Hyouka PL: Tom 1 Rozdział 7 - Revision history

Nylia at 22:46, 8 August 2013

2013-08-08T22:46:02Z

← Older revision		Revision as of 22:46, 8 August 2013
Line 667:		Line 667:
	\| Powrót do [[Hyouka_PL: Tom 1 Rozdział 6\|Rozdział 6 - Minione dni chwalebnego klubu klasycznego]]		\| Powrót do [[Hyouka_PL: Tom 1 Rozdział 6\|Rozdział 6 - Minione dni chwalebnego klubu klasycznego]]
	\| [[Hyouka_PL\|Strona Główna]]		\| [[Hyouka_PL\|Strona Główna]]
	\| Idź do [[Hyouka_PL: Tom 1 Rozdział 8\|Rozdział 8 - ~~The Daily Life of the Future Classics Club]~~]		\| Idź do [[Hyouka_PL: Tom 1 Rozdział 8\|Rozdział 8 - Życie codzienne przyszłościowego klubu klasycznego]
	\|-		\|-
	\|}		\|}
	</noinclude>		</noinclude>

Nylia: part 8, ostatni (do str.24)

2013-07-13T19:28:46Z

part 8, ostatni (do str.24)

Show changes

Nylia: part 7 - do str.21

2013-07-12T21:03:20Z

part 7 - do str.21

← Older revision		Revision as of 21:03, 12 July 2013
Line 467:		Line 467:
	I tak, dawna Kooriyama Youko opowiedziała o „czerwcowej walce” sprzed trzydziestu trzech lat.		I tak, dawna Kooriyama Youko opowiedziała o „czerwcowej walce” sprzed trzydziestu trzech lat.





			- Choć Festiwal Kultury jest tak samo aktywny jak wtedy, to wydaje się być o wiele spokojniejszy niż wcześniej. W przeszłości Festiwal Kultury liceum Kami był dla wszystkich ostatecznym celem w ich życiu. Był to czas, gdy ludzie chętnie żegnali stare i witali nowe; niektórzy twierdzili, że to z powodu przelewającej się energii, którą sam w sobie przynosił Festiwal Kultury Liceum Kami.

			- Krótko przed tym, jak dostałam się do tej szkoły, panowało przeczucie, że niedługo może dojść do wybuchu zamieszek. Nic dobrego by nie wynikło, gdyby to zamieszanie wymknęło się spod kontroli, prawda? Jednak przyrównując do poprzednich incydentów szkolnych sprzed lat, ruch, który powstał wtedy, był raczej uporządkowany. Choć przez nauczycieli z tamtego okresu nadal uważany jako nie do przyjęcia.

			Wspomnienia, których wysłuchiwałem, wydały się zawierać jakąś historię współczesnej Japonii. Myślę, że ani ci ludzie z nadmiarem energii w tamtych czasach, ani ludzie urodzeni w tym samym czasie co ja mogli kiedykolwiek zgłębić istnienie innej grupy.

			- W kwietniu tego roku dyrektor nagle dostał napadu podczas zebrania personelu. Sądzę, że macie to zapisane gdzieś w waszych notatkach: „Nie możemy spocząć na laurach i stać się zaledwie uwstecznioną szkołą.” W naszych czasach słowa dyrektor Eida były tylko pokładaniem oczekiwań w uczniach, by ci dobrze sobie radzili. Jednak wtedy były postrzegane jako ukryty przekaz na rozprawienie się z Festiwalem Kultury.

			- Gdy planowany czas Festiwalu Kultury został ogłoszony, podniósł się wielki sprzeciw. Zwyczajowe pięć dni harmonogramu zostały drastycznie zredukowane do dwóch dni, jak również przesunięto je z dni szkolnych na dwa dni weekendu - to tak, jak gdyby zostały wyrzucone poza harmonogram szkolny. Wszyscy czuli się, jakby właśnie wylano na nich kubeł zimnej wody, a decyzja ciążyła im na sercach.

			- Od tego ogłoszenia wyczuwałam, że atmosfera w szkole robi się napięta, czyhająca na to, aby coś się wydarzyło.

