https://www.baka-tsuki.org/project/index.php?action=history&feed=atom&title=AnoHana%3A_Tom_1_Rozdzia%C5%82_7 2026-06-17T00:27:07Z Revision history for this page on the wiki MediaWiki 1.43.1 https://www.baka-tsuki.org/project/index.php?title=AnoHana:_Tom_1_Rozdzia%C5%82_7&diff=275471&oldid=prev 2013-08-04T20:31:45Z

<p>part0</p> <p><b>New page</b></p><div>==Rozdział 7 - Noc Meiko==<br /> <br /> Mijała druga noc od powrotu Meiko.<br /> <br /> W ciszy bez mrugnięcia okiem spoglądała na pogrążoną w ciemności przestrzeń. Jej oczy były nawet bardziej ponure niż te ciemności. W tej złudnej pustce leżały wszystkie uczucia, o których mogła myśleć Meiko.<br /> <br /> Meiko zawsze sprzeciwiała się faktowi, że została zapomniana.<br /> <br /> Zawsze kurczowo trzymała się miejsca w swoim sercu, poza wszelką melodią - włożyłaby cały swój wysiłek i siłę w swe modlitwy.<br /> <br /> Więc, jej życzenie było kłamstwem.<br /> <br /> Meiko uskarżała się - niech kłamczuch zniknie. Niech ujawni swą prawdziwą twarz w promieniach słońca.<br /> <br /> Jednakże nie zdołała nawet ułożyć tego w słowa i wypowiedzieć.<br /> <br /> Pozostawało jej tylko pozwolić innym osądzić jaką dziewczyna była. Nie mogła narzucić innym jej własnych pragnień.<br /> <br /> Bo była takim typem dziewczyny…<br /> <br /> Więc aż do teraz wciąż tu była, jeszcze nie znikła i dalej wpatrywała się w przestrzeń. I z upływem czasu jej kontury stawały się coraz wyraźniejsze.<br /> <br /> W dodatku Meiko nadal rosła.<br /> <br /> Wtedy jej włosy zafalowały na nocnym wietrze.<br /> <br /> Rechot żab rozbrzmiewał w ciemności.<br /> <br /> - Kum…<br /> <br /> Zaczęła naśladować kumkanie żaby. Wszakże żaby tak właściwie nie „kumkają”. Zamiast tego wydają dźwięk jak jakiegoś rodzaju instrument… dźwięk, który tylko żaby potrafią wydawać.<br /> <br /> Od kiedy ludzie myślą, że żaby robią „kum”?<br /> <br /> (To takie męczące…)<br /> <br /> Chciała to jedynie powiedzieć, choć nawet nie do końca wiedziała, co ją tak naprawdę męczyło.<br /> <br /> Menma spacerowała dziś wszędzie, włócząc się tu i tam. Zdawała się być głodna, jednak nie miała pewności czy faktycznie jest.<br /> <br /> Czas przelatywał w tak powolnym tempie.<br /> <br /> Rankiem niebo stało się jasnoniebieskie, w południe błękit zmieszał się z bielą, później stopniowo stapiał się z czerwienią, na noc robiło się ciemnoniebieskie, a ostatecznie czarne jak smoła.<br /> <br /> Menma obserwowała te zmiany kolorów z różnych miejsc unosząc głowę wysoko do nieba.<br /> <br /> Widziała mnóstwo znanych jej rzeczy w każdym miejscu, mimo to niczego nie była absolutnie pewna. Każda pojedyncza rzecz zmieniła się tu i tam.<br /> <br /> - Naprawdę chcę wszystkich zobaczyć.<br /> <br /> Wymamrotała Menma próbując powstrzymać napływające jej do oczu łzy.<br /> <br /> Nie potrafiłam pójść zobaczyć mojej rodziny. To było tak straszne, że mogłam tylko spojrzeć z dystansu nie ośmielając się podejść bliżej. Ale bez wątpienia nie bałam się ani odrobinę widząc Jintana i resztę.<br /> <br /> Mam nadzieję, że moja rodzina zdoła mnie zapomnieć, ale ma też nadzieję, że wszyscy z Super Obrońców Pokoju już nie.<br /> <br /> Moje uczucia wyrażały to samo - być Menmą, nie Meiko.<br /> <br /> <br /> &lt;noinclude&gt;<br /> {| border=&quot;1&quot; cellpadding=&quot;5&quot; cellspacing=&quot;0&quot; style=&quot;margin: 1em 1em 1em 0; background: #f9f9f9; border: 1px #aaaaaa solid; padding: 0.2em; border-collapse: collapse;&quot;<br /> |-<br /> | Powrót do [[AnoHana: Tom 1 Rozdział 6|Rozdział 6 - ]]<br /> | [[AnoHana: Kwiat, który widzieliśmy tamtego dnia|Strona Główna]]<br /> | Idź do [[AnoHana: Tom 1 Rozdział 8|Rozdział 8 - Moja droga Menmo]]<br /> |-<br /> |}<br /> &lt;/noinclude&gt;</div>

Nylia