AnoHana: Tom 1 Rozdział 2 - Revision history

79.173.59.193 at 22:59, 26 July 2013

2013-07-26T22:59:32Z

Nylia at 22:19, 26 July 2013

2013-07-26T22:19:06Z

← Older revision		Revision as of 22:19, 26 July 2013
Line 684:		Line 684:
	Wtedy usiłowałem pokazać jej swoją najlepszą, najfajniejszą stronę.		Wtedy usiłowałem pokazać jej swoją najlepszą, najfajniejszą stronę.

	Menma mnie nie ~~ścigała~~.		Menma mnie nie goniła.





	Wszedłem do mojego ciemnego pokoju, zapaliłem światła… Pat. Wszystkie rzeczy ukryte w ciemnościach ujawniły się.		Wszedłem do mojego ciemnego pokoju, zapaliłem światła… Pat. Wszystkie rzeczy ukryte w ciemnościach ujawniły się.

Nylia at 22:17, 26 July 2013

2013-07-26T22:17:03Z

← Older revision		Revision as of 22:17, 26 July 2013
Line 8:		Line 8:
	Zdeformowali żeńskie genitalia, to było zrozumiałe. „Pożądanie” otwierało się i zamykało z dźwiękiem „kupaa, kupaa”. Bezlitośnie zabijałem każde z nich, bezmyślnie marnując czas wakacji mojego pierwszego roku liceum.		Zdeformowali żeńskie genitalia, to było zrozumiałe. „Pożądanie” otwierało się i zamykało z dźwiękiem „kupaa, kupaa”. Bezlitośnie zabijałem każde z nich, bezmyślnie marnując czas wakacji mojego pierwszego roku liceum.

	Cykada zabrzmiała: „kupaa, kupaa”. ~~Buło~~ bardzo gorąco.		Cykada zabrzmiała: „kupaa, kupaa”. Było bardzo gorąco.

	Co za pełan żądzy design. Rzecz, która wydawała dźwięk „kupaa”, tryskała dziwnym płynem ze środka. Próbując nie myśleć o tym, że się nie wykąpałam, zestrzeliwałem każdą z tych obrzydliwych, brudnych istot karabinem maszynowym.		Co za pełan żądzy design. Rzecz, która wydawała dźwięk „kupaa”, tryskała dziwnym płynem ze środka. Próbując nie myśleć o tym, że się nie wykąpałam, zestrzeliwałem każdą z tych obrzydliwych, brudnych istot karabinem maszynowym.

Nylia: /* Rozdział 2 - Bestia lata */

2013-07-26T22:15:58Z

Rozdział 2 - Bestia lata

← Older revision		Revision as of 22:15, 26 July 2013
Line 2:		Line 2:


	Koniec lata był tak gorący, że można było się udusić. Moja niechlujna była o wiele za długa i wchodziła mi w oczy. Nie myłem od dwóch dni, przez co pot i łój w moich włosach irytowały mnie tak bardzo, że aż związałem moją czuprynę na gumkę.		Koniec lata był tak gorący, że można było się udusić. Moja niechlujna grzywka była o wiele za długa i wchodziła mi w oczy. Nie myłem od dwóch dni, przez co pot i łój w moich włosach irytowały mnie tak bardzo, że aż związałem moją czuprynę na gumkę.

	Zanurzenie się w swoim umyśle i walka z siedmioma grzechami głównymi i nieznanym ósmym… Na ten pochodzący z gier dla gimbusów pomysł zużyłem już 156 godzin.		Zanurzenie się w swoim umyśle i walka z siedmioma grzechami głównymi i nieznanym ósmym… Na ten pochodzący z gier dla gimbusów pomysł zużyłem już 156 godzin.