			- Początkowo na szkolnych tablicach ogłoszeniowych zaczęto zamieszczać wszelkie możliwe przekleństwa. Potem nastąpiły publiczne przemówienia, na których każdy mógł wejść na scenę i powiedzieć, co tylko zechciał, przy czym każdego przepełniała wzrastająca pasja, wtórowana przez nagradzające ją oklaski. Wtedy ruch stawał się już poważny i zaproponowano, żeby zebrać razem środki z klubów związanych ze sztuką.

			- Jednakże, choć opór był spodziewany, nikt nie wydawał się być przygotowany na silną odpowiedź ze strony szkoły, z mocą dążącej do ukrócenia Festiwalu Kultury. W celi kontynuowania ruchu, ktoś musiał się przygotować do zaakceptowania konsekwencji. Choć wszyscy byli dobrzy w wygłaszaniu mów, godnym pożałowania było to, że nikt nie zgłosił się na ochotnika do wyjścia przed szereg o zostania przywódcą sojuszu.

			Itoikawa obróciła się na siedzeniu, co wywołało skrzypiący dźwięk jej krzesła, po czym kontynuowała:

			- Zdecydowano więc na ciągnięcie losów w celu wyłonienia przywódcy; twój wujek, Sekitani Jun, otrzymał najkrótszą słomkę. Te rzeczywiste operacje ruchu były kierowane przez innych ludzi, jednak ich nazwisk nigdy nie ujawniono publicznie.

			- Ruch bezustannie gromadził siłę, co w efekcie doprowadziło do tego, że szkoła złagodziła swoje plany odnośnie skrócenia festiwalu. Jak zostało to zapisane w waszych notatkach, festiwal odbył się tak, jak zawsze.

			Mimo, że opisywała to szczerze, bez żadnych emocji, wciąż miałem wrażenie, że atmosfera sprzed trzydziestu trzech lat, czy chodziło o oddanie dla ruchu, czy też o tchórzostwo jego reprezentantów - wszystko to było teraz przeszłością.

			Itoikawa opowiadała dalej:

			- Ale przesadziliśmy. Podczas ruchu również wzięłam udział w bojkotowaniu lekcji. Wszyscy stanęliśmy na boisku, krzycząc hasła. Palone ogniska podsyciły atmosferę do sytuacji, kiedy to, pewnej nocy, to się stało.

			- Płomienie ogniska wymknęły się spod kontroli. Nie wiem, czy ktoś zrobił to celowo, w każdym razie dojo sztuk walk stanęło w ogniu. I choć ogień koniec końców ugaszono, bardzo znaczące, stare dojo zostało doszczętnie zniszczone przez wodę z pomp strażackich.

			Twarze Chitandy i Ibary zamarły; zgaduję, że tak samo stało się ze mną. Nawet my mogliśmy powiedzieć, że brzmiało to źle, a pośrednio to oznaczało, że zniszczenie mienia szkoły nie mogło zostać zbyte machnięciem ręki.

			- Takie kryminalne zdarzenie mocno odbiegało od codzienności; nie można było przymknąć na nie oka. Szczęśliwie, szkoła nie zamierzała jeszcze bardziej pogarszać tej sprawy i zdecydowała się nie mieszać w to policji. Choć nikt nie mógł sprzeciwiać się, by szkoła szukała kogoś do wzięcia odpowiedzialności, gdy Festiwal Kultury się zakończył… co więcej, od tego czasu wszyscy mówili, że nie mieli o niczym pojęcia, gdy festiwal dobiegł już końca.

			- Kiedy sprawa z pożarem pozostała niewyjaśniona, tym, który został obarczony winą, był nie kto inny jak Sekitani-san, oficjalny lider ruchu.

			- Wtedy można było o wiele łatwiej wydalić ucznia. Pełny szacunek dla niego - Sekitani-san zachował spokój do samego końca. Ale twoje pytanie brzmiało, czy jego życzeniem było stać się tarczą dla wszystkich, prawda?

			Itoikawa tylko się uśmiechnęła i spojrzała na mnie.

			- Myślę, że sam już poznałeś odpowiedź.





			Po zakończeniu jej długiej opowieści, Itoikawa wstała, by dolać trochę gorącej wody z termosu do kubka z kawą, zanim ją upiła.

