Toradora! (Filipino): Bol. 1, Kab. 1 - Revision history

GsH26 at 05:53, 7 May 2021

2021-05-07T05:53:36Z

← Older revision		Revision as of 05:53, 7 May 2021
Line 1:		Line 1:
	~~{{DISPLAYTITLE:''Toradora!'' (Filipino): Bol. 1, Kab. 1}}~~
	<center>		<center>
	{{Navigation		{{Navigation
Line 177:		Line 176:
	Mabilis na lumaki si Ryuuji sa nakalipas na taon, kaya lalaking laki na ang hitsura niya. Hindi siya gwapong-gwapo, hindi rin naman siya mukhang palatutok sa kompyuter ...Ahem. Basta, hindi naman masama ang hitsura niya, kahit na wala pang nagsabi non; at least yun ang nasa isip ni Ryuuji.		Mabilis na lumaki si Ryuuji sa nakalipas na taon, kaya lalaking laki na ang hitsura niya. Hindi siya gwapong-gwapo, hindi rin naman siya mukhang palatutok sa kompyuter ...Ahem. Basta, hindi naman masama ang hitsura niya, kahit na wala pang nagsabi non; at least yun ang nasa isip ni Ryuuji.

	Pero di natural ang asta ng mga mata niya, sobrang sama nito na hindi na yon biro. Ang mata niya yung tipong nakatabingi pataas kung saan halos sakupin na puting bahagi ang buong mata niya, habang halos tuldok lang ang balintatáw niya. Siyempre, simula pa lang yon, ni hindi pa nga yon ang pinakamatindi. Dahil malaki ang mata niya, bumabanda matindi at nakakasilaw na kislap ng liwanag sa puti ng kanyang mata, habang mabilis na gagalaw naman ang maliit ~~niyang~~ balintatáw na para bang papatumbahin niya ang ~~kalabang~~ nasa kanyang harapan, mapaanuman ang balak talaga ni Ryuuji. Kadalasan, ang mga matang ito ang dahilan kung bakit kumakaripas ng takbo ang mga tao pagkaraan nilang tumitig sa kanya. Alam na alam niya ito. Sa totoo nga, sa mga litrato ng grupo na kasama siya, kahit siya, nagtataka, "Naku naman... ba't para yatang yamot na yamot siya... aa, teka, ako ba 'to?"		Pero di natural ang asta ng mga mata niya, sobrang sama nito na hindi na yon biro. Ang mata niya yung tipong nakatabingi pataas kung saan halos sakupin na puting bahagi ang buong mata niya, habang halos tuldok lang ang balintatáw<ref>''Pupil'' sa Ingles. Ito yung gitnang bahagi ng mata na may kulay.</ref> niya. Siyempre, simula pa lang yon, ni hindi pa nga yon ang pinakamatindi. Dahil malaki ang mata niya, bumabanda matindi at nakakasilaw na kislap ng liwanag sa puti ng kanyang mata, habang mabilis na gagalaw naman ang maliit na balintatáw niya na para bang papatumbahin niya ang kahit sinumang nasa kanyang harapan, mapaanuman ang balak talaga ni Ryuuji. Kadalasan, ang mga matang ito ang dahilan kung bakit kumakaripas ng takbo ang mga tao pagkaraan nilang tumitig sa kanya. Alam na alam niya ito. Sa totoo nga, sa mga litrato ng grupo na kasama siya, kahit siya, nagtataka, "Naku naman... ba't para yatang yamot na yamot siya... aa, teka, ako ba 'to?"

	Sa kabilang banda naman, masisisi mo rin ang magaspang na ugali niya. Kung magsalita siya, parang siga, na dahil naman sa pagiging sensitibo niya. Ito ang dahilan kung bakit bihira lang siyang magbiro o magpatawa. Siguro dahil do'n, o siguro dahil nakatira siya kasama ang isang katulad ni Yasuko kaya di siya tuloy mukhang katiwa-tiwala o matino. Higit sa lahat, ipinagmamalaki ni Ryuuji na kaya niyang protektahan ang sarili niya.		Sa kabilang banda naman, masisisi mo rin ang magaspang na ugali niya. Kung magsalita siya, parang siga, na dahil naman sa pagiging sensitibo niya. Ito ang dahilan kung bakit bihira lang siyang magbiro o magpatawa. Siguro dahil do'n, o siguro dahil nakatira siya kasama ang isang katulad ni Yasuko kaya di siya tuloy mukhang katiwa-tiwala o matino. Higit sa lahat, ipinagmamalaki ni Ryuuji na kaya niyang protektahan ang sarili niya.
Line 185:		Line 184:
	"Ta-Takasu-kun...! Balak m-mo bang suwayin ang ti-titser mo?! Pa-pakuha nga ng pamalo diyan!"		"Ta-Takasu-kun...! Balak m-mo bang suwayin ang ti-titser mo?! Pa-pakuha nga ng pamalo diyan!"