Nylia: part 6, ostatni - do str.20

2013-07-26T20:18:08Z

part 6, ostatni - do str.20

Show changes

Nylia: part 5 - do str.12

2013-07-26T19:02:22Z

part 5 - do str.12

← Older revision		Revision as of 19:02, 26 July 2013
Line 430:		Line 430:

	Na zewnątrz było nawet bardziej gorąco niż w moim domu.		Na zewnątrz było nawet bardziej gorąco niż w moim domu.

			Zmierzch końca lata - jaki wstyd ogarniał za te słowa z tak piękną wymową. Asfalt był miękki od upału. Mój but przyczepił się do podłoża, nie mogłem wyjść z domu. Więc nie wyszedłem.

			Na pewno nie dlatego, że byłem wystraszony.

			- Jintan, nie przywitasz się z sąsiadami?

			Menma, idąc przede mną, zauważyła patrzące się na mnie, szepczące nieopodal panie.

			Pozwólcie mi pomyśleć. Na tej mapie - przed moimi drzwiami - ci ludzie są takimi wrogami, których można łatwo zwalczyć. Nie muszę się zakradać. Muszę tylko na nich bezlitośnie spojrzeć, by ci szybko odwrócili wzrok, przepraszając.

			Nie było potrzeby się bać. Oni absolutnie nie zagrażali mojemu życiu. Racja, nie muszę znikać z ich pola widzenia. Ale mogłoby być to trochę źle dla taty, który nigdy nie zganił mnie za trwonienie życia. Ale jeśli zostałbym zaatakowany, mógłbym się tylko bronić.

			Zużyłem całą moją energię na zwalczanie tych małych mrówek.

			- Ech? Jintan, dom Anaru nie jest czasem w tę stronę?

			Ja wybierałem, którą drogą iść. Chciałem wybrać drogę, którą nie szliby uczniowie z mojej szkoły. Jednakże, nie ważne, którą drogą wybiorę, każda wygląda identycznie. Wszędzie były góry, góry i więcej gór, w końcu była to dolina. Nawet w tle supermarketu, znajdującego się w parku, były góry.

			Więc było dużo gór. Czy mogłem poprosić górę o ładną autodestrukcję lub zawalenie się? Nie było mowy, by od tego uciec.

			Tylko ja stanąłem w miejscu. Odrzuciłem wszystkie uczucia związane ze światem i schowałem się w cieniu, ponieważ nienawidziłem tego miasta..

			- Dom Anaru. Nie byłam tam od bardzo dawna. Już od dawna kup-kii?

			Menma, mieszanka mojej traumy i presji psychicznej, halucynacja stworzona przez przeszłego mnie w celu zranienia teraźniejszego mnie, była w dobrym humorze.

			- Anaru zaciągnęła Jintana do domu, a on nagle z plaskiem upadł na podłogę. Potem nawet zawinęła go w koc!

			Czy to się dzieje naprawdę…

			- Potem wyłączyła kuchenkę, zdjęła ten wstrętny makaron i włożyła do lodówki!

			To zbyt wiele…

			Och, a kiedy zaciągnęła Jintana do pokoju, powiedziała „śmierdzi!”.

			Gdybym wiedział wcześniej, wziąłbym kąpiel.

			- Anaru jest naprawdę miła! Ach, ale Anaru, ona…”

			- Stop.

			Nadal przerywałem jej szybko, pomimo tego, że nikt jej nie widział ani nie słyszał .

			- Ona… Um. Możesz przestać mówić na nią Anaru? Nazywaj ją Anjo lub Naruko.

			- Eheh? Dlaczego?

			Kiedy byłem mały, nazwałem ją tak bez większego namysłu. Wziąłem ‘An’ z Anjo i ‘Naru’ z Naruko, łącząc je razem, bo myślałem wtedy, że wszystko było fajniejsze, gdy się to łączyło. Na przykład, Super Mario to „Sumari”, a Final Fantasy - „Fifa”.

			Dzieci to takie śmiercionośne i żywe kreatury. Jeśli wiedziałbym, co to znaczy, dałbym jej bardziej znaczące imię niż Anaru… no ale nic.