			Nie odzywaliśmy się. Może nie potrafiliśmy znaleźć odpowiednich słów. Mogłem tylko zobaczyć jak usta Chitandy lekko się poruszają, jakby szeptała „jak okropnie” lub „jak okrutnie”, choć nie mam pojęcia, które to było.

			- Dobrze, to już wszystko, co miałam wam do powiedzenia. Jest coś jeszcze, o co chcielibyście mnie zapytać?

			Gdy powróciła na swoje krzesło obrotowe, Itoikawa mówiła już w swoim zwyczajnym tonie. To rzeczywiście była dla niej tylko historia z przeszłości.

			Ibara w końcu przełamała ciszę, mówiąc:

			- To ja bym chciała zapytać o tę ilustrację z okładki…

			Itoikawa skinęła w milczeniu.

			Przypomniałem sobie okładkę „Hyouki”, tą, na której pies i zając polują na siebie nawzajem, podczas gdy liczne zające formują okrąg i przyglądają się im. Pies prawdopodobnie reprezentuje ogół nauczycieli, a zające uczniów. A zającem, który podążył za psem wewnątrz okręgu jest pewnie sam Sekitani Jun.

			Po tym, jak Itoikawa przyszła jej z pomocą, podając odpowiedź, którą właśnie odgadłem, zapytałem:

			- Ze wszystkich budynków w liceum Kami dojo sztuk walk jest najstarsze - czy to znaczy, że zostało wcześniej odnowione?

			Zauważyłem, jak zabytkowe było dojo, gdy Chitanda pokazała mi je wtedy w kwietniu, choć potem nie zaprzątałem sobie nim głowy.

			- Tak, to prawda. Dlatego, że budynki szkół publicznych są rzadko remontowane, chyba że osiągną swój ostateczny stan. Gdy wszystkie pozostałe budynki były remontowane dziesięć lat temu, ominęło to tylko dojo, ponieważ zostało już całkowicie odnowione wcześniej.

Nylia: part 6 - do str.17

2013-07-11T11:44:06Z

part 6 - do str.17

← Older revision		Revision as of 11:44, 11 July 2013
Line 401:		Line 401:
	- Po pierwsze, główna postać tego incydentu…		- Po pierwsze, główna postać tego incydentu…





			- … I w ten sposób doszliśmy do wniosku, że wyrzucenie nastąpiło w październiku.

			Gdy już wyrzuciłem to z siebie, byłem zaskoczony tym, jak dobrze poradziłem sobie ze zorganizowaniem myśli. I chociaż mówiłem bez zaglądania do notatek, czas wydawał się płynąć jeszcze szybciej.

			Przez cały czas trwania mej przemowy Itoikawa milczała. Gdy jednak skończyłem, odezwała się do Ibary:

			- Ibara-san, czy masz przy sobie notatki, o których jest mowa?

			- Nie, ale…

			- Ja je mam.

			Satoshi sięgnął do swojej zawieszonej na sznurkach torbie i wyciągnął stamtąd plik notatek złożonych w ćwiartki, a następnie podał je Itoikawie. Przejrzała je szybko.

			- Zdołałeś sformułować swoje wnioski na podstawie zaledwie tego?

			Chitanda przytaknęła.

			- Tak, Oreki-san dokładnie tak zrobił.

			To nie całkiem prawda.

			- Ja tylko poskładałem ich teorie razem, to wszystko.

			- W każdym razie...

			''Ech.'' Itoikawa westchnęła i położyła notatki na stole, krzyżując jednocześnie nogi.

			- ...Jestem pod wrażeniem.

			- Czyli się nie pomylił? - zapytała Ibara, na co tamta potrząsnęła głową.

			- Nie, jest tak, jak powiedział Oreki-kun. Wszystko to prawda. To niesamowite uczucie, gdy tak stanęliście naprzeciwko mnie, a ja miałam okazję zobaczyć całą sprawę rozwijającą się na nowo.

			Odetchnąłem.

			Bardzo mi ulżyło, gdy uśmiadomiłem sobie, że zrozumiałem wszystko prawidłowo.

			- Czy coś jeszcze chcielibyście ode mnie usłyszeć? Mogę wam nawet postawić szóstki, jeśli moja odpowiedź pokrywa się z waszymi spekulacjami.

