodka i gorzka. Hehehe.

 – Doprawdy?

 – Już nie mogę się doczekać. Nie może się pospieszyć? Będę na nią czekać z truskawkową tartą.

 – Jakże szlachetnie z twojej strony.

Oswald miał przygotowany bardziej diabelski plan.

Jego oddziały przeszukiwały góry i pobliskie wioski, żeby znaleźć Elizabeth, przywieźć ją królowej i w końcu zadać jej ostateczny cios. Gdyby księżniczka wróciła, jego plan znacznie by się skomplikował. Zaczął brać pod uwagę wysłanie żołnierzy do Applewood, żeby obserwowali główną drogę. Gdyby znaleźli tam Elizabeth, jej wizerunek bardzo bystrej dziewczyny z pewnością ległby w gruzach.

Maraget, podnosząc kubek herbaty, powiedziała:

 – To mi przypomniało, że podobno straż królewska przygotowała fortel.

 – Tak. Królewska karoca chroniona przez rycerzy była jedynie przynętą.

– Interesujące. Jak się połapałeś?

 – To proste. Nawet jeżeli pięciu królewskich gwardzistów było lojalnych jak skała, ich podwładni to tylko ludzie, a pieniądzom trudno odmówić.

 – Czyli ich przekupiłeś.

 – Proszę o wybaczenie, jeżeli moja metoda okazała się dla ciebie zbyt nudna. Graham był bardzo lojalny, nie znalazłem żadnej słabości, którą mógłbym wykorzystać.

 – Ufufu... A więc co z twoją lojalnością? – Księżniczka rzuciła mu prowokacyjne spojrzenie, jednocześnie unosząc nogi, żeby odsłonić jeszcze więcej ciała.

 – Jeżeli chodzi o moją kochaną księżniczkę... Me oddanie przekroczyło już granicę zwykłej lojalności. Me myśli są oddane twej sprawie, a życie podporządkowane twojemu szczęściu. Cały sens mego życia w tobie, pani.

 – Naprawdę? Cóż, Oswaldzie...

 – Proszę.

 – Mam teraz wielki kłopot. Jaka herbata będzie najlepiej pasować do truskawkowej tarty?

 – Może darjeeling z miodem?

 – Zbyt słodkie.

 – Mimo że tarta będzie gorzka?

 – Ufufu. Racja. Więc zdecydowane. Przynieś to szybko.

 – Wiatr się wzmaga, nie możesz się przeziębić, pani. Czy to nie czas, byś wróciła do swego pokoju?

 – Dobrze, rozumiem. Ej, Oswaldzie.

 – Tak?

 – Naprawdę lubię Liz. To dobra dziewczyna.

 – Doprawdy?

 – Dlatego kiedy przywieziesz jej zwłoki, chcę ją zobaczyć, zanim sprezentujesz ją ciotce. Oczywiście zanim zacznie gnić. Chociaż o tej porze roku to nie powinien być problem. Podobnie jak dostarczenie ciasta z Applewood.

 – Zrozumiałem.

Oswald ukłonił się głęboko, jak przed samą królową.

Margaret wstała i radośnie wymachując swoją jedwabną suknią, wyszła przez drzwi balkonowe.

<center>================================================</center>

Bastian biegł przez las tak szybko, jak tylko mógł, co nie zdarzyło mu się od czasów, kiedy za małego chłopca uciekał przed swoim trenerem, którego strasznie się bał. Chociaż obecne wydarzenia miały, delikatnie mówiąc, znacznie inną wagę.

W końcu drogę zagrodziła mu rzeka. Nie zważając na lodowatą wodę (w końcu był dopiero wczesny kwiecień), Bastian przeniósł przez nią Elise, a potem udał się w stronę stojącego w pobliżu młyna. Jego drzwi stały otworem, a w środku ani żywej duszy, więc uznali, że to dobre miejsce na odpoczynek. W kominku leżało drewno, ale nie chcieli go używać bez pozwolenia.

Bastian usiadł na krześle.

 – Haaah, minęły wieki, odkąd tak biegłem. Padam z nóg.

 – Dziękuję, że uratowałeś mi życie – powiedziała dziewczyna, siedząca naprzeciwko niego ze zwieszoną głową.

Bastian odpowiedział, machając ręką:

 – To nic wielkiego. Sama też wiele razy ocaliłaś mi skórę. Mam cię teraz nazywać Elizabeth?

 – Takie jest moje prawdziwe imię, ale możesz mówić mi, jak chcesz.

 – Więc mogę zostać przy Elise?

 – Tak. – Dziewczyna radośnie pokiwała głową. – Do tej pory wszyscy tak na mnie mówili, więc to trochę nostalgiczne.

 – Do twarzy ci w jedwabnej sukience.

 – Naprawdę?

 – Nie jest zła, ale szkolny mundurek pasuje ci lepiej.

Dopiero po chwili Bastian zaczął się bać, że zostanie źle zrozumiany, ale Elise, słysząc to, uśmiechnęła się radośnie.

 – Hehe. Ja też czuję się w nim swobodniej. No właśnie... Mówiąc o tych wielu razach, kiedy ocaliłam ci skórę, miałeś na myśli sytuacje, w których pomogłam ci w szkole?

 – Ta. Wpadałem w te wszystkie kłopoty tylko dlatego, że jestem z Belgarii. Jakże bym chciał pochodzić z innego kraju.

 – Jesteś taki silny, czemu im się dajesz?

 – Obiecałem dziadkowi... że wrócę do domu, jeśli wdam się w jakąkolwiek bójkę.

 – To dopiero nieoczekiwane.

 – Ach! – Bastian nagle zbladł z przerażenia.

 – Coś nie tak?

 – To chyba nie mogło zostać za nią uznane... Prawda? Nie wdawaj się w bójki, nie zdradź swojej prawdziwej tożsamości i nie dyskutuj o polityce ani religii innych państw.

 – Nie sądzę, żeby to była bójka. Przy okazji, "nie zdradź swojej tożsamości" znaczy, że nie jesteś synem diuka, tak?

 – Ach, nie... To...

 – Czerwonooki Bastian. Z tego, co wiem, jedynie belgarska rodzina cesarska ma czerwone oczy.

 – N-Naprawdę?

Bastian wyjął okulary z czarnymi szkłami z kieszeni.

 – Czemu nagle zakładasz okulary przeciwsłoneczne, i to w pokoju?

 – Moje złe oczy wymykają się spod kontroli. Jedynie te boskie szkła są w stanie powstrzymać ich magiczną moc.

 – Więc naprawdę jesteś Heinrich Trois Bastian de Belgaria?

 – Nie znam nikogo takiego.

 – Rozumiem. Nikomu nie powiem, obiecuję. Nieważne, kim jesteś, ocaliłeś mi życie.

 – O-Och.

 – Powiedziałeś, że chciałeś mi dać swoją książkę. Przebiłeś się przez oddział żołnierzy tylko po to?

 – Z tego powodu za tobą ruszyłem, ale ocalenie przyjaciółki przed żołnierzami to chyba coś normalnego.

 – Przyjaciółki...

 – Czemu robisz taką zaskoczoną minę? Jeśli przyjaźń ze mną tak cię kłopocze, to pójdę utopić się w tamtej rzece, dobra?

 – Po tym, jak ujawniono, że jestem księżniczką, sądziłam, że nie mam już żadnych przyjaciół. Naprawdę mnie tym ucieszyłeś.

 – Heee, brytańska rodzina królewska ma ciężko.

 – Według mnie to belgarskiej rodzinie królewskiej ciężko jest nawiązywać znajomości.

 – Heee... Ród Eddiego Balzaca ma z nimi dobre relacje, to nic dziwnego. Dziadek, najstarszy z rodu, jest bardzo silny i tak otwarty, że uczy szermierki każdego, kto o to poprosi!

 – Rozumiem, ród księcia.

 – Ach! Nie, eee... Przeczytałem o tym w gazecie.

 – Tak, tak, rozumiem – powiedziała Elise, uśmiechając się.

Bastian zmienił temat.

 – Właśnie, co to był za pluton? Wyglądali na brytańską armię, ale przecież nie próbowaliby zabić księżniczki...

 – Typowy konflikt wewnętrzny. Ostatnio nasz kraj przeżywa bum technologiczny, przez co coraz więcej osób wspiera wypowiedzenie wojny.

 – Cóż, to normalne.

 – Może dla mężczyzn, ale ja sprzeciwiam się wojnie. Jeśli do niej dojdzie, zginie wielu ludzi.

 – Cóż, Belgaria jest w stanie wojny, odkąd pamiętam, więc nie do końca rozumiem, jak mogłaby wyglądać, kiedy panowałby pokój.

 – Nie rozumiesz?

 – Ach, nie, masz na myśli, że to lepiej, jeśli ludzie nie będą umierać?

 – Tak. To ma być wojna z Belgarią.

 – Co?

 – Tak, w końcu Wielka Brytannia ma tylko dwóch sąsiadów, Belgarię i Hispanię.

Bastian zmarszczył czoło.

 – Co oni sobie w ogóle myślą? Nawet jeśli dysponujemy nowoczesną bronią, nie mamy szans na wygraną. Chcą wysłać żołnierzy bez doświadczenia przeciw krajowi, który od setek lat jest w stanie ciągłej wojny? – zastanawiała się Elise.

 – Być może sądzą, że jeśli istnieje chociaż cień szansy na wygraną, to warto wypowiedzieć wojnę.

Elise nie była pokorna jak inne dziewczyny. Pewnym głosem powiedziała:

 – Jeśli jest szansa, zaatakują. Tak w końcu myślą wojskowi.

 – Ale po co? Wojna nie wzbogaci kraju. Przeciwnie, to dzięki zaciśnięciu więzów mogą sporo zyskać.

 – Ach? Naprawdę?

Elise pokiwała głową i zaczęła wyjaśniać:

 – Dla przykładu. Są cztery wioski, dwie z nich ciągle ze sobą walczą, a pozostałe dwie współpracują. Które z nich będą bogatsze?

 – Ta, która wygrała walkę?

 – Możliwe. Ale jeśli dojdzie do jakiegoś kataklizmu, będzie mogła poprosić pokonaną wioskę o pomoc?

 – Cóż, nie. Pokonani wykorzystaliby okazję, żeby zaatakować.

Elise pokiwała głową.

 – Być może dzięki wojnie można zyskać bogactwo na sto lat, ale co będzie dwieście, trzysta lat później? Taki kraj może rozwijać się w nieskończoność?

 – Nieskończoność?

Bastian nie znał za dobrze dziejów swojego kraju, ale pamiętał, że w ponad osiemsetletniej historii państwa był okres, w którym większość jego terenów została podbita przez inne kraje – nawet ich stolica.

 – Trzeba myśleć o przyszłości, ale czy człowiek może żyć aż tak długo?

 – Władca powinien myśleć nie tylko o chwili obecnej. Musi mieć na uwadze przyszłość swojego kraju.

 – Aha, rozumiem.

To przypomniało Bastianowi, jak nauczyciele w pałacu ciągle powtarzali mu, że jeżeli zostanie cesarzem, powinien przedkładać przyszłość państwa ponad obecne potrzeby.

 – Właśnie dlatego sprzeciwiam się wojnie.

 – Rozumiem.

 – Jednak wielu obywateli ją popiera, a ich frakcja posadzi na tronie moją kuzynkę Margaret.

 – Chce zacząć wojnę?

Elise się zamyśliła.

 – Ona... prawdopodobnie jest jej wszystko jedno.

 – Co masz na myśli?

 – Nudzi jej się. To córka diuka, pierwsza księżniczka. Dodaj do tego troskliwych rodziców, wspaniałych podwładnych, piękno, zdrowie i brak jakichkolwiek celów, którymi mogłaby się kierować.

 – Niesamowite.

 – Dlatego ma bardzo nudne życie.

 – Więc czemu nie wyjdzie się pobawić?

 – Jest wyjątkowo inteligentna, więc wszystko i tak szybko by ją znudziło.

Bastian nie znał nikogo podobnego. Pierwszy książę, Auguste, był chorobliwy, Latreille ciągle pochłonięty pracą, wciąż nieletnia Aljentina została wygnana ze stolicy i mianowana dowódcą na odludziu, piąte dziecko umarło zaraz po narodzinach, a obecnie piąta w kolejce do tronu Felicia ze względu na swój wiek nie pokazywała się w stolicy.

Najbliżej Margaret byłby sam Bastian – bogaty i zawsze w dobrym zdrowiu.

 – Myślimy podobnie.

 – Naprawdę?

 – To mi przypomniało, jak kiedyś w bibliotece spotkałem dziwnego żołnierza. Książka całkowicie go pochłonęła.

 – Też lubisz czytać?

 – Uciekałem tamtędy po tym, jak przewróciłem wszystkie pomniki w ogrodzie. Ukryłem się tam, żeby nie wysłuchiwać kazania od ogrodnika.

 – Uch...

<center>================================================</center>

Wiosna, dwa lata wcześniej.

Ze względu na swój charakterystyczny kolor oczu Bastian, spędzając czas poza pałacem, nosił okulary przeciwsłoneczne, chociaż nawet to nie chroniło go całkowicie przed zdradzeniem swojej tożsamości. Mimo to zdjął je, kiedy rozpoczął rozmowę z pewnym żołnierzem.

 – Co jest takiego interesującego w tej książce?

 – Hmm... W gruncie rzeczy nic.

 – Nic?! Czemu więc ją czytasz? Nie męczy cię to?

 – Czytam z tego samego powodu, dla którego ty oddychasz.

 – Brak oddechu sprawiałby ból?

 – Tak, masz rację. Życie byłoby nie do wytrzymania bez książek.

[[File:Haken no Kouki Altina - Volume 04 - 125.jpg|thumb]]

 – Jesteś chory?

 – Z jakiegoś powodu często słyszę to pytanie.

 – Ja nienawidzę czytać. Wolę wyścigi konne i ćwiczenia szermierki. – Bastian wzruszył ramionami.

Młody żołnierz wziął ze stolika kilka książek.

 – Ta opowiada o świetnym szermierzu, walczącym z wysokim na 100 Co (44 m) potworem. A w tej bohaterka używa magii, wspierając swojego towarzysza walczącego w zwarciu, chociaż trzeba przyznać, że miał raczej ciężki charakter.

 – Mówisz o jakimś magicznym kulcie?

 – Co? Nie znasz ich? To wyjątkowo popularne wśród nastolatków w twoim wieku.

 – Naprawdę? Ale ja naprawdę nie lubię książek...

 – Polecam tę... Nie, może to zły pomysł. Chociaż sposób, w jaki opisane są bitwy, jest wprost wspaniały, to stroje dziewcząt są trochę zbyt skąpe.

 – Co... on... Cóż, nieważne. Ma fajną scenę walki? Skoro tak, możesz mi ją pożyczyć?

 – Cieszę się, że przypadła ci do gustu. Autor jest w tym samym wieku co ty.

 – He?! Nie napisał jej dorosły?!

 – Autor? Cóż, wiele książek celuje w tę grupę wiekową, ponieważ sporo pisarzy do niej należy. Inni może są z lekka dziecinni albo po prostu opisują młodzieńcze fantazje.

 – Ty też piszesz?

 – Myślałem o tym, ale... Gdybym pisał, miałbym mniej czasu na czytanie, co nie?

 – Ach, no tak.

Bastian zaczął czytać książkę.

Była naprawdę wspaniała, a w dodatku napisana przez kogoś w jego wieku.

Niesamowite... – pomyślał.

 – Jeśli napiszesz książkę i stanie się ona popularna, istnieje duża szansa, że ją przeczytam – powiedział żołnierz z uśmiechem.

Bastian objął mocno książkę.

W tym momencie do biblioteki wszedł żołnierz z czarną brodą i twarzą aż czerwoną ze złości, który wykrzyczał:

 – Ej! Regis Auric, ty gnoju! Przerwa skończyła się dawno temu! Ile jeszcze każesz markizowi na siebie czekać!?

 - Uch... – Młody żołnierz pospiesznie wstał od stolika.

W tym samym czasie w drzwiach biblioteki pojawili się rycerze z pierwszej armii, co było raczej rzadkim widokiem, i wskazując Bastiana, krzyknęli:

 – Tu jest!

Chłopak rzucił się pomiędzy stoliki, a potem wyskoczył przez zamknięte okno, wciąż ściskając mocno książkę.

<center>================================================</center>

Po krótkim odpoczynku w młynie Bastian i Elizabeth wyruszyli w dalszą drogę, docierając do Applewood o zmierzchu.

 – Nie zgubiliśmy się.

 – To chyba oczywiste. Zapamiętałem mapę, no i przy mojej szybkości zgubienie drogi byłoby niemożliwe. Proste jak omijanie pocisków.

 – Ach... Jesteś dziwny, Bastianie.

 – Naprawdę? Latreille też to potrafi. Chociaż Aljeantina ma tak słabą orientację, że potrafi zgubić się w lesie.

 – Nic nadzwyczajnego.

Bastian, słysząc to, ze zdziwioną miną przechylił głowę.

Applewood, największe miasto na wschodzie, było także twierdzą otoczoną wysokimi murami. Nawet po zmierzchu na jego ulicach roiło się od stoisk i spacerujących ludzi. Mimo gwałtownego wzrostu szybkości rozwoju technologicznego widok ten niczym nie różnił się od tego, co można było zobaczyć w dowolnym mieście Belgarii.

Bastian, mający na sobie okulary przeciwsłoneczne, zbliżył się do Elise, przy czym ich ramiona się zetknęły, po czym wyszeptał jej do ucha:

 – Nie ma tu za wielu żołnierzy.

 – Ach, nie wszyscy są po stronie Margaret.

 – Może i ona za wszystkim stoi, ale nie masz pewności, kto wydał rozkaz. W końcu zamach na prawowitą następczynię tronu to poważna sprawa.

 – Muszę wrócić do stolicy.

 – O to się nie martw. Obiecuję, że cię tam zabiorę. Zaufaj mi.

 – Dziękuję, Bastianie.

Nie miała pojęcia, kiedy mogą znowu zostać zaatakowani, przez co zbliżyła się do chłopaka jeszcze bardziej. Nigdy dotąd nie byli tak blisko siebie, nawet w szkolnej stołówce, przez co Bastianem zaczęły targać mieszane uczucia. Z jednej strony był dumny, choć zawstydzony, z drugiej teraz jeszcze bardziej chciał ją chronić.

 – Ciekawe, czy będziemy mogli tu zostać.

 – Myślisz, że przyjmują uczniów?

 – A właśnie, nie możesz zdradzić, że jesteś księżniczką, prawda?

 – Tak, to byłoby niebezpieczne.

Przez chwilę brali pod uwagę udanie się do burmistrza miasta, jednak nie mieli pojęcia, po czyjej jest stronie. Gdyby wspierał Margaret, od razu wezwałby wojsko. Tak więc weszli do karczmy, w której na pierwszym piętrze znajdowały się pokoje do wynajęcia. Budynek miał białe ściany, jednak poza tym jego wnętrze przypominało podobne placówki z Belgarii.

Wewnątrz nie było wielu gości, jedynie sześć osób siedziało przy stolikach. Jak tylko starsza kobieta stojąca za ladą ich zobaczyła, rzuciła:

 – To nie miejsce dla dzieci.

Jak mamy to wyjaśnić? – pomyślał Bastian.

Elise podeszła do niej, mówiąc:

 – Przepraszamy, że przeszkadzamy. Jesteśmy uczniami, wracamy szybko do domu, bo nasz krewny zachorował, a przygotowany dla nas powóz się spóźnia. Moglibyśmy zostać tu na noc?

 – Hmm...

Kobieta spojrzała na nich podejrzliwie.

 – Macie pieniądze?

 – Ach... – Bastian przeszukał kieszenie, jednak nie wziął ze sobą ani grosza. – Mam tylko stary zegarek, krótki miecz i moje arcydzieło. I nie, nieważne, jak by pani prosiła, książki nie oddam!

 – Może być moja chusteczka? Dostałam ją od matki. Prawie nieużywana, a w dodatku nie powinna być tania.

Kobieta wyciągnęła rękę.

 – Czyżby to był... jedwab?

 – Jeśli to nie wystarczy, pójdziemy w inne miejsce.

 – He? Ach, cóż, mówi się trudno. Pozwolę wam dziś zostać, ale dostaniecie tylko śniadanie i obiad.

 – Dziękujemy. – Elise się ukłoniła.

 – Bogu dzięki. – Bastian odetchnął z ulgą.

 – Tak. Po tym całym bieganiu padam z nóg.

Kobieta przechyliła głowę.

 – Eeee, jesteście rodzeństwem, tak? Wystarczy wam jeden pokój?

 – He? – Elise się zarumieniła.

 – He? – Bastian podrapał się w głowę. – W porządku, mogę spać na zewnątrz.

 – Nie! Zimno tam. Proszę pani, wystarczy nam jeden pokój, w końcu jesteśmy rodzeństwem.

 – Naprawdę? Cóż, oto klucz. Jeśli będziecie wychodzić, zostawcie go tutaj. Chociaż dzieci nie powinny kręcić się po ulicy o takiej porze. Jeśli chcecie kolację, to teraz albo nigdy, bo akurat jedzenie nam się kończy.

 – Tak!

 – Zjadłbym trochę mięsa.

Kobieta zaśmiała się, słysząc słowa Bastiana.

 – Wątpię, żeby przypadło do gustu szlachcicom.

Podano im chleb oraz zupę z kurczakiem.

W normalnych okolicznościach dostaliby do picia piwo, jednak ze względu na ich wiek otrzymali jedynie wodę. Piwo mogło stać na półkach cały tydzień, podczas gdy prosta woda jedynie trzy dni, nawet podczas chłodniejszych dni, przez co była cenniejsza.

Jedząc drewnianymi sztućcami, Bastian skomentował:

 – Pyszne!

Do samego rana pisał swoją książkę, tak więc do szkoły poszedł o pustym żołądku. Wcale nie dziwił zatem fakt, że po biegu, w którym dogonił Elise, a następnie walce z żołnierzami poczuł głód.

 – Naprawdę smaczne, babciu. Gwarantuję, że w Belgarii zostałabyś szefem kuchni w cesarskim pałacu.

 – Haaa... Poważnie? To przygotował mój mąż.

 – Naprawdę jest pyszne.

Elise, będąca w podobnej sytuacji, jadła ze łzami w oczach. Najpierw zdobyła się na to, by przyjąć tron, porzucając tym samym normalne życie, a po opuszczeniu internatu ścigali ją żądni jej krwi żołnierze.

Dzisiejszy dzień musiał być dla niej wyjątkowo ciężki – pomyślał chłopak.

 – Nie? Babciu, dokładkę!

 – Bastianie, poczekaj.

 – Co? Przecież się nie zmarnuje! To tylko druga porcja!

 – Ach, naprawdę?

 – Eeee... Ja... też... – Elise zrobiła się czerwona jak burak, oddając pusty talerz.

Po zjedzeniu posiłku udali się do swojego pokoju. Stanęli w jego drzwiach jak wryci. Wewnątrz były oczywiście stół oraz krzesła, ale tylko jedno łóżko.

 – To... pokój dla jednej osoby.

 – Są dwie poduszki, więc dla dwóch... Dwóch śpiących razem. – Po raz kolejny Elise zalała się rumieńcem.

Nagle nogi się pod nią ugięły, na szczęście Bastian szybko ją złapał.

 – Nic ci nie jest?

 – Nie?!

Elise, obracając się, straciła równowagę i upadła plecami na łóżko, a że Bastian nie puścił jej ręki, pociągnęła go za sobą, przez co wylądował na niej.

Jej złote włosy rozwiały się po pościeli. W tym samym momencie chłopak poczuł zapach wymieszanych potu, ziemi oraz zupy.

Elise zamknęła oczy, drżąc.

 – Nie... możesz...

 – O nie...

 – To i...

 – Chwila, proszę, nie denerwuj się! Po prostu straciłem siłę w nogach, ja też jestem zmęczony!

W tym momencie od strony drzwi dobiegło wymuszone kaszlnięcie. Para szybko się rozdzieliła, spoglądając w tamtym kierunku.

W drzwiach stała, marszcząc czoło, starsza właścicielka karczmy.

 – Powinniście zamykać drzwi, zanim przejdziecie do takich rzeczy!

 – Nic nie robimy! – odpowiedziała Elise, podczas gdy Bastian, mając całą czerwoną twarz, kręcił głową i zastanawiał się, o czym ona mówi.

<center>================================================</center>

Leżąc, zetknęli się plecami.

 – Hiaaa!

 – Przepraszam.

 – To łóżko jest naprawdę małe.

 – T-Ta...

Serca biły im jak oszalałe, jednak nim się spostrzegli, zmęczenie wzięło nad nimi górę i zasnęli.

Następnego ranka.

Bastian i Elise jedli śniadanie na parterze. Mimo tak wczesnej pory w sali było sporo osób. Podano im tosty, szynkę, jajka oraz wodę. Dla zwykłych obywateli taki posiłek wydawał się trochę za bardzo luksusowy, jednak dla szlachciców nie stanowił niczego szczególnego. Oboje pochodzili z królewskich rodów, tak więc na co dzień mogli poprosić o najbardziej wykwintne jedzenie, jakie tylko przyszłoby im do głowy. Obojgu także brakowało wiedzy o życiu zwykłych obywateli. Zdawali sobie jedynie sprawę, że różni się od tego, do czego przywykli.

 – Pyszne śniadanie, babciu.

 – Podpisuję się pod tym obiema rękami, babciu.

 – Głupcy! Zamiast prawić komplementy po prostu jedzcie.

W tym momencie ktoś z impetem otworzył drzwi, krzycząc:

 – Złe wieści!

Mężczyzna miał na sobie lniane ubranie. W prawej ręce trzymał gazetę, zaś w lewej z jakiegoś zupełnie niewyjaśnionego powodu patelnię.

 – Wydarzyło się coś strasznego!

 – O co robisz takie zamieszanie?

 – Jej wysokość umarła!

Mężczyzna uniósł gazetę.

Jej wysokość królowa Charlotte Steelart w wieku 42 lat umarła w nocy z 15 na 16 kwietnia o północy. Cichy tydzień miał rozpocząć się następnego poranka. Pałacowy medyk jako przyczynę zgonu podał chorobę serca.

Klienci tawerny byli zszokowani, a właścicielka zaczęła się modlić.

Bastian spojrzał na Elise. Usta i twarz dziewczyny zbladły jak ściana.

 – C-Co mam zrobić, Bastianie?

 – Trzymaj się!

 – S-Skoro... Nie... Zdążyłam...

 – Nie! Przecież rycerze wczoraj powiedzieli, że to nieoczekiwane.

 – Ach, tak...

Ich rozmowa wywołała małe zamieszanie, wszyscy patrzyli na nich ze zdziwieniem.

Bastian objął Elizabeth i pomógł jej wstać.

 – Jesteś w stanie chodzić?

 – Tak...

Chłopak chciał dać jej odpocząć trochę dłużej, jednak sytuacja na to nie pozwalała, ponieważ wszyscy wewnątrz tawerny przyglądali im się podejrzliwie.

Wyszli na ulicę. Na wszelki wypadek Bastian założył okulary przeciwsłoneczne, żeby nikt nie rozpoznał, że należy do rodziny królewskiej. Tak jak wczorajszego wieczora o późnej porze, tak i teraz o samym poranku ulice były pełne straganów i spacerujących ludzi.

 – Jej wysokość?!

Wiadomość o śmierci królowej szybko się rozpowszechniała, dostrzegli nawet kogoś płaczącego z gazetą w ręku. Królowa była symbolem Wielkiej Brytanni, wielu obywateli postrzegało ją jako matkę.

Elise też tak o niej myślała?

 – Eeee... Jej wysokość... Ciocia... Była bardzo dobrą osobą...

Takie zachowania zwykle były nieakceptowalne na ulicy, jednak tego dnia wszędzie dało się dostrzec płaczących ludzi.

Jakiś czas później, kiedy Elise się uspokoiła, wycierając łzy z oczu, powiedziała drżącym głosem:

 – Bastianie... przepraszam.

 – Już doszłaś do siebie?

 – Tak.

 – Wyglądasz na zmęczoną, powinnaś trochę odpocząć.

 – Nic mi nie będzie.

 – Królowa umarła piętnastego, dziś jest szesnasty. – Bastian pokiwał głową. – Teraz zaczyna się okres żałobny nazywany cichym tygodniem, który potrwa do dwudziestego drugiego, tak?

 – Tak.

 – W takim razie wybór nowej władczyni nastąpi dwudziestego trzeciego?

 – Tak to powinno wyglądać. Parlament ogłosi następczynię tronu w trakcie Świtu Deklaracji.

 – Wybrano ciebie, tak?

 – Tak, spójrz. – Elise wyciągnęła rękę, na której znajdował się złoty pierścień z emblematem kwiatu.

 – To symbol królewski?

 – Biała róża jest narodowym symbolem Wielkiej Brytanni. Jeżeli zawiozę to do stolicy, gdzie przebywa wiele osób sprzeciwiających się wojnie, nikt mnie nie zignoruje.

 – Oczywiście. W końcu taka była wola królowej Charlotte.

 – Jednak obecna sytuacja wygląda tak, że to Margaret zasiądzie na tronie. Jeżeli wrócę do stolicy, przynajmniej utrudnię ich plan.

 – Nawet z tym pierścieniem możesz nie zostać królową?

 – Owszem. Nie byłoby problemu, gdyby znane było miejsce pobytu osoby z pierścieniem. Jednak jeżeli zaginęła i lud dojdzie do wniosku, że ktoś z jakiegoś powodu ją więzi, sytuacja może potoczyć się zupełnie inaczej.

 – Gdyby istniało inne wyjście...

Podróż pociągiem zajęłaby pół dnia, powozem pięć, a pieszo nie daliby rady dotrzeć tam nawet w całe pięć dni.

Bastian westchnął.

Podróżowanie naprawdę jest ciężkie.

 – Byłoby miło, gdyby królowa zawczasu ogłosiła kandydatkę do tronu.

 – Być może chciała to zrobić, ale zwlekała, ponieważ wciąż się uczyłam.

 – Naprawdę?

 – Ale... Eskortowano mnie do pałacu w takim pośpiechu właśnie przez jej kiepski stan zdrowia. Gdybyśmy wtedy wzięli pociąg, na pewno byśmy zdążyli.

Królowa umarła poprzedniego dnia, gdyby więc rycerze dotarli do Applewood i pojechali pociągiem, bez wątpienia zdążyliby przed jej śmiercią.

 – Pewnie powiedziała o mnie paru osobom, ale teraz, kiedy już jej nie ma, nic nie mogą zrobić.

 – Doprawdy?

 – Damy radę pojechać pociągiem?

 – Moim zdaniem to niemożliwe, ale sprawdzić nie zaszkodzi.

Tak więc udali się w stronę centrum miasta, gdzie było widać czarny dym dochodzący ze stacji kolejowej oraz rozchodził się szczęk kół oraz świst pary.

Stacji strzegło paru żołnierzy.

 – Więc miasto zdało sobie sprawę, że niedługo dojdzie do wojny.

 – To nie pora na żarty, Bastianie. Nieważne, jak to wygląda, tych wojaków wysłano, by mnie odnaleźć.

 – Rozumiem.

Bastian ocalił Elise przed żołnierzami, a o tym wydarzeniu poinformowano Margaret, dlatego wysłano w te rejony jeszcze więcej członków armii, by znaleźć i zabić Elizabeth.

 – Czyli pociąg nie wchodzi w grę. Spróbujmy znaleźć jakiś powóz.

 – To zdecydowanie lepszy pomysł.

 – He?

Bastian spojrzał na Elise, która nagle zapadła w głęboką zadumę.

 – ...

 – Musisz iść do toalety?

 – Co?! Jakim cudem przyszło ci to do głowy!?

 – P-Przepraszam. Znowu się pomyliłem.

 – Bastianie... Dla mnie nie ma już powrotu, ale ty możesz jeszcze wrócić do szkoły.

Chłopak przechylił głowę.

 – Czemu to powiedziałaś?

 – N-No bo sytuacja...

 – Obiecałem ci przecież, że zawiozę cię do stolicy.

 – Ale to niebezpieczne, a przecież ruszyłeś za mną tylko po to, by dać mi swoją książkę.

 – Tak było. Ale jeśli umrzesz, nikt już jej nie przeczyta. To wystarczający powód, żeby ci pomóc.

 – Kompletnie cię nie rozumiem, Bastianie.

 – Ja ciebie też nie.

 – Co?

 – Jestem podobny do tej całej Margaret. Bez przerwy się nudzę... więc nie robię tego dla ciebie, tylko dla siebie. Nie obchodzi mnie, jeśli wykorzystasz sytuację i użyjesz takiego dziwaka jak ja do swoich celów.

 – Nie mogłabym...