			- Ach! Mlecze!

			- …

			Nie słyszała ani słowa z tego, co przed chwilą mówiłem

			„Traumatyczna Karząca Presja o imieniu Menma” zbierała powoli mlecze. Ta scena była zbyt naturalna - kwiaty kwitnące w tym czasie to mniszek lekarski - mama nauczyła mnie tego, kiedy byłem mały. Nadal niejasno to pamiętałem.

			- Tutaj, BCG!

			Ciecz sączyła się z kwiatu. Menma umieściła go obok blizny na mojej ręce; biały płyn rozlał się na mojej dłoni, pokrywając bliznę.

			- To jest…

			- Jintan źle się czuje, więc daję mu lekarstwo!

Nylia: part 4 - do str.

2013-07-26T18:46:43Z

part 4 - do str.

← Older revision		Revision as of 18:46, 26 July 2013
Line 341:		Line 341:
	- Ach, Jintan, wyjdź!		- Ach, Jintan, wyjdź!

			Choć nadal się bałem, mój mózg chyba zgłupiał.

			Ta sytuacja była zbyt dziwna. Jeśli byłaby duchem, wyglądałaby tak, strasząc mnie jak cholera. Inaczej, to by było…

			- ...Nie może się spełnić.

			Menma przekrzywiła głowę z wątpiącym „ech”?

			Skarciłem ją głośno.

			- Skoro nawet nie wiesz, jakie jest twoje życzenie, jak może się spełnić?! Czego ty chcesz?! Ty!

			- Ahaha! Poplułeś się! Uważaj! Patrz na moją ścianę obrony! Ech... poczekaj chwilę.

			Menma ułożyła dłonie pod brodą, w pozie zastanowienia.

			- Tak... życzenie. Życzenie, które może się spełnić tylko wtedy, gdy będziemy wszyscy razem!

			- Wszyscy...?

			- Tak! Wszyscy to wszyscy! Super Obrońcy Pokoju!

			Ach... wydawało się że jakby gula stanęła mi w gardle. Ten dźwięk był dla mnie bardzo bolesny.

			Super Obrońcy Pokoju.

			- Najpierw, poszukajmy pomocy u Anaru! Tamto spotkanie nie wyszło dobrze...

			Szybko przerwałem jej przemowę.

			- Jak widzisz, to już nie Anaru, którą ty znałaś.

			- Hehehe? Czy Anaru to nie Anaru?

			Wyglądała na starszą, ale w środku była takim samym jak wtedy dzieckiem. Nawet nie słyszała, co mówiłem.

			- Mówłem! To nie ta Anaru, co kiedyś. Nawet jeśli znajdziesz tą blondynkę, ona nam nie pomoże!

			- B-Blondynkę?

			- To znaczy idiotkę! Mówiąc wprost, ona nie jest już naszą przyjaciółką...

			- Nie!

			Przestraszyłem się, gdy spojrzałem na Menmę. Jej blade, załzawione oczy wyglądały jak szklane perły wypełnione wodą z oceanu …

			- Nie... Ja nienawidzę Jintana, kiedy mówi źle o Anaru.

			- …Menma.

			- Hej. Znajdźmy dzisiaj Anaru, dobrze? Poszukajmy u niej pomocy, Jintan!

			Duch zmuszał mnie do szukania dawnych kumpli.

			Zmuszała mnie łzami. Ta sytuacja była zbyt dziwna. Jednak jej łzy były z czymś zsynchronizowane bez konkretnego powodu.

			Racja, ona nie musi być duchem.

			To była moja presja psychologiczna, trauma… moje poczucie winy. Była wizualizacją upału, który dręczył mnie latem.

			Jeśli tak to ująć, powód, dla którego Anaru nie mogła jej zobaczyć, był przekonujący.

			Ponieważ Menma, stojąca przede mną, była moimi własnymi halucynacjami.

			Halucynacja, którą stworzyłem tamtego lata, by robiła mi wyrzuty tego lata.

