Chrome Shelled Regios PL: Tom 1 Prolog - Revision history

XPikacz at 17:20, 31 October 2025

2025-10-31T17:20:20Z

Sacredus: Sacredus moved page Chrome Shelled Regios PL:Tom1 Prolog to Chrome Shelled Regios PL: Tom 1 Prolog

2014-11-28T15:48:37Z

Sacredus moved page Chrome Shelled Regios PL:Tom1 Prolog to Chrome Shelled Regios PL: Tom 1 Prolog

← Older revision		Revision as of 15:48, 28 November 2014
(No difference)

Sacredus at 15:48, 28 November 2014

2014-11-28T15:48:22Z

← Older revision		Revision as of 15:48, 28 November 2014
Line 3:		Line 3:
	Wszyscy wstrzymali oddech, zatrzymując w gardłach nagły przypływ przerażenia.		Wszyscy wstrzymali oddech, zatrzymując w gardłach nagły przypływ przerażenia.

	(...)		<p style='text-indent:12pt'>– ...</p>

	Tak samo było z Niną.		Tak samo było z Niną.
Line 243:		Line 243:
	\| Wróć do [[Chrome_Shelled_Regios:Volume1_Illustrations\|Ilustracje]]		\| Wróć do [[Chrome_Shelled_Regios:Volume1_Illustrations\|Ilustracje]]
	\| [[Chrome_Shelled_Regios_PL\|Strona Główna]]		\| [[Chrome_Shelled_Regios_PL\|Strona Główna]]
	\| Idź do [[Chrome_Shelled_Regios_PL:~~Tom1 Rozdział1~~\|Rozdział 1]]		\| Idź do [[Chrome_Shelled_Regios_PL: Tom 1 Rozdział 1\|Rozdział 1]]
	\|-		\|-
	\|}		\|}
	</noinclude>		</noinclude>

195.150.233.10 at 14:20, 28 November 2014

2014-11-28T14:20:00Z

KieR: /* Prolog: */

2011-05-19T16:23:56Z

Prolog:

Show changes

87.205.41.198 at 14:08, 7 March 2010

2010-03-07T14:08:30Z

KieR: /* Prolog: */

2010-03-02T11:25:25Z

Prolog:

Show changes

62.233.242.188 at 12:43, 28 February 2010

2010-02-28T12:43:12Z

77.253.35.230 at 19:08, 13 February 2010

2010-02-13T19:08:22Z

← Older revision		Revision as of 19:08, 13 February 2010
Line 13:		Line 13:
	Cała ziemia była wyschnięta i pokryta pęknięciami, których ostre krawędzie wznosiły się ku górze.		Cała ziemia była wyschnięta i pokryta pęknięciami, których ostre krawędzie wznosiły się ku górze.

	Jej wzrok ~~skupiał~~ na ~~sobie wielki czarny kształt~~.		Jej wzrok skupił się na wielkim czarnym kształcie.

	Przypominał on to górę równie wysoką jak wieża.		Przypominał on górę równie wysoką jak wieża.

	Jednak wszyscy w autobusie wiedzieli, że to nie była góra.		Jednak wszyscy w autobusie wiedzieli, że to nie była góra.

	„To... ~~Peligi.” Wymamrotał~~ człowiek siedzący w środkowym rzędzie. Obserwował czarny kształt przez parę okularów. Nina zauważyła ogromne krople potu spływające po jego twarzy i wyraźny ruch jabłka Adama, kiedy przełykał ślinę.		„To... Peligi” wymamrotał człowiek siedzący w środkowym rzędzie. Obserwował czarny kształt przez parę okularów. Nina zauważyła ogromne krople potu spływające po jego twarzy i wyraźny ruch jabłka Adama, kiedy przełykał ślinę.

	Przyjrzała się mrocznemu kształtowi.		Przyjrzała się mrocznemu kształtowi.
Line 25:		Line 25:
	To nie była góra, to miasto.		To nie była góra, to miasto.

	To, co wyglądało jak wierzchołek góry, było w rzeczywistości szczytem wieży, na którym powiewała na wietrze postrzępiona flaga. Nina nie mogła dostrzec ~~herbu znajdującego się~~ na fladze, na którym powinna ~~znajdować się~~ nazwa miasta, więc nie mogła być pewna, czy tamten człowiek mówił prawdę.		To, co wyglądało jak wierzchołek góry, było w rzeczywistości szczytem wieży, na którym powiewała na wietrze postrzępiona flaga. Nina nie mogła dostrzec umieszczonego na fladze herbu, na którym powinna widnieć nazwa miasta, więc nie mogła być pewna, czy tamten człowiek mówił prawdę.

	Silny podmuch wiatru uderzył w bok autobusu, niosąc ze sobą kamienie.		Silny podmuch wiatru uderzył w bok autobusu, niosąc ze sobą kamienie.
Line 31:		Line 31:
	„Hej!”		„Hej!”

	Przerażeni i zaskoczeni pasażerowie spadli z foteli, i złapali się za głowy.		Przerażeni i zaskoczeni pasażerowie spadli z foteli i złapali się za głowy.

	Wstrzymali oddech, jakby starali się ukryć.		Wstrzymali oddech, jakby starali się ukryć.
Line 41:		Line 41:
	Nieruchome nogi autobusu padły na kolana.		Nieruchome nogi autobusu padły na kolana.

	Budynki w mieście wyglądały tak samo. ~~Na wszystkich umiejscowionych~~ na obrzeżach ~~miasta znajdowały się pęknięcia wyglądające jak jakieś~~ przeraźliwe rany.		Budynki w mieście wyglądały tak samo. Wszystkie umiejscowione na obrzeżach naznaczone były pęknięciami wyglądającymi niczym przeraźliwe rany.