	Hindi kaya! Gusto ko lang humingi ng tawad sa paglimot kong ipasa ang takda ko.		''Hindi kaya! Gusto ko lang humingi ng tawad sa paglimot kong ipasa ang takda ko.''

	"Pa-pa-patawad... Di ko si-si-sinasadyang banggain ka! Yung lalaki kasing yon, tinulak ako e!"		"Pa-pa-patawad... Di ko si-si-sinasadyang banggain ka! Yung lalaki kasing yon, tinulak ako e!"

	Sinong magagalit ~~kung may nakabanggaan ka~~ sa balikat?		''Sinong magagalit sa simpleng banggan sa balikat?''

	"Narinig ko, nang-gatecrash si Takasu-kun sa pagtatapos ng isang paaralan nung junior high siya, pinasok pa nga niya yung broadcasting room e!"		"Narinig ko, nang-gatecrash si Takasu-kun sa pagtatapos ng isang paaralan nung junior high siya, pinasok pa nga niya yung broadcasting room e!"

	Wag niyo ngang ipamukha na parang basagulero ako rito!		''Wag niyo ngang ipamukha na parang basagulero ako rito!''

	"— Mararanasan ko na naman bang mahusgahan nang mali?" Isip-isip ang mga masasakit na alaalang ito, walang nagawa si Ryuuji kundi magbuntong-hininga.		"— Mararanasan ko na naman bang mahusgahan nang mali?" Isip-isip ang mga masasakit na alaalang ito, walang nagawa si Ryuuji kundi magbuntong-hininga.
Line 209:		Line 208:
	Walang ibang maisip si Ryuuji kundi isipin ang nanay niyang kilig na kilig, pati na rin yung kaisa-isang litratong iniwan ng tatay niya. Saktong sakto sa paglalarawan ni Yasuko ang asta ng tatay niya sa litrato. Nakatayo labas-paa habang mukhang mayabang, dala-dala niya sa kili-kili ang isang maliit na briefcase. Puting suit na may marangyang damit na kita-leeg ang suot nito. Kumikinang ang dalawang gintong singsing nito sa mga daliri, tapos, may diyamanteng earring pa siya sa isang tenga nito. Tapos, yung mukha niya, parang sinasabing, "Kinakausap mo ba ko?", nakaturo pababa sa kamera ang babâ niya. Hawak-hawak ng isang kamay niya ang dibdib ng nanay niya, na batang-bata ang hitsura sa larawan. Masayang nakangiti ang nanay niyang buntis. Kitang-kita pa nga sa ngiti ng tatay niya yung gintong ngipin nito e.		Walang ibang maisip si Ryuuji kundi isipin ang nanay niyang kilig na kilig, pati na rin yung kaisa-isang litratong iniwan ng tatay niya. Saktong sakto sa paglalarawan ni Yasuko ang asta ng tatay niya sa litrato. Nakatayo labas-paa habang mukhang mayabang, dala-dala niya sa kili-kili ang isang maliit na briefcase. Puting suit na may marangyang damit na kita-leeg ang suot nito. Kumikinang ang dalawang gintong singsing nito sa mga daliri, tapos, may diyamanteng earring pa siya sa isang tenga nito. Tapos, yung mukha niya, parang sinasabing, "Kinakausap mo ba ko?", nakaturo pababa sa kamera ang babâ niya. Hawak-hawak ng isang kamay niya ang dibdib ng nanay niya, na batang-bata ang hitsura sa larawan. Masayang nakangiti ang nanay niyang buntis. Kitang-kita pa nga sa ngiti ng tatay niya yung gintong ngipin nito e.

	Sa totoo lang, malambing siya at seryoso, at kailanman, hindi siya mananakit ng normal na tao, o at least, yun ang sabi Yasuko, pero paano sa balat ng mundo na naging basagulero ang isang malambing at seryosong tao?! At sinong matinong nilalang ang pumayag na mabuntis ang isang dalagang nasa haiskul? Mas importante, yung mga mata niya... Kung may tititig man sa mga matang iyon, siguradong mabilis nilang ibibigay yung mga pitaka nila at umasang walang mangyayaring masama pagkatapos. Yun lang ang kaisa-isang gamit ng mga matang iyon: bayolenteng pangingikil. At lahat yon, nakadikit na sa mukha niya. Biglang kinilabutan si Ryuuji. Kung siya nga mismo, ganon ang tingin niya sa tatay niya, e walang duda talagang ganon din ang tingin ng iba sa kanya!		''Sa totoo lang, malambing siya at seryoso, at kailanman, hindi siya mananakit ng normal na tao,'' o at least, yun ang sabi Yasuko, pero paano sa balat ng mundo na naging basagulero ang isang malambing at seryosong tao?! At sinong matinong nilalang ang pumayag na mabuntis ang isang dalagang nasa haiskul? Mas importante, yung mga mata niya... Kung may tititig man sa mga matang iyon, siguradong mabilis nilang ibibigay yung mga pitaka nila at umasang walang mangyayaring masama pagkatapos. Yun lang ang kaisa-isang gamit ng mga matang iyon: bayolenteng pangingikil. At lahat yon, nakadikit na sa mukha niya. Biglang kinilabutan si Ryuuji. Kung siya nga mismo, ganon ang tingin niya sa tatay niya, e walang duda talagang ganon din ang tingin ng iba sa kanya!