 – Tutaj!

 – Ach?!

Bastian chwycił rękę Elise i rzucił się do ucieczki. Główna ulica była pełna żołnierzy i mieszkańców, więc skręcili w pierwszą napotkaną alejkę.

 – Niewiele brakowało. Zauważą nas pewnie przy wyjściu z miasta.

 – Niemożliwe!

Mimo ucieczki trafili na dokładnie tych samych trzech żołnierzy, co wcześniej, którzy siedli sobie w alejce, żeby coś zjeść.

 – Ej, czy to nie... księżniczka Elizabeth?!

 – Stać!

Ktoś użył gwizdka i wszyscy żołnierze będący w pobliżu ruszyli w tę stronę. Bastian chwycił drobną dłoń Elise i ruszył przed siebie. W lesie słyszał zbliżających się opancerzonych rycerzy, jednak w mieście, pomiędzy alejkami, było to niemożliwe.

 – Nawaliliśmy!

 – Bastianie, uciekaj!

 – Elise, starczy tego! Jak ty, mająca wziąć na siebie los narodu, możesz zamartwiać się o kogoś takiego jak ja?! Kto zatrzyma wojnę, jeśli umrzesz?! Żeby obronić pokój, musisz przeżyć za wszelką cenę!

 – Ach...

Bastian zbeształ Elise, chcąc zostawić przeprosiny na później, kiedy już wyjdą z tej sytuacji. Tym bardziej że nie zapamiętał mapy, więc nie wiedział, gdzie są.

Niedobrze. Pewnie niedługo nas dogonią. Czuję, że wbiegam do środka ich formacji zamiast z niej uciec.

 – Elise, biegnij i nie oglądaj się za siebie! Pod żadnym pozorem się nie zatrzymuj! Obronię cię!

 – Dobrze.

Bastian puścił jej rękę, wierząc, że go posłucha. Sam planował siłowo przebić się przez żołnierzy. Długo nie musiał czekać – już przy wyjściu z wąskiej alejki spotkał trzech zbrojnych, którzy, choć zaskoczeni nagłą szarżą, pewnie unieśli strzelby.

 – T-Ty gnoju...

Bastian wyciągnął swój sztylet. Była to stara broń, którą zabrał ze sobą z pałacu, jedno z ostrzy L’Empereur Flamme stworzonych z elfiego srebra.

Drugi książę, Latreille, był w posiadaniu Arme Victoire Volonte, Eddie, należący do rodu służącego cesarstwu od jego powstania, dzierżył Defendre Sept, a czwarta księżniczka, Aljeantina, otrzymała Grand Tonnerre Quatre. Pierwszy książę, Auguste, oraz piąta księżniczka, Felicia, nie posiadali żadnej z tych legendarnych broni, jedno ze względu na stan zdrowia, a drugie na zbyt młody wiek.

Skoro młodsza ode mnie Aljeantina otrzymała oręż w tak młodym wieku, ja też mogę zostać dowódcą! Prawdopodobnie... – pomyślał wtedy Bastian.

I tak dzień przed wyjazdem do szkoły wziął go sobie ze skarbca, powodując spore zamieszanie, gdy następnego dnia odkryto brak tego potężnego ostrza. Cały incydent zakończył się słowami jego ojca, cesarza:

 – Ja mu go dałem.

Długi miecz nie nadawał się, by zabrać go na zajęcia, tak więc wybór sztyletu stał się dla księcia oczywisty.

Broń ta nosiła nazwę Vite Espace Trois. Cienkie jak papier ostrze spoczywało w pięknie zdobionej pochwie, tworzącej długi, wąski trójkąt, mający 4 Pa (30 cm), mniej więcej tyle samo, ile stopa pierwszego cesarza. Mówiło się, że było w stanie wyprowadzić cięcia szybkie niczym prędkość dźwięku.

Niesamowite, poruszam się szybciej niż zwykle. – Bastiana zaskoczyło, jak szybko dał radę zbliżyć się do przeciwników. – Nie celujcie bronią w księżniczkę waszego państwa, pustogłowe żołdaki!

Zanim żołnierz zdążył nacisnąć spust, stracił rękę; ostrze nie wydało przy tym z siebie żadnego dźwięku. Z kikuta trysnęła krew, ochlapując całą alejkę. Dopiero po krótkiej chwili mundurowy krzyknął z bólu.

Bastian błyskawicznie podniósł broń leżącą na ziemi i bez wahania wystrzelił w powietrze.

 – I jak?! Jeśli życie wam miłe, uciekajcie gdzie pieprz rośnie!

Była to najnowsza strzelba Wielkiej Brytanni, którą dało się szybko i łatwo przeładować, a w dodatku dysponowała sporą siłą ognia. Jednak należało ją nabić po każdym wystrzale, dlatego Bastian odrzucił ją na bok, jednocześnie wyskakując do przodu i kradnąc broń pozostałym żołnierzom.

Chłopak zaczął mierzyć w uciekających wojaków. Przy tej odległości kula z łatwością przebiłaby pancerz na ich plecach, gdzie był najcieńszy.

 – ...?

W tym momencie ktoś wyszedł z bocznej alejki i zatrzymał się przed Bastianem. W tej samej chwili dobiegła do niego także Elise.

 – Ahaha... haa... Basti... ach....

Powstrzymała się przed wypowiedzeniem jego imienia, ponieważ przed nimi stał przeciwnik.

Była to kobieta o czarnych, ściętych na wysokości brwi włosach. Miała bystry wzrok i zaciśnięte mocno wargi. Nosiła mundur oficerski, lżejszy od tych używanych przez żołnierzy, z długim mieczem, pistoletem u pasa, a także sztyletem ukrytym przy udzie.

Położyła swoją broń na ziemi.

Widząc to, Bastian spytał z uśmiechem:

 – Nie zamierzasz jej użyć? Czy może jesteś tak pewna swojej siły?

 – Porucznik Glenda Graham z Pierwszej Dywizji armii Wielkiej Brytanni. Mogę spytać o twoje imię?

Bastian, poprawiając okulary, czym chciał ukryć fakt, że się trzęsie, powiedział:

 – Kukuku... Jam jest wysłannik ciemności, Ponury Chevallier! Posmakuj mocy drzemiącej w mojej prawej ręce!

 – Rozumiem, Belgarianin.

 – C-Co? Chwila... Rycerze ciemności!

Glenda wyciągnęła swój miecz. Zwykłe ostrza mogły być z łatwością zniszczone przez Vite Espace Trois, jednak to stworzono z białawego stopu, najnowszego osiągnięcia technologicznego Wielkiej Brytanni.

 – Czyli jesteś wynajętym cudzoziemcem? Pożałujesz tego!

Kobieta natychmiast rzuciła się do ataku.

Bastian strzelił językiem.

Przejęła inicjatywę? Na to wygląda. Dawno nie miałem takiego przeciwnika.

 – Nie boję się śmierci! Jeśli widzę wroga, stanę z nim do walki!

Bastian wyprowadził cięcie w stronę oręża Glendy.

 – Co?!

 – Haaa!

Vite Espace Trois uderzył w długi miecz, potem nastąpiły kolejne trzy ciosy, po których zbroja przeciwniczki pękła z głośnym trzaskiem.

 – Co?! Moja nowa stalowa zbroja...

 – O, udało ci się to zablokować!

Dzięki blokadzie ostatniego ciosu cięcie nie było zbyt głębokie, a Bastian musiał odskoczyć do tyłu.

 – Ach!

 – Haaa!

Glenda wyprowadziła atak, który Bastian zatrzymał uderzeniem swojego sztyletu. Przy kolejnych wymianach cięć dystans między nimi malał, aż w końcu chłopak mógł się zbliżyć i wyprowadzić uderzenie z pięści prosto w brzuch przeciwniczki. Jej zbroja była wystarczająco silna, żeby zatrzymać cios silniejszy od natarcia byka, jednak została wyrzucona w powietrze.

 – Co?!

 – Śpij!

Kiedy Glenda znajdowała się jeszcze w powietrzu, Bastian wyprowadził kopnięcie. Mimo że zablokowała je obiema rękami, jego siła odrzuciła ją w tył, przez co uderzyła plecami o ścianę, która zapadła się po tym uderzeniu.

W całej alejce unosił się kurz, nigdzie nie było widać Glendy.

Da radę wstać? Cóż, nie ma czasu sprawdzić.

 – Elise, szybko!

 – Dobrze!

Tak oto Bastian i Elise uciekli z Applewood.

<noinclude>
{| border="1" cellpadding="5" cellspacing="0" style="margin: 1em 1em 1em 0; background: #f9f9f9; border: 1px #aaaaaa solid; padding: 0.2em; border-collapse: collapse;"
|-
| Wróć do [[Haken no Kouki Altina PL: Tom 4 Rozdział 1|Rozdział 1]]
| [[Haken no Kouki Altina PL|Strona Główna]]
| Idź do [[Haken no Kouki Altina PL: Tom 4 Rozdział 3|Rozdział 3]]
|-
|}
</noinclude>

Haken no Kouki Altina PL: Tom 4 Rozdział 2

2018-11-16T21:56:22Z

Sacredus:

– Co takiego? – spytał słaby, kobiecy głos.

Oswald Coulthard, pochylając głowę, powtórzył takim samym tonem głosu jak za pierwszym razem:

 – Wasza wysokość, księżniczka Elizabeth Victoria podczas swojej podróży z Saint Edward Independent Academy miała wypadek i zaginęła.

Królowa zbladła jeszcze bardziej, co podkreślał dodatkowo jej czerwony strój oraz złota korona. Jej twarz była pomarszczona, jednak przez chorobę wyglądała na o wiele starszą niż te pięćdziesiąt lat, które miała na karku, przez co także berło w jej dłoni przypominało bardziej zwykłą, ozdobną laskę niż symbol władzy.

 – Nie może być. Co ze strażą królewską? – spytała drżącym głosem.

 – Przykro mi poinformować, ale polegli podczas służby.

 – Zostali zaatakowani w tym samym czasie, w którym zaginęła księżniczka. To na pewno był zwykły wypadek? – drążyła podejrzliwym głosem królowa.

Wyraz twarzy Oswalda jednak się nie zmienił, wciąż miał przyklejony uśmiech, zupełnie jakby nosił maskę.

- Tak. Bardzo niefortunny wypadek. W ramach treningu wysłałem zwykłych strażników, by odzyskali ich ciała. Wielka szkoda, ale to zapewne kwestia czasu, nim znajdziemy ciało jej wysokości Elizabeth.

Służący stojący przy królowej krzyknął:

 – Bezczelność!

Zamilkł jednak równie szybko, jak podniósł głos, ponieważ dwaj w pełni uzbrojeni rycerze stojący przy Oswaldzie sięgnęli ku broni.

 – Proszę wybaczyć, jeśli me słowa zabrzmiały nieuprzejmie, taka jednak jest prawda – powiedział chłodno Oswald.

Królowa zaczęła drżeć.

 – Uuuuch, czemu do tego doszło?

Miała słaby, nieregularny oddech, niczym lekki podmuch powietrza wpadający przez drzwi.

 – Niedobrze! Doktor! Wezwać doktora!

Lekarze stali w pogotowiu tuż za drzwiami sali audiencyjnej, tak więc siedmiu medyków pojawiło się natychmiast po podniesieniu krzyku.

Królowa, której udzielano pomocy, z oczami wyglądającymi jak zza mgły, powiedziała cicho:

 – Margaret... ty szalona idiotko... Chcesz doprowadzić ten kraj do wojny?

Oswald odpowiedział po chwili milczenia.

 – Ach, jeśli chodzi o cel wojny, jest tylko jeden. Kraj ją rozpoczyna, by coś osiągnąć. Naród to zbiór powiązanych ze sobą ludzi. Aby przetrwać, potrzebuje rozwoju ekonomicznego. Innymi słowy, celem wojny jest zysk, wasza wysokość.

 – Łajdak... Diabeł! Moi poddani mają ginąć, bo chcecie więcej pieniędzy?!

 – Ludzie żyją mniej więcej sto lat. Tak więc to żadna strata, jeśli zginą wcześniej. Uczynienie kraju bogatym nie jest honorem dla jego patriotów?

 – Sofistyka! Tak bardzo chcesz pieniędzy? Zdobyłeś tytuł szlachecki i pozycję w armii w tak młodym wieku. Powinno ci to wystarczyć... ale... czemu wciąż chcesz pieniędzy?

 – Twe słowa mi schlebiają. Służba tak hojnemu władcy to dla mnie zaszczyt.

 – Więc... czemu?

 – Osoba szlachetnie urodzona tego nie pojmie. W rzeczy samej, zyskałem status i bogactwo, a mimo to pragnę więcej. Tacy po prostu są ludzie.

Królowa złapała się za pierś.

 – Niech cię! Ugggg...

 – Wasza wysokość! Proszę już nic nie mówić!

Władczyni jednak odtrąciła medyka na bok, zbierając resztę sił do krzyku:

 – Takiego chciwca czeka boska kara! Żebyś sczezł w piekle!

 – Doprawdy? Moje pragnienia są pospolite w narodzie jak kamienie na bruku... To byłby wielki honor, gdyby Bóg je dostrzegł – odpowiedział Oswald tonem, jakby się modlił.

Królowa chwyciła się za serce, gubiąc spojrzenie.

Oswald, nie zważając na desperackie krzyki medyków, ukłonił się i opuścił salę audiencyjną.

W korytarzu, na czerwonym dywanie pomiędzy kolumnami, czekała na niego ciemnowłosa dziewczyna w jedwabnej sukni.

 – Szybko się uwinąłeś. Skończyłeś już rozmowę z ciotką? – spytała Margaret.

 – Cóż za zaszczyt, że zostałem powitany przez samą księżniczkę Margaret. Twój wierny sługa zaraz straci przytomność z tego wielkiego honoru, jakiego dostąpił.

 – To byłoby kłopotliwe. Zanim zemdlejesz, zdaj raport, Oswaldzie.

 – Ma pani, to miejsce nie jest odpowiednie na taką rozmowę. Może przejdziemy na pobliski balkon?

 – To dopiero kłopotliwe.

Zapadł już wieczór, tak więc balkon wychodzący ku podwórzu, na którym stał stół oraz dwa krzesła, był skąpany w ciepłym świetle.

Księżniczka usiadła, krzyżując nogi, przez co odsłoniła piękne uda. Oswald zajął miejsce za nią, trzymając ręce za plecami, towarzyszący mu rycerze stanęli za drzwiami, pilnując wejścia, a pokojówka Margaret zaczęła przygotowywać herbatę.

Oswald ukłonił się, mówiąc:

 – Audiencja u jej wysokości... Jako jej lojalny sługa splamiłem swe imię.

 – Ojej, coś poszło nie tak?

 – Musiałem ją sprowokować. Nie przewidziałem, że księżniczka Elizabeth ucieknie dowódcy garnizonu Applewood. Planowałem sprezentować jej ciało królowej i już to zakończyć.

 – Racja. Znając ją, pewnie cię wypytywała.

 – Najmocniej przepraszam.

 – Liz jest bezpieczna?

 – Ocalił ją jakiś chłopak i razem uciekli w stronę gór.

 – Ach, czyli wróci do stolicy. Nie mogę się już doczekać. Prezentem będzie więc ciasto z Applewood. O tej porze roku nie powinno się zepsuć tak szybko.

 – Tutaj? Ale wielu żołnierzy podziela moje ideały, a pośród nich znajdą się nawet tacy, którzy wiedzieli o próbie zamachu na księżniczkę Elizabeth.

 – Nie szkodzi. Jeżeli się nie pojawi, zostanę królową i zacznę wojnę, czyż nie?

 – Będzie próbowała tu dotrzeć tylko po to, by zatrzymać rozlew krwi?

 – Tak. Liz jest do bólu dobrą osobą. Przygotuję dla niej tartę. Nie lubi truskawkowej, bo jest zarazem słodka i gorzka. Hehehe.

 – Doprawdy?

 – Już nie mogę się doczekać. Nie może się pospieszyć? Będę na nią czekać z truskawkową tartą.

 – Jakże szlachetnie z twojej strony.

Oswald miał przygotowany bardziej diabelski plan.

Jego oddziały przeszukiwały góry i pobliskie wioski, żeby znaleźć Elizabeth, przywieźć ją królowej i w końcu zadać jej ostateczny cios. Gdyby księżniczka wróciła, jego plan znacznie by się skomplikował. Zaczął brać pod uwagę wysłanie żołnierzy do Applewood, żeby obserwowali główną drogę. Gdyby znaleźli tam Elizabeth, jej wizerunek bardzo bystrej dziewczyny z pewnością ległby w gruzach.

Maraget, podnosząc kubek herbaty, powiedziała:

 – To mi przypomniało, że podobno straż królewska przygotowała fortel.

 – Tak. Królewska karoca chroniona przez rycerzy była jedynie przynętą.

– Interesujące. Jak się połapałeś?

 – To proste. Nawet jeżeli pięciu królewskich gwardzistów było lojalnych jak skała, ich podwładni to tylko ludzie, a pieniądzom trudno odmówić.

 – Czyli ich przekupiłeś.

 – Proszę o wybaczenie, jeżeli moja metoda okazała się dla ciebie zbyt nudna. Graham był bardzo lojalny, nie znalazłem żadnej słabości, którą mógłbym wykorzystać.

 – Ufufu... A więc co z twoją lojalnością? – Księżniczka rzuciła mu prowokacyjne spojrzenie, jednocześnie unosząc nogi, żeby odsłonić jeszcze więcej ciała.

 – Jeżeli chodzi o moją kochaną księżniczkę... Me oddanie przekroczyło już granicę zwykłej lojalności. Me myśli są oddane twej sprawie, a życie podporządkowane twojemu szczęściu. Cały sens mego życia w tobie, pani.

 – Naprawdę? Cóż, Oswaldzie...

 – Proszę.

 – Mam teraz wielki kłopot. Jaka herbata będzie najlepiej pasować do truskawkowej tarty?

 – Może darjeeling z miodem?

 – Zbyt słodkie.

 – Mimo że tarta będzie gorzka?

 – Ufufu. Racja. Więc zdecydowane. Przynieś to szybko.

 – Wiatr się wzmaga, nie możesz się przeziębić, pani. Czy to nie czas, byś wróciła do swego pokoju?

 – Dobrze, rozumiem. Ej, Oswaldzie.

 – Tak?

 – Naprawdę lubię Liz. To dobra dziewczyna.

 – Doprawdy?

 – Dlatego kiedy przywieziesz jej zwłoki, chcę ją zobaczyć, zanim sprezentujesz ją ciotce. Oczywiście zanim zacznie gnić. Chociaż o tej porze roku to nie powinien być problem. Podobnie jak dostarczenie ciasta z Applewood.

 – Zrozumiałem.

Oswald ukłonił się głęboko, jak przed samą królową.

Margaret wstała i radośnie wymachując swoją jedwabną suknią, wyszła przez drzwi balkonowe.

===========================================================================================================

Bastian biegł przez las tak szybko, jak tylko mógł, co nie zdarzyło mu się od czasów, kiedy za małego chłopca uciekał przed swoim trenerem, którego strasznie się bał. Chociaż obecne wydarzenia miały, delikatnie mówiąc, znacznie inną wagę.

W końcu drogę zagrodziła mu rzeka. Nie zważając na lodowatą wodę (w końcu był dopiero wczesny kwiecień), Bastian przeniósł przez nią Elise, a potem udał się w stronę stojącego w pobliżu młyna. Jego drzwi stały otworem, a w środku ani żywej duszy, więc uznali, że to dobre miejsce na odpoczynek. W kominku leżało drewno, ale nie chcieli go używać bez pozwolenia.

Bastian usiadł na krześle.

 – Haaah, minęły wieki, odkąd tak biegłem. Padam z nóg.

 – Dziękuję, że uratowałeś mi życie – powiedziała dziewczyna, siedząca naprzeciwko niego ze zwieszoną głową.

Bastian odpowiedział, machając ręką:

 – To nic wielkiego. Sama też wiele razy ocaliłaś mi skórę. Mam cię teraz nazywać Elizabeth?

 – Takie jest moje prawdziwe imię, ale możesz mówić mi, jak chcesz.

 – Więc mogę zostać przy Elise?

 – Tak. – Dziewczyna radośnie pokiwała głową. – Do tej pory wszyscy tak na mnie mówili, więc to trochę nostalgiczne.

 – Do twarzy ci w jedwabnej sukience.

 – Naprawdę?

 – Nie jest zła, ale szkolny mundurek pasuje ci lepiej.

Dopiero po chwili Bastian zaczął się bać, że zostanie źle zrozumiany, ale Elise, słysząc to, uśmiechnęła się radośnie.

 – Hehe. Ja też czuję się w nim swobodniej. No właśnie... Mówiąc o tych wielu razach, kiedy ocaliłam ci skórę, miałeś na myśli sytuacje, w których pomogłam ci w szkole?

 – Ta. Wpadałem w te wszystkie kłopoty tylko dlatego, że jestem z Belgarii. Jakże bym chciał pochodzić z innego kraju.

 – Jesteś taki silny, czemu im się dajesz?

 – Obiecałem dziadkowi... że wrócę do domu, jeśli wdam się w jakąkolwiek bójkę.

 – To dopiero nieoczekiwane.

 – Ach! – Bastian nagle zbladł z przerażenia.

 – Coś nie tak?

 – To chyba nie mogło zostać za nią uznane... Prawda? Nie wdawaj się w bójki, nie zdradź swojej prawdziwej tożsamości i nie dyskutuj o polityce ani religii innych państw.

 – Nie sądzę, żeby to była bójka. Przy okazji, "nie zdradź swojej tożsamości" znaczy, że nie jesteś synem diuka, tak?

 – Ach, nie... To...

 – Czerwonooki Bastian. Z tego, co wiem, jedynie belgarska rodzina cesarska ma czerwone oczy.

 – N-Naprawdę?

Bastian wyjął okulary z czarnymi szkłami z kieszeni.

 – Czemu nagle zakładasz okulary przeciwsłoneczne, i to w pokoju?

 – Moje złe oczy wymykają się spod kontroli. Jedynie te boskie szkła są w stanie powstrzymać ich magiczną moc.

 – Więc naprawdę jesteś Heinrich Trois Bastian de Belgaria?

 – Nie znam nikogo takiego.

 – Rozumiem. Nikomu nie powiem, obiecuję. Nieważne, kim jesteś, ocaliłeś mi życie.

 – O-Och.

 – Powiedziałeś, że chciałeś mi dać swoją książkę. Przebiłeś się przez oddział żołnierzy tylko po to?

 – Z tego powodu za tobą ruszyłem, ale ocalenie przyjaciółki przed żołnierzami to chyba coś normalnego.

 – Przyjaciółki...

 – Czemu robisz taką zaskoczoną minę? Jeśli przyjaźń ze mną tak cię kłopocze, to pójdę utopić się w tamtej rzece, dobra?

 – Po tym, jak ujawniono, że jestem księżniczką, sądziłam, że nie mam już żadnych przyjaciół. Naprawdę mnie tym ucieszyłeś.

 – Heee, brytańska rodzina królewska ma ciężko.

 – Według mnie to belgarskiej rodzinie królewskiej ciężko jest nawiązywać znajomości.

 – Heee... Ród Eddiego Balzaca ma z nimi dobre relacje, to nic dziwnego. Dziadek, najstarszy z rodu, jest bardzo silny i tak otwarty, że uczy szermierki każdego, kto o to poprosi!

 – Rozumiem, ród księcia.

 – Ach! Nie, eee... Przeczytałem o tym w gazecie.

 – Tak, tak, rozumiem – powiedziała Elise, uśmiechając się.

Bastian zmienił temat.

 – Właśnie, co to był za pluton? Wyglądali na brytańską armię, ale przecież nie próbowaliby zabić księżniczki...

 – Typowy konflikt wewnętrzny. Ostatnio nasz kraj przeżywa bum technologiczny, przez co coraz więcej osób wspiera wypowiedzenie wojny.

 – Cóż, to normalne.

 – Może dla mężczyzn, ale ja sprzeciwiam się wojnie. Jeśli do niej dojdzie, zginie wielu ludzi.

 – Cóż, Belgaria jest w stanie wojny, odkąd pamiętam, więc nie do końca rozumiem, jak mogłaby wyglądać, kiedy panowałby pokój.

 – Nie rozumiesz?

 – Ach, nie, masz na myśli, że to lepiej, jeśli ludzie nie będą umierać?

 – Tak. To ma być wojna z Belgarią.

 – Co?

 – Tak, w końcu Wielka Brytannia ma tylko dwóch sąsiadów, Belgarię i Hispanię.

Bastian zmarszczył czoło.

 – Co oni sobie w ogóle myślą? Nawet jeśli dysponujemy nowoczesną bronią, nie mamy szans na wygraną. Chcą wysłać żołnierzy bez doświadczenia przeciw krajowi, który od setek lat jest w stanie ciągłej wojny? – zastanawiała się Elise.

 – Być może sądzą, że jeśli istnieje chociaż cień szansy na wygraną, to warto wypowiedzieć wojnę.

Elise nie była pokorna jak inne dziewczyny. Pewnym głosem powiedziała:

 – Jeśli jest szansa, zaatakują. Tak w końcu myślą wojskowi.

 – Ale po co? Wojna nie wzbogaci kraju. Przeciwnie, to dzięki zaciśnięciu więzów mogą sporo zyskać.

 – Ach? Naprawdę?

Elise pokiwała głową i zaczęła wyjaśniać:

 – Dla przykładu. Są cztery wioski, dwie z nich ciągle ze sobą walczą, a pozostałe dwie współpracują. Które z nich będą bogatsze?

 – Ta, która wygrała walkę?

 – Możliwe. Ale jeśli dojdzie do jakiegoś kataklizmu, będzie mogła poprosić pokonaną wioskę o pomoc?

 – Cóż, nie. Pokonani wykorzystaliby okazję, żeby zaatakować.

Elise pokiwała głową.

 – Być może dzięki wojnie można zyskać bogactwo na sto lat, ale co będzie dwieście, trzysta lat później? Taki kraj może rozwijać się w nieskończoność?

 – Nieskończoność?

Bastian nie znał za dobrze dziejów swojego kraju, ale pamiętał, że w ponad osiemsetletniej historii państwa był okres, w którym większość jego terenów została podbita przez inne kraje – nawet ich stolica.

 – Trzeba myśleć o przyszłości, ale czy człowiek może żyć aż tak długo?

 – Władca powinien myśleć nie tylko o chwili obecnej. Musi mieć na uwadze przyszłość swojego kraju.

 – Aha, rozumiem.

To przypomniało Bastianowi, jak nauczyciele w pałacu ciągle powtarzali mu, że jeżeli zostanie cesarzem, powinien przedkładać przyszłość państwa ponad obecne potrzeby.

 – Właśnie dlatego sprzeciwiam się wojnie.

 – Rozumiem.

 – Jednak wielu obywateli ją popiera, a ich frakcja posadzi na tronie moją kuzynkę Margaret.

 – Chce zacząć wojnę?

Elise się zamyśliła.

 – Ona... prawdopodobnie jest jej wszystko jedno.

 – Co masz na myśli?

 – Nudzi jej się. To córka diuka, pierwsza księżniczka. Dodaj do tego troskliwych rodziców, wspaniałych podwładnych, piękno, zdrowie i brak jakichkolwiek celów, którymi mogłaby się kierować.

 – Niesamowite.

 – Dlatego ma bardzo nudne życie.

 – Więc czemu nie wyjdzie się pobawić?

 – Jest wyjątkowo inteligentna, więc wszystko i tak szybko by ją znudziło.

Bastian nie znał nikogo podobnego. Pierwszy książę, Auguste, był chorobliwy, Latreille ciągle pochłonięty pracą, wciąż nieletnia Aljentina została wygnana ze stolicy i mianowana dowódcą na odludziu, piąte dziecko umarło zaraz po narodzinach, a obecnie piąta w kolejce do tronu Felicia ze względu na swój wiek nie pokazywała się w stolicy.

Najbliżej Margaret byłby sam Bastian – bogaty i zawsze w dobrym zdrowiu.

 – Myślimy podobnie.

 – Naprawdę?

 – To mi przypomniało, jak kiedyś w bibliotece spotkałem dziwnego żołnierza. Książka całkowicie go pochłonęła.

 – Też lubisz czytać?

 – Uciekałem tamtędy po tym, jak przewróciłem wszystkie pomniki w ogrodzie. Ukryłem się tam, żeby nie wysłuchiwać kazania od ogrodnika.

 – Uch...

===========================================================================================================

Wiosna, dwa lata wcześniej.

Ze względu na swój charakterystyczny kolor oczu Bastian, spędzając czas poza pałacem, nosił okulary przeciwsłoneczne, chociaż nawet to nie chroniło go całkowicie przed zdradzeniem swojej tożsamości. Mimo to zdjął je, kiedy rozpoczął rozmowę z pewnym żołnierzem.

 – Co jest takiego interesującego w tej książce?

 – Hmm... W gruncie rzeczy nic.

 – Nic?! Czemu więc ją czytasz? Nie męczy cię to?

 – Czytam z tego samego powodu, dla którego ty oddychasz.

 – Brak oddechu sprawiałby ból?

 – Tak, masz rację. Życie byłoby nie do wytrzymania bez książek.

[[File:Haken no Kouki Altina - Volume 04 - 125.jpg|thumb]]

 – Jesteś chory?

 – Z jakiegoś powodu często słyszę to pytanie.

 – Ja nienawidzę czytać. Wolę wyścigi konne i ćwiczenia szermierki. – Bastian wzruszył ramionami.

Młody żołnierz wziął ze stolika kilka książek.

 – Ta opowiada o świetnym szermierzu, walczącym z wysokim na 100 Co (44 m) potworem. A w tej bohaterka używa magii, wspierając swojego towarzysza walczącego w zwarciu, chociaż trzeba przyznać, że miał raczej ciężki charakter.

 – Mówisz o jakimś magicznym kulcie?

 – Co? Nie znasz ich? To wyjątkowo popularne wśród nastolatków w twoim wieku.

 – Naprawdę? Ale ja naprawdę nie lubię książek...

 – Polecam tę... Nie, może to zły pomysł. Chociaż sposób, w jaki opisane są bitwy, jest wprost wspaniały, to stroje dziewcząt są trochę zbyt skąpe.

 – Co... on... Cóż, nieważne. Ma fajną scenę walki? Skoro tak, możesz mi ją pożyczyć?

 – Cieszę się, że przypadła ci do gustu. Autor jest w tym samym wieku co ty.

 – He?! Nie napisał jej dorosły?!

 – Autor? Cóż, wiele książek celuje w tę grupę wiekową, ponieważ sporo pisarzy do niej należy. Inni może są z lekka dziecinni albo po prostu opisują młodzieńcze fantazje.

 – Ty też piszesz?

 – Myślałem o tym, ale... Gdybym pisał, miałbym mniej czasu na czytanie, co nie?

 – Ach, no tak.

Bastian zaczął czytać książkę.

Była naprawdę wspaniała, a w dodatku napisana przez kogoś w jego wieku.

Niesamowite... – pomyślał.

 – Jeśli napiszesz książkę i stanie się ona popularna, istnieje duża szansa, że ją przeczytam – powiedział żołnierz z uśmiechem.

Bastian objął mocno książkę.

W tym momencie do biblioteki wszedł żołnierz z czarną brodą i twarzą aż czerwoną ze złości, który wykrzyczał:

 – Ej! Regis Auric, ty gnoju! Przerwa skończyła się dawno temu! Ile jeszcze każesz markizowi na siebie czekać!?

 - Uch... – Młody żołnierz pospiesznie wstał od stolika.

W tym samym czasie w drzwiach biblioteki pojawili się rycerze z pierwszej armii, co było raczej rzadkim widokiem, i wskazując Bastiana, krzyknęli:

 – Tu jest!

Chłopak rzucił się pomiędzy stoliki, a potem wyskoczył przez zamknięte okno, wciąż ściskając mocno książkę.

===========================================================================================================

Po krótkim odpoczynku w młynie Bastian i Elizabeth wyruszyli w dalszą drogę, docierając do Applewood o zmierzchu.

 – Nie zgubiliśmy się.

 – To chyba oczywiste. Zapamiętałem mapę, no i przy mojej szybkości zgubienie drogi byłoby niemożliwe. Proste jak omijanie pocisków.

 – Ach... Jesteś dziwny, Bastianie.

 – Naprawdę? Latreille też to potrafi. Chociaż Aljeantina ma tak słabą orientację, że potrafi zgubić się w lesie.

 – Nic nadzwyczajnego.

Bastian, słysząc to, ze zdziwioną miną przechylił głowę.

