Toradora! (Greek):Volume2 Chapter2 - Revision history

Eirini kl at 14:46, 17 April 2010

2010-04-17T14:46:06Z

← Older revision		Revision as of 14:46, 17 April 2010
Line 460:		Line 460:

	Η καρδιά του χτυπούσε να σπάσει, και παλεύοντας να το κρύψει, έδωσε την απάντησή του στο αγόρι στο θρανίο μπροστά του. Κάθε φορά που η καθηγήτρια έγραφε στον πίνακα ή κοιτούσε το βιβλίο, το σημείωμά του προχωρούσε σταδιακά προς τη Μινόρι---Μέσα σε λίγα λεπτά, έφτασε στα χέρια της.		Η καρδιά του χτυπούσε να σπάσει, και παλεύοντας να το κρύψει, έδωσε την απάντησή του στο αγόρι στο θρανίο μπροστά του. Κάθε φορά που η καθηγήτρια έγραφε στον πίνακα ή κοιτούσε το βιβλίο, το σημείωμά του προχωρούσε σταδιακά προς τη Μινόρι---Μέσα σε λίγα λεπτά, έφτασε στα χέρια της.

			[[Image:Toradora vol02 087.jpg\|thumb]]

	Την κοιτούσε με αγωνία καθώς άνοιγε το σημείωμά του, διερωτώμενος τι άραγε να σκεφτόταν, όταν η Μινόρι γύρισε αργά προς το μέρος του και σηκώθηκε όρθια. Η καθηγήτρια είχε γυρισμένη την πλάτη της και έγραφε πάλι στον πίνακα, αλλά ο Ρυουτζί, η Τάιγκα, ο Κιταμούρα, η Άμι και όλοι οι άλλοι μαθητές σήκωσαν έκπληκτοι τα μάτια τους και κοιτούσαν σαν χαζοί τη Μινόρι που στεκόταν όρθια.		Την κοιτούσε με αγωνία καθώς άνοιγε το σημείωμά του, διερωτώμενος τι άραγε να σκεφτόταν, όταν η Μινόρι γύρισε αργά προς το μέρος του και σηκώθηκε όρθια. Η καθηγήτρια είχε γυρισμένη την πλάτη της και έγραφε πάλι στον πίνακα, αλλά ο Ρυουτζί, η Τάιγκα, ο Κιταμούρα, η Άμι και όλοι οι άλλοι μαθητές σήκωσαν έκπληκτοι τα μάτια τους και κοιτούσαν σαν χαζοί τη Μινόρι που στεκόταν όρθια.

Eirini kl at 14:23, 17 April 2010

2010-04-17T14:23:08Z

← Older revision		Revision as of 14:23, 17 April 2010
Line 511:		Line 511:
	Μ’όλο το θυμό του, έδωσε στην Τάιγκα το θερμός με το τσάι που είχε φέρει από το σπίτι του. Η Τάιγκα ξεβίδωσε το καπάκι και έριξε μέσα τσάι, μια που δεν είχε ποτήρι.		Μ’όλο το θυμό του, έδωσε στην Τάιγκα το θερμός με το τσάι που είχε φέρει από το σπίτι του. Η Τάιγκα ξεβίδωσε το καπάκι και έριξε μέσα τσάι, μια που δεν είχε ποτήρι.

	«Εσύ είσαι κάνεις ανοησίες. Και εξάλλου, δεν της είπα τίποτα. Της τα έγραψα...Έι, από πού ήπιες εσύ;»		«Εσύ είσαι που κάνεις ανοησίες. Και εξάλλου, δεν της είπα τίποτα. Της τα έγραψα...Έι, από πού ήπιες εσύ;»

	«...Εμμ, από δω περίπου.»		«...Εμμ, από δω περίπου.»
Line 589:		Line 589:
	«...Εμ, γι’αυτά που λέγαμε προηγουμένως. Στ’αλήθεια προσπάθησε να τα ξεχάσεις, εντάξει...Σε παρακαλώ;»		«...Εμ, γι’αυτά που λέγαμε προηγουμένως. Στ’αλήθεια προσπάθησε να τα ξεχάσεις, εντάξει...Σε παρακαλώ;»