			- …

			Fu. Odetchnąłem głęboko.

			Wyrzuciłem całe zaskoczenie, wahanie i, być może, trochę przesłodzonych scen z mojego żołądka, skupiając je wszystkie w jednym oddechu.

			- Rozumiem. Zostawię to Anaru, by twoje życzenie się spełniło.

			- Jintan!

			Nadal ze łzami w oczach, Menma uśmiechnęła się lekko z zachwytem.

			Racja, muszę tylko poprosić o pomoc.

			Wtedy Menma, a także „ja z wtedy” będziemy mogli to zaakceptować.

			Nie tylko Anaru się zmieniła - wszyscy inni również.





			Na zewnątrz było nawet bardziej gorąco niż w moim domu.

Nylia: part 3 - do str.8

2013-07-26T18:21:51Z

part 3 - do str.8

← Older revision		Revision as of 18:21, 26 July 2013
Line 224:		Line 224:

	Ale to nie ja odleciałem.		Ale to nie ja odleciałem.





			Bzz…

			Trzepoczący dźwięk B29 dobiegł z daleka.

			„Super Obrońcy Pokoju” zdecydowali się prześledzić wojny jako temat letnich zajęć. Z tego niejasnego tematu, wypytaliśmy staruszka z sąsiedztwa, który miał problemy z chodzeniem.

			- Ahah. Byłem wtedy tego samego wzrostu co wy. Uciekłem do schronu, trzymając mojego młodszego brata w rękach. Trzymał się mocno moich ud. To była bardzo ciepła scena…

			Spojrzałem na moje własne, ciepłe udo.

			- !...

			Szczupła noga przyciskała się do mojego uda.

			Moja ręka służyła jej za poduszkę, spała blisko mojego ramienia. Miała długie, obiecujące rzęsy. Wciągnąłem powietrze - słaba woń kwiatów.

			- Ja... chyba zwariowałem.

			Bzz, wiatrak się obracał, odrzucając z siłą wszystko przed nim. Choć nigdy nie zauważyłem tego wcześniej, był dość delikatny.

			W tym momencie byłem w naprawdę przejmującej sytuacji.

			Woń kwiatu i jej śpiąca twarz wyryły się w mym umyśle, ale nie pamiętam ich, ponieważ…

			- Mmmm...

			Z części sukni na piersi, widziałem wybrzuszenie, które miało siłę i piękno sprawić, by każdy kolor stracił swój blask; spojrzałem na nią nieprzytomnie. Wszystko, co o niej wiedziałem, nie powinno być wymieszane z uczuciami, które we mnie wywoływała.

			Była też noga, bez ogródek przyciśnięta do mojego podbrzusza. Była ona jak mięsisty, śliski, jasny karp. Jej kolana były ugięte pod kątem ostrym. Nawet spódniczka była podwinięta. Pod nią, choć z tej strony nie mogłem zobaczyć, myślałem, że będzie jak…

			- ...

			Jeśli nie pozbędę się tego ciężaru i ruchu z mojego podbrzusza, rzeczy staną się nieprzyjemne.

			Nie mógłbym pozwolić seksualnemu impulsowi w okresie dojrzewania ujawnić się w tej nienormalnej sytuacji. Delikatnie i pieczołowicie odsunąłem nadgarstek.

			- Mmm...

			Moje serce mocniej zabiło; zesztywniałem, nie śmiejąc ruszyć się nawet o milimetr. Pani Psuja zamrugała oczami, poruszając długimi rzęsami .

			- Ach... Dzień dobry, Jintan.

			Delikatnie uśmiechnęła się do mnie. Delikatny uśmiech na twarzy… Ahah.

			Taka sama jak w moich wspomnieniach, czułem się oszołomiony

			- Świetnie. Właśnie spadłaś, myślałem, że zginiesz.

			...

			Myślałem... zginiesz…

			- Wu…Wuaghhh!!