Applewood, największe miasto na wschodzie, było także twierdzą otoczoną wysokimi murami. Nawet po zmierzchu na jego ulicach roiło się od stoisk i spacerujących ludzi. Mimo gwałtownego wzrostu szybkości rozwoju technologicznego widok ten niczym nie różnił się od tego, co można było zobaczyć w dowolnym mieście Belgarii.

Bastian, mający na sobie okulary przeciwsłoneczne, zbliżył się do Elise, przy czym ich ramiona się zetknęły, po czym wyszeptał jej do ucha:

 – Nie ma tu za wielu żołnierzy.

 – Ach, nie wszyscy są po stronie Margaret.

 – Może i ona za wszystkim stoi, ale nie masz pewności, kto wydał rozkaz. W końcu zamach na prawowitą następczynię tronu to poważna sprawa.

 – Muszę wrócić do stolicy.

 – O to się nie martw. Obiecuję, że cię tam zabiorę. Zaufaj mi.

 – Dziękuję, Bastianie.

Nie miała pojęcia, kiedy mogą znowu zostać zaatakowani, przez co zbliżyła się do chłopaka jeszcze bardziej. Nigdy dotąd nie byli tak blisko siebie, nawet w szkolnej stołówce, przez co Bastianem zaczęły targać mieszane uczucia. Z jednej strony był dumny, choć zawstydzony, z drugiej teraz jeszcze bardziej chciał ją chronić.

 – Ciekawe, czy będziemy mogli tu zostać.

 – Myślisz, że przyjmują uczniów?

 – A właśnie, nie możesz zdradzić, że jesteś księżniczką, prawda?

 – Tak, to byłoby niebezpieczne.

Przez chwilę brali pod uwagę udanie się do burmistrza miasta, jednak nie mieli pojęcia, po czyjej jest stronie. Gdyby wspierał Margaret, od razu wezwałby wojsko. Tak więc weszli do karczmy, w której na pierwszym piętrze znajdowały się pokoje do wynajęcia. Budynek miał białe ściany, jednak poza tym jego wnętrze przypominało podobne placówki z Belgarii.

Wewnątrz nie było wielu gości, jedynie sześć osób siedziało przy stolikach. Jak tylko starsza kobieta stojąca za ladą ich zobaczyła, rzuciła:

 – To nie miejsce dla dzieci.

Jak mamy to wyjaśnić? – pomyślał Bastian.

Elise podeszła do niej, mówiąc:

 – Przepraszamy, że przeszkadzamy. Jesteśmy uczniami, wracamy szybko do domu, bo nasz krewny zachorował, a przygotowany dla nas powóz się spóźnia. Moglibyśmy zostać tu na noc?

 – Hmm...

Kobieta spojrzała na nich podejrzliwie.

 – Macie pieniądze?

 – Ach... – Bastian przeszukał kieszenie, jednak nie wziął ze sobą ani grosza. – Mam tylko stary zegarek, krótki miecz i moje arcydzieło. I nie, nieważne, jak by pani prosiła, książki nie oddam!

 – Może być moja chusteczka? Dostałam ją od matki. Prawie nieużywana, a w dodatku nie powinna być tania.

Kobieta wyciągnęła rękę.

 – Czyżby to był... jedwab?

 – Jeśli to nie wystarczy, pójdziemy w inne miejsce.

 – He? Ach, cóż, mówi się trudno. Pozwolę wam dziś zostać, ale dostaniecie tylko śniadanie i obiad.

 – Dziękujemy. – Elise się ukłoniła.

 – Bogu dzięki. – Bastian odetchnął z ulgą.

 – Tak. Po tym całym bieganiu padam z nóg.

Kobieta przechyliła głowę.

 – Eeee, jesteście rodzeństwem, tak? Wystarczy wam jeden pokój?

 – He? – Elise się zarumieniła.

 – He? – Bastian podrapał się w głowę. – W porządku, mogę spać na zewnątrz.

 – Nie! Zimno tam. Proszę pani, wystarczy nam jeden pokój, w końcu jesteśmy rodzeństwem.

 – Naprawdę? Cóż, oto klucz. Jeśli będziecie wychodzić, zostawcie go tutaj. Chociaż dzieci nie powinny kręcić się po ulicy o takiej porze. Jeśli chcecie kolację, to teraz albo nigdy, bo akurat jedzenie nam się kończy.

 – Tak!

 – Zjadłbym trochę mięsa.

Kobieta zaśmiała się, słysząc słowa Bastiana.

 – Wątpię, żeby przypadło do gustu szlachcicom.

Podano im chleb oraz zupę z kurczakiem.

W normalnych okolicznościach dostaliby do picia piwo, jednak ze względu na ich wiek otrzymali jedynie wodę. Piwo mogło stać na półkach cały tydzień, podczas gdy prosta woda jedynie trzy dni, nawet podczas chłodniejszych dni, przez co była cenniejsza.

Jedząc drewnianymi sztućcami, Bastian skomentował:

 – Pyszne!

Do samego rana pisał swoją książkę, tak więc do szkoły poszedł o pustym żołądku. Wcale nie dziwił zatem fakt, że po biegu, w którym dogonił Elise, a następnie walce z żołnierzami poczuł głód.

 – Naprawdę smaczne, babciu. Gwarantuję, że w Belgarii zostałabyś szefem kuchni w cesarskim pałacu.

 – Haaa... Poważnie? To przygotował mój mąż.

 – Naprawdę jest pyszne.

Elise, będąca w podobnej sytuacji, jadła ze łzami w oczach. Najpierw zdobyła się na to, by przyjąć tron, porzucając tym samym normalne życie, a po opuszczeniu internatu ścigali ją żądni jej krwi żołnierze.

Dzisiejszy dzień musiał być dla niej wyjątkowo ciężki – pomyślał chłopak.

 – Nie? Babciu, dokładkę!

 – Bastianie, poczekaj.

 – Co? Przecież się nie zmarnuje! To tylko druga porcja!

 – Ach, naprawdę?

 – Eeee... Ja... też... – Elise zrobiła się czerwona jak burak, oddając pusty talerz.

Po zjedzeniu posiłku udali się do swojego pokoju. Stanęli w jego drzwiach jak wryci. Wewnątrz były oczywiście stół oraz krzesła, ale tylko jedno łóżko.

 – To... pokój dla jednej osoby.

 – Są dwie poduszki, więc dla dwóch... Dwóch śpiących razem. – Po raz kolejny Elise zalała się rumieńcem.

Nagle nogi się pod nią ugięły, na szczęście Bastian szybko ją złapał.

 – Nic ci nie jest?

 – Nie?!

Elise, obracając się, straciła równowagę i upadła plecami na łóżko, a że Bastian nie puścił jej ręki, pociągnęła go za sobą, przez co wylądował na niej.

Jej złote włosy rozwiały się po pościeli. W tym samym momencie chłopak poczuł zapach wymieszanych potu, ziemi oraz zupy.

Elise zamknęła oczy, drżąc.

 – Nie... możesz...

 – O nie...

 – To i...

 – Chwila, proszę, nie denerwuj się! Po prostu straciłem siłę w nogach, ja też jestem zmęczony!

W tym momencie od strony drzwi dobiegło wymuszone kaszlnięcie. Para szybko się rozdzieliła, spoglądając w tamtym kierunku.

W drzwiach stała, marszcząc czoło, starsza właścicielka karczmy.

 – Powinniście zamykać drzwi, zanim przejdziecie do takich rzeczy!

 – Nic nie robimy! – odpowiedziała Elise, podczas gdy Bastian, mając całą czerwoną twarz, kręcił głową i zastanawiał się, o czym ona mówi.

===========================================================================================================

Leżąc, zetknęli się plecami.

 – Hiaaa!

 – Przepraszam.

 – To łóżko jest naprawdę małe.

 – T-Ta...

Serca biły im jak oszalałe, jednak nim się spostrzegli, zmęczenie wzięło nad nimi górę i zasnęli.

Następnego ranka.

Bastian i Elise jedli śniadanie na parterze. Mimo tak wczesnej pory w sali było sporo osób. Podano im tosty, szynkę, jajka oraz wodę. Dla zwykłych obywateli taki posiłek wydawał się trochę za bardzo luksusowy, jednak dla szlachciców nie stanowił niczego szczególnego. Oboje pochodzili z królewskich rodów, tak więc na co dzień mogli poprosić o najbardziej wykwintne jedzenie, jakie tylko przyszłoby im do głowy. Obojgu także brakowało wiedzy o życiu zwykłych obywateli. Zdawali sobie jedynie sprawę, że różni się od tego, do czego przywykli.

 – Pyszne śniadanie, babciu.

 – Podpisuję się pod tym obiema rękami, babciu.

 – Głupcy! Zamiast prawić komplementy po prostu jedzcie.

W tym momencie ktoś z impetem otworzył drzwi, krzycząc:

 – Złe wieści!

Mężczyzna miał na sobie lniane ubranie. W prawej ręce trzymał gazetę, zaś w lewej z jakiegoś zupełnie niewyjaśnionego powodu patelnię.

 – Wydarzyło się coś strasznego!

 – O co robisz takie zamieszanie?

 – Jej wysokość umarła!

Mężczyzna uniósł gazetę.

Jej wysokość królowa Charlotte Steelart w wieku 42 lat umarła w nocy z 15 na 16 kwietnia o północy. Cichy tydzień miał rozpocząć się następnego poranka. Pałacowy medyk jako przyczynę zgonu podał chorobę serca.

Klienci tawerny byli zszokowani, a właścicielka zaczęła się modlić.

Bastian spojrzał na Elise. Usta i twarz dziewczyny zbladły jak ściana.

 – C-Co mam zrobić, Bastianie?

 – Trzymaj się!

 – S-Skoro... Nie... Zdążyłam...

 – Nie! Przecież rycerze wczoraj powiedzieli, że to nieoczekiwane.

 – Ach, tak...

Ich rozmowa wywołała małe zamieszanie, wszyscy patrzyli na nich ze zdziwieniem.

Bastian objął Elizabeth i pomógł jej wstać.

 – Jesteś w stanie chodzić?

 – Tak...

Chłopak chciał dać jej odpocząć trochę dłużej, jednak sytuacja na to nie pozwalała, ponieważ wszyscy wewnątrz tawerny przyglądali im się podejrzliwie.

Wyszli na ulicę. Na wszelki wypadek Bastian założył okulary przeciwsłoneczne, żeby nikt nie rozpoznał, że należy do rodziny królewskiej. Tak jak wczorajszego wieczora o późnej porze, tak i teraz o samym poranku ulice były pełne straganów i spacerujących ludzi.

 – Jej wysokość?!

Wiadomość o śmierci królowej szybko się rozpowszechniała, dostrzegli nawet kogoś płaczącego z gazetą w ręku. Królowa była symbolem Wielkiej Brytanni, wielu obywateli postrzegało ją jako matkę.

Elise też tak o niej myślała?

 – Eeee... Jej wysokość... Ciocia... Była bardzo dobrą osobą...

Takie zachowania zwykle były nieakceptowalne na ulicy, jednak tego dnia wszędzie dało się dostrzec płaczących ludzi.

Jakiś czas później, kiedy Elise się uspokoiła, wycierając łzy z oczu, powiedziała drżącym głosem:

 – Bastianie... przepraszam.

 – Już doszłaś do siebie?

 – Tak.

 – Wyglądasz na zmęczoną, powinnaś trochę odpocząć.

 – Nic mi nie będzie.

 – Królowa umarła piętnastego, dziś jest szesnasty. – Bastian pokiwał głową. – Teraz zaczyna się okres żałobny nazywany cichym tygodniem, który potrwa do dwudziestego drugiego, tak?

 – Tak.

 – W takim razie wybór nowej władczyni nastąpi dwudziestego trzeciego?

 – Tak to powinno wyglądać. Parlament ogłosi następczynię tronu w trakcie Świtu Deklaracji.

 – Wybrano ciebie, tak?

 – Tak, spójrz. – Elise wyciągnęła rękę, na której znajdował się złoty pierścień z emblematem kwiatu.

 – To symbol królewski?

 – Biała róża jest narodowym symbolem Wielkiej Brytanni. Jeżeli zawiozę to do stolicy, gdzie przebywa wiele osób sprzeciwiających się wojnie, nikt mnie nie zignoruje.

 – Oczywiście. W końcu taka była wola królowej Charlotte.

 – Jednak obecna sytuacja wygląda tak, że to Margaret zasiądzie na tronie. Jeżeli wrócę do stolicy, przynajmniej utrudnię ich plan.

 – Nawet z tym pierścieniem możesz nie zostać królową?

 – Owszem. Nie byłoby problemu, gdyby znane było miejsce pobytu osoby z pierścieniem. Jednak jeżeli zaginęła i lud dojdzie do wniosku, że ktoś z jakiegoś powodu ją więzi, sytuacja może potoczyć się zupełnie inaczej.

 – Gdyby istniało inne wyjście...

Podróż pociągiem zajęłaby pół dnia, powozem pięć, a pieszo nie daliby rady dotrzeć tam nawet w całe pięć dni.

Bastian westchnął.

Podróżowanie naprawdę jest ciężkie.

 – Byłoby miło, gdyby królowa zawczasu ogłosiła kandydatkę do tronu.

 – Być może chciała to zrobić, ale zwlekała, ponieważ wciąż się uczyłam.

 – Naprawdę?

 – Ale... Eskortowano mnie do pałacu w takim pośpiechu właśnie przez jej kiepski stan zdrowia. Gdybyśmy wtedy wzięli pociąg, na pewno byśmy zdążyli.

Królowa umarła poprzedniego dnia, gdyby więc rycerze dotarli do Applewood i pojechali pociągiem, bez wątpienia zdążyliby przed jej śmiercią.

 – Pewnie powiedziała o mnie paru osobom, ale teraz, kiedy już jej nie ma, nic nie mogą zrobić.

 – Doprawdy?

 – Damy radę pojechać pociągiem?

 – Moim zdaniem to niemożliwe, ale sprawdzić nie zaszkodzi.

Tak więc udali się w stronę centrum miasta, gdzie było widać czarny dym dochodzący ze stacji kolejowej oraz rozchodził się szczęk kół oraz świst pary.

Stacji strzegło paru żołnierzy.

 – Więc miasto zdało sobie sprawę, że niedługo dojdzie do wojny.

 – To nie pora na żarty, Bastianie. Nieważne, jak to wygląda, tych wojaków wysłano, by mnie odnaleźć.

 – Rozumiem.

Bastian ocalił Elise przed żołnierzami, a o tym wydarzeniu poinformowano Margaret, dlatego wysłano w te rejony jeszcze więcej członków armii, by znaleźć i zabić Elizabeth.

 – Czyli pociąg nie wchodzi w grę. Spróbujmy znaleźć jakiś powóz.

 – To zdecydowanie lepszy pomysł.

 – He?

Bastian spojrzał na Elise, która nagle zapadła w głęboką zadumę.

 – ...

 – Musisz iść do toalety?

 – Co?! Jakim cudem przyszło ci to do głowy!?

 – P-Przepraszam. Znowu się pomyliłem.

 – Bastianie... Dla mnie nie ma już powrotu, ale ty możesz jeszcze wrócić do szkoły.

Chłopak przechylił głowę.

 – Czemu to powiedziałaś?

 – N-No bo sytuacja...

 – Obiecałem ci przecież, że zawiozę cię do stolicy.

 – Ale to niebezpieczne, a przecież ruszyłeś za mną tylko po to, by dać mi swoją książkę.

 – Tak było. Ale jeśli umrzesz, nikt już jej nie przeczyta. To wystarczający powód, żeby ci pomóc.

 – Kompletnie cię nie rozumiem, Bastianie.

 – Ja ciebie też nie.

 – Co?

 – Jestem podobny do tej całej Margaret. Bez przerwy się nudzę... więc nie robię tego dla ciebie, tylko dla siebie. Nie obchodzi mnie, jeśli wykorzystasz sytuację i użyjesz takiego dziwaka jak ja do swoich celów.

 – Nie mogłabym...

 – Tutaj!

 – Ach?!

Bastian chwycił rękę Elise i rzucił się do ucieczki. Główna ulica była pełna żołnierzy i mieszkańców, więc skręcili w pierwszą napotkaną alejkę.

 – Niewiele brakowało. Zauważą nas pewnie przy wyjściu z miasta.

 – Niemożliwe!

Mimo ucieczki trafili na dokładnie tych samych trzech żołnierzy, co wcześniej, którzy siedli sobie w alejce, żeby coś zjeść.

 – Ej, czy to nie... księżniczka Elizabeth?!

 – Stać!

Ktoś użył gwizdka i wszyscy żołnierze będący w pobliżu ruszyli w tę stronę. Bastian chwycił drobną dłoń Elise i ruszył przed siebie. W lesie słyszał zbliżających się opancerzonych rycerzy, jednak w mieście, pomiędzy alejkami, było to niemożliwe.

 – Nawaliliśmy!

 – Bastianie, uciekaj!

 – Elise, starczy tego! Jak ty, mająca wziąć na siebie los narodu, możesz zamartwiać się o kogoś takiego jak ja?! Kto zatrzyma wojnę, jeśli umrzesz?! Żeby obronić pokój, musisz przeżyć za wszelką cenę!

 – Ach...

Bastian zbeształ Elise, chcąc zostawić przeprosiny na później, kiedy już wyjdą z tej sytuacji. Tym bardziej że nie zapamiętał mapy, więc nie wiedział, gdzie są.

Niedobrze. Pewnie niedługo nas dogonią. Czuję, że wbiegam do środka ich formacji zamiast z niej uciec.

 – Elise, biegnij i nie oglądaj się za siebie! Pod żadnym pozorem się nie zatrzymuj! Obronię cię!

 – Dobrze.

Bastian puścił jej rękę, wierząc, że go posłucha. Sam planował siłowo przebić się przez żołnierzy. Długo nie musiał czekać – już przy wyjściu z wąskiej alejki spotkał trzech zbrojnych, którzy, choć zaskoczeni nagłą szarżą, pewnie unieśli strzelby.

 – T-Ty gnoju...

Bastian wyciągnął swój sztylet. Była to stara broń, którą zabrał ze sobą z pałacu, jedno z ostrzy L’Empereur Flamme stworzonych z elfiego srebra.

Drugi książę, Latreille, był w posiadaniu Arme Victoire Volonte, Eddie, należący do rodu służącego cesarstwu od jego powstania, dzierżył Defendre Sept, a czwarta księżniczka, Aljeantina, otrzymała Grand Tonnerre Quatre. Pierwszy książę, Auguste, oraz piąta księżniczka, Felicia, nie posiadali żadnej z tych legendarnych broni, jedno ze względu na stan zdrowia, a drugie na zbyt młody wiek.

Skoro młodsza ode mnie Aljeantina otrzymała oręż w tak młodym wieku, ja też mogę zostać dowódcą! Prawdopodobnie... – pomyślał wtedy Bastian.

I tak dzień przed wyjazdem do szkoły wziął go sobie ze skarbca, powodując spore zamieszanie, gdy następnego dnia odkryto brak tego potężnego ostrza. Cały incydent zakończył się słowami jego ojca, cesarza:

 – Ja mu go dałem.

Długi miecz nie nadawał się, by zabrać go na zajęcia, tak więc wybór sztyletu stał się dla księcia oczywisty.

Broń ta nosiła nazwę Vite Espace Trois. Cienkie jak papier ostrze spoczywało w pięknie zdobionej pochwie, tworzącej długi, wąski trójkąt, mający 4 Pa (30 cm), mniej więcej tyle samo, ile stopa pierwszego cesarza. Mówiło się, że było w stanie wyprowadzić cięcia szybkie niczym prędkość dźwięku.

Niesamowite, poruszam się szybciej niż zwykle. – Bastiana zaskoczyło, jak szybko dał radę zbliżyć się do przeciwników. – Nie celujcie bronią w księżniczkę waszego państwa, pustogłowe żołdaki!

Zanim żołnierz zdążył nacisnąć spust, stracił rękę; ostrze nie wydało przy tym z siebie żadnego dźwięku. Z kikuta trysnęła krew, ochlapując całą alejkę. Dopiero po krótkiej chwili mundurowy krzyknął z bólu.

Bastian błyskawicznie podniósł broń leżącą na ziemi i bez wahania wystrzelił w powietrze.

 – I jak?! Jeśli życie wam miłe, uciekajcie gdzie pieprz rośnie!

Była to najnowsza strzelba Wielkiej Brytanni, którą dało się szybko i łatwo przeładować, a w dodatku dysponowała sporą siłą ognia. Jednak należało ją nabić po każdym wystrzale, dlatego Bastian odrzucił ją na bok, jednocześnie wyskakując do przodu i kradnąc broń pozostałym żołnierzom.

Chłopak zaczął mierzyć w uciekających wojaków. Przy tej odległości kula z łatwością przebiłaby pancerz na ich plecach, gdzie był najcieńszy.

 – ...?

W tym momencie ktoś wyszedł z bocznej alejki i zatrzymał się przed Bastianem. W tej samej chwili dobiegła do niego także Elise.

 – Ahaha... haa... Basti... ach....

Powstrzymała się przed wypowiedzeniem jego imienia, ponieważ przed nimi stał przeciwnik.

Była to kobieta o czarnych, ściętych na wysokości brwi włosach. Miała bystry wzrok i zaciśnięte mocno wargi. Nosiła mundur oficerski, lżejszy od tych używanych przez żołnierzy, z długim mieczem, pistoletem u pasa, a także sztyletem ukrytym przy udzie.

Położyła swoją broń na ziemi.

Widząc to, Bastian spytał z uśmiechem:

 – Nie zamierzasz jej użyć? Czy może jesteś tak pewna swojej siły?

 – Porucznik Glenda Graham z Pierwszej Dywizji armii Wielkiej Brytanni. Mogę spytać o twoje imię?

Bastian, poprawiając okulary, czym chciał ukryć fakt, że się trzęsie, powiedział:

 – Kukuku... Jam jest wysłannik ciemności, Ponury Chevallier! Posmakuj mocy drzemiącej w mojej prawej ręce!

 – Rozumiem, Belgarianin.

 – C-Co? Chwila... Rycerze ciemności!

Glenda wyciągnęła swój miecz. Zwykłe ostrza mogły być z łatwością zniszczone przez Vite Espace Trois, jednak to stworzono z białawego stopu, najnowszego osiągnięcia technologicznego Wielkiej Brytanni.

 – Czyli jesteś wynajętym cudzoziemcem? Pożałujesz tego!

Kobieta natychmiast rzuciła się do ataku.

Bastian strzelił językiem.

Przejęła inicjatywę? Na to wygląda. Dawno nie miałem takiego przeciwnika.

 – Nie boję się śmierci! Jeśli widzę wroga, stanę z nim do walki!

Bastian wyprowadził cięcie w stronę oręża Glendy.

 – Co?!

 – Haaa!

Vite Espace Trois uderzył w długi miecz, potem nastąpiły kolejne trzy ciosy, po których zbroja przeciwniczki pękła z głośnym trzaskiem.

 – Co?! Moja nowa stalowa zbroja...

 – O, udało ci się to zablokować!

Dzięki blokadzie ostatniego ciosu cięcie nie było zbyt głębokie, a Bastian musiał odskoczyć do tyłu.

 – Ach!

 – Haaa!

Glenda wyprowadziła atak, który Bastian zatrzymał uderzeniem swojego sztyletu. Przy kolejnych wymianach cięć dystans między nimi malał, aż w końcu chłopak mógł się zbliżyć i wyprowadzić uderzenie z pięści prosto w brzuch przeciwniczki. Jej zbroja była wystarczająco silna, żeby zatrzymać cios silniejszy od natarcia byka, jednak została wyrzucona w powietrze.

 – Co?!

 – Śpij!

Kiedy Glenda znajdowała się jeszcze w powietrzu, Bastian wyprowadził kopnięcie. Mimo że zablokowała je obiema rękami, jego siła odrzuciła ją w tył, przez co uderzyła plecami o ścianę, która zapadła się po tym uderzeniu.

W całej alejce unosił się kurz, nigdzie nie było widać Glendy.

Da radę wstać? Cóż, nie ma czasu sprawdzić.

 – Elise, szybko!

 – Dobrze!

Tak oto Bastian i Elise uciekli z Applewood.

<noinclude>
{| border="1" cellpadding="5" cellspacing="0" style="margin: 1em 1em 1em 0; background: #f9f9f9; border: 1px #aaaaaa solid; padding: 0.2em; border-collapse: collapse;"
|-
| Wróć do [[Haken no Kouki Altina PL: Tom 4 Rozdział 1|Rozdział 1]]
| [[Haken no Kouki Altina PL|Strona Główna]]
| Idź do [[Haken no Kouki Altina PL: Tom 4 Rozdział 3|Rozdział 3]]
|-
|}
</noinclude>

Haken no Kouki Altina PL: Tom 4 Rozdział 2

2018-11-16T21:55:57Z

Sacredus: Created page with "==Rozdział 2: Cichy Tydzień== – Co takiego? – spytał słaby, kobiecy głos. Oswald Coulthard, pochylając głowę, powtórzył takim..."

==Rozdział 2: Cichy Tydzień==

 – Co takiego? – spytał słaby, kobiecy głos.

Oswald Coulthard, pochylając głowę, powtórzył takim samym tonem głosu jak za pierwszym razem:

 – Wasza wysokość, księżniczka Elizabeth Victoria podczas swojej podróży z Saint Edward Independent Academy miała wypadek i zaginęła.

Królowa zbladła jeszcze bardziej, co podkreślał dodatkowo jej czerwony strój oraz złota korona. Jej twarz była pomarszczona, jednak przez chorobę wyglądała na o wiele starszą niż te pięćdziesiąt lat, które miała na karku, przez co także berło w jej dłoni przypominało bardziej zwykłą, ozdobną laskę niż symbol władzy.

 – Nie może być. Co ze strażą królewską? – spytała drżącym głosem.

 – Przykro mi poinformować, ale polegli podczas służby.

 – Zostali zaatakowani w tym samym czasie, w którym zaginęła księżniczka. To na pewno był zwykły wypadek? – drążyła podejrzliwym głosem królowa.

Wyraz twarzy Oswalda jednak się nie zmienił, wciąż miał przyklejony uśmiech, zupełnie jakby nosił maskę.

- Tak. Bardzo niefortunny wypadek. W ramach treningu wysłałem zwykłych strażników, by odzyskali ich ciała. Wielka szkoda, ale to zapewne kwestia czasu, nim znajdziemy ciało jej wysokości Elizabeth.

Służący stojący przy królowej krzyknął:

 – Bezczelność!

Zamilkł jednak równie szybko, jak podniósł głos, ponieważ dwaj w pełni uzbrojeni rycerze stojący przy Oswaldzie sięgnęli ku broni.

 – Proszę wybaczyć, jeśli me słowa zabrzmiały nieuprzejmie, taka jednak jest prawda – powiedział chłodno Oswald.

Królowa zaczęła drżeć.

 – Uuuuch, czemu do tego doszło?

Miała słaby, nieregularny oddech, niczym lekki podmuch powietrza wpadający przez drzwi.

 – Niedobrze! Doktor! Wezwać doktora!

Lekarze stali w pogotowiu tuż za drzwiami sali audiencyjnej, tak więc siedmiu medyków pojawiło się natychmiast po podniesieniu krzyku.

Królowa, której udzielano pomocy, z oczami wyglądającymi jak zza mgły, powiedziała cicho:

 – Margaret... ty szalona idiotko... Chcesz doprowadzić ten kraj do wojny?

Oswald odpowiedział po chwili milczenia.

 – Ach, jeśli chodzi o cel wojny, jest tylko jeden. Kraj ją rozpoczyna, by coś osiągnąć. Naród to zbiór powiązanych ze sobą ludzi. Aby przetrwać, potrzebuje rozwoju ekonomicznego. Innymi słowy, celem wojny jest zysk, wasza wysokość.

 – Łajdak... Diabeł! Moi poddani mają ginąć, bo chcecie więcej pieniędzy?!

 – Ludzie żyją mniej więcej sto lat. Tak więc to żadna strata, jeśli zginą wcześniej. Uczynienie kraju bogatym nie jest honorem dla jego patriotów?

 – Sofistyka! Tak bardzo chcesz pieniędzy? Zdobyłeś tytuł szlachecki i pozycję w armii w tak młodym wieku. Powinno ci to wystarczyć... ale... czemu wciąż chcesz pieniędzy?

 – Twe słowa mi schlebiają. Służba tak hojnemu władcy to dla mnie zaszczyt.

 – Więc... czemu?

 – Osoba szlachetnie urodzona tego nie pojmie. W rzeczy samej, zyskałem status i bogactwo, a mimo to pragnę więcej. Tacy po prostu są ludzie.

Królowa złapała się za pierś.

 – Niech cię! Ugggg...

 – Wasza wysokość! Proszę już nic nie mówić!

Władczyni jednak odtrąciła medyka na bok, zbierając resztę sił do krzyku:

 – Takiego chciwca czeka boska kara! Żebyś sczezł w piekle!

 – Doprawdy? Moje pragnienia są pospolite w narodzie jak kamienie na bruku... To byłby wielki honor, gdyby Bóg je dostrzegł – odpowiedział Oswald tonem, jakby się modlił.

Królowa chwyciła się za serce, gubiąc spojrzenie.

Oswald, nie zważając na desperackie krzyki medyków, ukłonił się i opuścił salę audiencyjną.

W korytarzu, na czerwonym dywanie pomiędzy kolumnami, czekała na niego ciemnowłosa dziewczyna w jedwabnej sukni.

 – Szybko się uwinąłeś. Skończyłeś już rozmowę z ciotką? – spytała Margaret.

 – Cóż za zaszczyt, że zostałem powitany przez samą księżniczkę Margaret. Twój wierny sługa zaraz straci przytomność z tego wielkiego honoru, jakiego dostąpił.

 – To byłoby kłopotliwe. Zanim zemdlejesz, zdaj raport, Oswaldzie.

 – Ma pani, to miejsce nie jest odpowiednie na taką rozmowę. Może przejdziemy na pobliski balkon?

 – To dopiero kłopotliwe.

Zapadł już wieczór, tak więc balkon wychodzący ku podwórzu, na którym stał stół oraz dwa krzesła, był skąpany w ciepłym świetle.

Księżniczka usiadła, krzyżując nogi, przez co odsłoniła piękne uda. Oswald zajął miejsce za nią, trzymając ręce za plecami, towarzyszący mu rycerze stanęli za drzwiami, pilnując wejścia, a pokojówka Margaret zaczęła przygotowywać herbatę.

Oswald ukłonił się, mówiąc:

 – Audiencja u jej wysokości... Jako jej lojalny sługa splamiłem swe imię.

 – Ojej, coś poszło nie tak?

 – Musiałem ją sprowokować. Nie przewidziałem, że księżniczka Elizabeth ucieknie dowódcy garnizonu Applewood. Planowałem sprezentować jej ciało królowej i już to zakończyć.

 – Racja. Znając ją, pewnie cię wypytywała.

 – Najmocniej przepraszam.

 – Liz jest bezpieczna?

 – Ocalił ją jakiś chłopak i razem uciekli w stronę gór.

 – Ach, czyli wróci do stolicy. Nie mogę się już doczekać. Prezentem będzie więc ciasto z Applewood. O tej porze roku nie powinno się zepsuć tak szybko.

 – Tutaj? Ale wielu żołnierzy podziela moje ideały, a pośród nich znajdą się nawet tacy, którzy wiedzieli o próbie zamachu na księżniczkę Elizabeth.

 – Nie szkodzi. Jeżeli się nie pojawi, zostanę królową i zacznę wojnę, czyż nie?

 – Będzie próbowała tu dotrzeć tylko po to, by zatrzymać rozlew krwi?

 – Tak. Liz jest do bólu dobrą osobą. Przygotuję dla niej tartę. Nie lubi truskawkowej, bo jest zarazem słodka i gorzka. Hehehe.

 – Doprawdy?

 – Już nie mogę się doczekać. Nie może się pospieszyć? Będę na nią czekać z truskawkową tartą.

 – Jakże szlachetnie z twojej strony.

Oswald miał przygotowany bardziej diabelski plan.

Jego oddziały przeszukiwały góry i pobliskie wioski, żeby znaleźć Elizabeth, przywieźć ją królowej i w końcu zadać jej ostateczny cios. Gdyby księżniczka wróciła, jego plan znacznie by się skomplikował. Zaczął brać pod uwagę wysłanie żołnierzy do Applewood, żeby obserwowali główną drogę. Gdyby znaleźli tam Elizabeth, jej wizerunek bardzo bystrej dziewczyny z pewnością ległby w gruzach.

Maraget, podnosząc kubek herbaty, powiedziała:

 – To mi przypomniało, że podobno straż królewska przygotowała fortel.

 – Tak. Królewska karoca chroniona przez rycerzy była jedynie przynętą.

– Interesujące. Jak się połapałeś?