	Συνέχισε να ψιθυρίζει απαλά στο αυτί του παρόλο που η Τάιγκα ήταν ακριβώς μπροστά της. Χωρίς να λέει κουβέντα στην Άμι ή τον Ρυουτζί, η Τάιγκα...απλώς τους κοίταζε με μια ματιά τόσο ψυχρή μπορούσε να παγώσει νερό.		Συνέχισε να ψιθυρίζει απαλά στο αυτί του παρόλο που η Τάιγκα ήταν ακριβώς μπροστά της. Χωρίς να λέει κουβέντα στην Άμι ή τον Ρυουτζί, η Τάιγκα...απλώς τους κοίταζε με μια ματιά τόσο ψυχρή που μπορούσε να παγώσει νερό.

	Και μετά η Άμι αποτραβήχτηκε από το αυτί του Ρυουτζί με ένα μικρό ‘Εχέ’---Ενώ τα μάτια της έδειχναν ελάχιστα λυπημένα, το χαμόγελό της ήταν πραγματικά αξιέπαινο. Στράφηκε προς την Τάιγκα χωρίς να πει τίποτα, και της έριξε μια ματιά οίκτου ή συμπόνοιας. Οι βλεφαρίδες της σκίαζαν ελαφρά το πρόσωπό της, και ο Ρυουτζί χωρίς και ο ίδιος να το καταλάβει την κοιτούσε σαν μαγεμένος---		Και μετά η Άμι αποτραβήχτηκε από το αυτί του Ρυουτζί με ένα μικρό ‘Εχέ’---Ενώ τα μάτια της έδειχναν ελάχιστα λυπημένα, το χαμόγελό της ήταν πραγματικά αξιέπαινο. Στράφηκε προς την Τάιγκα χωρίς να πει τίποτα, και της έριξε μια ματιά οίκτου ή συμπόνοιας. Οι βλεφαρίδες της σκίαζαν ελαφρά το πρόσωπό της, και ο Ρυουτζί χωρίς και ο ίδιος να το καταλάβει την κοιτούσε σαν μαγεμένος---

Eirini kl at 14:14, 17 April 2010

2010-04-17T14:14:29Z

← Older revision		Revision as of 14:14, 17 April 2010
Line 459:		Line 459:
	...Προσπάθησε να το συμπληρώσει κάπως με αυτό τον τρόπο. Για κάποιο λόγο, ήθελε πολύ να της κάνει αυτή την ερώτηση. Και ύστερα, μπορεί η Μινόρι να θύμωνε αν της έγραφε μόνο μια πρόταση στο πρώτο του γράμμα, γιατί δεν ήταν και πολύ κομψό. Στις συζητήσεις μέσω e-mail, το να θέτεις ερωτήσεις ήταν ένας καλός τρόπος για να συνεχίζεται ομαλά η συζήτηση. Βέβαια αυτό δεν ήταν e-mail.		...Προσπάθησε να το συμπληρώσει κάπως με αυτό τον τρόπο. Για κάποιο λόγο, ήθελε πολύ να της κάνει αυτή την ερώτηση. Και ύστερα, μπορεί η Μινόρι να θύμωνε αν της έγραφε μόνο μια πρόταση στο πρώτο του γράμμα, γιατί δεν ήταν και πολύ κομψό. Στις συζητήσεις μέσω e-mail, το να θέτεις ερωτήσεις ήταν ένας καλός τρόπος για να συνεχίζεται ομαλά η συζήτηση. Βέβαια αυτό δεν ήταν e-mail.

	Η καρδιά του χτυπούσε να σπάσει, και παλεύοντας να το κρύψει, έδωσε την απάντησή του στο αγόρι στο θρανίο μπροστά του. Κάθε φορά που η καθηγήτρια έγραφε στον πίνακα ή κοιτούσε το βιβλίο, το σημείωμά του προχωρούσε σταδιακά προς τη Μινόρι---Μέσα σε λίγα λεπτά, έφτασε στα χέρια της.		Η καρδιά του χτυπούσε να σπάσει, και παλεύοντας να το κρύψει, έδωσε την απάντησή του στο αγόρι στο θρανίο μπροστά του. Κάθε φορά που η καθηγήτρια έγραφε στον πίνακα ή κοιτούσε το βιβλίο, το σημείωμά του προχωρούσε σταδιακά προς τη Μινόρι---Μέσα σε λίγα λεπτά, έφτασε στα χέρια της.