			- Nie wiem jak dla mnie, ale Houtarou wydaje się czuć, że czegoś jeszcze brakuje.

			Tia, czegoś brakowało.

			Było coś, o co chciałem zapytać - czy Sekitani Jun poświęcił swoje różowe, licealne życie z własnej woli? Sformułowałem to zapytanie następująco:

			- Mam tylko jedno pytanie. Czy Sekitani Jun pragnął stać się tarczą dla całego grona uczniowskiego?

			Uśmiech na twarzy Itoikawy zamarł, gdy usłyszała postawione jej pytanie. Ledwo mnie spojrzała.

			- …

			Wpatrywała się w milczeniu.

			Czekałem, aż zacznie mówić, tak samo zresztą jak Chitanda, Ibara i Satoshi. Prawdopodobnie zastanawiali się, o co tak właściwie chodzi z tym pytaniem, mimo to cierpliwie czekali.

			… Milczenie nie trwało długo. Itoikawa poruszyła ustami, jakby coś mamrotała, aż przyznała:

			- Naprawdę mnie przejrzałeś… wobec tego myślę, że powinnam wam wszystko opowiedzieć. Myślę, że najlepiej będzie zacząć od początku aż do samego końca. Choć zdarzyło się to dawno temu, wciąż doskonale to pamiętam.

			I tak, dawna Kooriyama Youko opowiedziała o „czerwcowej walce” sprzed trzydziestu trzech lat.

Nylia: part 5 - do str.15

2013-07-10T18:23:43Z

part 5 - do str.15

@@ Line 301: / Line 301: @@
 - To dowiemy się, co zaszło trzydzieści trzy lata temu. Dlaczego nie była to bohaterska opowieść, dlaczego tak zaprojektowano okładkę, dlaczego antologię zatytułowano „Hyouka”… poznamy wszystkie odpowiedzi dotyczące twojego wuja.
-- Jednakowoż, czy masz jakikolwiek dowód potwierdzający tezę, że to faktycznie Itoikawa-sensei? Czy nie będzie niezręcznie, gdy okaże się, że to inna osoba?
+- A czy masz jakikolwiek dowód, że to faktycznie Itoikawa-sensei? Czy nie będzie niezręcznie, gdy okaże się, że to inna osoba?
 Nie pomylimy się. Rzuciłem okiem na mój zegarek i przekonałem się, że już czas.
@@ Line 312: / Line 312: @@
 Chyba faktycznie jestem.

Nylia: part 4 - do str.12

2013-07-09T20:18:51Z

part 4 - do str.12

← Older revision		Revision as of 20:18, 9 July 2013
Line 195:		Line 195:
	Był to tylko Festiwal Kultury, jednak mimo, że jest przeprowadzony w szkole, przychodzi po niego i całkiem zmienia jego życie. Jeżeli życie licealisty jest różowe, to czy gdy tak intensywna różowość zostanie już raz zachwiana, to wciąż można je nazywać różowym?		Był to tylko Festiwal Kultury, jednak mimo, że jest przeprowadzony w szkole, przychodzi po niego i całkiem zmienia jego życie. Jeżeli życie licealisty jest różowe, to czy gdy tak intensywna różowość zostanie już raz zachwiana, to wciąż można je nazywać różowym?

			Szarokolorowa część mnie powiedziała, że nie. Poświecenie siebie, by jego towarzysze uzyskali przebaczenie - czy prawdziwy bohater wytrzymałby coś takiego? Ta myśl krążyła w mojej głowie. Choć nadal opierałem się takiemu myśleniu, nie potrafiłem zignorować faktu, że moja siostra nazwała to zdarzenie tragedią.

			Musiałem prześledzić to jeszcze raz. Wyciągnąłem wszystkie kopie wspominające o incydencie.

			W ten sposób zacząłem wnikać w czasy, gdy życie Sekitani Juna było naprawdę zabarwione na różowo, trzydzieści trzy lata temu.





			Następnego dnia udałem się do szkoły ubrany w mój codzienny ubiór. Aby potwierdzić coś, zwołałem Chitandę, Ibarę, a także Satoshiego. Powiedziałem im wprost:

			- Jest coś jeszcze, co muszę dodać do wczorajszej dedukcji, zanim zaklasyfikujemy tę sprawę jako zakończoną. Będę na was czekał w sali geologicznej.