	~~Mogła zobaczyć~~, że część krawędzi miasta została odłamana, tworząc górę odpadów.		Nina zauważyła, że część krawędzi miasta została odłamana, tworząc górę odpadów.

	Wszędzie można było dostrzec kolumny dymu.		Wszędzie można było dostrzec kolumny dymu.
Line 55:		Line 55:
	Poza miastem egzystencja autobusu była słaba i nieznacząca.		Poza miastem egzystencja autobusu była słaba i nieznacząca.

	~~Poza tym~~ Nina rozumiała, że to niemożliwe, żeby ktokolwiek w schronach mógł ocaleć.		Do tego Nina rozumiała, że to niemożliwe, żeby ktokolwiek w schronach mógł ocaleć.

	Po stracie osłony otaczającej miasto ludzie nie mogli nawet oddychać powietrzem.		Po stracie osłony otaczającej miasto ludzie nie mogli nawet oddychać powietrzem.
Line 75:		Line 75:
	Najeźdźcy… Byli nazywani królami natury, skażonymi bestiami. Latali nisko między zniszczonymi budynkami.		Najeźdźcy… Byli nazywani królami natury, skażonymi bestiami. Latali nisko między zniszczonymi budynkami.

	„Teraz!” ~~Ktoś~~ nagle wykrzyknął.		„Teraz!” ktoś nagle wykrzyknął.

	Kierowca odpalił silnik.		Kierowca odpalił silnik.
Line 81:		Line 81:
	Nogi uniosły autobus.		Nogi uniosły autobus.

	~~Podniósł się punkt~~ widzenia Niny, a pojazd ruszył, jakby podskakiwał.		Punkt widzenia Niny uniósł się, a pojazd ruszył, jakby podskakiwał.

	Lepiej było opuścić to miasto. Autobus uciekał dalej.		Lepiej było opuścić to miasto. Autobus uciekał dalej.
Line 97:		Line 97:


	Na obrzeżach miasta ziemią ~~wstrząsną~~ głośny dźwięk nogi uderzającej o podłoże.		Na obrzeżach miasta ziemią wstrząsnął głośny dźwięk nogi uderzającej o podłoże.

	Kroki zagłuszały wszystkie inne dźwięki, nawet rozszalały ryk wiejącego wiatru.		Kroki zagłuszały wszystkie inne dźwięki, nawet rozszalały ryk wiejącego wiatru.
Line 105:		Line 105:
	Dlatego głos też musiał być głośny.		Dlatego głos też musiał być głośny.

	Silny podmuch wiatru rozwiał ~~jej~~ złote włosy. Jej twarz sprawiająca wrażenie młodszej niż jest w rzeczywistości była pełna dezaprobaty i rozgoryczenia. Swoimi zielonymi oczami wpatrywała się w chłopca stojącego na przystanku ~~autobusowym, który wyglądał na zakłopotanego~~.		Silny podmuch wiatru rozwiał złote włosy. Jej twarz sprawiająca wrażenie młodszej niż jest w rzeczywistości była pełna dezaprobaty i rozgoryczenia. Swoimi zielonymi oczami wpatrywała się w wyglądającego na zakłopotanego chłopca stojącego na przystanku.

	Młodzieniec ~~patrzył~~ między nią a autobusem oczekującym na odjazd. Łańcuch, którym były spięte nogi autobusu, został już zdjęty, a sam ~~autobus~~ kołysał się ~~razem z ruchami~~ miasta. Ponieważ to, że miasto się poruszało, nie było żartem, kierowca i inni pasażerowie mogli jedynie czekać w poczekalni. Ten model autobusu został zaprojektowany tak, aby zniwelować wstrząsy, ale nie dało się nic zrobić z kołysaniem z lewej na prawą.		Młodzieniec spoglądał w przestrzeń między nią a autobusem oczekującym na odjazd. Łańcuch, którym były spięte nogi autobusu, został już zdjęty, a sam pojazd kołysał się w rytm ruchów miasta. Ponieważ to, że miasto się poruszało, nie było żartem, kierowca i inni pasażerowie mogli jedynie czekać w poczekalni. Ten model autobusu został zaprojektowany tak, aby zniwelować wstrząsy, ale nie dało się nic zrobić z kołysaniem z lewej na prawą.

	“Layfon!”		“Layfon!”
Line 123:		Line 123:
	“Nawet tutaj…” I znów dźwięk ruchu miasta go rozproszył. Minął ich silny podmuch kurzu. Layfon wyciągnął rękę, żeby przytrzymać Leerin za jej ramię.		“Nawet tutaj…” I znów dźwięk ruchu miasta go rozproszył. Minął ich silny podmuch kurzu. Layfon wyciągnął rękę, żeby przytrzymać Leerin za jej ramię.

	“Nic na to nie poradzę. Jedynym miejscem, gdzie dostałem stypendium, jest Zuellni. A pieniądze z sierocińca nie mogą być na mnie ~~wydane~~, prawda?”		“Nic na to nie poradzę. Jedynym miejscem, gdzie dostałem stypendium, jest Zuellni. A pieniądze z sierocińca nie mogą być wydawane tylko na mnie, prawda?”

	“Musiałeś się zmuszać do wyboru tak odległego miejsca? Są bliższe miasta, do których mogłeś pojechać. Jeśli w przyszłym roku ponownie przystąpisz do egzaminów, może dostaniesz stypendium w lepszej i bliższej szkole, prawda? Więc możesz tu zostać ze mną…”		“Musiałeś się zmuszać do wyboru tak odległego miejsca? Są bliższe miasta, do których mogłeś pojechać. Jeśli w przyszłym roku ponownie przystąpisz do egzaminów, może dostaniesz stypendium w lepszej i bliższej szkole, prawda? Więc możesz tu zostać ze mną…”
Line 129:		Line 129:
	Nieważne, jakie słowa nadeszłyby potem, nie zmieniłyby determinacji Layfona. Żeby to podkreślić, pokręcił powoli głową.		Nieważne, jakie słowa nadeszłyby potem, nie zmieniłyby determinacji Layfona. Żeby to podkreślić, pokręcił powoli głową.

