Editing High School DxD:Tom DX8 Żywot 1 (section)

===Część 4===
Przechodząc przez trzecie piętro nowego budynku szkoły, szliśmy korytarzem, kierując się do sali muzycznej.

– Zakończmy to szybko i wracajmy do domu.

– Tak! Tu jest tak strasznie, że chce mi si płakać…

Muszę sobie poradzić z tym szybko, dla dobra Asi.

Zatrzymałem się i przejrzałem listę pozostałych Siedmiu Cudów.

– Uchh, dobrze, sprawdźmy notatki, które dała nam Buchou.

Po przeszukaniu kieszeni, rozwinąłem kartkę papieru.

– Pozostałe Siedem Cudów, to…

Pianino, które samo gra w sali muzycznej.

Model anatomiczny, który sam chodzi nocą po szkole.

Trzynaście schodów prowadzących do piekła.

Świecące oczy portretu Beethovena z sali muzycznej.

Pomnik Ninomiya Kinjiro<ref>Ninomiya Kinjiro, znany również jako Ninomiya Sontoku, to wybitny japoński rolnik, ekonomista i filozof okresu Edo. Jest w Japonii ikoną pracowitości, oszczędności i samokształcenia. Najbardziej rozpoznawalny jest dzięki posągom przedstawiającym go jako chłopca niosącego chrust na plecach i jednocześnie czytającego książkę. Pomniki te znajdują się przed większością japońskich szkół podstawowych i mają inspirować uczniów do wytrwałej nauki.</ref>, który ożywa w środku nocy.

Odgłos piłki dochodzący z sali gimnastycznej w środku nocy.

Niezliczone dłonie wynurzające się z basenu, zebrania złych istot, odbywające się późną nocą w starym budynku szkoły…

– Zaraz, jest ich więcej niż siedem!

A do tego, w naszej szkole nawet nie ma pomnika Ninomiya Kinjiro!

A te zebrania złych istot w starym budynku szkoły, to chyba o nas mowa!

Zdecydowanie chodziło o nasze diabelskie spotkania!

– Więc szkoły w Japonii różnią się w ciągu dnia i w nocy, prawda? – westchnęła Asia, gdy poznała straszną prawdę. – Pomyśleć, że w ciągu dnia jest tu tak wesoło, a nocą zamienia się to w jaskinię zła, pełną duchów i potworów!

Nie, wiesz, nie sądzę że każda szkoła taka jest!

Po raz kolejny narosło w niej błędne przekonanie na temat Japonii.

– Och, Boże! Proszę, obdarz te szkołę swoją łaską!

Asia jest jednak miła. Modliła się za dobro tej szkoły.

Ale skoro jest teraz diablicą, będzie ją teraz bolała głowa.

– Ałć! Boli mnie głowa od modlenia się…

– B-bądź ostrożna z modlitwami.

Chociaż mówiono o duchach i potworach pojawiających się w nocy.

No cóż, my, diabły, teraz się tu włóczymy, więc to z pewnością jaskinia zła. Zanim późnym wieczorem dotarliśmy do szkoły, sytuacja była już poza normą.

Co więcej, my, diabły, prowadziliśmy tu życie szkolne nawet w ciągu dnia.

Po raz kolejny uświadomiłem sobie, jak wyjątkowym miejscem jest Akademia Kuou.

– Och, to sala muzyczna, nasz następny przystanek. Możemy tu sprawdzić aż dwa cudy.

Wtem… 

Z sali muzycznej popłynęła nagle muzyka grana na pianinie, zupełnie jakby instrument sam sobie wybrał moment.

– E-eep! Słyszę pianino!

– U-uspokój się! Czy to prawda? Czy one naprawdę istnieją, te duchy? T-teraz, wejdźmy do środka!

Otworzyliśmy skrzypiące drzwi sali muzycznej i weszliśmy razem do środka.

A potem nieśmiało rozejrzeliśmy się dookoła.

– Weszliśmy do środka, ale nikogo tutaj nie ma?

Jednak najwyraźniej nie była to zwykła sala muzyczna.

– N-nikogo tu nie ma, ale pianino gra!

Spojrzałem w miejsce, które wskazywała Asia.

Czy pianino samo z siebie nie grało „Króla Olch”?.

– Rany, jak to w ogóle możliwe, skoro nikogo tu nie ma!

Ach! Nagle poczułem, jakby mnie ktoś obserwował.

– Niemożliwe! Ach! Oczy portretu Beethovena świecą się  w odpowiedzi na muzykę!

To sprawka ducha! Może faktycznie przybędzie tu zjawa Króla Olch!

Teraz pytanie, czy dla diabła spotkane kogoś takiego jest zaszczytem, czy powodem do dumy?!

– T-to straszne, ale jest coś, co mnie zastanawia…

– C-co takiego?

– To wykonanie „Króla Olch” skomponował… Schubert, jak mi się wydaje.

''Cisza.''

Pianino nagle zamilkło.

– Umm… Panie Beethovenie?

Mimo że w tym miejsce wydawało się być opanowane przez duchy, atmosfera nagle stała się jeszcze bardziej niezręczna.

Kiedy spojrzałem na portret, ten milczał przez chwilę, po czym… 

– Wyjdźcie… Opuście to miejsce…. – wypowiedział te groźne słowa niesamowicie zawstydzonym głosem.