 – To proste. Nawet jeżeli pięciu królewskich gwardzistów było lojalnych jak skała, ich podwładni to tylko ludzie, a pieniądzom trudno odmówić.

 – Czyli ich przekupiłeś.

 – Proszę o wybaczenie, jeżeli moja metoda okazała się dla ciebie zbyt nudna. Graham był bardzo lojalny, nie znalazłem żadnej słabości, którą mógłbym wykorzystać.

 – Ufufu... A więc co z twoją lojalnością? – Księżniczka rzuciła mu prowokacyjne spojrzenie, jednocześnie unosząc nogi, żeby odsłonić jeszcze więcej ciała.

 – Jeżeli chodzi o moją kochaną księżniczkę... Me oddanie przekroczyło już granicę zwykłej lojalności. Me myśli są oddane twej sprawie, a życie podporządkowane twojemu szczęściu. Cały sens mego życia w tobie, pani.

 – Naprawdę? Cóż, Oswaldzie...

 – Proszę.

 – Mam teraz wielki kłopot. Jaka herbata będzie najlepiej pasować do truskawkowej tarty?

 – Może darjeeling z miodem?

 – Zbyt słodkie.

 – Mimo że tarta będzie gorzka?

 – Ufufu. Racja. Więc zdecydowane. Przynieś to szybko.

 – Wiatr się wzmaga, nie możesz się przeziębić, pani. Czy to nie czas, byś wróciła do swego pokoju?

 – Dobrze, rozumiem. Ej, Oswaldzie.

 – Tak?

 – Naprawdę lubię Liz. To dobra dziewczyna.

 – Doprawdy?

 – Dlatego kiedy przywieziesz jej zwłoki, chcę ją zobaczyć, zanim sprezentujesz ją ciotce. Oczywiście zanim zacznie gnić. Chociaż o tej porze roku to nie powinien być problem. Podobnie jak dostarczenie ciasta z Applewood.

 – Zrozumiałem.

Oswald ukłonił się głęboko, jak przed samą królową.

Margaret wstała i radośnie wymachując swoją jedwabną suknią, wyszła przez drzwi balkonowe.

===========================================================================================================

Bastian biegł przez las tak szybko, jak tylko mógł, co nie zdarzyło mu się od czasów, kiedy za małego chłopca uciekał przed swoim trenerem, którego strasznie się bał. Chociaż obecne wydarzenia miały, delikatnie mówiąc, znacznie inną wagę.

W końcu drogę zagrodziła mu rzeka. Nie zważając na lodowatą wodę (w końcu był dopiero wczesny kwiecień), Bastian przeniósł przez nią Elise, a potem udał się w stronę stojącego w pobliżu młyna. Jego drzwi stały otworem, a w środku ani żywej duszy, więc uznali, że to dobre miejsce na odpoczynek. W kominku leżało drewno, ale nie chcieli go używać bez pozwolenia.

Bastian usiadł na krześle.

 – Haaah, minęły wieki, odkąd tak biegłem. Padam z nóg.

 – Dziękuję, że uratowałeś mi życie – powiedziała dziewczyna, siedząca naprzeciwko niego ze zwieszoną głową.

Bastian odpowiedział, machając ręką:

 – To nic wielkiego. Sama też wiele razy ocaliłaś mi skórę. Mam cię teraz nazywać Elizabeth?

 – Takie jest moje prawdziwe imię, ale możesz mówić mi, jak chcesz.

 – Więc mogę zostać przy Elise?

 – Tak. – Dziewczyna radośnie pokiwała głową. – Do tej pory wszyscy tak na mnie mówili, więc to trochę nostalgiczne.

 – Do twarzy ci w jedwabnej sukience.

 – Naprawdę?

 – Nie jest zła, ale szkolny mundurek pasuje ci lepiej.

Dopiero po chwili Bastian zaczął się bać, że zostanie źle zrozumiany, ale Elise, słysząc to, uśmiechnęła się radośnie.

 – Hehe. Ja też czuję się w nim swobodniej. No właśnie... Mówiąc o tych wielu razach, kiedy ocaliłam ci skórę, miałeś na myśli sytuacje, w których pomogłam ci w szkole?

 – Ta. Wpadałem w te wszystkie kłopoty tylko dlatego, że jestem z Belgarii. Jakże bym chciał pochodzić z innego kraju.

 – Jesteś taki silny, czemu im się dajesz?

 – Obiecałem dziadkowi... że wrócę do domu, jeśli wdam się w jakąkolwiek bójkę.

 – To dopiero nieoczekiwane.

 – Ach! – Bastian nagle zbladł z przerażenia.

 – Coś nie tak?

 – To chyba nie mogło zostać za nią uznane... Prawda? Nie wdawaj się w bójki, nie zdradź swojej prawdziwej tożsamości i nie dyskutuj o polityce ani religii innych państw.

 – Nie sądzę, żeby to była bójka. Przy okazji, "nie zdradź swojej tożsamości" znaczy, że nie jesteś synem diuka, tak?

 – Ach, nie... To...

 – Czerwonooki Bastian. Z tego, co wiem, jedynie belgarska rodzina cesarska ma czerwone oczy.

 – N-Naprawdę?

Bastian wyjął okulary z czarnymi szkłami z kieszeni.

 – Czemu nagle zakładasz okulary przeciwsłoneczne, i to w pokoju?

 – Moje złe oczy wymykają się spod kontroli. Jedynie te boskie szkła są w stanie powstrzymać ich magiczną moc.

 – Więc naprawdę jesteś Heinrich Trois Bastian de Belgaria?

 – Nie znam nikogo takiego.

 – Rozumiem. Nikomu nie powiem, obiecuję. Nieważne, kim jesteś, ocaliłeś mi życie.

 – O-Och.

 – Powiedziałeś, że chciałeś mi dać swoją książkę. Przebiłeś się przez oddział żołnierzy tylko po to?

 – Z tego powodu za tobą ruszyłem, ale ocalenie przyjaciółki przed żołnierzami to chyba coś normalnego.

 – Przyjaciółki...

 – Czemu robisz taką zaskoczoną minę? Jeśli przyjaźń ze mną tak cię kłopocze, to pójdę utopić się w tamtej rzece, dobra?

 – Po tym, jak ujawniono, że jestem księżniczką, sądziłam, że nie mam już żadnych przyjaciół. Naprawdę mnie tym ucieszyłeś.

 – Heee, brytańska rodzina królewska ma ciężko.

 – Według mnie to belgarskiej rodzinie królewskiej ciężko jest nawiązywać znajomości.

 – Heee... Ród Eddiego Balzaca ma z nimi dobre relacje, to nic dziwnego. Dziadek, najstarszy z rodu, jest bardzo silny i tak otwarty, że uczy szermierki każdego, kto o to poprosi!

 – Rozumiem, ród księcia.

 – Ach! Nie, eee... Przeczytałem o tym w gazecie.

 – Tak, tak, rozumiem – powiedziała Elise, uśmiechając się.

Bastian zmienił temat.

 – Właśnie, co to był za pluton? Wyglądali na brytańską armię, ale przecież nie próbowaliby zabić księżniczki...

 – Typowy konflikt wewnętrzny. Ostatnio nasz kraj przeżywa bum technologiczny, przez co coraz więcej osób wspiera wypowiedzenie wojny.

 – Cóż, to normalne.

 – Może dla mężczyzn, ale ja sprzeciwiam się wojnie. Jeśli do niej dojdzie, zginie wielu ludzi.

 – Cóż, Belgaria jest w stanie wojny, odkąd pamiętam, więc nie do końca rozumiem, jak mogłaby wyglądać, kiedy panowałby pokój.

 – Nie rozumiesz?

 – Ach, nie, masz na myśli, że to lepiej, jeśli ludzie nie będą umierać?

 – Tak. To ma być wojna z Belgarią.

 – Co?

 – Tak, w końcu Wielka Brytannia ma tylko dwóch sąsiadów, Belgarię i Hispanię.

Bastian zmarszczył czoło.

 – Co oni sobie w ogóle myślą? Nawet jeśli dysponujemy nowoczesną bronią, nie mamy szans na wygraną. Chcą wysłać żołnierzy bez doświadczenia przeciw krajowi, który od setek lat jest w stanie ciągłej wojny? – zastanawiała się Elise.

 – Być może sądzą, że jeśli istnieje chociaż cień szansy na wygraną, to warto wypowiedzieć wojnę.

Elise nie była pokorna jak inne dziewczyny. Pewnym głosem powiedziała:

 – Jeśli jest szansa, zaatakują. Tak w końcu myślą wojskowi.

 – Ale po co? Wojna nie wzbogaci kraju. Przeciwnie, to dzięki zaciśnięciu więzów mogą sporo zyskać.

 – Ach? Naprawdę?

Elise pokiwała głową i zaczęła wyjaśniać:

 – Dla przykładu. Są cztery wioski, dwie z nich ciągle ze sobą walczą, a pozostałe dwie współpracują. Które z nich będą bogatsze?

 – Ta, która wygrała walkę?

 – Możliwe. Ale jeśli dojdzie do jakiegoś kataklizmu, będzie mogła poprosić pokonaną wioskę o pomoc?

 – Cóż, nie. Pokonani wykorzystaliby okazję, żeby zaatakować.

Elise pokiwała głową.

 – Być może dzięki wojnie można zyskać bogactwo na sto lat, ale co będzie dwieście, trzysta lat później? Taki kraj może rozwijać się w nieskończoność?

 – Nieskończoność?

Bastian nie znał za dobrze dziejów swojego kraju, ale pamiętał, że w ponad osiemsetletniej historii państwa był okres, w którym większość jego terenów została podbita przez inne kraje – nawet ich stolica.

 – Trzeba myśleć o przyszłości, ale czy człowiek może żyć aż tak długo?

 – Władca powinien myśleć nie tylko o chwili obecnej. Musi mieć na uwadze przyszłość swojego kraju.

 – Aha, rozumiem.

To przypomniało Bastianowi, jak nauczyciele w pałacu ciągle powtarzali mu, że jeżeli zostanie cesarzem, powinien przedkładać przyszłość państwa ponad obecne potrzeby.

 – Właśnie dlatego sprzeciwiam się wojnie.

 – Rozumiem.

 – Jednak wielu obywateli ją popiera, a ich frakcja posadzi na tronie moją kuzynkę Margaret.

 – Chce zacząć wojnę?

Elise się zamyśliła.

 – Ona... prawdopodobnie jest jej wszystko jedno.

 – Co masz na myśli?

 – Nudzi jej się. To córka diuka, pierwsza księżniczka. Dodaj do tego troskliwych rodziców, wspaniałych podwładnych, piękno, zdrowie i brak jakichkolwiek celów, którymi mogłaby się kierować.

 – Niesamowite.

 – Dlatego ma bardzo nudne życie.

 – Więc czemu nie wyjdzie się pobawić?

 – Jest wyjątkowo inteligentna, więc wszystko i tak szybko by ją znudziło.

Bastian nie znał nikogo podobnego. Pierwszy książę, Auguste, był chorobliwy, Latreille ciągle pochłonięty pracą, wciąż nieletnia Aljentina została wygnana ze stolicy i mianowana dowódcą na odludziu, piąte dziecko umarło zaraz po narodzinach, a obecnie piąta w kolejce do tronu Felicia ze względu na swój wiek nie pokazywała się w stolicy.

Najbliżej Margaret byłby sam Bastian – bogaty i zawsze w dobrym zdrowiu.

 – Myślimy podobnie.

 – Naprawdę?

 – To mi przypomniało, jak kiedyś w bibliotece spotkałem dziwnego żołnierza. Książka całkowicie go pochłonęła.

 – Też lubisz czytać?

 – Uciekałem tamtędy po tym, jak przewróciłem wszystkie pomniki w ogrodzie. Ukryłem się tam, żeby nie wysłuchiwać kazania od ogrodnika.

 – Uch...

===========================================================================================================

Wiosna, dwa lata wcześniej.

Ze względu na swój charakterystyczny kolor oczu Bastian, spędzając czas poza pałacem, nosił okulary przeciwsłoneczne, chociaż nawet to nie chroniło go całkowicie przed zdradzeniem swojej tożsamości. Mimo to zdjął je, kiedy rozpoczął rozmowę z pewnym żołnierzem.

 – Co jest takiego interesującego w tej książce?

 – Hmm... W gruncie rzeczy nic.

 – Nic?! Czemu więc ją czytasz? Nie męczy cię to?

 – Czytam z tego samego powodu, dla którego ty oddychasz.

 – Brak oddechu sprawiałby ból?

 – Tak, masz rację. Życie byłoby nie do wytrzymania bez książek.

[[File:Haken no Kouki Altina - Volume 04 - 125.jpg|thumb]]

 – Jesteś chory?

 – Z jakiegoś powodu często słyszę to pytanie.

 – Ja nienawidzę czytać. Wolę wyścigi konne i ćwiczenia szermierki. – Bastian wzruszył ramionami.

Młody żołnierz wziął ze stolika kilka książek.

 – Ta opowiada o świetnym szermierzu, walczącym z wysokim na 100 Co (44 m) potworem. A w tej bohaterka używa magii, wspierając swojego towarzysza walczącego w zwarciu, chociaż trzeba przyznać, że miał raczej ciężki charakter.

 – Mówisz o jakimś magicznym kulcie?

 – Co? Nie znasz ich? To wyjątkowo popularne wśród nastolatków w twoim wieku.

 – Naprawdę? Ale ja naprawdę nie lubię książek...

 – Polecam tę... Nie, może to zły pomysł. Chociaż sposób, w jaki opisane są bitwy, jest wprost wspaniały, to stroje dziewcząt są trochę zbyt skąpe.

 – Co... on... Cóż, nieważne. Ma fajną scenę walki? Skoro tak, możesz mi ją pożyczyć?

 – Cieszę się, że przypadła ci do gustu. Autor jest w tym samym wieku co ty.

 – He?! Nie napisał jej dorosły?!

 – Autor? Cóż, wiele książek celuje w tę grupę wiekową, ponieważ sporo pisarzy do niej należy. Inni może są z lekka dziecinni albo po prostu opisują młodzieńcze fantazje.

 – Ty też piszesz?

 – Myślałem o tym, ale... Gdybym pisał, miałbym mniej czasu na czytanie, co nie?

 – Ach, no tak.

Bastian zaczął czytać książkę.

Była naprawdę wspaniała, a w dodatku napisana przez kogoś w jego wieku.

Niesamowite... – pomyślał.

 – Jeśli napiszesz książkę i stanie się ona popularna, istnieje duża szansa, że ją przeczytam – powiedział żołnierz z uśmiechem.

Bastian objął mocno książkę.

W tym momencie do biblioteki wszedł żołnierz z czarną brodą i twarzą aż czerwoną ze złości, który wykrzyczał:

 – Ej! Regis Auric, ty gnoju! Przerwa skończyła się dawno temu! Ile jeszcze każesz markizowi na siebie czekać!?

 - Uch... – Młody żołnierz pospiesznie wstał od stolika.

W tym samym czasie w drzwiach biblioteki pojawili się rycerze z pierwszej armii, co było raczej rzadkim widokiem, i wskazując Bastiana, krzyknęli:

 – Tu jest!

Chłopak rzucił się pomiędzy stoliki, a potem wyskoczył przez zamknięte okno, wciąż ściskając mocno książkę.

===========================================================================================================

Po krótkim odpoczynku w młynie Bastian i Elizabeth wyruszyli w dalszą drogę, docierając do Applewood o zmierzchu.

 – Nie zgubiliśmy się.

 – To chyba oczywiste. Zapamiętałem mapę, no i przy mojej szybkości zgubienie drogi byłoby niemożliwe. Proste jak omijanie pocisków.

 – Ach... Jesteś dziwny, Bastianie.

 – Naprawdę? Latreille też to potrafi. Chociaż Aljeantina ma tak słabą orientację, że potrafi zgubić się w lesie.

 – Nic nadzwyczajnego.

Bastian, słysząc to, ze zdziwioną miną przechylił głowę.

Applewood, największe miasto na wschodzie, było także twierdzą otoczoną wysokimi murami. Nawet po zmierzchu na jego ulicach roiło się od stoisk i spacerujących ludzi. Mimo gwałtownego wzrostu szybkości rozwoju technologicznego widok ten niczym nie różnił się od tego, co można było zobaczyć w dowolnym mieście Belgarii.

Bastian, mający na sobie okulary przeciwsłoneczne, zbliżył się do Elise, przy czym ich ramiona się zetknęły, po czym wyszeptał jej do ucha:

 – Nie ma tu za wielu żołnierzy.

 – Ach, nie wszyscy są po stronie Margaret.

 – Może i ona za wszystkim stoi, ale nie masz pewności, kto wydał rozkaz. W końcu zamach na prawowitą następczynię tronu to poważna sprawa.

 – Muszę wrócić do stolicy.

 – O to się nie martw. Obiecuję, że cię tam zabiorę. Zaufaj mi.

 – Dziękuję, Bastianie.

Nie miała pojęcia, kiedy mogą znowu zostać zaatakowani, przez co zbliżyła się do chłopaka jeszcze bardziej. Nigdy dotąd nie byli tak blisko siebie, nawet w szkolnej stołówce, przez co Bastianem zaczęły targać mieszane uczucia. Z jednej strony był dumny, choć zawstydzony, z drugiej teraz jeszcze bardziej chciał ją chronić.

 – Ciekawe, czy będziemy mogli tu zostać.

 – Myślisz, że przyjmują uczniów?

 – A właśnie, nie możesz zdradzić, że jesteś księżniczką, prawda?

 – Tak, to byłoby niebezpieczne.

Przez chwilę brali pod uwagę udanie się do burmistrza miasta, jednak nie mieli pojęcia, po czyjej jest stronie. Gdyby wspierał Margaret, od razu wezwałby wojsko. Tak więc weszli do karczmy, w której na pierwszym piętrze znajdowały się pokoje do wynajęcia. Budynek miał białe ściany, jednak poza tym jego wnętrze przypominało podobne placówki z Belgarii.

Wewnątrz nie było wielu gości, jedynie sześć osób siedziało przy stolikach. Jak tylko starsza kobieta stojąca za ladą ich zobaczyła, rzuciła:

 – To nie miejsce dla dzieci.

Jak mamy to wyjaśnić? – pomyślał Bastian.

Elise podeszła do niej, mówiąc:

 – Przepraszamy, że przeszkadzamy. Jesteśmy uczniami, wracamy szybko do domu, bo nasz krewny zachorował, a przygotowany dla nas powóz się spóźnia. Moglibyśmy zostać tu na noc?

 – Hmm...

Kobieta spojrzała na nich podejrzliwie.

 – Macie pieniądze?

 – Ach... – Bastian przeszukał kieszenie, jednak nie wziął ze sobą ani grosza. – Mam tylko stary zegarek, krótki miecz i moje arcydzieło. I nie, nieważne, jak by pani prosiła, książki nie oddam!

 – Może być moja chusteczka? Dostałam ją od matki. Prawie nieużywana, a w dodatku nie powinna być tania.

Kobieta wyciągnęła rękę.

 – Czyżby to był... jedwab?

 – Jeśli to nie wystarczy, pójdziemy w inne miejsce.

 – He? Ach, cóż, mówi się trudno. Pozwolę wam dziś zostać, ale dostaniecie tylko śniadanie i obiad.

 – Dziękujemy. – Elise się ukłoniła.

 – Bogu dzięki. – Bastian odetchnął z ulgą.

 – Tak. Po tym całym bieganiu padam z nóg.

Kobieta przechyliła głowę.

 – Eeee, jesteście rodzeństwem, tak? Wystarczy wam jeden pokój?

 – He? – Elise się zarumieniła.

 – He? – Bastian podrapał się w głowę. – W porządku, mogę spać na zewnątrz.

 – Nie! Zimno tam. Proszę pani, wystarczy nam jeden pokój, w końcu jesteśmy rodzeństwem.

 – Naprawdę? Cóż, oto klucz. Jeśli będziecie wychodzić, zostawcie go tutaj. Chociaż dzieci nie powinny kręcić się po ulicy o takiej porze. Jeśli chcecie kolację, to teraz albo nigdy, bo akurat jedzenie nam się kończy.

 – Tak!

 – Zjadłbym trochę mięsa.

Kobieta zaśmiała się, słysząc słowa Bastiana.

 – Wątpię, żeby przypadło do gustu szlachcicom.

Podano im chleb oraz zupę z kurczakiem.

W normalnych okolicznościach dostaliby do picia piwo, jednak ze względu na ich wiek otrzymali jedynie wodę. Piwo mogło stać na półkach cały tydzień, podczas gdy prosta woda jedynie trzy dni, nawet podczas chłodniejszych dni, przez co była cenniejsza.

Jedząc drewnianymi sztućcami, Bastian skomentował:

 – Pyszne!

Do samego rana pisał swoją książkę, tak więc do szkoły poszedł o pustym żołądku. Wcale nie dziwił zatem fakt, że po biegu, w którym dogonił Elise, a następnie walce z żołnierzami poczuł głód.

 – Naprawdę smaczne, babciu. Gwarantuję, że w Belgarii zostałabyś szefem kuchni w cesarskim pałacu.

 – Haaa... Poważnie? To przygotował mój mąż.

 – Naprawdę jest pyszne.

Elise, będąca w podobnej sytuacji, jadła ze łzami w oczach. Najpierw zdobyła się na to, by przyjąć tron, porzucając tym samym normalne życie, a po opuszczeniu internatu ścigali ją żądni jej krwi żołnierze.

Dzisiejszy dzień musiał być dla niej wyjątkowo ciężki – pomyślał chłopak.

 – Nie? Babciu, dokładkę!

 – Bastianie, poczekaj.

 – Co? Przecież się nie zmarnuje! To tylko druga porcja!

 – Ach, naprawdę?

 – Eeee... Ja... też... – Elise zrobiła się czerwona jak burak, oddając pusty talerz.

Po zjedzeniu posiłku udali się do swojego pokoju. Stanęli w jego drzwiach jak wryci. Wewnątrz były oczywiście stół oraz krzesła, ale tylko jedno łóżko.

 – To... pokój dla jednej osoby.

 – Są dwie poduszki, więc dla dwóch... Dwóch śpiących razem. – Po raz kolejny Elise zalała się rumieńcem.

Nagle nogi się pod nią ugięły, na szczęście Bastian szybko ją złapał.

 – Nic ci nie jest?

 – Nie?!

Elise, obracając się, straciła równowagę i upadła plecami na łóżko, a że Bastian nie puścił jej ręki, pociągnęła go za sobą, przez co wylądował na niej.

Jej złote włosy rozwiały się po pościeli. W tym samym momencie chłopak poczuł zapach wymieszanych potu, ziemi oraz zupy.

Elise zamknęła oczy, drżąc.

 – Nie... możesz...

 – O nie...

 – To i...

 – Chwila, proszę, nie denerwuj się! Po prostu straciłem siłę w nogach, ja też jestem zmęczony!

W tym momencie od strony drzwi dobiegło wymuszone kaszlnięcie. Para szybko się rozdzieliła, spoglądając w tamtym kierunku.

W drzwiach stała, marszcząc czoło, starsza właścicielka karczmy.

 – Powinniście zamykać drzwi, zanim przejdziecie do takich rzeczy!

 – Nic nie robimy! – odpowiedziała Elise, podczas gdy Bastian, mając całą czerwoną twarz, kręcił głową i zastanawiał się, o czym ona mówi.

===========================================================================================================

Leżąc, zetknęli się plecami.

 – Hiaaa!

 – Przepraszam.

 – To łóżko jest naprawdę małe.

 – T-Ta...

Serca biły im jak oszalałe, jednak nim się spostrzegli, zmęczenie wzięło nad nimi górę i zasnęli.

Następnego ranka.

Bastian i Elise jedli śniadanie na parterze. Mimo tak wczesnej pory w sali było sporo osób. Podano im tosty, szynkę, jajka oraz wodę. Dla zwykłych obywateli taki posiłek wydawał się trochę za bardzo luksusowy, jednak dla szlachciców nie stanowił niczego szczególnego. Oboje pochodzili z królewskich rodów, tak więc na co dzień mogli poprosić o najbardziej wykwintne jedzenie, jakie tylko przyszłoby im do głowy. Obojgu także brakowało wiedzy o życiu zwykłych obywateli. Zdawali sobie jedynie sprawę, że różni się od tego, do czego przywykli.

 – Pyszne śniadanie, babciu.

 – Podpisuję się pod tym obiema rękami, babciu.

 – Głupcy! Zamiast prawić komplementy po prostu jedzcie.

W tym momencie ktoś z impetem otworzył drzwi, krzycząc:

 – Złe wieści!

Mężczyzna miał na sobie lniane ubranie. W prawej ręce trzymał gazetę, zaś w lewej z jakiegoś zupełnie niewyjaśnionego powodu patelnię.

 – Wydarzyło się coś strasznego!

 – O co robisz takie zamieszanie?

 – Jej wysokość umarła!

Mężczyzna uniósł gazetę.

Jej wysokość królowa Charlotte Steelart w wieku 42 lat umarła w nocy z 15 na 16 kwietnia o północy. Cichy tydzień miał rozpocząć się następnego poranka. Pałacowy medyk jako przyczynę zgonu podał chorobę serca.

Klienci tawerny byli zszokowani, a właścicielka zaczęła się modlić.

Bastian spojrzał na Elise. Usta i twarz dziewczyny zbladły jak ściana.

 – C-Co mam zrobić, Bastianie?

 – Trzymaj się!

 – S-Skoro... Nie... Zdążyłam...

 – Nie! Przecież rycerze wczoraj powiedzieli, że to nieoczekiwane.

 – Ach, tak...

Ich rozmowa wywołała małe zamieszanie, wszyscy patrzyli na nich ze zdziwieniem.

Bastian objął Elizabeth i pomógł jej wstać.

 – Jesteś w stanie chodzić?

 – Tak...

Chłopak chciał dać jej odpocząć trochę dłużej, jednak sytuacja na to nie pozwalała, ponieważ wszyscy wewnątrz tawerny przyglądali im się podejrzliwie.

Wyszli na ulicę. Na wszelki wypadek Bastian założył okulary przeciwsłoneczne, żeby nikt nie rozpoznał, że należy do rodziny królewskiej. Tak jak wczorajszego wieczora o późnej porze, tak i teraz o samym poranku ulice były pełne straganów i spacerujących ludzi.

 – Jej wysokość?!

Wiadomość o śmierci królowej szybko się rozpowszechniała, dostrzegli nawet kogoś płaczącego z gazetą w ręku. Królowa była symbolem Wielkiej Brytanni, wielu obywateli postrzegało ją jako matkę.

Elise też tak o niej myślała?

 – Eeee... Jej wysokość... Ciocia... Była bardzo dobrą osobą...

Takie zachowania zwykle były nieakceptowalne na ulicy, jednak tego dnia wszędzie dało się dostrzec płaczących ludzi.

Jakiś czas później, kiedy Elise się uspokoiła, wycierając łzy z oczu, powiedziała drżącym głosem:

 – Bastianie... przepraszam.

 – Już doszłaś do siebie?

 – Tak.

 – Wyglądasz na zmęczoną, powinnaś trochę odpocząć.

 – Nic mi nie będzie.

 – Królowa umarła piętnastego, dziś jest szesnasty. – Bastian pokiwał głową. – Teraz zaczyna się okres żałobny nazywany cichym tygodniem, który potrwa do dwudziestego drugiego, tak?

 – Tak.

 – W takim razie wybór nowej władczyni nastąpi dwudziestego trzeciego?

 – Tak to powinno wyglądać. Parlament ogłosi następczynię tronu w trakcie Świtu Deklaracji.

 – Wybrano ciebie, tak?

 – Tak, spójrz. – Elise wyciągnęła rękę, na której znajdował się złoty pierścień z emblematem kwiatu.

 – To symbol królewski?

 – Biała róża jest narodowym symbolem Wielkiej Brytanni. Jeżeli zawiozę to do stolicy, gdzie przebywa wiele osób sprzeciwiających się wojnie, nikt mnie nie zignoruje.

 – Oczywiście. W końcu taka była wola królowej Charlotte.

 – Jednak obecna sytuacja wygląda tak, że to Margaret zasiądzie na tronie. Jeżeli wrócę do stolicy, przynajmniej utrudnię ich plan.

 – Nawet z tym pierścieniem możesz nie zostać królową?

 – Owszem. Nie byłoby problemu, gdyby znane było miejsce pobytu osoby z pierścieniem. Jednak jeżeli zaginęła i lud dojdzie do wniosku, że ktoś z jakiegoś powodu ją więzi, sytuacja może potoczyć się zupełnie inaczej.

 – Gdyby istniało inne wyjście...

Podróż pociągiem zajęłaby pół dnia, powozem pięć, a pieszo nie daliby rady dotrzeć tam nawet w całe pięć dni.

Bastian westchnął.

Podróżowanie naprawdę jest ciężkie.

 – Byłoby miło, gdyby królowa zawczasu ogłosiła kandydatkę do tronu.

 – Być może chciała to zrobić, ale zwlekała, ponieważ wciąż się uczyłam.

 – Naprawdę?

 – Ale... Eskortowano mnie do pałacu w takim pośpiechu właśnie przez jej kiepski stan zdrowia. Gdybyśmy wtedy wzięli pociąg, na pewno byśmy zdążyli.

Królowa umarła poprzedniego dnia, gdyby więc rycerze dotarli do Applewood i pojechali pociągiem, bez wątpienia zdążyliby przed jej śmiercią.

 – Pewnie powiedziała o mnie paru osobom, ale teraz, kiedy już jej nie ma, nic nie mogą zrobić.

 – Doprawdy?

 – Damy radę pojechać pociągiem?

 – Moim zdaniem to niemożliwe, ale sprawdzić nie zaszkodzi.

Tak więc udali się w stronę centrum miasta, gdzie było widać czarny dym dochodzący ze stacji kolejowej oraz rozchodził się szczęk kół oraz świst pary.

Stacji strzegło paru żołnierzy.

 – Więc miasto zdało sobie sprawę, że niedługo dojdzie do wojny.

 – To nie pora na żarty, Bastianie. Nieważne, jak to wygląda, tych wojaków wysłano, by mnie odnaleźć.

 – Rozumiem.

Bastian ocalił Elise przed żołnierzami, a o tym wydarzeniu poinformowano Margaret, dlatego wysłano w te rejony jeszcze więcej członków armii, by znaleźć i zabić Elizabeth.

 – Czyli pociąg nie wchodzi w grę. Spróbujmy znaleźć jakiś powóz.

 – To zdecydowanie lepszy pomysł.

 – He?

Bastian spojrzał na Elise, która nagle zapadła w głęboką zadumę.

 – ...

 – Musisz iść do toalety?

 – Co?! Jakim cudem przyszło ci to do głowy!?

 – P-Przepraszam. Znowu się pomyliłem.

 – Bastianie... Dla mnie nie ma już powrotu, ale ty możesz jeszcze wrócić do szkoły.

Chłopak przechylił głowę.

 – Czemu to powiedziałaś?

 – N-No bo sytuacja...

 – Obiecałem ci przecież, że zawiozę cię do stolicy.

 – Ale to niebezpieczne, a przecież ruszyłeś za mną tylko po to, by dać mi swoją książkę.

 – Tak było. Ale jeśli umrzesz, nikt już jej nie przeczyta. To wystarczający powód, żeby ci pomóc.

 – Kompletnie cię nie rozumiem, Bastianie.

 – Ja ciebie też nie.

 – Co?

 – Jestem podobny do tej całej Margaret. Bez przerwy się nudzę... więc nie robię tego dla ciebie, tylko dla siebie. Nie obchodzi mnie, jeśli wykorzystasz sytuację i użyjesz takiego dziwaka jak ja do swoich celów.

 – Nie mogłabym...

 – Tutaj!

 – Ach?!

Bastian chwycił rękę Elise i rzucił się do ucieczki. Główna ulica była pełna żołnierzy i mieszkańców, więc skręcili w pierwszą napotkaną alejkę.

 – Niewiele brakowało. Zauważą nas pewnie przy wyjściu z miasta.

 – Niemożliwe!

Mimo ucieczki trafili na dokładnie tych samych trzech żołnierzy, co wcześniej, którzy siedli sobie w alejce, żeby coś zjeść.

 – Ej, czy to nie... księżniczka Elizabeth?!

 – Stać!

Ktoś użył gwizdka i wszyscy żołnierze będący w pobliżu ruszyli w tę stronę. Bastian chwycił drobną dłoń Elise i ruszył przed siebie. W lesie słyszał zbliżających się opancerzonych rycerzy, jednak w mieście, pomiędzy alejkami, było to niemożliwe.

 – Nawaliliśmy!

 – Bastianie, uciekaj!

 – Elise, starczy tego! Jak ty, mająca wziąć na siebie los narodu, możesz zamartwiać się o kogoś takiego jak ja?! Kto zatrzyma wojnę, jeśli umrzesz?! Żeby obronić pokój, musisz przeżyć za wszelką cenę!