	„Nie mogę ~~wstrzymać~~ wyjazdu.”		„Nie mogę odwołać wyjazdu.”

	Leerin wstrzymała oddech. Nie mógł znieść widoku bólu w jej lśniących oczach, więc spojrzał na swoją rękę na jej ramieniu. Była surowa i szorstka jak u starca.		Leerin wstrzymała oddech. Nie mógł znieść widoku bólu w jej lśniących oczach, więc spojrzał na swoją rękę na jej ramieniu. Była surowa i szorstka jak u starca.

KieR: /* Prolog: */

2010-02-07T21:08:01Z

Prolog:

← Older revision		Revision as of 21:08, 7 February 2010
Line 89:		Line 89:
	Kiedy autobus był już w pewnej odległości od miasta, Harley westchnął „Już po wszystkim.”		Kiedy autobus był już w pewnej odległości od miasta, Harley westchnął „Już po wszystkim.”

	W uspokajającej się atmosferze Nina zacisnęła pięści i powiedziała „….Jesteśmy tacy słabi.”		W uspokajającej się atmosferze Nina zacisnęła pięści i powiedziała „...Jesteśmy tacy słabi.”


Line 199:		Line 199:
	„Ale masz przysyłać listy. Nie uważam, żeby wszyscy chcieli, żebyś zniknął.” Powiedziała, po czym uciekła. Patrząc na nią biegnącą w spódnicy, Layfon zdał sobie sprawę, dlaczego poczuł się tak dziwnie.		„Ale masz przysyłać listy. Nie uważam, żeby wszyscy chcieli, żebyś zniknął.” Powiedziała, po czym uciekła. Patrząc na nią biegnącą w spódnicy, Layfon zdał sobie sprawę, dlaczego poczuł się tak dziwnie.

	(Ach, ~~rozumiem……~~ To dlatego, że założyła spódnicę…)		(Ach, rozumiem... To dlatego, że założyła spódnicę…)

	Pełna życia Leerin nie lubiła nosić spódnic, ale dziś miała ją na sobie.		Pełna życia Leerin nie lubiła nosić spódnic, ale dziś miała ją na sobie.

← Older revision		Revision as of 14:20, 28 November 2014
Line 25:		Line 25:
	Jednak nie była to góra, a miasto.		Jednak nie była to góra, a miasto.

	To, co wyglądało jak wierzchołek góry, było w rzeczywistości szczytem wieży, na którym powiewała na wietrze postrzępiona flaga. Nina nie mogła dostrzec umieszczonego na fladze herbu, na którym powinna widnieć nazwa miasta, więc nie ~~mogła być pewna~~, czy tamten człowiek mówił prawdę.		To, co wyglądało jak wierzchołek góry, było w rzeczywistości szczytem wieży, na którym powiewała na wietrze postrzępiona flaga. Nina nie mogła dostrzec umieszczonego na fladze herbu, na którym powinna widnieć nazwa miasta, więc nie miała pewności, czy tamten człowiek mówił prawdę.

	Silny podmuch wiatru uderzył w bok autobusu, powodując wstrząs.		Silny podmuch wiatru uderzył w bok autobusu, powodując wstrząs.
Line 45:		Line 45:
	Nina zauważyła, że część krawędzi miasta została odłamana, tworząc stertę odpadów.		Nina zauważyła, że część krawędzi miasta została odłamana, tworząc stertę odpadów.

	Wszędzie ~~można było dostrzec kłęby dymu~~.		Wszędzie kłębił się dym.

	Dlatego bardzo prawdopodobne było, że od ataku nie minęło wiele czasu.		Dlatego bardzo prawdopodobne było, że od ataku nie minęło wiele czasu.
Line 85:		Line 85:
	Punkt widzenia Niny uniósł się, a pojazd ruszył, jakby podskakiwał.		Punkt widzenia Niny uniósł się, a pojazd ruszył, jakby podskakiwał.

	Lepiej było opuścić to ~~miasto~~. Autobus uciekał dalej.		Lepiej było opuścić to miejsce. Autobus uciekał dalej.

	Nina wpatrywała się w zanikające w oddali miasto.		Nina wpatrywała się w zanikające w oddali miasto.

	Kiedy autobus był już w bezpiecznej odległości od ~~miasta~~, Harley westchnął:		Kiedy autobus był już w bezpiecznej odległości od niego, Harley westchnął:

	<p style='text-indent:12pt'>– Już po wszystkim.</p>		<p style='text-indent:12pt'>– Już po wszystkim.</p>

	W miarę, jak napięcie opuszczało wnętrze pojazdu, Nina zacisnęła pięści i szeptem powiedziała:		W miarę jak napięcie opuszczało wnętrze pojazdu, Nina zacisnęła pięści i szeptem powiedziała:

	<p style='text-indent:12pt'>– ...Jesteśmy tacy słabi.</p>		<p style='text-indent:12pt'>– ...Jesteśmy tacy słabi.</p>
Line 111:		Line 111:
	Pytanie również było bardzo głośne, ponieważ musiało przebić się przez kakofonię dźwięków.		Pytanie również było bardzo głośne, ponieważ musiało przebić się przez kakofonię dźwięków.