			Zjawiła się cała trójka. Ibara, jak to ona, traktowała moje zebranie z przekonaniem, że problem można rozwiązać sarkazmem, podczas gdy Satoshi się uśmiechał, a jego wyraz zaskoczenia moim odbiegającym od codzienności zachowaniem wciąż był widoczny. Co do Chitandy - przemówiła od razu, gdy tylko mnie ujrzała.

			- Oreki-san, odnoszę wrażenie, iż nadal jest coś, o czym muszę się dowiedzieć.

			Czułem dokładnie to samo. Skinąwszy głową położyłem dłoń na jej ramieniu.

			- W porządku. Myślę, że powinniśmy móc to dzisiaj rozwiązać. Wytrzymaj jeszcze chwilę.

			- Co miałeś na myśli przez dodawanie do wczorajszej dedukcji, Oreki?

			- Dodawanie znaczy powiedzenie o finałowym kroku w celu uzupełnienia czegoś, co wciąż jest niepełne.

			- Nie rozumiem - mówisz, że rozpatrywałeś to w zły sposób albo poprowadziłeś do złego podsumowania?

			- Po prostu mnie wysłuchaj.

			Wyjąłem moje notatki, chociaż bardziej wgapiałem się w nie sam niż pokazywałem je reszcie.

			- …„Hyouka” została napisana jako coś o wiele bardziej ważnego. Nie było w zamiarze stworzenia kroniki życia Sekitaniego Juna czy powieści bohaterskiej, zresztą i tak mówi o tym prefiks.

			Tę część poruszył wczoraj Satoshi. Jak się spodziewałem, teraz przemówił.

			- Czy nie dyskutowaliśmy o tym wczoraj?

			- Tak, ale możliwe, że daliśmy się zwieść.

			- To znaczy?

			Ten wers tutaj, „Jako ofiara tego konfliktu, uśmiech Sempaia z upływem czasu zanikł na wieczność.” „Poświecenie” tu nie oznacza zgłoszenia się na ochotnika, raczej znaczy „poświecenie” jako „ofiarowanie”.

			Ibara uniosła brwi.

			- Ale czy wtedy nie użyliby słowa „ofiara” zamiast „poświęcenie”?

			„Ofiara”, tak? Wcale nie musiałem wiele tłumaczyć, gdyż Chitanda wyręczyła mnie w tym.

			- Nie, poświecenie może nie być samowolne. Używa się go tylko odnośnie przeszłości.

			Jak spodziewano się od przodującego ucznia, była szybka. A ja właśnie miałem sięgać po słownik.

			Satoshi skomentował z westchnieniem:

			-… Rozumiem, że próbujecie powiedzieć o różnicy w znaczeniu tego słowa, ale czy to nie jest oczywiste? Poza tym, nie mamy jak odgadnąć, które znaczenie jest prawdziwe, nie zapytawszy się uprzednio autora.

			Oczywiście, różnica w znaczeniu nie była jedynie czysto lingwistycznym problemem. Ponieważ język nigdy nie był tak precyzyjny jak np. matma, więc naturalnym jest, że słowo ma więcej niż jedno znaczenie. W takim razie to niemożliwe by wywnioskować, czy słowo oznacza coś całkowicie innego.

			Jednak istniał pewien sposób na rozwiązanie tego. Skinąłem pewnie Satoshiemu i powiedziałem:

			- Zgoda, więc musimy jedynie zapytać autora.

			- …Kto nim jest?

			- To jasne, że osoba, która napisała ten prolog. Kooriyama Youko-san trzydzieści trzy lata temu była w pierwszej klasie. Teraz powinna mieć około 48 lub 49 lat.

			Oczy Chitandy rozszerzyły się.

			- To znaczy, że ją odnalazłeś?

			Raptownie potrząsnąłem głową.

			- Nie musiałem. Ponieważ i tak była bardzo blisko.

			Ibara uniosła głowę. Tak jak myślałem, jako pierwsza to rozgryzła.

			- Och! Już wiem!

			- Masz rację.

			- O czym mówicie?

			- Na co takiego wpadłaś?

			Ibara popatrzyła na mnie, a ja skinąłem lekko głową, dając znak, by mówiła.