	Siyanga pala, posible palang buháy pa ang tatay niya. Ayon kay Yasuko, habang tinutulungan tumakas ng tatay niya ang isang kasamahan niya, nabugbog-sarado siya, at tinapon sa pantalan ng Yokohama. Gayunpaman, walang libingan, walang altar, walang patunay, walang lapida, ni wala ngang bangkay e; walang naitalang kahit ano tungkol sa pangyayaring iyon. Minsan nga, magbibiro na lang si Yasuko nang lasing, "Ano kaya magiging hitsura ni Ryuu-chan kung biglang dadating sa bahay yung tatay mo? Hahaha... biro lang!"		Siyanga pala, posible palang buháy pa ang tatay niya. Ayon kay Yasuko, habang tinutulungan tumakas ng tatay niya ang isang kasamahan niya, nabugbog-sarado siya, at tinapon sa pantalan ng Yokohama. Gayunpaman, walang libingan, walang altar, walang patunay, walang lapida, ni wala ngang bangkay e; walang naitalang kahit ano tungkol sa pangyayaring iyon. Minsan nga, magbibiro na lang si Yasuko nang lasing, "Ano kaya magiging hitsura ni Ryuu-chan kung biglang dadating sa bahay yung tatay mo? Hahaha... biro lang!"

	Mukhang nagninilay-nilay yata si Tatay sa loob ng isang silid na malamig! Bilang anak niya, pakiramdam ko—		''Mukhang nagninilay-nilay yata si Tatay sa loob ng isang silid na malamig! Bilang anak niya, pakiramdam ko—''

	"Hoy, Takasu! Magandang umaga! Ang ganda ng umaga ngayon, no?"		"Hoy, Takasu! Magandang umaga! Ang ganda ng umaga ngayon, no?"
Line 219:		Line 218:
	Pagkarinig ng isang boses tawag-tawag sita mula sa likod niya, agad lumingon si Ryuuji sabay taas ng kamay, "Aa, Kitamura. Kamusta!"		Pagkarinig ng isang boses tawag-tawag sita mula sa likod niya, agad lumingon si Ryuuji sabay taas ng kamay, "Aa, Kitamura. Kamusta!"

	Mahirap na, kung hihintayin ko pa yung kaibigan ko rito, baka isipin ng iba na sasakalin ko siya, kahit na wala naman akong balak gawin yon. Tahimik na kinonsidera ni Ryuuji ito. Di talaga maiiwasan na mamali ng husga ang iba sa kanya, kaya kung ganon nga ang mangyari, kailangan niyang magpaliwanag sa pinakamabait na paraang posible. Basta ba pagtutuunan niya ito ng oras e, maiintindihan rin agad siya kalaunan ng iba. Oo, medyo nakakayamot ito. Pero yun lang ang tanging magagawa niya, kaya yun din ang tanging ginawa niya!		''Mahirap na, kung hihintayin ko pa yung kaibigan ko rito, baka isipin ng iba na sasakalin ko siya, kahit na wala naman akong balak gawin yon.'' Tahimik na kinonsidera ni Ryuuji ito. Di talaga maiiwasan na mamali ng husga ang iba sa kanya, kaya kung ganon nga ang mangyari, kailangan niyang magpaliwanag sa pinakamabait na paraang posible. Basta ba pagtutuunan niya ito ng oras e, maiintindihan rin agad siya kalaunan ng iba. Oo, medyo nakakayamot ito. Pero yun lang ang tanging magagawa niya, kaya yun din ang tanging ginawa niya!

	Tumingala si Ryuuji sa bughaw na langit, at halos napapikit siya sa sinag ng araw. Maayos-ayos ang panahon ngayong araw, walang hangin. Tahimik na nalanta ang mga sakura sa bahaging ito ng taon at marahang nahulog sa ulo ni Ryuuji.		Tumingala si Ryuuji sa bughaw na langit, at halos napapikit siya sa sinag ng araw. Maayos-ayos ang panahon ngayong araw, walang hangin. Tahimik na nalanta ang mga sakura sa bahaging ito ng taon at marahang nahulog sa ulo ni Ryuuji.

	Patuloy na dala-dala pa rin ni Ryuuji ang paghihirap niya at lumakad papasok sa paaralan. Sakto ang panahon ngayong araw para sa pagbubukás ng pasukan.		Patuloy na dala-dala pa rin ni Ryuuji ang paghihirap niya at lumakad papasok sa paaralan. Sakto ang panahon ngayong araw para sa pagbubukás ng pasukan.

