Editing High School DxD:Tom DX8 Żywot 2 (section)

===Część 2===
Specjalną scenę do kulinarnego pojedynku przygotowano w pustym pomieszczeniu wewnątrz starego budynku szkoły.

Obecnie znajdują się tam dwie duże kuchnie.

Przy jednej z nich stała Buchou i jej asystentka, Akeno-san.

A przy drugiej zdenerwowana Asia, wraz z Koneko-chan.

– Achem. Uchh, skoro tak jest….

Degustatorzy, Ja i Kiba, usiedliśmy.

W tle rozbrzmiewała rytmiczna muzyka, odpowiednia do konkursu kulinarnego.

– Chciałbym rozpocząć pierwsze kulinarne starcie dziewczyn z Klubu Okultystycznego! – po moim głośnym oznajmieniu, wokół sceny uniósł się dym.

Był tu nawet taki sprzęt… Buchou naprawdę się postarała, jeśli chodzi o inscenizację…

– Ja, Kiba Yuuto, i Hyoudou Issei-kun, będziemy odpowiedzialni za komentowanie – nagle Kiba stanął obok mnie, mówiąc coś nieoczekiwanego.

– Ech?! Będziemy też komentatorami?!

C-cóż, nieważne! Chodzi o nastrój; nastrój, mówię wam!

Podobnie jak Kiba, zacząłem również komentować bieżące wydarzenia.

– No cóż, obie strony mają już zapewnione składniki i naczynia kuchenne. Cztery dziewczyny przebrały się w fartuchy… Chwila! Czy te fartuchy nie są trochę zbyt wyzywające?!

Gdy się pochyliłem do przodu, nie mogłem oderwać oczu od rozgrywającej się przede mną sceny.

– Tak, jakoś udało nam się nałożyć fartuchy na stroje kąpielowe. Prawda, Akeno?

– Ufu-fu, to usługa specjalna.

– Dziękuję wam bardzo! To uczta dla oczu!

Przyjrzałem się uważnie tym wspaniałym piersiom!

Jeszcze nie zjadłem ani jednego posiłku, a już byłem pełen szczęścia!

– Achh, ten strój jest przewiewny!

– Asiu-senpai, ten fartuch do ciebie pasuje. Kostium kąpielowy też.

Oczywistym jest, że osoby stojące naprzeciwko Buchou i Akeno-san, Asia i Koneko-chan również miały na sobie fartuchy i stroje kąpielowe.

Obie prezentowały się także niezwykle seksownie!
[[File:Asia & Koneko wearing aprons.webp|thumb]]
– Koneko-chan, twój kostium kąpielowy też wygląda uroczo.

– Ponieważ tylko szkolny kostium kąpielowy dobrze na mnie wygląda… – powiedziała Koneko-chan z samokrytyką, chociaż widziała swoje przeciwniczki, dwie onee-sama.

– Nie! To jest najlepsze, Koneko-chan! Twój też ci pasuje, Asiu! Jeśli chodzi o stroje kąpielowe dla kobiet, to popieram praktycznie wszystkie!

Fartuch nałożony na szkolny kostium kąpielowy, czyż to nie wspaniałe?!

Nie mogłem powstrzymać uśmiechu i nagle….

'''ŁUP!!!'''

Koneko-chan rzuciła we mnie patelnią i trafiła w głowę.

– Auć!

– Proszę, pohamuj się Zboczeńcu-senpai…

Patrzyła na mnie naprawdę wrogo, a jej policzki były lekko zaczerwienione.

Auć… Myślałem, że mi głowa pęknie...

– He he he, może też powinienem założyć taki kostium?

– Zabiję cię, jeśli to zrobisz, Kiba-a-a!

Wolałbym umrzeć, niż patrzeć na faceta w fartuchu nałożonym na kostium kąpielowy!

Na samą myśl o tym, moja głowa bolała jeszcze mocniej…

– No cóż, zmieńmy temat i zajmijmy się gotowaniem, zgoda? – oznajmił Kiba, zaczynając cały temat od nowa.

Jeszcze raz przejrzeliśmy menu tego wydarzenia… 

Drużyna Buchou i Akeno-san była odpowiedzialna za kuchnię Zaświatów.

A drużyna Asi i Koneko-chan za tajne menu Kościoła.

– A więc zaczynajcie gotować. 

Na sygnał Kiby nagle rozległ się dźwięk gongu.

– Start…

– Och, Koneko-chan dzwoni w gong, aby ogłosić start!

To był sygnał do rozpoczęcia gry i obie drużyny natychmiast ruszyły do akcji.

– Dobrze, zaczynajmy.

Buchou i Akeno-san zręcznie kroiły składniki nożami kuchennymi.

