Bakemonogatari/Bakemonogatari PL/Vol1/Ch1 - Revision history

162.158.94.65: Undo revision 548452 by 162.158.91.146 (talk)

2018-12-09T20:17:24Z

Undo revision 548452 by 162.158.91.146 (talk)

← Older revision		Revision as of 20:17, 9 December 2018
Line 1:		Line 1:
	~~'''PAPIEŻ PEDAŁ DZIECI JEBAŁ XD'''~~

	===Krab Hitagi: Rozdział Pierwszy===		===Krab Hitagi: Rozdział Pierwszy===

162.158.91.146: /* Krab Hitagi: Rozdział Pierwszy */

2018-12-09T20:14:33Z

Krab Hitagi: Rozdział Pierwszy

← Older revision		Revision as of 20:14, 9 December 2018
Line 1:		Line 1:
			'''PAPIEŻ PEDAŁ DZIECI JEBAŁ XD'''

	===Krab Hitagi: Rozdział Pierwszy===		===Krab Hitagi: Rozdział Pierwszy===

Siru Ejsu herbu Wyrwikufel: A few minor stylistic adjustment.

2012-07-09T13:43:30Z

A few minor stylistic adjustment.

← Older revision		Revision as of 13:43, 9 July 2012
Line 2:		Line 2:


	Wszyscy wiedzieli~~, że Senjougahara~~ Hitagi ~~była chora~~. Nic dziwnego, że była zwolniona z WF-u.		Wszyscy wiedzieli o chorobie Senjougahary Hitagi. Nic dziwnego, że była zwolniona z WF-u.
	Nawet na porannym apelu z powodu swojej anemii ciągle chowała się w cieniu. ~~Trzeci rok byliśmy w~~ tej samej ~~klasie~~, ale nigdy nie widziałem, żeby przejawiała jakąkolwiek formę wzmożonej aktywności ruchowej. Dziewczyna była stałym gościem gabinetu pielęgniarskiego, a przez wizyty u lekarza spóźniała się ~~lub~~ nawet ~~nie przychodziła na~~ lekcje. Niektórzy żartowali, że szpital to jej drugi dom.		Nawet na porannym apelu z powodu swojej anemii ciągle chowała się w cieniu. Już trzy lata chodziliśmy do tej samej klasy, ale nigdy nie widziałem, żeby przejawiała jakąkolwiek formę wzmożonej aktywności ruchowej. Dziewczyna była stałym gościem gabinetu pielęgniarskiego, a przez wizyty u lekarza spóźniała się albo nawet pomijała lekcje. Niektórzy żartowali, że szpital to jej drugi dom.


	Mimo ~~swojego~~ stanu była dosyć dobrze znana. Na widok jej szczupłej sylwetki można było odnieść wrażenie, że najdelikatniejszy dotyk ~~mógłby~~ ją ~~złamać~~ w pół. Być może to przez to niektórzy chłopcy z klasy rzucali półżartem, że ~~nadawałaby się~~ na ~~sekretarkę w~~ jakiejś wielkiej korporacji. Cóż, całkiem możliwe. Po mojemu pasowałaby jej taka fucha.		Mimo poważnego stanu była dosyć dobrze znana. Na widok jej szczupłej sylwetki można było odnieść wrażenie, że najdelikatniejszy dotyk złamałby ją w pół. Być może właśnie przez to niektórzy chłopcy z klasy rzucali półżartem, że wygląda na dziedziczkę jakiejś wielkiej korporacji. Cóż, całkiem możliwe. Po mojemu pasowałaby jej taka fucha.
	Senjougahara miała swój ulubiony kącik, gdzie ~~samotnie~~ czytała książki. Czasem solidne cegły, innym razem jakieś ogłupiające komiksy. Widocznie nie miała sztywnych zasad doboru lektur. Być może czytała, co jej do rąk wpadło, albo to, na co ~~aktualnie miała ochotę~~.		Senjougahara miała swój ulubiony kącik, gdzie w samotności czytała książki. Czasem solidne cegły, innym razem jakieś ogłupiające komiksy. Widocznie nie miała sztywnych zasad doboru lektur. Być może czytała, co jej do rąk wpadło, albo to, co jej dyktował nastrój.


