Hyouka PL: Tom 1 Rozdział 5 - Revision history

Nylia at 19:11, 12 June 2013

2013-06-12T19:11:11Z

← Older revision		Revision as of 19:11, 12 June 2013
Line 34:		Line 34:

	Otworzyłem od razu kopertę i znalazłem w środku mnóstwo listów, z których jeden był do mnie.		Otworzyłem od razu kopertę i znalazłem w środku mnóstwo listów, z których jeden był do mnie.

Nylia: /* Przypisy */

2013-06-12T19:00:33Z

Przypisy

← Older revision		Revision as of 19:00, 12 June 2013
Line 881:		Line 881:
	\| Powrót do [[Hyouka_PL: Tom 1 Rozdział 4\|Rozdział 4 - Spadkobiercy pełnego wydarzeń klubu klasycznego]]		\| Powrót do [[Hyouka_PL: Tom 1 Rozdział 4\|Rozdział 4 - Spadkobiercy pełnego wydarzeń klubu klasycznego]]
	\| [[Hyouka_PL\|Strona Główna]]		\| [[Hyouka_PL\|Strona Główna]]
	\| Idź do [[Hyouka_PL:Tom 1 Rozdział 6\|Rozdział 6 - Minione dni chwalebnego klubu klasycznego]]		\| Idź do [[Hyouka_PL: Tom 1 Rozdział 6\|Rozdział 6 - Minione dni chwalebnego klubu klasycznego]]
	\|-		\|-
	\|}		\|}
	</noinclude>		</noinclude>

Nylia at 21:10, 1 June 2013

2013-06-01T21:10:22Z

← Older revision		Revision as of 21:10, 1 June 2013
Line 856:		Line 856:
	A więc.		A więc.

	Tak, a więc, zaśmiałem się w sercu nie przestając się uśmiechać. Dochodzenie nie powinno wymagać wiele wysiłku. Skoro drugi tom wspomina coś o ~~‘zeszłym roku’~~, wtedy jedyne co musimy zrobić to zajrzeć do tomu pierwszego, by dowiedzieć się co przytrafiło się Sekitani Jun. Powinniśmy to od razu zakończyć. Choć nie powiedziałbym co było łatwiejszą opcją: unikanie problemu, czy jego rozwiązanie.		Tak, a więc, zaśmiałem się w sercu, nie przestając się uśmiechać. Dochodzenie nie powinno wymagać wiele wysiłku. Skoro drugi tom wspomina coś o „zeszłym roku”, wtedy jedyne, co musimy zrobić, to zajrzeć do tomu pierwszego, by dowiedzieć się, co przytrafiło się Sekitani Jun. Powinniśmy to od razu zakończyć. Choć nie powiedziałbym, co było łatwiejszą opcją: unikanie problemu, czy też jego rozwiązanie.

	… Jak naiwny byłem myśląc w ten sposób. ~~Gdy~~ Ibara ~~cicho~~ kończyła przeglądanie odzyskanych tomów, ~~powiedziała~~ z oburzeniem,		… Jak naiwny byłem myśląc w ten sposób. Kiedy Ibara w milczeniu kończyła przeglądanie odzyskanych tomów, krzyknęła nagle z oburzeniem:

	~~- Co do? Brakuje pierwszego tomu!~~

	~~Aby przyswoić to co właśnie usłyszałem, potrzebowałem chwili czasu.~~

			- Co do...? Brakuje pierwszego tomu!

			Aby przyswoić to, co właśnie usłyszałem, potrzebowałem chwili czasu.


Line 883:		Line 881:
	\| Powrót do [[Hyouka_PL: Tom 1 Rozdział 4\|Rozdział 4 - Spadkobiercy pełnego wydarzeń klubu klasycznego]]		\| Powrót do [[Hyouka_PL: Tom 1 Rozdział 4\|Rozdział 4 - Spadkobiercy pełnego wydarzeń klubu klasycznego]]
	\| [[Hyouka_PL\|Strona Główna]]		\| [[Hyouka_PL\|Strona Główna]]
	\| Idź do [[Hyouka_PL:Tom 1 Rozdział 6\|Rozdział 6 - klubu klasycznego]]		\| Idź do [[Hyouka_PL:Tom 1 Rozdział 6\|Rozdział 6 - Minione dni chwalebnego klubu klasycznego]]
	\|-		\|-
	\|}		\|}
	</noinclude>		</noinclude>

Nylia at 21:05, 1 June 2013

2013-06-01T21:05:38Z

← Older revision		Revision as of 21:05, 1 June 2013
Line 766:		Line 766:

	Także w tym roku obchodzimy znów Festiwal Kultury.		Także w tym roku obchodzimy znów Festiwal Kultury.