 – Ach...

Bastian zbeształ Elise, chcąc zostawić przeprosiny na później, kiedy już wyjdą z tej sytuacji. Tym bardziej że nie zapamiętał mapy, więc nie wiedział, gdzie są.

Niedobrze. Pewnie niedługo nas dogonią. Czuję, że wbiegam do środka ich formacji zamiast z niej uciec.

 – Elise, biegnij i nie oglądaj się za siebie! Pod żadnym pozorem się nie zatrzymuj! Obronię cię!

 – Dobrze.

Bastian puścił jej rękę, wierząc, że go posłucha. Sam planował siłowo przebić się przez żołnierzy. Długo nie musiał czekać – już przy wyjściu z wąskiej alejki spotkał trzech zbrojnych, którzy, choć zaskoczeni nagłą szarżą, pewnie unieśli strzelby.

 – T-Ty gnoju...

Bastian wyciągnął swój sztylet. Była to stara broń, którą zabrał ze sobą z pałacu, jedno z ostrzy L’Empereur Flamme stworzonych z elfiego srebra.

Drugi książę, Latreille, był w posiadaniu Arme Victoire Volonte, Eddie, należący do rodu służącego cesarstwu od jego powstania, dzierżył Defendre Sept, a czwarta księżniczka, Aljeantina, otrzymała Grand Tonnerre Quatre. Pierwszy książę, Auguste, oraz piąta księżniczka, Felicia, nie posiadali żadnej z tych legendarnych broni, jedno ze względu na stan zdrowia, a drugie na zbyt młody wiek.

Skoro młodsza ode mnie Aljeantina otrzymała oręż w tak młodym wieku, ja też mogę zostać dowódcą! Prawdopodobnie... – pomyślał wtedy Bastian.

I tak dzień przed wyjazdem do szkoły wziął go sobie ze skarbca, powodując spore zamieszanie, gdy następnego dnia odkryto brak tego potężnego ostrza. Cały incydent zakończył się słowami jego ojca, cesarza:

 – Ja mu go dałem.

Długi miecz nie nadawał się, by zabrać go na zajęcia, tak więc wybór sztyletu stał się dla księcia oczywisty.

Broń ta nosiła nazwę Vite Espace Trois. Cienkie jak papier ostrze spoczywało w pięknie zdobionej pochwie, tworzącej długi, wąski trójkąt, mający 4 Pa (30 cm), mniej więcej tyle samo, ile stopa pierwszego cesarza. Mówiło się, że było w stanie wyprowadzić cięcia szybkie niczym prędkość dźwięku.

Niesamowite, poruszam się szybciej niż zwykle. – Bastiana zaskoczyło, jak szybko dał radę zbliżyć się do przeciwników. – Nie celujcie bronią w księżniczkę waszego państwa, pustogłowe żołdaki!

Zanim żołnierz zdążył nacisnąć spust, stracił rękę; ostrze nie wydało przy tym z siebie żadnego dźwięku. Z kikuta trysnęła krew, ochlapując całą alejkę. Dopiero po krótkiej chwili mundurowy krzyknął z bólu.

Bastian błyskawicznie podniósł broń leżącą na ziemi i bez wahania wystrzelił w powietrze.

 – I jak?! Jeśli życie wam miłe, uciekajcie gdzie pieprz rośnie!

Była to najnowsza strzelba Wielkiej Brytanni, którą dało się szybko i łatwo przeładować, a w dodatku dysponowała sporą siłą ognia. Jednak należało ją nabić po każdym wystrzale, dlatego Bastian odrzucił ją na bok, jednocześnie wyskakując do przodu i kradnąc broń pozostałym żołnierzom.

Chłopak zaczął mierzyć w uciekających wojaków. Przy tej odległości kula z łatwością przebiłaby pancerz na ich plecach, gdzie był najcieńszy.

 – ...?

W tym momencie ktoś wyszedł z bocznej alejki i zatrzymał się przed Bastianem. W tej samej chwili dobiegła do niego także Elise.

 – Ahaha... haa... Basti... ach....

Powstrzymała się przed wypowiedzeniem jego imienia, ponieważ przed nimi stał przeciwnik.

Była to kobieta o czarnych, ściętych na wysokości brwi włosach. Miała bystry wzrok i zaciśnięte mocno wargi. Nosiła mundur oficerski, lżejszy od tych używanych przez żołnierzy, z długim mieczem, pistoletem u pasa, a także sztyletem ukrytym przy udzie.

Położyła swoją broń na ziemi.

Widząc to, Bastian spytał z uśmiechem:

 – Nie zamierzasz jej użyć? Czy może jesteś tak pewna swojej siły?

 – Porucznik Glenda Graham z Pierwszej Dywizji armii Wielkiej Brytanni. Mogę spytać o twoje imię?

Bastian, poprawiając okulary, czym chciał ukryć fakt, że się trzęsie, powiedział:

 – Kukuku... Jam jest wysłannik ciemności, Ponury Chevallier! Posmakuj mocy drzemiącej w mojej prawej ręce!

 – Rozumiem, Belgarianin.

 – C-Co? Chwila... Rycerze ciemności!

Glenda wyciągnęła swój miecz. Zwykłe ostrza mogły być z łatwością zniszczone przez Vite Espace Trois, jednak to stworzono z białawego stopu, najnowszego osiągnięcia technologicznego Wielkiej Brytanni.

 – Czyli jesteś wynajętym cudzoziemcem? Pożałujesz tego!

Kobieta natychmiast rzuciła się do ataku.

Bastian strzelił językiem.

Przejęła inicjatywę? Na to wygląda. Dawno nie miałem takiego przeciwnika.

 – Nie boję się śmierci! Jeśli widzę wroga, stanę z nim do walki!

Bastian wyprowadził cięcie w stronę oręża Glendy.

 – Co?!

 – Haaa!

Vite Espace Trois uderzył w długi miecz, potem nastąpiły kolejne trzy ciosy, po których zbroja przeciwniczki pękła z głośnym trzaskiem.

 – Co?! Moja nowa stalowa zbroja...

 – O, udało ci się to zablokować!

Dzięki blokadzie ostatniego ciosu cięcie nie było zbyt głębokie, a Bastian musiał odskoczyć do tyłu.

 – Ach!

 – Haaa!

Glenda wyprowadziła atak, który Bastian zatrzymał uderzeniem swojego sztyletu. Przy kolejnych wymianach cięć dystans między nimi malał, aż w końcu chłopak mógł się zbliżyć i wyprowadzić uderzenie z pięści prosto w brzuch przeciwniczki. Jej zbroja była wystarczająco silna, żeby zatrzymać cios silniejszy od natarcia byka, jednak została wyrzucona w powietrze.

 – Co?!

 – Śpij!

Kiedy Glenda znajdowała się jeszcze w powietrzu, Bastian wyprowadził kopnięcie. Mimo że zablokowała je obiema rękami, jego siła odrzuciła ją w tył, przez co uderzyła plecami o ścianę, która zapadła się po tym uderzeniu.

W całej alejce unosił się kurz, nigdzie nie było widać Glendy.

Da radę wstać? Cóż, nie ma czasu sprawdzić.

 – Elise, szybko!

 – Dobrze!

Tak oto Bastian i Elise uciekli z Applewood.

<noinclude>
{| border="1" cellpadding="5" cellspacing="0" style="margin: 1em 1em 1em 0; background: #f9f9f9; border: 1px #aaaaaa solid; padding: 0.2em; border-collapse: collapse;"
|-
| Wróć do [[Haken no Kouki Altina PL: Tom 4 Rozdział 1|Rozdział 1]]
| [[Haken no Kouki Altina PL|Strona Główna]]
| Idź do [[Haken no Kouki Altina PL: Tom 4 Rozdział 3|Rozdział 3]]
|-
|}
</noinclude>

Haken no Kouki Altina PL

2018-11-16T21:51:53Z

Sacredus: /* Tom IV */

[[File:ALTINA v01 cover.jpg|thumbnail|right|250px]]
'''Haken no Kouki Altina''' (覇剣の皇姫アルティーナ) to powieść młodzieżowa napisana przez ''Yukiyo Murasaki'', do której ilustracje stworzył ''himesuz''.

Haken no Kouki Altina jest również dostępne w następujących językach:
*[[Haken no Kouki Altina|English (angielski)]]
*[http://www.novelasligeras.com/p/haken-no-kouki-altina.html hiszpański]
*[[Haken no Kouki Altina ~Brazilian Portuguese~|Português (portugalski)]]

==Streszczenie fabuły==
Regis jest molem książkowym i świetnym strategiem, jednak zupełnie nie radzi sobie z mieczem, ani tym bardziej z łukiem, więc łagodnie mówiąc słaby z niego żołnierz. Pewnego pochmurnego dnia dostaje przydział do jednostki mającej swoją bazę w twierdzy na samym krańcu imperium. Spotyka tam dziewczynę o czerwonych włosach i ognistych oczach. Szybko okazuje się, że jest to księżniczka Marie Quatre, której powierzono dowodzenie w tym rejonie, w rzeczywistości jednak została tam wygnana. Jednak bez względu na przeciwności dąży do zrealizowania jej marzenia.

== Tłumaczenie ==

'''Nowe rozdziały będą dodawane, gdy tylko przejdą przez korektę.'''

===Rejestracja===
Osoby chcące pomóc przy projekcie, powinny najpierw skontaktować się z którąś z osób odpowiedzialną za projekt poprzez forum toteż inna drogą komunikacji i [[Haken no Kouki Altina PL:_Rejestracja|zarejestrować się]] przy rozdziale, przy którym chcą pomóc.

===Standard Formatu ===
Wszystkie rozdziały (po edycji) muszą być dostosowane do ustalonych reguł: [[Format_guideline|General Format/Style Guideline]]

===Aktualizacje===
* 09.09.2013 - Utworzono stronę główną projektu.
* 12.10.2013 - Dodano tłumaczenie 1 rozdziału.
* 18.06.2015 - Ukończono tłumaczenie 1 tomu.

==Seria ''Haken no Kouki Altina'' stworzona przez Yukiya Murasaki==

===[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 1|Tom I]]===
[[File:ALTINA v01 cover.jpg|right|200px]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 1 Ilustracje|Ilustracje]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 1 Rozdział 1|Rozdział 1: Dziewczyna o czerwonych włosach i ognistych oczach]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 1 Rozdział 2|Rozdział 2: Obietnica o świcie]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 1 Rozdział 3|Rozdział 3: Rozwiązanie Altiny]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 1 Rozdział 4|Rozdział 4: Grzmot miecza]]
 

===[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 2|Tom II]]===
[[File:ALTINA v2 Cover.jpg|right|200px]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 2 Ilustracje|Ilustracje]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 2 Rozdział 1|Rozdział 1: Król barbarzyńców]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 2 Wtrącenie|Wtrącenie]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 2 Rozdział 2|Rozdział 2: Posłuszeństwo czy rebelia]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 2 Rozdział 3|Rozdział 3: Pod moją flagą]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 2 Rozdział 4|Rozdział 4: Piąta kampania przeciwko Fortowi Volks]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 2 Rozdział 5|Rozdział 5: Zaproszenie do jaskini lwa]]
 

===[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 3|Tom III]]===
[[File:ALTINA v3 Cover.jpg|right|200px]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 3 Ilustracje|Ilustracje]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 3 Rozdział 1|Rozdział 1: Miasta i dyliżans]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 3 Rozdział 2|Rozdział 2: Pojedynek w blasku księżyca]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 3 Rozdział 3|Rozdział 3: Rocznica założenia cesarstwa]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 3 Rozdział 4|Rozdział 4: Srebrna księżniczka]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 3 Rozdział 5|Rozdział 5: Szarża Białych Wilków]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 3 Wtrącenie|Wtrącenie]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 3 Rozdział 6|Rozdział 6: Queen's Navy]]

 

===Tom IV===
[[File:ALTINA v4 Cover.jpg|right|200px]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 4 Ilustracje|Ilustracje]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 4 Prolog 1|Prolog I: Nadchodząca burza]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 4 Prolog 2|Prolog II: Heinrich Trois Bastian de Belgaria]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 4 Prolog 3|Prolog III: Czarna księżniczka i biały rycerz]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 4 Rozdział 1|Rozdział 1: Księżniczka Elizabeth]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 4 Rozdział 2|Rozdział 2: Cichy Tydzień]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 4 Rozdział 3|Rozdział 3: Stone Bridge]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 4 Rozdział 4|Rozdział 4: Płonąca wieża]]
 

== Ekipa Projektu ==
*Administrator Projektu:

=== Tłumacze ===
:*[[user:Sacredus|Sacredus]]

=== Korektorzy ===
:*[[user:kartofell|kartofell]]

==Dotychczas wydano==

*Haken no Kouki Altina I 覇剣の皇姫アルティーナ I (29 października, 2012)
*Haken no Kouki Altina II 覇剣の皇姫アルティーナ II (28 lutego, 2013)
*Haken no Kouki Altina III 覇剣の皇姫アルティーナ III (29 czerwca, 2013)
*Haken no Kouki Altina IV 覇剣の皇姫アルティーナ IV (30 października, 2013)
*Haken no Kouki Altina V 覇剣の皇姫アルティーナ V (28 lutego, 2014, ISBN 978-4-04-729458-5)
*Haken no Kouki Altina VI 覇剣の皇姫アルティーナ VI (30 czerwca, 2014, ISBN 978-4-04-729730-2)
*Haken no Kouki Altina VII 覇剣の皇姫アルティーナ VII (30 października, 2014, ISBN 978-4-04-729977-1)
*Haken no Kouki Altina Shokitan 覇剣の皇姫アルティーナ小綺譚 (30 października, 2014, ISBN 978-4-04-729978-8)
*Haken no Kouki Altina VIII 覇剣の皇姫アルティーナ VIII (28 lutego, 2015, ISBN 978-4-04-730230-3)

[[Category:Light novel (Polish)]]

Haken no Kouki Altina PL: Tom 4 Rozdział 1

2018-05-26T21:42:50Z

Sacredus:

==Rozdział 1: Księżniczka Elizabeth==

W mglisty poranek do wrót żeńskiego internatu zapukali goście. Saint Edward Independent Academy otaczały stare mury, zniszczone podczas wojny i zachowane w kiepskim stanie, przez co zdarzało się, że były wykorzystywane przez bandytów, jednak zbóje oczywiście nie pukają... Na wszelki wypadek opiekunka internatu, wcześniej służąca w armii, chociaż dalej ubrana w odzież nocną, wzięła ze sobą długi miecz (nawiasem mówiąc, przekazywany w jej rodzinie od pokoleń).

Za drzwiami stało sześciu rycerzy w czarnych płaszczach zamiast w zwyczajowych czerwonych pelerynach.

 – Przepraszamy za najście o tak wczesnej porze. Jesteśmy rycerzami jej królewskiej mości Charlotte.

 – Co...?!

Opiekunka jako weteran wojenny potrafiła rozpoznać prawdziwych rycerzy po budowie ich ciała i sposobie mowy, dodatkową wskazówką był także wisiorek z herbem królewskim.

Jeden z przybyłych powiedział:

 – Przebywa tutaj dziewczyna nazywająca się Elise Archibald?

 – T-Tak.

Jedynie opiekunka znała prawdziwą tożsamość Elise, dlatego też domyśliła się, że chociaż ta wciąż była uczennicą, nadszedł czas, żeby wypełniła swoją rolę.

 – Madame rozumie sytuację?

 – Tak.

 – W takim razie nie traćmy czasu. Proszę pokazać nam drogę do pokoju księżniczki Elizabeth Victorii.

Elise, czyli Elizabeth, która właśnie skończyła ścielić łóżko, usłyszała pukanie do drzwi. Chwilę później do środka weszło sześciu rycerzy i uklękło przed nią.

Oczywiście za drzwiami zgromadziły się inne uczennice zaciekawione sytuacją, ale szybko zostały przegnane ostrym spojrzeniem opiekunki. Wszystkie były w wieku, w którym wszystko wzbudzało ich ciekawość, zaś szkolne życie nie należało do ekscytujących, tak więc kilka z nich dalej podglądało przez drzwi. W związku z tym całego wydarzenia nie dało się zachować w tajemnicy, jednak rycerzom w ogóle to nie przeszkadzało.

 – Księżniczko Elizabeth, proszę wybaczyć najście, ale to sprawa niecierpiąca zwłoki.

 – Coś się stało jej wysokości?

 – Naczelny lekarz stwierdził, że nie pozostało jej wiele czasu.

 – Co?!

 – Proszę pozwolić mi przekazać prezent od jej wysokości.

Elizabeth wzięła pudełko ozdobione szafirami, które podał jej rycerz. W środku znajdował się biały pierścień z wygrawerowanym herbem królewskim oraz złotą różą, symbolem władzy Wielkiej Brytanni.

 – To znaczy... że zostałam... nową królową?

 – Taka jest wola jej wysokości Charlotte.

Rycerze w milczeniu czekali na odpowiedź, jednak Elizabeth się wahała. Przyjęcie tego pierścienia oznaczało koniec normalnego życia. Nie pójdzie już do szkoły, a na jej barkach spocznie los całego państwa. Otrzyma wielki autorytet, okupiony jednak ceną wolności.

 – To... mój obowiązek. Nie mam zamiaru przed nim uciekać.

Wzięła pierścień i nałożyła go na lewą rękę, jednak był za duży na jej palec i musiała go przytrzymywać, aby nie spadł.

 – Chyba trochę nie pasuje.

 – Aby oficjalnie objąć tron, musisz zostać zaakceptowana przez parlament, jednak zgodnie z tradycją od tej chwili, lady Elizabeth, jesteś już królową Wielkiej Brytanni.

Innymi słowy, prawnie nie objęła jeszcze władzy, ale właśnie została nową władczynią. Jako że rycerze szanowali tradycję, od razu zaczęli ją traktować jak panującą królową. Wyciągnęli miecze z pochw, a następnie czubkami ostrzy dotknęli podłogi.

 – Co prawda, to nie zamek, a ceremonia odbywa się bez świadków... Ale jako rycerze na nasz honor przysięgamy wiernie służyć lady Elizabeth aż do śmierci.

Dziewczyna pokiwała głową.

 – Doceniam to. Powierzam ten naród jak i siebie w wasze ręce.

 – Będziemy was bronić choćby za cenę życia! – krzyknęli jednocześnie rycerze, kłaniając się, po czym schowali miecze.

Jeden z nich powiedział z poważną miną:

 – Wiemy, że to nagłe, ale musisz jak najszybciej wrócić do zamku, lady Elizabeth.

 – Żeby zobaczyć królową?

 – W najlepszym wypadku.

Miny rycerzy zdradzały, w jak złym stanie znajdowała się obecna władczyni.

Zgodnie z prawem Wielkiej Brytanni żałoba po śmierci królowej trwała siedem dni, a okres ten nazywano Cichym Tygodniem. Po jej zakończeniu następował Świt Deklaracji, czyli czas, w którym parlament debatował, czy udzieli poparcia wybranej kandydatce do tronu.

 – Innymi słowy, muszę wrócić przed Cichym Tygodniem? Sytuacja... jest aż tak poważna?

Rycerze sugestywnie zamilkli, co oznaczało, że naprawdę nie mieli ani chwili do stracenia.

Elizabeth rozejrzała się po pokoju. Stolik, przy którym się uczyła, mundurek wiszący na ścianie, jej torba... a przed oczami stanęła jej twarz pewnego chłopaka.

Przez chwilę panowała całkowita cisza.

W końcu Elizabeth uniosła głowę, już oczyszczoną ze zbędnych myśli, mówiąc:

 – Musimy ruszać.

 – Tak. Ludzie wysłani przez Margaret nawet nie zauważą, kiedy lady Elizabeth dotrze do zamku.

Rycerz klęczący z tyłu dodał z obrzydzeniem:

 – Ci ludzie chcą cię obalić, lady Elizabeth.

Użyte przez niego słowa sugerowały, że starał się zapanować nad swoimi emocjami, ale mimo to inny zbrojny próbował go uciszyć.

Elizabeth skinęła głową.

 – Innymi słowy, chcą mnie zabić?

 – Nie dopuścimy do tego. Jeżeli ktoś spróbuje, nie okażemy najmniejszej litości. W normalnej sytuacji powinniśmy użyć królewskiej karocy, jednak podróż trwałaby pięć dni, więc przyjechaliśmy pociągiem, który dotarł do Applewood w ciągu jednego dnia.

 – Jesteście rycerzami, a mimo to skorzystaliście z maszyny na parę?

Naprawdę zaskoczyli tym Elizabeth, w końcu straż królewska znana była z dochowywania nawet najmniejszych formalności.

Rycerz zrobił dumną minę.

 – Ludzie wysłani przez Margaret oczekiwali, że użyjemy karocy. Powóz przygotowaliśmy dopiero na stacji w Applewood... Chociaż nie będzie do ciebie pasować, lady Elizabeth.

 – Nie zostałam jeszcze wybrana przez parlament. Pożyczony powóz mi nie przeszkadza.

Zgodnie z tradycją nowa królowa musiała wjechać do miasta królewską karocą. Obecna sytuacja jednak to uniemożliwiała.

Elizabeth otworzyła swoją szafkę.

 – Zaraz będę gotowa, poczekajcie chwilę.

Sześciu rycerzy zgodnie skłoniło głowy.

Jakiś czas później Elise, czy raczej królowa Elizabeth, wsiadła do powozu i wyruszyła w stronę stacji kolejowej w Applewood.

Za jej plecami rozbrzmiały dzwony na zegarze szkoły.

<center>================================================</center>

Bastian, walcząc ze snem, pokonał w końcu otoczoną wysokim murem drogę z jego internatu. Od razu po wejściu do klasy jego spojrzenie padło na ławkę Elise.

Dziwne, że jeszcze jej nie ma.

Zwykle przychodziła wcześnie rano, żeby się pouczyć albo posprzątać klasę, nawet wtedy, gdy nie miała dyżuru.

 – Hmm. W sumie równie rzadko mam taki przypływ inspiracji jak wczoraj – mruknął do siebie, dotykając swojej torby. W środku znajdowała się jego książka, którą pisał przez całą noc. – No... No, szybciej, na pewno cię poruszy. – Chociaż powiedział to cicho, i tak ściągnął na siebie wzrok kolegów.

Elise jednak się nie pojawiła, a inne dziewczyny, wchodząc do sali, zaczynały między sobą szeptać.

Ponieważ Bastian nie miał za wielu przyjaciół, których mógłby spytać o obecną sytuację, wpadł w podły nastrój.

Jeśli chcesz coś zrobić, po prostu to zrób!

W końcu zebrał w sobie odwagę i podszedł do szepczących między sobą dziewczyn.

 – Cześć, macie może chwilę?

 – He? Ach, tak.

Odpowiedziały mi. Cudzoziemcy są ekstra!

Według etykiety panującej w belgariańskim pałacu nie wolno było przerywać rozmowy szlachcianek. Gdyby złamał tę zasadę, Belgarianki zbladłyby, a potem spaliłyby się ze wstydu z powodu niezręcznej ciszy.

Z niewiadomej przyczyny szlachcice bali się Bastiana.

W tej szkole coś takiego się nie wydarzy... Prawda? Tu chyba mogę sobie pozwolić na normalną rozmowę.

 – Elise zachorowała?

 – Cóż...

Dziewczyny zdumione pytaniem Bastiana spojrzały na siebie.

 – O co chodzi? To coś, czego nie wolno mi powiedzieć?

 – Nie tylko...

Twarz dziewczyny, która wypowiedziała te słowa, zaczęła okazywać strach.

Niedobrze...

W tej szkole starał się zachowywać obraz poważnego, jednak dobrego chłopaka.

 – W porządku, nie masz się czego bać. Nie możecie mi tego powiedzieć?

 – Chodzi o to, że... lady Elise...

 – Lady Elise?

 – Tak. To tak naprawdę Elizabeth Victoria!

Brzdęk! – komuś coś upadło, a cała sala wypełniła się szeptami.

Bastian skinął głową, mówiąc:

 – No dobrze. Więc nie przyszła, bo się przeziębiła, tak?

 – Nie zdziwiło cię to?! Czyżbyś wiedział o wszystkim?! W końcu byliście ze sobą blisko.

 – Nie miałem o niczym pojęcia.

Koledzy rzucili mu pytające spojrzenia.

O nie! Brak zdziwienia po usłyszeniu, że koleżanka jest księżniczką, to wielki błąd.

 – Aach, no tak, zaskoczyło mnie to!

 – Dla Belgarianina rodzina królewska Brytanni nic nie znaczy. Hmph – rzuciła chłodno jego rozmówczyni. W dodatku wszyscy w klasie obrzucili go lodowatymi spojrzeniami.

 – Nie o to chodzi.

Nie patrzę z góry na wasz kraj... Ale jak mam powiedzieć, że jesteśmy w podobnej sytuacji? Swoją drogą, sądzę, że teraz lepiej byśmy się dogadywali.

 – Cóż, może i postępujesz niewłaściwie, ale nadal jesteś belgariańskim szlachcicem. Ech, lady Elise nie jest chora.

 – Więc czemu nie przyszła?

 – Przyjechali po nią rycerze, więc pewnie jest w drodze do pałacu. Prawdopodobnie zostanie naszą nową królową!

Dziewczyny nagle się podekscytowały, a w klasie zawrzało.

Uczęszczanie do tej samej klasy co królowa było wielkim zaszczytem, więc uczniowie zastanawiali się, czy odpowiednio ją traktowali. Dla przykładu Dick i jego banda aż zbledli z przerażenia, w końcu przez ich nękanie Bastiana często dochodziło między nimi a Elise do kłótni.

 – Ach, chwila, czyli już nie pojawi się w szkole?

 – O czym ty mówisz? Przestała być zwykłym obywatelem czy nawet szlachcianką! To królowa! Bardzo mało prawdopodobne, żeby wróciła do szkoły.

 – Heee?! Żeby się z nią zobaczyć...

 – Co to za brak szacunku?! Masz nazywać ją "królowa Elizabeth" albo "jej wysokość"!

 – Serio? Że też została królową...

 – Już nie żyjecie w tym samym świecie.

 – Czyli jeśli ją spotkać, to tylko w ramach jakichś dyplomatycznych negocjacji? Muszę zostać teraz dyplomatą?!

 – Dyplomatą Belgarii? Czyżbyś pochodził z jakiegoś wielkiego rodu? Sądziłam, że jesteś z domu diuka.

Diuk zajmował wysokie miejsce w rankingu społecznym, jednak wciąż nie na tyle, by reprezentować państwo. Właśnie dlatego Bastian użył tego tytułu w swojej fałszywej tożsamości.

Rozmowa z dziewczynami trochę go uspokoiła.

 – Hmm. Nie, z domu hrabiego.

 – Zapomnijmy o tym. Nie uważasz, że nawet diukowi trudno byłoby umówić audiencję z królową?

 – No tak.

Prawdę mówiąc, chciał spotkać się z nią jako trzeci książę Belgarii.

Ale chyba nawet w roli dyplomaty musiałbym posiadać list napisany przez cesarza... Przecież to niemożliwe!

 – Zaraz, powiedziałaś przed chwilą, że jest nową królową, prawda?

 – Coś z tym nie tak?

 – To znaczy, że jeszcze oficjalnie nią nie została, prawda?

 – No tak. Królowa przejmuje tron dopiero po Świcie Deklaracji.

Chyba już o tym słyszałem. Po śmierci królowej zaczyna się tygodniowa żałoba nazywana Cichym Tygodniem. Ale lepiej o tym nie wspominać.

Nawet Bastian potrafił odczytać nastrój otoczenia.

 – Innymi słowy, jeszcze nie objęła tronu, prawda? Dobrze. Czyli wciąż mam szansę jej to dać!

 – C-Co?

 – Muszę spotkać się z nią, zanim zostanie królową.

 – Zapomnij. Chcesz przekazać jej jakąś wiadomość?

 – Można tak powiedzieć.

Skoro już napisałem swoje dzieło, to chyba oczywiste, że chcę jej je dać.

Dziewczyny się zarumieniły.

 – Heeeee! Miłość przekraczająca status społeczny! W dodatku granice!

 – Ale to nie taka opowieść...

Książka Bastiana nosiła tytuł „W mojej prawej ręce drzemie magia, tłukę nią demony”.

Dziewczyny kiwały energicznie głowami, a oczy im błyszczały, jakby ujrzały coś pięknego.

 – Nie szkodzi! Nie musisz się wstydzić! Będziemy cię wspierać!

 – Dobrze...

Chyba coś źle zrozumiały... No ale lepsze to niż pogarda. Wciąż jednak muszę dowiedzieć się, jak znaleźć Elise.

 – To gdzie jest Elise? Pojechała do zamku karocą?

Dziewczyny się skrzywiły.

 – Lady Elizabeth, nie Elise. Użyli wozu, więc pewnie jadą jedynie do stacji w Applewood. Wyruszyli tuż przed tym, jak wyszłyśmy do szkoły, więc pewnie wciąż są w drodze.

Zegar na ścianie nie pokazywał precyzyjnie czasu, więc Bastian wyjął z kieszeni swój kieszonkowy zegarek.

 – Zostało pół godziny. Ciekawe, czy wozem dam radę dojechać na czas.

 – Hmm, jeśli doliczyć czekanie na pociąg, powinieneś zdążyć.

Ale jeśli przyjedzie o czasie, nie będę mieć szansy jej zobaczyć.

Bastian wziął głęboki oddech.

 – Ostatnio się leniłem, nie mam pojęcia, czy dam radę... Ale jeśli dam z siebie wszystko, powinienem dogonić ją w połowie drogi.

 – Co?

 – No więc odpuszczam dziś lekcje. Poinformowanie o tym nauczycieli zostawiam wam, dzięki.

Bastian wziął swoją torbę i wybiegł z klasy.

Wśród uczniów aż zawrzało. Dziewczyny, z którymi rozmawiał Bastian, oczywiście źle zrozumiały jego zachowanie i zaczęły machać chusteczkami, aby dodać mu odwagi.

Skoro nie jest jeszcze królową, to mam szansę przekazać jej książkę osobiście. Znając ją, raczej nie usłyszę od razu "dziękuję", ale na pewno wyśle mi podziękowania później.

Bastian, niemający pojęcia, jak wyglądała polityczna sytuacja Wielkiej Brytanni, wybiegł ze szkoły i ruszył z pełną prędkością przed siebie.

Pierś mnie boli.

Torba przeszkadzała mu w biegu, więc wyjął z niej książkę, a resztę odrzucił gdzieś na bok. Swoje arcydzieło włożył za pas, a potem zacisnął mocniej rzemień, aby nie wypadło. Szkolne buty, które miał na sobie, nie były już w najlepszym stanie. Nie chodziło o to, że wykonano je z kiepskiego materiału. Po prostu żadne obuwie nie zostało stworzone z myślą o kimś, kto potrafi biec szybciej niż galopujący koń.

<center>================================================</center>

Przywódca rycerzy zwał się Graham. Był najstarszym synem rodu służącego brytańskiej rodzinie królewskiej od pierwszego pokolenia. Całe życie trenował szermierkę, dumny z dokonań swojej rodziny. Podczas tej misji pozostawał stale gotowy, by zasłonić królową własnym ciałem.

Co prawda, prawo i technologia zmieniły życie ludzi, ale rycerze cenili sobie tradycję. W tym jednak wypadku królewska karoca pełniła jedynie rolę przynęty, a nowa władczyni podróżowała prostym, zielonym powozem. Chronili ją odziani w czarne płaszcze rycerze, którzy mimo świadomości , iż istnieje wysokie ryzyko utraty życia, zdecydowali się podjąć tego zadania.

Gdyby wszystko poszło według planu Grahama, on i jego towarzysze bezpiecznie zabraliby księżniczkę Elizabeth na stację kolejową, a ich podwładni odciągnęliby uwagę zamachowców. Rozważał też wojskową eskortę do samego zamku, jednak w końcu odrzucił ten pomysł, nie chcąc zostawiać umierającej ustępującej królowej bez ochrony. Poza tym im więcej ludzi brałoby udział w operacji, tym dłużej trwałyby przygotowania, a to właśnie czas był ich największym wrogiem.

Dalej jestem trochę niespokojny... Ale jak na razie wszystko idzie dobrze.

Saint Edward Independent Academy znajdowała się za lasem we wschodniej, rolniczej części państwa. Prowadzące tam drogi były zapuszczone i brakowało przy nich punktów postojowych, tak więc nie mając innego wyjścia, musieli jechać bezpośrednio na stację. Z tego też powodu do powozu wybrali dwa małe, ale za to szybkie i wytrzymałe konie.