Line 18:		Line 18:
	Nawet jednego.		Nawet jednego.

	Nigdy nie ~~widziałem~~, żeby z kimkolwiek rozmawiała. Wydawało mi się, że całym tym samotnym czytaniem książek starała się odgrodzić od reszty świata. Nasze ławki sąsiadowały ze sobą nieco ponad dwa lata, a ona nie zamieniła ze mną ~~nawet~~ słowa. Właściwie ~~jedyne, co padało~~ z jej ust~~, to~~ "Nie wiem", którym odpowiadała na każde pytanie zadane przez nauczycieli. Nieważne, czy znała odpowiedź - zawsze ratowała się niewiedzą.		Nigdy nie zauważyłem, żeby z kimkolwiek rozmawiała. Wydawało mi się, że całym tym samotnym czytaniem książek starała się odgrodzić od reszty świata. Nasze ławki sąsiadowały ze sobą nieco ponad dwa lata, a ona nawet nie zamieniła ze mną słowa. Właściwie z jej ust dało się usłyszeć tylko "Nie wiem", którym odpowiadała na każde pytanie zadane przez nauczycieli. Nieważne, czy znała odpowiedź - zawsze ratowała się niewiedzą.


	Jednym z zadań szkoły jest zapoznawanie osób bez przyjaciół z innymi wolnymi elektronami i tym samym tworzenie grup znajomych. Tak zwana socjalizacja. Od zeszłego roku nawet sam należę do jednej z takich grup. Ale Senjougahara stanowiła przysłowiowy wyjątek od reguły. Oczywiście nikt jej nie dręczył, przynajmniej ja nigdy ~~czegoś~~ takiego nie zauważyłem. Gdy na nią spoglądałem, jedynie siedziała w swoim kąciku i czytała książki. Odgradzała się od świata.		Jednym z zadań szkoły jest zapoznawanie osób bez przyjaciół z innymi wolnymi elektronami i tym samym tworzenie grup znajomych. Tak zwana socjalizacja. Od zeszłego roku nawet sam należę do jednej z takich grup. Ale Senjougahara stanowiła przysłowiowy wyjątek od reguły. Oczywiście nikt jej nie dręczył, przynajmniej ja nigdy kogoś takiego nie zauważyłem. Gdy na nią spoglądałem, jedynie siedziała w swoim kąciku i czytała książki. Odgradzała się od świata.

	Jej obecność była czymś zupełnie normalnym.		Jej obecność była czymś zupełnie normalnym.
Line 27:		Line 27:
	Absencja też nie należała do rzeczy niezwykłych.		Absencja też nie należała do rzeczy niezwykłych.

	Ale akurat to nie ma żadnego znaczenia.		Ale to akurat nie ma żadnego znaczenia.


	Po dwie setki uczniów na każdym z trzech roczników. Starsi, młodsi, rówieśnicy. Do tego nauczyciele. W sumie niecały tysiąc osób w jednym budynku. Ciekaw jestem, ile z nich po trzech latach w liceum ~~znałem~~ osobiście. Krótkie obliczenia, których wynik każdego wpędziłby w depresję. Ale nawet fakt, że trzy lata spędziłem w obecności dziewczyny, która ani razu się do mnie nie odezwała, nie sprawia, że czuję się samotny. Tak po prawdzie ledwie zauważałem jej istnienie. Rok po skończeniu szkoły pewnie nie pamiętałbym nawet, jak wygląda. Ze strony Senjougahary zapewne działało to w ten sam sposób. W zasadzie nie tylko jej, ale większości szkoły, więc nawet nie ma co wpadać w jakąś głupią depresję.		Po dwie setki uczniów na każdym z trzech roczników. Starsi, młodsi, rówieśnicy. Do tego nauczyciele. W sumie niecały tysiąc osób w jednym budynku. Ciekaw jestem, ile z nich po trzech latach w liceum poznałem osobiście. Krótkie obliczenia, których wynik każdego wpędziłby w depresję. Ale nawet fakt, że trzy lata spędziłem w obecności dziewczyny, która ani razu się do mnie nie odezwała, nie sprawia, że czuję się samotny. Tak po prawdzie ledwie zauważałem jej istnienie. Rok po skończeniu szkoły pewnie nie pamiętałbym nawet, jak wygląda. Ze strony Senjougahary zapewne działało to w ten sam sposób. W zasadzie nie tylko jej, ale większości szkoły, więc nawet nie ma co wpadać w jakąś głupią depresję.