	Την κοιτούσε με αγωνία καθώς άνοιγε το σημείωμά του, διερωτώμενος τι άραγε να σκεφτόταν, όταν η Μινόρι γύρισε αργά προς το μέρος του και σηκώθηκε όρθια. Η καθηγήτρια είχε γυρισμένη την πλάτη της και έγραφε πάλι στον πίνακα, αλλά ο Ρυουτζί, η Τάιγκα, ο Κιταμούρα, η Άμι και όλοι οι άλλοι μαθητές σήκωσαν έκπληκτοι τα μάτια τους και κοιτούσαν σαν χαζοί τη Μινόρι που στεκόταν όρθια.		Την κοιτούσε με αγωνία καθώς άνοιγε το σημείωμά του, διερωτώμενος τι άραγε να σκεφτόταν, όταν η Μινόρι γύρισε αργά προς το μέρος του και σηκώθηκε όρθια. Η καθηγήτρια είχε γυρισμένη την πλάτη της και έγραφε πάλι στον πίνακα, αλλά ο Ρυουτζί, η Τάιγκα, ο Κιταμούρα, η Άμι και όλοι οι άλλοι μαθητές σήκωσαν έκπληκτοι τα μάτια τους και κοιτούσαν σαν χαζοί τη Μινόρι που στεκόταν όρθια.

Eirini kl at 14:07, 17 April 2010

2010-04-17T14:07:42Z

← Older revision		Revision as of 14:07, 17 April 2010
Line 478:		Line 478:


			<span style="font-size: 300%; border: "><center>* * *</center></span>


Line 609:		Line 610:

	Όμως δε μπορούσε να αρνηθεί ότι, αν και μόνο τώρα οι δυο τους είχαν κηρύξει επίσημα τις εχθροπραξίες, το τσεκούρι του πολέμου είχε ξεθαφτεί εδώ και πολύ καιρό.		Όμως δε μπορούσε να αρνηθεί ότι, αν και μόνο τώρα οι δυο τους είχαν κηρύξει επίσημα τις εχθροπραξίες, το τσεκούρι του πολέμου είχε ξεθαφτεί εδώ και πολύ καιρό.


			<noinclude>
			{\| border="1" cellpadding="5" cellspacing="0" style="margin: 1em 1em 1em 0; background: #f9f9f9; border: 1px #aaaaaa solid; padding: 0.2em; border-collapse: collapse;"
			\|-
			\| Πίσω σε [[Toradora! (Greek):Volume2_Chapter1\|Κεφάλαιο 1]]
			\| Επιστροφή σε [[Toradora! (Greek)\|Αρχική σελίδα]]
			\| Εμπρός σε [[Toradora! (Greek):Volume2_Chapter3\|Κεφάλαιο 3]]
			\|-
			\|}
			</noinclude>

Eirini kl at 14:03, 17 April 2010

2010-04-17T14:03:24Z

Show changes

Eirini kl at 21:01, 28 March 2010

2010-03-28T21:01:50Z

← Older revision		Revision as of 21:01, 28 March 2010
Line 258:		Line 258:
	Μόλις τέλειωσε η τρίτη ώρα των μαθηματικών, ο Ρυουτζί έφυγε από την τάξη με μερικά κέρματα στην τσέπη του, σκοπεύοντας να παραβιάσει αυτόν ακριβώς τον κανόνα και να πάρει ένα αναψυκτικό. Είχε λίγο χλιαρό τσάι που είχε φέρει από το σπίτι, αλλά η σημερινή μέρα είχε αποδειχτεί ιδιαίτερα αγχωτική. Έπρεπε να κάνει κάτι για να χαλαρώσει.		Μόλις τέλειωσε η τρίτη ώρα των μαθηματικών, ο Ρυουτζί έφυγε από την τάξη με μερικά κέρματα στην τσέπη του, σκοπεύοντας να παραβιάσει αυτόν ακριβώς τον κανόνα και να πάρει ένα αναψυκτικό. Είχε λίγο χλιαρό τσάι που είχε φέρει από το σπίτι, αλλά η σημερινή μέρα είχε αποδειχτεί ιδιαίτερα αγχωτική. Έπρεπε να κάνει κάτι για να χαλαρώσει.