	Minął już rok, odkąd Sekitani-sempai nas opuścił.		Minął już rok, odkąd Sekitani-sempai nas opuścił.
Line 782:		Line 781:
	Czy nadejdzie taki dzień w przyszłości, gdy nasza opowieść będzie dla kogoś klasyką?		Czy nadejdzie taki dzień w przyszłości, gdy nasza opowieść będzie dla kogoś klasyką?

	13 października 1968,		13 października 1968, <br />
	Kooriyama Youko		Kooriyama Youko

Nylia at 21:04, 1 June 2013

2013-06-01T21:04:21Z

← Older revision		Revision as of 21:04, 1 June 2013
Line 584:		Line 584:
	Ibara sformułowała swoje pytanie w taki sposób, iż brzmiało to, jakbym zrobił coś złego. Nigdy nie wychodziło mi wymigiwanie się od pytań, więc przysiadłem na jednym z pobliskich stołów i odparłem:		Ibara sformułowała swoje pytanie w taki sposób, iż brzmiało to, jakbym zrobił coś złego. Nigdy nie wychodziło mi wymigiwanie się od pytań, więc przysiadłem na jednym z pobliskich stołów i odparłem:

	- Posłużyłem się takim małym szantażykiem, to wszystko.		- Posłużyłem się takim małym szantażykiem, to wszystko.

	- Szantaż? Przeciw przewodniczącemu klubu ogłoszeń?		- Szantaż? Przeciw przewodniczącemu klubu ogłoszeń?
Line 626:		Line 626:
	Oj, zapomniałem wyjaśnić.		Oj, zapomniałem wyjaśnić.

	- Nigdy nie widziałaś tych gadżetów w reklamach? Sprzedają takie czujniki podczerwieni, które po chwili włączają alarm przeciwwłamaniowy. Myślę, że mogłabyś teraz taki zdobyć za 5000 jenów.		- Nigdy nie widziałaś tych gadżetów w reklamach? Sprzedają takie czujniki podczerwieni, które po chwili włączają alarm przeciwwłamaniowy. Myślę, że mogłabyś teraz taki zdobyć za 5000 jenów.

	- Gdzie je znalazłeś?		- Gdzie je znalazłeś?
Line 664:		Line 664:
	Rozumiem - musiałem ominąć tę część. Pospieszyłem z wyjaśnieniami:		Rozumiem - musiałem ominąć tę część. Pospieszyłem z wyjaśnieniami:

	- Musiały być w apteczce pierwszej pomocy.		- Musiały być w apteczce pierwszej pomocy.

	- O-re-ki!		- O-re-ki!
Line 716:		Line 716:
	Ibara zerknęła mi przez ramię i zgodziła się ze mną:		Ibara zerknęła mi przez ramię i zgodziła się ze mną:

	- Tak, a do tego trudna do zrozumienia.		- Tak, a do tego trudna do zrozumienia.

	Poczuliśmy się dokładnie tak samo jak ja, gdy po raz pierwszy usłyszałem nazwę Festiwal Kanya, choć odkrycie jej genezy było o wiele prostsze. Jeśli to autorzy esejów decydowali o nazwie tej antologii, najprawdopodobniej wybraliby tytuł, który najbardziej łączy się z treścią.		Poczuliśmy się dokładnie tak samo jak ja, gdy po raz pierwszy usłyszałem nazwę Festiwal Kanya, choć odkrycie jej genezy było o wiele prostsze. Jeśli to autorzy esejów decydowali o nazwie tej antologii, najprawdopodobniej wybraliby tytuł, który najbardziej łączy się z treścią.
Line 724:		Line 724:
	Wskazując ilustrację na okładce spytałem Ibarę:		Wskazując ilustrację na okładce spytałem Ibarę:

	- Jako członek klubu mangi, co sądzisz o tej okładce?		- Jako członek klubu mangi, co sądzisz o tej okładce?

