Editing High School DxD:Tom DX8 Żywot 1 (section)

===Część 1===
[[File:Asia Life 1.webp|thumb]]
Witajcie, to znowu ja, Hyoudou Issei.

Minęły ze dwa miesiące, od kiedy zostałem diabłem.

W powietrzu czuło się nadchodzące lato i robiło się coraz cieplej.

Dzisiaj spotykaliśmy się na kolejnym, zwykłym zebraniu Klubu Okultystycznego.

Kiedy ja i Asia weszliśmy do pokoju klubowego, wszyscy pozostali członkowie byli już obecni.

Zebranie rozpoczęło się punktualnie, aż…..

– Powiedz Ise, słyszałeś o ''Siedmiu Cudach Akademii Kuou''? – powiedziała Rias-Buchou.

Była przewodniczącą Klubu Okultystycznego, oraz przywódczynią swojego parostwa.

Jej szkarłatne włosy były dziś równie piękne, co zwykle!

– Siedem Cudów? – odparłem, pociągając łyk herbaty zrobionej przez Akeno-san. – U-um, czy to jest to samo, co popularne opowieści o ''Siedmiu Cudach Szkoły''?

– Dokładnie. Nasza szkoła też ma swoje Siedem Cudów.

Och, pierwszy raz o tym słyszę!

Chwila, ale dlaczego tylko ja i Asia jesteśmy tym zaskoczeni?

– A ty o tym słyszałaś, Koneko-chan? – zapytałem dziewczynę-loli, która siedzała na sofie.

– …Dla członków Klubu Okultystycznego, jest to oczywiste – odparła spokojnie, gdy wcinała mizu-manju<ref>tradycyjna japońska słodycz (wagashi) typu galaretowatego, szczególnie popularna latem. Charakteryzuje się przezroczystą powłoką ze skrobi kuzu i nadzieniem z pasty z czerwonej fasoli (anko), podawaną na zimno, często w naczyniach z wodą.</ref>.

Ostatnio jadła youkan<ref>Tradycyjne japońskie słodycze w postaci mocno skondensowanej galaretki, wytwarzane z pasty ze słodkiej, czerwonej fasoli anko, agaru i cukru. </ref>, ale sądzę, że to z powodu ciepłej pogody?

Chociaż nadal wolała japońskie słodycze, zdecydowała się na schłodzony deser odpowiedni na wczesne lato.

– …Cóż, myślę, że dla członków Klubu Okultystycznego jest to oczywiste.

To miejsce było w końcu miejscem zebrań dla diabłów z Parostwa Gremory.

Jednak dla niewtajemniczonych, był to po prostu klub badań nad okultyzmem.

Być może, jako że byłem nowy w tym klubie, nie wiedziałem jeszcze o wszystkim.

– Dołączyłeś do nas stosunkowo niedawno, Ise-kun, więc możesz o tym jeszcze nie wiedzieć – powiedział przystojny książę, Kiba. – Od teraz możemy cię wtajemniczyć w różne sprawy. Osobiście zrobię wszystko, aby ci pomóc zgłębić taką wiedzę.

Kiba! Liczę na ciebie, jako na jedynego faceta w tym klubie!

Aczkolwiek jego przepełnionym pasją głos i poważne spojrzenie, trochę mnie przerażały…

Więc nie chodzi tylko o diabelską edukację.

Od teraz muszę się uczyć, także jako członek Klubu Okultystycznego…. 

– Chociaż raczej rzadko się zdarza, żeby tego typu tematy okultystyczne były tu w ogóle poruszane, prawda? – powiedziałem. – Zawsze tylko sobie rozmawiamy, zajadamy smakołyki i pijemy herbatę. Ostatnio nawet urządziliśmy sobie turniej shogi!

Tak, przyznaję, że brakowało mi wiedzy.

Ale czy kiedykolwiek do tej pory zajmowaliśmy się badaniami okultystycznymi?

– Ara-ara, to trochę nietaktowne.

Gdy spokojnie wyraziłem swoje wątpliwości, moim oczom ukazały się kołyszące się czarne włosy.

– Życzysz sobie kolejną filiżankę herbaty, Asiu-chan?

– Dziękuję ci, Akeno-san. To picie razem herbaty jest takie fajne!

Akeno-san uśmiechnęła się szeroko i nalała Asi kolejną filiżankę herbaty.

Ach, przepraszam, ale też poproszę o dolewkę.