	Φτάνοντας στο χωριστό κτίριο, προχώρησε βιαστικά στον αδειανό διάδρομο και σταμάτησε μπροστά στους τρεις αυτόματους πωλητές που ήταν αραδιασμένοι δίπλα στο κεφαλόσκαλο. Να έπαιρνε καφέ ή σόδα; Τη στιγμή που μετρούσε τα κέρματά του και ετοιμαζόταν να διαλέξει,		Φτάνοντας στο χωριστό κτίριο, προχώρησε βιαστικά στον αδειανό διάδρομο και σταμάτησε μπροστά στους τρεις αυτόματους πωλητές που ήταν αραδιασμένοι δίπλα στο κεφαλόσκαλο. Να έπαιρνε καφέ ή σόδα; Τη στιγμή που μετρούσε τα κέρματά του και ετοιμαζόταν να διαλέξει,

	«Συγγνώμη!»		«Συγγνώμη!»

Eirini kl at 21:00, 28 March 2010

2010-03-28T21:00:32Z

← Older revision		Revision as of 21:00, 28 March 2010
Line 318:		Line 318:
	«Σοβαρά; Μα, δε μπορείς να μου το λες εσύ αυτό, Τακάσου-κουν, αφού κι εσύ αυτό πήγες να κάνεις.»		«Σοβαρά; Μα, δε μπορείς να μου το λες εσύ αυτό, Τακάσου-κουν, αφού κι εσύ αυτό πήγες να κάνεις.»

	«...Εντάξει, δίκιο έχεις. Ευχαριστώ...Ιταντακιμάσου.»		«...Εντάξει, δίκιο έχεις. Ευχαριστώ...Ιταντακιμάσου.[http://en.wiktionary.org/wiki/itadakimasu]»

	Ο Ρυουτζί δε μπορούσε να κάνει τίποτα άλλο από το να ξεκινήσει να πίνει τον καφέ του μαζί της. Καθώς έπιναν, το μόνο που ακουγόταν στο σιωπηλό διάδρομο ήταν το χαμηλό βουητό των αυτόματων πωλητών που αντηχούσε μελαγχολικά. Προσπαθώντας να κρύψει την αμηχανία του, έριξε ένα πλάγιο βλέμμα στην Άμι αλλά δε μπορούσε να βρει το κουράγιο να της μιλήσει πρώτος. Απλά δεν του ερχόταν στο μυαλό τίποτα για το οποίο να μπορούσε να μιλήσει. Και φυσικά, μια τέτοια άβολη στιγμή, δεν εμφανίστηκε ούτε ένας μαθητής ή αυστηρός καθηγητής για να τους διακόψει.		Ο Ρυουτζί δε μπορούσε να κάνει τίποτα άλλο από το να ξεκινήσει να πίνει τον καφέ του μαζί της. Καθώς έπιναν, το μόνο που ακουγόταν στο σιωπηλό διάδρομο ήταν το χαμηλό βουητό των αυτόματων πωλητών που αντηχούσε μελαγχολικά. Προσπαθώντας να κρύψει την αμηχανία του, έριξε ένα πλάγιο βλέμμα στην Άμι αλλά δε μπορούσε να βρει το κουράγιο να της μιλήσει πρώτος. Απλά δεν του ερχόταν στο μυαλό τίποτα για το οποίο να μπορούσε να μιλήσει. Και φυσικά, μια τέτοια άβολη στιγμή, δεν εμφανίστηκε ούτε ένας μαθητής ή αυστηρός καθηγητής για να τους διακόψει.