	Słowa wypowiadała młoda dziewczyna, kierując je do stojącego na przystanku chłopaka. Silny podmuch wiatru rozwiał jej złote włosy, a twarz, sprawiająca wrażenie młodszej niż jest w rzeczywistości, była pełna dezaprobaty i rozgoryczenia. Wpatrywała się w niego swoimi zielonymi oczami, nie zwracając uwagi na jego zakłopotanie.		Słowa wypowiadała młoda dziewczyna, kierując je do stojącego na przystanku chłopaka. Silny podmuch wiatru rozwiał jej złote włosy, a twarz, sprawiająca wrażenie młodszej, niż jest w rzeczywistości, była pełna dezaprobaty i rozgoryczenia. Wpatrywała się w niego swoimi zielonymi oczami, nie zwracając uwagi na jego zakłopotanie.

	Młodzieniec spoglądał w przestrzeń między nią a autobusem oczekującym na odjazd. Łańcuch, którym były spięte nogi autobusu, został już zdjęty, a sam pojazd kołysał się w rytm ruchów miasta. Ponieważ to, że miasto się poruszało, nie było żartem, kierowca i inni pasażerowie mogli jedynie czekać w poczekalni. Ten model autobusu został zaprojektowany tak, aby zniwelować wstrząsy, ale nie dało się nic zrobić z kołysaniem z lewej na prawą.		Młodzieniec spoglądał w przestrzeń między nią a autobusem oczekującym na odjazd. Łańcuch, którym były spięte nogi autobusu, został już zdjęty, a sam pojazd kołysał się w rytm ruchów miasta. Ponieważ to, że miasto się poruszało, nie było żartem, kierowca i inni pasażerowie mogli jedynie czekać w poczekalni. Ten model autobusu został zaprojektowany tak, aby zniwelować wstrząsy, ale nie dało się nic zrobić z kołysaniem z lewej na prawą.
Line 117:		Line 117:
	<p style='text-indent:12pt'>– Layfon!</p>		<p style='text-indent:12pt'>– Layfon!</p>

	Jedyny pasażer nieznajdujący się jeszcze w poczekalni, Layfon, przestał się ~~wpatrywać~~ w autobus i skierował swoje spojrzenie wprost na dziewczynę.		Jedyny pasażer nieznajdujący się jeszcze w poczekalni, Layfon, przestał wpatrywać się w autobus i skierował swoje spojrzenie wprost na dziewczynę.

	Jego włosy były koloru ciemnej herbaty, a na jego młodej twarzy malował się wymuszony uśmiech.		Jego włosy były koloru ciemnej herbaty, a na jego młodej twarzy malował się wymuszony uśmiech.
Line 123:		Line 123:
	<p style='text-indent:12pt'>– Nawet jeśli, to przecież nie mogę tu dłużej zostać.</p>		<p style='text-indent:12pt'>– Nawet jeśli, to przecież nie mogę tu dłużej zostać.</p>

	Layfon nie podniósł głosu, więc Leerin zbliżyła się. Nawet mając przed sobą jej oczy, ~~nie widział atrakcyjnej kobiety~~ w swojej przyjaciółce z dzieciństwa.		Layfon nie podniósł głosu, więc Leerin zbliżyła się. Nawet mając przed sobą jej oczy, w swojej przyjaciółce z dzieciństwa nie widział atrakcyjnej kobiety.

	<p style='text-indent:12pt'>– Ale nie musiałeś wybierać tak odległej szkoły!</p>		<p style='text-indent:12pt'>– Ale nie musiałeś wybierać tak odległej szkoły!</p>
Line 143:		Line 143:
	<p style='text-indent:12pt'>– Ale ja jej pragnę!</p>		<p style='text-indent:12pt'>– Ale ja jej pragnę!</p>

	Tym razem zdecydowany silny ton słów Leerin zmusił Layfona do wstrzymania oddechu.		Tym razem zdecydowany, silny ton słów Leerin zmusił Layfona do wstrzymania oddechu.

	<p style='text-indent:12pt'>– Ja tego chcę. Czy to ci nie wystarczy?</p>		<p style='text-indent:12pt'>– Ja tego chcę. Czy to ci nie wystarczy?</p>

	Dla Layfona widok płaczącej Leerin był zbyt ~~ciężki~~. Próbował znaleźć jakąś odpowiedź, jednak nie był w stanie. Poczuł ból w sercu zmuszający go do wyznania swoich uczuć.		Dla Layfona widok płaczącej Leerin był zbyt wielkim ciężarem. Próbował znaleźć jakąś odpowiedź, jednak nie był w stanie. Poczuł ból w sercu zmuszający go do wyznania swoich uczuć.

	Wargi Layfona zadrżały, tak samo wargi Leerin.		Wargi Layfona zadrżały, tak samo wargi Leerin.
Line 153:		Line 153:
	Oboje próbowali wymyślić coś, co mogliby powiedzieć.		Oboje próbowali wymyślić coś, co mogliby powiedzieć.

	W końcu zdali sobie sprawę, że nie ma na to odpowiednich słów. Nieważne, kto chciał, aby Layfon został, nic nie mogło zmienić rzeczywistości jego wyjazdu. Sam Layfon ~~chciał~~ opuścić miasto, więc decyzja była ostateczna.		W końcu zdali sobie sprawę, że nie ma na to odpowiednich słów. Nieważne, kto chciał, aby Layfon został, nic nie mogło zmienić rzeczywistości jego wyjazdu. Sam Layfon pragnął opuścić miasto, więc decyzja była ostateczna.

	Nie dało się nie zranić Leerin i przekonać jej do jego decyzji.		Nie dało się nie zranić Leerin i przekonać jej do jego decyzji.
Line 169:		Line 169:
	Wszystkie rzeczy, jakie mu zostały, miał w tej jednej walizce. Te, które zostawił, zostaną rozdane dzieciom w sierocińcu bądź wyrzucone.		Wszystkie rzeczy, jakie mu zostały, miał w tej jednej walizce. Te, które zostawił, zostaną rozdane dzieciom w sierocińcu bądź wyrzucone.