			Krzyknąłem, gwałtownie podskoczyłem i uciekłem.

			- Ji-Jintan!?

			Krakk krakk krakk…Bum!

			Pobiegłem do łazienki i przekręciłem klucz w drzwiach, ale to nie wystarczyło, bym czuł się bezpiecznie, więc przytrzymałem je mocno ręką.

			- Co się stało? Jintan!

			Bong, bong, bong. Drzwi zaskrzypiały.

			Parę miesięcy temu, kiedy chodziłem do liceum nie dłużej niż tydzień, wybiegłem na zewnątrz i pobiegłem do domu.

			Wszystko było spokojne tak długo, jak ukrywałem się w domu; jednakże nie mogłem nawet uwierzyć, że będzie tu intruz.

			Miejsce, które mnie skrywało, stawało się węższe i węższe. Moja bezradność wzrosła - będąc zaatakowanym tutaj, nie miałbym gdzie uciekać. To była moja ostatnia linia obrony i musiałem ją utrzymać.

			- Robisz kupkę? Hej, robisz kupkę?

			Nie możesz pozwolić mi poważnie się namyślić?

			Nigdy nie zaakceptuję rzeczy nierealnych. Nie wierzę w nic związanego z duchami, ale jeśli ona jest prawdziwa…

			Jeśli to naprawdę jest Honma Meiko…

			To znaczy, że urosła od wtedy. Dlaczego… dlaczego?

			- D-Dlaczego do mnie przyszłaś?

			-He?

			Mój głos zadrżał. Zorientowałem się też, że kolana mi się trzęsą. Co za wstyd. Jednak była to sytuacja krytyczna; nie można mnie za to winić.

			- Czy jesteś duchem?

			- Ta, a nie powinnam?

			- Nie powinnaś, ale jesteś! Dlaczego do teraz… Poza tym urosłaś; dlaczego przyszłaś do mnie?!

			- Mmm. Nawet jeśli mnie pytasz, ja tego nie wiem.

			- ...

			Powiedziała, że nie wie.

			Tak zaakcentowanych słów używał bohater hitowego anime. Przez ten łagodniejszy ton moje nogi przestały drżeć; nawet tego nie zauważyłem.

			- Ale, ale, pozwól mi zgadnąć. Menma chce, by moje życzenie zostało spełnione!

			- Życzenie... Tak. Jakie życzenie?

			- Umm. Nie wiem!

			Jak spokojnie to brzmiało. Ton twojego głosu brzmiał dokładnie tak, jakby czerpała przyjemność z sytuacji, w której się znalazłem.

			- Ach, Jintan, wyjdź!

Nylia: part 2 - do str.6

2013-07-26T17:41:37Z

part 2 - do str.6

Show changes

Nylia: part 1 - do str.2

2013-07-26T15:29:57Z

part 1 - do str.2

← Older revision		Revision as of 15:29, 26 July 2013
Line 2:		Line 2:
	<br />		<br />
	<!--		<!--

			Koniec lata był tak gorący, że można było się udusić. Moja niechlujna była o wiele za długa i wchodziła mi w oczy. Nie myłem od dwóch dni, przez co pot i łój w moich włosach irytowały mnie tak bardzo, że aż związałem moją czuprynę na gumkę.

			Zanurzenie się w swoim umyśle i walka z siedmioma grzechami głównymi i nieznanym ósmym… Na ten pochodzący z gier dla gimbusów pomysł zużyłem już 156 godzin.

			Zdeformowali żeńskie genitalia, to było zrozumiałe. „Pożądanie” otwierało się i zamykało z dźwiękiem „kupaa, kupaa”. Bezlitośnie zabijałem każde z nich, bezmyślnie marnując czas wakacji mojego pierwszego roku liceum.

			Cykada zabrzmiała: „kupaa, kupaa”. Buło bardzo gorąco.