Sześciu wojaków otaczało ich pojazd, a Graham oraz drugi rycerz siedzieli wewnątrz naprzeciwko Elizabeth. Obok niej zajmował miejsce właściciel powozu.

Od wyjazdu z akademii księżniczka nie odezwała się ani słowem.

 – ...

 – Jesteś pani w złym nastroju? – spytał Graham.

Elizabeth pokręciła głową, mówiąc:

 – Nie. Chociaż odrobinę się denerwuję... No i złożyłam pewną obietnicę, więc trochę żałuję tak nagłego wyjazdu.

 – Obiecałaś coś komuś z klasy?

 – Tak, ale to zwykła, dziecinna obietnica. Powinien to zrozumieć.

 – To oczywiste.

Graham skinął głową, nie drążąc dalej tematu.

Pewnie chodzi o chłopaka. – Słysząc, jak ta młoda, piękna księżniczka mówi o kimś przeciwnej płci, rycerz poczuł ukłucie w sercu. Nie mnie się tym przejmować. Lady Elizabeth jest inteligentna, nie będzie mieszać spraw osobistych z pracą. Teraz ma losy całego narodu na głowie. – Mimo tych myśli Graham westchnął.

Elizabeth spojrzała na niego pytająco.

 – Hmm?

 – Najmocniej przepraszam – rzucił pospiesznie, wyglądając przez okno, za którym roztaczał się las.

Droga przed nimi była zaniedbana, a w dodatku pełna kałuż po zeszłonocnym deszczu.

Tym razem to Elizabeth przerwała ciszę.

 – Sir, napisał pan coś kiedyś?

 – Książkę? Nie, spod mojej ręki wychodziły jedynie raporty.

 – To normalne.

 – Wasza wysokość coś napisała?

 – Nie. Nigdy nie myślałam, żeby zostawić po sobie jakąś opowieść.

Graham zamilkł, ponownie nie drążąc dalej. Elizabeth wydawała się wrażliwa, podobnie jak inne dziewczyny w jej wieku.

Co prawda, ta cecha czyni młode panny atrakcyjniejszymi, ale władczyni państwa nie przystoi. Jednak nie powinno to stanowić problemu. Po przejęciu tronu takie przyziemne zachcianki odejdą bez śladu. Jest jak motyl opuszczający kokon, gdzieś pomiędzy dwoma różnymi światami.

Nagle rozległ się odgłos wystrzałów, a chwilę później słowa innego rycerza mało nie przyprawiły Grahama o zawał serca.

 – Woźnica nie żyje!

Powóz Elizabeth miał tylko jedną parę drzwi, a miejsce woźnicy znajdowało się poza wnętrzem. Nie mogli ryzykować wyjścia na zewnątrz, więc Graham, chwytając miecz, krzyknął do jednego z eskortujących ich rycerzy:

 – Prowadź konie! Nie zatrzymywać się aż do głównej drogi!

Co jest?!

Inny z rycerzy, podskakujący wewnątrz powozu, spytał:

 – Pułapka?

 – Jeśli tak, to bandyci. Nie ma szans, żeby ludzie Margaret nas znaleźli!

 – Nie jedziemy trochę za szybko?

Drżenie powozu stawało się coraz silniejsze, co oznaczało, że konie przyspieszały. Droga przez las często skręcała, nie mieli pewności, czy uda im się wyjść na miejsce woźnicy, a w dodatku pokonanie tej trasy ciężkim powozem przy tak wysokiej prędkości zakrawało o cud. Trudno też było zapanować nad wystraszonymi końmi, a jechali już tak szybko, że pojazd przechylał się na boki.

 – Lady Elizabeth, proszę uważaaa...!

 – Hiiaaa!

Graham błyskawicznie objął siedzącą przed nim dziewczynę. Po chwili poczuł silne uderzenie i na moment stracił skupienie, jednak czuł kolejne wstrząsy. Kiedy otworzył oczy, nie mając pojęcia, ile czasu minęło, upewnił się, czy księżniczka wciąż jest w jego rękach.

 – Lady Elizabeth, nic ci się nie stało?!

 – Jestem cała.

 – Co za ulga. Możesz się ruszyć?

 – Prawdopodobnie.

Powóz się przewrócił. Drugi z rycerzy nie miał tyle szczęścia, leżał z głową wykręconą do tyłu, więc przy uderzeniu skręciło mu kark. Nie mieli jednak czasu nawet zmówić za niego modlitwy.

 – Lady Elizabeth, musimy się stąd wydostać.

Graham spojrzał w stronę drzwi i otworzył je silnym kopnięciem.

Wrogowie jeszcze nas nie dogonili. Powóz wywrócił się przez zbyt wysoką prędkość, więc wciąż powinniśmy mieć nad nimi przewagę.

 – Lady Elizabeth, proszę pojechać na koniu z jednym z rycerzy! Nie będzie ci wygodnie, ale z wymierzeniem kary proszę poczekać na dotarcie do stolicy.

 – Co sir planuje zrobić?

 – Dogonię was później.

Graham wyniósł księżniczkę z powozu.

Nie wiemy nawet, z kim walczymy. Jeśli to bandyci, dam radę ich zatrzymać na jakiś czas, ale jeżeli...

 – Jeżeli to bandyci, nie ma szans, bym z nimi przegrał, nieważne, ilu by ich nie było.

 – To na pewno tylko zbóje?

 – Prawdopodobnie.

Graham miał zbyt mało informacji, nie widział nawet cienia ich przeciwnika. Gdyby był jednym z rycerzy jadących na zewnątrz, może mógłby dokonać lepszego osądu.

Po wyjściu z powozu rozejrzał się po okolicy.

Zobaczył martwe konie, a także rycerzy w czarnych strojach. Jego bracia, strażnicy królewscy, leżeli martwi.

 – C-Co się stało?!

 – Czyżby zostali zabici? – spytała drżącym głosem Elizabeth.

Panowały niespokojne czasy, jednak Elise była zwykłą dziewczyną uczęszczającą do akademii dla dzieci szlachty. Po raz pierwszy zobaczyła, jak ktoś umiera podczas walki, nic więc dziwnego, że czuła się zszokowana.

Graham miał doświadczenie bitewne, jednak od lat nie walczył na froncie. Teraz jego przyjaciele, którzy podążali razem z nim tą samą drogą, leżeli martwi, więc i on nie mógł zapanować nad swoimi emocjami.

Ich przeciwnik był na tyle silny, że mógł pokonać elitarną straż królewską.

Od strony, z której jechali, dobiegł tupot kroków całego oddziału. Wrogowie mieli ze sobą piki, strzelby oraz lekkie zbroje armii Wielkiej Brytanni. Prowadził ich mężczyzna w niebieskim mundurze z medalami na piersi, zapewne dowódca tej formacji.

 – Z jakiej jednostki jesteście, śmiecie?! Jak śmiecie atakować straż królewską?!

 – Kukuku. Straż królewska wykorzystująca używany powóz, w dodatku przebrana w czarne płaszcze. Twoi przodkowie przewracają się w grobach.

 – Jak śmiesz celować we mnie, wiedząc, że chronię jej królewską mość... i jeszcze obrażać moich przodków!

 – To dla dobra kraju.

Graham z mieczem w ręku zasłonił swoim ciałem Elizabeth.

Za nimi leżał powóz oraz roztaczał się las, a jakieś trzydzieści stóp z przodu stało trzystu żołnierzy gotowych otworzyć ogień w każdej chwili. Nie była to duża liczba, jednak ze straży królewskiej pozostał tylko Graham, a ucieczka i jednocześnie dalsza eskorta Elizabeth okazałaby się wyjątkowo trudna.

Pot spłynął po czole rycerza.

 – Sir, także jesteś dowódcą oddziału Wielkiej Brytanni. Ta osoba tutaj to lady Elizabeth, następczyni tronu wybrana przez jej wysokość Charlotte. Masz zamiar ją zabić własnymi rękami?

 – Królowa pacyfistka jedynie hamuje rozwój kraju. Skoro tego nie dostrzegasz, to znaczy, że straż królewska trochę przyrdzewiała.

 – Ty gnoju...

Najwyraźniej nie obchodziło go, kim był Graham ani że Elizabeth została wybrana na królową. Kiedy mężczyzna wycelował w rycerza, ten powiedział spokojnie:

 – Lady Elizabeth, proszę uciekać. Kupię ci trochę czasu.

 – Co?! Chcesz się poświęcić?

 – Nie tak miał wyglądać plan... ale nie jestem zbyt bystry. Musieli przejrzeć naszą przynętę.

 – Dlaczego właściwie...

 – To chyba zasługa doradcy księżniczki Margaret, Oswalda Coultharda. Podobno jest wyjątkowo przenikliwy.

Dlatego właśnie podjęto taką, a nie inną decyzję.

Po przemyśleniu wszystkiego zwolennicy królowej doszli do wniosku, że mobilizacja armii, żeby odebrać Elizabeth, nie wchodziła w grę, bo skończyliby ją dopiero po śmierci królowej. Wysłano zatem mały oddział straży królewskiej. Graham nie miał pojęcia, jakim sposobem ich przejrzano, jednak niezaprzeczalnym faktem było, że przygotowano tu na nich pułapkę.

Sytuacja nie malowała się różowo, jednak dopóki księżniczka żyła, wciąż istniała szansa, że da radę uciec.

 – Proszę uciekać! Jeśli tu zostaniesz, nie będę w stanie walczyć!

 – Nie pozwalam ci umrzeć!

 – Oczywiście. Dogonię waszą wysokość później!

To było oczywiste kłamstwo.

Kiedy Elizabeth się oddaliła, Graham uniósł miecz, przyjmując pozycję do walki.

Jednak w jego stronę były wycelowane strzelby, które wystrzeliłyby, gdyby tylko się ruszył. Dookoła leżały ciała jego towarzyszy. Wiedział, że niedługo spotka go taki sam los, żałował jednak, iż nie dał rady odeskortować przyszłej królowej w bezpieczne miejsce.

Po jego policzku spłynęła łza.

Boże, czemuś mnie opuścił?

Wyposażony jedynie w miecz, srebrną zbroję, stalową tarczę oraz mały pistolet trwał w pozycji bojowej, osłaniając uciekającą księżniczkę.

Wrogi dowódca uniósł rękę, a następnie opuścił ją z krzykiem:

 – Ognia!

Po lesie rozniosło się echo wystrzałów.

<center>================================================</center>

Elizabeth nie spodziewała się, że coś takiego może się wydarzyć, jednak nie chcąc sprawiać rycerzom kłopotów, założyła skórzane buty. Dzięki temu mogła biec w stronę lasu bez żadnych problemów – w ceremonialnym obuwiu byłoby to niemożliwe. Miała jednak dopiero szesnaście lat, więc wytrenowany żołnierze, nawet w pełnej zbroi i z bronią, nie powinni mieć kłopotów z dogonieniem jej. W końcu dotarły do niej odgłosy kroków, a że przeciwników było trzystu, ukrycie się stanowiłoby nie lada wyzwanie.

Ktoś wystrzelił w stronę Elizabeth.

Widzą mnie?

Po wystrzale w tamtym miejscu zebrała się grupka żołnierzy. Jeden z nich ze śmiechem rzucił:

 – Znalazłem cię.

Przypominało to polowanie na lisa. Elizabeth już wcześniej nienawidziła tego sportu, ale teraz przysięgła sobie, że jeżeli z tego wyjdzie, nigdy w życiu nie weźmie w czymś takim udziału.

Padł kolejny strzał.

Dziewczyna poczuła ciepło na ramieniu.

 – Oooch!

Potknęła się. Nie ze względu na ranę, która była tylko draśnięciem, ale to nogi odmówiły jej posłuszeństwa ze strachu. Upadła na gałęzie, robiąc spory hałas i raniąc sobie przy tym mały palec.

 – Zrobione! – krzyknęli żołnierze.

W-Wciąż mogę się ruszać. Trzeba uciekać. Ale co dalej... Jeśli pobiegnę dalej, znowu zaczną strzelać i następnym razem mogą trafić. Strzał w głowę będzie bezbolesny, ale jeżeli kula przeszyje nogę albo talię, czeka mnie bolesny koniec...

 – Uuu...

Nieważne, to i tak mój limit. Grahamie, który dałeś mi szansę na ucieczkę, rycerze, którzy zginęliście w powozie, naprawdę przepraszam. Zapewne zawiodłam także królową. Wybrała mnie, a ja ginę w takim miejscu. W dodatku jeśli tron obejmie Margaret, z pewnością dojdzie do wojny.

Chociaż Elizabeth rozmawiała z nią jedynie kilka razy, przed oczami stanął jej obraz Margaret mówiącej:

 – Polityka mnie nie obchodzi, chyba że pojawi się w niej coś interesującego.

Wiedziała też, że coraz więcej obywateli, i to nie tylko mężczyzn, popiera wypowiedzenie wojny. Było jej szkoda tych wszystkich ludzi, których nie da rady obronić, przez co rodziny stracą ojców, mężów czy braci.

Popierający konflikt nigdy nie doświadczyli tego, co ona – żołnierzy używających broni palnej do odbierania życia. Gdyby na własne oczy zobaczyli tę tragedię, może zrozumieliby całe to okrucieństwo i ponownie przemyśleli decyzję o wypowiedzeniu wojny.

Tupot kroków stawał się coraz silniejszy. W końcu Elise usłyszała rozmowę żołnierzy.

 – To ja ją trafiłem!

 – Nie, bo ja!

 – Bzdura! To ja ją zatrzymałem!

 – Jeśli rozmawiacie o tym, kto ją trafił, przykro mi, ale to moja sprawka.

Traktowali polowanie jak zabawę. Zdawali sobie w ogóle sprawę, że ich cel wciąż żyje i może działać?

W końcu, tropiąc ślady krwi, znaleźli Elizabeth.

Ich oczy spotkały się ze wzrokiem księżniczki.

 – Wciąż żyje – ktoś krzyknął.

Wszyscy nagle się ożywili, a ich krzyk radości przypominał ryk bestii.

Kiedy gotowali się do ataku, Elizabeth przysięgła sobie, że zachowa świadomość do ostatniej chwili.

Bała się.

Była tak przerażona, że zapomniała nawet, jak zmówić modlitwę.

Zamknęła oczy.

I wtedy usłyszała znajomy głos.

 – Elise!

Z lasu wybiegł chłopak, pokonał żołnierzy uzbrojonych w strzelby, a następnie podniósł i mocno objął leżącą bezradnie na ziemi Elizabeth.

[[File:Haken no Kouki Altina - Volume 04 - 053.jpg|thumb]]

Ponownie rozległ się huk wystrzałów.

Chłopak skoczył przed siebie. Miejsce, w którym znajdował się chwilę wcześniej, zostało przeorane pociskami. Sprawiał wrażenie jelenia w naturalnym środowisku, błyskawicznie przemieszczając się pomiędzy drzewami, mimo że na rękach niósł drugą osobę.

W końcu powiedział z uśmiechem na twarzy:

 – Głupia! Nie powiedziałem ci, żebyś krzykiem kontrowała żądzę krwi przeciwników?!

 – T-Ty... chyba mam zwidy...

 – Ugryzłaś się w język, Elise?

Chłopak, którego miała już nigdy więcej nie zobaczyć, przybliżył do niej swoją twarz.

 – Bastian!

 – Tak?

 – D-Dlaczego tutaj jesteś?

 – Obietnica – odpowiedział z kamienną twarzą.

Pędził jak wichura, albo raczej jak rozpędzony pociąg, a tupot jego kroków przypominał tętent końskich kopyt.

 – Obie... tnica?

 – Obiecałaś, że przeczytasz moją książkę! Skończyłem ją!

 – Jesteś głupi?

 – Oszukałaś mnie?

 – Nie. Nie okłamałam cię, ale... Ale... Żeby prześcignąć powóz...

Już nie mówiąc o tym, że ocalił ją przed żołnierzami.

Bastian zmarszczył czoło.

 – Miałem zamiar cię wyprzedzić i dać ci to, zanim dojedziesz na stację. W końcu, znając cię, wysłałabyś mi swoją opinię listownie.

 – To chyba oczywiste...

 – W takim razie dobrze zrobiłem... no ale zobaczyłem padłe konie, martwych rycerzy i przewrócony powóz.

 – ...

Serce Elizabeth przyspieszyło na samą myśl o martwym woźnicy i rycerzach.

Bastian przywykł do widoku martwych ludzi? Wydaje się niewzruszony.

 – Sądząc po strojach, to zapewne członkowie straży królewskiej, jednak nigdzie nie mogłem znaleźć twojego ciała. Dopiero po chwili od strony lasu usłyszałem hałas, więc pomyślałem, że cię ścigają.

 – Zwykle ludzie by uciekli, wyczuwając takie niebezpieczeństwo...

 – Jesteś głupia, Elise.

 – He?

 – Wtedy nie mogłabyś przeczytać mojego arcydzieła. Spędziłem nad nim caluśką noc.

 – ...Sam jesteś głupi.

 – Co?

 – Naprawdę... głupi.

Elizabeth się rozpłakała.

 – He? Eee... Elizabeth, czemu płaczesz?! Coś cię boli?! Jesteś ranna?!

Dziewczyna, kręcąc głową, wytarła łzy palcami.

 – Nie. Nic mi nie jest.

Z jednej strony opłakiwała ludzi, którzy zginęli, a z drugiej była wdzięczna za ratunek. W końcu smutek, rozpacz i wyrzuty sumienia wezbrały w niej do tego stopnia, że dała im wszystkim ujście w jednej chwili.

 – Oszczędź mnie. Ja wiem, że moje dzieło chwyta za serce, ale żeby poruszyć się do łez jeszcze przed jego przeczytaniem...

 – Głupek.

Bastian, pędząc szybciej niż jakikolwiek koń, wybiegł z lasu.

<noinclude>
{| border="1" cellpadding="5" cellspacing="0" style="margin: 1em 1em 1em 0; background: #f9f9f9; border: 1px #aaaaaa solid; padding: 0.2em; border-collapse: collapse;"
|-
| Wróć do [[Haken no Kouki Altina PL: Tom 4 Prolog 3|Prolog III]]
| [[Haken no Kouki Altina PL|Strona Główna]]
|-
|}
</noinclude>

Haken no Kouki Altina PL: Tom 4 Prolog 3

2018-05-26T21:31:25Z

Sacredus:

==Prolog III: Czarna księżniczka i biały rycerz==
[[File:Haken no Kouki Altina - Volume 04 - 059.jpg|thumb]]
 – Egzekucja będzie odpowiednia.

W jednej z wież królewskiego zamku, Queen’s Tower, księżniczka Margaret Steelart przygotowywała się do wyjścia. Miała na sobie jedwabną suknię i mimo jedynie siedemnastu lat (w Wielkiej Brytanni pełnoletność osiągało się z ukończeniem osiemnastu) można ją było uznać za wspaniałą damę.

Jedna z otaczających ją półnagich służących masowała jej długie, zgrabne nogi, a druga czesała sięgające do pasa, czarne włosy.

W samym pokoju znajdowało się łóżko okryte skórą białego tygrysa, białe kolumny, okrągłe okna, zwisająca z sufitu flaga Wielkiej Brytanni oraz stojąca trzy kroki od księżniczki sofa, na której siedział mężczyzna odziany w wojskowy mundur.

 – Jedynie egzekucja. Jakaś litościwa.

Był nie tylko wysoki, ale miał też długie kończyny, dobrze pasujące do jego stroju, siwe włosy oraz jasnoniebieskie oczy. Nazywał się Oswald Coulthard i pełnił rolę doradcy księżniczki, choć oficjalnie był jedynie jej strażnikiem. Dzięki jej pomocy już w wieku dwudziestu lat osiągnął stopień pułkownika, co biorąc pod uwagę, że był trzecim synem kupca, stanowiło wyjątkową rzadkość.

Margaret rzuciła mu spojrzenie.

 – Ach, czyż to cię nie zadowala?

 – Ależ skąd. Proszę wybaczyć okazanie tak grubiańskiego zachowania w obliczu waszej mądrej wysokości.

 – Więc czemu nie wykonujesz rozkazu?

 – Masz na myśli wymierzenie kary złodziejowi chleba?

 – Tak. Ma zostać stracony.

 – W takim razie wykonam rozkaz. Z drugiej strony nie mogę dopuścić, by twe piękne oczy ujrzały zwłoki... Jeśli jednak nigdy więcej nie pojawi się przed twym obliczem, gwarantuję, iż twoje uszy nigdy nie zostaną skalane jego imieniem.

 – Oj, oj. Sugerujesz... Ach... Mam go wypuścić?

 – Nie to miałem na myśli.

 – Ach, rozumiem. To doprowadziłoby do krytyki typu „księżniczka musi być demonem wcielonym, skoro posłała na szubienicę za kradzież bochenka chleba”. Ciekawe, jak będą mnie znieważać. Już nie mogę się doczekać – powiedziała Margaret, radośnie się śmiejąc.

Oswald zachował kamienną twarz.

 – Żyję jedynie po to, by ci służyć, księżniczko. Przysługi, jakiej mi udzieliłaś, nie jestem w stanie spłacić nawet moim życiem. Jak ktoś tak wspaniałomyślny miałby się przejmować prostym złodziejem chleba i opiniami poddanych?

 – W rzeczy samej.

 – Nie wykonam tego rozkazu z powodu twych pięknych nóg. Nie mogę pozwolić, by ujrzał je jakikolwiek inny mężczyzna.

 – Och, jakiś ty zaborczy.

 – Nie wstydzę się tego, gdyż twe nogi są cenniejsze niż jakikolwiek skarb na tym świecie.

 – Fufu. Widzę, że wciąż w pochlebstwach nie masz sobie równych.

 – To ty mi, pani, zbytnio schlebiasz.

Kiedy pokojówka przeszła do wmasowywania olejku w kolana księżniczki, ta uniosła krawędź sukni i rozchyliła nogi tak, że prawie można było zajrzeć pod jej ubranie.

 – Zmęczyło mnie to, zostawię tę kwestię tobie. Porozmawiajmy o czymś ciekawszym.

 – Rozumiem. – Oswald pozostał obojętny na zachowanie księżniczki.

W tym momencie zza drzwi dobiegło:

 – Raport.

 – Wejść. – Oswald nie zmienił swojego poważnego tonu.

 – Proszę mi wybaczyć!

Do pokoju weszła kobieta o krótkich, czarnych włosach i w mundurze oficerskim, która prawie natychmiast zasalutowała, przykładając dwa palce do czoła. U jej lewego boku zwisał długi miecz, u prawego pistolet, a przy pasie dwa sztylety. Przez ramię miała przerzuconą strzelbę, do której amunicja znajdowała się w kieszeni na jej klatce piersiowej. Wygląd tej dziewczyny pasowałby raczej do pola bitwy, a nie pałacu, w którym się znajdowała. Nazywała się Glenda, była adiutantem Oswalda i jednocześnie porucznikiem, mimo że skończyła ledwie osiemnaście lat.

 – Dostrzeżono szczura!

Nie miała na myśli gryzonia, lecz jednego ze szpiegów, których wysłał Oswald. To była jedna z takich wiadomości, które przekazywano jedynie w formie ustnej, by nie pozostawić po nich śladu.

Dziewczyna zasalutowała Margaret, wyszeptała treść informacji Oswaldowi do ucha, a następnie po ponownym salucie opuściła pokój.

Margaret westchnęła.

 – Cóż za nudne dziecko. Użyłaby przynajmniej szminki. W końcu urodziła się szlachcianką.

Wielką Brytannią rządziła królowa, w armii także służyło wiele kobiet, chociaż rzadko kiedy wysyłano je na front, a szlachetnie urodzone, jak Glena będąca córką diuka, były całkowicie bezpieczne od tego losu.

Oswald nie odpowiedział księżniczce, dopóki nie upewnił się, że porucznik wyszła.

 – Królowa wykonała swój krok.

Zadaniem szpiegów ukrytych w zamku było obserwowanie królowej Charlotte Steelart. Tron przejmowały zawsze kobiety... o ile nie pojawiały się akurat żadne komplikacje, jak wojna. Życie tutaj, w szczególności klas wyższych, charakteryzowało się o wiele większą stabilnością i dostatkiem niż w krajach rządzonych przez mężczyzn. Jednak jej wysokość miała już pięćdziesiąt lat i była chorowita, tak więc zbliżał się czas, by ogłosiła następczynię tronu. Sprawy nie ułatwiał fakt, iż król umarł za młodu podczas epidemii, nie zostawiając żadnego dziedzica.

Gdyby wszystko poszło gładko, władzę objęłaby córka młodszego brata królowej, Margaret Steelart. Oczywiście Oswald także by na tym zyskał.

Istniał jednak pewien problem.

Ojciec Margaret należał do frakcji chcącej podbić inne państwa przy użyciu nowych technologii. Zyskiwali coraz większe uznanie w parlamencie, wojsku oraz u poddanych, tak więc większość obywateli kraju była za wypowiedzeniem wojny.

Z drugiej strony leżała frakcja uważająca za najważniejsze pokój oraz ekonomię. Właśnie za nią opowiadała się królowa. Sprzeciwianie się pierwszej grupie było niewiarygodnie trudne, tak więc na tron najprawdopodobniej miała zostać wybrana osoba, która popiera jej poglądy i nie ugnie się przed frakcją "wojenną".

Dlatego właśnie Oswald kazał ją szpiegować.

Margaret, unosząc brzeg sukni jeszcze wyżej, spytała z udawanym zaciekawieniem:

 – Chodziło o ciotkę?

Pokojówka zaczęła masować wewnętrzną część ud swojej pani.

 – Ach – westchnęła Margaret, uśmiechając się uwodzicielsko.

Oswald jednak nie uległ, patrząc cały czas prosto w jej bursztynowe oczy.

 – Królowa wezwała sześciu rycerzy z królewskiej straży.

 – Och?

Chociaż księżniczka odpowiedziała kompletnie obojętnym tonem, ta informacja pobudziła Oswalda.

 – Jeżeli sześciu zbrojnych zostaje wezwanych do komnaty królowej wraz z szambelanem, śmiem twierdzić, że zostało im przekazane imię następczyni tronu.

 – Ach, niedobrze. Kogo wybrała ciotka?

 – Gdyby to była wasza wysokość, posłaniec już by tutaj dotarł.

Znajdowali się w tym samym zamku, tylko w innej wieży niż królowa. Przebycie drogi między nimi, nawet okrężnej, nie zajęłoby więcej niż pół godziny.

 – Właśnie, dziwne. Wyjątkowo dziwne. Czemu nie ma tu nikogo, chociaż wybrano mnie do korony? – powiedziała celowo Margaret.

Było oczywiste, że nie ją wytypowano, jednak nawet powaga sytuacji nie powstrzymała jej przed ironicznym żartem. Zresztą samo przygnębienie traktowała jako rozrywkę. Być może ze względu na jej pozycję, być może miała coś z głową, jednak bez wątpienia jej odpowiedź nie należała do normalnych.

Oswald wrócił do tematu.

 – Podejrzewam, że udali się na wschód, w stronę Applewood.

 – Rozumiem, rozumiem. W takim razie wybrała Liz.

Chodziło o jej kuzynkę i jednocześnie córkę młodszej siostry królowej, Elizabeth Victorię, która miała dopiero szesnaście lat.

Liz zajmowała niską pozycję w kolejce do tronu i była bardzo młoda, jednak jej temperament, osobowość, silne poczucie sprawiedliwości oraz pacyfizm bardzo przypominały cechy Charlotte.

 – Księżniczka Elizabeth będzie uczyć się aż do lipca. Królowa musi poczekać do tego czasu, by ogłosić ją następczynią tronu, jednak ze względu na stan zdrowia już teraz podjęła decyzję.

 – Ojej, ciocia jest chora, tak się martwię.

 – Jesteś wyjątkowo troskliwa, pani. Jej wysokość by się niezmiernie ucieszyła, gdyby usłyszała te słowa.

 – Bez wątpienia. I? Mam pogratulować Liz, kiedy otrzyma koronę?

 – To nie będzie konieczne.

 – Ach, szkoda, różowe róże bardziej do niej pasują.

 – Rozumiem. Ale czy nie są zbyt jasne na wieniec?

 – Naprawdę? W takim razie wybiorę inne kwiaty.

 – Proszę, byś się trochę z tym wstrzymała.

 – Ach, tylko mnie nie zanudź, Oswaldzie.

 – Oczywiście.

Oczywistym było, że Margaret nie zostanie wybrana jako następczyni tronu, tak więc poczynili już wcześniej odpowiednie przygotowania. Powiadomili swoich ludzi w Applewood, aby żaden z wysłanych sześciu rycerzy ani towarzysząca im Elizabeth nie dotarli bezpiecznie do zamku.

Oswald zmienił temat na uliczne występy, a podczas rozmowy knuł dalsze plany, gdyż posadzenie Margaret na tronie było dla niego dopiero pierwszym krokiem. Przed oczami miał mapę świata, skoncentrowaną na Belgarii i sąsiadującym im krajom.

<noinclude>
{| border="1" cellpadding="5" cellspacing="0" style="margin: 1em 1em 1em 0; background: #f9f9f9; border: 1px #aaaaaa solid; padding: 0.2em; border-collapse: collapse;"
|-
| Wróć do [[Haken no Kouki Altina PL: Tom 4 Prolog 2|Prolog II]]
| [[Haken no Kouki Altina PL|Strona Główna]]
| Idź do [[Haken no Kouki Altina PL: Tom 4 Rozdział 1|Rozdział 1]]
|-
|}
</noinclude>

Haken no Kouki Altina PL: Tom 4 Rozdział 1

2018-05-26T21:30:13Z

Sacredus: Created page with "==Rozdział 1: Księżniczka Elizabeth== W mglisty poranek do wrót żeńskiego internatu zapukali goście. Saint Edward Independent Academy otaczały stare mury, zniszczone..."

==Rozdział 1: Księżniczka Elizabeth==

W mglisty poranek do wrót żeńskiego internatu zapukali goście. Saint Edward Independent Academy otaczały stare mury, zniszczone podczas wojny i zachowane w kiepskim stanie, przez co zdarzało się, że były wykorzystywane przez bandytów, jednak zbóje oczywiście nie pukają... Na wszelki wypadek opiekunka internatu, wcześniej służąca w armii, chociaż dalej ubrana w odzież nocną, wzięła ze sobą długi miecz (nawiasem mówiąc, przekazywany w jej rodzinie od pokoleń).

Za drzwiami stało sześciu rycerzy w czarnych płaszczach zamiast w zwyczajowych czerwonych pelerynach.

 – Przepraszamy za najście o tak wczesnej porze. Jesteśmy rycerzami jej królewskiej mości Charlotte.

 – Co...?!

Opiekunka jako weteran wojenny potrafiła rozpoznać prawdziwych rycerzy po budowie ich ciała i sposobie mowy, dodatkową wskazówką był także wisiorek z herbem królewskim.

Jeden z przybyłych powiedział:

 – Przebywa tutaj dziewczyna nazywająca się Elise Archibald?

 – T-Tak.

Jedynie opiekunka znała prawdziwą tożsamość Elise, dlatego też domyśliła się, że chociaż ta wciąż była uczennicą, nadszedł czas, żeby wypełniła swoją rolę.

 – Madame rozumie sytuację?

 – Tak.

 – W takim razie nie traćmy czasu. Proszę pokazać nam drogę do pokoju księżniczki Elizabeth Victorii.

Elise, czyli Elizabeth, która właśnie skończyła ścielić łóżko, usłyszała pukanie do drzwi. Chwilę później do środka weszło sześciu rycerzy i uklękło przed nią.

Oczywiście za drzwiami zgromadziły się inne uczennice zaciekawione sytuacją, ale szybko zostały przegnane ostrym spojrzeniem opiekunki. Wszystkie były w wieku, w którym wszystko wzbudzało ich ciekawość, zaś szkolne życie nie należało do ekscytujących, tak więc kilka z nich dalej podglądało przez drzwi. W związku z tym całego wydarzenia nie dało się zachować w tajemnicy, jednak rycerzom w ogóle to nie przeszkadzało.

 – Księżniczko Elizabeth, proszę wybaczyć najście, ale to sprawa niecierpiąca zwłoki.

 – Coś się stało jej wysokości?

 – Naczelny lekarz stwierdził, że nie pozostało jej wiele czasu.

 – Co?!

 – Proszę pozwolić mi przekazać prezent od jej wysokości.

Elizabeth wzięła pudełko ozdobione szafirami, które podał jej rycerz. W środku znajdował się biały pierścień z wygrawerowanym herbem królewskim oraz złotą różą, symbolem władzy Wielkiej Brytanni.

 – To znaczy... że zostałam... nową królową?

 – Taka jest wola jej wysokości Charlotte.

Rycerze w milczeniu czekali na odpowiedź, jednak Elizabeth się wahała. Przyjęcie tego pierścienia oznaczało koniec normalnego życia. Nie pójdzie już do szkoły, a na jej barkach spocznie los całego państwa. Otrzyma wielki autorytet, okupiony jednak ceną wolności.