Line 40:		Line 40:


	~~Wydarzyło~~ się ~~wiele rzeczy~~. Niedawno skończyła się wiosenna przerwa w nauce, zostałem uczniem trzeciej klasy, skończył się koszmarny złoty tydzień. Był ósmy maja.		Sporo się wydarzyło. Niedawno skończyła się wiosenna przerwa w nauce, zostałem uczniem trzeciej klasy, skończył się koszmarny złoty tydzień. Był ósmy maja.

	Jak być może wspomniałem, mam tendencję do spóźnień, przez co z pośpiechem wbiegałem na wysokie schody wewnątrz szkolnego budynku. I wtedy zauważyłem spadającą z nieba dziewczynę.		Jak być może wspomniałem, mam tendencję do spóźnień, przez co z pośpiechem wbiegałem na wysokie schody wewnątrz szkolnego budynku. I wtedy zauważyłem spadającą z nieba dziewczynę.
Line 47:		Line 47:


	Tak po prawdzie to wcale nie spadała z nieba.		Tak po prawdzie wcale nie spadała z nieba.

	Pewnie zwyczajnie poślizgnęła się na schodach. Mogłem odskoczyć, jednak postanowiłem ją złapać i bohatersko przerwać ten niebezpieczny lot.		Pewnie zwyczajnie poślizgnęła się na schodach. Mogłem odskoczyć, jednak postanowiłem ją złapać i bohatersko przerwać ten niebezpieczny lot.

Siru Ejsu herbu Wyrwikufel at 22:10, 25 May 2010

2010-05-25T22:10:26Z

← Older revision		Revision as of 22:10, 25 May 2010
Line 1:		Line 1:
			===Krab Hitagi: Rozdział Pierwszy===


	Wszyscy wiedzieli, że Senjougahara Hitagi była chora. Nic dziwnego, że była zwolniona z WF-u.		Wszyscy wiedzieli, że Senjougahara Hitagi była chora. Nic dziwnego, że była zwolniona z WF-u.
	Nawet na porannym apelu z powodu swojej anemii ciągle chowała się w cieniu. Trzeci rok byliśmy w tej samej klasie, ale nigdy nie widziałem, żeby przejawiała jakąkolwiek formę wzmożonej aktywności ruchowej. Dziewczyna była stałym gościem gabinetu pielęgniarskiego, a przez wizyty u lekarza spóźniała się lub nawet nie przychodziła na lekcje. Niektórzy żartowali, że szpital to jej drugi dom.		Nawet na porannym apelu z powodu swojej anemii ciągle chowała się w cieniu. Trzeci rok byliśmy w tej samej klasie, ale nigdy nie widziałem, żeby przejawiała jakąkolwiek formę wzmożonej aktywności ruchowej. Dziewczyna była stałym gościem gabinetu pielęgniarskiego, a przez wizyty u lekarza spóźniała się lub nawet nie przychodziła na lekcje. Niektórzy żartowali, że szpital to jej drugi dom.


	Mimo swojego stanu była dosyć dobrze znana. Na widok jej szczupłej sylwetki można było odnieść wrażenie, że najdelikatniejszy dotyk mógłby ją złamać w pół. Być może to przez to niektórzy chłopcy z klasy rzucali półżartem, że nadawałaby się na sekretarkę w jakiejś wielkiej korporacji. Cóż, całkiem możliwe. Po mojemu pasowałaby jej taka fucha.		Mimo swojego stanu była dosyć dobrze znana. Na widok jej szczupłej sylwetki można było odnieść wrażenie, że najdelikatniejszy dotyk mógłby ją złamać w pół. Być może to przez to niektórzy chłopcy z klasy rzucali półżartem, że nadawałaby się na sekretarkę w jakiejś wielkiej korporacji. Cóż, całkiem możliwe. Po mojemu pasowałaby jej taka fucha.
	Senjougahara miała swój ulubiony kącik, gdzie samotnie czytała książki. Czasem solidne cegły, innym razem jakieś ogłupiające komiksy. Widocznie nie miała sztywnych zasad doboru lektur. Być może czytała, co jej do rąk wpadło, albo to, na co aktualnie miała ochotę.		Senjougahara miała swój ulubiony kącik, gdzie samotnie czytała książki. Czasem solidne cegły, innym razem jakieś ogłupiające komiksy. Widocznie nie miała sztywnych zasad doboru lektur. Być może czytała, co jej do rąk wpadło, albo to, na co aktualnie miała ochotę.