Drużyna senpaiek wysunęła się na prowadzenie.

Jak można było się spodziewać po starszych członkiniach, ich gotowanie było szybkie i efektywne!

– Najpierw pokroimy mandragorę barona wyhodowaną w Zaświatach! Jest bardzo pożywna i ma wspaniały smak nawet na surowo!

Składnikiem, który Buchou wzięła, wydając instrukcje Akeno-san, była… Chwila.

– Ten składnik wygląda jak człowiek, prawda?!

I ma nawet całkiem realistyczny ludzki kształt.

T-to jest jadalne… Prawda?

Składnik, który zobaczyłem po raz pierwszy, zaskoczył mnie, więc Kiba udzielił mi wyjaśnień:

– Ta roślina nazywa się mandragora i jest dość popularnym składnikiem magicznych eliksirów oraz alchemii.

Magiczne eliksiry? Alchemia?

Czy wspomniał coś o jej zastosowaniu w kuchni…?

– A użycie tak wysokiej jakości składnika jak mandragora barona było, jak sądzę, czymś zupełnie naturalnym w przypadku Buchou.

– Nigdy o tym nie słyszałem! Zupełnie różni się od tych popularnych składników, które znam! – krzyknąłem, patrząc w bok. Nie mogłem uwierzyć, że to składnik jedzenia. – A ten „baron”, ma coś wspólnego z ziemniakami<ref>Nazwa „ziemniaki barona” lub „ziemniaki Danshaku” pochodzi od tytułu barona Ryokichi Kawady, który sprowadził z Wielkiej Brytanii do Japonii pewien gatunek ziemniaków</ref>?! Zdecydowanie nie chciałbym tego zjeść na surowo!

– He he he, jesteś taki delikatny, Ise-kun.

Kiba wzruszył ramionami, a następnie spojrzał w stronę przeciwną do drużyny Buchou.

– Oho, wygląda na to, że zespół Asi-san również wziął się do pracy.

Spojrzałem tam i byłem świadkiem momentu, w którym Asia otworzyła jakąś tajemniczą butelkę.

– Uchh, najpierw wlewamy wodę święconą do garnka – mówiąc to, wlała wodę święconą z butelki do garnka.

– To nie przejdzie, prawda? To od samego początku zapowiadało się na katastrofę, prawda?! – krzyknąłem i zerwałem się na nogi. – To woda święcona! Dla nas, diabłów, to dosłownie trucizna, prawda? W tym momencie praktycznie każecie nam się nafaszerować śmiertelną trucizną, rozumiecie?!

Nie chcę być zbyt surowy dla Asi.

Ale żarty na bok, co by się z nami stało po zjedzeniu tego…

– N-nie! N-nie zamierzam stworzyć żadnej trucizny, ani niczego takiego!

Trudno w to uwierzyć, kiedy jednocześnie napełniasz garnek wodą święconą po brzegi!

– Asia ma rację, Ise. Nie dowiesz się jak smakuje, póki nie spróbujesz.

– Nie, nie! Buchou, wiem że to ja i Kiba będziemy tego próbować, ale czy nie jesteś zbyt nierozsądna?!

I co to „Nie dowiesz się jak smakuje, póki nie spróbujesz”, miało znaczyć?!

Buchou również nie miała pojęcia, jak będzie wyglądało jej gotowe danie?!

Niedobrze. Teraz nie mogę powstrzymać się od uczucia niepokoju.

Spojrzałem na Kibę, który również miał być degustatorem, aby dowiedzieć się, czy według niego to w porządku.

– Jako skoczek Rias Gremory, zawsze jestem gotowy na śmierć.

– Nie rób mi tu miny wojownika, który zmierza ku niemal pewnej śmierci! Chwila, to naprawdę jest sytuacja niemal pewnej śmierci!

Naprawdę ci to nie przeszkadza, mości panie Skoczku Rodu Gremory?!

– Asiu, nie przejmuj się tym i gotuj dalej. Ise na pewno zje twoje dania. Bo jest miły. Uwierz w niego.

Asia skinęła głową, głęboko wzruszona po wysłuchaniu słów Buchou, które dodały jej otuchy.

– Bu-Buchou-san! Zrozumiałam! Nadal będę przygotowywać dania z tajnego menu!

Czy jesteś przy zdrowych zmysłach?!

A-ale ten jej radosny uśmiech…guh…

– Ugh, dobra! Przynajmniej niech będzie pyszne! Nie chcę umrzeć od czegoś, co okropnie smakuje!

Postanowiłem, że będę chronił Asię.

Aby chronić jej uśmiech, nieważne, czy będzie to śmiertelnie trujące danie, czy cokolwiek innego, ja…

– Buchou, bulion jest gotowy.