			<center>'''* * *'''</center>

	== Talababa ==		== Talababa ==
	<references />		<references />

GsH26 at 05:41, 7 May 2021

2021-05-07T05:41:07Z

@@ Line 176: / Line 176: @@
 Mabilis na lumaki si Ryuuji sa nakalipas na taon, kaya lalaking laki na ang hitsura niya. Hindi siya gwapong-gwapo, hindi rin naman siya mukhang palatutok sa kompyuter ...Ahem. Basta, hindi naman masama ang hitsura niya, kahit na wala pang nagsabi non; at least yun ang nasa isip ni Ryuuji.
 == Talababa ==
 <references />

GsH26 at 22:41, 23 April 2021

2021-04-23T22:41:55Z

← Older revision		Revision as of 22:41, 23 April 2021
Line 1:		Line 1:
			{{DISPLAYTITLE:''Toradora!'' (Filipino): Bol. 1, Kab. 1}}
	<center>		<center>
	{{Navigation		{{Navigation

GsH26 at 22:40, 23 April 2021

2021-04-23T22:40:55Z

← Older revision		Revision as of 22:40, 23 April 2021
Line 30:		Line 30:
	"Walang kwenta naman nito!"		"Walang kwenta naman nito!"

	''Maging gwapo sa lumulutang na bangs'' — Yan ang slogan sa pinakabagong labas na magasin ng men's fashion. Dahil doon, "lumulutang" na ang mga bangs si Takasu Ryuuji. Ayon na rin sa nakalagay sa artikulo, hinila niya yung mga bangs niya, binlow-dry hanggang sa tumayo sila, at saka mahinahong nilagyan ang parehong gilid ng hair gel. ~~Sadya siyang gumising~~ nang kahalating oras na mas maaga para maging katulad ng modelo ang buhok niya at matupad ang kahilingan niya.		''Maging gwapo sa lumulutang na bangs'' — Yan ang slogan sa pinakabagong labas na magasin ng men's fashion. Dahil doon, "lumulutang" na ang mga bangs si Takasu Ryuuji. Ayon na rin sa nakalagay sa artikulo, hinila niya yung mga bangs niya, binlow-dry hanggang sa tumayo sila, at saka mahinahong nilagyan ang parehong gilid ng hair gel. Gumising talaa siya nang kahalating oras na mas maaga para maging katulad ng modelo ang buhok niya at matupad ang kahilingan niya.

	Gayunpaman, "~~Siguro, napakawalang muwang~~ naman ~~ako~~ para baguhin ang sarili ko sa bangs lang."		Gayunpaman, "Napakatanga ko naman yata para baguhin ang sarili ko sa bangs lang."

	Galit na itinapon ni Ryuuji ang magasin, na seryosong pinag-ipunan niya ng tapang para bilhin, sa basurahan. Sa kasamaang palad, dahil napakahina niyang umasinta, di niya ito naipasok, imbes ay bumuklat pa ito habang pabagsak, at kinalat ang basurang nasa basurahan sa sahig. Sabi sa nakabuklat na pahina, "May oras ka pa para makapasok sa paaralan. Maamo o brusko? Ang ating paglalakbay sa pagiging modelo."		Galit na itinapon ni Ryuuji ang magasin, na seryosong pinag-ipunan niya ng tapang para bilhin, sa basurahan. Sa kasamaang palad, dahil napakahina niyang umasinta, di niya ito naipasok, imbes ay bumuklat pa ito habang pabagsak, at kinalat ang basurang nasa basurahan sa sahig. Sabi sa nakabuklat na pahina, "May oras ka pa para makapasok sa paaralan. Maamo o brusko? Ang ating paglalakbay sa pagiging modelo."

	''Kung ako lang ang tatanungin, di ako sigurado kung magmomodelo ako. Kahit na, gusto ko pa ring magbago.''		''Kung ako lang ang tatanungin, di ako sigurado kung magmomodelo ako. Kahit ganon, gusto ko pa ring magbago.''

	Pero bigo ako.		Pero bigo ako.
Line 136:		Line 136:
	"Anong klase ba ng tao yung mga nakatira diyan, ha? Buksan niyo na yang ilaw niyo!"		"Anong klase ba ng tao yung mga nakatira diyan, ha? Buksan niyo na yang ilaw niyo!"