 – To... mój obowiązek. Nie mam zamiaru przed nim uciekać.

Wzięła pierścień i nałożyła go na lewą rękę, jednak był za duży na jej palec i musiała go przytrzymywać, aby nie spadł.

 – Chyba trochę nie pasuje.

 – Aby oficjalnie objąć tron, musisz zostać zaakceptowana przez parlament, jednak zgodnie z tradycją od tej chwili, lady Elizabeth, jesteś już królową Wielkiej Brytanni.

Innymi słowy, prawnie nie objęła jeszcze władzy, ale właśnie została nową władczynią. Jako że rycerze szanowali tradycję, od razu zaczęli ją traktować jak panującą królową. Wyciągnęli miecze z pochw, a następnie czubkami ostrzy dotknęli podłogi.

 – Co prawda, to nie zamek, a ceremonia odbywa się bez świadków... Ale jako rycerze na nasz honor przysięgamy wiernie służyć lady Elizabeth aż do śmierci.

Dziewczyna pokiwała głową.

 – Doceniam to. Powierzam ten naród jak i siebie w wasze ręce.

 – Będziemy was bronić choćby za cenę życia! – krzyknęli jednocześnie rycerze, kłaniając się, po czym schowali miecze.

Jeden z nich powiedział z poważną miną:

 – Wiemy, że to nagłe, ale musisz jak najszybciej wrócić do zamku, lady Elizabeth.

 – Żeby zobaczyć królową?

 – W najlepszym wypadku.

Miny rycerzy zdradzały, w jak złym stanie znajdowała się obecna władczyni.

Zgodnie z prawem Wielkiej Brytanni żałoba po śmierci królowej trwała siedem dni, a okres ten nazywano Cichym Tygodniem. Po jej zakończeniu następował Świt Deklaracji, czyli czas, w którym parlament debatował, czy udzieli poparcia wybranej kandydatce do tronu.

 – Innymi słowy, muszę wrócić przed Cichym Tygodniem? Sytuacja... jest aż tak poważna?

Rycerze sugestywnie zamilkli, co oznaczało, że naprawdę nie mieli ani chwili do stracenia.

Elizabeth rozejrzała się po pokoju. Stolik, przy którym się uczyła, mundurek wiszący na ścianie, jej torba... a przed oczami stanęła jej twarz pewnego chłopaka.

Przez chwilę panowała całkowita cisza.

W końcu Elizabeth uniosła głowę, już oczyszczoną ze zbędnych myśli, mówiąc:

 – Musimy ruszać.

 – Tak. Ludzie wysłani przez Margaret nawet nie zauważą, kiedy lady Elizabeth dotrze do zamku.

Rycerz klęczący z tyłu dodał z obrzydzeniem:

 – Ci ludzie chcą cię obalić, lady Elizabeth.

Użyte przez niego słowa sugerowały, że starał się zapanować nad swoimi emocjami, ale mimo to inny zbrojny próbował go uciszyć.

Elizabeth skinęła głową.

 – Innymi słowy, chcą mnie zabić?

 – Nie dopuścimy do tego. Jeżeli ktoś spróbuje, nie okażemy najmniejszej litości. W normalnej sytuacji powinniśmy użyć królewskiej karocy, jednak podróż trwałaby pięć dni, więc przyjechaliśmy pociągiem, który dotarł do Applewood w ciągu jednego dnia.

 – Jesteście rycerzami, a mimo to skorzystaliście z maszyny na parę?

Naprawdę zaskoczyli tym Elizabeth, w końcu straż królewska znana była z dochowywania nawet najmniejszych formalności.

Rycerz zrobił dumną minę.

 – Ludzie wysłani przez Margaret oczekiwali, że użyjemy karocy. Powóz przygotowaliśmy dopiero na stacji w Applewood... Chociaż nie będzie do ciebie pasować, lady Elizabeth.

 – Nie zostałam jeszcze wybrana przez parlament. Pożyczony powóz mi nie przeszkadza.

Zgodnie z tradycją nowa królowa musiała wjechać do miasta królewską karocą. Obecna sytuacja jednak to uniemożliwiała.

Elizabeth otworzyła swoją szafkę.

 – Zaraz będę gotowa, poczekajcie chwilę.

Sześciu rycerzy zgodnie skłoniło głowy.

Jakiś czas później Elise, czy raczej królowa Elizabeth, wsiadła do powozu i wyruszyła w stronę stacji kolejowej w Applewood.

Za jej plecami rozbrzmiały dzwony na zegarze szkoły.

<center>================================================</center>

Bastian, walcząc ze snem, pokonał w końcu otoczoną wysokim murem drogę z jego internatu. Od razu po wejściu do klasy jego spojrzenie padło na ławkę Elise.

Dziwne, że jeszcze jej nie ma.

Zwykle przychodziła wcześnie rano, żeby się pouczyć albo posprzątać klasę, nawet wtedy, gdy nie miała dyżuru.

 – Hmm. W sumie równie rzadko mam taki przypływ inspiracji jak wczoraj – mruknął do siebie, dotykając swojej torby. W środku znajdowała się jego książka, którą pisał przez całą noc. – No... No, szybciej, na pewno cię poruszy. – Chociaż powiedział to cicho, i tak ściągnął na siebie wzrok kolegów.

Elise jednak się nie pojawiła, a inne dziewczyny, wchodząc do sali, zaczynały między sobą szeptać.

Ponieważ Bastian nie miał za wielu przyjaciół, których mógłby spytać o obecną sytuację, wpadł w podły nastrój.

Jeśli chcesz coś zrobić, po prostu to zrób!

W końcu zebrał w sobie odwagę i podszedł do szepczących między sobą dziewczyn.

 – Cześć, macie może chwilę?

 – He? Ach, tak.

Odpowiedziały mi. Cudzoziemcy są ekstra!

Według etykiety panującej w belgariańskim pałacu nie wolno było przerywać rozmowy szlachcianek. Gdyby złamał tę zasadę, Belgarianki zbladłyby, a potem spaliłyby się ze wstydu z powodu niezręcznej ciszy.

Z niewiadomej przyczyny szlachcice bali się Bastiana.

W tej szkole coś takiego się nie wydarzy... Prawda? Tu chyba mogę sobie pozwolić na normalną rozmowę.

 – Elise zachorowała?

 – Cóż...

Dziewczyny zdumione pytaniem Bastiana spojrzały na siebie.

 – O co chodzi? To coś, czego nie wolno mi powiedzieć?

 – Nie tylko...

Twarz dziewczyny, która wypowiedziała te słowa, zaczęła okazywać strach.

Niedobrze...

W tej szkole starał się zachowywać obraz poważnego, jednak dobrego chłopaka.

 – W porządku, nie masz się czego bać. Nie możecie mi tego powiedzieć?

 – Chodzi o to, że... lady Elise...

 – Lady Elise?

 – Tak. To tak naprawdę Elizabeth Victoria!

Brzdęk! – komuś coś upadło, a cała sala wypełniła się szeptami.

Bastian skinął głową, mówiąc:

 – No dobrze. Więc nie przyszła, bo się przeziębiła, tak?

 – Nie zdziwiło cię to?! Czyżbyś wiedział o wszystkim?! W końcu byliście ze sobą blisko.

 – Nie miałem o niczym pojęcia.

Koledzy rzucili mu pytające spojrzenia.

O nie! Brak zdziwienia po usłyszeniu, że koleżanka jest księżniczką, to wielki błąd.

 – Aach, no tak, zaskoczyło mnie to!

 – Dla Belgarianina rodzina królewska Brytanni nic nie znaczy. Hmph – rzuciła chłodno jego rozmówczyni. W dodatku wszyscy w klasie obrzucili go lodowatymi spojrzeniami.

 – Nie o to chodzi.

Nie patrzę z góry na wasz kraj... Ale jak mam powiedzieć, że jesteśmy w podobnej sytuacji? Swoją drogą, sądzę, że teraz lepiej byśmy się dogadywali.

 – Cóż, może i postępujesz niewłaściwie, ale nadal jesteś belgariańskim szlachcicem. Ech, lady Elise nie jest chora.

 – Więc czemu nie przyszła?

 – Przyjechali po nią rycerze, więc pewnie jest w drodze do pałacu. Prawdopodobnie zostanie naszą nową królową!

Dziewczyny nagle się podekscytowały, a w klasie zawrzało.

Uczęszczanie do tej samej klasy co królowa było wielkim zaszczytem, więc uczniowie zastanawiali się, czy odpowiednio ją traktowali. Dla przykładu Dick i jego banda aż zbledli z przerażenia, w końcu przez ich nękanie Bastiana często dochodziło między nimi a Elise do kłótni.

 – Ach, chwila, czyli już nie pojawi się w szkole?

 – O czym ty mówisz? Przestała być zwykłym obywatelem czy nawet szlachcianką! To królowa! Bardzo mało prawdopodobne, żeby wróciła do szkoły.

 – Heee?! Żeby się z nią zobaczyć...

 – Co to za brak szacunku?! Masz nazywać ją "królowa Elizabeth" albo "jej wysokość"!

 – Serio? Że też została królową...

 – Już nie żyjecie w tym samym świecie.

 – Czyli jeśli ją spotkać, to tylko w ramach jakichś dyplomatycznych negocjacji? Muszę zostać teraz dyplomatą?!

 – Dyplomatą Belgarii? Czyżbyś pochodził z jakiegoś wielkiego rodu? Sądziłam, że jesteś z domu diuka.

Diuk zajmował wysokie miejsce w rankingu społecznym, jednak wciąż nie na tyle, by reprezentować państwo. Właśnie dlatego Bastian użył tego tytułu w swojej fałszywej tożsamości.

Rozmowa z dziewczynami trochę go uspokoiła.

 – Hmm. Nie, z domu hrabiego.

 – Zapomnijmy o tym. Nie uważasz, że nawet diukowi trudno byłoby umówić audiencję z królową?

 – No tak.

Prawdę mówiąc, chciał spotkać się z nią jako trzeci książę Belgarii.

Ale chyba nawet w roli dyplomaty musiałbym posiadać list napisany przez cesarza... Przecież to niemożliwe!

 – Zaraz, powiedziałaś przed chwilą, że jest nową królową, prawda?

 – Coś z tym nie tak?

 – To znaczy, że jeszcze oficjalnie nią nie została, prawda?

 – No tak. Królowa przejmuje tron dopiero po Świcie Deklaracji.

Chyba już o tym słyszałem. Po śmierci królowej zaczyna się tygodniowa żałoba nazywana Cichym Tygodniem. Ale lepiej o tym nie wspominać.

Nawet Bastian potrafił odczytać nastrój otoczenia.

 – Innymi słowy, jeszcze nie objęła tronu, prawda? Dobrze. Czyli wciąż mam szansę jej to dać!

 – C-Co?

 – Muszę spotkać się z nią, zanim zostanie królową.

 – Zapomnij. Chcesz przekazać jej jakąś wiadomość?

 – Można tak powiedzieć.

Skoro już napisałem swoje dzieło, to chyba oczywiste, że chcę jej je dać.

Dziewczyny się zarumieniły.

 – Heeeee! Miłość przekraczająca status społeczny! W dodatku granice!

 – Ale to nie taka opowieść...

Książka Bastiana nosiła tytuł „W mojej prawej ręce drzemie magia, tłukę nią demony”.

Dziewczyny kiwały energicznie głowami, a oczy im błyszczały, jakby ujrzały coś pięknego.

 – Nie szkodzi! Nie musisz się wstydzić! Będziemy cię wspierać!

 – Dobrze...

Chyba coś źle zrozumiały... No ale lepsze to niż pogarda. Wciąż jednak muszę dowiedzieć się, jak znaleźć Elise.

 – To gdzie jest Elise? Pojechała do zamku karocą?

Dziewczyny się skrzywiły.

 – Lady Elizabeth, nie Elise. Użyli wozu, więc pewnie jadą jedynie do stacji w Applewood. Wyruszyli tuż przed tym, jak wyszłyśmy do szkoły, więc pewnie wciąż są w drodze.

Zegar na ścianie nie pokazywał precyzyjnie czasu, więc Bastian wyjął z kieszeni swój kieszonkowy zegarek.

 – Zostało pół godziny. Ciekawe, czy wozem dam radę dojechać na czas.

 – Hmm, jeśli doliczyć czekanie na pociąg, powinieneś zdążyć.

Ale jeśli przyjedzie o czasie, nie będę mieć szansy jej zobaczyć.

Bastian wziął głęboki oddech.

 – Ostatnio się leniłem, nie mam pojęcia, czy dam radę... Ale jeśli dam z siebie wszystko, powinienem dogonić ją w połowie drogi.

 – Co?

 – No więc odpuszczam dziś lekcje. Poinformowanie o tym nauczycieli zostawiam wam, dzięki.

Bastian wziął swoją torbę i wybiegł z klasy.

Wśród uczniów aż zawrzało. Dziewczyny, z którymi rozmawiał Bastian, oczywiście źle zrozumiały jego zachowanie i zaczęły machać chusteczkami, aby dodać mu odwagi.

Skoro nie jest jeszcze królową, to mam szansę przekazać jej książkę osobiście. Znając ją, raczej nie usłyszę od razu "dziękuję", ale na pewno wyśle mi podziękowania później.

Bastian, niemający pojęcia, jak wyglądała polityczna sytuacja Wielkiej Brytanni, wybiegł ze szkoły i ruszył z pełną prędkością przed siebie.

Pierś mnie boli.

Torba przeszkadzała mu w biegu, więc wyjął z niej książkę, a resztę odrzucił gdzieś na bok. Swoje arcydzieło włożył za pas, a potem zacisnął mocniej rzemień, aby nie wypadło. Szkolne buty, które miał na sobie, nie były już w najlepszym stanie. Nie chodziło o to, że wykonano je z kiepskiego materiału. Po prostu żadne obuwie nie zostało stworzone z myślą o kimś, kto potrafi biec szybciej niż galopujący koń.

<center>================================================</center>

Przywódca rycerzy zwał się Graham. Był najstarszym synem rodu służącego brytańskiej rodzinie królewskiej od pierwszego pokolenia. Całe życie trenował szermierkę, dumny z dokonań swojej rodziny. Podczas tej misji pozostawał stale gotowy, by zasłonić królową własnym ciałem.

Co prawda, prawo i technologia zmieniły życie ludzi, ale rycerze cenili sobie tradycję. W tym jednak wypadku królewska karoca pełniła jedynie rolę przynęty, a nowa władczyni podróżowała prostym, zielonym powozem. Chronili ją odziani w czarne płaszcze rycerze, którzy mimo świadomości , iż istnieje wysokie ryzyko utraty życia, zdecydowali się podjąć tego zadania.

Gdyby wszystko poszło według planu Grahama, on i jego towarzysze bezpiecznie zabraliby księżniczkę Elizabeth na stację kolejową, a ich podwładni odciągnęliby uwagę zamachowców. Rozważał też wojskową eskortę do samego zamku, jednak w końcu odrzucił ten pomysł, nie chcąc zostawiać umierającej ustępującej królowej bez ochrony. Poza tym im więcej ludzi brałoby udział w operacji, tym dłużej trwałyby przygotowania, a to właśnie czas był ich największym wrogiem.

Dalej jestem trochę niespokojny... Ale jak na razie wszystko idzie dobrze.

Saint Edward Independent Academy znajdowała się za lasem we wschodniej, rolniczej części państwa. Prowadzące tam drogi były zapuszczone i brakowało przy nich punktów postojowych, tak więc nie mając innego wyjścia, musieli jechać bezpośrednio na stację. Z tego też powodu do powozu wybrali dwa małe, ale za to szybkie i wytrzymałe konie.

Sześciu wojaków otaczało ich pojazd, a Graham oraz drugi rycerz siedzieli wewnątrz naprzeciwko Elizabeth. Obok niej zajmował miejsce właściciel powozu.

Od wyjazdu z akademii księżniczka nie odezwała się ani słowem.

 – ...

 – Jesteś pani w złym nastroju? – spytał Graham.

Elizabeth pokręciła głową, mówiąc:

 – Nie. Chociaż odrobinę się denerwuję... No i złożyłam pewną obietnicę, więc trochę żałuję tak nagłego wyjazdu.

 – Obiecałaś coś komuś z klasy?

 – Tak, ale to zwykła, dziecinna obietnica. Powinien to zrozumieć.

 – To oczywiste.

Graham skinął głową, nie drążąc dalej tematu.

Pewnie chodzi o chłopaka. – Słysząc, jak ta młoda, piękna księżniczka mówi o kimś przeciwnej płci, rycerz poczuł ukłucie w sercu. Nie mnie się tym przejmować. Lady Elizabeth jest inteligentna, nie będzie mieszać spraw osobistych z pracą. Teraz ma losy całego narodu na głowie. – Mimo tych myśli Graham westchnął.

Elizabeth spojrzała na niego pytająco.

 – Hmm?

 – Najmocniej przepraszam – rzucił pospiesznie, wyglądając przez okno, za którym roztaczał się las.

Droga przed nimi była zaniedbana, a w dodatku pełna kałuż po zeszłonocnym deszczu.

Tym razem to Elizabeth przerwała ciszę.

 – Sir, napisał pan coś kiedyś?

 – Książkę? Nie, spod mojej ręki wychodziły jedynie raporty.

 – To normalne.

 – Wasza wysokość coś napisała?

 – Nie. Nigdy nie myślałam, żeby zostawić po sobie jakąś opowieść.

Graham zamilkł, ponownie nie drążąc dalej. Elizabeth wydawała się wrażliwa, podobnie jak inne dziewczyny w jej wieku.

Co prawda, ta cecha czyni młode panny atrakcyjniejszymi, ale władczyni państwa nie przystoi. Jednak nie powinno to stanowić problemu. Po przejęciu tronu takie przyziemne zachcianki odejdą bez śladu. Jest jak motyl opuszczający kokon, gdzieś pomiędzy dwoma różnymi światami.

Nagle rozległ się odgłos wystrzałów, a chwilę później słowa innego rycerza mało nie przyprawiły Grahama o zawał serca.

 – Woźnica nie żyje!

Powóz Elizabeth miał tylko jedną parę drzwi, a miejsce woźnicy znajdowało się poza wnętrzem. Nie mogli ryzykować wyjścia na zewnątrz, więc Graham, chwytając miecz, krzyknął do jednego z eskortujących ich rycerzy:

 – Prowadź konie! Nie zatrzymywać się aż do głównej drogi!

Co jest?!

Inny z rycerzy, podskakujący wewnątrz powozu, spytał:

 – Pułapka?

 – Jeśli tak, to bandyci. Nie ma szans, żeby ludzie Margaret nas znaleźli!

 – Nie jedziemy trochę za szybko?

Drżenie powozu stawało się coraz silniejsze, co oznaczało, że konie przyspieszały. Droga przez las często skręcała, nie mieli pewności, czy uda im się wyjść na miejsce woźnicy, a w dodatku pokonanie tej trasy ciężkim powozem przy tak wysokiej prędkości zakrawało o cud. Trudno też było zapanować nad wystraszonymi końmi, a jechali już tak szybko, że pojazd przechylał się na boki.

 – Lady Elizabeth, proszę uważaaa...!

 – Hiiaaa!

Graham błyskawicznie objął siedzącą przed nim dziewczynę. Po chwili poczuł silne uderzenie i na moment stracił skupienie, jednak czuł kolejne wstrząsy. Kiedy otworzył oczy, nie mając pojęcia, ile czasu minęło, upewnił się, czy księżniczka wciąż jest w jego rękach.

 – Lady Elizabeth, nic ci się nie stało?!

 – Jestem cała.

 – Co za ulga. Możesz się ruszyć?

 – Prawdopodobnie.

Powóz się przewrócił. Drugi z rycerzy nie miał tyle szczęścia, leżał z głową wykręconą do tyłu, więc przy uderzeniu skręciło mu kark. Nie mieli jednak czasu nawet zmówić za niego modlitwy.

 – Lady Elizabeth, musimy się stąd wydostać.

Graham spojrzał w stronę drzwi i otworzył je silnym kopnięciem.

Wrogowie jeszcze nas nie dogonili. Powóz wywrócił się przez zbyt wysoką prędkość, więc wciąż powinniśmy mieć nad nimi przewagę.

 – Lady Elizabeth, proszę pojechać na koniu z jednym z rycerzy! Nie będzie ci wygodnie, ale z wymierzeniem kary proszę poczekać na dotarcie do stolicy.

 – Co sir planuje zrobić?

 – Dogonię was później.

Graham wyniósł księżniczkę z powozu.

Nie wiemy nawet, z kim walczymy. Jeśli to bandyci, dam radę ich zatrzymać na jakiś czas, ale jeżeli...

 – Jeżeli to bandyci, nie ma szans, bym z nimi przegrał, nieważne, ilu by ich nie było.

 – To na pewno tylko zbóje?

 – Prawdopodobnie.

Graham miał zbyt mało informacji, nie widział nawet cienia ich przeciwnika. Gdyby był jednym z rycerzy jadących na zewnątrz, może mógłby dokonać lepszego osądu.

Po wyjściu z powozu rozejrzał się po okolicy.

Zobaczył martwe konie, a także rycerzy w czarnych strojach. Jego bracia, strażnicy królewscy, leżeli martwi.

 – C-Co się stało?!

 – Czyżby zostali zabici? – spytała drżącym głosem Elizabeth.

Panowały niespokojne czasy, jednak Elise była zwykłą dziewczyną uczęszczającą do akademii dla dzieci szlachty. Po raz pierwszy zobaczyła, jak ktoś umiera podczas walki, nic więc dziwnego, że czuła się zszokowana.

Graham miał doświadczenie bitewne, jednak od lat nie walczył na froncie. Teraz jego przyjaciele, którzy podążali razem z nim tą samą drogą, leżeli martwi, więc i on nie mógł zapanować nad swoimi emocjami.

Ich przeciwnik był na tyle silny, że mógł pokonać elitarną straż królewską.

Od strony, z której jechali, dobiegł tupot kroków całego oddziału. Wrogowie mieli ze sobą piki, strzelby oraz lekkie zbroje armii Wielkiej Brytanni. Prowadził ich mężczyzna w niebieskim mundurze z medalami na piersi, zapewne dowódca tej formacji.

 – Z jakiej jednostki jesteście, śmiecie?! Jak śmiecie atakować straż królewską?!

 – Kukuku. Straż królewska wykorzystująca używany powóz, w dodatku przebrana w czarne płaszcze. Twoi przodkowie przewracają się w grobach.

 – Jak śmiesz celować we mnie, wiedząc, że chronię jej królewską mość... i jeszcze obrażać moich przodków!

 – To dla dobra kraju.

Graham z mieczem w ręku zasłonił swoim ciałem Elizabeth.

Za nimi leżał powóz oraz roztaczał się las, a jakieś trzydzieści stóp z przodu stało trzystu żołnierzy gotowych otworzyć ogień w każdej chwili. Nie była to duża liczba, jednak ze straży królewskiej pozostał tylko Graham, a ucieczka i jednocześnie dalsza eskorta Elizabeth okazałaby się wyjątkowo trudna.

Pot spłynął po czole rycerza.

 – Sir, także jesteś dowódcą oddziału Wielkiej Brytanni. Ta osoba tutaj to lady Elizabeth, następczyni tronu wybrana przez jej wysokość Charlotte. Masz zamiar ją zabić własnymi rękami?

 – Królowa pacyfistka jedynie hamuje rozwój kraju. Skoro tego nie dostrzegasz, to znaczy, że straż królewska trochę przyrdzewiała.

 – Ty gnoju...

Najwyraźniej nie obchodziło go, kim był Graham ani że Elizabeth została wybrana na królową. Kiedy mężczyzna wycelował w rycerza, ten powiedział spokojnie:

 – Lady Elizabeth, proszę uciekać. Kupię ci trochę czasu.

 – Co?! Chcesz się poświęcić?

 – Nie tak miał wyglądać plan... ale nie jestem zbyt bystry. Musieli przejrzeć naszą przynętę.

 – Dlaczego właściwie...

 – To chyba zasługa doradcy księżniczki Margaret, Oswalda Coultharda. Podobno jest wyjątkowo przenikliwy.

Dlatego właśnie podjęto taką, a nie inną decyzję.

Po przemyśleniu wszystkiego zwolennicy królowej doszli do wniosku, że mobilizacja armii, żeby odebrać Elizabeth, nie wchodziła w grę, bo skończyliby ją dopiero po śmierci królowej. Wysłano zatem mały oddział straży królewskiej. Graham nie miał pojęcia, jakim sposobem ich przejrzano, jednak niezaprzeczalnym faktem było, że przygotowano tu na nich pułapkę.

Sytuacja nie malowała się różowo, jednak dopóki księżniczka żyła, wciąż istniała szansa, że da radę uciec.

 – Proszę uciekać! Jeśli tu zostaniesz, nie będę w stanie walczyć!

 – Nie pozwalam ci umrzeć!

 – Oczywiście. Dogonię waszą wysokość później!

To było oczywiste kłamstwo.

Kiedy Elizabeth się oddaliła, Graham uniósł miecz, przyjmując pozycję do walki.

Jednak w jego stronę były wycelowane strzelby, które wystrzeliłyby, gdyby tylko się ruszył. Dookoła leżały ciała jego towarzyszy. Wiedział, że niedługo spotka go taki sam los, żałował jednak, iż nie dał rady odeskortować przyszłej królowej w bezpieczne miejsce.

Po jego policzku spłynęła łza.

Boże, czemuś mnie opuścił?

Wyposażony jedynie w miecz, srebrną zbroję, stalową tarczę oraz mały pistolet trwał w pozycji bojowej, osłaniając uciekającą księżniczkę.

Wrogi dowódca uniósł rękę, a następnie opuścił ją z krzykiem:

 – Ognia!

Po lesie rozniosło się echo wystrzałów.

<center>================================================</center>

Elizabeth nie spodziewała się, że coś takiego może się wydarzyć, jednak nie chcąc sprawiać rycerzom kłopotów, założyła skórzane buty. Dzięki temu mogła biec w stronę lasu bez żadnych problemów – w ceremonialnym obuwiu byłoby to niemożliwe. Miała jednak dopiero szesnaście lat, więc wytrenowany żołnierze, nawet w pełnej zbroi i z bronią, nie powinni mieć kłopotów z dogonieniem jej. W końcu dotarły do niej odgłosy kroków, a że przeciwników było trzystu, ukrycie się stanowiłoby nie lada wyzwanie.

Ktoś wystrzelił w stronę Elizabeth.

Widzą mnie?

Po wystrzale w tamtym miejscu zebrała się grupka żołnierzy. Jeden z nich ze śmiechem rzucił:

 – Znalazłem cię.

Przypominało to polowanie na lisa. Elizabeth już wcześniej nienawidziła tego sportu, ale teraz przysięgła sobie, że jeżeli z tego wyjdzie, nigdy w życiu nie weźmie w czymś takim udziału.

Padł kolejny strzał.

Dziewczyna poczuła ciepło na ramieniu.

 – Oooch!

Potknęła się. Nie ze względu na ranę, która była tylko draśnięciem, ale to nogi odmówiły jej posłuszeństwa ze strachu. Upadła na gałęzie, robiąc spory hałas i raniąc sobie przy tym mały palec.

 – Zrobione! – krzyknęli żołnierze.

W-Wciąż mogę się ruszać. Trzeba uciekać. Ale co dalej... Jeśli pobiegnę dalej, znowu zaczną strzelać i następnym razem mogą trafić. Strzał w głowę będzie bezbolesny, ale jeżeli kula przeszyje nogę albo talię, czeka mnie bolesny koniec...

 – Uuu...

Nieważne, to i tak mój limit. Grahamie, który dałeś mi szansę na ucieczkę, rycerze, którzy zginęliście w powozie, naprawdę przepraszam. Zapewne zawiodłam także królową. Wybrała mnie, a ja ginę w takim miejscu. W dodatku jeśli tron obejmie Margaret, z pewnością dojdzie do wojny.

Chociaż Elizabeth rozmawiała z nią jedynie kilka razy, przed oczami stanął jej obraz Margaret mówiącej:

 – Polityka mnie nie obchodzi, chyba że pojawi się w niej coś interesującego.

Wiedziała też, że coraz więcej obywateli, i to nie tylko mężczyzn, popiera wypowiedzenie wojny. Było jej szkoda tych wszystkich ludzi, których nie da rady obronić, przez co rodziny stracą ojców, mężów czy braci.

Popierający konflikt nigdy nie doświadczyli tego, co ona – żołnierzy używających broni palnej do odbierania życia. Gdyby na własne oczy zobaczyli tę tragedię, może zrozumieliby całe to okrucieństwo i ponownie przemyśleli decyzję o wypowiedzeniu wojny.

Tupot kroków stawał się coraz silniejszy. W końcu Elise usłyszała rozmowę żołnierzy.

 – To ja ją trafiłem!

 – Nie, bo ja!

 – Bzdura! To ja ją zatrzymałem!

 – Jeśli rozmawiacie o tym, kto ją trafił, przykro mi, ale to moja sprawka.

Traktowali polowanie jak zabawę. Zdawali sobie w ogóle sprawę, że ich cel wciąż żyje i może działać?

W końcu, tropiąc ślady krwi, znaleźli Elizabeth.

Ich oczy spotkały się ze wzrokiem księżniczki.

 – Wciąż żyje – ktoś krzyknął.

Wszyscy nagle się ożywili, a ich krzyk radości przypominał ryk bestii.

Kiedy gotowali się do ataku, Elizabeth przysięgła sobie, że zachowa świadomość do ostatniej chwili.

Bała się.

Była tak przerażona, że zapomniała nawet, jak zmówić modlitwę.

Zamknęła oczy.

I wtedy usłyszała znajomy głos.

 – Elise!

Z lasu wybiegł chłopak, pokonał żołnierzy uzbrojonych w strzelby, a następnie podniósł i mocno objął leżącą bezradnie na ziemi Elizabeth.

[[File:Haken no Kouki Altina - Volume 04 - 053.jpg|thumb]]

Ponownie rozległ się huk wystrzałów.

Chłopak skoczył przed siebie. Miejsce, w którym znajdował się chwilę wcześniej, zostało przeorane pociskami. Sprawiał wrażenie jelenia w naturalnym środowisku, błyskawicznie przemieszczając się pomiędzy drzewami, mimo że na rękach niósł drugą osobę.

W końcu powiedział z uśmiechem na twarzy:

 – Głupia! Nie powiedziałem ci, żebyś krzykiem kontrowała żądzę krwi przeciwników?!

 – T-Ty... chyba mam zwidy...

 – Ugryzłaś się w język, Elise?

Chłopak, którego miała już nigdy więcej nie zobaczyć, przybliżył do niej swoją twarz.

 – Bastian!

 – Tak?

 – D-Dlaczego tutaj jesteś?

 – Obietnica – odpowiedział z kamienną twarzą.

Pędził jak wichura, albo raczej jak rozpędzony pociąg, a tupot jego kroków przypominał tętent końskich kopyt.

 – Obie... tnica?

 – Obiecałaś, że przeczytasz moją książkę! Skończyłem ją!

 – Jesteś głupi?

 – Oszukałaś mnie?

 – Nie. Nie okłamałam cię, ale... Ale... Żeby prześcignąć powóz...

Już nie mówiąc o tym, że ocalił ją przed żołnierzami.

Bastian zmarszczył czoło.

 – Miałem zamiar cię wyprzedzić i dać ci to, zanim dojedziesz na stację. W końcu, znając cię, wysłałabyś mi swoją opinię listownie.

 – To chyba oczywiste...

 – W takim razie dobrze zrobiłem... no ale zobaczyłem padłe konie, martwych rycerzy i przewrócony powóz.

 – ...

Serce Elizabeth przyspieszyło na samą myśl o martwym woźnicy i rycerzach.

Bastian przywykł do widoku martwych ludzi? Wydaje się niewzruszony.

 – Sądząc po strojach, to zapewne członkowie straży królewskiej, jednak nigdzie nie mogłem znaleźć twojego ciała. Dopiero po chwili od strony lasu usłyszałem hałas, więc pomyślałem, że cię ścigają.

 – Zwykle ludzie by uciekli, wyczuwając takie niebezpieczeństwo...

 – Jesteś głupia, Elise.

 – He?

 – Wtedy nie mogłabyś przeczytać mojego arcydzieła. Spędziłem nad nim caluśką noc.

 – ...Sam jesteś głupi.

 – Co?

 – Naprawdę... głupi.

Elizabeth się rozpłakała.

 – He? Eee... Elizabeth, czemu płaczesz?! Coś cię boli?! Jesteś ranna?!

Dziewczyna, kręcąc głową, wytarła łzy palcami.

