Editing High School DxD:Tom DX8 Żywot 2 (section)

===Część 3===
– Zacznijmy od naszej kuchni z Zaświatów. Akeno, przygotuj dania.

Obie drużyny skończyły gotować.

Najpierw Buchou i Akeno-san ułożyły jedzenie na zastawie stołowej.

– To zupa z bazyliszka w stylu Gremory. A tutaj mamy sałatkę z mandragorą barona w roli głównej – wyjaśniła Akeno-san, układając talerze na stole.

Usiedliśmy razem z Kibą i czekaliśmy.

– …Zupa bulgocze. A-a jej kolor… 

Ogarnęło mnie poczucie zagrożenia, zimny pot spływał mi po czole.

– Przynajmniej ładnie pachnie…

Co się dzieje w tej zagmatwanej sytuacji!

Byłoby łatwiej, gdyby śmierdziało!

– No to do dzieła, Yuuto i Ise – powiedziała pewna siebie Rias-Buchou.

– R-racja…!

Kiba i ja wymieniliśmy spojrzenia, po czym skinęliśmy głowami.

To domowe jedzenie Buchou! Nie mam powodu, żeby odmówić!

No dalej! Idź, gotowy na śmierć!

Już sam jej widok w fartuchu nałożonym na kostium kąpielowy wystarczył, żeby zaryzykować życie!

– Dziękuję za posiłek!

Lekko drżącymi rękami nabrałem zupę i wypiłem ją.

– To jest… Pyszne!

Danie, z którym się zmierzyłem, będąc gotowym na śmierć.

Nazwanie tego nieoczekiwanym, może wydawać się niegrzeczne… Ale jest to niesamowicie smaczne, wiesz?!

– Jest bogate, ale lekki smak kurczaka rozpływa się w ustach! Posmak też nie jest ciężki, mogę to pić bez problemu!

Mimo że użyły składników wyglądających na niebezpieczne!

Moje wahanie zniknęło, a ja łapczywie pochłonąłem zupę.

– Buchou! To jest wspaniałe!

Wypiwszy zupę do ostatniej kropli sięgnąłem po następne danie, sałatkę.

Nabiłem wyżej wymienionego barona na widelec i włożyłem go sobie do ust.

– Ach, ta sałatka z tą dziwną mandragorą jest chrupiąca i ma przyjemny smak, jest też naprawdę smaczna!

– Czyż nie? Wygląda nie ma znaczenia.

Nie doceniłem cię, Buchou.

Przykro mi, że powiedziałem coś niegrzecznego, że to niebezpieczne i trujące.

– To prawda. Pyszne, czyż nie, Kiba… Czekaj, eeee! Kiba zmienił się w kamie-ń-ń-ń-ń-ń!!!!!!

Kiba totalnie skamieniał.

Kiedy on zamienił się w kamień?! Zastygł w bezruchu, a na jego twarzy pojawił się orzeźwiający uśmiech?!

– Ara-ara, zupa jest smaczna, ale czasami może powodować zjawisko petryfikacji.

– Nic na to nie poradzimy, Akeno. Pyszne jedzenie niesie ze sobą ryzyko.

W przeciwieństwie do mnie, który był całkowicie zszokowany, duet Onee-sama zachował spokój.

Buchou powiedziała, że takie rzeczy się zdarzają, zupełnie jakby próbowała mnie przekonać, 

– Yuuto nauczył Isseia używać tego na własnym ciele. Przyjrzyj się uważnie, Ise. To jest kuchnia Zaświatów.

– Jasne! W końcu kuchnię ludzi dobrze już znam! – krzyczałem najgłośniej jak potrafiłem, w połowie z rozpaczą. – Albo raczej, jak on zamienił się w kamień? Przecież przed chwilą mówiłaś, że „przynajmniej ciebie to nie zamieni w kamień”!

– Cóż, zdarza się to od czasu do czasu. Wygląda na to, że przygotowania były trochę niedbałe.

Rias-Buchou puściła do mnie oko, gdy byłem bliski płaczu.

– Nie próbuj tego tuszować słodkim puszczaniem oczka!

No cóż, muszę sobie z tym poradzić!