	Nung nakaraang taon, ilang metro lang ang layo mula sa timog na bahagi ng bahay, may itinayong sampung palapag na pang-~~mayaman na~~ apartment. Dahil do'n, di na sinisikatan ng araw ang loob ng bahay. Ito ang dahilan kung bakit ilang beses na'ng nasiraan ng ulo si Ryuuji dahil sa inis at irita — di na matuyo-tuyo ang mga labada, umuunat na ang tatami dahil sa alinsangan, nakabaliko sa mga sulok at inaamag na; minsan, lumalabo nang sobra-sobra ang mga bintana. Nagsisimula na'ng mapilas ang dingding, siguro dahil na rin sa alinsangan. ''Wala akong pake kasi inuupahan lang naman ito'', gustong sabihin ni Ryuuji sa sarili niya. Pero dahil na rin sa ugali niyang linisin ang lahat ng duming makikita niya, di niya magawang mawalan ng pake rito at magkaroon ng kompromiso. Tinitingala ang marangyang condo na naka-tile nang puti, walang magawa ang kaawa-awang mag-ina kundi tumayo nang magkasama't nakanganga.		Nung nakaraang taon, ilang metro lang ang layo mula sa timog na bahagi ng bahay, may itinayong sampung palapag na pang-mayamang apartment. Dahil do'n, di na sinisikatan ng araw ang loob ng bahay. Ito ang dahilan kung bakit ilang beses na'ng nasiraan ng ulo si Ryuuji dahil sa inis at irita — di na matuyo-tuyo ang mga labada, umuunat na ang tatami dahil sa alinsangan, nakabaliko sa mga sulok at inaamag na; minsan, lumalabo nang sobra-sobra ang mga bintana. Nagsisimula na'ng mapilas ang dingding, siguro dahil na rin sa alinsangan. ''Wala akong pake kasi inuupahan lang naman ito'', gustong sabihin ni Ryuuji sa sarili niya. Pero dahil na rin sa ugali niyang linisin ang lahat ng duming makikita niya, di niya magawang mawalan ng pake rito at magkaroon ng kompromiso. Tinitingala ang marangyang condo na naka-tile nang puti, walang magawa ang kaawa-awang mag-ina kundi tumayo nang magkasama't nakanganga.

	"Hmm, di naman ako naaapektuhan nang sobra, tulog naman Ya-chan tuwing umaga e!"		"Hmm, di naman ako naaapektuhan nang sobra, tulog naman Ya-chan tuwing umaga e!"

GsH26: Formatting.

2021-04-17T03:00:32Z

Formatting.

GsH26 at 02:30, 17 April 2021

2021-04-17T02:30:50Z

@@ Line 131: / Line 131: @@
 Subalit, lahat yon, nagtapos nung nakaraang taon.
 == Talababa ==
 <references />

GsH26 at 00:12, 12 April 2021

2021-04-12T00:12:52Z

← Older revision		Revision as of 00:12, 12 April 2021
Line 1:		Line 1:
	<center>		<center>
	{{Navigation		{{Navigation
	\| Toradora (Filipino)		\|Toradora (Filipino)\|[[Toradora!:Volume1 Illustrations\|'''Illustrasyon''']]
	\| [[Toradora!:Volume1 Illustrations\|'''~~Illustrayong Kinulayan~~''']]		\|[[Toradora! (Filipino): Bol. 1, Kab. 2\|'''Kabanata 2''']]}}
	\| [[Toradora! (Filipino): Bol. 1, Kab. 2\|'''Kabanata 2''']]
	}}
	</center>		</center>
	<center>''May isang bagay sa mundo na di pa nakikita ng sinuman,''		<center>''May isang bagay sa mundo na di pa nakikita ng sinuman,''
Line 110:		Line 108:
	"Sensya na."		"Sensya na."

	Kitang-kita ang batik-batik na panty niya. Habang tumatayo, tumatalbog ang dibdib niya habang napunta naman ang ilang hibla ng magulo niyang buhok sa pagitan ~~ng mga ito~~. Wagaswas man yan ng buhok niya o dahil sa haba na rin ng kuko niya sa daliri, ramdam mo ang pagkababae niya. Pero kahit ganon, "Napasobra yata inom ko, isang oras pa lang ako sa bahay. Ah, ~~naantok ako~~," humikab siya, "Aa oo... may dala akong pudding pauwi."		Kitang-kita ang batik-batik na panty niya. Habang tumatayo, tumatalbog ang dibdib niya habang napunta naman ang ilang hibla ng magulo niyang buhok sa pagitan nito. Wagaswas man yan ng buhok niya o dahil sa haba na rin ng kuko niya sa daliri, ramdam mo ang pagkababae niya. Pero kahit ganon, "Napasobra yata inom ko, isang oras pa lang ako sa bahay. Ah~, antok na 'ko," humikab siya, "Aa oo... may dala pala akong pudding pauwi."

	Habang humihinga siya nang malalim, at kinakamot ang makapal na pilikmata niya, dahan-dahan siyang pumunta sa sulok ng silid para makuha ang mga pinamili niya. Ang hitsurang yon — ang napakapulang niyang labing bumubulong ng "pudding," ang mataba niyang pisngi, at ang mabilog niyang mata — mukhang di yata bagay sa kanya ang hitsurang bata. Kakaiba siya, oo, pero masasabi mo pa ~~rin na~~ maganda siya.		Habang humihinga siya nang malalim, at kinakamot ang makapal na pilikmata niya, dahan-dahan siyang pumunta sa sulok ng silid para makuha ang mga pinamili niya. Ang hitsurang yon — ang napakapulang niyang labing bumubulong ng "pudding," ang mataba niyang pisngi, at ang mabilog niyang mata — mukhang di yata bagay sa kanya ang hitsurang bata. Kakaiba siya, oo, pero masasabi mo pa ring maganda siya.