	Była cholernie inteligentna, należała do najlepszych w klasie.		Była cholernie inteligentna, należała do najlepszych w klasie.


	Po ogłoszeniu wyników egzaminów zawsze mieściła się w pierwszej dziesiątce. Tyle na ten temat. Porównanie jej z żałosną personą mojego pokroju (oblewałem wszystkie egzaminy poza matmą) nasuwa myśl, że nasze mózgi funkcjonowały na zupełnie innych zasadach.		Po ogłoszeniu wyników egzaminów zawsze mieściła się w pierwszej dziesiątce. Tyle na ten temat. Porównanie jej z żałosną personą mojego pokroju (oblewałem wszystkie egzaminy poza matmą) nasuwa myśl, że nasze mózgi funkcjonowały na zupełnie innych zasadach.
Line 13:		Line 19:

	Nigdy nie widziałem, żeby z kimkolwiek rozmawiała. Wydawało mi się, że całym tym samotnym czytaniem książek starała się odgrodzić od reszty świata. Nasze ławki sąsiadowały ze sobą nieco ponad dwa lata, a ona nie zamieniła ze mną nawet słowa. Właściwie jedyne, co padało z jej ust, to "Nie wiem", którym odpowiadała na każde pytanie zadane przez nauczycieli. Nieważne, czy znała odpowiedź - zawsze ratowała się niewiedzą.		Nigdy nie widziałem, żeby z kimkolwiek rozmawiała. Wydawało mi się, że całym tym samotnym czytaniem książek starała się odgrodzić od reszty świata. Nasze ławki sąsiadowały ze sobą nieco ponad dwa lata, a ona nie zamieniła ze mną nawet słowa. Właściwie jedyne, co padało z jej ust, to "Nie wiem", którym odpowiadała na każde pytanie zadane przez nauczycieli. Nieważne, czy znała odpowiedź - zawsze ratowała się niewiedzą.


	Jednym z zadań szkoły jest zapoznawanie osób bez przyjaciół z innymi wolnymi elektronami i tym samym tworzenie grup znajomych. Tak zwana socjalizacja. Od zeszłego roku nawet sam należę do jednej z takich grup. Ale Senjougahara stanowiła przysłowiowy wyjątek od reguły. Oczywiście nikt jej nie dręczył, przynajmniej ja nigdy czegoś takiego nie zauważyłem. Gdy na nią spoglądałem, jedynie siedziała w swoim kąciku i czytała książki. Odgradzała się od świata.		Jednym z zadań szkoły jest zapoznawanie osób bez przyjaciół z innymi wolnymi elektronami i tym samym tworzenie grup znajomych. Tak zwana socjalizacja. Od zeszłego roku nawet sam należę do jednej z takich grup. Ale Senjougahara stanowiła przysłowiowy wyjątek od reguły. Oczywiście nikt jej nie dręczył, przynajmniej ja nigdy czegoś takiego nie zauważyłem. Gdy na nią spoglądałem, jedynie siedziała w swoim kąciku i czytała książki. Odgradzała się od świata.
Line 21:		Line 28:

	Ale akurat to nie ma żadnego znaczenia.		Ale akurat to nie ma żadnego znaczenia.