	<p style='text-indent:12pt'>– ~~Musze~~ już iść - powiedział Layfon, patrząc w zaczerwienione oczy Leerin. Nawet gdyby to uczucie było prawdziwe, nie mogłaby tego zmienić. Leerin także przestała się trząść.</p>		<p style='text-indent:12pt'>– Muszę już iść - powiedział Layfon, patrząc w zaczerwienione oczy Leerin. Nawet gdyby to uczucie było prawdziwe, nie mogłaby tego zmienić. Leerin także przestała się trząść.</p>

	Wpatrywała się w niego ze łzami w oczach.		Wpatrywała się w niego ze łzami w oczach.
Line 175:		Line 175:
	<p style='text-indent:12pt'>– Ponieważ decyzja została podjęta, chcę zacząć wszystko od nowa. Nie mogę wrócić do sierocińca ani do Jej Wysokości. To konsekwencje moich czynów. Spłaciłbym je bez względu na cenę, jaką przyszłoby mi zapłacić, jednak nikt tego nie chce, wolą, żebym zniknął. Ale nawet jeśli to może zostać rozwiązane moim wyjazdem...</p>		<p style='text-indent:12pt'>– Ponieważ decyzja została podjęta, chcę zacząć wszystko od nowa. Nie mogę wrócić do sierocińca ani do Jej Wysokości. To konsekwencje moich czynów. Spłaciłbym je bez względu na cenę, jaką przyszłoby mi zapłacić, jednak nikt tego nie chce, wolą, żebym zniknął. Ale nawet jeśli to może zostać rozwiązane moim wyjazdem...</p>

	Nie mógł mówić dalej. Nie chciał palnąć jakiejś bzdury, ale nawet gdyby powiedział prawdę, to zabrzmiałaby tylko jak wymówka. Nienawidził siebie za takie zachowanie.		Nie mógł mówić dalej. Nie chciał palnąć jakiejś bzdury, ale nawet gdyby powiedział prawdę, zabrzmiałaby tylko jak wymówka. Nienawidził siebie za takie zachowanie.

	<p style='text-indent:12pt'>– Nawet jeśli ~~naprawę~~ nie podjąłem decyzji.</p>		<p style='text-indent:12pt'>– Nawet jeśli naprawdę nie podjąłem decyzji.</p>

	Dodał po cichu:		Dodał po cichu:
Line 197:		Line 197:
	To, co stało się potem, trwało krótką, ulotną chwilę.		To, co stało się potem, trwało krótką, ulotną chwilę.

	Leerin złapała i przytrzymała ramię Layfona, zmuszając go, aby się odwrócił, przybliżając swoją twarz do jego.		Leerin złapała i przytrzymała ramię Layfona, zmuszając go, aby się odwrócił, i przybliżając swoją twarz do jego.

	Minęła jedynie chwila, a ich wargi znalazły się koło siebie, aby zaraz zetknąć ~~się ze sobą~~.		Minęła jedynie chwila, a ich wargi znalazły się koło siebie, aby zaraz się zetknąć.

	Chwilę później Layfon poczuł jej usta na swoich.		Chwilę później Layfon poczuł jej usta na swoich.

	Po tej krótkiej chwili, kiedy Layfon był jeszcze oszołomiony tym nagłym doznaniem, Leerin odskoczyła. Jej uśmiech był sztywny, ale pełen wyrazu ~~spojrzenie~~ osoby, która właśnie zrobiła kawał, był mu doskonale znany.		Po tej krótkiej chwili, kiedy Layfon był jeszcze oszołomiony tym nagłym doznaniem, Leerin odskoczyła. Jej uśmiech był sztywny, ale pełen wyrazu. Spojrzenie osoby, która właśnie zrobiła kawał, był mu doskonale znany.

	<p style='text-indent:12pt'>– Masz często przysyłać listy. Nie uważam, aby wszyscy chcieli, żebyś odszedł - powiedziała, po czym uciekła. Patrząc na nią biegnącą w spódnicy, Layfon zdał sobie sprawę, dlaczego poczuł się tak dziwnie.</p>		<p style='text-indent:12pt'>– Masz często przysyłać listy. Nie uważam, aby wszyscy chcieli, żebyś odszedł - powiedziała, po czym uciekła. Patrząc na nią biegnącą w spódnicy, Layfon zdał sobie sprawę, dlaczego poczuł się tak dziwnie.</p>

	(Ach, rozumiem... To dlatego, że założyła spódnicę...)		''Ach, rozumiem... To dlatego, że założyła spódnicę...''

	Pełna życia Leerin nie lubiła nosić spódnic, ale dziś miała jedną na sobie.		Pełna życia Leerin nie lubiła nosić spódnic, ale dziś miała jedną na sobie.
Line 213:		Line 213:
	Wspomniał też jej słodkie i miękkie usta. Jakby próbując przypomnieć sobie ich ciepło, Layfon przyłożył palec do własnych warg.		Wspomniał też jej słodkie i miękkie usta. Jakby próbując przypomnieć sobie ich ciepło, Layfon przyłożył palec do własnych warg.

	(Jaki naiwny.)		''Jaki naiwny.''

	Drwiąc z siebie, szybko ruszył w kierunku autobusu.		Drwiąc z siebie, szybko ruszył w kierunku autobusu.

← Older revision		Revision as of 14:08, 7 March 2010
Line 23:		Line 23:
	Przyjrzała się mrocznemu kształtowi.		Przyjrzała się mrocznemu kształtowi.

	Jednak nie była to góra a miasto.		Jednak nie była to góra, a miasto.