	"Hala... Ryuu-chan, di ko makita yung kutsara."		"Hala... Ryuu-chan, di ko makita yung kutsara."
Line 120:		Line 118:
	"Imposible! Nakita ko siyang nilagay yung kutsara. Nakakapagtaka naman..."		"Imposible! Nakita ko siyang nilagay yung kutsara. Nakakapagtaka naman..."

	Nanay ito ni Takasu Ryuuji, si Takasu Yasuko: pangalan sa trabaho "Mirano". Edad tatlumpu't tatlo (palagi niyang sinasabi na 23 siya habambuhay), nagtatrabaho siya bilang hostess sa kaisa-isang bar sa kanila, "Bishamonten Kuni."		Nanay ito ni Takasu Ryuuji, si Takasu Yasuko: pangalan sa trabaho "Mirano". Edad tatlumpu't tatlo (palagi niyang sinasabi na 23 siya habambuhay), nagtatrabaho siya bilang hostess sa kaisa-isang bar sa kanila, "Bishamonten Kuni."<ref>Literal na ''Bansa ni Bishamonten''. Si Bishamonten ay isa sa mga diyos ng Budismong Mahayana, na pinaniniwalaang nagdadala ng suwerte sa panahon ng digmaan o labanan. Isa rin siya sa Pitong Pampasuwerteng Diyos (七福神, ''shichifukujin'') sa mitolohiyang Hapones. [https://en.wikipedia.org/wiki/Seven_Lucky_Gods Wikipedia].</ref>

	Binuhos ni Yasuko ang mga laman ng bag sa palapag at naghanap ~~sa mga ito~~ sa gilid ng kanyang futon. Sumimangot siya, "Ang dilim naman rito... di ko talaga makikita yung kutsara kung ganito! Ryuu-chan, pwede pabukas ng kurtina?"		Binuhos ni Yasuko ang mga laman ng bag sa palapag at naghanap sa gilid ng kanyang futon. Sumimangot siya, "Ang dilim naman rito... di ko talaga makikita yung kutsara kung ganito! Ryuu-chan, pwede pabukas ng kurtina?"

	"Nakabukas na sila."		"Nakabukas na sila."

GsH26 at 23:45, 11 April 2021

2021-04-11T23:45:10Z

@@ Line 109: / Line 109: @@
 "Sensya na."
 == Talababa ==
 <references />

GsH26 at 01:37, 11 April 2021

2021-04-11T01:37:08Z

← Older revision		Revision as of 01:37, 11 April 2021
Line 102:		Line 102:
	"Ano... yun lang ba..."		"Ano... yun lang ba..."

	''Hehehehe'', ngumiti siya habang sinira niya ang nabukakang binti at nagsimula magpalakpak ...Patawad, palakpak ng paa.		''Hehehehe'', ngumiti siya habang sinira niya ang nabukakang binti at nagsimula magpalakpak ...''Patawad'', palakpak ng paa.

	"Opening ceremony ba? Congrats~! Edi ibig sabihin, Grade 11<ref>Sa Japan, ang Grade 11 (ang unang taon ng ''senior high'') ay katumbas ng ikalawang taon nila sa high school. Sinalin ito sa kasalukuyang katumbas na baitang sa Pilipinas. (Bago ang K-12, katumbas ito ng unang taon sa kolehiyo)</ref> na si Ryuu-chan mula ngayon?"		"Opening ceremony ba? Congrats~! Edi ibig sabihin, Grade 11<ref>Sa Japan, ang Grade 11 (ang unang taon ng ''senior high'') ay katumbas ng ikalawang taon nila sa high school. Sinalin ito sa kasalukuyang katumbas na baitang sa Pilipinas. (Bago ang K-12, katumbas ito ng unang taon sa kolehiyo)</ref> na si Ryuu-chan mula ngayon?"

GsH26 at 01:36, 11 April 2021

2021-04-11T01:36:43Z

← Older revision		Revision as of 01:36, 11 April 2021
Line 102:		Line 102:
	"Ano... yun lang ba..."		"Ano... yun lang ba..."

	~~Hee hee hee hee~~, ngumiti siya habang sinira niya ang nabukakang binti at nagsimula magpalakpak ...Patawad, palakpak ng paa.		''Hehehehe'', ngumiti siya habang sinira niya ang nabukakang binti at nagsimula magpalakpak ...Patawad, palakpak ng paa.