	Po dwie setki uczniów na każdym z trzech roczników. Starsi, młodsi, rówieśnicy. Do tego nauczyciele. W sumie niecały tysiąc osób w jednym budynku. Ciekaw jestem, ile z nich po trzech latach w liceum znałem osobiście. Krótkie obliczenia, których wynik każdego wpędziłby w depresję. Ale nawet fakt, że trzy lata spędziłem w obecności dziewczyny, która ani razu się do mnie nie odezwała, nie sprawia, że czuję się samotny. Tak po prawdzie ledwie zauważałem jej istnienie. Rok po skończeniu szkoły pewnie nie pamiętałbym nawet, jak wygląda. Ze strony Senjougahary zapewne działało to w ten sam sposób. W zasadzie nie tylko jej, ale większości szkoły, więc nawet nie ma co wpadać w jakąś głupią depresję.		Po dwie setki uczniów na każdym z trzech roczników. Starsi, młodsi, rówieśnicy. Do tego nauczyciele. W sumie niecały tysiąc osób w jednym budynku. Ciekaw jestem, ile z nich po trzech latach w liceum znałem osobiście. Krótkie obliczenia, których wynik każdego wpędziłby w depresję. Ale nawet fakt, że trzy lata spędziłem w obecności dziewczyny, która ani razu się do mnie nie odezwała, nie sprawia, że czuję się samotny. Tak po prawdzie ledwie zauważałem jej istnienie. Rok po skończeniu szkoły pewnie nie pamiętałbym nawet, jak wygląda. Ze strony Senjougahary zapewne działało to w ten sam sposób. W zasadzie nie tylko jej, ale większości szkoły, więc nawet nie ma co wpadać w jakąś głupią depresję.
Line 30:		Line 38:

	Pewnego dnia...		Pewnego dnia...


	Wydarzyło się wiele rzeczy. Niedawno skończyła się wiosenna przerwa w nauce, zostałem uczniem trzeciej klasy, skończył się koszmarny złoty tydzień. Był ósmy maja.		Wydarzyło się wiele rzeczy. Niedawno skończyła się wiosenna przerwa w nauce, zostałem uczniem trzeciej klasy, skończył się koszmarny złoty tydzień. Był ósmy maja.
Line 36:		Line 45:

	Senjougaharę Hitagi.		Senjougaharę Hitagi.


	Tak po prawdzie to wcale nie spadała z nieba.		Tak po prawdzie to wcale nie spadała z nieba.
Line 50:		Line 60:

	Niemal nie czułem jej wagi. Właśnie, było tak, jakby nie miała wagi.		Niemal nie czułem jej wagi. Właśnie, było tak, jakby nie miała wagi.


			<noinclude>
			{\| border="1" cellpadding="5" cellspacing="0" style="margin: 1em 1em 1em 0; background: #f9f9f9; border: 1px #aaaaaa solid; padding: 0.2em; border-collapse: collapse;"
			\|-
			\| Wróć do [[Bakemonogatari_PL\|Strony Głównej]]
			\| Przejdź do [[Bakemonogatari/Bakemonogatari_PL/Vol1/Ch2\|002]]
			\|-
			\|}
			</noinclude>

Siru Ejsu herbu Wyrwikufel: New page: Wszyscy wiedzieli, że Senjougahara Hitagi była chora. Nic dziwnego, że była zwolniona z WF-u. Nawet na porannym apelu z powodu swojej anemii ciągle chowała się w cieniu. Trzeci rok...

2010-05-25T21:39:48Z

New page: Wszyscy wiedzieli, że Senjougahara Hitagi była chora. Nic dziwnego, że była zwolniona z WF-u. Nawet na porannym apelu z powodu swojej anemii ciągle chowała się w cieniu. Trzeci rok...

New page

Wszyscy wiedzieli, że Senjougahara Hitagi była chora. Nic dziwnego, że była zwolniona z WF-u.
Nawet na porannym apelu z powodu swojej anemii ciągle chowała się w cieniu. Trzeci rok byliśmy w tej samej klasie, ale nigdy nie widziałem, żeby przejawiała jakąkolwiek formę wzmożonej aktywności ruchowej. Dziewczyna była stałym gościem gabinetu pielęgniarskiego, a przez wizyty u lekarza spóźniała się lub nawet nie przychodziła na lekcje. Niektórzy żartowali, że szpital to jej drugi dom.

