Editing High School DxD:Tom DX8 Żywot 3 (section)

===Część 1===
[[File:Koneko Life 3.webp|thumb]]
Tego dnia zebraliśmy się w klubie karaoke na mieszanym spotkaniu z chłopakami i dziewczynami.

Moja pierwsza taka impreza!

Granie w Króla z dziewczynami!

Chrupaliśmy nerwowo paluszki, zjadając ich wręcz niemożliwą do ogarnięcia ilość!

Co więcej, można nawet z-zabrać dziewczynę do domu!

A w każdym razie tak by normalnie było, gdyby była to „zwykła” impreza tego typu.

Tu działy się zupełnie inne rzeczy.

To z pewnością było spotkanie z zupełnie innego świata…

To, co teraz opowiem, to historia pewnego spotkania pełnego wzlotów i upadków.

W tym momencie brałem udział w pierwszej takiej imprezie w moim życiu.

Na początek opowiem wam, kto tu jeszcze był obecny.

Do facetów zaliczaliśmy się ja oraz moi dwaj kumple, Matsuda i Motohama, a także Horii-san, ubrany w rycerską zbroję.

Wśród dziewcząt znajdowały się Rias-buchou, Koneko-chan, Susan w samurajskiej zbroi, i facet-dziewczyna Mil-tan.

Zapytacie, dlaczego Mil-tan liczy się jako dziewczyna?

Dlatego, gdyż w sercu jest magiczną dziewczyną! To jedyne wytłumaczenie, jakie znajduję!

– Oczu twych nie zapomnę…chlip…szkarłatne twe włosy mój policzek łaskoczą…chlip…

Ci dwaj  faceci, wraz ze mną, byli znani w szkole jako Zboczone Trio.

Mój kumpel Matsuda (znany również jako Zboczony Łysol) śpiewał z pasją, pełnym rozpaczy głosem.

Z głośników leciała piosenka z jakiegoś anime… Och, skończyła się.

– Hej! Ty śpiewasz następny, Motohama! I ty też, Ise! – krzyczał przez mikrofon ze łzami w oczach.

– Cholera by cię, Matsuda. Wygląda na to, że na siłę podnosisz napięcie.

Kolejny z trzech idiotów, Motohama (Zboczony Okularnik) spuścił głowę.

Z niechęcią zamierzał jednak przejąć mikrofon od Matsudy, kiedy nagle…

– Mil-tan zaśpiewa następna, nyo.

Nagle pojawiła się ogromna magiczna dziewczyna.

– Mil-tan zaśpiewa piosenkę z openingu „Magical Girl Milky”, nyo.

Motohamę zamurowało, jak tylko ją zobaczył.

– Ej! N-nie wyskakuj tak znikąd, z takim postawnym wyglądem… – jęknął zestresowanym tonem, poprawiając okulary.

– Cholera! Dlaczego jesteśmy na mieszanej imprezie z jakimś osiłkiem w babskich ciuszkach… I tą parą w zbrojach…!

W kącie pokoju można było dostrzec zakochaną parę.

Rycerz i samuraj flirtowali ze sobą, szczękając przy tym zbrojami.

– Horii-kun, czy my też powinniśmy zaśpiewać…?

– Oczywiście, Susan. Piosenka z czołówki serialu historycznego „Tenchijin” jest wspaniała, ale ta z filmu fantasy „Droga rękawicy” też wydaje się być dobrym wyborem.

Dokonawszy eleganckiego wyboru, odpowiadającego ich wyglądowi, obydwoje rozmawiali ożywionym tonie.

– Śpiewnie piosenki z „Tenchijin”! Sam jej dźwięk sprawia, że mam ochotę na konną przejażdżkę! Ach, chciałabym stać się jednością z wiatrem i galopować przez pole bitwy!

– Jak cię znam, Susan, to bez trudu ścięłabyś wtedy głowę wrogiego generała.

– Jejku, Horii-kun, ty czarusiu! Rumienię się, kiedy to słyszę! Zetnę twoją głowę♪

– Ha ha ha, właśnie tego chcę, kochanie. Przebiję twoje serce moją kopią♪

Ścinanie, przebijanie…. Kiedy ich tak słuchałem, odnosiłem wrażenie że nie żartują…

Jak zwykle, obserwowałem ich oboje lekko zdziwiony.

– Choleraaaaaaaa! – krzyknął Matsuda do mikrofonu. – Ej wy tam, zboczeńcy w zbrojach! Przestańcie tak grzechotać tym żelastwem podczas flirtowania! Idźcie stąd i poszukajcie sobie jakiegoś generała do ścięcia, czy coś!

Osiągnąwszy prawdopodobnie limit sił, uwolnił całą lawinę żalów.

– Uwa-a-a-ah! Dlaczego tacy zboczeńcy zachowują się tak, jakby byli normalni! To niesprawiedliwe!

Ostatecznie jednak zalał się łzami.

– Oto Matsuda, zaczyna szaleć…

Metamorfoza mojego kumpla, który wiele sobie obiecywał po tej imprezie.

Widząc to, mimowolnie westchnąłem.

– Ufu-fu, Ise, takie mieszane imprezy są niezwykle zabawne. Nie sądzisz, Koneko?

Rias-buchou, która przyszła tu z ciekawości, chichotała.

Koneko-chan skinęła potakująco głową, kiedy coś jadła.

– Tak, Buchou. Podają tu smaczne przekąski.

Od pewnego czasu jadła z całkiem sporym apetytem.

Jednakże to nie jest restauracja… Zacząłem się martwić, czy w tym miejscu nie zabraknie zapasów jedzenia.

– Ise, a ty nie zaśpiewasz?

– Spasuję… – odpowiedziałem na pytanie Buchou, drapiąc się po policzku i uśmiechając gorzko.

„Wybaczcie, Matsuda, Motohama.”

W myślach przepraszałem moich kumpli.

Ale to wy prosiliście mnie o zorganizowanie tej imprezy, prawda?

Tak, w tym składzie są ludzie, o których można sporo powiedzieć…

Ale to nie moja wina! Przysięgam, nie moja!

Powinniście mi być wdzięczni za to, że zebrałem tu tylu ludzi!

Tak w ogóle to jak do tego wszystkiego doszło?

Cóż, cofnijmy się o kilka godzin….