			Co za pełan żądzy design. Rzecz, która wydawała dźwięk „kupaa”, tryskała dziwnym płynem ze środka. Próbując nie myśleć o tym, że się nie wykąpałam, zestrzeliwałem każdą z tych obrzydliwych, brudnych istot karabinem maszynowym.

			- Jintan, czy to Jynxy?

			- Nie.

			- Ale ich wargi są takie grube. Czy to nie jak „hatoko” Jynxów?

			„...Jintan.”

			Słodki jak miód głos przylegał do mojej skóry bardziej nawet niż pot i łój.

			- Czy wiesz, co znaczy „hatoko”, Jintan? To dziecko dziecka młodszej siostry twojego dziadka, wiesz? W przypadku Menmy to Kii-kun!

			- ...

			Najprawdopodobniej byłem zbyt głodny.

			Przerwa spowodowana znudzeniem czy głodem była nie do zaakceptowania, ponieważ pozwoliłaby na pojawienie się niechcianych uczuć.

			W tych czasach trzeba być zdecydowanym i szybko wypełnić tą przerwę.

			- ...Pozwól mi więc zjeść ramen Shio.

			- Łoł. Ramen Shio! Menma też chce go zjeść!

			Wszedłem do kuchni, połączonej bezpośrednio z salonem, po czym zapaliłem zapałkę. Punkty łączące na kuchence wydawały się mieć słaby kontakt. Zapaliłem ją, rzucając trochę popiołu w miejsce, skąd wylatywała benzyna; dało się usłyszeć głośny huk.

			Lubię ramen Shio. Czekając na ugotowanie się wody, ostrożnie wrzuciłem do środka jajko tak, by nie było roztrzepane.

			- Ej, ja chcę jajko roztrzepane! Chcę płatki z jajka!

			Racja, ja bym tego nie wymieszał. Kiedy ja jem, delikatnie ściskam księżycowo uformowane jajko by pozwolić na wpół ugotowanemu żółtku wypłynąć, będącego niczym ukoronowaniem makaronu. Taki sposób jedzenia wydawał się bardziej dojrzały niż płatki z jajka…

			- Alarm! Jajko się gotuje! Rozmieszaj je, szybko!

			- ...

			Nigdy nie przyznam istnienia rzeczy nierealnych, takich jak UFO, UMA, MRR czy duchów.

			- Tia.

			Nosem wyregulowałem swój oddech, ponieważ, gdy nie zwracałem na niego uwagę, stawał się nieregularny.

			Jeśli miałbym temu zaprzeczyć, powinienem to zlekceważyć od samego początku. Jeśli w niewielkim stopniu zwracałbym na to uwagę, choćby w najmniejszym, byłoby to oznaką na to, że zaakceptowałem to jako coś naturalnego.

			- Och, patrz! Już się rozszerza! Szybko, wymieszaj je… wy-mie-szaj je już!

			Trzy minuty. Daj mi trzy minuty i będzie gotowe.

			Jednakże, trzy minuty, które uciekały tak szybko, gdy grałem, wydawały się teraz niesamowicie długie.

			Makaron. Proszę, błagam, ugotuj się tak szybko jak to możliwe - takowymi słowy zacząłem się niecierpliwie modlić. W tym momencie wadliwy, fałszywy dzwonek zadzwonił.

			- Nie otworzysz drzwi, Jintan?

			- ...

			Nigdy nie otwieram drzwi podczas godzin pracy mojego taty, nieważne. jak wiele razy zadzwoni. Tak zwykle robię.

			Jednakże liczba rzeczy, które człowiek może zaniedbywać jednocześnie jest nieskończona... Może dzwonek był bożą pomocą.

			(Daj mi szansę ucieczki.)

			Dziękując za ten zbieg okoliczności, wyłączyłem kuchenkę. Teraz nie mogłem ugotować jajka w ten piękny kształt, a makaron się rozgotuje... Cóż, nie miałem innego wyjścia. Podszedłem do drzwi.