– …Skoro o tym mowa, to zająłeś ostatnie miejsce w turnieju shogi, Ise-senpai – powiedziała Koneko-chan, podczas gdy Akeno-san nalewała mi herbaty.

Prawdę mówiąc to znałem tylko zasady i poniosłem druzgocącą klęskę z rąk mojej kouhai….

– …Przegrałeś, gdyż jedyne o czym potrafisz myśleć, to twoje zboczone fantazje.

– K-Koneko-chan! N-nie myślałbym o czymś takim podczas partii tak poważnej gry….

– …Kiedy grałeś z Buchou i Akeno-san, za każdym razem gaiłeś się na ich piersi, gdy pochylały się, aby wykonać ruch.

– ……………………

Herbata Akeno-san była równie dobra, co zwykle.

Spojrzenie Koneko-chan było straszne, więc nie mogłem wytrzymać z nią kontaktu wzrokowego.

Zaraz potem wszyscy znów zaczęli wspominać z ekscytacją turniej shogi….

– Myślę, że to zrozumiałe, że diabły lubią szachy i shogi.

– Hej, Kiba, czy to naprawdę Klub Okultystyczny?

Ja, nowy członek klubu, nie potrafiłem nic poradzić na to, że miałem takie wątpliwości.

– No cóż, odłóżmy na razie tą sprawę na bok, gdyż naszym głównym tematem jest Siedem Cudów. Właściwie, chciałabym, żeby Ise i Asia, którzy właśnie dołączyli do klubu, poszli i sami obejrzeli Siedem Cudów Akademii Kuou. – Rias-Buchou powróciła do pierwotnego tematu.

– Obejrzeć Siedem Cudów? Buchou, masz na myśli mnie i Asię?

– Dokładnie. Jesteśmy w końcu Klubem Okultystycznym, więc musimy się też cieszyć naszą działalnością. Chciałabym abyście to zbadali, kiedy już skończycie swoją diabelską pracę. 

Jej słowa i sugestywny uśmiech sprawiły, że mimowolnie przełknąłem ślinę.

– P-przez zbadanie, masz na myśli nocną wędrówkę po szkole, prawda?

Na moje czoło wstąpił zimny pot, pomimo wczesnoletniego upału.

– Cz-czy po diabelskiej pracy nie będzie już zbyt późno, na włóczenie się po szkole?

Szkoła w środku nocy, wszędzie martwa cisza i nikogo w zasięgu wzroku…

A do tego jeszcze Siedem Cudów…

Ogarnęły mnie przerażające myśli, ale wiceprzewodnicząca, Akeno-san, również skinęła głową, uważając to za dobry pomysł.

– Ufu-fu, to ma swój urok, prawda? Jestem pewna że wam się spodoba.

– Eeee! A co jeśli spotkamy jakiegoś ducha, gdy będziemy chodzić w nocy po szkole!

– …Diabły nie powinny się bać duchów – Koneko-chan dodała otuchy Asi, która była przerażona.

Ale mnie także się to nie uśmiechało.

Jednak poczułem odrobinę ciekawości, ciekawości, że się tak wyrażę, pełnej strachu.

– Buchou, czy duchy naprawdę istnieją?

Przez całe moje życie nigdy żadnego nie widziałem…

A w każdym razie, nie, dopóki nie dowiedziałem się o diabłach i upadłych aniołach.

To byłoby niesamowite, gdyby też istniały.

– Tak, istnieją – powiedziała nasza pani.

N-naprawdę?!

– Ale ponieważ jesteśmy diabłami, nawet jeśli pojawią się zjawy lub mściwe duchy, możesz je po prostu przepłoszyć.

To prawda. Diabeł przegrywający z duchem byłby żałosny.

– R-racja! Jeśli spotkamy duchy, jakoś je pokonam! – odparłem z entuzjazmem, a Buchou uśmiechnęła się z wyraźnym zadowoleniem.

– A więc, Ise, Asiu. Idźcie i doświadczcie Siedmiu Cudów późno w nocy.

Nawet Asia była teraz diablicą.

Opierając się strachowi, skinęła głową i przystała na propozycję.

– To straszne, ale zgadzam się! Dam z siebie wszystko, razem z Isseiem-san!

Rzadka aktywność, godna Klubu Okultystycznego.

Celem było przede wszystkim poznanie Siedmiu Cudów Akademii Kuou.

– Ha ha ha, stało się to nie lada zadaniem.