	"Opening ceremony ba? Congrats~! Edi ibig sabihin, Grade 11<ref>Sa Japan, ang Grade 11 (ang unang taon ng ''senior high'') ay katumbas ng ikalawang taon nila sa high school. Sinalin ito sa kasalukuyang katumbas na baitang sa Pilipinas. (Bago ang K-12, katumbas ito ng unang taon sa kolehiyo)</ref> na si Ryuu-chan mula ngayon?"		"Opening ceremony ba? Congrats~! Edi ibig sabihin, Grade 11<ref>Sa Japan, ang Grade 11 (ang unang taon ng ''senior high'') ay katumbas ng ikalawang taon nila sa high school. Sinalin ito sa kasalukuyang katumbas na baitang sa Pilipinas. (Bago ang K-12, katumbas ito ng unang taon sa kolehiyo)</ref> na si Ryuu-chan mula ngayon?"

← Older revision		Revision as of 03:00, 17 April 2021
Line 136:		Line 136:
	"Anong klase ba ng tao yung mga nakatira diyan, ha? Buksan niyo na yang ilaw niyo!"		"Anong klase ba ng tao yung mga nakatira diyan, ha? Buksan niyo na yang ilaw niyo!"

	Nung nakaraang taon, ilang metro lang ang layo mula sa timog na bahagi ng bahay, may itinayong sampung palapag na pang-mayaman na apartment. Dahil do'n, di na sinisikatan ng araw ang loob ng bahay. Ito ang dahilan kung bakit ilang beses na'ng nasiraan ng ulo si Ryuuji dahil sa inis at irita — di na matuyo-tuyo ang mga labada, umuunat na ang tatami dahil sa alinsangan, nakabaliko sa mga sulok at inaamag na; minsan, lumalabo nang sobra-sobra ang mga bintana. Nagsisimula na'ng mapilas ang dingding, siguro dahil na rin sa alinsangan. Wala akong pake kasi inuupahan lang naman ito, gustong sabihin ni Ryuuji sa sarili niya. Pero dahil na rin sa ugali niyang linisin ang lahat ng duming makikita niya, di niya magawang mawalan ng pake rito at magkaroon ng kompromiso. Tinitingala ang marangyang condo na naka-tile nang puti, walang magawa ang kaawa-awang mag-ina kundi tumayo nang magkasama't nakanganga.		Nung nakaraang taon, ilang metro lang ang layo mula sa timog na bahagi ng bahay, may itinayong sampung palapag na pang-mayaman na apartment. Dahil do'n, di na sinisikatan ng araw ang loob ng bahay. Ito ang dahilan kung bakit ilang beses na'ng nasiraan ng ulo si Ryuuji dahil sa inis at irita — di na matuyo-tuyo ang mga labada, umuunat na ang tatami dahil sa alinsangan, nakabaliko sa mga sulok at inaamag na; minsan, lumalabo nang sobra-sobra ang mga bintana. Nagsisimula na'ng mapilas ang dingding, siguro dahil na rin sa alinsangan. ''Wala akong pake kasi inuupahan lang naman ito'', gustong sabihin ni Ryuuji sa sarili niya. Pero dahil na rin sa ugali niyang linisin ang lahat ng duming makikita niya, di niya magawang mawalan ng pake rito at magkaroon ng kompromiso. Tinitingala ang marangyang condo na naka-tile nang puti, walang magawa ang kaawa-awang mag-ina kundi tumayo nang magkasama't nakanganga.

	"Hmm, di naman ako naaapektuhan nang sobra, tulog naman Ya-chan tuwing umaga e!"		"Hmm, di naman ako naaapektuhan nang sobra, tulog naman Ya-chan tuwing umaga e!"

	"Wala naman kwentang magreklamo. At isa pa, bumaba naman yung renta nang 5,000 yen e."		"Wala naman kwentang magreklamo. At isa pa, bumaba naman yung renta nang 5,000 yen<ref>Nasa 2,200 piso ngayon (2021).</ref> e."

	Kumuha ng kutsara sa kusina si Ryuuji at binigay ito kay Yasuko, sabay kamot sa ulo at sinabing, "O sige na, aalis na 'ko." Di ito oras mag-family bonding; kailangan niya na'ng umalis.		Kumuha ng kutsara sa kusina si Ryuuji at binigay ito kay Yasuko, sabay kamot sa ulo at sinabing, "O sige na, aalis na 'ko." Di ito oras mag-family bonding; kailangan niya na'ng umalis.

	Suot-suot ang gakuran niya, hinila ni Ryuuji ang medyas niya. Pagkasiguro niyang nadala niya ang lahat, bigla niyang naalala ang mahinang tawag sa puso niya.		Suot-suot ang gakuran<ref>Uri ng damit pampaaralan para sa mga lalaki sa Japan. Ito yung kulay-itim na jacket na makikita sa mga anime. [https://en.wikipedia.org/wiki/School_uniforms_in_Japan#Gakuran Wikipedia].</ref> niya, hinila ni Ryuuji ang medyas niya. Pagkasiguro niyang nadala niya ang lahat, bigla niyang naalala ang mahinang tawag sa puso niya.