 – Nie. Nic mi nie jest.

Z jednej strony opłakiwała ludzi, którzy zginęli, a z drugiej była wdzięczna za ratunek. W końcu smutek, rozpacz i wyrzuty sumienia wezbrały w niej do tego stopnia, że dała im wszystkim ujście w jednej chwili.

 – Oszczędź mnie. Ja wiem, że moje dzieło chwyta za serce, ale żeby poruszyć się do łez jeszcze przed jego przeczytaniem...

 – Głupek.

Bastian, pędząc szybciej niż jakikolwiek koń, wybiegł z lasu.

<noinclude>
{| border="1" cellpadding="5" cellspacing="0" style="margin: 1em 1em 1em 0; background: #f9f9f9; border: 1px #aaaaaa solid; padding: 0.2em; border-collapse: collapse;"
|-
| Wróć do [[Haken no Kouki Altina PL: Tom 4 Prolog 3|Prolog III]]
| [[Haken no Kouki Altina PL|Strona Główna]]
|-
|}
</noinclude>

Haken no Kouki Altina PL

2018-05-26T21:27:45Z

Sacredus: /* Tom IV */

[[File:ALTINA v01 cover.jpg|thumbnail|right|250px]]
'''Haken no Kouki Altina''' (覇剣の皇姫アルティーナ) to powieść młodzieżowa napisana przez ''Yukiyo Murasaki'', do której ilustracje stworzył ''himesuz''.

Haken no Kouki Altina jest również dostępne w następujących językach:
*[[Haken no Kouki Altina|English (angielski)]]
*[http://www.novelasligeras.com/p/haken-no-kouki-altina.html hiszpański]
*[[Haken no Kouki Altina ~Brazilian Portuguese~|Português (portugalski)]]

==Streszczenie fabuły==
Regis jest molem książkowym i świetnym strategiem, jednak zupełnie nie radzi sobie z mieczem, ani tym bardziej z łukiem, więc łagodnie mówiąc słaby z niego żołnierz. Pewnego pochmurnego dnia dostaje przydział do jednostki mającej swoją bazę w twierdzy na samym krańcu imperium. Spotyka tam dziewczynę o czerwonych włosach i ognistych oczach. Szybko okazuje się, że jest to księżniczka Marie Quatre, której powierzono dowodzenie w tym rejonie, w rzeczywistości jednak została tam wygnana. Jednak bez względu na przeciwności dąży do zrealizowania jej marzenia.

== Tłumaczenie ==

'''Nowe rozdziały będą dodawane, gdy tylko przejdą przez korektę.'''

===Rejestracja===
Osoby chcące pomóc przy projekcie, powinny najpierw skontaktować się z którąś z osób odpowiedzialną za projekt poprzez forum toteż inna drogą komunikacji i [[Haken no Kouki Altina PL:_Rejestracja|zarejestrować się]] przy rozdziale, przy którym chcą pomóc.

===Standard Formatu ===
Wszystkie rozdziały (po edycji) muszą być dostosowane do ustalonych reguł: [[Format_guideline|General Format/Style Guideline]]

===Aktualizacje===
* 09.09.2013 - Utworzono stronę główną projektu.
* 12.10.2013 - Dodano tłumaczenie 1 rozdziału.
* 18.06.2015 - Ukończono tłumaczenie 1 tomu.

==Seria ''Haken no Kouki Altina'' stworzona przez Yukiya Murasaki==

===[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 1|Tom I]]===
[[File:ALTINA v01 cover.jpg|right|200px]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 1 Ilustracje|Ilustracje]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 1 Rozdział 1|Rozdział 1: Dziewczyna o czerwonych włosach i ognistych oczach]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 1 Rozdział 2|Rozdział 2: Obietnica o świcie]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 1 Rozdział 3|Rozdział 3: Rozwiązanie Altiny]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 1 Rozdział 4|Rozdział 4: Grzmot miecza]]
 

===[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 2|Tom II]]===
[[File:ALTINA v2 Cover.jpg|right|200px]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 2 Ilustracje|Ilustracje]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 2 Rozdział 1|Rozdział 1: Król barbarzyńców]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 2 Wtrącenie|Wtrącenie]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 2 Rozdział 2|Rozdział 2: Posłuszeństwo czy rebelia]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 2 Rozdział 3|Rozdział 3: Pod moją flagą]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 2 Rozdział 4|Rozdział 4: Piąta kampania przeciwko Fortowi Volks]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 2 Rozdział 5|Rozdział 5: Zaproszenie do jaskini lwa]]
 

===[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 3|Tom III]]===
[[File:ALTINA v3 Cover.jpg|right|200px]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 3 Ilustracje|Ilustracje]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 3 Rozdział 1|Rozdział 1: Miasta i dyliżans]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 3 Rozdział 2|Rozdział 2: Pojedynek w blasku księżyca]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 3 Rozdział 3|Rozdział 3: Rocznica założenia cesarstwa]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 3 Rozdział 4|Rozdział 4: Srebrna księżniczka]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 3 Rozdział 5|Rozdział 5: Szarża Białych Wilków]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 3 Wtrącenie|Wtrącenie]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 3 Rozdział 6|Rozdział 6: Queen's Navy]]

 

===Tom IV===
[[File:ALTINA v4 Cover.jpg|right|200px]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 4 Ilustracje|Ilustracje]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 4 Prolog 1|Prolog I: Nadchodząca burza]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 4 Prolog 2|Prolog II: Heinrich Trois Bastian de Belgaria]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 4 Prolog 3|Prolog III: Czarna księżniczka i biały rycerz]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 4 Rozdział 1|Rozdział 1: Księżniczka Elizabeth]]
 

== Ekipa Projektu ==
*Administrator Projektu:

=== Tłumacze ===
:*[[user:Sacredus|Sacredus]]

=== Korektorzy ===
:*[[user:kartofell|kartofell]]

==Dotychczas wydano==

*Haken no Kouki Altina I 覇剣の皇姫アルティーナ I (29 października, 2012)
*Haken no Kouki Altina II 覇剣の皇姫アルティーナ II (28 lutego, 2013)
*Haken no Kouki Altina III 覇剣の皇姫アルティーナ III (29 czerwca, 2013)
*Haken no Kouki Altina IV 覇剣の皇姫アルティーナ IV (30 października, 2013)
*Haken no Kouki Altina V 覇剣の皇姫アルティーナ V (28 lutego, 2014, ISBN 978-4-04-729458-5)
*Haken no Kouki Altina VI 覇剣の皇姫アルティーナ VI (30 czerwca, 2014, ISBN 978-4-04-729730-2)
*Haken no Kouki Altina VII 覇剣の皇姫アルティーナ VII (30 października, 2014, ISBN 978-4-04-729977-1)
*Haken no Kouki Altina Shokitan 覇剣の皇姫アルティーナ小綺譚 (30 października, 2014, ISBN 978-4-04-729978-8)
*Haken no Kouki Altina VIII 覇剣の皇姫アルティーナ VIII (28 lutego, 2015, ISBN 978-4-04-730230-3)

[[Category:Light novel (Polish)]]

Haken no Kouki Altina PL: Tom 4 Prolog 2

2018-04-23T15:53:23Z

Sacredus:

==Prolog II: Heinrich Trois Bastian de Belgaria==

Wielka Brytannia leżała na wyspie położonej na zachód od rozciągającego się aż do północno-zachodniego wybrzeża terytorium Belgarii. Panowały tam ciężkie warunki, północna część kraju pokryta była nawet śniegiem, przez co do uprawy nadawały się jedynie marchewki oraz ziemniaki, a przez brak rozległych równin hodowla zwierząt stanowiła problem. Jednak dzięki bogatym złożom żelaza oraz handlowi zamorskiemu kraj ten się rozwijał. Mimo że głęboko szanowano tu tradycje, jednocześnie asymilowano inne kultury oraz technologie, dzięki czemu Brytannia stała się pierwszym państwem w regionie używającym maszyn parowych oraz strzelb.

Applewood leżało we wschodniej części Brytanni, a w nim utworzona w otoczonym lasami starym zamku Saint Edward szkoła zwana Independent Academy, będąca jednocześnie najstarszą uczelnią w państwie. Wśród jej uczniów, szlachetnie urodzonych dzieci w wieku pomiędzy dwunastym a szesnastym rokiem życia, znajdował się także trzeci książę Belgarii, Heinrich Trois Bastian de Belgaria, który w tym roku rozpoczął tam naukę.

Nie chciał specjalnego traktowania, tak więc ukrywał swoją tożsamość, przedstawiając się jako Bastian de Madeleine. Szlachta często nazywała dzieci po członkach rodziny cesarskiej, tak więc imię Bastian stało się dość powszechne wśród chłopców mających poniżej piętnastu lat, dzięki czemu nie musiał go zmieniać.

Od starcia Armii Marii Quatre z Księstwem Verden minęło szesnaście dni, a w Belgarii obecnie trwały obchody rocznicy założenia cesarstwa.

Słysząc dźwięk dzwonu na wieży akademii, nauczyciel w stroju przypominającym ornat opuścił klasę, a uczniowie zaczęli pakować swoje rzeczy. Większość z nich miała teraz zajęcia pozalekcyjne w swoich klubach, jednak nie Bastian, więc myślami był w już internacie.

Nagle przed nim pojawiło się trzech szlachciców, którym przewodził Dick Ayrton.

 – Podobno twój kraj znowu kogoś napadł.

 – O jakim kraju mówisz?

 – Nie zgrywaj się, tępaku, chodzi przecież o Belgarię!

To nie tylko mój kraj, rządzi nim mój ojciec! - Nie mógł jednak tego powiedzieć, bo zdradziłby, że jest księciem.

Życie ucznia z wymiany było nadspodziewanie kłopotliwe. Dzieciaki głośno komentowały wiadomości o Belgarii. Nie interesowała ich polityka, po prostu chcieli skrytykować inne państwo.

Bastian, czując, że kłótnia z nimi będzie jedynie stratą czasu, spakował swoje rzeczy. Jednak kiedy chciał odejść, Dick zastawił mu drogę.

 - Nie skończyłem, galianinie!

Często nazywali tak osoby z Belgarii. Poprawną formą było belgarianinie, a użyte w ten sposób stanowiło zniewagę. Chłopak nie mógł jednak poprawić wszystkich, którzy używali tego niepoprawnego określenia.

 – Czego? Nie widzisz, że jestem zajęty?

 – Czyżbyś mnie nie słyszał, galiański najeźdźco?!

 – Ja nikogo nie najechałem.

 – Czy to nie przypadkiem twój kraj?!

Skoro tak stawiacie sprawy, chciałbym zobaczyć, jak bierzecie na siebie wszystkie występki Brytanni.

Często można było spotkać osoby kierujące się taką pokręconą logiką, które w dodatku czasem uciekały się do przemocy, kiedy ich argumenty nie wystarczały.

 – Polityka mnie nie interesuje.

 – Galianie to takie lenie, nie tylko nie interesują się muzyką i tańcem, ale nawet i polityką. Boki zrywać!

 – Cóż, taka prawda.

Uciekł do tej akademii, żeby uniknąć walki o tron Belgarii. Nie chciał angażować się w politykę, a taniec i muzyka w ogóle go nie interesowały.

Dwaj pozostali szlachcice wsparli swojego przywódcę.

 – Dick, cóż poradzić. Ty, wychowany syn polityka, myślisz w inny sposób niż galiańscy barbarzyńcy.

 – Właśnie! Wciąż używają mieczy, chociaż nastała era broni palnej.

 – Ha, jacy zacofani! Gdyby tylko nauczyli się odrobiny kultury.

Dick i jego banda wybuchnęli śmiechem, powszechnym na całym świecie głupim rechotem.

Bastian zagryzł mocno zęby i zacisnął pięść. Na prawym środkowym palcu miał srebrny pierścień, mający mu przypominać o obietnicy złożonej dziadkowi, że jeżeli dojdzie do jakiejkolwiek walki, to ma natychmiast wracać do kraju. Tam, ze względu na podeszły wiek cesarza, Liama Fernandi de Belgaria, walka o tron przybierała coraz bardziej na sile.

Największe szanse ma Latreille - pomyślał Bastian. Auguste też mocno by się liczył, ale leczy się w swojej willi. Przed swoim wyjazdem odwiedził brata, jednak ten nie był w stanie wstać z łóżka i ledwie mówił. Pewnie umrze jeszcze przed cesarzem, więc już wszystko ustalone.

Nikt, łącznie z Bastianem, by nie pomyślał, że podczas trwających w tym samym czasie obchodów rocznicy założenia cesarstwa dzięki staraniom pewnego stratega Latreille straci całą swoją reputację, Auguste zrzeknie się prawa do tronu, a pierwszą w kolejce do przejęcia władzy zostanie jego młodsza siostra Aljeantina.

Bastian nie angażował się w walkę między frakcjami, więc autorytet był mu całkowicie zbędny. W dodatku odpowiedzialność za życie milionów ludzi go przerażała, dlatego ostatecznie uciekł.

Dziadek rozumiał jego powody i wspierał pomysł wyjazdu za granicę, mimo że Bastian nadal pozostawał kandydatem do tronu, chociaż miał niewielkie szanse przejąć władzę.

Prawdę mówiąc, dziadek zareagował na pomysł wnuka tymi słowami:

 – Co? Chcesz wyjechać za granicę?! Wspaniale! Ach, znaczy się, co za tragedia! Cóż, zamiast wydurniać się w cesarstwie, wolisz wyjechać na naukę do jakiegoś małego, sąsiedniego kraju… Rozumiem, rozumiem. Chociaż byłbyś wspaniałym cesarzem, jeżeli tak nalegasz, muszę zaakceptować twoją decyzję, choć z wielkim smutkiem!

Miał jeszcze kilka innych problemów, ale w końcu udało mu się wyjechać pod warunkiem dotrzymania obietnicy złożonej dziadkowi.

Bastian powiedział do siebie:

 – Nie walcz… Nie daj się rozpoznać… Nie angażuj się w religię ani politykę innych krajów…

 – Ej, co tam mruczysz po nosem?

 – Nic. Tylko coś sobie recytowałem.

 – Ooo, a to co?

Dick wyciągnął z torby książkę w czarnej oprawie ze złotymi krawędziami. Nie było na niej tytułu ani podanego autora.

Bastian już miał złapać go za rękę, tym samym się zdradzając, jednak szybko się opanował.

 – Proszę... Oddaj ją.

Dick zrobił minę, jakby nagle odkrył coś ciekawego.

 – On doprawdy jest dziwny. O, może zapisał tu jakieś galiańskie sekrety... Trzeba to sprawdzić.

 – Czekaj... To tylko zwykły pamiętnik.

 – Naprawdę? Zaraz się przekonamy!

Co za irytujący typ. - Bastian zacisnął pięść, jednak przed oczami stanął mu srebrny pierścień na jednym z palców. Obiecałem dziadkowi... Uspokój się i oceń na chłodno sytuację. 

 – Jeśli im dołożę, nie wyniknie z tego żadna afera?

Powinienem?

 – Hiahiahia!

 – Przestańcie, kretyni - wtrącił zimny, żeński głos, a chwilę później drobna dłoń uratowała książkę z rąk, wyraźnie tym zaskoczonych, ludzi z bandy Dicka.

 – Czego chcesz, Archibald?!

 – To ja was o to pytam, głąby kapuściane. Żeby odebrać komuś jego własność, trzeba być kompletnie pozbawionym moralności, intelektu oraz człowieczeństwa. Jesteście gorsi niż zwierzęta. Nie wstyd wam? - powiedziała.

Była to koleżanka z klasy Bastiana, również mająca szesnaście lat, Elise Archibald. Miała złote włosy aż do kolan z wpiętą w nie kokardką, a także ostre brwi oraz spojrzenie. Niebywale słodka, kiedy się uśmiechała, jednak rozdrażniona była porównywalna do odbezpieczonej broni. Dziewczyna o doskonałych manierach, piękna, wręcz idealna, gdyby nie płaska klatka piersiowa, która nie była wynikiem grubszych, zimowych mundurków.

 – I? Wciąż nie wiecie, jak pokazać waszą wartość?

 – Wrrr... Musisz posuwać się do tego?!

 – Tak. Wciąż nie wyraziłam się jasno? W takim razie sama byłam głupia, sądząc, że jest dla was jakiś ratunek. W końcu sami nie dostrzegacie własnej głupoty.

 – Ej, Archibald, mój ojciec jest politykiem! Markizem!

 – Twój ojciec w rzeczy samej jest wspaniałym politykiem, jednak w kwestii wychowania całkowicie brak mu kompetencji. Spędził szesnaście lat na próbie wpojenia ci zdrowego rozsądku, jednak zawiódł sromotnie. Doprawdy żałosne.

 – C-Co żeś powiedziała?!

 – Jeżeli nie chcesz słyszeć takich słów, to nie przynoś hańby rodzinie i kontroluj swoje bezwstydne zachowanie.

 – Jak śmiesz?!

Dick zacisnął pięść.

Podobnie odruchowo postąpił Bastian, zszokowany werbalnym atakiem Elisy, przy czym pierścień na jego palcu pękł.

Dziewczyna jednak w ogóle się nie bała.

 – Co? Chcesz dopisać do swojego żałosnego życiorysu usunięcie ze szkoły? Doprawdy głupiec z ciebie. Jeśli chcesz mnie uderzyć, proszę. Ja skończę z obolałą twarzą przez jakiś czas, podczas gdy ty będziesz kulić się w kącie domu, popłakując, że świat nie kręci się wokół ciebie.

 – On naprawdę to zrobi... - powiedział do siebie z niedowierzaniem Bastian.

Jeśli chociaż spróbuje, pierwszy poślę mu cios.

W tym momencie jeden z pozostałych chłopaków złapał Dicka za rękaw.

 – Ej, Dick, chodźmy już. Kogo obchodzi ten galianin i ta dziewucha. Łowienie jest o wiele ciekawsze.

 – Ech, trudno. Dzisiaj wam odpuszczę.

Kiedy wychodzili z klasy, dało się słyszeć głosy jego popleczników:

 – Jakże wyjątkowo miłosiernie z twojej strony.

 – Zostaniesz wspaniałą osobą.

<center>================================================</center>

Droga do internatu prowadziła obok muru pozostałego po ostatniej wojnie domowej, która miała miejsce kilkaset lat wcześniej.

Wśród wracających z zajęć uczniów byli Bastian oraz Elise.

 – Dziękuję, ocaliłaś mnie.

 – To nic takiego.

W prawej ręce dziewczyny znajdowała się książka, którą zabrała Dickowi.

 – To potencjalne arcydzieło mogłoby zostać zniszczone przez tych kretynów.

 – Więc to nie jest pamiętnik.

 – To książka, którą piszę.

Elise zajrzała do środka i zaczęła czytać dzieło Bastiana.

 – Tekst jest ledwie czytelny.

 – He?! Będzie dobrze, przecież to zostanie wydrukowane.

W tamtych czasach drukarki składały się ze stempli liter oraz znaków. Ustawiano je w odpowiednich pozycjach, smarowano czarnym tuszem, a następnie odbijano na papierze.

Elise wzruszyła ramionami.

 – Chciałabym zobaczyć, czy jakiś inżynier da radę odszyfrować te bazgroły. Przy okazji, masz tu błąd. Pisze się głupi, nie gupi. To wygląda strasznie slabo... Napisałeś tak celowo?

 – O-Oczywiście!

 – A jest jakiś powód, żeby zaczynać książkę od ponurych słów jak ciemność i śmierć?

 – Każde arcydzieło musi wywrzeć odpowiednie wrażenie już na początku, nowicjusz tego nie pojmie.

 – Ale żeby coś w ogóle uznać za literaturę, trzeba unikać podstawowych błędów jak powtarzanie słów w dwóch kolejnych linijkach.

 – Naprawdę? - Bastian, niemający wcześniej pojęcia o takiej zasadzie, spojrzał na swoją książkę.

 – Cóż. Nieważne, czy będzie to arcydzieło, czy zwykłe bazgroły, i tak można nazwać to pracą. O ile zostanie ukończona.

Muszę zacząć ją od nowa - pomyślał Bastian, a na głos powiedział: - R-Rozumiem, skończę ją. O, przeczytasz ją wtedy?

 – Nie jestem najlepsza w pustych pochlebstwach.

 – W porządku. Chcę, żebyś ją szczerze skrytykowała.

 – Aha, rozumiem. Innymi słowy, jesteś masochistą?

Po tych słowach Elise odsunęła się od Bastiana.

Chłopak zaprzeczył, wymachując rękoma.

 – Nie o to chodzi! Słuchanie, jak ktoś krytykuje twoją pracę, jest bolesne, ale ja chcę stworzyć arcydzieło, a twoja krytyka pozwoli mi się poprawić.

 – Jesteś dziwny.

 – Haha. Ty też.

Elise także była dziwna.

Bastianowi, uczniowi pochodzącemu z Belgarii, trudno było dogadać się z kolegami z klasy. Jedynie ta dziewczyna łatwo go zaakceptowała.

 – Heh, rozumiem. To będzie twardy orzech do zgryzienia, aleprzeczytam całość. W końcu jestem częściowo za to odpowiedzialna.

 – Obiecaj!

 – Zrobię to, nawet gdyby oczy miały mi krwawić.

 – Nie jest aż taka zła! Z pewnością poruszy cię do łez! Kiedyś w końcu stworzę prawdziwe arcydzieło.

 – Wyznaczyłeś sobie ambitny cel.

 – Huhuhu… Chcę stworzyć najwspanialszą książkę w historii! Wszystkie biblioteki na świecie będą ją posiadać, wszyscy ludzie będą się w niej zaczytywać!

 – Tylko Biblia i jej podobne księgi mają takich fanatyków.

 – W takim razie moim pierwszym celem będzie przebić Biblię!

 – Najpierw… - Elise przerwała, robiąc zszokowaną minę.

Mam coś na twarzy? - pomyślał Bastian.

Dziewczyna westchnęła.

 – O mój Boże, Bastianie!

 – Zdałaś sobie sprawę, jak wspaniałe jest moje dzieło?

 – O czym ty mówisz?! Byk na nas szarżuje!

 – He?

Na teren szkoły, otoczony wysokimi ścianami, wdarł się duży, czerwony byk, pozostawiający za sobą tumany kurzu, oraz goniący go właściciel.

 – Musimy uciekać!

 – Nie. Jego właściciel też ma kłopoty. Nie dasz rady wdrapać się na ścianę, więc cofnij się trochę.

 – Co ty mówisz? Przecież cię stratuje!

 – Nic mi nie będzie.

 – J-Jesteś głupi czy jak?!

 – W każdym razie zostaw to mnie.

Byk zbliżał się coraz bardziej.

 – Z bliska wygląda na większego, niż myślałem.

 – Ty naprawdę jesteś głupi!

 – O czym ty mówisz? Rozmawiasz z osobą, która popełni największe dzieło literackie w dziejach!

[[File:Haken no Kouki Altina - Volume 04 - 053.jpg|thumb]]

Bastian przyjął atak byka, łapiąc go za oba rogi zmierzające prosto w stronę jego klatki piersiowej. Normalni ludzie w starciu z tak potworną siłą byli równie bezsilni jak rozrywana kartka papieru. Jednak w tym przypadku nogi chłopaka zakopały się w ziemi, a byk jak biegł, tak nagle stanął w miejscu.

Bastian krzyknął:

 – Bądź grzeczny i wracaj jeść swoją trawę!

Chłopak zaczął naciskać na rogi zwierzęcia, czemu towarzyszył głośny ryk byka.

 – Torjaaa!

Bastian przyłożył więcej siły, przez co kopyta jego przeciwnika zaczęły się ślizgać do tyłu, a ziemia się zatrzęsła.

 – Nie może być… - Elise cała zbladła.

Głowa byka została przyciśnięta do ziemi. Wielkie niczym kilkoro ludzi stworzenie leżało wycieńczone, nie mając kompletnie siły się podnieść.

 – He, dawno nie robiłem nic podobnego. Aż dłonie mnie rozbolały.

 – Chwila… Bastianie, jesteś ranny?

 – Nie martw się, moje palce są całe. Mogę dalej tworzyć moje arcydzieło.

 – Oczom nie wierzę. Gdybym tego nie zobaczyła… Wciąż trudno mi uwierzyć.

 – Ty wciąż o tym? Ach, naprawdę przepraszam za błędy.

 – Serio jesteś głupi.

W tym momencie podbiegł do nich właściciel byka.

 – Naprawdę za to przepraszam! Nic ci się nie stało?

 – Nic.

Elise pokręciła głową.

 – Bogu dzięki. Miałbym ogromne kłopoty, gdyby któryś ze szlachciców ucierpiał. Ach, to maleństwo zaczęło uciekać po tym, jak użądliła go pszczoła. Na całe szczęście zatrzymał się, zanim doszło do tragedii.

 – Cóż, taki tok myślenia jest jak najbardziej normalny. - Elise ponownie westchnęła.

Tak rzeczywiście było. Wszyscy uczniowie obserwujący zajście pomyśleli „jakie to szczęście, że byk się zatrzymał”.

Bastian przemilczał tę kwestię i zareagował dopiero, kiedy rolnik odciągnął już zwierza na parę metrów.

 – Aaaa?!

W międzyczasie całe to zamieszanie przyciągnęło sporą grupkę gapiów.

 – Uuu… Moje dzieło… - Kiedy Bastian podnosił swoją podeptaną przez byka książkę, po policzku spłynęły mu łzy.

 – Ch-Chodziło ci o to?

 – Co? Uprzedzając pytania, dopiero ćwiczę składanie autografu.

 – Aaach, już nic.

 – Że co?

 – Naprawdę jesteś głupi, głupi ponad wszelkie pojęcie. Tak głupi, że nie ma dla ciebie już żadnej nadziei.

 – Musiałaś powtarzać to trzy razy?! Mam dzisiaj wyjątkowego pecha. Najpierw dokuczają mi w klasie, potem byk tratuje moją książkę, a teraz w dodatku trzykrotnie nazwano mnie głupim…

 – Być może to prawda… Fufu. – Elise zarumieniła się, spoglądając na Bastiana.

Następnego ranka Elise Archibald zniknęła ze szkoły, nie mówiąc nikomu ani słowa.

<noinclude>
{| border="1" cellpadding="5" cellspacing="0" style="margin: 1em 1em 1em 0; background: #f9f9f9; border: 1px #aaaaaa solid; padding: 0.2em; border-collapse: collapse;"
|-
| Wróć do [[Haken no Kouki Altina PL: Tom 4 Prolog 1|Prolog I]]
| [[Haken no Kouki Altina PL|Strona Główna]]
| Idź do [[Haken no Kouki Altina PL: Tom 4 Prolog 3|Prolog III]]
|-
|}
</noinclude>

Haken no Kouki Altina PL: Tom 4 Prolog 3

2018-04-23T15:52:28Z

Sacredus: Created page with "==Prolog III: Czarna księżniczka i biały rycerz== thumb – Egzekucja będzie odpowiednia...."

Haken no Kouki Altina PL

2018-04-23T15:50:10Z

Sacredus: /* Tom IV */

[[File:ALTINA v01 cover.jpg|thumbnail|right|250px]]
'''Haken no Kouki Altina''' (覇剣の皇姫アルティーナ) to powieść młodzieżowa napisana przez ''Yukiyo Murasaki'', do której ilustracje stworzył ''himesuz''.

Haken no Kouki Altina jest również dostępne w następujących językach:
*[[Haken no Kouki Altina|English (angielski)]]
*[http://www.novelasligeras.com/p/haken-no-kouki-altina.html hiszpański]
*[[Haken no Kouki Altina ~Brazilian Portuguese~|Português (portugalski)]]

==Streszczenie fabuły==
Regis jest molem książkowym i świetnym strategiem, jednak zupełnie nie radzi sobie z mieczem, ani tym bardziej z łukiem, więc łagodnie mówiąc słaby z niego żołnierz. Pewnego pochmurnego dnia dostaje przydział do jednostki mającej swoją bazę w twierdzy na samym krańcu imperium. Spotyka tam dziewczynę o czerwonych włosach i ognistych oczach. Szybko okazuje się, że jest to księżniczka Marie Quatre, której powierzono dowodzenie w tym rejonie, w rzeczywistości jednak została tam wygnana. Jednak bez względu na przeciwności dąży do zrealizowania jej marzenia.

== Tłumaczenie ==

'''Nowe rozdziały będą dodawane, gdy tylko przejdą przez korektę.'''

===Rejestracja===
Osoby chcące pomóc przy projekcie, powinny najpierw skontaktować się z którąś z osób odpowiedzialną za projekt poprzez forum toteż inna drogą komunikacji i [[Haken no Kouki Altina PL:_Rejestracja|zarejestrować się]] przy rozdziale, przy którym chcą pomóc.

===Standard Formatu ===
Wszystkie rozdziały (po edycji) muszą być dostosowane do ustalonych reguł: [[Format_guideline|General Format/Style Guideline]]

===Aktualizacje===
* 09.09.2013 - Utworzono stronę główną projektu.
* 12.10.2013 - Dodano tłumaczenie 1 rozdziału.
* 18.06.2015 - Ukończono tłumaczenie 1 tomu.

==Seria ''Haken no Kouki Altina'' stworzona przez Yukiya Murasaki==

===[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 1|Tom I]]===
[[File:ALTINA v01 cover.jpg|right|200px]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 1 Ilustracje|Ilustracje]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 1 Rozdział 1|Rozdział 1: Dziewczyna o czerwonych włosach i ognistych oczach]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 1 Rozdział 2|Rozdział 2: Obietnica o świcie]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 1 Rozdział 3|Rozdział 3: Rozwiązanie Altiny]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 1 Rozdział 4|Rozdział 4: Grzmot miecza]]
 

===[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 2|Tom II]]===
[[File:ALTINA v2 Cover.jpg|right|200px]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 2 Ilustracje|Ilustracje]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 2 Rozdział 1|Rozdział 1: Król barbarzyńców]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 2 Wtrącenie|Wtrącenie]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 2 Rozdział 2|Rozdział 2: Posłuszeństwo czy rebelia]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 2 Rozdział 3|Rozdział 3: Pod moją flagą]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 2 Rozdział 4|Rozdział 4: Piąta kampania przeciwko Fortowi Volks]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 2 Rozdział 5|Rozdział 5: Zaproszenie do jaskini lwa]]
 

===[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 3|Tom III]]===
[[File:ALTINA v3 Cover.jpg|right|200px]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 3 Ilustracje|Ilustracje]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 3 Rozdział 1|Rozdział 1: Miasta i dyliżans]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 3 Rozdział 2|Rozdział 2: Pojedynek w blasku księżyca]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 3 Rozdział 3|Rozdział 3: Rocznica założenia cesarstwa]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 3 Rozdział 4|Rozdział 4: Srebrna księżniczka]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 3 Rozdział 5|Rozdział 5: Szarża Białych Wilków]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 3 Wtrącenie|Wtrącenie]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 3 Rozdział 6|Rozdział 6: Queen's Navy]]

 

===Tom IV===
[[File:ALTINA v4 Cover.jpg|right|200px]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 4 Ilustracje|Ilustracje]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 4 Prolog 1|Prolog I: Nadchodząca burza]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 4 Prolog 2|Prolog II: Heinrich Trois Bastian de Belgaria]]
:*[[Haken no Kouki Altina PL: Tom 4 Prolog 3|Prolog III: Czarna księżniczka i biały rycerz]]
 

== Ekipa Projektu ==
*Administrator Projektu:

=== Tłumacze ===
:*[[user:Sacredus|Sacredus]]

=== Korektorzy ===
:*[[user:kartofell|kartofell]]

==Dotychczas wydano==

*Haken no Kouki Altina I 覇剣の皇姫アルティーナ I (29 października, 2012)
*Haken no Kouki Altina II 覇剣の皇姫アルティーナ II (28 lutego, 2013)
*Haken no Kouki Altina III 覇剣の皇姫アルティーナ III (29 czerwca, 2013)
*Haken no Kouki Altina IV 覇剣の皇姫アルティーナ IV (30 października, 2013)
*Haken no Kouki Altina V 覇剣の皇姫アルティーナ V (28 lutego, 2014, ISBN 978-4-04-729458-5)
*Haken no Kouki Altina VI 覇剣の皇姫アルティーナ VI (30 czerwca, 2014, ISBN 978-4-04-729730-2)
*Haken no Kouki Altina VII 覇剣の皇姫アルティーナ VII (30 października, 2014, ISBN 978-4-04-729977-1)
*Haken no Kouki Altina Shokitan 覇剣の皇姫アルティーナ小綺譚 (30 października, 2014, ISBN 978-4-04-729978-8)
*Haken no Kouki Altina VIII 覇剣の皇姫アルティーナ VIII (28 lutego, 2015, ISBN 978-4-04-730230-3)

[[Category:Light novel (Polish)]]