	To, co wyglądało jak wierzchołek góry, było w rzeczywistości szczytem wieży, na którym powiewała na wietrze postrzępiona flaga. Nina nie mogła dostrzec umieszczonego na fladze herbu, na którym powinna widnieć nazwa miasta, więc nie mogła być pewna, czy tamten człowiek mówił prawdę.		To, co wyglądało jak wierzchołek góry, było w rzeczywistości szczytem wieży, na którym powiewała na wietrze postrzępiona flaga. Nina nie mogła dostrzec umieszczonego na fladze herbu, na którym powinna widnieć nazwa miasta, więc nie mogła być pewna, czy tamten człowiek mówił prawdę.
Line 35:		Line 35:
	Kuląc się, wstrzymali oddech, jakby starali się ukryć.		Kuląc się, wstrzymali oddech, jakby starali się ukryć.

	Nina zamiast robić to, co reszta pasażerów, wstrzymała oddech i znów spojrzała na miasto, starając się wyczuć jakąś reakcję nadchodzącą z góry.		Nina, zamiast robić to, co reszta pasażerów, wstrzymała oddech i znów spojrzała na miasto, starając się wyczuć jakąś reakcję nadchodzącą z góry.

	Jednak to miasto było już martwe.		Jednak to miasto było już martwe.
Line 49:		Line 49:
	Dlatego bardzo prawdopodobne było, że od ataku nie minęło wiele czasu.		Dlatego bardzo prawdopodobne było, że od ataku nie minęło wiele czasu.

	Niestety, z okna autobusu nie można było określić, czy ktokolwiek ocalał z pogromu.		Niestety z okna autobusu nie można było określić, czy ktokolwiek ocalał z pogromu.

	Jednak bez względu na to, czy ktoś przeżył, Nina nie mogła wyjść z autobusu, aby to sprawdzić...		Jednak bez względu na to, czy ktoś przeżył, Nina nie mogła wyjść z autobusu, aby to sprawdzić...
Line 97:		Line 97:


	Pośród obrzeży miasta, dało się słyszeć bardzo głośny odgłos olbrzymiej stopy uderzającej o twarde podłoże.		Pośród obrzeży miasta dało się słyszeć bardzo głośny odgłos olbrzymiej stopy uderzającej o twarde podłoże.

	Stopniowo, kroki te zagłuszyły wszystkie inne dźwięki, łącznie z odgłosem porywistego wiatru.		Stopniowo kroki te zagłuszyły wszystkie inne dźwięki, łącznie z odgłosem porywistego wiatru.

	„Wciąż nie zamierzasz zmienić zdania?”		„Wciąż nie zamierzasz zmienić zdania?”
Line 105:		Line 105:
	Pytanie również było bardzo głośne, ponieważ musiało przebić się przez kakofonię dźwięków.		Pytanie również było bardzo głośne, ponieważ musiało przebić się przez kakofonię dźwięków.

	Słowa wypowiadała młoda dziewczyna, kierując je do stojącego na przystanku chłopaka. Silny podmuch wiatru rozwiał jej złote włosy, a twarz sprawiająca wrażenie młodszej niż jest w rzeczywistości była pełna dezaprobaty i rozgoryczenia. Wpatrywała się w niego swoimi zielonymi oczami, nie zwracając uwagi na jego zakłopotanie.		Słowa wypowiadała młoda dziewczyna, kierując je do stojącego na przystanku chłopaka. Silny podmuch wiatru rozwiał jej złote włosy, a twarz, sprawiająca wrażenie młodszej niż jest w rzeczywistości, była pełna dezaprobaty i rozgoryczenia. Wpatrywała się w niego swoimi zielonymi oczami, nie zwracając uwagi na jego zakłopotanie.

	Młodzieniec spoglądał w przestrzeń między nią a autobusem oczekującym na odjazd. Łańcuch, którym były spięte nogi autobusu, został już zdjęty, a sam pojazd kołysał się w rytm ruchów miasta. Ponieważ to, że miasto się poruszało, nie było żartem, kierowca i inni pasażerowie mogli jedynie czekać w poczekalni. Ten model autobusu został zaprojektowany tak, aby zniwelować wstrząsy, ale nie dało się nic zrobić z kołysaniem z lewej na prawą.		Młodzieniec spoglądał w przestrzeń między nią a autobusem oczekującym na odjazd. Łańcuch, którym były spięte nogi autobusu, został już zdjęty, a sam pojazd kołysał się w rytm ruchów miasta. Ponieważ to, że miasto się poruszało, nie było żartem, kierowca i inni pasażerowie mogli jedynie czekać w poczekalni. Ten model autobusu został zaprojektowany tak, aby zniwelować wstrząsy, ale nie dało się nic zrobić z kołysaniem z lewej na prawą.
Line 161:		Line 161:
	Usta Layfona przestały drżeć. Zabrał swoją rękę z Leerin, by podnieść bagaż leżący u jego stóp.		Usta Layfona przestały drżeć. Zabrał swoją rękę z Leerin, by podnieść bagaż leżący u jego stóp.

	Wszystkie rzeczy jakie mu zostały miał w tej jednej walizce. Te które zostawił zostaną rozdane dzieciom w sierocińcu bądź wyrzucone.		Wszystkie rzeczy, jakie mu zostały, miał w tej jednej walizce. Te, które zostawił, zostaną rozdane dzieciom w sierocińcu bądź wyrzucone.

	„Musze już iść.” ~~Powiedział~~ Layfon, patrząc w zaczerwienione oczy Leerin. Nawet gdyby to uczucie było prawdziwe, nie mogłaby tego zmienić. Leerin także przestała się trząść.		„Musze już iść.” powiedział Layfon, patrząc w zaczerwienione oczy Leerin. Nawet gdyby to uczucie było prawdziwe, nie mogłaby tego zmienić. Leerin także przestała się trząść.