			-… To Itoikawa-sensei - bibliotekarka, prawda? Itoikawa Youko-sensei, jej panieńskie nazwisko to Kooriyama. Nie mylę się?

			Jako, że sama była bibliotekarką, naturalnie znała pełne nazwisko Itoikawy, dlatego też szybciej to zrozumiała.

			- Dokładnie. Jeśli tylko usłyszelibyście nazwisko „Ibara Satoshi”, nie zobaczywszy wcześniej, jak się je literuje, to nie bylibyście zdolni zgadnąć, czy Satoshi przejął nazwisko Ibary. Ale odkąd wiemy, że podane imię Itoikawy literuje się „Youko”, tak samo jak fakt, że ten wiek pasuje, wtedy odgadnięcie jej panieńskiego nazwiska staje się bułką z masłem.

			Skrzyżowawszy ramiona, Ibara zaczęła rozsiewać wokół swój cyniczny sarkazm.

			- Naprawdę jesteś dziwny. Nawet ja nie zdawałam sobie z tego sprawy, pomimo bycia w kontakcie z sensei cały ten czas, a jednak tobie się to udało. Może jednak powinieneś pozwolić Chi-chan zajrzeć do twojej głowy.

			Jak już wcześniej mówiłem, miałem szczęście połączone z przypływem inspiracji. A także, że nie chcę lobotomii przeprowadzonej przez Chitandę.

			W międzyczasie twarz Chitandy powoli stawała się coraz bardziej czerwona.

			- T-to jeśli usłyszymy to od Itoikawy-sensei…

			- To dowiemy się, co zaszło trzydzieści trzy lata temu. Dlaczego nie była to bohaterska opowieść, dlaczego tak zaprojektowano okładkę, dlaczego antologię zatytułowano „Hyouka”… poznamy wszystkie odpowiedzi dotyczące twojego wuja.

			- Jednakowoż, czy masz jakikolwiek dowód potwierdzający tezę, że to faktycznie Itoikawa-sensei? Czy nie będzie niezręcznie, gdy okaże się, że to inna osoba?

			Nie pomylimy się. Rzuciłem okiem na mój zegarek i przekonałem się, że już czas.

			- Tak właściwie już się tego upewniłem. Dowiedziałem się, że była wtedy przewodniczącą klubu w drugiej klasie. Poprosiłem o spotkanie, żeby z nią o tym porozmawiać. Już najwyższy czas; chodźmy do biblioteki.

			Gdy odwróciłem się do wyjścia, dobiegło mnie mamrotanie Ibary:

			- Na pewno jesteś entuzjastą.

			Chyba faktycznie jestem.

Nylia: part 3 - do str.8

2013-07-09T14:15:34Z

part 3 - do str.8

← Older revision		Revision as of 14:15, 9 July 2013
Line 181:		Line 181:


	Nie pamiętałem ~~dłużej~~,		Nie pamiętałem dokładnie, co moja siora dokładnie powiedziała, a konwersacja przebiegła tak szybko, że nie miałem czasu na jej potwierdzenie. Jednak część, w której wypowiedziała się negatywnie o incydencie, doskonale zapadła mi w pamięć.

			Wróciłem do łóżka i wyjąłem z mojej torby wszystko, co klub klasyczny zgromadził przy rozważaniu tamtego zdarzenia. „Hyouka”, ‘”Jedność i Początek”<!--jak Wilczek nie przetłumaczy tego, to zabiję, jak ramen kocham..., „Miesięcznik Kami”, a także „Liceum Kamiyama: Idąc Razem Przez 50 Lat”… Położyłem też list od siory wysłany z Istambułu, przy czym raz jeszcze przeczytałem linijkę, która przyciągnęła moją uwagę.

			Z pewnością, gdy przypomnę sobie te czasy za 10 lat, to każdy dzień spędzony tutaj będę wspominała z wielką nostalgią.

			Dziesięć lat od teraz, tak? Ponieważ Sekitani Jun był przewodniczącym 33 lata temu, to jeśli wciąż żyje, miałby teraz około 50 lat. Czy on też patrzył ciągle na swoje licealne życie bez żalu?