Kiba, nie zapomnę twojej szlachetnej ofiary…

– Weź się w garść i delektuj sekretnym menu Kościoła Asi-senpai.

Zdarzyło się to, gdy opłakiwałem poległego Skoczka, który wypełnił swój obowiązek.

Koneko-chan obojętnie położyła kościelną potrawę na stole.

Wykażcie się większym zrozumieniem dla Kiby!

– T-tak! Dziękuję za posiłek!

Na stół wyłożono potrawy Asi.

Czerwona zupa z chlebem… Specjalnym ceremonialnym chlebem, zwanym „świętym opłatkiem”, pływającym w środku.

– W-wygląda pięknie, błyszcząco czerwono.

Zupa iskrzyła.

Moje pierwsze wrażenie było takie, że to pyszne, wspaniałe danie.

– Dz-dziękuję! Gotowałam to po raz pierwszy, ale jakoś dałam radę!

– Cóż, ugotowałaś to dla mnie, Asiu, więc nie mam powodu aby odmówić!

Kiedy pochwaliłem wygląd zupy, na twarzy Asi pojawił się uśmiech.

No cóż, najważniejszy był smak…

– A więc jem, Asiu!

– Tak, życzę ci smacznego!

Nabrałem zupy na łyżkę i włożyłem do ust.

– ………Ugh!

Po jednym kęsie odruchowo wydałem z siebie pełen bólu krzyk.

C-co jest, moje ciało mnie nie słucha….

'''ŁUP!'''

Upadłem twarzą na ziemię.

– Ise-san! N-nie! Trzymaj się!

Kiedy moja świadomość zaczęła się zaćmiewać, usłyszałem głosy Asi i innych.

Mimo że nadal jestem niskoklasowym diabłem, too posiadałem Boski Dar, ale w mgnieniu oka zostałem powalony na ziemię.

C-co to za zabójcze danie…

– A swoją drogą, Asiu, jak się nazywa ta potrawa z tego tajne menu Kościoła?

– N-no tak, Buchou-san. Hmm, jeśli się nie mylę, to było coś w stylu Szatańskiej Kołysanki…

Sz-Szatańskiej Kołysanki…?

– Zatem bezpośrednie tłumaczenie brzmiałoby Maou i Kołysanka. Innymi słowy, oznacza to, że po zjedzeniu tego nawet Maou umrze, jakby zasnął.

To było naprawdę zabójcze danie, prawda?

Cóż to za straszna  rzecz, którą zrobiła z anielskim uśmiechem na twarzy!

– Asiu, to prawdopodobnie nie jest danie, a raczej zabawka dla egzorcystów. Choć nie jest wystarczająco silna, by unicestwić Maou, byłaby katastrofą dla zwykłego diabła.

– N-niemożliwe! Ise-san! Trzymaj się!

Płacząc, Asia przytuliła mnie, gdy byłem u progu śmierci.

Kiedy odzyskałem świadomość, zostawiłem za sobą ostatnie majaczące słowa.

– Ugh, widzę długi, świetlisty tunel, a na jego końcu stoi mój zmarły dziadek…

Hę, obok mojego dziadka stoi Kiba?

Hej, już do was idę, poczekajcie na mnie.

– Ise-senpai, Yuuto-senpai, dobrze się spisaliście.

Kiedy Koneko-chan po raz kolejny zakończyła wydarzenie w Rywalizacji Trucizn Klubu Okultystycznego, znaczy się kulinarne starcie dziewczyn.

Jest wiele rzeczy, które chciałbym powiedzieć, ale najpierw powiem to.

Rias-Buchou i Asiu, dziękujemy za posiłek!


Od kilku dni Kiba i ja źle się czuliśmy.

To starcie nazwano „pierwszym”, ale…

Jeśli to możliwe, chciałbym, żeby to pierwsze było ostatnim!

– Co powiesz na zestawienie słodyczy z Zaświatów ze słodyczami kościelnymi, podczas kolejnego kulinarnego starcia, Asiu?

– Skoro o tym wspomniałaś, to słyszałam o słodyczach robionych z opłatka… 

Płakałem słuchając ich wesołej rozmowy.

– Dajcie mi o-d-e-t-ch-n-ą-ć!
<noinclude>