Eirini kl at 20:55, 28 March 2010

2010-03-28T20:55:45Z

Show changes

Eirini kl at 20:39, 27 March 2010

2010-03-27T20:39:44Z

← Older revision		Revision as of 20:39, 27 March 2010
Line 229:		Line 229:
	«Μη μου το παίζεις ανήξερος. Σοβαρά, ποτέ δεν έχω εκπλαγεί τόσο.»		«Μη μου το παίζεις ανήξερος. Σοβαρά, ποτέ δεν έχω εκπλαγεί τόσο.»

	Γέρνοντας πάνω από το θρανίο του Κιταμούρα, ο Ρυουτζί μάλωσε τον καλύτερό του φίλο με σιγανή φωνή. Τα μάτια του ~~ήταν~~ τον αγριοκοίταζαν με τρομερή ένταση, αλλά βέβαια ο Κιταμούρα ήξερε πως ο Ρυουτζί δεν το έκανε επίτηδες για να τον τρομάξει. Ο Κιταμούρα έξυσε ελαφρά το κεφάλι του και γέλασε,		Γέρνοντας πάνω από το θρανίο του Κιταμούρα, ο Ρυουτζί μάλωσε τον καλύτερό του φίλο με σιγανή φωνή. Τα μάτια του τον αγριοκοίταζαν με τρομερή ένταση, αλλά βέβαια ο Κιταμούρα ήξερε πως ο Ρυουτζί δεν το έκανε επίτηδες για να τον τρομάξει. Ο Κιταμούρα έξυσε ελαφρά το κεφάλι του και γέλασε,

	«Συγγνώμη, δικό μου φταίξιμο. Πώς να στο πω...επιθυμώ ειλικρινά να μπορέσει η Άμι να τα πάει καλά με τους γύρω τους και ταυτόχρονα να είναι ο εαυτός της. Γι’αυτό, όταν συναντηθήκαμε χτες, προτίμησα να μην αναφέρω ότι εσείς θα πηγαίνατε στο ίδιο λύκειο μ’αυτήν. Ήξερα πως αν το έκανα, θα έπαιζε θέατρο απ’την αρχή ως το τέλος και ποτέ δε θα καταλαβαίνατε πώς είναι πραγματικά.»		«Συγγνώμη, δικό μου φταίξιμο. Πώς να στο πω...επιθυμώ ειλικρινά να μπορέσει η Άμι να τα πάει καλά με τους γύρω τους και ταυτόχρονα να είναι ο εαυτός της. Γι’αυτό, όταν συναντηθήκαμε χτες, προτίμησα να μην αναφέρω ότι εσείς θα πηγαίνατε στο ίδιο λύκειο μ’αυτήν. Ήξερα πως αν το έκανα, θα έπαιζε θέατρο απ’την αρχή ως το τέλος και ποτέ δε θα καταλαβαίνατε πώς είναι πραγματικά.»

Eirini kl at 19:54, 24 March 2010

2010-03-24T19:54:43Z

← Older revision		Revision as of 19:54, 24 March 2010
Line 201:		Line 201:
	«Εεε...Ώστε έτσι έχουν τα πράγματα...»		«Εεε...Ώστε έτσι έχουν τα πράγματα...»

	Κοίτα~να δεις...Μπορούσε να νιώσει μια υπολογιστική ματιά καρφωμένη στο σβέρκο του.		Κοίτα~να δεις...Μπορούσε να νιώσει μια υπολογιστική ματιά καρφωμένη στην πλάτη του. Ένιωθε τον ήχο από τις φωνές τους σαν επίμονη φαγούρα στο σβέρκο του. Μη μπορώντας να κάνει πια πως δεν ακούει, υπέκυψε στην αδυναμία της στιγμής. Καθώς μετακινήθηκε ανήσυχα, κατά λάθος τα μάτια του έπεσαν πάνω στην Άμι.

			Και τότε---η Άμι χαμογέλασε αχνά. Τα μάτια του αναστατωμένου Ρυουτζί έλαμψαν σαν δυο λεπίδες.

			Αν και κοιτάχτηκαν μόνο για μια στιγμή, τα μάτια της Άμι του φάνηκαν υγρά.