			- Teraz jest pora. Wymieszaj!

← Older revision		Revision as of 22:59, 26 July 2013
Line 2:		Line 2:


	Koniec lata był tak gorący, że można było się udusić. Moja niechlujna grzywka była o wiele za długa i wchodziła mi w oczy. Nie myłem od dwóch dni, przez co pot i łój w moich włosach irytowały mnie tak bardzo, że aż związałem moją czuprynę na gumkę.		Koniec lata był tak gorący, że można było się udusić. Moja niechlujna grzywka była o wiele za długa i wchodziła mi w oczy. Nie myłem jej od dwóch dni, przez co pot i łój w moich włosach irytowały mnie tak bardzo, że aż związałem moją czuprynę na gumkę.

	Zanurzenie się w swoim umyśle i walka z siedmioma grzechami głównymi i nieznanym ósmym… Na ten pochodzący z gier dla gimbusów pomysł zużyłem już 156 godzin.		Zanurzenie się w swoim umyśle i walka z siedmioma grzechami głównymi i nieznanym ósmym… Na ten pochodzący z gier dla gimbusów pomysł zużyłem już 156 godzin.
Line 10:		Line 10:
	Cykada zabrzmiała: „kupaa, kupaa”. Było bardzo gorąco.		Cykada zabrzmiała: „kupaa, kupaa”. Było bardzo gorąco.

	Co za ~~pełan~~ żądzy design. Rzecz, która wydawała dźwięk „kupaa”, tryskała dziwnym płynem ze środka. Próbując nie myśleć o tym, że się nie ~~wykąpałam~~, zestrzeliwałem każdą z tych obrzydliwych, brudnych istot karabinem maszynowym.		Co za pełen żądzy design. Rzecz, która wydawała dźwięk „kupaa”, tryskała dziwnym płynem ze środka. Próbując nie myśleć o tym, że się nie wykąpałem, zestrzeliwałem każdą z tych obrzydliwych, brudnych istot karabinem maszynowym.

	- Jintan, czy to Jynxy?		- Jintan, czy to Jynxy?
Line 156:		Line 156:
	- Ty... Nie nazywaj jej Anaru!		- Ty... Nie nazywaj jej Anaru!

	Szybko jej przerwałem. Nawet jeśli była obrazem ~~„pożądanie”~~, mówienie jej tego tak dosadnie to trochę zbyt dużo.		Szybko jej przerwałem. Nawet jeśli była obrazem „pożądania”, mówienie jej tego tak dosadnie to trochę zbyt dużo.

	- ...A, Ach, An... Nie mów na mnie Anaru!		- ...A, Ach, An... Nie mów na mnie Anaru!
Line 678:		Line 678:
	- Tak. Bardzo ciężkie... Więc nie chcę...		- Tak. Bardzo ciężkie... Więc nie chcę...

	Nie wiedziałem co powiedzieć o czymś, co nie chcę by znów się stało, więc umilkłem, obróciłem się i uciekłem. Nawet, jeśli widziała moje samotne plecy, to już nie ~~miał~~ znaczenia.		Nie wiedziałem co powiedzieć o czymś, co nie chcę by znów się stało, więc umilkłem, obróciłem się i uciekłem. Nawet, jeśli widziała moje samotne plecy, to już nie miało znaczenia.

	Nie tylko dlatego, że była halucynacją, którą stworzyłem, nawet jeśli to naprawdę była Menma, to nic nie znaczyło, że mnie takiego zobaczyła.		Nie tylko dlatego, że była halucynacją, którą stworzyłem, nawet jeśli to naprawdę była Menma, to nic nie znaczyło, że mnie takiego zobaczyła.
Line 704:		Line 704:
	Dlaczego - dlaczego stałem się taki?		Dlaczego - dlaczego stałem się taki?

	Oblałem testy i wstąpiłem do irytującego ~~lliceum…~~ Nie, te rzeczy się nie liczą. To nie było źródło problemu.		Oblałem testy i wstąpiłem do irytującego liceum… Nie, te rzeczy się nie liczą. To nie było źródło problemu.