	Wpatrywała się w niego ze łzami w oczach.		Wpatrywała się w niego ze łzami w oczach.

	„Ponieważ decyzja została podjęta, chcę zacząć wszystko od nowa. Nie mogę wrócić do sierocińca ani do Jej Wysokości. To konsekwencje moich czynów. Spłaciłbym je bez względu na cenę jaką przyszłoby mi zapłacić, jednak nikt tego nie chce, wolą, żebym zniknął. Ale nawet jeśli to może zostać rozwiązane moim wyjazdem...”		„Ponieważ decyzja została podjęta, chcę zacząć wszystko od nowa. Nie mogę wrócić do sierocińca ani do Jej Wysokości. To konsekwencje moich czynów. Spłaciłbym je bez względu na cenę, jaką przyszłoby mi zapłacić, jednak nikt tego nie chce, wolą, żebym zniknął. Ale nawet jeśli to może zostać rozwiązane moim wyjazdem...”

	Nie mógł mówić dalej. Nie chciał palnąć jakiejś bzdury, ale nawet gdyby ~~powiedziałby~~ prawdę, to zabrzmiałaby tylko jak wymówka. Nienawidził ~~się~~ za takie zachowanie.		Nie mógł mówić dalej. Nie chciał palnąć jakiejś bzdury, ale nawet gdyby powiedział prawdę, to zabrzmiałaby tylko jak wymówka. Nienawidził siebie za takie zachowanie.

	„Nawet jeśli naprawę nie podjąłem decyzji.”		„Nawet jeśli naprawę nie podjąłem decyzji.”
Line 177:		Line 177:
	„Wystarczy!” Leerin mu przerwała. Layfon złapał mocno swój bagaż, bojąc się na nią spojrzeć.		„Wystarczy!” Leerin mu przerwała. Layfon złapał mocno swój bagaż, bojąc się na nią spojrzeć.

	Kierowca ponownie użył gwizdka oznajmiając, że odjazd był już blisko.		Kierowca ponownie użył gwizdka, oznajmiając, że odjazd był już blisko.

	„Pójdę już.”		„Pójdę już.”
Line 197:		Line 197:
	Po tej krótkiej chwili, kiedy Layfon był jeszcze oszołomiony tym nagłym doznaniem, Leerin odskoczyła. Jej uśmiech był sztywny, ale pełen wyrazu spojrzenie osoby, która właśnie zrobiła kawał, był mu doskonale znany.		Po tej krótkiej chwili, kiedy Layfon był jeszcze oszołomiony tym nagłym doznaniem, Leerin odskoczyła. Jej uśmiech był sztywny, ale pełen wyrazu spojrzenie osoby, która właśnie zrobiła kawał, był mu doskonale znany.

	„Masz często przysyłać listy. Nie uważam, żeby wszyscy chcieli, żebyś odszedł.” ~~Powiedziała~~, po czym uciekła. Patrząc na nią biegnącą w spódnicy, Layfon zdał sobie sprawę, dlaczego poczuł się tak dziwnie.		„Masz często przysyłać listy. Nie uważam, żeby wszyscy chcieli, żebyś odszedł.” powiedziała, po czym uciekła. Patrząc na nią biegnącą w spódnicy, Layfon zdał sobie sprawę, dlaczego poczuł się tak dziwnie.

	(Ach, rozumiem... To dlatego, że założyła spódnicę...)		(Ach, rozumiem... To dlatego, że założyła spódnicę...)
Line 213:		Line 213:
	Tak. Podjął już decyzję.		Tak. Podjął już decyzję.

	Autobus ruszył. Layfon, chcąc spojrzeć ostatni raz na miasto, w którym żył do tej pory, usiadł w ostatnim rzędzie autobusu.		Autobus ruszył. Layfon, chcąc spojrzeć ostatni raz na miasto, w którym żył do tej pory, usiadł w ostatnim rzędzie autobusu.


Line 223:		Line 223:
	Regiosy są powszechne na świecie. Ich istnienie jest czymś tak normalnym, jak oddychanie powietrzem. Niezliczone budynki są budowane na przypominającej odwrócony talerz powierzchni. Wydaje się, że najwyższe stoją na środku i im bliżej krawędzi, tym są niższe. Poniżej, blisko talerza, znajdują się wielkie metalowe nogi.		Regiosy są powszechne na świecie. Ich istnienie jest czymś tak normalnym, jak oddychanie powietrzem. Niezliczone budynki są budowane na przypominającej odwrócony talerz powierzchni. Wydaje się, że najwyższe stoją na środku i im bliżej krawędzi, tym są niższe. Poniżej, blisko talerza, znajdują się wielkie metalowe nogi.

	Layfon wciąż wpatrywał się w budynek przypominający ~~wierzę~~, który stał w samym środku miasta.		Layfon wciąż wpatrywał się w budynek przypominający wieżę, który stał w samym środku miasta.

	Powiewała na nim wielka flaga, na której znajdował się smok z ciałem lwa próbujący zgnieść zębami miecz, który jednak pozostał nienaruszony.		Powiewała na nim wielka flaga, na której znajdował się smok z ciałem lwa próbujący zgnieść zębami miecz, który jednak pozostał nienaruszony.

← Older revision		Revision as of 12:43, 28 February 2010
Line 147:		Line 147:
	Oboje próbowali wymyślić coś, co mogliby powiedzieć.		Oboje próbowali wymyślić coś, co mogliby powiedzieć.