Mimo swojego stanu była dosyć dobrze znana. Na widok jej szczupłej sylwetki można było odnieść wrażenie, że najdelikatniejszy dotyk mógłby ją złamać w pół. Być może to przez to niektórzy chłopcy z klasy rzucali półżartem, że nadawałaby się na sekretarkę w jakiejś wielkiej korporacji. Cóż, całkiem możliwe. Po mojemu pasowałaby jej taka fucha.
Senjougahara miała swój ulubiony kącik, gdzie samotnie czytała książki. Czasem solidne cegły, innym razem jakieś ogłupiające komiksy. Widocznie nie miała sztywnych zasad doboru lektur. Być może czytała, co jej do rąk wpadło, albo to, na co aktualnie miała ochotę.

Była cholernie inteligentna, należała do najlepszych w klasie.

Po ogłoszeniu wyników egzaminów zawsze mieściła się w pierwszej dziesiątce. Tyle na ten temat. Porównanie jej z żałosną personą mojego pokroju (oblewałem wszystkie egzaminy poza matmą) nasuwa myśl, że nasze mózgi funkcjonowały na zupełnie innych zasadach.
Wyglądało na to, że nie miała przyjaciół.

Nawet jednego.

Nigdy nie widziałem, żeby z kimkolwiek rozmawiała. Wydawało mi się, że całym tym samotnym czytaniem książek starała się odgrodzić od reszty świata. Nasze ławki sąsiadowały ze sobą nieco ponad dwa lata, a ona nie zamieniła ze mną nawet słowa. Właściwie jedyne, co padało z jej ust, to "Nie wiem", którym odpowiadała na każde pytanie zadane przez nauczycieli. Nieważne, czy znała odpowiedź - zawsze ratowała się niewiedzą.

Jednym z zadań szkoły jest zapoznawanie osób bez przyjaciół z innymi wolnymi elektronami i tym samym tworzenie grup znajomych. Tak zwana socjalizacja. Od zeszłego roku nawet sam należę do jednej z takich grup. Ale Senjougahara stanowiła przysłowiowy wyjątek od reguły. Oczywiście nikt jej nie dręczył, przynajmniej ja nigdy czegoś takiego nie zauważyłem. Gdy na nią spoglądałem, jedynie siedziała w swoim kąciku i czytała książki. Odgradzała się od świata.

Jej obecność była czymś zupełnie normalnym.

Absencja też nie należała do rzeczy niezwykłych.

Ale akurat to nie ma żadnego znaczenia.

Po dwie setki uczniów na każdym z trzech roczników. Starsi, młodsi, rówieśnicy. Do tego nauczyciele. W sumie niecały tysiąc osób w jednym budynku. Ciekaw jestem, ile z nich po trzech latach w liceum znałem osobiście. Krótkie obliczenia, których wynik każdego wpędziłby w depresję. Ale nawet fakt, że trzy lata spędziłem w obecności dziewczyny, która ani razu się do mnie nie odezwała, nie sprawia, że czuję się samotny. Tak po prawdzie ledwie zauważałem jej istnienie. Rok po skończeniu szkoły pewnie nie pamiętałbym nawet, jak wygląda. Ze strony Senjougahary zapewne działało to w ten sam sposób. W zasadzie nie tylko jej, ale większości szkoły, więc nawet nie ma co wpadać w jakąś głupią depresję.

Tak przynajmniej o tym myślałem.

Jednak...

Pewnego dnia...

Wydarzyło się wiele rzeczy. Niedawno skończyła się wiosenna przerwa w nauce, zostałem uczniem trzeciej klasy, skończył się koszmarny złoty tydzień. Był ósmy maja.

Jak być może wspomniałem, mam tendencję do spóźnień, przez co z pośpiechem wbiegałem na wysokie schody wewnątrz szkolnego budynku. I wtedy zauważyłem spadającą z nieba dziewczynę.

Senjougaharę Hitagi.

Tak po prawdzie to wcale nie spadała z nieba.

Pewnie zwyczajnie poślizgnęła się na schodach. Mogłem odskoczyć, jednak postanowiłem ją złapać i bohatersko przerwać ten niebezpieczny lot.

Pomyślałem, że tak będzie lepiej.

Ale się pomyliłem.

Ponieważ...

Ponieważ Senjougahara, którą pochwyciłem w locie, była bardzo, nieprawdopodobnie wręcz, lekka. Poważnie, naprawdę, naprawdę lekka.

Niemal nie czułem jej wagi. Właśnie, było tak, jakby nie miała wagi.