	- Myślę, że jest narysowana wybitnie. Projekt ilustracji genialnie ukazuje wszystkie perspektywy niezależnie od dystansu… Hmm, jest dobra. Podoba mi się.		- Myślę, że jest narysowana wybitnie. Projekt ilustracji genialnie ukazuje wszystkie perspektywy niezależnie od dystansu… Hmm, jest dobra. Podoba mi się.
Line 746:		Line 746:
	Gdy jej oczy błyszczały z ciekawości, elegancki wyraz twarzy naszej dystyngowanej panny, skąpanej w pomarańczowym świetle zmierzchu, wyglądał, jakby właśnie odkryła sekret i wyszeptała:		Gdy jej oczy błyszczały z ciekawości, elegancki wyraz twarzy naszej dystyngowanej panny, skąpanej w pomarańczowym świetle zmierzchu, wyglądał, jakby właśnie odkryła sekret i wyszeptała:

	- Odkryłam to. Właśnie to mój wujek chciał mi pokazać. Skoro już je mam, to powinnam móc przypomnieć sobie, co wujek wtedy mi powiedział.		- Odkryłam to. Właśnie to mój wujek chciał mi pokazać. Skoro już je mam, to powinnam móc przypomnieć sobie, co wujek wtedy mi powiedział.

	Rozumiem.		Rozumiem.
Line 795:		Line 795:
	Uśmiechnąłem się, nie zastanowiło mnie jednak, dlaczego Chitanda się nie uśmiechnęła, gdy powiedziałem:		Uśmiechnąłem się, nie zastanowiło mnie jednak, dlaczego Chitanda się nie uśmiechnęła, gdy powiedziałem:

	- To dobrze, prawda? Teraz powinnaś być w stanie sobie przypomnieć.		- To dobrze, prawda? Teraz powinnaś być w stanie sobie przypomnieć.

	Dotychczas pozbawiona emocji twarz Chitandy zrobiła się posępna, kiedy zmagała się ze sobą, żeby wypowiedzieć cicho słowa:		Dotychczas pozbawiona emocji twarz Chitandy zrobiła się posępna, kiedy zmagała się ze sobą, żeby wypowiedzieć cicho słowa:

Nylia: part ostatni (12)+ poprawki

2013-06-01T20:59:12Z

part ostatni (12)+ poprawki

@@ Line 1: / Line 1: @@
 ==Rozdział 5 - Ukryta pieczęć rodowego klubu klasycznego==
 <br/>
-<!--
 Nawet jeśli liceum Kamiyama zapewnia program nauczania do uniwersyteckich egzaminów wstępnych, nie robi szczególnie wiele w celu podniesienia swojego własnego poziomu testów wstępnych. Tylko przeprowadza pozorne egzaminy dla przyszłych studentów uczelni raz lub dwa razy do roku, a uczniowie nie mają żadnych dodatkowych zajęć podczas wakacji. Właściwie jest to dość niefrasobliwa szkoła.
@@ Line 789: / Line 789: @@
+- To jest…
@@ Line 800: / Line 875: @@
 ==Przypisy==
--->
 <references />

Nylia: part11

2013-06-01T20:45:00Z

part11

← Older revision		Revision as of 20:45, 1 June 2013
Line 763:		Line 763:

	Wstęp		Wstęp


			Także w tym roku obchodzimy znów Festiwal Kultury.


			Minął już rok, odkąd Sekitani-sempai nas opuścił.

			W ciągu tego roku, sempai obrósł legendą i stał się bohaterem. W efekcie czego pięciodniowy Festiwal Kultury rozpocznie się jak zwykle.

			Jednakże, gdy legenda się rozprzestrzeniała, ja popadłam w zadumę. Czy ludzie za 10 lat nadal będą pamiętać tego cichego wojownika i uprzejmego bohatera? Wszystko, co sempai po sobie pozostawił to ta antologia - „Hyouka” - której tytuł sam wymyślił.

			Jako ofiara tego konfliktu, wraz z upływem nawet uśmiech sempai czasu zatrze się - na wieczność.

			Nie, może będzie lepiej, jeśli o tym zapomnimy. Nie było niczyją intencją, by stało się to bohaterską opowieścią.