			Myślę, że nie mógłby. „Bohater”, który poświecił siebie dla pasji swoich towarzyszy i odrzucił możliwość wyboru dalszej edukacji w liceum, nie miałby żalu przy podejmowaniu takiej właśnie decyzji. Od czasu mojego przejawu dedukcji w rezydencji Chitandów tak właśnie myślałem.

			Ale czy aby na pewno miałem rację?

			Był to tylko Festiwal Kultury, jednak mimo, że jest przeprowadzony w szkole, przychodzi po niego i całkiem zmienia jego życie. Jeżeli życie licealisty jest różowe, to czy gdy tak intensywna różowość zostanie już raz zachwiana, to wciąż można je nazywać różowym?

Nylia: part 2 - do str.7

2013-07-08T12:09:00Z

part 2 - do str.7

@@ Line 72: / Line 72: @@
 Odpowiedziałem bez namysłu:
- - Może.
+- Może.
@@ Line 82: / Line 82: @@
 Zastanawiałem się nad tym, co Satoshi powiedział wcześniej.

Nylia: part 1 - do str.3

2013-07-08T11:41:20Z

part 1 - do str.3

← Older revision		Revision as of 11:41, 8 July 2013
Line 2:		Line 2:
	<br/>		<br/>
	<!--		<!--
			Wieczorem, po zakończeniu długiej debaty, pedałowałem leniwie na moim rowerze wśród pól skapanych w oranżowym świetle zachodu i zmagałem się ze słuchaniem cichego głosu Satoshiego.

			- Szczerze mówiąc, jestem dość zdziwiony, Houtarou. Naprawdę mnie zaskoczyłeś tym, co powiedziałeś. Jeśli masz rację, to nasz Festiwal Kanya zawdzięcza swoje istnienie poświeceniu jednego życia licealnego. Jednak jestem jeszcze bardziej zdumiony tym, że zdołałeś wydedukować to wszystko.

			- Wątpisz w moje zdolności?

			Odpowiedziałem żartobliwie, jednak tym razem Satoshi nie uśmiechał się, gdy rzekł:

			- Rozwiązywałeś zagadki, odkąd tylko zacząłeś uczęszczać do liceum Kami. Podczas naszego pierwszego spotkania z Chitandą, czy też przy sprawie popularnej książki, której nikt nie czyta, jak również wtedy, z przewodniczącym klubu ogłoszeń.

			- To czysty przypadek.

			- Ale to bez znaczenia, skoro otrzymywałeś upragniony rezultat. Jedynym problemem tkwi w tym, dlaczego osoba taka jak ty, która uważa rozwiązywanie zagadek za męczące, jednak je rozwiązuje? Jeśli jednak pomyślisz się nad tym głębiej, odpowiedź staje się jasna.. Robisz to wszystko dla Chitandy-san.

			Odwróciłem głowę i zastanowiłem się, czy może rzeczywiście to prawda.

			„Robienie tego dla Chitandy” nie jest do końca właściwym określeniem. Myślę, że zaakceptowałbym je, gdyby powód został sformułowany jako „to wszystko wina Chitandy”. Pamiętam, jak Satoshi celnie ujął to już wcześniej, że nie podjąłbym się działania, chyba że ktoś by mnie o to poprosił. I chociaż właściwie nie poprosiła mnie wprost, prawda, że jednak zrobiłem coś męczącego specjalnie dla niej, ale…

			- Dziś jest inaczej.

			Tak, dziś jest inaczej.

			- Możesz też być dobry w zwracaniu na siebie uwagi, wiesz? Dzisiaj, praca związana z rozwiazywaniem zagadki powinna być podzielona równo między naszą czwórkę. Mogłeś wybrać ucieczkę twierdząc, że nic z tego nie rozumiesz, a żadne z nas nie powiedziałoby złego słowa. Dlaczego jednak zdecydowałeś się poszukać odpowiedzi na własną rękę, pod pretekstem wyjścia do łazienki?

			Słońce dalej zachodziło; poczułem powiew wiatru. Unikając wzroku Satoshiego, spojrzałem przed siebie.

			- Nie było tak, ponieważ robiłeś to dla Chitandy?

			Pytanie Satoshiego było całkiem racjonalne. Normalnie nie zawracałbym sobie głowy rozwiązywaniem takiej łamigłówki. Chyba byłem dziś niesamowicie aktywny.