– Czy to nie jest zbyt niesprawiedliwe, że każesz nam się wynosić zaraz po tym, jak zwróciliśmy ci uwagę na twój błąd?!

Nie czułem już nawet odrobiny strachu!

Zrób rozeznanie wcześniej!

– Ise-san, za tobą! – krzyknęła Asia, zauważając coś.

Spojrzałem natychmiast w tamtą stronę, i…

– Ech? Rany! Duch kobiety z czarnymi włosami ubranej na biało!

Za nami stał duch kobiety.

Przez te japońskie ubrania i czarne włosy, przez chwilę wziąłem ją za Akeno-san.

Ale to niemożliwe, aby Akeno-san tu była!

– Buuuu – duch kobiety wydobył z siebie niezwykle seksowny głos, a potem zaczęła się do nas zbliżać z wyciągniętymi rękami.

Ale być może dlatego, że byłem zbyt wstrząśnięty, przestałem uciekać i zostałem przytulony.

– Rany! Ten duch naprawdę przytula...

Zaraz! Przecież to w końcu duch kobiety!

Miała niewiarygodnie zmysłowe, miękkie ciało!

Nawet przez ubranie czułem miękkie, sprężyste uczucie kobiecego ciała przyciskającego się do mnie.

– P-piersi! No i uda….!

– I-Ise-san…?!

Podczas gdy byłem przytłoczony uczuciem kobiecego ciała, duch trzymał się mnie w jeszcze bardziej erotyczny sposób.

Pochyliła się do mojego ucha i zaczęła delikatnie szeptać.

– Proszę, wybaczcie Beethovenowi ten błąd, dobrze? – wyszeptała w niesamowicie zmysłowy sposób, podczas gdy nadal przyciskała do mnie swoje atrakcyjne ciało.

Robienie czegoś takiego podnieca faceta…!

– W ramach przeprosin, proponuję specjalną usługę.

S-specjalną usługę?!

– Prywatny koncert w sali muzycznej…  I mała, niegrzeczna sesja zdjęciowa ze mną, co? Czy to cię zadowoli?

Prywatny koncert?! Niegrzeczna sesja zdjęciowa?!

– Jeśli szepczesz mi tak do ucha, to ja… A raczej twoje piersi wydają się za miękkie! Duchy są niesamowite! Nie, nie, jestem diabłem! Przegranie z piersiami ducha…

Przycisnęła swoje piersi do mnie jeszcze mocniej.

– Nie, przegrałem! Piersi duchów są najlepsze!

Nie mogłem się przeciwstawić tej seksownej onee-san!

A gdy mój wyraz twarzy w końcu złagodniał i mogłem delektować się miękkością jej piersi…

– Duchu, proszę cię, zostaw Iseia-san!

Zaskoczona Asia pociągnęła mnie za ramię.

Pomimo obaw związanych ze zjawiskami okultystycznymi, jakie ją czekały, odważnie próbowała mi pomóc.

Wtedy duch kobiety roześmiał się.

– Ara-ara. Jesteście ze sobą tak blisko, że aż jestem zazdrosna, buuuu.

Odsunęła się ode mnie, nie stawiając żadnego oporu, i wzruszyła ramionami.

– No cóż, myślę, że nadszedł czas, aby przekazać pałeczkę następnym zjawom.

– N-następnym zjawom?

Siedem Cudów nie kończy się na sali muzycznej?

Cofnąłem się o krok, zastanawiając się, czy jest ich tam jeszcze więcej, i w tym momencie Asia krzyknęła ze zdziwienia:

– I-Ise-san! W drzwiach stoi ludzka postać!

– Co?!

Kiedy spojrzałem w tamtą stronę, dostrzegłem ludzką sylwetkę w drzwiach sali muzycznej.

Tym, co poruszało się z grzechoczącym dźwiękiem, było… 

– Zaraz, czy to nie jest model anatomiczny?! Co on tu robi? Niemożliwe…

Model anatomiczny poruszył się, grzechocząc jeszcze mocniej.

– Ni-e-e-e-e-e! T-to się ruszaaaaaaa! – krzyknęliśmy jednocześnie.

– Uciekamy, Asiu! Lepiej jak najszybciej wydostańmy się z tego pokoju muzycznego pełnego nadprzyrodzonych zjawisk!

– T-tak!

Wypadliśmy z pokoju muzycznego i pobiegliśmy przez korytarz z niesamowitą prędkością.

Ten model anatomiczny był absurdalnie szybki…!

Chociaż sama pogoń za nim była przerażająca, jego sprytne ruchy były naprawdę niesamowite!

– Jeśli was złapię, wypruję wam wnętrzności… – anatomiczny model wydał z siebie niski głos.

Hmh, brzmiał zupełnie jak Koneko-chan…

N-nie, to tylko moja wyobraźnia! Teraz musimy stąd zwiewać!

– …Daj mi swoją wątrobę, daj mi wątrobę.

Wątrobę?! Jesteś mięsożernym duchem?!

Zbliżał się, jakby gonił ofiarę, grzechocząc kośćmi.

– Goni nas, mówiąc straszne rzeczy! Ten model jest za szybkiiiiii!

– Ise-san, jak daleko możemy uciec…?!

– Na basen!

Ja i Asia biegliśmy na pełnych obrotach.

Ale mimo to, model anatomiczny prześladował nas, a jego kości grzechotały…