			Gdy już raz odbierze się podmiotowość, ta historia przejdzie do klasyki, gdyż przekracza już wszystkie historyczne perspektywy.

			Czy nadejdzie taki dzień w przyszłości, gdy nasza opowieść będzie dla kogoś klasyką?

			13 października 1968,
			Kooriyama Youko





			.

Nylia: part10 - do str.27

2013-06-01T20:39:10Z

part10 - do str.27

← Older revision		Revision as of 20:39, 1 June 2013
Line 690:		Line 690:


	.		Chitanda wpatrywała się w antologie leżące na biurku nauczycielskim. Jedynie im się przyglądała, nie otwierając przy tym ani jednej. Jej poważny wzrok był taki sam jak ten, który widziałem w kawiarni Ananasowy Sandwich. Pewnie nawet nie usłyszała, że ją zawołałem.

			- Co jest, Chitanda?

			Ponieważ nadal mnie nie słyszała, podniosłem się za stołu, o który się opierałem, by poklepać ją po ramieniu.

			- Czy coś nie tak?

			- Och, Oreki-san… Spójrz na to.

			Podała mi jedną z antologii.

			To był cienki notes, takich samych rozmiarów jak te zeszyty Campus widziane w sklepach papierniczych. Książki z kartkami elegancko zszytymi razem. Musieli polegać na profesjonalistach, którzy pomogli im to wydać. Okładka była zrobiona z brązowej skóry; na wierzchu narysowano tuszem psa i zająca w zdeformowanym, komiksowym stylu.

			Część zajęcy tworzyła zewnętrzny okrąg, a w centrum znajdował się pies i zając, gryzące się nawzajem. Psie kły zatopione były w ciele zająca, jakby je rozdzierały, podczas gdy siekacze zająca zagłębiały się mocno w szyję psa. Ponieważ namalowano to w zdeformowany sposób, wyglądało to zabawnie, wręcz groteskowo. Ale przebijała też z tego też jakaś złowieszczość. Jest stare przysłowie, które mówi, że psy myśliwskie są gotowane razem z zającami, które właśnie upolowały. Ale tu pies i zając polowały na siebie jednocześnie. Dwa inne zające przyglądały się tej, jakże z pozoru słodkiej, scenie.

			Nad ilustracją były słowa wydrukowane w odpowiedniej czcionce: „Hyouka Tom 2”. Data wydania 1968… Dosyć stara, i ta nazwa…

			- Hyouka…?

			Taki jest tytuł?

			- Dość dziwna nazwa.

			Ibara zerknęła mi przez ramię i zgodziła się ze mną:

			- Tak, a do tego trudna do zrozumienia.

			Poczuliśmy się dokładnie tak samo jak ja, gdy po raz pierwszy usłyszałem nazwę Festiwal Kanya, choć odkrycie jej genezy było o wiele prostsze. Jeśli to autorzy esejów decydowali o nazwie tej antologii, najprawdopodobniej wybraliby tytuł, który najbardziej łączy się z treścią.

			Ale nie widzę żadnego powiązania między „Antologii z esejami klubu klasycznego” a nazwą „Hyouka”.

			Wskazując ilustrację na okładce spytałem Ibarę:

			- Jako członek klubu mangi, co sądzisz o tej okładce?

			- Myślę, że jest narysowana wybitnie. Projekt ilustracji genialnie ukazuje wszystkie perspektywy niezależnie od dystansu… Hmm, jest dobra. Podoba mi się.

			To trochę zadziwiające; zazwyczaj nie jest możliwe wyciągniecie z Ibary jasno określoną opinię - czy coś lubi czy nie. Poza tym, ta ilustracja musiała wywrzeć na niej wrażenie. A ponieważ żałowała wypowiedzianej właśnie aprobaty, oddała mi książkę i zaczęła się usprawiedliwiać:

			- Em, „podoba mi się” to nie jest całkiem właściwe określenie. Jako sama sztuka nie jest to piękne… wygląda raczej przerażająco. I nie mówiłam tego z artystycznego punktu widzenia, ale z komercyjnej perspektywy…

			W międzyczasie Chitanda nie wydawała się skakać z radości po zdobyciu tak długo wyczekiwanych, poprzednich wydań. Wyglądała raczej, jakby jej uczucia zostały całkowicie wyssane przez wampira.