			Γυρίζοντας αμέσως προς τα κορίτσια χαμογελώντας, ξανάπιασε την κουβέντα μαζί τους, αλλά...κατά κάποιο τρόπο έμοιαζε να έχει κυριευθεί από μια άφωνη θλίψη. Η εικόνα της ήταν σαν να είχε αποτυπωθεί στο μυαλό του, και δε μπορούσε να τη σβήσει με κανένα τρόπο. Δεν έμοιαζε με θυμό ή πικρία, μάλλον έκφραση άγχους είχε η έντονη ματιά που του έριξε, και η εντύπωση που του έκανε δεν εννοούσε να περάσει. Ανάμεσα στο πλήθος των εύθυμων παιδιών, τα μάτια της Άμι είχαν μια θολή λάμψη σαν την αντανάκλαση μιας ήρεμης λίμνης. Έμοιαζε σαν να είχε βουρκώσει και προσπαθούσε να το κρύψει, και είχε την αίσθηση πως μπορούσε σχεδόν να την ακούσει να του λέει σιωπηλά, «Έι, γιατί είσαι τόσο ψυχρός μαζί μου...;»

			«...Ό, όχι, δεν ήταν αυτός ο σκοπός μου...στ’αλήθεια δεν ήταν.»

			Κουνώντας ζωηρά το κεφάλι του πέρα δώθε, ο Ρυουτζί έδιωξε την ιδέα αυτή από το μυαλό του. Δεν ήταν έτσι, δεν ήταν, σίγουρα δεν ήταν.

			Ακόμα και τώρα που ήξερε τι κρυβόταν πίσω από την ομορφιά της, που είχε δει τον πραγματικό της χαρακτήρα την προηγούμενη μέρα, παραλίγο να τον τουμπάρει με το αγνό και γλυκό προσωπείο της.

			Σε μια προσπάθεια να συνεφέρει τον εαυτό του, σηκώθηκε όρθιος και πήγε στο θρανίο του Κιταμούρα. Στην κατάσταση που ήταν, καλά καλά δεν ήταν σίγουρος ότι όλα αυτά που είχε δει με τα μάτια του χτες δεν ήταν παρά ένα όνειρο...Ήταν σχεδόν έτοιμος να το πιστέψει. Έπρεπε οπωσδήποτε να μιλήσει με κάποιον που είχε δει όσα είχε δει κι εκείνος.

			«Έι, Κιταμούρα...Δεν είναι παράξενο;»

			Ο Ρυουτζί έδειξε την Άμι και τις άλλες με ένα νεύμα του κεφαλιού του καθώς μιλούσε. Ο Κιταμούρα έριξε μια ματιά στη φασαριόζικη παρέα και αναστέναξε με ένα πικρό χαμόγελο.

			«Αχά. Ακριβώς όπως το περίμενα, ξέρει να κερδίζει τη συμπάθεια των άλλων, δε νομίζεις;»

			«...Γιατί δε μου είπες χτες για τη μετεγγραφή της;»

			«Χμμ; Δε στο είπα;»

			«Μη μου το παίζεις ανήξερος. Σοβαρά, ποτέ δεν έχω εκπλαγεί τόσο.»

			Γέρνοντας πάνω από το θρανίο του Κιταμούρα, ο Ρυουτζί μάλωσε τον καλύτερό του φίλο με σιγανή φωνή. Τα μάτια του ήταν τον αγριοκοίταζαν με τρομερή ένταση, αλλά βέβαια ο Κιταμούρα ήξερε πως ο Ρυουτζί δεν το έκανε επίτηδες για να τον τρομάξει. Ο Κιταμούρα έξυσε ελαφρά το κεφάλι του και γέλασε,

			«Συγγνώμη, δικό μου φταίξιμο. Πώς να στο πω...επιθυμώ ειλικρινά να μπορέσει η Άμι να τα πάει καλά με τους γύρω τους και ταυτόχρονα να είναι ο εαυτός της. Γι’αυτό, όταν συναντηθήκαμε χτες, προτίμησα να μην αναφέρω ότι εσείς θα πηγαίνατε στο ίδιο λύκειο μ’αυτήν. Ήξερα πως αν το έκανα, θα έπαιζε θέατρο απ’την αρχή ως το τέλος και ποτέ δε θα καταλαβαίνατε πώς είναι πραγματικά.»