			Tak… to musiało być to.

			Czemu więc zrobiłem tak dzisiaj? Myślę, że mniej więcej rozumiałem powód, ale nie miał on prawie nic wspólnego z Chitandą. Jednakże, zrozumienie czegoś przeze mnie różniło się od sprawienia, by ktoś inny także to zrozumiał. Bez udoskonalenia mojej wiedzy i bazy słownictwa, nie byłem w stanie przekazać moich myśli innym, nawet takiemu telepacie jak Satoshi.

			Nie, bardziej nawet niż to, myślę, że ponieważ znam Satoshiego od tak dawna, więc wyjaśnienie staje się trudne. W dodatku moje dzisiejsze działania i motywy mocno odbiegały od mojego zwyczajowego modus operandi.

			Ponadto, nie jestem specjalnie zobowiązany by tłumaczyć się przed nim. Mógłbym zawsze powiedzieć, że to nie ma z nim nic wspólnego. Jednak czułem, ze muszę odpowiedzieć Satoshiemu, tak samo jak pozbierać myśli, chociażby dla samego siebie. Więc po dłuższym milczeniu podałem moją odpowiedź, starannie dobierając słowa.

			- … Wydaje mi się, że jestem już po prostu zmęczony moim szarym życiem.

			- ?

			- Przy każdym spotkaniu z Chitandą mój poziom wydajności energii spadał do najniższego poziomu. Ona przygotowuje się do napisania antologii jako przewodnicząca klubu, pisze testy jako uczennica i w dodatku drąży w swojej przeszłości jako zwykły człowiek. To dość uciążliwe dla mnie. Ty i Ibara tak samo - spędzacie czas na każdego rodzaju bezwartościowych staraniach.

			- Cóż… chyba masz rację.

			- Ale wiesz co, czasami mam wrażenie, że trawa jest bardziej zielona po drugiej stronie płotu.

			Urwałem w tym momencie, gdyż zorientowałem się, że mogłem to wyrazić w lepszy sposób. Jednak nie potrafiłem wymyślić niczego lepszego, więc kontynuowałem:

			- Za każdym razem, gdy na was patrzę, nie mogę się ogarnąć. Pragnę zachować spokój, jednak nie znajduję w nim nic ciekawego.

			- ...

			- Więc przynajmniej chciałem, jak to wcześniej ująłeś, rozwiązać zagadkę. Chciałem poznać smak waszego sposobu na życie.

			Po tym zamilkłem. Wśród dźwięków pedałowania i gwiżdżącego wiatru Satoshi nic nie mówił. W normalnych warunkach był gadatliwy, jednak bywały chwile, w których nie mówił ani słowa i wtedy zachodziłem w głowę, ponieważ chciałem, aby coś powiedział. O wymówce pomyślę później; póki co nie mogłem znieść przeciągającej się ciszy.

			- Weź coś powiedz.

			Mogłem wyczuć, że Satoshi się uśmiecha, nawet jeśli nie byłem w stanie tego zobaczyć, aż w końcu przemówił.

			- Myślę…

			- Hmm?

			- Myślę, że tak właściwie jesteś zazdrosny o tych, których życie jest różowe.

			Odpowiedziałem bez namysłu:

			- Może.





			Gapiłem się w sufit mojego pokoju; był biały, jak zwykle zresztą.

			Zastanawiałem się nad tym, co Satoshi powiedział wcześniej.

Nylia: part0

2013-06-13T19:34:42Z

part0

New page

==Rozdział 7 - Prawda o historycznym klubie klasycznym==
<br/>

<references />

<noinclude>
{| border="1" cellpadding="5" cellspacing="0" style="margin: 1em 1em 1em 0; background: #f9f9f9; border: 1px #aaaaaa solid; padding: 0.2em; border-collapse: collapse;"
|-
| Powrót do [[Hyouka_PL: Tom 1 Rozdział 6|Rozdział 6 - Minione dni chwalebnego klubu klasycznego]]
| [[Hyouka_PL|Strona Główna]]
| Idź do [[Hyouka_PL: Tom 1 Rozdział 8|Rozdział 8 - The Daily Life of the Future Classics Club]]
|-
|}
</noinclude>