W tym momencie moim oczom ukazał się garnek, z którego dobiegał niebezpieczny, bulgoczący dźwięk.

– Z-zaraz! Co jest w tym garnku! Nigdy wcześniej nie widziałem podobnego koloru!

– Jasne, to bulion ugotowany na mięsie bazyliszka wyhodowanego w Zaświatach.

Nie tylko Asia gotowała coś niebezpiecznego.

Miałam co do tego złe przeczucia, ale wokół Buchou też unosiła się paskudna atmosfera… 

– I to jest właśnie ten bazyliszek. To potwór – podniosła to i pokazała mi. – Skoro mamy taką szansę, to warto tego użyć.

– To potwór, który wygląda jak połączenie kurczaka i jaszczurki, prawda? Ej! To diabły hodują je w zaświatach?!

Przerażało mnie samo myślenie o tym!

Podobnie jak w przypadku wody święconej, zastanawiałem się, czy nawet diabeł może bezpiecznie jeść coś takiego…

Podczas gdy ja byłem oszołomiony, Kiba udzielił mi dalszych wyjaśnień:

– Bazyliszek to niezwykle niebezpieczny potwór, który zamienia w kamień każdego, kto go dotknie lub na niego spojrzy. Jest też jadowity.

– Czy to nie trucizna? To danie też będzie trujące! Co to jest? Czy nie pomyliliście konkursu kulinarnego z jakimś trucicielskim wydarzeniem Klubu Okultystycznego?!

Nie byliśmy już dłużej degustatorami, a jakimiś obiektami do testowania trucizny, wiecie?

– Mówisz że to potwór! Używać potwora jako składnika! Popularne dania z Zaświatów to istny chaos, który zdecydowanie przerósł moje oczekiwania!

Już wyobrażałem sobie więcej takich potraw z Zaświatów….

– J-jestem pewien, że te dania będą smaczne i będą ładnie wyglądały, jak te z magazynu…! 

– Jakie to niegrzeczne. Odpowiednio przygotowane, przynajmniej nie zamieni cię w kamień – napomniała mnie Buchou, kiedy była zajęta gotowaniem.

– Mówiłaś coś o zmienianiu w kamień! A nie zapomniałaś czasem o truciźnie, Buchou!

– Uspokój się, Ise-kun. Co najwyżej umrzemy razem, kiedy to zjemy.

Kiedy krzyczałem, Kiba położył mi rękę na ramieniu, aby mnie uspokoić.

– Powinienem dać ci w zęby! Nie chcę teg-o-o-o-o… Nie chcę umrzeć, zanim nie doświadczę kobiecego ciała-a-a-a…

– Przecież już raz umarliśmy i odrodziliśmy się jako diabły. Dobrze będzie.

– Naprawdę oberwiesz!

Nic nie jest dobrze!

W ogóle nie chcę umierać razem z tym draniem!

– Och, spójrz jak drużyna Asi-san wykonuje swoją pracę.

– Ignorujesz mnie!? To okrutne!

W garnku gotowała się woda święcona, wydając odgłosy bulgotania.

A-Asiu-kun? Co ty właściwie robisz…?

– Po dodaniu wina do garnka z wrzącą wodą święconą, wrzucę kawałki przaśnego chleba, znanego również jako opłatek. Doprawię go również solą i pieprzem.

Wrzuciła trochę chleba do bulgoczącego garnka, jednocześnie opisując proces gotowania.

– Asiu, czym w ogóle jest ten opłatek?

– To specjalny chleb używany podczas ceremonii.

Och. To raczej potrawa ceremonialna.

Nie widziałam tego w sklepach, ale jeśli to tylko chleb, to jestem spokojny…

– Ise-kun, prawdę mówiąc, ten opłatek jest również niezwykle niebezpieczny dla nas, diabłów. Patrz, Asia-san też go nie dotyka, tylko używa grubych rękawic kuchennych, prawda?

– Nie mów tego z radosnym, nieco wyrozumiałym uśmiechem-m-m-m!

Dosłownie złapałem się rękami za głowę.

– Wiedziałem! Gotowanie wody święconej i dodawanie świętego chleba! Umrę! Nieważne, czy to dania Buchou, czy Asi, zjedzenie ich mnie zabije-e-e-e-e!

Podczas gdy ja krzyczałem z żalem, dziewczyny w milczeniu kontynuowały gotowanie.

Nie mogę już więcej komentować!

– A więc gotowanie trwa, a degustacja już w zasięgu wzroku – podsumowała Koneko-chan.

Uwa-a-ah! Nie chcę umierać-ć-ć-ć-ć-ć!