			Spytałem raz jeszcze:

			- Chitanda, czy coś nie tak?

			Po usłyszeniu tego, zaciągnęła mnie do kąta pokoju i rzekła krótko:

			- To.

			- Co?

			Gdy jej oczy błyszczały z ciekawości, elegancki wyraz twarzy naszej dystyngowanej panny, skąpanej w pomarańczowym świetle zmierzchu, wyglądał, jakby właśnie odkryła sekret i wyszeptała:

			- Odkryłam to. Właśnie to mój wujek chciał mi pokazać. Skoro już je mam, to powinnam móc przypomnieć sobie, co wujek wtedy mi powiedział.

			Rozumiem.

			- Więc przypomniałaś sobie coś?

			W odpowiedzi wskazała na tom drugi „Hyouki”, który właśnie trzymałem.

			- Wspomniano w tym o moim wuju. Coś musiało się wydarzyć w klubie klasycznym 33 lata temu… Otwórz ją, proszę.

			Zrobiłem, jak powiedziała, a wtedy moim oczom ukazała się przedmowa.





			Wstęp

Nylia: part 9 - do str.25

2013-06-01T20:15:10Z

part 9 - do str.25

Show changes

Nylia: part 8 - od str.20

2013-05-31T19:45:03Z

part 8 - od str.20

← Older revision		Revision as of 19:45, 31 May 2013
Line 512:		Line 512:


	.		Wzdłuż korytarza prowadzącego do bloku specjalnego, a także do głównego bloku, oparłem się o jedną ze ścian. Ponieważ tylko zabijaliśmy tu czas, dziewczyny skorzystały z okazji i zapytały mnie: - Oreki, nie wiem, co się tu wyprawia, ale czy nie mieliśmy iść do biblioteki?

			Machnąłem ręka.

			- Nie, nie ma takiej potrzeby.

			- Nie łapię. Jeśli nie ma takiej potrzeby, to dlaczego po prostu nie pójdziemy z powrotem do pokoju klubowego?

			- Nie możemy. Musimy jeszcze chwilę poczekać.

			Gdy Ibara mruknęła „o co mu chodzi”, wyglądając na wciąż nieprzekonaną.

			Chitanda, podciągając nosem, przejęła pałeczkę od Ibary i powiedziała:

			- Oreki-san, Tougaito -sempai wyglądał na wściekłego.

			- W rzeczy samej.

			- Oczywiście, to dobrze, jeśli poprzednie wydania rzeczywiście się odnalazły, ale wymuszanie na nim tak gwałtownego żądania…

			- Gwałtownego? Ja tylko racjonalnie go poprosiłem.

			Chitanda otworzyła usta, ale, z braku argumentów, zamknęła je z powrotem. To było do przewidzenia. A przecież tylko poprosiłem, żeby „pomógł szukać naszych rzeczy” i „przyniósł je, gdy już się znajdą”.

			- Ale Tougaito -sempai był wkurzony.

			- Czy aby na pewno był aż tak wkurzony?

			Stojąca obok Chitandy Ibara uniosła brwi i powiedziała:

			- Zanim Oreki wyłożył mu tą prośbę, jego gniew wyglądał bardziej na udawany.

			Och, więc zauważyła.

			- Naprawdę?

			Lecz Chitanda najwidoczniej wciąż nie.

			Zerknąłem na zegarek. Minęły trzy minuty… Chyba już czas. Odepchnąłem się od ściany, o którą się opierałem i zapytałem:

			- Chitanda, jak dobrze znani są Tougaito?

			Chitanda przechyliła głowę, zastanawiając się, po co miałbym pytać o coś takiego i odpowiedziała:

			- Tougaito? Są całkiem wpływowi w kręgach oświatowych liceum. Mają jednego członka w prefekturalnej radzie szkoły i jednego w miejskim zarządzie szkolnym, a także dyrektora i dwóch nauczycieli.

			Teraz rozumiem.

			- Oreki, a co z antologiami?

			- Myślę, że już czas, byśmy wracali – odpowiedziałem.

			Chitanda i Ibara spojrzały na siebie po usłyszeniu mojej kwestii. Tylko się uśmiechnąłem.





			.