	W końcu zdali sobie sprawę, że nie ma na to odpowiednich słów. Nieważne, kto chciał, aby Layfon został, nic nie mogło zmienić rzeczywistości jego wyjazdu. Sam Layfon ~~chciał~~ opuścić miasto, więc nic nie mogło zmienić zakończenia.		W końcu zdali sobie sprawę, że nie ma na to odpowiednich słów. Nieważne, kto chciał, aby Layfon został, nic nie mogło zmienić rzeczywistości jego wyjazdu. Sam Layfon pragnął opuścić miasto, więc nic nie mogło zmienić zakończenia.

	Nie dało się nie zranić Leerin i przekonać ją do jego decyzji.		Nie dało się nie zranić Leerin i przekonać jej do jego decyzji.

	~~Za nim zabrzmiał~~ dźwięk gwizdka.		Zabrzmiał dźwięk gwizdka.

	Jakby chciał ich rozdzielić, wcisnął się między echo kroków miasta a ryk wiatru na przystanku autobusowym.		Jakby chciał ich rozdzielić, wcisnął się między echo kroków miasta a ryk wiatru na przystanku autobusowym.

	To było ostrzeżenie mówiące, że autobus za chwilę ~~odjeżdża~~.		To było ostrzeżenie mówiące, że autobus za chwilę ruszy.

	Kierowca dmuchający w gwizdek wsiadł do autobusu i uruchomił silnik. Wibracje, inne niż te spowodowane ruchem miasta, rozeszły się po autobusie. Pasażerowie czekający w poczekalni wzięli swój bagaż i skierowali się do pojazdu.		Kierowca dmuchający w gwizdek wsiadł do autobusu i uruchomił silnik. Wibracje, inne niż te spowodowane ruchem miasta, rozeszły się po autobusie. Pasażerowie czekający w poczekalni wzięli swój bagaż i skierowali się do pojazdu.
Line 163:		Line 163:
	Miał ze sobą wszystko, co posiadał. Reszta rzeczy zostanie rozdana dzieciom w sierocińcu lub wyrzucona.		Miał ze sobą wszystko, co posiadał. Reszta rzeczy zostanie rozdana dzieciom w sierocińcu lub wyrzucona.

	„Musze już iść.” Powiedział Layfon, patrząc w czerwone oczy Leerin. Nawet gdyby to uczucie było prawdziwe, nie ~~mogła~~ tego zmienić. Leerin także przestała się trząść.		„Musze już iść.” Powiedział Layfon, patrząc w czerwone oczy Leerin. Nawet gdyby to uczucie było prawdziwe, nie mogłaby tego zmienić. Leerin także przestała się trząść.

	Wpatrywała się w niego ze świeczkami w oczach.		Wpatrywała się w niego ze świeczkami w oczach.

	„Ponieważ decyzja została podjęta, chcę zacząć od nowa. Nie mogę wrócić do sierocińca ani do Jej Wysokości. To konsekwencje moich czynów. Spłacę to, nieważne ile musiałbym zapłacić. Jednak nikt tego nie chce, wolą, żebym zniknął. Ale nawet jeśli, to może zostać rozwiązane moim wyjazdem…”		„Ponieważ decyzja została podjęta, chcę zacząć od nowa. Nie mogę wrócić do sierocińca ani do Jej Wysokości. To konsekwencje moich czynów. Spłacę to, nieważne ile musiałbym zapłacić. Jednak nikt tego nie chce, wolą, żebym zniknął. Ale nawet jeśli to może zostać rozwiązane moim wyjazdem…”

	Nie mógł mówić dalej. Nie chciał palnąć jakiejś bzdury, ale nawet ~~jeśli~~ powiedziałby prawdę, to zabrzmiałaby to tylko jak wymówka. Nienawidził się za takie zachowanie.		Nie mógł mówić dalej. Nie chciał palnąć jakiejś bzdury, ale nawet gdyby powiedziałby prawdę, to zabrzmiałaby tylko jak wymówka. Nienawidził się za takie zachowanie.

	„Nawet jeśli naprawę nie podjąłem decyzji.”		„Nawet jeśli naprawę nie podjąłem decyzji.”
Line 189:		Line 189:
	To, co stało się potem, było krótką ulotną chwilą.		To, co stało się potem, było krótką ulotną chwilą.

	Leerin złapała i przytrzymała ramię Layfona, zmuszając go, aby się odwrócił przybliżając, swoją twarz do jego.		Leerin złapała i przytrzymała ramię Layfona, zmuszając go, aby się odwrócił, przybliżając swoją twarz do jego.

	Minęła jedynie chwila, a ich usta były już blisko siebie.		Minęła jedynie chwila, a ich usta były już blisko siebie.
Line 221:		Line 221:


	Regiosy są powszechne na świecie. Ich istnienie jest czymś tak normalnym, jak oddychanie powietrzem. Niezliczone budynki są budowane na przypominającej odwrócony talerz powierzchni. Wydaje się, że najwyższe stoją na środku i im bliżej krawędzi, tym są niższe. ~~Poniżej~~, blisko talerza, znajdują się wielkie metalowe nogi. Precyzyjnie stawiając kroki, miasto oddaliło się, jak gdyby chciało się znaleźć jak najdalej od autobusu.		Regiosy są powszechne na świecie. Ich istnienie jest czymś tak normalnym, jak oddychanie powietrzem. Niezliczone budynki są budowane na przypominającej odwrócony talerz powierzchni. Wydaje się, że najwyższe stoją na środku i im bliżej krawędzi, tym są niższe. Dalej, blisko talerza, znajdują się wielkie metalowe nogi. Precyzyjnie stawiając kroki, miasto oddaliło się, jak gdyby chciało się znaleźć jak najdalej od autobusu.

	Layfon wciąż wpatrywał się w budynek przypominający wierzę, który stał w samym środku miasta.		Layfon wciąż wpatrywał się w budynek przypominający wierzę, który stał w samym środku miasta.