			«...Και πάλι όμως, προσποιήθηκε μπροστά μας χτες.»

			«Τουλάχιστον όμως έδειξε τον πραγματικό της χαρακτήρα στην Αϊσάκα. Και έτσι είχες την ευκαιρία να τον δεις κι εσύ, Ρυουτζί. Έτσι δεν είναι;»

			«Σκοπεύεις στ’αλήθεια να φανερώσεις την πραγματική προσωπικότητα της Άμι σε όλους; Το πιθανότερο είναι πως θα τη μισήσουν γι’αυτό.»

			«Ασφαλώς δε σκοπεύω να το διαδώσω. Εξάλλου δεν έχω τέτοιο δικαίωμα. Ελπίζω όμως ότι θα φανερωθεί σιγά σιγά από μόνο του. Είμαι σίγουρος ότι είναι καλύτερο από αυτή την απάτη, κυρίως για την Άμι.---Αν τη μισήσουν γι’αυτό το λόγο, ίσως αυτό να την πείσει.»

			«...Λες, να την πείσει...δε νομίζω πως καταλαβαίνω τι θες να πεις.»

			«Σοβαρά; Χμ, και νόμιζα πως αυτό που είπα δεν ήταν και τόσο δυσνόητο...»

			Βγάζοντας τα γυαλιά του και σκουπίζοντάς τα με ένα πανάκι, ο Κιταμούρα έριξε μια ματιά στον Ρυουτζί με τα αναπάντεχα μεγάλα μάτια του.

			«Εγώ δε μισώ καθόλου τον πραγματικό χαρακτήρα της Άμι. Την προσποίηση θέλω να σταματήσει. Πιστεύω πως είναι καλύτερα για κάθε άνθρωπο να είναι ο εαυτός του. Για να είμαι ειλικρινής, αισθάνομαι θλίψη κάθε φορά που με χαιρετάει με αυτό το προσποιητό ύφος...Όταν άρχισε το μόντελινγκ, ξαφνικά άρχισε να παριστάνει το καλό κορίτσι ακόμα και σε μένα...Τέλος πάντων, πιστεύω πως θα ήταν καλό να τη συμπαθήσουν κι άλλοι εκτός από μένα γι’αυτό που πραγματικά είναι. Αυτό εννοούσα σε γενικές γραμμές.»

			Κοιτάζοντας κατάματα αυτό τον ιδεαλιστή και έντιμο άντρα, ο Ρυουτζί δε μπόρεσε να απαντήσει κάτι σ’αυτά που του είπε. Γιατί μόνο ένα πράγμα του ερχόταν στο μυαλό να πει.

			''Αυτό είναι μάλλον αδύνατο.'' Μόνο αυτό.


			Οι αυτόματοι πωλητές αναψυκτικών έπρεπε να χρησιμοποιούνται μόνο κατά το απογευματικό διάλειμμα, αλλά δεν πείραζε και τόσο αν δεν το έπαιρναν χαμπάρι οι πιο αυστηροί καθηγητές. Ειδικά στις τάξεις της δευτέρας λυκείου που ήταν πολύ κοντά στο ξεχωριστό διώροφο κτίριο με τους αυτόματους πωλητές, οι μαθητές παρέβαιναν τον κανόνα όλη την ώρα.

			Μόλις τέλειωσε η τρίτη ώρα των μαθηματικών, ο Ρυουτζί έφυγε από την τάξη με μερικά κέρματα στην τσέπη του, σκοπεύοντας να παραβιάσει αυτόν ακριβώς τον κανόνα και να πάρει ένα αναψυκτικό. Είχε λίγο χλιαρό τσάι που είχε φέρει από το σπίτι, αλλά η σημερινή μέρα είχε αποδειχτεί ιδιαίτερα αγχωτική. Έπρεπε να κάνει κάτι για να χαλαρώσει.