	Tama, ngayon ang unang araw ng pasukan. Pagkatapos ng opening ceremony, magpapalitan na ng klase. Kahit na bigo siyang palitan ang imahe niya, hindi yon sapat para ma-depress siya, kasi may pag-asa pa rin siya, ika niya. O baka nag-eexpect lang siya nang masyado? Basta, yan yung mahinang nadama niya, pero ayaw niya munang sabihin ito.		Tama, ngayon ang unang araw ng pasukan. Pagkatapos ng opening ceremony, magpapalitan na ng klase. Kahit na bigo siyang palitan ang imahe niya, hindi yon sapat para ma-depress siya, kasi may pag-asa pa rin siya, ika niya. O baka nag-eexpect lang siya nang masyado? Basta, yan yung mahinang nadama niya, pero ayaw niya munang sabihin ito.
Line 152:		Line 152:
	"Okey~! Aa, ano Ryuu-chan," umupo si Yasuko sa futon at kinagat ang kutsara gamit ngipin. Nagsimula siyang ngumiti na parang bata, "Mukhang masigla ngayon si Ryuu-chan ha! Laban lang! Grade 11 ka na! Di nadaanan yan ni Ya-chan, alam mo ba."		"Okey~! Aa, ano Ryuu-chan," umupo si Yasuko sa futon at kinagat ang kutsara gamit ngipin. Nagsimula siyang ngumiti na parang bata, "Mukhang masigla ngayon si Ryuu-chan ha! Laban lang! Grade 11 ka na! Di nadaanan yan ni Ya-chan, alam mo ba."

	Para maipanganak si Ryuuji. nag-dropout si Yasuko nung Grade 10 pa lang siya, kaya wala siyang kaide-ideya kung ano ang pakiramdam na maging Grade 11. Nakadama saglit ng lungkot si Ryuuji.		Para maipanganak si Ryuuji. nag-dropout si Yasuko nung Grade 10 pa lang siya, kaya wala siyang kaide-ideya kung ano ang pakiramdam na maging Grade 11.<ref>Para lang malinaw, ang Grade 11 ay ang ikalawang taon sa high school sa Japan, kaya ibig sabihin, nag-dropout siya sa high school. Isinulat ang ''Toradora!'' bago ang implementasyon ng K-12 sa Pilipinas, kaya pwede ring tingnan ito bilang "di nakapagkolehiyo si Yasuko."</ref> Nakadama saglit ng lungkot si Ryuuji.

	"...oo nga e."		"...oo nga e."
Line 164:		Line 164:
	...sinabi niya na.		...sinabi niya na.

	Tahimik na sinara ni Ryuuji ang pinto sa harapan at tumingala sa kalangitan. Paikot-ikot ang tingin niya, pakiramdam niya kasi na hinihigop siya ng ipo-ipong nasa ilalim niya. AYOKO! Ayoko non! Ayokong-ayoko non! Tumahimik ka na lang!		Tahimik na sinara ni Ryuuji ang pinto sa harapan at tumingala sa kalangitan. Paikot-ikot ang tingin niya, pakiramdam niya kasi na hinihigop siya ng ipo-ipong nasa ilalim niya. ''AYOKO! Ayoko non! Ayokong-ayoko non! Tumahimik ka na lang!''

	Yon! Yon ang isang bagay na ayokong marinig. Lalo na ngayong araw.		''Yon! Yon ang isang bagay na ayokong marinig. Lalo na ngayong araw.''

	Kamukha mo yung tatay mo — mukhang hindi yata mapansin ni Yasuko ang nagdudusa si Ryuuji sa mga salitang iyon. Yun din ang dahilan kung bakit binili niya yung magasin at sinubukang niyang "palutangin" ang bangs niya.		''Kamukha mo yung tatay mo'' — mukhang hindi yata mapansin ni Yasuko ang nagdudusa si Ryuuji sa mga salitang iyon. Yun din ang dahilan kung bakit binili niya yung magasin at sinubukang niyang "palutangin" ang bangs niya.

	Pagkalabas ng bahay, tumungo na si Ryuuji papunta sa paaralan, na kaya niyang malakad papunta. Mukhang baliko ang matigas niyang mukha. Kahit ganito, naglakad pa rin siya nang masigla na para bang nakasakay siya sa hangin. Nagbuntong-hininga siya, at sinuklay ang bangs gamit daliri para matago ang mga mata niya. Palagi niya itong ginagawa. Oo, ang pinagmulannng lahat ng mga pagdurusa niya ay ang mata niya.		Pagkalabas ng bahay, tumungo na si Ryuuji papunta sa paaralan, na kaya niyang malakad papunta. Mukhang baliko ang matigas niyang mukha. Kahit ganito, naglakad pa rin siya nang masigla na para bang nakasakay siya sa hangin. Nagbuntong-hininga siya, at sinuklay ang bangs gamit daliri para matago ang mga mata niya. Palagi niya itong ginagawa. Oo, ang pinagmulannng lahat ng mga pagdurusa niya ay ang mata niya.