	W kapliczce stało zdjęcie mojej mamy. Mama spędzała dużo czasu w szpitalu; zmarła, gdy byłem w szóstej klasie. To było rok po śmierci Menmy. I choć starsze panie zawsze szeptały, „on stracił mamę w tak wrażliwym okresie”, mimo ~~tonic~~ nie wiedziały. To też nie był prawdziwy problem.		W kapliczce stało zdjęcie mojej mamy. Mama spędzała dużo czasu w szpitalu; zmarła, gdy byłem w szóstej klasie. To było rok po śmierci Menmy. I choć starsze panie zawsze szeptały, „on stracił mamę w tak wrażliwym okresie”, mimo to nic nie wiedziały. To też nie był prawdziwy problem.

	To było prawie niemożliwe znaleźć jedno źródło problemu.		To było prawie niemożliwe znaleźć jedno źródło problemu.
Line 784:		Line 784:
	Jutro zaskoczę Menmę od tyłu, otoczę jej szyję moimi dłońmi. Na pewno upadnie, a ja wtedy przytrzymam ją tak , by do tego wypadku nie dopuścić. Zrobię taki dowcip.		Jutro zaskoczę Menmę od tyłu, otoczę jej szyję moimi dłońmi. Na pewno upadnie, a ja wtedy przytrzymam ją tak , by do tego wypadku nie dopuścić. Zrobię taki dowcip.

	A potem wykrzyknę głośno: “Moja droga Menmo!”		A potem wykrzyknę głośno: “Moja droga Menmo!”

	Dostosowałem nawet ton krzyku i detale objęcia. Ta myśl była miła, nawet ja tak myślałem.		Dostosowałem nawet ton krzyku i detale objęcia. Ta myśl była miła, nawet ja tak myślałem.
Line 802:		Line 802:
	Nie, nawet jeśli Menma nie miałaby wypadku, od początku byliśmy zupełnie różni. Hobby, ulubione kolory czy żarty - różniliśmy się.		Nie, nawet jeśli Menma nie miałaby wypadku, od początku byliśmy zupełnie różni. Hobby, ulubione kolory czy żarty - różniliśmy się.

	Byliśmy zbyt mali, by zauważyć tą znaczną rozdzielność… i spotkaliśmy się przypadkowo. Więc oddalanie się było nieuniknione.		Byliśmy zbyt mali, by zauważyć tą znaczną rozdzielność… i spotkaliśmy się przypadkowo. Więc oddalanie się było nieuniknione.

	- …		- …
Line 818:		Line 818:
	Wtedy zawsze wołała do mnie słodkim jak miód głosem. Była beksą, jednak wtedy się uśmiechała.		Wtedy zawsze wołała do mnie słodkim jak miód głosem. Była beksą, jednak wtedy się uśmiechała.

	Tego dnia, naprawdę chciałem przeprosić…powiedzieć ~~jej”przepraszam”~~. Naprawdę.		Tego dnia, naprawdę chciałem przeprosić…powiedzieć jej ”przepraszam”. Naprawdę.

	Chciałem powiedzieć Menmie, że jest mi przykro.		Chciałem powiedzieć Menmie, że jest mi przykro.
Line 824:		Line 824:
	- !!!		- !!!

	Prąd przeszedł mi po plechach. ~~Mie~~ mogłem dłużej czekać. Wybiegłem przez drzwi z poczuciem, że to nie może dłużej czekać.		Prąd przeszedł mi po plechach. Nie mogłem dłużej czekać. Wybiegłem przez drzwi z poczuciem, że to nie może dłużej czekać.

	W momencie, w którym włożyłem buty, drzwi się otworzyły. Tata wrócił z pracy.		W momencie, w którym włożyłem buty, drzwi się otworzyły. Tata wrócił z pracy.